Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 876/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 16 par. 1, art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 748
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę


UZASADNIENIE

P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie w dniu 6 maja 2016 r. skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], utrzymującą

w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. o tym samym numerze, orzekającą, na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] września 2014 r. i uchylenia decyzji z dnia 28 listopada 2014 r. o odmowie przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy.

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

P. S. złożył wniosek o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy, na podstawie artykułu 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm.).

W dniu [...] września 2014 r. Prezes ZUS wydał decyzję odmawiającą przyznania tego świadczenia, ponieważ z akt sprawy nie wynikały żadne okoliczności

o charakterze szczególnym, które uzasadniałyby brak odpowiednio długiego stażu ubezpieczeniowego, ani też usprawiedliwiałyby przerwy w ubezpieczeniu w latach 1991-1993 i 1997-2013.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Prezes ZUS utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2014 r. wskazując, że wprawdzie nowa dokumentacja, nadesłana przez P. S., pozwoliła na doliczenie do jego stażu ubezpieczeniowego 1 roku i 1 miesiąca za lata 1991-1992, jednak nie zmieniło to faktu braku jakiegokolwiek okresu ubezpieczenia w 10-leciu ocenianym do uprawnień oraz przerwy w zatrudnieniu, obejmującej lata 1997-2013. Nie stwierdzono też, by poza powołaniem się na fakt istnienia bezrobocia oraz rejestracji w charakterze bezrobotnego wykazano istnienie okoliczności szczególnych, które przez 16 lat po 1997 r. wykluczały aktywność zawodową P. S.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 271/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę P. S. na decyzje Prezesa ZUS z dnia [...] listopada 2014 r., z uwagi na niedochowanie terminu do jej wniesienia.

14 stycznia 2016 r. P. S. ponownie skierował do organu pismo w sprawie, tym razem domagając się zmiany decyzji z dnia [...] września 2014 r. oraz uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. P. S. powołał się na te same okoliczności, które eksponował w swych poprzednich wnioskach i wywodził, że zachodzi sytuacja określona w art. 154 § 1 Kpa, to jest istnieją podstawy do uchylenia bądź zmiany decyzji w myśl słusznego interesu strony lub interesu społecznego.

P. S. wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. jest obarczona nieusuwalną wadą prawną, ponieważ odnosi się do osób niebędących stroną ani uczestnikiem postępowania, a tym samym nie on jest adresatem rozstrzygnięcia. W ocenie P. S. bez znaczenia jest to, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nie powielono tej wady.

P. S. zarzucił również, że pouczenie zawarte w postanowieniu o sprostowaniu decyzji z dnia [...] listopad 2014 r. nie zawierało informacji o jakimkolwiek prawie odwołania, wobec czego minął termin do wniesienia skargi. W ocenie P. S. również obliczenie terminu do wniesienia skargi powinno być zanalizowane pod kątem legalności i prawidłowości, zwłaszcza, że decyzja wysłana została pocztą zwykłą.

W dniu [...] lutego 2016 r. Prezes ZUS wydał decyzję odmawiającą zmiany decyzji z dnia [...] września 2014 r. i uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych subiektywne poczucie krzywdy i niezadowolenia z treści rozstrzygnięcia organu nie jest słusznym interesem strony w rozumieniu art 154 § 1 Kpa.

Prezes ZUS wyjaśnił dalej, że w świetle ww. przepisu nie można uznać za słuszny interes strony jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem badania i oceny organu w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją. Słuszny interes strony musi bowiem znajdować oparcie w obowiązujących przepisach.

Prezes ZUS wskazał także, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. sprostował oczywistą pomyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., oraz na fakt, iż P. S. został prawidłowo pouczony o środkach odwoławczych. Nadto organ podkreślił, że po sprostowaniu decyzji P. S. także nie skorzystał ze środków odwoławczych, o których pouczono go w ww. postanowieniu.

Prezes ZUS po rozpoznaniu wniosku P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2016 r., nie znajdując nowych okoliczności mających wpływ na zmianę decyzji odmawiającej zmiany decyzji z dnia [...] września 2014 r. i uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r.

W skardze na decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] marca 2016 r. skarżący, reprezentowany prze adw. D. G., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa, poprzez błędne zastosowanie tj. niepodjęcie przez Prezesa ZUS wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nieustalenie czy fakt niewypracowania 5 lat okresów składkowym i nieskładkowych w 10-leciu przypadającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, jak i w 10-leciu przypadającym przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym, był spowodowany szczególnymi okolicznościami;

2. art. 77 § 1 oraz 80 Kpa, poprzez nieuwzględnienie dowodów o aktywnym poszukiwaniu przez skarżącego pracy w postaci poświadczeń z zakładów pracy, w których skarżący starał się o zatrudnienie;

3. art. 113 Kpa, poprzez jego błędne zastosowanie i sprostowanie osnowy wadliwie wydanej decyzji nr [...] podczas, gdy rodzaj i istota wady, którą ta decyzja była dotknięta nie stanowił oczywistej omyłki i tym samym nie podlegał sprostowaniu w trybie art. 113 Kpa;

4. art. 107 Kpa, poprzez wydanie wadliwej decyzji zawierającej rozstrzygnięcie sprawy innego wnioskodawcy, co powoduje, iż decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 2 Kpa jako wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 4 Kpa jako skierowana do osoby, nie będącej stroną w postępowaniu;

5. art. 8 i art. 9 Kpa, poprzez ich niezastosowanie i spowodowanie, iż w wyniku niepoinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych wadliwie wydanej decyzji oraz prostującego ją postanowienia, skarżący odniósł szkodę z powodu wprowadzenia w błąd co do wiążącego charakteru wydanej decyzji, przez co nie zachował ustawowego terminu do wniesienia skargi, zostając tym samym pozbawiony prawa do ochrony swoich praw przed sądem,

6. art. 154 Kpa, poprzez jego błędne zastosowanie i nieuznanie istnienia słusznego interesu skarżącego przemawiającego za zmianą decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. oraz decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., podczas, gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący wywodzi swój interes prawny z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wyrażający się w spełnieniu przesłanek do przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

W ocenie pełnomocnika skarżącego powyższe uchybienia doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 83 ustawy o emeryturach i rentach, poprzez jego błędne zastosowanie i odmówienie skarżącemu przyznania świadczenia w drodze wyjątku podczas, gdy skarżący w dostateczny sposób udowodnił, iż spełnia wszelkie przesłanki wymagane do przyznania ww. świadczenia.

Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1. przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj., kserokopii zaświadczeń pracodawców, u których skarżący aktywnie poszukiwał zatrudnienia na okoliczność uznania okresu bezowocnych poszukiwań pracy jako okresu przerwy w zatrudnieniu spowodowanej szczególnymi okolicznościami, niezależnymi od woli skarżącego,

2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

3. rozważenie zastosowania art. 135 P.p.s.a. i stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie, wadliwej decyzji organu z dnia [...] listopada 2014 r.;

4. zwolnienie skarżącego z kosztów postępowania sądowoadministracyjnego,

5. zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że w sprawie udowodnione zostały szczególne okoliczności uniemożliwiające skarżącemu przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, zatem skarżący spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania świadczenia w drodze wyjątku. Natomiast słuszny interes strony w żądaniu zmiany decyzji wynika z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych subiektywne poczucie krzywdy i niezadowolenia z treści rozstrzygnięcia organu nie jest słusznym interesem strony w rozumieniu art. 154 § 1 Kpa. Nie można bowiem uznać za słuszny interes strony w świetle tegoż artykułu jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem badania i oceny organu w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją. Słuszny interes strony musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach, a nie opierać się jedynie na wewnętrznym przekonaniu zainteresowanego, iż decyzja jest nieprawidłowa (na co dowodem ma być sam w sobie i jedynie fakt, iż nie czyni zadość słusznemu, w pojęciu skarżącego, jego żądaniu o świadczenie) - a zatem niejako z definicji powinna być zmieniona na jego korzyść.

Pełnomocnik organu wyjaśnił także, że wskazywano już skarżącemu na sprostowanie oczywistej pomyłki zawartej w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., jak też na fakt, iż skarżący został prawidłowo pouczony o środkach odwoławczych. Nadto, po sprostowaniu decyzji skarżący nie skorzystał ze środków odwoławczych, o których w pouczeniu do postanowienia był informowany. Pełnomocnik organu podkreślił też, że fakt, że decyzja zawierała oczywistą pomyłkę, sprostowaną w prawidłowym trybie, nie czyni jej nieważną – tym bardziej, że z jej treści bez wątpliwości wynika, co było przyczyną odmowy przyznania świadczenia i że okoliczności te odnoszą się do skarżącego.

W ocenie pełnomocnika organu obecne żądania skarżącego mają w istocie prowadzić do ominięcia prawa oraz "nadrobić" zaniechanie skarżącego w kwestii wniesienia skargi w poprzednim postępowaniu. W sprawie brak jest zarówno podstaw formalnych do zmiany czy uchylenia decyzji, jak i materialnych - niezmienionych okoliczności sprawy, które w ocenie organu konsekwentnie i niezmiennie uniemożliwiają przyznanie skarżącemu świadczenia.

W dniu 8 września 2017 r. skarżący nadesłał kserokopie nowych dokumentów w celu zapoznania się z nimi przez Sąd. Skarżący przesłał kserokopie następujących dokumentów: 1) informację z dnia 25 maja 2017 r. dla lekarza prowadzącego od kardiologa, 2) orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] lipca 2016 r., 3) orzeczenie z dnia [...] lipca 2017 r. o stopniu niepełnosprawności, 4) zaświadczenie z dnia 4 sierpnia 2017 r. o zarejestrowaniu jako osoba poszukująca pracy, 5) zaświadczenie z dnia 17 sierpnia 2017 r. o uczestnictwie skarżącego w Klubie [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Na samym wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. stanowi jeden z elementów systemu kilku nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadliwościami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych pod względem prawnym.

Zaznaczyć należy, że "system ten jest oparty na zasadzie niekonkurencyjności, tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji" (B. Adamiak w B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. III, Warszawa 2005 r., str. 303).

Stosownie zaś do treści art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Podkreślić przy tym należy, że na podstawie powyższego przepisu mogą być zmieniane bądź uchylane jedynie decyzje ostateczne w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., czyli takie, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do tego kręgu należą decyzje, od których nie wniesiono odwołania, decyzje wydane po rozpatrzeniu odwołania oraz decyzje utrzymane w mocy po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. J. Borkowski w B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 8, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 699).

Analizując w dalszym ciągu przepis art. 154 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że wymaga on łącznego spełnienia następujących przesłanek: a) decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, b) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 in fine.

Nie można ponadto nie wskazać, że organ stosuje przepis art. 154 k.p.a. na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użycia w nim słowa "może". Nadto przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej, a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym i jego przedmiotem jest ustalenie przesłanek do obalenia lub zmiany decyzji już istniejącej. Podkreślić należy, że "zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a., należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1406/06). Podkreślić nadto należy, że "przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy, a zatem postępowanie administracyjne prowadzone w ramach przepisu art. 154 § 1 k.p.a. powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10).

Oczywistym jest również, iż zastosowanie art. 154 k.p.a. nie może prowadzić do obejścia prawa. Możliwość zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art.154 k.p.a. nie oznacza bowiem przyzwolenia ustawodawcy na obejście przepisów prawa, lecz pozwala organowi na zajęcie się ponowne sprawą m. in. w interesie strony (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt akt II OSK 1265/10; z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1406/06).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dokonał właściwej oceny okoliczności sprawy. Słuszny interes strony, na który powołuje się skarżący uzasadniając wniosek o zmianę decyzji odmawiającej przyznania mu świadczenia w drodze wyjątku, opiera się wyłącznie na odczuciach samego skarżącego, nie jest zaś zobiektywizowany. Za słuszny interes strony nie może być uznane dążenie do dokonania przez organ innej oceny stanu faktycznego sprawy, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, nie może też prowadzić do obchodzenia wymogów dotyczących zasad przyznawania świadczenia w drodze wyjątku.

Stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.

Świadczenia te nie mają charakteru roszczeniowego, bowiem ustawa nie gwarantuje ich wypłaty i pozostawia ich przyznanie uznaniowej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Możliwość decydowania według uznania nie oznacza jednak pozostawienia organowi całkowitej i niekontrolowanej swobody w tym zakresie.

Z cytowanego już wyżej przepisu wynikają trzy przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia, wyznaczające jednocześnie granice uznania administracyjnego: 1) niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty spowodowane szczególnymi okolicznościami, 2) brak możliwości podjęcia pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu "całkowitej niezdolności do pracy lub wieku przez ubiegającego się o świadczenie, 3) brak niezbędnych środków utrzymania.

Słusznie organ zauważył, że skarżący nie spełnił przesłanek o jakich mowa w pow. art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Łączny okres ubezpieczenia 51, letniego w chwili powstania całkowitej niezdolności do pracy skarżącego wynosił 15 lat i 7 miesięcy. Z akt sprawy nie wynikały też żadne okoliczności o charakterze szczególnym, które uzasadniałyby brak odpowiednio długiego stażu ubezpieczeniowego, ani też usprawiedliwiałyby przerwy w ubezpieczeniu w latach 1991 – 1993 i 1997 do 2013.

Wprawdzie skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywał, że okres ubezpieczenia winien być dłuższy niż to ustalono i nadesłał dokumentację w tej sprawie. Organ rozpoznając wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy doliczył do stażu ubezpieczonego 1 rok i 1 miesiąc za lata 1991 do 1992, co nie zmienia faktu, że brak jest jakiegokolwiek okresu ubezpieczenia w 10 -o leciu ocenianym do uprawnień oraz przerwa w zatrudnieniu obejmująca lata 1997 do 2013.

Ponadto wskazać należy, że skarżący poza wskazaniem istnieniem bezrobocia oraz rejestracji w charakterze bezrobotnego nie wykazał okoliczności szczególnych, które przez 16 lat po 1997 r. wykluczały aktywność zawodową skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych to wskazać należy, że zarzut ten nie ma w niniejszym postępowaniu znaczenia, gdyż przepis ten odnosi się do przesłanek merytorycznych w zwykłym postępowaniu. Niniejsze postępowanie jest postępowaniem nadzwyczajnym. Przedmiotem tego postępowania nie jest ocena zarzutów merytorycznych, które mogły zostać podnoszone w postępowaniu zwykłym.

Skarżący nie może powołując się na przesłanki z art. 154 k.p.a. (interes społeczny lub własny interes), domagać się w tym trybie ponownej oceny merytorycznej wydanej decyzji ostatecznej z [...] listopada 2014 r., bowiem słusznym interesem strony lub też interesem społecznym nie może być dążenie strony do odmiennej oceny przez organ stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Tym samym nie zasługuje on na uwzględnienie.

Na koniec zaś wskazać należy skarżącemu, że świadczenie w drodze wyjątku nie jest świadczeniem o charakterze socjalnym, które jest przyznawane jedynie z tytułu trudnej sytuacji zdrowotnej lub materialnej wnioskodawcy.

Tak więc wniosek o zmianę decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie mógł odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu, natomiast skarżący ma możliwość wystąpienia z ponownym wnioskiem o przyznanie świadczenia na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r.,

poz. 1440 ze zm.) wskazując na okoliczności stanowiące, w jego ocenie, podstawy do przyznania żądanego świadczenia. Taka decyzja, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, może być poddana kontroli sądu administracyjnego.

Odnosząc się zaś do dalszych zarzutów zawartych w skardze i pismach ją uzupełniających to wskazać należy, że Sąd rozpoznający sprawę ich nie podziela. Zarzut skarżącego, że decyzja dotyczyła innego wnioskodawcy, nie znajduje uzasadnienia bowiem organ dokonał sprostowanie oczywistej pomyłki, zawartej w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., jak też wskazać należy, na fakt, iż skarżący został prawidłowo pouczony o środkach odwoławczych. Nadto, po sprostowaniu decyzji skarżący nie skorzystał ze środków odwoławczych, o których w pouczeniu do postanowienia był informowany. Fakt, że decyzja zawierała oczywistą pomyłkę, sprostowaną w prawidłowym trybie, nie czyni jej nieważną – tym bardziej, że z jej treści bez wątpliwości wynika, co było przyczyną odmowy przyznania świadczenia i że okoliczności te odnoszą się do skarżącego. Jeśli zaś chodzi o przestawione przez skarżącego zarówno do organu , jak i przedstawione jako dowód w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, tj. liczne pieczątki z zakładów pracy, które miałyby świadczyć o aktywności skarżącego w charakterze bezrobotnego w poszukiwaniu pracy, to Sąd podobnie jak organ nie uznał, że mogły one posiadać jakąkolwiek moc dowodową. W większości przypadków pieczątki te nie mają nie tylko podpisu potencjalnego pracodawcy ale nawet nie były opatrzone datą.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.