Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1557/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 38 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1, par. 9 ust. 4, par. 15 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] lutego 2008 r. Komendant Główny Policji zwolnił M. K. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował go na stanowisko [...], w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. Wskazano również, że policjant zachowuje prawo do mnożnika [...] kwoty bazowej do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego.

W uzasadnieniu rozkazu powołano się na wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., które zmieniło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149).

M. K. odwołał się od tego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z [...] czerwca 2008 r. uchylił go i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Głównego Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniające rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., więc również z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawierał już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych" z wyjątkiem dyrektora tego biura. Zdaniem organu do 13 lutego 2008 r. stanowiska te istniały i dlatego zwolnienie M. K. z zajmowanego stanowiska z dniem [...] lutego 2008 r. było nieprawidłowe.

W następstwie tej decyzji Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) ustalił policjantowi z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. Zachowano policjantowi również prawo do mnożnika [...] kwoty bazowej do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Jednocześnie w tym samym rozkazie personalnym Komendant Główny Policji z dniem 13 lutego 2008 r. zwolnił M. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem 14 lutego 2008 r. mianował go na stanowisko [...].

W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego organ powołał się na treść § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i wskazał, że zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od 1 stycznia 2008 r. Skoro zatem rozporządzenie z 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., więc z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2. Organ wskazał, że załącznik ten nie zawierał już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem dyrektora tego biura. A zatem do dnia 13 lutego 2008 r. stanowiska służbowe sprzed tej daty istniały.

Od tego rozkazu personalnego M. K. odwołał się, jednakże Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy.

Oprócz przywołania stanu sprawy organ wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych. Związane to było ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Powołując się zaś na rozkaz organizacyjny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie zmian etatowych w Komendzie Głównej Policji organ stwierdził, że stanowisko [...], zaszeregowane uprzednio do 12 grupy zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...] w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Powołując się na przepis § 5 pkt 2 znowelizowanego rozporządzenia organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Organ dodał też, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów. Modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30 % kwoty bazowej.

Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji to organ uznał, że ma on tylko zastosowanie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2008 r. stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, tj. - rozkazu personalnego z [...] sierpnia 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 34, art. 38 i art. 127 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Zarzucił również naruszenie art. 10 kpa oraz przepisów Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady retroakcji oraz zasady równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi M. K. podniósł, iż stanowisko na jakie został przeniesiony nie jest stanowiskiem równorzędnym w stosunku do stanowiska poprzednio zajmowanego, a jest stanowiskiem niższym. Wynika to z obniżenia grupy zaszeregowania z 12 na 9 w sytuacji, gdy winna to być grupa 10. Zarzucił również niezastosowanie w stosunku do niego załącznika nr 4 powołanego wcześniej rozporządzenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy [...] września 2007 r. Komendant Główny Policji mianował go na stanowisko [...] w 12 grupie zaszeregowania na podstawie art. 32 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że przeniesienie funkcjonariusza nie następowało na niższe stanowisko służbowe ale na równorzędne – analogiczne. Z istoty zaś równorzędności i analogiczności stanowisk koniecznym było utrzymanie także dotychczasowego mnożnika uposażenia, tak by funkcjonariusz zachowywał uprzednio przyznany mnożnik wynagrodzenia, mimo zmiany nazwy stanowiska. Podał też, że działanie organów należy uznać za zgodne z art. 34 ustawy o Policji z uwagi na zmianę jedynie stanowiska BSW na stanowisko równorzędne a tym samym, na którym funkcjonariusz winien posiadać odpowiednie kwalifikacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym, obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 32 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 1, poz. 1). Zgodnie z powołanym art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści tego przepisu wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

A zatem przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy najistotniejszą kwestią jest udzielenie odpowiedzi na jakie stanowisko przeniesiony został skarżący. Czy było to równorzędne czy też stanowisko niższe. Podkreślenia bowiem wymaga, że organ zwalniając skarżącego ze stanowiska i mianując na stanowisko z dniem 14 lutego 2008 r. wskazał w rozkazie personalnym, że mianuje go na stanowisko nowe. Stwierdzić należy, że ustawa o Policji nie zna takiego pojęcia.

Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów należy przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, LEX nr 142354). Kontrola legalności decyzji o zwolnieniu ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe sprowadza się zatem do zbadania, czy w świetle przepisów regulujących służbę w Policji obecne i dotychczasowe stanowiska są równorzędne, a zatem, czy nie doszło do obejścia przepisów prawa dotyczących mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Zaznaczyć przy tym należy, że decyzja o przeniesieniu policjanta powinna we właściwy sposób wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wymagań tych nie spełnia.

Przechodząc bowiem na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym Nr [...] z [...] sierpnia 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił M. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem 14 lutego 2008 r. mianował go na stanowisko [...]. Na podstawie zaś § 1, § 9 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) ustalił policjantowi z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. Zachowano również policjantowi prawo do mnożnika [...] kwoty bazowej do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego.

Stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia, w kwestii zwolnienia skarżącego ze stanowiska [...] i mianowania go na stanowisko [...], a odnosi się jedynie do problemu wynikającego z uchylenia wcześniejszego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

Również decyzja, która stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takiego uzasadnienia nie posiada. Uzasadnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprowadza się w istocie do powołania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., którym znowelizowano rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Organ podał bowiem, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów, oraz że modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30 % kwoty bazowej. Powołując się zaś na § 5 pkt 2 tego znowelizowanego rozporządzenia organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji to organ uznał, że ma on tylko zastosowanie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Zaznaczyć należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje możliwości, jakie posiada Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przyznanych mu upoważnieniem ustawowym, zawartym w art. 101 ust. 2 ustawy o Policji, do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

W rozpoznawanej jednak sprawie skarżący został zwolniony ze stanowiska i mianowany na stanowisko wprawdzie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy, jednakże tak naprawdę podstawę jego zwolnienia i mianowania stanowiły przepisy powołanego rozporządzenia. W istocie organ, w ocenie Sądu, przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe od zajmowanego do tej pory, ale powołując się na przepisy rozporządzenia uniknął tym samym rygorów jakie związane są z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Oczywistym jest, iż przy zmianie tabeli zaszeregowania stanowisk mogą wystąpić zmiany w zakresie poszczególnych stanowisk, grup uposażenia itp. jak to mało miejsce w omawianym rozporządzeniu. Faktem jest również, że ustawa o Policji nie normuje kwestii z tym związanych, w tym nie zawiera przepisów, które chronią policjantów przed takimi sytuacjami. Nie oznacza to jednak, że organ może, powołując się w istocie tak naprawdę na unormowania rozporządzenia, zwalniać policjanta z zajmowanego stanowiska i mianować na inne stanowisko służbowe. Rozporządzenie na pewno takiej możliwości organowi nie daje, normując jedynie kwestie związane z nazwą stanowiska, grupą zaszeregowania itd. W pozostałym zakresie muszą znaleźć zastosowanie przepisy ustawy, które przewidują przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe czy też na stanowisko równorzędne.

A skoro organ nie powołał w podstawie prawnej art. 38, przewidującego obligatoryjne i fakultatywne możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, to wobec tego a contrario skarżący przeniesiony został na stanowisko równorzędne. W takiej sytuacji organ miał obowiązek wykazać, że stanowisko to było w istocie równorzędne a nie uczynił tego wskazując w decyzji, że przeniesiony on został na stanowisko nowe, a takiej możliwości ustawa nie przewiduje. Zupełnie bowiem czym innym jest utworzenie nowego stanowiska przepisami rozporządzenia a zupełnie czym innym zwolnienie policjanta ze stanowiska i mianowanie go na inne stanowiska. Na takie działanie organu nie zezwala ustawa o Policji nie zaś przepisy rozporządzenia a skoro tak to organ miał obowiązek stosować się do unormowań zawartych w ustawie o Policji.

Podkreślić bowiem należy, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, dlaczego organ uznał za równorzędne poprzednie i aktualnie zajmowane przez skarżącego stanowiska. Jak wynika bowiem z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w brzmieniu z 2006 r., skarżący zajmował poprzednio stanowisko [...], zaszeregowane do 12 grupy, ze stopniem etatowym młodszego inspektora. Obecnie skarżący został przeniesiony na stanowisko [...], z 9 grupą zaszeregowania i stopniem etatowym podinspektora. Już choćby z tego powodu stanowiska te nie wydają się być równorzędne. Ponadto wskazać należy, że na gruncie poprzednio obowiązującej tabeli zaszeregowania w Komendzie Głównej Policji istniało zarówno stanowisko [...] jak i stanowisko [...], które to stanowiska niewątpliwie nie były wówczas równorzędne. Pod pozycją nr 46 tabeli znajdowało bowiem się stanowisko [...], które usytuowane było o jeden szczebel wyżej (12 grupa) zaś stanowisko [...] znajdowało się pod pozycją 61 z grupą zaszeregowania 11 i stopniem etatowym podinspektora.

Ustawa o Policji nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, co nie zmienia faktu, że o równorzędności stanowisk nie stanowi tylko nazwa tego stanowiska czy też grupa zaszeregowania. Niewątpliwie na stanowisko służbowe składa się również stopień etatowy. Skarżącemu wraz ze zwolnieniem go ze stanowiska służbowego obniżono również stopień etatowy. Zgodnie zaś z art. 52. ustawy o Policji mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu określonego ustawą czasu. Skoro zatem skarżący posiadał poprzednio przypisany do stanowiska służbowego stopień etatowy młodszy inspektor a obecnie podinspektor również z tej przyczyny stanowiska te nie są równorzędne.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny równorzędności stanowisk mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powyższe stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 kpa. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99, LEX nr 51234).

Stwierdzić należy, iż o równorzędności stanowiska przesądza nie tylko uposażenie, które jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowisk tymczasowych, uzasadnienie decyzji nie odnosi się do argumentów skarżącego, czym narusza art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 kpa. Przywołane wyżej orzecznictwo NSA pozostaje w tym zakresie w pełni przydatne. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności w zakresie obydwu stanowisk i zarzutu skarżącego był tym większy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1).

Wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie raz jeszcze podkreśla, że niekwestionowanym prawem Komendanta Głównego Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określanie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe lub nawet niższe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji, oraz że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury KGP oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Te wyżej wskazane przesłanki organ obowiązany jest zbadać ponownie, wydając decyzję w sprawie niniejszej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 p.p.s.a.