Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1738/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia del. WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 548/11 w sprawie ze skargi B. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 11 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. I SA/Lu 548/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. T. (dalej: Strona, Skarżący ) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 11 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postepowania w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Lublinie ):

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. po rozpatrzeniu odwołania postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. Wójt Gminy S. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego. Postanowienie to otrzymały strony postępowania podatkowego tj. B. T., J. T. i T. T. - współwłaściciele nieruchomości rolnej i leśnej. Postępowanie podatkowe zostało wszczęte z urzędu po otrzymaniu przez organ podatkowy pierwszej instancji ze Starostwa Powiatowego w T. zawiadomienia o wprowadzonej do ewidencji gruntów i budynków zmianie właścicieli nieruchomości rolnych i leśnych na podstawie postanowienia spadkowego po J. T. wydanego przez Sąd Rejonowy w T. Wydział Cywilny w sprawie oznaczonej sygn. akt I Ns 342/2008.

Pismem z dnia 28 lutego 2011 r. Skarżący poinformował organ podatkowy o fakcie nie doręczenia mu postanowienia spadkowego, które w tej sytuacji nie mogło się uprawomocnić i wywołać skutku w postaci wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Do czasu zakończenia postępowania spadkowego wniósł o zawieszenie postępowania podatkowego .

Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Wójt Gminy S. Skarżącemu odmówił zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. z powodu braku podstaw prawnych do jego zawieszenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2010 r. Dz.U. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej – u.p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm., dalej – rozporządzenie). Natomiast prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy zgodnie z art. 7d – u.p.g.k. do zadań starosty. Zgodnie z kolei z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w §10 i § 11 rozporządzenia. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierając wykazy zmian ewidencji, dokumentacje architektoniczno- budowlaną gromadzona i przechowywana przez administrację publiczną.

W świetle art. 23 u.p.g.k., właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. A zatem jeżeli Starosta Powiatu T. wprowadził zmiany do ewidencji gruntów i budynków na podstawie postanowienia sądowego w sprawie stwierdzenia nabycia praw do spadku z dnia 14 maja 2010r. sygn.akt I Ns 342/2008, to przedmiotowe postanowienie musiało być prawomocne i było przysłane z sądu, przed którym toczyło się postępowanie spadkowe.

Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych a dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący.

Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Lublinie (Sądem pierwszej instancji).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 2 i in. Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jako niezasadną.

W motywach wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że wymiar podatków odbywa się na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków i dane te są dla organu wiążące.

Organ odwoławczy wskazał że, ustalając podatki, organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym. A zatem skoro z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący jest jednym ze współwłaścicieli konkretnych działek, to organy podatkowe zobowiązane są do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w przepisach u.p.g.k.

Zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do zawieszenia postępowania, nawet na zasadzie punktu 2 art. 201 Ordynacji podatkowej albowiem podstawą wydania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości (w tym jeśli chodzi o strony takiej decyzji) są dane z ewidencji gruntów i budynków a nie bezpośrednio orzeczenia sądu.

Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

W skardze kasacyjnej Skarżący będący adwokatem wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie rozpoznanie skargi, jak również o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: błędne ustalenie stanu faktycznego, co spowodowało nierozpoznanie istoty skargi czym naruszono art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 45 ust. 1 i 8 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych, art. 6 ust. 1 Konwencji Praw Człowieka.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przechodząc do oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, iż Strona skarżąca kwestionuje w skardze kasacyjnej przede wszystkim błędne ustalenia faktyczne w sprawie czyniąc to poprzez zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art.45 ust.1 Konstytucji RP, art.47 Karty Praw Podstawowych oraz art.6 ust.1 Konwencji Praw Człowieka. Jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 "art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Inna jest natomiast sytuacja, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego. Wówczas przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (w przedmiotowej sprawie art.201§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie z nałożonego na niego obowiązku się wywiązał, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne. W omawianej sprawie zachodzi niewątpliwie druga sytuacja, w której zdaniem Strony skarżącej błędne są ustalenia organów podatkowych przyjęte następnie przez Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku (oddalającego skargę) powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i te wymagania spełnia zaskarżony wyrok. Stwierdzić można, że niezbędne elementy określone w niniejszym przepisie, podane powinny być w sposób pozwalający stwierdzić, że sąd dokonał oceny sprawy odnosząc się do wszystkich kwestii podlegających badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oznacza to, że Sąd winien się odnieść do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Oprócz przytoczenia stanu ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej wyrok winien zawierać ocenę aktu administracyjnego pod względem jego legalności.

Sąd I instancji wskazał, że skoro zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, to organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Jeżeli podstawą wydania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości (w tym jeśli chodzi o strony takiej decyzji) są dane z ewidencji gruntów i budynków a nie bezpośrednio orzeczenia sądu brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o art.201§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w przepisach u.p.g.k.

Wbrew temu, co zarzuca skarga kasacyjna nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska Skarżącego nie jest samo przez się naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, jak już wskazano, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji również powiązane z zarzutem naruszenia art.141§1 p.p.s.a. podniesione naruszenia art. 45 ust. 1 i 8 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych, art. 6 ust. 1 Konwencji Praw Człowieka nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.