Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1278/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Granieczny, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 z z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] złotych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta B. określił A Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. – w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie "Spółką" – podatek od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] złotych.

Spółka wniosła od w/w decyzji odwołanie, które zostało uwzględnione przez Kolegium w drodze decyzji z dnia [...] roku, nr [...] uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia postępowania podatkowego. Po uzupełnieniu postępowania organ pierwszej instancji wydał ponowną decyzję w dniu [...] roku, nr [...] określając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] złotych. Od decyzji tej Spółka także wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Spółka zarzuciła organowi podatkowemu błędne opodatkowanie budynku położonego przy ul. [...] (nie kwestionując prawidłowości opodatkowania pozostałych nieruchomości). W ocenie strony organ podatkowy naruszył przepisy :

a. art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 roku, Nr 121, poz. 844 z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie skrótem "upol" – poprzez przyjęcie, że cała powierzchnia budynku winna zostać opodatkowana stawką jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy duża jego część nie była i nie może m.in. zgodnie z obowiązującymi przepisami wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a przepis ten nie uzależnia braku możliwości wykorzystywania danej powierzchni budynku do prowadzenia działalności od trwałych przeszkód,

b. art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2002 roku, Nr 147, poz. 1229 z późn. zm.) – poprzez ich niezastosowanie i zupełne pominięcie faktu, że rozpoczęcie eksploatacji wyremontowanej budowli może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe,

c. art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez uznanie, że budynek położony w B. przy ul. [...] był przeznaczony na działalność handlową i usługową,

d. art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym poprzez pominięcie faktu, że część budynku nie mogła być wykorzystywana z uwagi na prowadzone w nim prace remontowe.

Spółka zarzuciła ponadto "przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym", a także naruszenie art. 197 § 1 O.p. "poprzez nie dopuszczenie ewentualnego dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w sytuacji, gdy do uznania czy przedmioty opodatkowania mogą być wykorzystane ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej konieczne są wiadomości specjalne (...), oraz naruszenie art. 234 O.p. "poprzez jego obejście i wydanie zaskarżonej decyzji na niekorzyść podatnika". Spółka podniosła również, iż posiada status zakładu pracy chronionej i nie podziela stanowiska organu podatkowego, w ocenie którego "przedmiotowa powierzchnia" nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości, ponieważ nie została zgłoszona stosownym organom (Wojewodzie). Wojewoda wydaje bowiem stosowną decyzję na spółkę, a nie "na jej poszczególne składniki majątkowe". Strona powołała się na wyroki WSA w Łodzi., które w jej ocenie dotyczyły tożsamego stanu faktycznego i prawnego.

Rozpoznając zarzuty zawarte w odwołaniu, SKO w K. uznało, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Jak podniósł organ, zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Kolegium podkreśliło, że do "względów technicznych" – jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych – nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne lub finansowe, a jedynie względy czy zdarzenia niezależne od podatnika. Obowiązek przy tym wykazania, że dany przedmiot opodatkowania ze względów technicznych nie jest i nie może być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na przedsiębiorcy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 roku, sygn. akt I SA/Gl 760/04 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 roku, sygn. akt II FSK 773/06). Z powołanego przepisu nie wynika jednakże, aby okoliczność dotycząca niemożności wykorzystania przed przedsiębiorcę przedmiotów opodatkowania została stwierdzona przez określony organ np. organ nadzoru budowlanego, to jednak nie zwalnia to przedsiębiorcy z udowodnienia tej okoliczności, w sytuacji gdy chce on skorzystać z preferencyjnej stawki podatkowej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2009 roku, sygn. akt I SA/Gl 152/09). Przejściowe niewykorzystywanie przez podatnika nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Organ wskazał także, że podstawowe znaczenie dla ustalania wymiaru podatku ma treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 roku, Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. "Dane te są wiążące dla organu podatkowego, a wypis z ewidencji gruntów i budynków jest – zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej – dokumentem urzędowym, sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone" (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2003 roku, sygn. akt I SA/Ka 2268/02). Kolegium podkreśliło, że ani organ podatkowy, ani też organ odwoławczy nie posiadają kompetencji do dokonywania zmian w tej ewidencji, zaś kwestionowanie danych z niej wynikających może odbywać się w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Kontynuując, Kolegium odwołało się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że w dniu 30 lipca 2008 roku Spółka nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynku położonego w B., przy ul. [...] (rep. [...] Nr [...]), w dniu 3 października 2008 roku nieruchomość położoną w B. przy ulicy [...] (rep. [...] Nr [...]), w dniu 15 września 2009 roku prawo wieczystego użytkowania gruntu o łącznej powierzchni [...] m² (rep. [...] Nr [...]), a w dniu 30 listopada 2009 roku prawo własności działki nr [...], nr [...] i nr [...] przy ulicy [...] zabudowanej budynkiem wolnostojącym pięciokondygnacyjnym użytkowym w stanie surowym nie zamkniętym (rep. [...] Nr [...]). Z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku złożenia deklaracji podatkowej, Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] roku wszczął wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok od przedmiotów opodatkowania położonych na terenie B..

Ze względu na to, iż Spółka nie złożyła deklaracji na podatek na 2009 rok, organ pierwszej instancji zwrócił się do Zakładu Budynków Miejskich Sp. z o.o. w B. pismem z dnia 22 czerwca 2009 roku z prośbą o udzielenie informacji dotyczących nabytych przez Spółkę nieruchomości przy ul. [...]. Następnie pismem z dnia 11 sierpnia 2009 roku organ wezwał Spółkę do podania czy posiada ona status zakładu pracy chronionej oraz o przedstawienie opinii i innych dowodów z przeglądów technicznych, o których strona informowała organ składając odwołanie od decyzji. Strona nie odpowiedziała na wezwanie organu, a ZBM Sp. z o. o. pismem z dnia 17 lipca 2009 roku przekazała informację żądane przez organ podatkowy. Organ zwrócił się także – pismem z dnia 13 sierpnia 2009 roku – do [...] Urzędu Wojewódzkiego o udzielenie informacji, czy Spółka A z siedzibą w Ł. posiada status zakładu pracy chronionej i czy dla potrzeb tego zakładu wykorzystywane są także przedmioty opodatkowania położone na terenie B.. Pismem z dnia 18 sierpnia 2009 roku [...] Urząd Wojewódzki poinformował organ podatkowy, że Spółka posiada status zakładu pracy chronionej przyznany decyzją Wojewody [...] z dnia [...] roku, nr [...] tylko w odniesieniu do zakładu położonego w Ł. przy Placu [...]. Dopiero w dniu 6 maja 2010 roku wpłynęła do organu pierwszej instancji kopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku, nr [...], z której wynikało, że Spółka posiada status zakładu pracy chronionej i rozpoczęła działalność gospodarczą (między innymi) w B. przy ulicy [...] , a pomieszczenia w tym budynku odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych. Decyzja ta skutkowała zwolnieniem tego budynku od podatku od nieruchomości dopiero od dnia 1 stycznia 2010 roku.

Organ podatkowy przeprowadził także w dniu 23 września 2009 roku oględziny nieruchomości położonych przy ulicy [...] i [...] przy udziale przedstawiciela Spółki. Protokoły z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną dołączono do akt sprawy. Z wypisu ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek położony przy ul. [...] jest budynkiem handlowo – usługowym, przy czym w trakcie oględzin ustalono, że jeden lokal wykorzystywany jest na prowadzenie sklepu ogólnospożywczego, drugi na bar, a trzeci zajmuje firma B. W trakcie oględzin stwierdzono także, że część budynku jest pusta, a część na parterze jest remontowana. Pełnomocnik Spółki nie udostępnił natomiast do oględzin drugiego i trzeciego piętra z powodu, jak to wskazał "braku kluczy". Oświadczył jednakże, że w zamkniętych pomieszczeniach znajdują się meble Spółki, urządzenia i sprzęty pozostałe po poprzednim właścicielu. W czasie oględzin stwierdzono także, że na budynku wywieszone są szyldy z napisem "do wynajęcia" lub "lokale do wynajęcia". Na stronie internetowej Spółka wystawiła ofertę na wynajem lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] , opisując budynek jako "atrakcyjny". Pismem z dnia 28 maja 2010 roku organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył stronie 7 – dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Spółka z tego prawa nie skorzystała.

Po analizie dokumentacji, Kolegium uznało, że zasadnie organ pierwszej instancji przyjął, że w rozpoznawanym przypadku nie wystąpiły względy techniczne, które uzasadniałyby wyłączenie z opodatkowania stawką dla działalności gospodarczej zarówno części budynku położonego przy ul. [...] , jak i części gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony. Takie stanowisko wynika z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania wyjaśniającego, zebrane w sprawie dowody oraz wyjaśnienia odwołującej się strony, która stwierdziła, że w budynku prowadzi prace remontowe w celu "doprowadzenia go w ogóle do użyteczności publicznej". Przeszkoda ta jest przemijająca, gdyż po przeprowadzeniu remontu, cała powierzchnia budynku będzie mogła być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej. Potwierdza to również fakt wynajmowania części budynku innym podmiotom, które prowadzą działalność gospodarczą oraz oględziny nieruchomości. Trafnie zatem – w ocenie Kolegium – organ pierwszej instancji przyjął, że przedmiotowy budynek nie spełnia przesłanki określonej w art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol i zastosowania do opodatkowania jego części jak i też części gruntu niższej stawki podatkowej. Kolegium podkreśliło, że grunt stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i "względy techniczne" dotyczące części budynku nie mogą być przenoszone proporcjonalnie na część gruntu. Za pozbawione podstaw uznało Kolegium zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Prawa budowlanego i ustawy o ochronie przeciwpożarowej wskazując, że nie mają te przepisy zastosowania w postępowaniu podatkowym. Podobne stanowisko wyraziło Kolegium w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego, wskazując, że organ pierwszej instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie podatkowe, zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, zaś poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za niezrozumiały uznał organ zarzut "niedopuszczenia ewentualnego dowodu z opinii biegłego", gdyż jak podkreśliło ani Spółka takiego dowodu nie przedłożyła, ani też nie wnioskowała o jego przeprowadzenie, a dokonane ustalenia były wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia.

Za pozbawione podstaw uznało też Kolegium twierdzenie Spółki, iż dane wynikające z ewidencji budynków, w której budynek przy ulicy [...] określony został jako budynek handlowo – usługowy nastąpiło bez wniosku właściciela i w celu "intensyfikacji zobowiązań podatkowych". Wskazało, iż zmiana sposobu użytkowania budynku nastąpiła na wniosek poprzedniego właściciela (decyzja [...] w B. z dnia [...] roku). Ponadto z zapisów w ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowy ma charakter handlowo – usługowy.

Za chybiony uznał organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 234 i art. 230 Ordynacji podatkowej, ponieważ Kolegium nie przekazało sprawy do organu pierwszej instancji w celu dokonania "wymiaru uzupełniającego".

Odnosząc się z kolei do powołanych przez stronę wyroków WSA w Łodzi Kolegium zauważyło, że dotyczą one innego stanu faktycznego, a decyzje organu odwoławczego zostały uchylone w celu uzupełnienia postępowania (między innymi) z uwagi na uznanie, że tylko organy nadzoru budowlanego są miarodajne do stwierdzenia występowania "przyczyn technicznych".

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol – "poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż do zastosowania tego przepisu konieczne jest spełnienie przesłanki zgodnie z którą przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż w ocenie organu podatkowego wszelkie przemijające przeszkody w wykorzystaniu przedmiotu opodatkowania na cele prowadzonej działalności gospodarczej nie wypełniają przesłanek tego artykułu w sytuacji, gdy taka interpretacja tego przepisu nie tylko nie wynika z treści tego przepisu, ale nadto pozostaje w sprzeczności z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zauważyć bowiem należy, iż jedyną sytuacją, gdy budynek nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej w przyszłości jest sytuacja, gdy budynek po prostu uległ zawaleniu",

2. art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez jego naruszenie i uznanie, że budynek położony w B. przy ul. [...] jest przeznaczony na działalność handlowo – usługową w sytuacji, gdy ani podatnik, ani jego poprzedni właściciel nie złożył w tym zakresie wymaganego wniosku dotyczącego zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu z mieszkaniowo – socjalnego – hotelowego na handlowo – usługowy, a organ podatkowy sam dokonał takiej zmiany bez zgody współwłaściciela budynku.

II. naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności:

1. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez:

a. uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i:

- błędne przyjęcie, iż mimo obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady prawdy materialnej, organ podatkowy w przypadku wskazywania przez podatnika, iż dany przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, jest całkowicie zwolniony od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie, a obowiązek dowodzenia spoczywa wyłącznie na podatniku,

- pominięcie faktu, że bardzo duża część przedmiotów opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, co stwierdził organ podatkowy w trakcie oględzin w roku 2009, kiedy to podatnik prowadził konieczne prace w obrębie nieruchomości położonej przy ul. [...], w celu doprowadzenia tej części budynku do możliwości jakiegokolwiek jego używania,

- pominięcie, że obecne rzekome przeznaczenie tego budynku określone w treści wypisu z kartoteki budynków jako handlowo – użytkowe wynika ze zmiany funkcji tego obiektu dokonanej przez sam urząd miasta w celu intensyfikacji zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości, a nie z wniosku właściciela tego budynku, który wyłącznie powinien decydować o jego przeznaczeniu i który nie składał żadnego wniosku o zmianę przeznaczenia tego budynku z mieszkalno – socjalno – hotelowego na handlowo – użytkowy,

- pominięcie, że część budynku położonego przy ul. [...] jest w rzeczywistości przeznaczona na cele mieszkalno – socjalne, a skoro tak to winna być opodatkowana stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków mieszkalnych,

- swobodne uznanie, że względy techniczne mają charakter przejściowy, sezonowy, w sytuacji, gdy bez dokonania stosownych prac zabezpieczających oraz koniecznych remontów, nieruchomość ta z obiektywnych względów nigdy nie nadawałaby się do użytkowania,

- pominięcie, że w dniu zakupu nieruchomości położonej przy ul. [...] z powierzchni mieszkalno – socjalnej na działalność gospodarczą chwilowo zajęta była wyłącznie powierzchnia [...] m. kw., a od początku 2009 roku wyłącznie [...] m. kw., z uwagi na prowadzone w obrębie przedmiotowej nieruchomości prace konieczne i remontowe, co potwierdza chociażby protokół z wizji lokalnej organu podatkowego,

- całkowite pominięcie problematyki, od kiedy została dokonana zmiana w kartotece budynków w zakresie przeznaczenia przedmiotu opodatkowania z mieszkalno – socjalnego na obecnie określone w tej kartotece;

b. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

2. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w sytuacji, gdy do uznania czy przedmioty opodatkowania nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych konieczne są wiadomości specjalne, a to oznacza, że organ podatkowy nie jest uprawniony w sposób samodzielny, dowolny i arbitralny uznać, że nie było trwałych przeszkód w możliwości wykorzystania budynku położonego przy ul. [...] do prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy podatnik zgłaszał brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej właśnie ze względów technicznych.

W obszernym uzasadnieniu skargi, strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w w/w zarzutach odwołując się do orzecznictwa sądowo administracyjnego oraz poglądów doktryny oraz skupiając się na wykazaniu, że organy podatkowe bezpodstawnie uznawały, że budynek położony przy ul. [...] nie spełniał względów technicznych uniemożliwiających jego wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie cytując obszerne fragmenty poszczególnych wyroków sądów administracyjnych oraz Komentarza do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych autorstwa L. Etela, S. Presnarowicza skarżąca Spółka podniosła m.in., że zły stan techniczny budynku sprzeczny z normami Prawa budowlanego, a nadto stwarzający zagrożenie dla bezpieczeństwa jego użytkownika, z pewnością nie ma charakteru sezonowego, przejściowego czy przemijającego i prowadzącego do tego, że przykładowo po upływie określonego okresu czasu np. zimy ustąpią przyczyny uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia w jej obrębie działalności gospodarczej. Taka niemożność – w odniesieniu do spornej nieruchomości – miała charakter trwały i obiektywny, potwierdzony ponadto opinią rzeczoznawcy posiadającego stosowną wiedzę oraz uprawnienia. Tej okoliczności nie zmienia fakt, że dana nieruchomość, może zostać doprowadzona do stanu spełniającego warunki i nakazy Prawa budowlanego poprzez wykonanie stosownych prac remontowo – zabezpieczających. W przeciwieństwie bowiem np. do przemijających warunków atmosferycznych, wady konstrukcyjne, technologiczne i budowlane mają charakter trwały i nie ulegną samoistnej poprawie. Jak podkreślił autor skargi – odwołując się do w/w Komentarza do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – nie znajduje uzasadnienia spotykane w praktyce twierdzenie, że tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być ze względów technicznych prowadzona działalność gospodarcza. Pogląd ten zbieżny jest także ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w wyjaśnieniach opublikowanych w "Dobrej Firmie" – dodatku do Rzeczypospolitej z dnia 27 marca 2003 roku, a także legł u podstaw linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Strona skarżąca podniosła także, że zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zakazuje tym organom rozstrzygania na niekorzyść podatnika wszelkich niejasnych przepisów. Jak zaakcentowała strona skarżąca na organach podatkowych – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej – wynikającej z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Skoro zatem organ podatkowy powziął jakiekolwiek wątpliwości w zakresie twierdzeń podatnika dotyczących istnienia i rodzaju względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej udokumentowanych ponadto stosowną opinią techniczną niezbędne stało się dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu nieruchomości, zwłaszcza wobec kwestionowania specjalistycznej opinii przedstawionej przez podatnika. Za błędne uznała też strona skarżąca opodatkowanie całego budynku i gruntu położonego w B. przy ul. [...] stawką podatku przewidzianą dla nieruchomości przewidzianą dla budynków i gruntów wykorzystywanych do działalności gospodarczej poprzez przyjęcie usługowo – handlowego przeznaczenia budynku. Wprawdzie organ podatkowy dokonał powyższego w oparciu o wypis z ewidencji gruntów i budynków, jednakże w dane zawarte w tej ewidencji – zdaniem strony skarżącej – zmienione zostały przez organ podatkowy i to wyłącznie w celu intensyfikacji wymiaru podatkowego, a zatem jedynie w celu profiskalnym. Jak wskazała Spółka, ani podatnik, ani też jego poprzednik prawny nigdy nie występowali o zmianę przeznaczenia spornego budynku z mieszkaniowo – socjalnego na usługowo – handlowy. Przeznaczenie w/w budynku na cele handlowo – usługowe nastąpiło z rażącym naruszeniem Prawa budowlanego, a w szczególności art. 71 ust. 2 tej ustawy.

Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o "zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga – wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami).

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Ze stanowisko strony Skarżącej wynika, że zarzuty skargi dotyczą naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, przy czym – zdaniem Spółki – organ dopuścił się obrazy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i opodatkowanie podatkiem od działalności gospodarczej nieruchomości, która nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oraz art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego naruszenie.

Niezależnie jednak od zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, strona Skarżąca sformułowała także zarzuty naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej zarzucając organom podatkowym uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego ustalenie stanu faktycznego sprawy, pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności oraz swobodne uznanie, że względy techniczne mają charakter przejściowy, sezonowy w sytuacji, gdy bez dokonania prac zabezpieczających oraz koniecznych remontów, nieruchomość z przyczyn obiektywnych nie nadawała się do prowadzenia w niej działalności gospodarczej.

Przy tak zarysowanym sporze, w pierwszej kolejności należy odnieść się właśnie do tych zarzutu, gdyż błędne ustalenie stanu faktycznego, przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, a to z tej przyczyny, że stan faktyczny przesądza o zastosowaniu konkretnej normy prawnej.

Z analizy rozstrzygnięć organów podatkowych oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka:

1. nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynku położonego w B., przy ul. [...] na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] roku,

2. nabyła w dniu 3 października 2008 roku nieruchomość położoną w B. przy ulicy [...] (rep. [...] Nr [...]), w dniu 15 września 2009 roku prawo wieczystego użytkowania gruntu o łącznej powierzchni [...] m² (rep. [...] Nr [...]), a w dniu 30 listopada 2009 roku prawo własności działki nr [...], nr [...] i nr [...] przy ulicy [...] zabudowanej budynkiem wolnostojącym pięciokondygnacyjnym użytkowym w stanie surowym nie zamkniętym (rep. [...] Nr [...]).

Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] roku wszczął wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok od przedmiotów opodatkowania położonych na terenie B..

Po uchyleniu przez Kolegium pierwszej decyzji wydanej w sprawie, organ pierwszej instancji uzupełnił zgromadzony w sprawie materiał dowody poprzez m.in. wystąpienie do Zakładu Budynków Miejskich Sp. z o.o. w B. pismem z dnia 22 czerwca 2009 roku z prośbą o udzielenie informacji dotyczących nabytych przez Spółkę nieruchomości przy ul. [...]. Pismem z dnia 11 sierpnia 2009 roku organ wezwał Spółkę do podania czy posiada ona status zakładu pracy chronionej oraz o przedstawienie opinii i innych dowodów z przeglądów technicznych, o których strona informowała organ w swoim odwołaniu z dnia 26 stycznia 2009 roku. Strona nie odpowiedziała na wezwanie organu, a ZBM Sp. z o. o. pismem z dnia 17 lipca 2009 roku przekazała informację żądane przez organ podatkowy. Organ zwrócił się także – pismem z dnia 13 sierpnia 2009 roku – do [...] Urzędu Wojewódzkiego o udzielenie informacji, czy Spółka A z siedzibą w Ł. posiada status zakładu pracy chronionej i czy dla potrzeb tego zakładu wykorzystywane są także przedmioty opodatkowania położone w B.. Pismem z dnia 18 sierpnia 2009 roku [...] Urząd Wojewódzki poinformował organ podatkowy, że Spółka posiada status zakładu pracy chronionej przyznany decyzją Wojewody [...] z dnia [...] roku, nr [...] tylko w odniesieniu do zakładu położonego w [...] przy Placu [...]. Z kolei 6 maja 2010 roku wpłynęła do organu pierwszej instancji kopia decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] roku, nr [...], z której wynikało, że Spółka posiada status zakładu pracy chronionej i rozpoczęła działalność gospodarczą (między innymi) w B. przy ulicy [...] , a pomieszczenia w tym budynku odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych. Decyzja ta skutkowała zwolnieniem tego budynku od podatku od nieruchomości dopiero od dnia 1 stycznia 2010 roku. Organ podatkowy przeprowadził także w dniu 23 września 2009 roku oględziny obydwu nieruchomości przy udziale przedstawiciela Spółki. W trakcie oględzin ustalono, że jeden lokal wykorzystywany jest na prowadzenie sklepu ogólnospożywczego, drugi na bar, a trzeci zajmuje firma B. Oględziny wykazały ponadto, że część budynku jest pusta, a część na parterze jest remontowana. Jak wynika z protokołu (podpisanego przez obecnego w trakcie tych czynności przedstawiciela Spółki ) nie udostępniono do oględzin drugiego i trzeciego piętra z powodu, jak to wskazał przedstawiciel Skarżącej "braku kluczy". Przedstawiciel Spółki oświadczył jednakże, że w zamkniętych pomieszczeniach znajdują się meble Spółki, urządzenia i sprzęty pozostałe po poprzednim właścicielu. W czasie oględzin stwierdzono także, że na budynku wywieszone są szyldy z napisem "do wynajęcia" lub "lokale do wynajęcia". W materiale dowodowym znajdują się także wydruk strony internetowej Spółki, z którego wynika, że Skarżąca wystawiła ofertę na wynajem lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] , opisując budynek jako "atrakcyjny". Dokumentacja z oględzin tj. kserokopia protokołu wraz z kserokopią zdjęć została włączona do akt podatkowych (oryginał znajduje się w aktach podatkowych dotyczących 2008 roku).

W aktach podatkowych znajduje się wypis z kartoteki budynków, z którego wynika, że budynek położony przy ul. [...] jest budynkiem handlowo – usługowym.

Odnosząc się do tak zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wyrazić spostrzeżeń natury ogólnej, pierwszego takiego, że Spółka nie wykonała ciążącego na niej obowiązku i nie złożyła deklaracji o nabyciu nieruchomości na terenie miasta B., drugiego zaś, że cały materiał dowodowy został zgromadzony przez organ podatkowy pierwszej instancji, przy – co do tego Sąd nie ma żadnych wątpliwości – zupełnie pasywnej postawie Skarżącej. Gołosłowne bowiem twierdzenia strony Skarżącej podnoszone, czy to na etapie odwołania, czy skargi do sądu trudno uznać, za "dowody" w sprawie.

Z materiału tego wynika także, że strona Skarżąca nabyła prawo użytkowania nieruchomości i prawo znajdujących się na nich budynków położonych w B., przy ul. [...] , prawo własności udziału w części [...] nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], prawo wieczystego użytkowania gruntu o łącznej powierzchni [...] m² oraz prawo własności działki nr [...], nr[...] i nr [...] przy ulicy [...] zabudowanej budynkiem wolnostojącym pięciokondygnacyjnym użytkowym w stanie surowym nie zamkniętym odpowiednio w dniu 30 lipca 2008 roku, w dniu 3 października 2008 roku, w dniu 15 września 2009 roku oraz w dniu 30 listopada 2009 roku. Bezspornym jest także, że w okresie tym Spółka prowadziła działalność gospodarczą. W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego za niezasadne uznać należy stanowisko strony Skarżącej o wadach prowadzonego postępowania podatkowego. Materiał dowodowy – zdaniem Sądu – został zgromadzony w sposób właściwy i zupełny, o czym pośrednio świadczy chociażby fakt, że Spółka nie przedstawiła żadnych dodatkowych dowodów, nie wnioskowała też w sposób formalny o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu. Wyrażenie bowiem poglądu, że w ocenie Spółki organ winien powołać biegłego nie czyni zadość takiemu wnioskowi.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w pierwszym rzędzie należy wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Jak zasadnie wskazało Kolegium, wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podnieść także należy, iż przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wskazuje i wyróżnia przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, odrębnie wymieniając grunty, budynki (ich części) i budowle (ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). Każda z powyżej wymienionych kategorii stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. Oznacza to, że właściciel zabudowanej nieruchomości podlega obowiązkowi podatkowemu obejmującemu zarówno grunt jak i posadowiony na nim budynek, co jest konsekwencją charakteru podatku od nieruchomości, należącego do podatków majątkowych. W świetle tych stwierdzeń wypada podkreślić, że nawet uznanie budynku za niemożliwy do eksploatacji ze względów technicznych nie może automatycznie przenosić się na położone pod tym budynkiem grunty i wpływać na ich kwalifikację z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" rozumiane jest jako faktyczne wykonanie konkretnych czynności, działań na gruncie powodujących dokonanie zamierzonych celów i osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (tak np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2007 roku, sygn. akt I SA/Sz 195/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 lutego 2009 roku, I SA/Lu 569/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 roku, sygn. akt III SA/Wa 2129/08). W tym ostatnim orzeczeniu Sąd Administracyjny wskazał, iż pod określeniem "zajęte" należy także pojmować podjęcie przez przedsiębiorcę na tych gruntach działań zmierzających do osiągnięcia przychodu, w tym także czynności przygotowawczych, m.in. polegających na budowie inwestycji przeznaczonej do tej działalności. Sąd orzekający w pełni podziela przedstawione w dotychczasowym orzecznictwie poglądy.

Nie można też podzielić argumentu strony skarżącej, iż przedmiotowa nieruchomość nie mogła być opodatkowana wyższą stawką podatkową, gdyż nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ podatkowy nie kwestionował w zaskarżonej decyzji, iż część spornego budynku – jak wykazała przeprowadzona wizja lokalna – była remontowana. Znalazło to potwierdzenie zarówno w protokole z oględzin nieruchomości, załączonych fotografiach jak i twierdzeniach samej zainteresowanej wyrażonych m.in. w składanych odwołaniach. Spór pomiędzy stronami koncentrował się wokół wykładni pojęcia "względy techniczne" oraz różnic w ocenie stanu technicznego nieruchomości. Zgodnie z brzmieniem powołanych już wyżej przepisów grunt i budynek są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą chyba, że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pojęcie to nie zostało bezpośrednio zdefiniowane przez ustawodawcę. Przy rozwiązywaniu wątpliwości interpretacyjnych koniecznym staje się posłużenie zatem orzecznictwem sądowym i literaturą w tym zakresie.

W wypracowanym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości – jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłankę tę bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy. Jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Pojęcie "względów technicznych" jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3, powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 136/09. i wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt I SA/Gd 231/04). Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 roku, sygn. akt II FSK 1354/07, w którym szczególnie wyeksponowano przesłankę trwałości. Konsekwencją takiej wykładni przepisu jest powszechnie reprezentowane stanowisko, iż celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to przez wyraźny zapis w ustawie.

Linia orzecznicza jest w tym zakresie jednoznaczna i jednolita. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 roku, sygn. akt II FSK 301/05 wyraził przekonanie, iż przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle pod względem prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio dochodów w danym roku podatkowym.

Innymi słowy "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy albowiem okresowe remonty stanowią element prowadzonej działalności gospodarczej i nie przesądzają o niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (por. WSA w Gliwicach w wyrokach z 14 października 2005 roku, sygn. akt I SA/Ka 2250/03 i z 17 czerwca 2005 roku, sygn. akt I SA/GL 760/04, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 3 listopada 2009 roku, sygn. akt I SA/Wr 956/09, WSA w Gdańsku w wyroku z 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 137/09, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lutego 2008 roku, sygn. akt I SA/Wr 1575/07, NSA w wyroku z dnia z 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II FSK 1517/07).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż szczegółowy zakres prac remontowo-modernizacyjnych i czas ich trwania w przedmiotowym budynku ma znaczenie drugorzędne. Bezspornym jest, że budynek posadowiony na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] wykorzystywany był – przed jej nabyciem przez stronę Skarżącą – przez podmiot gospodarczy tj. C Spółkę Akcyjną. Jak wynika z aktu notarialnego z dnia 30 lipca 2008 roku, Rep. [...][...] "budynek znajdujący się na działce [...] zgodnie z przeprowadzonymi pomiarami ma [...] m. kw. powierzchni użytkowej, a pomieszczenia w tym budynku są przedmiotem umów najmu, przy czym jedna umowa zawarta jest na czas określony do dnia 31 grudnia 2010 roku, natomiast pozostałe zawarte są na czas nieokreślony". Z aktu tego wynika także, że " według posiadanej wiedzy w stosunku do przedmiotowych nieruchomości nie zostały wydane żadne decyzje dotyczące wyłączenia lub ograniczenia użytkowania budynku, ani nie zostały wydane żadne nakazy rozbiórki, budowy lub przebudowy budynku".

W świetle powyższego organ odwoławczy zasadnie uznał, że prowadzenie prac adaptacyjnych, które uniemożliwiały okresowe powadzenie działalności gospodarczej, nie jest tożsame z wyłączeniem budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje podstaw do opodatkowania go przy zastosowaniu niższych stawek podatkowych jak dla budynków "pozostałych". Rację ma strona skarżąca, że niemożność wykorzystywania nieruchomości ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej nie musi być stwierdzona przez czy to właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej czy nadzoru budowlanego. Stanowisko to zresztą podzieliło także Kolegium, podkreślając to na stronie czwartej uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Dokonując zatem oceny przedstawionych przez skarżącą zarzutów w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego i uznał je za bezzasadne. Całość zgromadzonego materiału dowodowego, w tym treść aktu notarialnego, protokół z oględzin, załączona dokumentacja fotograficzna oraz pozostałe dowody potwierdzają zasadność przyjętego stanowiska, że część budynku nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności z dwóch tytułów:

- po pierwsze z takiego, że nie wszystkie lokale znalazły nabywców do wynajęcia (oferta na stronie internetowej Spółki),

- po drugie, że część lokali na parterze była remontowana.

W/w tytuły w żadnym razie nie wypełniają przesłanki zawartej w treści art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol i żaden z nich nie przesądza o tym, że część budynku nie jest i nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Zebrany został materiał pozwalający na poczynienie kluczowych ustaleń w sprawie. Wbrew zarzutom strony skarżącej postępowanie dowodowe było prowadzone wnikliwie i wielokrotnie uzupełniane a jego ocena jest wyczerpująca i logiczna. Dowody w sprawie odnosiły się do złego stanu technicznego budynku usytuowanego na nieruchomości i konieczności prowadzenia prac remontowo-adaptacyjnych, która to okoliczność nie była kwestionowana przez organy orzekające. Istota sporu dotyczyła nie tyle okoliczności faktycznych, co wniosków jakie zostały wyciągnięte z tych ustaleń i różnic w interpretacji przepisów prawa.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornym jest, że stan techniczny niektórych lokali położonych w budynku miał charakter przejściowy, nie wykluczał możliwości wykorzystania go do działalności gospodarczej w sposób definitywny np. poprzez groźbę zawalenia a jego remont spowodowany był jak to nazwała strona Skarżąca "w celu doprowadzenia go w ogóle do stanu użyteczności".

Jeszcze raz wypada zaakcentować, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podzielonym przez Sąd orzekający w niniejszej "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, nie mogą być rozumiane jako przeszkoda o charakterze przejściowym, wynikająca z podjętych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o przekształceniach, remontach, zmianie przeznaczenia.

Stan techniczny nieruchomości był stronie znany a prace remontowe nie były spowodowane przyczyną inną niż zamiar dostosowania budynku do prowadzonej działalności.

W toku postępowania organy podatkowe słusznie nie stwierdziły, aby zaistniały okoliczności, które wyłączałyby nieruchomość z opodatkowania stawką najwyższą (której wysokości i sposobu ustalenia skarżąca nie kwestionowała), argumentów i dowodów w tym względzie nie dostarczyła także sama skarżąca Spółka, którą w takiej sytuacji obarczał obowiązek dowodzenia i wykazania okoliczności upoważniających do zastosowania niższej stawki podatkowej.

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie przyjęły, że będące w posiadaniu skarżącej nieruchomości były związane z działalnością gospodarczą i w spornym zakresie podlegały opodatkowaniu wg stawki najwyższej, właściwej dla działalności gospodarczej.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a to z tego powodu – na co słusznie zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu decyzji – że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji określającej stronie Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego.

Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.

Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.