Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1800/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA : Anna Lech Sędzia NSA: Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 249/07 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 31 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 249/07 po rozpoznaniu skargi B. B. wniesionej na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 255 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania B. B. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], którym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) zwolnił posterunkową B. B., aplikanta Referatu Dochodzeniowo Śledczego do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji Szczecin-Niebuszewo Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie, ze służby w Policji z dniem 20 stycznia 2006 r. ze względu na oczywistość popełnienia przestępstwa, które uniemożliwia pozostawienie w służbie – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia natychmiastowe zwolnienie policjantki ze służby w trybie art. 48 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym stosunek służbowy może zostać rozwiązany w razie popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Całokształt okoliczności sprawy świadczy o świadomym zaangażowaniu funkcjonariuszki w działalność przestępczą grupy osób zarządzającą spółką C. U., w której była zatrudniona. Organ odwoławczy uznał, że skarżąca dopuściła się popełnienia zarzucanych jej czynów o znamionach przestępstw, tj. brała udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzając poprzez swoje działania wiele osób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości za pomocą wprowadzenia ich w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Spółka C. U. miała faktycznie prowadzić działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu kredytów w tzw. systemie argentyńskim. Analizując treść umów zawieranych z klientami organ doszedł do przekonania, że umowy te były sporządzane w taki sposób, że nastręczały poważne trudności w ich zrozumieniu. Powyższe potwierdzili przesłuchani w sprawie świadkowie: A. D. i A. G. Świadkowie A. G. i I. S. zeznały, że B. B. i K. B. oraz właściciele C. U. prowadzili szkolenia dla przedstawicieli regionalnych w Szczecinie, Pogorzelicy oraz w Mikołajkach dotyczące pozyskiwania klientów, ich utrzymania oraz doprowadzenia do zawarcia umowy.

Według organu odwoławczego, materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia, że działalność C. U. była od początku w pełni zorganizowana i skierowana na stworzenie warunków, w których nastąpi maksymalne wykorzystanie niewiedzy klientów, działanie na klientów reklam, dokumentów i przedstawicieli spowoduje ich działanie w błędzie i niekorzystne rozporządzenie mieniem. Koronnym argumentem wskazującym na zamiar działania w zorganizowanej grupie przestępczej i czerpania zysków z pieniędzy wpłacanych przez wprowadzonych w błąd klientów był fakt, że podczas rocznej działalności C. U. nikt z kontrahentów nie otrzymał przedmiotu umowy. Organ wskazał, że skarżąca według zeznań świadków miała pełną wiedzę na temat działalności firmy, zarządzała bazą danych klientów i pod jej dyktando była ona budowana, zaś inni pracownicy mieli do tych danych dostęp ograniczony (świadek S. S.). Funkcjonariuszka miała również pełny dostęp do danych dotyczących obrotów biur, większych rozliczeń i bilansów (świadek A. P.). Spółka C. U. funkcjonowała, zachowane były pozory jej legalnej działalności, prowadzone były szkolenia, choć w zakresie wykraczającym poza prawidłowe działanie firmy finansowej, a nie był realizowany podstawowy zakres działalności – przydzielanie przedmiotów umowy kontrahentom. W ocenie organu działania właścicieli C. U., kierowanego przez nich zarządu, a także skarżącej, będącej w bliskiej zażyłości z P. T. – wiceprezesem firmy, miały charakter zorganizowanego działania z góry przyjętym zamiarem świadomego uzyskiwania stałego dochodu z firmy, podczas gdy zadania firmy w postaci przyznawania tzw. produktów nie były realizowane. Skarżąca godziła się na taki stan rzeczy mając świadomość, że firma nie przyznaje takich świadczeń swoim klientom. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom funkcjonariuszki, że podejmowane przez nią czynności miały na celu jedynie przykładne wykonywanie obowiązków pracowniczych, gdyż całokształt jej działalności świadczy o świadomym zaangażowaniu w działalność przestępczą grupy.

Organ odwoławczy odnosząc się do drugiej przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, dotyczącej braku możliwości pozostawienia policjanta w służbie stwierdził, że charakter czynu popełnionego przez skarżącą w pełni uzasadnia natychmiastowe rozwiązanie stosunku służbowego, albowiem status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością pilnego przestrzegania standardów praworządności i etyki zawodowej. Sam fakt popełnienia przestępstwa przez policjanta stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania oraz godzi w prestiż i dobre imię instytucji, która z racji realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi B. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania rozkazu zwalniającego skarżącą ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zwolnienie policjanta na podstawie ww. przepisu nadaje rozkazowi personalnemu w tej sprawie charakter decyzji uznaniowej, zaś argumentacja w tym rozkazie zawarta winna odnosić się do dwóch łącznie występujących przesłanek: oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, która to okoliczność uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Oczywistość wystąpienia określonego zdarzenia musi mieć charakter obiektywny, tak by dla każdego nie budziło wątpliwości, że dany czyn został przez sprawcę popełniony.

W orzecznictwie przyjmuje się, że o oczywistości popełnienia czynu przestępczego można mówić w sytuacji, w której nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, kto dopuścił się czynu, zaś ocena konkretnego zdarzenia nie powinna pozostawiać wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2003 r., sygn. akt II SA 963/02, Lex nr 160197). Oczywistość popełnienia przestępstwa wina być jednak niewątpliwa, bezsporna, niewymagająca od organu prowadzenia szczegółowego wnioskowania opierającego się, czy to na poszlakach, domniemaniach, dowodach pośrednich lub na wyniku przeprowadzenia głębokiej analizy sprzecznych, a zarazem mogących budzić wątpliwości zeznań świadków zdarzenia.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca po przedstawieniu jej zarzutów konsekwentnie negowała udział w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.

W orzecznictwie oraz piśmiennictwie wyrażony został pogląd, że branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej jest aktywnością człowieka przejawiającą się jako jego działanie. Istotna jest w tym przypadku m.in. akceptacja zasad rządzących grupą, identyfikowanie się z grupą lub związkiem, służenie pomocą w zdobywaniu założonych celów, podejmowanie działań uniemożliwiających wykrycie sprawców. Inne cechy udziału w zorganizowanej grupie przestępczej to jej wyalienowanie ze społeczeństwa i jego struktur, wspólne zdobywanie środków na funkcjonowanie grupy, wzajemna ochrona. Pomimo to, że skarżąca była zatrudniona w firmach ([...],[...], C. U.), których działalność w istocie polegała na udzielaniu kredytów w tzw. systemie argentyńskim, to fakt zajmowania stanowiska kierownika administracyjnego oraz zażyłość z jednym z członków zarządu, nie świadczą o popełnieniu z tych względów w sposób oczywisty zarzucanego czynu.

Sąd podniósł, że świadkowie przesłuchani w sprawie wskazują na znajomość przez skarżącą zasad funkcjonowania bazy danych klientów, udział w szkoleniach dla pracowników i ich prowadzenie, to jednak dowody te nie naprowadzają na jednoznaczny wniosek, że skarżąca prowadziła działalność przestępczą. Dokonana przez organ ocena udziału skarżącej w zorganizowanej grupie przestępczej głównie przez pryzmat zeznań świadków, których obiektywizm ze względu na ich zatrudnienie na różnych stanowiskach w C. U., nie jest niepodważalny, nie może przesądzać o oczywistości popełnienia przez skarżącą przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zweryfikowanie tych zeznań w postępowaniu sądowym może doprowadzić do skrajnie odmiennych wniosków, co do roli i udziału skarżącej w tych przedsięwzięciach.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ nie wyjaśnił dostatecznie wyczerpująco, czy skarżąca dysponowała wystarczającą wiedzą na temat rzeczywistego charakteru działalności podmiotu, w którym była zatrudniona. W szczególności nie przeprowadzono dowodu na okoliczność szkoleń dla przedstawicieli regionalnych C. U., które prowadziła bądź w których uczestniczyła skarżąca. Nie poddano również analizie materiału szkoleniowego i zakresu szkoleń w Szczecinie, Pogorzelicy i Mikołajkach. Organ do powyższych kwestii odniósł się nader enigmatycznie, tymczasem ich wyjaśnienie mogło wskazać na faktyczny zakres wiedzy skarżącej o Spółce działającej w tzw. systemie argentyńskim. Zdaniem Sądu, w postępowaniu dowodowym nie wyjaśniono również na czym polegało w istocie osiągnięcie przez skarżącą korzyści majątkowej, stanowiącej jeden z podstawowych zarzutów świadczących w ocenie organu o oczywistości popełnienia przestępstwa, skoro według jej twierdzeń była ona pracownikiem i pobierała wynagrodzenie za pracę w niewygórowanej wysokości. Nie ujawniono również majątku świadczącego o tym, że czerpała z zatrudnienia w C. U. inne poza wynagrodzeniem dochody. Na etapie postępowania administracyjnego nie ustalono rzeczywistych motywów, jakimi kierowała się skarżąca przyjmując zatrudnienie w firmie, której działalność nie miała nic wspólnego z godną zaufania instytucją finansową. Z akt sprawy wynika, że motywem mógł być zarówno całkowity brak wyobraźni co do funkcjonowania tego rodzaju przedsięwzięć jak i perspektywa posiadania zatrudnienia w sytuacji panującego w tym czasie wysokiego bezrobocia nawet wśród absolwentów studiów wyższych. Organ tych okoliczności nie wyjaśnił.

Sąd podkreślił, że jakkolwiek organy obu instancji przeprowadziły obszerne postępowanie dowodowe w sprawie, to z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wywieść oczywistości popełnienia przez skarżącą zarzucanego jej przestępstwa opisanego w art. 258 § 1 K.k. oraz na czym oczywistość ta w istocie miała polegać. W ocenie Sądu stanowi to naruszenie art. 7, 77 i art. 107 § 3 K.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, zaskarżając go w całości. Organ zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że nie zachodzi oczywistość popełnienia czynu zabronionego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że oczywistość wystąpienia określonego zdarzenia musi mieć charakter obiektywny, tak by dla każdego nie budziło wątpliwości, iż dany czyn został przez sprawcę popełniony, przy czym o oczywistości popełnienia czynu zabronionego można mówić w sytuacji, gdy nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie kto dopuścił się czynu, zaś ocena konkretnego zdarzenia nie powinna pozostawiać wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego. Organ nie zgodził się z Sądem co do sposobu ustalenia owej oczywistości popełnienia czynu zabronionego, gdyż Sąd stanął na stanowisku, że nie jest dopuszczalne ustalenie powyższego faktu na podstawie dowodów pośrednich. Zdaniem organu jest to argumentacja chybiona. Organ wskazał, że w zdecydowanej większości postępowań karnych postępowanie dowodowe opiera się przede wszystkim na dowodach pośrednich w postaci zeznań świadków. Tym samym przyjęcie przez Sąd niedopuszczalności wywiedzenia oczywistości popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z materiału dowodowego opartego w głównej mierze na zeznaniach świadków stanowi naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Nie jest też trafny argument Sądu, że zatrudnienie osób, na podstawie zeznań których dokonano oceny udziału skarżącej w zorganizowanej grupie przestępczej, przesądza o braku ich obiektywizmu. Nie można bowiem zakładać a priori, że fakt pozostawania w stosunku zatrudnienia jest jednoznaczny z brakiem obiektywnej oceny sytuacji i udziału skarżącej w podejmowanych przez Spółkę działaniach. Przeciwnie, osoby te jako posiadające szczegółową wiedzę na temat funkcjonowania Spółki stanowią cenne źródło informacji i są w zasadzie jedynymi osobami, które mogą dać wiarygodny obraz podejmowanych przez skarżącą działań.

W toku prowadzonego postępowania skarżąca nie przyznała się do popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Jednakże zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie prawa karnego przyjmuje się, że do ustalenia braku wątpliwości w przypadku popełnienia czynu zabronionego nie jest konieczne przyznanie się sprawcy do jego dokonania – co więcej, możliwe jest to również w razie zaprzeczenia przez niego takiemu działaniu czy zaniechaniu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lipca 1985 r., sygn. akt RNw 17/85, publ. OSNKW 1986, nr 3-4, poz. 18 oraz Piotr Hofmański, Lech Paprzycki /w:/ Komentarz do art. 66 Kodeksu karnego, publ. System Informacji Prawnej Lex Polonica, październik 2007). Tak więc samo zaprzeczenie popełnieniu czynu zabronionego przez osobę podejrzaną o jego dokonanie nie wyklucza możliwości stwierdzenia oczywistości jego popełnienia.

Organ nie podzielił stanowiska Sądu odnośnie niewyjaśnienia wyczerpująco, czy skarżąca dysponowała wystarczającą wiedzą na temat rzeczywistego charakteru działalności podmiotu, w którym była zatrudniona. Skarżąca zajmując się bowiem sprawami administracyjnymi spółki C. U. doskonale wiedziała, że Spółka ta w trakcie rocznej działalności nikomu nie udzieliła oferowanych produktów finansowych, nie zabezpieczyła w należyty sposób środków wpłacanych przez klientów, jak również że Spółka prowadziła wyłącznie działania pozorne, mające na celu wywołanie u potencjalnych klientów przeświadczenia o prowadzeniu rzeczywistej działalności i skłonienia ich do zawarcia umowy i uiszczenia opłaty wstępnej. Organ podkreślił, że to sama skarżąca pouczała innych pracowników spółki C. U., w jaki sposób mają udzielać wymijających odpowiedzi na niewygodne pytania klientów, a nawet wydawała wiceprezesowi Spółki P. T. polecenia dotyczące bieżącego funkcjonowania Spółki. Organ nie zgodził się z poglądem Sądu, że korzyść majątkową musi stanowić inny niż otrzymywane wynagrodzenie za pracę majątek. Wobec faktu, że skarżąca zdawała sobie sprawę z rzeczywistego celu działalności spółki C. U. nawet pobierane przez nią wynagrodzenie mogło być potraktowane jako uzyskana korzyść majątkowa. Nadto podnieść należy, że oprócz otrzymywanego wynagrodzenia za pracę skarżąca uczestniczyła w sfinansowanej ze środków spółki C. U. wycieczce do Egiptu w okresie od 12 do 20 sierpnia 2003 r. Zatem gdyby nawet przyjąć, że wynagrodzenie za pracę nie stanowi dodatkowej korzyści majątkowej otrzymanej przez ww., to udział w wycieczce sfinansowanej w całości ze środków Spółki niewątpliwie taką korzyść stanowi.

W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, bądź o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie opiera się na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że nie zachodzi oczywistość popełnienia czynu zabronionego.

Zgodnie z wymienionym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględniając skargę B. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2006 r., którym utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2006 r., w przedmiocie zwolnienia funkcjonariuszki ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, uznał, iż organy obu instancji przekroczyły granice swobodnego uznania w zakresie czy popełnienie zarzucanego skarżącej czynu nosi znamiona oczywistości i podjęły próbę niezgodnego z Konstytucją RP przypisania winy skarżącej w oparciu o dokonaną ocenę materiału dowodowego.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, ustalenie oczywistości popełnienia przestępstwa jest możliwe w wyniku oceny materiału dowodowego, w tym przede wszystkim oceny zeznań świadków.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 K.k. Aktualnie prowadzone jest przeciwko skarżącej oraz innym pracownikom Spółki postępowanie karne.

Do ustalenia oczywistości popełnienia przez skarżącą przestępstwa organ doszedł drogą oceny zgromadzonych dowodów, na podstawie których uznał, iż skarżąca dopuściła się czynów zarzucanych jej przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie, a opisanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

W ustaleniach niniejszej sprawy nie można jednoznacznie stwierdzić, że skarżącą popełniła przestępstwo. Wprawdzie ustawa o Policji nie definiuje pojęcia oczywistości, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8, to każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06, Lex nr 342501).

Przestępstwo jest oczywiste tylko wtedy, gdy nie istnieją najmniejsze nawet wątpliwości co do jego popełnienia np. złapanie na gorącym uczynku, przyznanie się do winy, skazanie prawomocnym wyrokiem Sądu.

Oczywistość popełnienia przestępstwa nie może być wynikiem dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nawet gdyby ocena ta mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Użyte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej porównanie postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji do postępowania karnego, jest chybione.

Celem pierwszego z postępowań jest wykazanie przyczyn uzasadniających zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji. W przypadku zwolnienia z powołaniem art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy jest więc stwierdzenie w oparciu o niewątpliwe fakty oczywistości popełnienia przez funkcjonariusza Policji przestępstwa oraz niemożności pozostawienia z tego powodu policjanta w służbie.

Celem postępowania karnego jest wykrycie sprawcy przestępstwa i pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej – art. 2 § 1 pkt 1 K.p.k. Jednocześnie w art. 5 § 1 K.p.k. wyrażona została zasada, zgodnie z którą oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.

Przyjęcie stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej oznaczałoby przyznanie organowi prawa do udowadniania winy. Przestępstwo, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi zaistnieć obiektywnie. Oczywistość ta ma być wykazana w oparciu o zdarzenia, które bezspornie miały miejsce.

Oczywistość popełnienia przestępstwa nie wymaga przeprowadzenia złożonego postępowania dowodowego i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Z chwilą gdy potrzebne staje się ocenianie zgromadzonych dowodów w celu wykazania oczywistości popełnienia przestępstwa, przestępstwo nie jest oczywiste. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której ustalenie oczywistości popełnienia przez skarżącą przestępstwa było wynikiem zastosowania rozumowania polegającego na wyciągnięciu wniosków co do pewnych faktów z innych faktów. Sposób ten sam przez się świadczy o tym, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, jak słusznie wywiódł to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie można mówić o tym, iż popełnienie przez skarżącą przestępstwa, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest oczywiste.

Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni powołanego przepisu jako nietrafny skutkował oddaleniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.