Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 472/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 61 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 1, art. 18 ust. 7 pkt 9, art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 12
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 548/09 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od Prokuratora Rejonowego w Ł. na rzecz Z. M. kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 548/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 27 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał następujący stan faktyczny:

Zawiadomieniem z dnia 29 lipca 2008 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...] wydanego w dniu 1 września 2005 r. przez Burmistrza Miasta Ł. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym "[...]" w Ł. przy ul. [...] prowadzonym przez Z. M. i W. P. Powodem wszczęcia postępowania był wniosek Prokuratury Rejonowej w Ł. informujący o łamaniu w lokalu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przyprowadzone postępowanie nie wykazało aby w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., nr 70, poz. 473 ze zm.), skutkujące cofnięciem zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Burmistrz Miasta Łańcut umorzył postępowanie z uwagi, na to iż stało się ono bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Wydając przedmiotową decyzję zbadano akta sprawy przekazane przez Prokuraturę. W trakcie postępowania organ rozpatrywał również kwestię podnoszoną we wniosku prokuratora w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu dotyczącą tego, iż lokal ten nie posiada przeznaczenia użytkowania, które warunkowało wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscy sprzedaży tj. gastronomię. Prokurator wniosek uzasadniał zapadłymi rozstrzygnięciami wydanymi przez organy nadzoru budowlanego. Organ ustosunkowując się do wniosku w tej sprawie uznał, że kwestia oceny zgodności sposobu użytkowania danego lokalu z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa budowlanego nie należy do kompetencji organu wydającego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wystąpiono do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który poinformował, że w przedmiotowej sprawie nie toczy się postępowanie nadzwyczajne, a w celu wyegzekwowania zaleceń decyzji z dnia 5.02.2004 r. nakazującej właścicielom lokalu przywrócić poprzedni sposób użytkowania jako lokal handlowy – cyt. "brak jest możliwości przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przy wdrożeniu postępowania o wykonaniu zastępczym, ze względu na brak spójności i jednoznaczności przepisów". Organ podniósł, iż przedsiębiorcy przedłożyli do wniosku o wydanie zezwoleń decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. stwierdzającą, że pomieszczenia w których prowadzona jest Restauracja "[...]" spełniają warunki higieniczno-sanitarne do sprzedaży napojów alkoholowych. Pismem z dnia 31.07.2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny potwierdził, że lokal spełnia wszelkie wymagania, a tym samym możliwa jest w nim działalność gastronomiczna.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu 8.12.2008 r. Prokurator Rejonowy w Ł. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez uznanie, że nie zachodzą żadne okoliczności skutkujące cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, co skutkowało umorzeniem postępowania w tej sprawie, podczas gdy wystarczającą przesłanką do cofnięcia zezwolenia jest fakt nieprzestrzegania warunków sprzedaży napojów alkoholowych zawartych w tym zezwoleniu gdzie wskazano, że przedmiotowy alkohol ma być przeznaczony do spożycia w miejscu jego sprzedaży, tj. lokalu gastronomicznym "[...] " w sytuacji, gdy faktycznie sprzedaż takich napojów ma miejsce w lokalu który nie miał i nie może mieć charakteru lokalu gastronomicznego.

Prokuratura w złożonym odwołaniu podniosła, iż zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, gdyż jest wydane dla indywidualnie oznaczonej osoby i dla konkretnie oznaczonego miejsca, a to oznacza że nie można udzielić zezwolenia bez dokładnego i zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym określenia lokalu, w którym mają być sprzedawane napoje alkoholowe.

Po rozpoznaniu odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w dniu [...].03.2009 r. została wydana decyzja utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...].11.2008 r.

Organ drugiej instancji uznał odwołanie Prokuratury za niezasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że materialnoprawne podstawy do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży zawarte są w art. 18 ust. 10 cyt. ustawy. Brzmienie tego przepisu nie nasuwa wątpliwości, iż wymieniony w nim katalog przesłanek przywołano w sposób enumeratywny i ma charakter katalogu zamkniętego, a więc tylko wystąpienie jednej z nich przesądza o obowiązku zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ podkreślił, że żaden przepis powoływanej ustawy nie wprowadza sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia właścicielowi lokalu, z tego względu, że nie dochował wymogu przestrzegania przepisów prawa budowlanego. Tym samym, zdaniem organu, pogląd skarżącej Prokuratury nie znajduje uzasadnienia.

W dniu 19 maja 2009 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. złożyła Prokuratura Rejonowa w Ł. Skargą Prokuratura wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 7 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone decyzje.

Sąd podniósł, ze w sprawie bezsporny jest fakt, że w obrocie prawnym istnieje decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lutego 2004 r., znak [...] nakazująca Z. M. oraz W. P. przywrócić poprzedni sposób użytkowania lokalu gastronomicznego zlokalizowanego na działce Nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...] jako lokal handlowy. Oznacza to, że prowadzący lokal gastronomiczny "[...]" zmienił sposób użytkowania lokalu bez stosownego zezwolenia, co jest niezgodne z prawem budowlanym. Brak realizacji nakazu wynikającego z wyżej wskazanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. należy ocenić jako nieprzestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa, o których mowa w art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy. Organ zezwalający na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest pozbawiony możliwości kontroli nad przedsiębiorcą w zakresie przestrzegania przez niego zasad i warunków korzystania z zezwolenia tym bardziej, gdy w obrocie prawnym znajduje się ostateczna i prawomocna decyzja jednoznacznie wskazująca, iż lokal wskazany w zezwoleniu użytkowany jest niezgodnie z jego przeznaczeniem co narusza obowiązujące przepisy prawa budowlanego, a to stosownie do treści art. 18 ust. 10 ustawy daje podstawę organowi zezwalającemu na cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Prokuratora Rejonowego w Ł. Sąd stwierdził, iż organ I i II instancji nie dopuścił się naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 7 ustawy. Zebrany w sprawie materiał nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia warunków określonych w art. 18 ust. 7 pkt 6 albowiem nie zaszła zmiana przedsiębiorców, którzy zostali wymieni w zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych z dnia 1 września 2005 r. Nr [...]. Nie uległo także zmianie miejsce sprzedaży tych napojów określone w zezwoleniu jako lokal gastronomiczny "[...]" w Ł. [...]. Z tego też względu za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia wymogów zgłoszenia organowi zezwalającemu zmianę stanu faktycznego i prawnego w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu (art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. M., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – przez błędną jego wykładnię;

b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach.

W poddanym kontroli kasacyjnej wyroku Sąd I instancji uznał, iż wobec prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu gastronomicznego, którego dotyczy zezwolenie na sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia na miejscu, uzasadnione jest cofnięcie tego zezwolenia na zasadzie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 18 ust. 7 pkt 9 tej ustawy. W ocenie WSA, niezrealizowanie nakazu przywrócenia handlowego charakteru lokalu stanowi nieprzestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa, o czym mowa w art. 18 ust. 7 pkt 9 powołanej ustawy.

Z takim poglądem prawnym zgodzić się nie można.

Na wstępie należy przypomnieć, iż stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych wszystkich rodzajów powyżej 4,5% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, prowadzona może być wyłącznie na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ zezwalający. Uprawnienie to z mocy prawa jest ograniczone, bowiem wydawane jest na czas oznaczony - nie krótszy niż 4 lata w odniesieniu do napojów alkoholowych sprzedawanych do spożycia na miejscu i nie krótszy niż 2 lata dla napojów sprzedawanych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Upływ okresu, na który zezwolenie zostało udzielone jest jednym z pięciu wskazanych w art. 18 ust. 12 cyt. ustawy przypadków wygaśnięcia zezwolenia. Ustawodawca ustanowił ponadto dla organu zezwalającego obowiązek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu w czasie jego obowiązywania, w razie zaistnienia jednej ze wskazanych w art. 18 ust. 10 pkt 1 do 7 ustawy przesłanki, w tym nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych (pkt 2). Wymieniona podstawa cofnięcia zezwolenia skorelowana jest ze wskazanym w art. 18 ust. 7 pkt 9 powołanej ustawy warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych przy zachowaniu obowiązku przestrzegania innych zasad i warunków określonych przepisami prawa. W świetle przedstawionego przez Sąd I instancji, a ustalonego przez organ i niepodważanego przez strony stanu faktycznego, kwestią zasadniczą jest wyłożenie znaczenia adresowanego do prowadzącego sprzedaż alkoholu obowiązku "przestrzegania innych zasad i warunków określonych przepisami prawa".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wolą ustawodawcy stanowiącego wykładany przepis nie było nakazanie przedsiębiorcy prowadzącemu sprzedaż napojów alkoholowych przestrzegania wszelkich zasad i warunków wynikających z jakichkolwiek przepisów praw. Różne gałęzie prawa (np. prawo cywilne, rodzinne czy karne) zawierają ogromną liczbę przepisów, które określają zasady i warunki adresowane do osób fizycznych oraz prawnych i których nieprzestrzeganie zagrożone jest różnorakimi sankcjami. Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie z tych zasad i warunków są tymi, jakich przestrzeganie nakazuje ustawodawca w art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi .

Art. 18 ust. 7 cytowanej ustawy skonstruowany jest w ten sposób, że w punktach 1 – 8 wymieniono zasady i warunki sprzedaży napojów alkoholowych , które pozostają w bezpośrednim związku z innymi przepisami tej ustawy względnie takie, które można było jednoznacznie i konkretnie sformułować bez sięgania do rozwiązań określonych w innych aktach prawnych. W pkt 9 ustawodawca zawarł ogólne odesłanie do zasad i warunków określonych w przepisach prawa, których wyczerpujące wymienienie naruszałoby przejrzystość omawianego aktu prawnego.

Aczkolwiek ustawodawca nie określił jednoznacznie kryteriów jakimi należy się kierować wyodrębniając z systemu prawnego przepisy określające zasady i warunki, o jakich mowa w art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy, przyjąć należy, że są to przepisy, które mają zastosowanie do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych (wynika to z części wstępnej art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy) i których stosowanie pozostaje w związku z celami omawianej ustawy określonymi w jej preambule, według której przepisy ustawy służą realizacji zasady uznania życia obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu.

Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, zgodnie z art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) obowiązany jest użytkować ten obiekt w sposób zgodny z jego przez przeznaczeniem. Określony we wskazanych przepisach obowiązek, chociaż może być kierowany do przedsiębiorcy prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych, pozostaje bez związku z realizacją celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jego funkcjonowanie wiąże się jedynie z unormowaniem działalności polegającej na utrzymywaniu obiektów budowlanych (art. 1 ustawy – Prawo budowlane), a nie ze spełnieniem postulatu życia obywateli w trzeźwości. Nieprzestrzeganie obowiązku użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem nie stanowi zatem naruszenia zasad i obowiązków o jakich mowa w art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Poza tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może ulegać wątpliwości, że przepisami prawa, o których mowa w art. 18 ust. 7 pkt 9 powołanej ustawy i które zobowiązany jest respektować adresat decyzji, są wyłącznie normy aktów prawnych należących do konstytucyjnego katalogu aktów prawnych (art. 87 i 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a więc ustaw, rozporządzeń czy aktów prawa miejscowego, względnie przepisów prawa wspólnotowego bądź ratyfikowanych umów międzynarodowych. W żadnym razie nie można zakwalifikować jako przepisu prawa adresowanej do indywidualnego adresata jakiejkolwiek, choćby ostatecznej, decyzji administracyjnej kreującej wobec niego określony obowiązek. Z tego względu błędna jest ocena Sądu I instancji, który, jak wynikało z zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sformułowań, utożsamił brak zastosowania się przez skarżącego do dyspozycji wynikającej z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z nieprzestrzeganiem przez niego warunków określonych przepisami prawa, o których mowa we wspomnianym art. 18 ust. 7 pkt 9 i na tej podstawie uznał, iż zachodzi podstawa do cofnięcia posiadanego zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 tej ustawy.

Podkreślić należy, iż wyrazem poszanowania zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) jest takie działanie właściwego organu administracji, zgodnie z którym uzyskane przez stronę postępowania uprawnienie może zostać cofnięte wyłącznie na podstawie obowiązującego w dacie rozstrzygania przepisu prawa, przy czym określone prawem okoliczności stanowiące podstawę cofnięcia zezwolenia należy interpretować w sposób ścisły. Innymi słowy, za niedopuszczalne na tle art. 18 ust. 10 pkt 2) ustawy o wychowaniu w trzeźwości należy uznać wszelkie rozszerzające zabiegi interpretacyjne, w wyniku których następuje wyjście poza określone przez ustawodawcę w art. 18 ust. 7 pkt 1 – 9 tego aktu przypadki ze skutkiem w postaci zastosowania sankcji cofnięcia uprawnienia.

W przedmiotowej sprawie, sprzedaż alkoholu prowadzona jest zgodnie z wydanym zezwoleniem, w lokalu gastronomicznym "[...]", dla którego, zdaniem organu nadzoru budowlanego, ustalono inny sposób użytkowania. Zważyć należy, że okoliczność ta ma dla sprawy posiadanego zezwolenia znaczenie obojętne. Jednym z warunków nakreślonych ustawą o wychowaniu w trzeźwości dotyczącym lokalu, w którym prowadzona jest działalność wymagająca zezwolenia, jest przedłożenie organowi zezwalającemu dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do tego lokalu oraz ewentualną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy czy administratora budynku, jeśli punkt sprzedaży zlokalizowany będzie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Dodać wypada, że ustawodawca nie ustanowił równocześnie dla ubiegającego się o wydanie zezwolenia warunku przedstawienia wraz z tytułem prawnym do lokalu dokumentu potwierdzającego jego przeznaczenie do prowadzenia określonego rodzaju sprzedaży napojów alkoholowych (tj. albo do sprzedaży "na wynos" albo do sprzedaży z przeznaczeniem do spożycia alkoholu w tym miejscu) lub warunku prowadzenia sprzedaży wyłącznie w lokalu, którego przeznaczenie dozwala taką działalność. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji odniósł się do argumentacji zawartej w skardze Prokuratora Rejonowego w Ł.

Z przedstawionych powodów, niezastosowanie się przez skarżącego do dyspozycji decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego nie może zostać uznane za naruszenie warunku określonego przepisami prawa tym bardziej, iż ogólne stwierdzenie Sądu I instancji co do "użytkowania lokalu niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego" nawiązuje nie tyle do konkretnego przepisu ustawy - Prawo budowlane, lecz przede wszystkim do ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Naruszenie określonych przepisami prawa warunków sprzedaży napojów alkoholowych uzasadniających cofnięcie zezwolenia na ich sprzedaż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie występuje.

Dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i w konsekwencji wadliwe uznanie zasadności zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 2 tej ustawy w stwierdzonym stanie faktycznym przy jednoczesnym braku naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 7 powołanej ustawy uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Prokuratora Rejonowego Ł. jako niezasadnej na zasadzie art. 188 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1649 ze zm.).