Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 276/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152,art. 135,art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 137,art.127 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Daniela Kozłowska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] oraz decyzję Ministra Infrastruktury z [...] października 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego A. K. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A. K. (dalej powoływany jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], orzekającą o zastosowaniu wobec skarżącego jako zarządcy nieruchomości kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2007 r.

W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny:

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia w związku nie zachowaniem należytej staranności przy wykonywaniu czynności zarządzania nieruchomością przy ul. [...] w W.

Pismem z dnia 12 czerwca 2007 r. skarżący wniósł "odwołanie" od powyższej decyzji, podnosząc że wszystkie ustalenia są niezgodne ze stanem faktycznym. W trakcie postępowania pismem z dnia 3 października 2007 r. skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania odwoławczego, jako wszczętego na skutek błędnie wniesionego odwołania. Następnie pismem z dnia 15 października 2007 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania i umorzenie w całości decyzji z dnia [...] maja 2007 r.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2007 r.

Skarżąc złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury – działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej ppsa) - uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. wskazując w uzasadnieniu na niewłaściwe przepisy jakie przytoczone zostały w zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego z dnia 12 czerwca 2007 r. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący jako zarządca nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w sposób bezsporny naruszy przepis art. 186 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz, 1562 ze zm.) poprzez poddawanie uchwał wspólnoty mieszkaniowej głosowaniu i powiadamianiu o ich podjęciu w trybie i terminach niedopuszczalnych dla prawidłowego zarządzania nieruchomością.

Minister opierając się na ustaleniach Komisji Odpowiedzialności Zawodowej uznał, że kara upomnienia będzie karą adekwatną do stwierdzonych uchybień.

Skarżący nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa ponieważ jego zdaniem sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] października 2008 r. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i 77 Kpa. Skarżący wskazał, iż pismem z dnia 3 października 2007 r. złożył wniosek o umorzenie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem jego odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2007 r. nie wywołało żadnych skutków prawnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej ppsa. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 135 Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący cofnięcia środka odwoławczego jest trafny.

Zgodnie z art. 137 w zw. z art. 127 § 3 Kpa strona może cofnąć odwołanie albo wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

Z przytoczonej treści przepisu wynika więc wprost, że cofnięcie odwołania podlega kontroli organu odwoławczego i w przypadku, kiedy w wyniku przeprowadzonej przez ten organ kontroli ustalone zostałoby, że cofnięcie odwołania doprowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny - organ odwoławczy obowiązany byłby do uznania, że czynność ta nie wywołuje skutku prawnego, w innym przypadku postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu.

Skoro w przedmiotowej sprawie pismem z dnia 3 października 2007 r. strona w sposób jednoznaczny wystąpiła o umorzenie postępowania odwoławczego, to obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności ocena w trybie powołanego przepisu, czy dopuszczalne jest cofnięcie odwołania.

Organ jednak całkowicie pominął tę kwestię uznając, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 15 października 2007 r. oznacza niejako anulowanie wniosku z dnia 3 października 2007 r. Jest to jednak ocena całkowicie nieuprawniona.

Wniosek z dnia 15 października o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2007 r. zawiera żądanie zweryfikowania decyzji Ministra przez pryzmat art. 145 Kpa w szczególnym odrębnym trybie. Nie ma on żadnego związku z postępowaniem wszczętym na skutek wniesienia przez skarżącego środka odwoławczego.

W związku z tym od dnia złożenia wniosku zawierającego żądanie umorzenia postępowania odwoławczego organ nie był uprawniony do wydawania kolejnych merytorycznych decyzji w sprawie. Dlatego zachodziła konieczność uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również poprzednich decyzji rozpatrujących wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako wydanych z naruszeniem art. 137 Kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględniając powyższą ocenę prawną w pierwszej kolejności rozpozna wniosek skarżącego o umorzenie postępowania odwoławczego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c art. 152, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł, jak w sentencji.