Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1336/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 271 par. 2 pkt1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OSK 1336 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 315/09 w zakresie odrzucenia skargi K. B. w sprawie ze skargi K. B. na czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia polegającej na nie uznaniu za zdany państwowego egzaminu specjalistycznego postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. B. na czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegającej na nie uznaniu za zdany państwowego egzaminu specjalistycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazał, iż Minister Zdrowia decyzją z dnia 5 maja 2005 r. na podstawie § 37 ust.1a rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 roku w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U nr 83, poz. 905) oraz na podstawie opinii Zespołu powołanego przez Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego z dnia 4 listopada 2004 r. uznał K. B. i M. M. dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy za równoważny ze zrealizowaniem szczegółowego programu specjalizacji w zakresie urologii dziecięcej oraz dopuścił ich do egzaminu państwowego w zakresie tej specjalizacji.

Skarżący w dniu 26 listopada 2005 r. przystąpili do egzaminu testowego, w wyniku którego K. B. uzyskała 36 punktów, natomiast M. M. otrzymał 39 punktów na 59 możliwych. Za prawidłową odpowiedź na każde z pytań można było uzyskać jeden punkt. Początkowo test zawierał 60 pytań, jednak Komisja z powodu nieprecyzyjności jednego z pytań uchyliła je, stąd pozostało 59 pytań i 59 możliwych do uzyskania punktów.

Na dzień przeprowadzenia egzaminu obowiązywało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. Nr 213, poz.1779 - zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r.) zgodnie, z którym egzamin testowy uważa się za zaliczony z wynikiem pozytywnym w przypadku uzyskania co najmniej 60 procent możliwej do uzyskania liczby punktów (§ 32 ust. 4 ww. rozporządzenia).

Mimo iż zarówno K. B., jak i M. M. uzyskali ponad 60 procent możliwej do uzyskania liczy punktów, Komisja Egzaminacyjna uznała, że nie zaliczyli oni egzaminu testowego z wynikiem pozytywnym.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżących zwrócił się pismami kierowanymi zarówno do Komisji Egzaminacyjnej, jak i do Ministra Zdrowia o usunięcie naruszenia prawa i uznanie skarżącym za zaliczone specjalizacyjnych egzaminów państwowych w dziedzinie urologii dziecięcej.

Także skarżący w dniu 28 listopada 2005 r. złożyli odwołania w sprawie nie zaliczenia złożonych przez nich egzaminów do Przewodniczącej Państwowej Komisji Egzaminacyjnej - Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Urologii Dziecięcej.

W odpowiedzi Przewodnicząca Komisji w piśmie z dnia 12 grudnia 2005 r. poinformowała skarżących, że wobec tego, iż zostali oni dopuszczeni do egzaminu na podstawie § 46 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r.- a więc w trybie szczególnym, formę tego egzaminu określiła Komisja Egzaminacyjna. Komisja ustaliła, że egzamin, w którym uczestniczyli skarżący będzie miał formę egzaminu testowego składającego się z 60 pytań, a nie ze 120 pytań, jak to ma miejsce na egzaminie organizowanym według § 32 wyżej wymienionego rozporządzenia i przyjęła próg zaliczeniowy na poziomie 70 % dobrych odpowiedzi.

Wobec nieuzyskania określonej ilości punktów skarżący nie zaliczyli egzaminu specjalizacyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Komisji Egzaminacyjnej, polegającą na nie uznaniu za zdany państwowego egzaminu specjalizacyjnego wnieśli K. B. i M. M.

Pełnomocnik skarżących podniósł, że wobec tego, że regulacja odnosząca się do przeprowadzenia egzaminu specjalizacyjnego na podstawie uznania przez Ministra Zdrowia dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego lekarza za równoważny z przeprowadzeniem specjalizacji określonej w § 46 ust. 2 i 5 rozporządzenia z dnia 20 października 2005 r. nie zawiera w zakresie oceniania żadnych szczególnych unormowań, zastosowanie w takim przypadku muszą mieć przepisy ogólne tj. § 32 ust 4 rozporządzenia. Nadto, zdaniem pełnomocnika, nawet gdyby ww. rozporządzenie upoważniało Ministra Zdrowia do ustalania oprócz formy i terminu egzaminu specjalistycznego także kryteriów jego oceny, innych niż określone w § 32 ust. 4 musiałoby to nastąpić, podobnie jak wybór terminu i formy w drodze stosownych czynności czy aktów administracyjnych przed przystąpieniem zdających do egzaminu, a o kryteriach tych zdający winni być poinformowani przed egzaminem. Skarżący natomiast, o zastosowaniu przez Komisję Egzaminacyjną 70 % progu zaliczenia egzaminu dowiedzieli się dopiero w momencie ogłaszania jego wyników. Ponadto Komisja Egzaminacyjna nie jest uprawniona do ustalania jakichkolwiek warunków egzaminu.

W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że jego zdaniem możliwe byłoby zaliczenie egzaminu specjalizacyjnego lekarzom, którzy osiągnęli na egzaminie wynik, co najmniej 60 % możliwej do uzyskania liczby punktów tj. spełnili warunek określony w § 33 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. Ponadto zdaniem organu, Centrum Egzaminów Medycznych powołane zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 31 lipca 2001 r. przeprowadza egzaminy medyczne niezależnie od organu, dlatego Minister Zdrowia nie jest uprawniony do ingerowania w prace Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, która ponosi odpowiedzialność za wydany dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty. W tej sytuacji Minister Zdrowia nie podejmuje i nie może podejmować decyzji lub czynności administracyjnych w zakresie właściwości Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, Konsultanta Krajowego i Centrum Egzaminów Medycznych.

W przedmiotowej sprawie organ nie podejmował żadnej decyzji ani żadnej czynności administracyjnej, a więc nie ma materialnych podstaw do złożenia skargi.

Postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucono skargi M. M. w dniu 16 lipca 2007 r., natomiast w dniu 7 sierpnia 2007 r. K. B., uznając, że objęta nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2008 r. na skutek wniesionej przez K. B. skargi kasacyjnej uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 7 sierpnia 2007 r.

W uzasadnieniu swego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż gdyby uznać, że dokonanie oceny testowego egzaminu specjalizacyjnego jest czynnością z zakresu administracji, to podlegałaby ona kontroli sądowej stosownie do zapisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Ponadto Sąd kasacyjny zwrócił uwagę Sądowi pierwszej instancji, na potrzebę rozważenia czy w świetle aktualnego orzecznictwa i literatury prawniczej możliwe jest zaakceptowanie zaskarżonego postanowienia, w którym wyrażono pogląd, że stanowisko o nie zaliczeniu egzaminu na określoną specjalizację nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a w istocie wobec tego, że nie może być kwestionowane przed żadnym innym podmiotem czy sądem, to strona pozostaje bez przewidywanej Konstytucją RP ochrony sądowej, czy też ten pogląd jako nieuprawniony, nie może być podzielony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając skargę K. B., odrzucił ją postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r.

Jak wskazał w uzasadnieniu swego stanowiska Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 16 ust.1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny po odbyciu przeszkolenia określonego programem specjalizacji i złożeniu egzaminu państwowego albo po uznaniu równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą. Z wydanego natomiast na podstawie art. 16 ww. ustawy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów wynika, że państwowy egzamin specjalizacyjny dla określonej specjalności organizuje Centrum Egzaminów Medycznych, a przeprowadzany jest przez Państwową Komisję Egzaminacyjną powołaną przez Dyrektora Centrum (§ 33).

Do zadań Komisji należy podejmowanie decyzji o dopuszczeniu lekarza do egzaminu państwowego, ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do egzaminu państwowego w danym terminie, dokonywanie oceny egzaminów praktycznego i ustnego, przekazanie Centrum Egzaminów Medycznych kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem tajności procedury, przekazania Centrum ocen z egzaminów praktycznego i ustnego oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem (§ 34).

Z powyższego wynika, że ponieważ skarżąca zdawała egzamin testowy z zakresu urologii dziecięcej do zadań Komisji należało jedynie przekazanie Centrum Egzaminów Medycznych kart testowych z zachowaniem tajności procedury (§ 34 pkt 4 rozporządzenia).

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, iż Państwowa Komisja Egzaminacyjna biorąc pod uwagę przyznane jej uprawnienia dotyczące egzaminów specjalizacyjnych po dopuszczeniu lekarza do jego zdawania na podstawie § 45 i 46 ww. rozporządzenia - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie decyzją Ministra Zdrowia - i ustaleniu testowej formy egzaminu miała uprawnienie wynikające z ww. § 34 pkt. 4 rozporządzenia.

Z powyższego wynika również w ocenie Sądu pierwszej instancji, iż Komisja nie jest organem powołanym do władczego działania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., gdyż nie podejmowała czynności ani aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków skarżącej. Nie rozstrzygała, bowiem ona w sposób władczy o przyznaniu określonego prawa, a rola jej członków sprowadzała się do sprawdzenia arkusza testów, ustalenia liczby prawidłowych odpowiedzi. Ustalając wynik egzaminu, Komisja Egzaminów Medycznych nie kreuje tez żadnego stosunku prawnego.

Osoba, która zgłasza zamiar przystąpienia do lekarskiego egzaminu specjalizacyjnego nie żąda wszczęcia postępowania administracyjnego, a jej dopuszczenie do egzaminu, wyznaczenie daty egzaminu nie wszczyna takiego postępowania. Ustalenie zaś wyników egzaminu stanowi jedynie część postępowania specjalizacyjnego, mającą wpływ na jego wynik. Nie ma natomiast cech samodzielnego orzeczenia, a jedynie poprzedza wydanie dyplomu potwierdzającego otrzymanie tytułu specjalisty w określonej dziedzinie medycyny.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na ocenę prawną wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1586/07, w której na gruncie tożsamego stanu faktycznego ze skargi K. B. i innych na bezczynność Ministra Zdrowia, Sąd ten wskazał że: " w świetle przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz wydanego w jej wykonaniu rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U nr 213, poz. 1779 ze zm.) - wynik egzaminu specjalizacyjnego w określonej dziedzinie medycyny podany przez Komisję Egzaminacyjną oraz ustalenie kryteriów oceniania na takim egzaminie nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi przepis art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powoduje to, iż zarówno wynik egzaminu specjalizacyjnego w określonej dziedzinie medycyny, jak i ustalenie kryteriów oceniania na takim egzaminie nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego (...)".

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. odrzucił skargę K. B.

Skargę kasacyjna od powyższego postanowienia wniosła K. B., zaskarżając je w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu, że czynność powołanej przez Ministra Zdrowia Państwowej Komisji Egzaminacyjnej wyrażająca się w nie uznaniu za zdany przez K. B. państwowego egzaminu specjalizacyjnego z zakresu urologii dziecięcej i nie przyznanie jej tym samym uprawnień do wykonywania zawodu lekarza-specjalisty z zakresu urologii dziecięcej, nie mieści się w katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych, co skutkowało odrzuceniem skargi;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 190 p.p.s.a., polegające na nie zastosowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1638/07, chociaż Wojewódzki Sąd Administracyjny był związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiając dotychczasowy stan faktyczny wskazała, iż biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz treść rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 roku w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów uznać należy, że Komisja Egzaminacyjna powołana przez Ministra Zdrowia, która przeprowadziła egzamin w dniu 26 listopada 2005 r. naruszyła przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia.

Jak podkreśliła skarżąca w dniu 26 listopada 2005 r.- dzień przeprowadzenia egzaminu obowiązywało nowe rozporządzenie z 20 października 2005 r. Kryterium zaliczenia egzaminu testowego, zgodnie z § 32 ust. 4 rozporządzenia z dnia 20 października 2005 r. zostało ustalone jako wymóg uzyskania co najmniej 60 procent możliwej do uzyskania liczby punktów i w związku z tym, że regulacja odnosząca się do przeprowadzania egzaminu w tym szczególnym trybie (na podstawie uznania przez Ministra dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego lekarza za równoważny z przeprowadzeniem specjalizacji - § 46 ust. 2 i 5 rozporządzenia) nie zawiera w zakresie kryteriów oceniania żadnych szczególnych unormowań, zastosowanie w takim przypadku muszą mieć przepisy ogólne, tj. § 32 ust. 4 rozporządzenia.

Pismem z dnia 26 października 2005 r., skarżąca została poinformowana, że w dniu 26 listopada 2005 r. zostanie przeprowadzony egzamin testowy, zatem zdaniem skarżącej jedynym kryterium oceny tego egzaminu stanowić powinien wskazany w § 32 ust. 4 rozporządzenia 60 procentowy próg, bowiem jeśli Minister dokonał już wyboru formy egzaminu, to musi stosować się do uregulowań dotyczących wybranej formy i dotyczących jej przepisów ogólnych, skoro nie ma w tym zakresie przepisów szczegółowych. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż nawet gdyby rozporządzenie z dnia 20 października 2005 r. upoważniało Ministra Zdrowia do ustalenia, oprócz formy i terminu egzaminu specjalizacyjnego także kryteriów jego oceny, innych niż określone w § 32 ust. 4, to musiałoby to nastąpić, podobnie jak wybór terminu czy formy, w drodze stosownych czynności czy aktów administracyjnych i to z przyczyn oczywistych jeszcze przed przystąpieniem zainteresowanych do egzaminu, o czym zdający musieliby być wcześniej poinformowani. Natomiast zdający egzamin dowiedzieli się o o zastosowaniu przez Komisję Egzaminacyjną 70 procentowego progu zaliczenia egzaminu dopiero w momencie ogłaszania im wyników tego egzaminu.

Skarżąca wskazał również, iż skarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niezgodne z wydanym na wcześniejszym etapie orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie skarżącej wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji przedmiotowa sprawa jest sprawą sądowoadministracyjną, bowiem dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej i mamy w niej do czynienia ze stosunkiem administracyjnoprawnym.

Minister Zdrowia, jako ustawowo powołany do orzekania jest więc organem administracji państwowej i postępowanie w tej kwestii jest postępowaniem administracyjnym o charakterze władczym, normowanym przepisami prawa administracyjnego, m.in. ustawą z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 roku w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów.

Zdaniem autora kasacji akt administracji publicznej w niniejszej sprawie wyraża de facto decyzję o nie uznaniu za zdany egzaminu państwowego i nie przyznaniu uprawnień zawodowych i posiada wszystkie cechy decyzji administracyjnej. Wydany został w sprawie indywidualnej dotyczy konkretnej osoby i konkretnej sytuacji, polegającej na przekroczeniu uprawnień przez powołaną przez Ministra Zdrowia Komisję i nie uwzględnienie przez tą Komisję, wbrew przepisom prawa, pozytywnie zdanego przez K. B. egzaminu państwowego, co z kolei skutkowało nie wydaniem skarżącej dyplomu uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej. Ponadto zdaniem skarżącej niewątpliwie mamy do czynienia z aktem zewnętrznym o charakterze władczym, gdyż dotyczy on działania organu państwowego (piastuna władztwa) jakim jest Minister Zdrowia wobec skarżącej usadowionej poza systemem administracji publicznej i nie związanej z nim węzłem służbowym czy organizacyjnym.

Odwołując się do uprzednio wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. skarżąca wskazała, iż w ocenie tegoż Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że postępowanie, w wyniku którego dochodzi do stwierdzenia, czy lekarz uzyskał specjalizację, o którą wnosił jest postępowaniem z dziedziny prawa administracyjnego. Wniosek lekarza o przyznanie mu uprawnień z tytułu specjalizacji zawodowej, skutkuje wszczęciem czynności administracyjnych a nie postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a. Stwierdzenie zatem, że egzamin nie został zaliczony, stanowi również czynność administracyjną o istotnym znaczeniu dla strony, gdyż nie dochodzi do nabycia przez nią praw do specjalizacji. Przyjęcie, iż taka czynność nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, wobec braku kognicji tego sądu, pozbawia stronę konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu i nie może być uprawnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Stosowanie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami.

Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 190 p.p.s.a., polegający zdaniem skarżącej na nie zastosowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 12 grudnia 2008 r.

Stwierdzić należy, iż w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 12 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż koniecznym było rozważenie przez Sąd pierwszej instancji, "czy w świetle aktualnego orzecznictwa i literatury prawniczej możliwe jest zaakceptowanie zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę, w którym wyrażono pogląd, że nie zaliczenie egzaminu na określoną specjalizację nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a w istocie wobec tego, że nie może być kwestionowane przed żadnym podmiotem czy sądem, to strona pozostaje bez przewidywanej Konstytucją RP ochrony sądowej, czy też ten pogląd jako nieuprawniony, nie może być podzielony".

W istocie, więc Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał żadnej wykładni przepisów prawa materialnego czy procesowego, a jedynie wskazał na przedwczesne, pozbawione dostatecznej analizy aktualnego orzecznictwa i literatury odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podał szczegółowej analizie przedmiot niniejszej sprawy odnosząc się do tych wszystkich elementów, które mają znaczenie dla jej rozpoznania. Stąd też podnoszony zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a. należało uznać za nietrafiony.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Stwierdzić trzeba, iż ani ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943 ze zm.), ani też wydane na podstawie tejże ustawy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. nie przewidują przeprowadzenia procesu uzyskania specjalizacji w drodze postępowania administracyjnego, które zostanie zakończone rozstrzygnięciem administracyjnym. Zaznaczyć należy, że w przypadku rozstrzygania określonej sprawy w formie decyzji tak ustawa, jak i rozporządzenie wyraźnie na to wskazują. Dla przykładu wskazać należy § 41 ust. 9 rozporządzenia w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów zgodnie, z którym Minister Zdrowia w drodze decyzji administracyjnej uznaje lub odmawia uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej (podobne regulacje zawarte były we wcześniejszym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, Dz. U. Nr 81, poz. 905 ze zm.).

Stąd też dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty w określonej dziedzinie medycyny jest jedynie odpowiednikiem zaświadczenia, o którym mowa w art. 271 § 2 pkt 1 k.p.a., wydawanego przez Centrum Egzaminów Medycznych lekarzowi, który odbył szkolenie specjalizacyjne i złożył Państwowy Egzamin Specjalizacyjny z wynikiem pozytywnym. Nie można, więc uznać za prawidłowy poglądu skarżącej, iż czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegająca na nie uznaniu za zdany egzamin specjalizacyjny z zakresu urologii i nie przyznanie tym samym skarżącej uprawnień do wykonywania zawodu lekarza- specjalisty, mieszczą się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. innych, niż określone w pkt 1- 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Koniecznym jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązek. Oznacza to, iż musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Natomiast w świetle przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegająca na nie uznaniu za zdany egzamin specjalizacyjny z zakresu urologii i nie przyznanie tym samym skarżącej uprawnień do wykonywania zawodu lekarza - specjalisty, nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym nie będą one zaskarżalne do sądu administracyjnego i nie przysługuje skarga na wskazaną powyżej czynność. Za prawidłowe, zatem należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji odrzucające złożoną w sprawie skargę. Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1586/07, a które to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.