Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 585/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S. E. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. E. w [...] kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] inwestor Z. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], zwrócił się do Wójta Gminy R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy 1,6 MW w miejscowości Z. na części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy R. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia, zobowiązując go do opracowania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko w zakresie wynikającym z art. 66 ust. 1 pkt 1-8, 11-15, 17-20, a także ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa z dnia 3 października 2008 r.) ze szczególnym uwzględnieniem: miejsc poboru wód podziemnych (studni) w pobliżu planowanej inwestycji oraz kierunku spływu wód podziemnych (w postaci graficznej); omówienia gospodarki wodno-ściekowej; planowanych zabezpieczeń przed przedostawaniem się substancji zanieczyszczających do gruntu i wód podziemnych; rozprzestrzeniania się poziomu hałasu z przedstawieniem wyników przeprowadzonej analizy akustycznej w rejonie najbliższych obszarów chronionych akustycznie; oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne z uwzględnieniem środków transportu; przedstawienia propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko na etapie realizacji i eksploatacji; oraz analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. W dniu [...] wnioskodawca przedłożył organowi raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając działania i warunki jego realizacji. Opinią z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał przedmiotową inwestycję pod względem ochrony środowiska i zdrowia ludzi za możliwą do realizacji, przy spełnieniu warunków szczegółowo określonych w opinii.

Rozpatrując wniosek inwestora o wydanie decyzji środowiskowej, Wójt Gminy R. dwukrotnie, decyzjami z dnia [....] nr [...] i [...] nr [...], orzekał o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzje te jednak zostały decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w B., odpowiednio z dnia [....] nr [...] oraz [...] nr [...] uchylane, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W decyzjach tych organ odwoławczy wskazał m.in. że organy właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie dysponują swobodą co do odmowy wydania decyzji i, że katalog przesłanek powodujących odmowę wydania decyzji jest ograniczony. Organ odwoławczy zaznaczył także, że zadaniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest jedynie zebranie obiektywnych informacji o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko oraz pomoc w takim ostatecznym ukształtowaniu decyzji, aby jej warunki pozwoliły na eliminację lub zmniejszenie negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Dlatego też przesłanką odmowy wydania decyzji nie może być okoliczność, że przedsięwzięcie będzie miało jakiś szkodliwy wpływ na środowisko czy też sprzeciw społeczności lokalnej.

Po kolejnym ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy na skutek w/w decyzji SKO z dnia [...], Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 81. ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 44, 73 i 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 252, poz. 2573 ze zm.), odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał stan faktyczny przedmiotowej sprawy, zwracając uwagę na okoliczność konieczności wielokrotnego wzywania inwestora w trakcie prowadzonego postępowania do uzupełnienia i wyjaśniania przedłożonego organowi raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, z uwagi na brak spełnienia przez raport wszystkich wymagań określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. i nie odpowiadanie przez inwestora w sposób kompleksowy na wezwania organu. W związku z tym, iż w ramach ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy, jak wyjaśnił organ, w dalszym ciągu miał on wątpliwości co do przedłożonego raportu, wezwał on pismem z dnia [....] po raz kolejny inwestora do uzupełnienia w terminie 14 dni przedmiotowego raportu. W wezwaniu organ określił zakres informacji, które w ocenie organu powinny zostać przedstawione i wyjaśnione przez inwestora, wskazując na brak możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, bez udzielenia przez inwestora żądanych informacji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor złożył zażalenie do SKO w B. na przewlekłość prowadzonego postępowania oraz skargę do Rady Gminy R. W związku z tym, że inwestor nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Wójta Gminy R., organ wskazał, iż nie mając precyzyjnie określonych w wezwaniu z dnia [...] informacji w zakresie gospodarki ściekowej, ochrony powietrza, gospodarki odpadami, ochrony przed hałasem, hydrogeologii, nie był w stanie obiektywnie określić oddziaływania inwestycji na środowisko. W świetle art. 62 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jak wyjaśnił, raport powinien określać rzeczywistą skalę oddziaływania na środowisko, określać emisję odpadów, ścieków, hałasu oraz wskazywać konkretne rozwiązania chroniące środowisko. Przedstawiony zaś przez inwestora raport nie spełnia wymagań określonych w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r., tj.:

1. w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) – z uwagi na okoliczność, że raport oraz dołączone uzupełnienia nie zawierają czytelnych informacji dotyczących użytkowania terenu w fazie budowy, brak bowiem w nim m.in. informacji dotyczących zabezpieczeń jakie będą stosowane na etapie realizacji inwestycji w związku z zapisem na s. 51 raportu, iż w czasie prowadzenia prac realizacyjnych przewiduje się wykonywanie prac ziemnych, w związku z czym może wystąpić lokalne zagrożenie jakości wód podziemnych (wszelkie wykopy należy zabezpieczyć przed możliwością przedostania się wód opadowych i innych zanieczyszczeń do wykopu); że do raportu nie dołączono planu zagospodarowania terenu inwestycji ze wskazaniem lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych oraz elementów instalacji, organ administracji jest zobowiązany zaś w świetle art. 82 ust. 1 wskazać w decyzji rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, a poza tym kształt i wielkość działki pozwalają na dość dowolną lokalizację przedsięwzięcia; że raport nie określa precyzyjnie miejsca lokalizacji biogazowni wskazując jedynie nr działki o powierzchni 77,6554 ha, tymczasem jest to istotna kwestia z uwagi na położone na działce ujęcia wody pitnej, a w sąsiedztwie działki kompleksu zabytkowych budynków folwarczno-pałacowych oraz skupiska zabudowy mieszkaniowej; że raport nie zawiera informacji dotyczących zabezpieczeń poszczególnych komponentów środowiska (wód, gruntów, powietrza) stosowanych na etapie funkcjonowania biogazowi;

2. w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b) – gdyż raport oraz złożone uzupełnienia zawierają rozbieżne informacje dotyczące procesów fermentacji, które będą zachodziły w biogazowni (pojawiają się zapisy o fermentacji mezofilowej oraz termofitowej), a ponadto na str. 106 raportu znajduje się zapis o planowanym odzysku odpadów bez wskazania rodzaju odpadów przewidzianych do odzysku oraz choćby przybliżonych ilości tych odpadów;

3. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) – albowiem przeprowadzona analiza zarówno w zakresie emisji substancji do środowiska, ścieków, wód opadowych, jak i hałasu budzi wiele wątpliwości;

4. art. 66 ust. 1 pkt 5 – gdyż przedstawiona analiza wariantów nie zawiera informacji jaka metodyka została przyjęta do oceny poszczególnych wariantów, a inwestor nie przedstawił żadnego racjonalnego wariantu alternatywnego;

5. art. 66 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) – jako że przeprowadzona analiza rodzajów i ilości zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania przedsięwzięcia budzi wątpliwości z uwagi na nieścisłości pojawiające się w raporcie, w związku z czym ocena oddziaływania nie mogła zostać wykonana w sposób prawidłowy;

6. art. 66 ust. 1 pkt 9 – gdyż przedłożony raport nie zawiera konkretnych rozwiązań zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu na środowisko, przede wszystkim: w zakresie ograniczenia emisji substancji złowonnych np. poprzez proces hermetyzacji transportu i przeładunku substratów i odpadów, oraz w zakresie ochrony środowiska gruntowo-wodnego, albowiem z treści raportu wynika, iż dla poprawnej eksploatacji inwestycji powinny być zastosowane środki chroniące środowisko gruntowo-wodne oraz powietrze atmosferyczne, a tymczasem w przedłożonym raporcie nie wskazano w tym zakresie konkretnych rozwiązań, nie wskazano nawet sposobu i miejsca magazynowania pofermentu.

W kontekście wskazanych powyżej braków i nieprawidłowości raportu organ powołał się na pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1428/06, iż raport oceny oddziaływania na środowisko powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazał na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt III ISJ 1848/10, stwierdzając że raport niespełniający wymagań ustalonych w art. art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem.

Dodatkowo organ I instancji podkreślił, iż z powodu braków w raporcie, powodujących iż nie zawierał on kompletnej i obiektywnej analizy przedsięwzięcia i nieuzupełnionych zgodnie z wezwaniem z dnia [...], nie wskazał on inwestorowi wariantu alternatywnego zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ponadto organ wskazał, że raport nie zawiera analizy oddziaływania przedsięwzięcia na stan wód oraz nie odwołuje się do Planów gospodarowania wodami na obszarze dorzeczy Odry i Wisły, przyjętych uchwałami Rady Ministrów (odpowiednio M.P. z dnia 27 maja 2011 r., Nr 40, poz. 451 i M.P. z dnia 21 czerwca 2011 r., Nr 49, poz. 459), przez co nie można określić czy przedmiotowa inwestycja może wpłynąć na nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych we wskazanych Planach gospodarowania wodami, co zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jest również przesłanką do odmówienia zgody na realizację przedsięwzięcia. Uzasadniając odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organ powołał się także na wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2094/09, w którym orzekający Sąd stwierdził, iż wymagania ochrony środowiska powinny być rozstrzygnięte na etapie procedury oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na cel prowadzenia tego postępowania, a także że określenie wymagań powinno być na tyle konkretne, aby mogły być one zweryfikowane przez organ wydający pozwolenie na budowę.

Od powyższej decyzji Z. M. wniósł odwołanie, w którym domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, bądź przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 i art. 81 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 8, art. 12, art. 7, art. 9, art. 10, art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa).

Odwołujący się wskazał, w uzasadnieniu środka odwoławczego, iż organ I instancji po raz trzeci wydał w przedmiotowej sprawie bezpodstawnie decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, pomimo iż SKO dwukrotnie uchylało rozstrzygnięcia organu, wskazując jednoznacznie przesłanki, które mogą stanowić podstawę wydania decyzji odmownej i podkreślając brak swobody organu w tym zakresie. Zdaniem odwołującego brak analizy oddziaływania przedsięwzięcia na stan wód oraz nie odwołanie się do Planów gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry i Wisły, na które wskazał organ I instancji powołując się na przepis art. 81 ustawy z dnia 3 października 2008 r., nie mogą w świetle wskazanego przepisu stanowić podstawy wydania decyzji odmownej. W ocenie odwołującego kolejne wezwanie strony przez organ do uzupełnienia przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, było jedynie podyktowane chęcią znalezienia przez Wójta Gminy R. kolejnego powodu do wydania decyzji odmownej, zwłaszcza że organ wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w bardzo szerokim i szczegółowym zakresie, wyznaczając mu na to, pod rygorem wydania decyzji odmownej, jedynie termin 14 dni, tymczasem prowadząc postępowanie przez dwa lata miał on wystarczająco dużo czasu aby zgromadzić wszystkie konieczne informacje w sprawie. Takie działania organu, zdaniem odwołującego, wskazują na naruszenie wyrażonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Żądanie zaś tak obszernych informacji na kilka dni przez terminem wydania decyzji wskazuje nadto, jak podkreśliła strona, na naruszenie zasady szybkości postępowania. Ponadto odwołujący się podniósł, iż żądane przez organ I instancji uzupełnienia raportu przekraczają zarówno zakres informacji, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jak i stan wiedzy, którą posiada inwestor na etapie uzyskiwania przedmiotowej decyzji. W ocenie strony przedłożony w sprawie raport spełnia wymogi określone w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i jest na tyle szczegółowy, aby Wójt Gminy R. dysponując pozytywnymi uzgodnieniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. - tj. dwóch organów, które ustawodawca wskazał w art. 77 ustawy jako organy właściwe do uzgadniania przedmiotowego przedsięwzięcia, określił jednoznacznie wpływ planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi.

W piśmie z dnia [...] przekazującym SKO odwołanie strony i akta sprawy, Wójt Gminy R. zwrócił się do organu II instancji z prośbą, aby w przypadku uznania, że przedłożony raport pozwala na wydanie wnioskowanej decyzji środowiskowej bez jego uzupełnienia, na podstawie art. 138 § 2 kpa sam wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po rozpatrzeniu odwołania Z. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 8, art. 9 i art. 12 kpa oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 1, art. 71, art. 73 ust. 1, art. 80 ust. 2 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a także § 3 ust. 1 pkt 44, pkt 73 i pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podziela stanowisko Wójta Gminy R., iż w postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia kluczowym dokumentem, pozwalającym ustalić stan faktyczny w zakresie oceny potencjalnych zagrożeń przedsięwzięcia dla środowiska oraz stanowiącym podstawę wypracowania rozwiązań eliminujących lub zmniejszających jego negatywne oddziaływanie na środowisko, jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, i że w związku z tym organ administracyjny, aby móc określić konkretne wymagania ochrony środowiska, musi ocenić czy dany raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć zatem charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Pod też tym kątem raport podlega ocenie organu w postępowaniu dowodowym, co wyraża się m.in. w możliwości żądania przez organ, na każdym etapie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, uzupełnienia informacji w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Niemniej jednak, jak podkreślił organ, braki w raporcie nie mogą stanowić przesłanki odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Są one jedynie podstawą do żądania uzupełnienia przez wnioskodawcę informacji o planowanym przedsięwzięciu. Zdaniem organu odwoławczego, aby możliwym było postawienie środkowi dowodowemu w postaci raportu zarzutu niezgodności z prawem, należy wskazać jego niezgodność z konkretnym przepisem art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Analogicznie zarzucając raportowi braki, należy wskazać, na jakiej podstawie organ określonych informacji żąda, w szczególności, czy zakres żądanych informacji mieści się w katalogu informacji, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Żądanie ewentualnych dodatkowych informacji wyjaśniających do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, powinno mieć przy tym znaczenie dla ustalenia treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ewentualnie dla stwierdzenia zaistnienia przyczyny odmowy wydania wnioskowanej decyzji. W ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy R. takiego znaczenia nie wykazał, ograniczając się do stwierdzenia, iż nie zebrał obiektywnych informacji o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, i wskazania na brak możności w związku z tym takiego ukształtować decyzji środowiskowej aby jej warunki pozwoliły na możliwe zmniejszenie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też, jak podkreślił organ, brak przedłożenia przez inwestora oczekiwanych przez Wójta Gminy R. wyjaśnień we wskazanym terminie nie mógł skutkować wydaniem decyzji odmownej. Poza tym organ odwoławczy podzielił zarzut odwołującego dotyczący przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie. Podkreślając, że Wójt Gminy R. prowadzi to postępowanie już ponad dwa lata i że systematycznie występuje do inwestora o przedkładanie kolejnych uzupełnień do raportu, w tym po uchyleniu wydanych przez Wójta decyzji odmownych, SKO stwierdziło, że takie działanie organu stanowi naruszenie art. 8 i art. 12 kpa. W ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy R. powinien był wystąpić do inwestora z ewentualnym wnioskiem o wyjaśnienia i uzupełnienie raportu bezpośrednio po jego przedłożeniu przez stronę, wskazując przy tym na wszelkie wątpliwości co do jego treści. Odmienny zaś od wskazanego sposób prowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie, prowadzi zdaniem SKO do jego bezzasadnego przedłużania i uzasadnia podejrzenie inwestora, iż organ I instancji unika wydania decyzji w sprawie, próbując sprostać oczekiwaniom społecznym. W kontekście powyższego organ odwoławczy podkreślił, iż on jako organ odwoławczy nie jest uprawiony do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nawet gdyby uznał, iż przedłożony przez inwestora raport jest kompletny. W sytuacji bowiem wydania przez organ I instancji decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wydanie przez organ II instancji decyzji reformacyjnej prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

SKO odniosło się także do zarzutu Wójta Gminy R., iż przedłożony raport nie zawiera analizy oddziaływania przedsięwzięcia na stan wód oraz nie odwołuje się do Planów gospodarowania wodami na obszarze dorzeczy Odry i Wisły. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowy raport został złożony przez inwestora w dniu [...], tj. w czasie w którym nie obowiązywały w/w Plany gospodarowania wodami oraz przepis art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., i że w związku z tym przedłożony w tym czasie raport nie mógł zawierać żądnych przez organ I instancji informacji.

W świetle wszystkich wskazanych powyżej okoliczności, SKO podsumowało, że Wójt Gminy R. powinien wydać decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, poprzedzając to ewentualnie wezwaniem inwestora do uzupełnienie raportu. Wezwanie to jednak powinno dotyczyć wyłącznie kwestii, które mają znaczenie dla ustalenia treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ewentualnie dla stwierdzenia zaistnienia przyczyny odmowy wydania wnioskowanej decyzji, zaś motywy kierowania do inwestora dodatkowego wezwania powinny znaleźć odzwierciedlenie w wezwaniu, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 8, art. 9 i art. 11 kpa.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosło Stowarzyszenie E. w B. Zarzucając naruszenie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 138 § § 1 pkt 2 kpa. Stowarzyszenie wniosło o uchylnie zaskarżonej decyzji.

Podkreślając, w uzasadnieniu skargi, że organ I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe i wyjaśniające w sprawie oraz, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji nie wskazał żadnych braków w zebranym materiale dowodowym i jednocześnie stwierdził że niezłożenie przez inwestora wyjaśnień zgodnie z wezwaniem Wójta nie może skutkować wydaniem decyzji odmownej, Stowarzyszenie wyraziło stanowisko, że w świetle wskazanych okoliczności organ II instancji zakwestionował jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji. Odmienne zaś stanowisko organu odwoławczego co do rozstrzygnięcia, bez wskazania braków w ustaleniu stanu faktycznego sprawy i bez stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, nie może stanowić zdaniem strony skarżącej, podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobligowany jest natomiast do zastosowania instytucji reformacji i wydania decyzji orzekającej co do istoty zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, albowiem art. 138 kpa realizując zasadę dwuinstancyjności ukształtował postępowanie odwoławcze jako postępowanie merytoryczne. W przedmiotowej sprawie, pomimo zakwestionowania wyłącznie decyzji organu I instancji co do rozstrzygnięcia, SKO jednak nie wydało decyzji merytorycznej, czym naruszyło zdaniem strony skarżącej art. 138 § 2 kpa. W ocenie Stowarzyszenia zgromadzony materiał dowodowy obiektywnie wskazuje, że inwestor winien otrzymać decyzję pozytywną przy uwzględnieniu ograniczeń wskazanych w postanowieniach organów uzgadniających warunki inwestycji. Skoro zaś Wójt Gminy R. prezentuje w tej kwestii stanowisko negatywne, odwołując się cały czas do rzekomo niekompletnego raportu, wskazując na potrzebę jego uzupełnienia bez podania zasadności tego żądania w obowiązujących przepisach, naruszając tym samym zasadę wyjaśnienia zasadności przesłanek decyzji wyrażonej w art. 11 kpa, należy stwierdzić, jak podkreśliło Stowarzyszenie, że Wójt Gminy R. ponownie nie odniesie się obiektywnie do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy prezentując więc inne niż Wójt stanowisko w kwestii wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powinien sam wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie stwierdził on w zaskarżonej decyzji, iż nie miał wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz, że sam organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przyznał, iż nie zebrał obiektywnych informacji o oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, przez co wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem SKO przepis art. 138 § 2 kpa powinien znaleźć zastosowanie nie tylko w sytuacji naruszenia przepisów postępowania, ale również w sytuacji naruszenia przez organ orzekający w sprawie, której przedmiotem jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, przepisów prawa materialnego, poprzez wydanie decyzji odmownej, podczas gdy po rozpatrzeniu odwołania i dokonaniu wykładni przepisów prawa materialnego, mających w sprawie zastosowanie, organ odwoławczy dojdzie do wniosku, że przesłanki wydania decyzji odmownej w takiej sprawie nie zachodzą. Taka nieprawidłowa wykładnia prawa materialnego powoduje bowiem, jak wskazał organ, że sprawę trzeba i to w całości ponownie rozpoznać, gdyż prawidłowo stosowane prawo materialne w pełni uprawnia do uwzględnienia żądania wniosku, a więc określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ II instancji nie ma zaś takiej możliwości bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.), Sąd uznał skargę za uzasadnioną.

Na wstępie należy wskazać, iż na podstawie art. 138 kpa można wyróżnić następujące rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego, tj. decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 kpa), decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie bądź orzekającą co do istoty sprawy bądź umarzającą postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 kpa) oraz decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 kpa). W ramach wskazanych rozstrzygnięć organu odwoławczego można wyróżnić orzeczenia merytoryczne i orzeczenia kasacyjne. Cechą charakterystyczną orzeczenia merytorycznego jest to, iż w orzeczeniu tym organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Cechą charakterystyczną orzeczenia kasacyjnego jest natomiast to, że organ odwoławczy w orzeczeniu nie rozstrzyga istoty sprawy, tylko uchyla decyzję organu l instancji i przekazuje mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Należy podkreślić, że model postępowania odwoławczego unormowany przepisami KPA oparty jest na zasadzie merytorycznego rozpatrywania sprawy zakończonej decyzją organu l instancji. Orzeczenie odwoławcze co do zasady przybiera więc charakter merytoryczny (art. 138 § 1 pkt 1) lub merytoryczno-reformacyjny (art. 138 § 1 pkt 2 in principio). Natomiast orzeczenie kasacyjne jest dopuszczalne tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie przesłanek określonych w art. 138 § 2 kpa, tj.: stwierdzenia przez organ odwoławczy, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Samo zatem ustalenie przez organ odwoławczy naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji, nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, niezbędne jest bowiem jednoczesne zaistnienie drugiej z obligatoryjnych przesłanek z art. 138 § 2 kpa tj. wykazanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a więc że organ I instancji nie wyjaśnił (naruszając przepisy postępowania) sprawy w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. W sytuacji wystąpienia obu ze wskazanych przesłanek, organ II instancji przekazując sprawę organowi I instancji, zgodnie z art. 138 § 2 kpa zd. 2, powinien wskazać mu jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę. Wskazania te wiążą organ I instancji co do samego obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich określonych, natomiast wybór sposobu ich wyjaśnienia i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należą do wyłącznej kompetencji organ I instancji (zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą dwuinstancyjności postępowania). W tym miejscu należy wskazać, iż instytucja rozstrzygnięcia kasacyjnego organu II instancji chroni prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy, a więc prawo strony do realizacji wyrażonej w art. 15 kpa i doprecyzowanej w art. 127 kpa, zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wydanie bowiem przez organ II instancji orzeczenia merytorycznego w okolicznościach określonych w art. 138 § 2 zd. 1 kpa, a więc po przeprowadzeniu przez niego postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, pozbawiłoby stronę prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy co do istoty, bowiem wydanie decyzji ostatecznej w sprawie poprzedzałoby tylko jednokrotne rozpatrywanie sprawy pod względem merytorycznym - w postępowaniu przed organem II instancji. Z mocy art. 136 kpa organ odwoławczy może zatem przeprowadzić jedynie dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (patrz Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Rober Kędziora, wydawnictwo Beck, str. 69). W sytuacji natomiast konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie, który ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, organ odwoławczy winien wydać decyzję kasacyjną, w uzasadnieniu której określi okoliczności które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w szczególności okoliczności stanu faktycznego, które mają istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z powyższego wynika, że podstawę wydania decyzji kasacyjnej może stanowić wyłącznie okoliczność nie wyjaśnienia przez organ I instancji, z naruszeniem przepisów postępowania, sprawy w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. Okoliczność ta, jako stanowiąca warunek możliwości podjęcia decyzji kasacyjnej, powinna być wykazana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. W tym kontekście, z uzasadnienia decyzji kasacyjnej, powinny wynikać przyczyny niemożności zastosowania art. 136 kpa.

W przedmiotowej sprawie organ II instancji uchylając decyzję Wójta Gminy R. i przekazując mu sprawę do ponownego rozstrzygnięcia, podjął decyzję kasacyjną, uznając że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 138 § 2 kpa. Przesłanki te jednak, zdaniem Sądu, nie wynikają z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. W zaskarżonej decyzji SKO powołując się na naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 8 (zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa), art. 9 (zasada informowania stron) i art. 12 kpa (zasada szybkości i prostoty postępowania) zarzuciło organowi I instancji przewlekłe prowadzenie postępowania, a także nie wykazanie znaczenia dodatkowych informacji wyjaśniających do raportu (żądanych wezwaniem z dnia [...]) dla ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, i w związku z tym brak możliwości wydania decyzji odmownej na skutek nie udzielania odpowiedzi na wezwanie organu. SKO podkreślił, iż organ I instancji zobligowany był wykazać niezgodność raportu z konkretnym przepisem prawa oraz wskazać na jakiej podstawie żąda udzielenia określonych informacji, w szczególności, czy zakres żądanych informacji mieści się w katalogu informacji, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zdaniem Sądu przytoczone okoliczności, wynikające z uzasadnienia decyzji SKO, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy wydania zgodnej z prawem decyzji kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ I instancji poprzez wielokrotne wzywanie inwestora do ponownego wyjaśnienia i uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, może niewątpliwie stanowić podstawę jednej z obligatoryjnych przesłanek decyzji kasacyjnej, tj. przesłanki wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania. Zarzut ten jednak w żaden sposób nie stanowi, że okoliczność ta (przewlekłe prowadzenie postępowania) jednocześnie spowodowała, iż organ I instancji nie wyjaśnił sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a więc że w sprawie wystąpiła druga z obligatoryjnych przesłanek decyzji kasacyjnej. Tymczasem, jak już Sąd wskazał wyżej, tylko kumulatywne wystąpienie obu ze wskazanych przesłanek decyzji kasacyjnej stanowić może podstawę podjęcia decyzji z art. 138 § 2 kpa. Przytoczone uwagi należy w pełni odnieść także do zarzutu SKO dotyczącego niewykazania przez organ I instancji znaczenia dodatkowych informacji wyjaśniających do raportu dla ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. I tak niewykazanie znaczenia tych dodatkowych informacji, jak też niewskazane podstawy prawnej żądania ich udzielenia, może uzasadniać, poza zarzutem naruszenia materialnoprawnych przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., także zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, niemniej jednak nie oznacza to automatycznie, że z powodu tych okoliczności zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, i to w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z treści art. 138 § 2 zd. 2 kpa wynika, że organ odwoławczy powinien wskazać, w uzasadnieniu decyzji okoliczności które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co należy odnieść – zestawiając treść zdania drugiego art. 138 § 2 kpa ze zdaniem pierwszym tego przepisu - zwłaszcza do okoliczności stanu faktycznego, które mają istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a które nie zostały wyjaśnione przez organ I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO nie wynikają natomiast żadne konkretne okoliczności faktyczne, które zdaniem SKO nie zostały wyjaśnione przez Wójta Gminy R. Potrzeba zaś wskazania tych okoliczności była tym bardziej konieczna, że w ramach modelu postępowania odwoławczego unormowanego przepisami kpa decyzja kasacyjna nie może być podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały ściśle określone w art. 138 § 2 kpa, i że rozstrzygnięcie kasacyjne w ramach tego modelu ma w tym sensie charakter wyjątkowy, wymagający w związku z tym wyjaśnienia i uzasadnienia okoliczności stanowiących podstawę jego podjęcia. Tego jednak, z przyczyn wskazanych powyżej, zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Brak zaś wykazania przez organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie nie zostały wyjaśnione określone okoliczności faktyczne, nie wskazanie ich przez organ odwoławczy w podjętym rozstrzygnięciu, oraz nie wykazanie, że nie zostały one wyjaśnione w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, spowodowało że Sąd nie jest w stanie ocenić czy w kontrolowanej sprawie zaistniały łącznie wszystkie przesłanki z art. 138 § 2 kpa uprawniające do podjęcia decyzji kasacyjnej. Wymaga wskazania, iż SKO nie odniosło się w uzasadnieniu decyzji także do kwestii możliwości, bądź jej braku, przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, zgodnie z art. 136 kpa. Również więc i z tego powodu decyzja organu odwoławczego jest niejasna i budzi wątpliwości co do jej zgodności z prawem. Należy wyraźnie podkreślić, że samo powołanie się przez organ odwoławczy na naruszenie przepisów prawa, bez wykazania konieczności wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, nie uprawnia do podjęcia decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd wziął także pod uwagę okoliczność, że SKO wydało orzeczenie w przedmiotowej sprawie administracyjnej już po raz trzeci i, że po raz trzeci wydało ono decyzję kasacyjną powołując się de facto na te same okoliczności stanowiące podstawę uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji. W kontekście powyższego i jednoczesnego zarzutu SKO dotyczącego przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie, należało zdaniem Sądu w szczególności dopełnić wszelkich starań aby pojęta decyzja była zgodna z prawem, a jej uzasadnienie jednoznaczne, kompletne i przekonywujące (art. 12 kpa). Ponowne zatem wydanie przez SKO w sprawie decyzji kasacyjnej, w której nie wskazuje się okoliczności niewyjaśnionych w sprawie, a których stwierdzenie w tej decyzji stanowi o możliwości jej podjęcia, uzasadnia wniosek, że także i organ odwoławczy przyczynia się do przewlekłego prowadzania postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, z uwagi na wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza art. 138 § 2 kpa oraz art. 11, art. 12 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa, w stopniu mogącym mieć istoty wpływ na wynik sprawy, i w związku z tym wymaga uchylenia.

Odnosząc się natomiast do argumentu SKO przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie jest on uprawiony do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nawet gdyby uznał, że przedłożony przez inwestora raport jest kompletny, albowiem wydając taką decyzję, w sytuacji gdy organ I instancji wydał decyzję odmowną, naruszyłby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, Sąd zauważa, że ustawodawca w art. 138 § 2 kpa jednoznacznie określił przesłanki możliwości wydania decyzji kasacyjnej, nie czyniąc w tym zakresie żadnych wyjątków czy odstępstw uwarunkowanych przedmiotem sprawy. Ponadto zasada dwuinstancyjności postępowania chroni prawo strony do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, by dwukrotnie zostały ocenione dowody oraz przeanalizowano wszelkie żądania i argumenty. Nie jest ona natomiast związana z rodzajem rozstrzygnięcia wydanego w sprawie (pozytywnego lub negatywnego, uwzględniające lub odmawiającego uwzględnienia wniosku) i nie wymaga w związku z tym poprzedzenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, decyzją ustalającą organu I instancji, w ramach której pozytywnieby rozstrzygnięto o istocie sprawy.

Badając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem Sąd uwzględnił także z urzędu naruszenie prawa materialnego polegające na kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia w oparciu o nieobowiązujący akt prawny. Organ bowiem dokonał kwalifikacji spornego przedsięwzięcia w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), co uzasadnił treścią przepisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), który stanowi że do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (co miało miejsce 15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc i przepisy w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Powołując się wyłącznie na przepis § 4 w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., organ nie wziął pod uwagę treści przepisu ustawowego, zawartego w art. 173 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., z którego wynika, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m.in. na podstawie art. 51 ust. 8 Prawa ochrony środowiska zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych m.in. na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie wskazanej ustawy. Skoro więc ustawa z dnia 3 października 2008 r. weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r., to samym stanowiące podstawę kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. (wydane na podstawie art. 51 ust. 8 Prawa ochrony środowiska) przestało obowiązywać w dniu 15 listopada 2010 r. W tym też dniu weszło w życie w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. Od tej daty zatem - 15 listopada 2010 r. - kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia powinna się odbywać w oparciu o w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. Organ odwoławczy jednak, tak samo jaki i organ I instancji, dokonał nieprawidłowo kwalifikacji spornego przedsięwzięcia w oparciu o rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., a więc w oparciu o nieobowiązujący od dnia 15 listopada 2010 r. akt prawny. W tym miejscu należy podkreślić, że rozporządzenie jest aktem normatywnym wydawanym na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. W hierarchii źródeł prawa stanowi wiec ono akt niższego rzędu od ustawy i nie może zawierać regulacji innych, czy niezgodnych z ustawą oraz przekraczających delegację ustawową. Dlatego też orzekające w sprawie organy zobligowane były postąpić zgodnie z normą wyrażoną w art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., stosując w sprawie rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r., a nie kierować się, celem wyboru właściwego aktu prawnego, treścią przepisu § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., który w ocenie Sądu zawiera regulacje odmienne i niedające się pogodzić z normą ustawową wyrażoną w art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a poza tym przekraczające delegację zawartą w art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Z uwagi na okoliczność, że w świetle przepisów nieobowiązującego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., jak i przepisów aktualnie obowiązującego rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r., kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie uległa by zmianie, i że w związku z tym naruszenie prawa materialnego w tym zakresie przez orzekające w sprawie organy, poległo tylko na wskazaniu niewłaściwego aktu prawnego a także numery przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że naruszenie to nie miało decydującego wpływu na wynik sprawy i jako takie nie stanowiło podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz. art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270) orzekł w pkt 1 i 2 jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 w/w ustawy, jak w pkt 3 sentencji wyroku. Wskazanie co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów rozstrzygnięcia, zawartych w drugim akapicie rozważań prawnych uzasadnienia wyroku.