Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2477/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 45
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2014 r. ze skargi [...] S.A. w W. Zakład [...] w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak:

[...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu

zażalenia P. S.A. z siedzibą w W., Zakład [...]

[...] w K. - utrzymał w mocy postanowienie [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr

[...], odmawiające uwzględnienia zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia

egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...]

listopada 2012 r., wystawionego przez postanowienie [...] Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] [...]

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał "zarządcy obiektu

budowlanego, tj. P. S.A. z siedzibą w W., Zakład

[...][...] w K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i

doprowadzenie do odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego:

wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii kolejowej nr [...][...] -[...]. Następnie, w

toku czynności kontrolnych ustalono, że nałożone obowiązki nie zostały wykonane w

całości. W dniu [...] listopada 2012r., organ pierwszej instancji wystawił tytuł

wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze

niepieniężnym, a dotyczący obowiązku wynikającego z w/w decyzji. W odniesieniu

do w/w decyzji z dnia [...] maja 2006 r. został złożony wniosek o stwierdzenie

nieważności wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Główny Inspektor

Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. o znaku

[...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji, a decyzja z tej

samej daty i o tym samym znaku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]

maja 2006 r. znak: [...].

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak:

[...] organ pierwszej instancji zastosował wobec podmiotu

zobowiązanego środek egzekucyjny w postaci grzywny w wysokości 50 000 złotych,

w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym

nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] skarżący zgłosił do organu zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji

administracyjnej. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. [...]

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uwzględnienia

za rzutów.. Organ wskazał, że zarzuty zgłoszono na podstawie art. 33 pkt 6 oraz art.

33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zastosowanie

środka egzekucyjnego niedopuszczalnego oraz zbyt uciążliwego. Zgodnie z art. 27 §

1 pkt 9 ww. ustawy zarzuty mogą być zgłoszone w terminie 7 dni. W doktrynie

wskazuje się, że bieg terminu, co do zasady rozpoczyna się od dnia doręczenia

tytułu wykonawczego, z tym że w przypadku zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego

środka egzekucyjnego oraz zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka

egzekucyjnego siedmiodniowy termin rozpoczyna się od dnia dowiedzenia się o

zastosowaniu takiego środka egzekucyjnego.

Organ stwierdził, że postanowienie ww. o nałożeniu grzywny w celu

przymuszenia zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] lipca 2013 r., zaś pismo

zawierające zarzuty zostało nadane [...] lipca 2013 r., tj. już po upływie

siedmiodniowego terminu na zgłoszenie zarzutów. Choć brak jednoznacznych

wskazówek w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to w świetle

orzecznictwa właściwe w okolicznościach sprawy jest rozstrzygnięcie o odmowie

uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

W wyniku rozpoznania zażalenia P. S.A. z siedzibą

w W., Zakład [...][...] w K., na ww. postanowienie, Główny

Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym i opisanym na

wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak: [...]

utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ podzielił

stanowisko, że skarżący złożył zarzuty z naruszeniem terminu określonego w art. 27

§ 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzki Sad Administracyjny w

Warszawie złożyła P. S.A. w W., Zakład [...]

[...] w K., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i

orzeczenie o uwzględnieniu zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej

instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu

zarzucono naruszenie przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 15, art. 97 § 1

pkt 4 , art. 136, art. 138 i art. 140 k.p.a., poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu

faktycznego i prawnego sprawy przez organ drugiej instancji oraz pominięcie

zagadnienia prejudycjalnego, jakim jest rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie

nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów; naruszenie

przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 w związku z art.

45 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu

faktycznego i prawnego sprawy oraz poprzez nierozpatrzenie wszystkich

okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym okoliczności

dotyczących doręczenie korespondencji zawierającej Postanowienia nr [...] z

dnia [...] czerwca 2013 r.

Skarżący wskazał także, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w

Warszawie w sprawie o sygn. akt VII Sa/Wa 1861/13 toczy się postępowanie w

przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2006 r. znak:

[...], stanowiącej podstawę prawną do wystawienia tytułu

wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Tymczasem, mimo, że zapadłe

tam rozstrzygnięcie będzie miało istotny wpływ na toczące się postępowanie

egzekucyjne, to organy orzekając, co do zarzutów, nie wzięły tego w ogóle pod

uwagę, a zasadne było zawieszenie postępowania w sprawie.

Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki nie rozważono prawidłowości doręczenia

postanowienia objętego zarzutami. I tak, doręczając postanowienie w dniu [...] lipca

2013r., listonosz cyt. " widząc nową osobę przebywającą w kancelarii Zakładu winien

upewnić się, czy posiada ona stosowne upoważnienie".

Wreszcie, w uzasadnieniu skargi stwierdzono też, że doręczenie

postanowienia zostało błędnie dokonane w siedzibie jednostki organizacyjnej strony

skarżącej , a nie w siedzibie osoby prawnej P. S.A. z siedziba w W. przy ul T..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej

prezentowaną argumentację. Podkreślił, że w sprawie VII SA/Wa 1861/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września

2013 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2006 r., ponadto, w ocenie organu, to postępowanie sądowe nie jest zagadnieniem wstępnym dla

postępowania egzekucyjnego, co wyklucza zawieszenie tego postępowania w trybie

art. 97 § 1 pkt4 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że postanowieniem z

dnia [...] października 2013r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej

instancji z dnia [...] sierpnia 2013r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia

zarzutów.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1

ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z

2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go

aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów

obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pełni podziela argumentację

organów przedstawioną w uzasadnieniu ich rozstrzygnięć. Zasadnie ustalono datę i

prawidłowość doręczenia postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny, właściwie

wskazano na naruszenie siedmio dniowego terminu związanego z wniesionymi

zarzutami, a także podjęto prawidłowo sformułowano orzeczenie w okolicznościach

sprawy.

Argumentacja skargi nie mogło mieć wpływu na sądową ocenę zaskarżonego i

poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

Skoro organ oceniał dopuszczalność zarzutów pod względem formalnym, co

do dochowania terminu na ich wniesienie, to nie mógł rozważać wpływ wskazanego

w skardze postępowania nieważnościowego na wynik sprawy w przedmiocie zarzutu.

I już tylko na marginesie Sąd stwierdza, że niniejsze postępowanie nie pozostaje w

takim, jak oceniła to skarżąca Spółka, związku ze wskazanym postępowaniem

nieważnościowym dotyczącym decyzji, które legła u podstaw wydania tytułu

wykonawczego, a ten zainicjował wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w którym

z kolei doszło do nałożenia grzywny w celu przymuszenia, która następnie była

objęta zarzutami.

Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do

naruszenia art. 45 k.p.a., zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób

uprawnionych do odbioru pism. Z pewnością doręczenie w kancelarii podmiotu nie

wiąże się z, żądanym przez skarżącą Spółkę, obowiązkiem listonosza do oceny tego,

czy zastał nową, czy pracująca tam już wcześniej pracownicę. Co istotne już w toku

postępowania administracyjnego, Spółka wyjaśniała, że przesyłkę odebrała

pracownica zastępująca inna pracującą w kancelarii - skoro zastępująca to

upoważniona też do odbioru korespondencji To, na skarżącym spoczywał obowiązek

przygotowania kancelarii do odbioru i co istotne w sprawie, dalszego przekazywania

korespondencji. Zaistniałe w tym zakresie nieprawidłowości nie mogą skutkować

innej, niż zgodnej li tylko z przepisami, oceny prawidłowości doręczenia

korespondencji.

Wskazać należy, że zgodnie z § 21. 1. rozporządzenia Ministra Administracji i

Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r.Dz.U.2013.545 w sprawie warunków

wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, pokwitowanie

odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla

firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie

potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Warunki te zostały dopełnione na

dowodzie doręczenia przesyłki przedmiotowej w sprawie.

Ponadto, w ocenie Sadu nie ma racji skarżąca Spółka, że doręczenie powinno

być dokonane w siedzibie Spółki w W. pod adresem T.. Wszystkie

doręczenia w sprawie odbywały się na adres jednostki organizacyjnej, która w

ramach Spółki była też adresatem rozstrzygnięć, bowiem adresatem była P.

S.A. Zakład [...][...] w K. i to na jego adres

doręczano wydawane orzeczenia w sprawie. Ta okoliczność nigdy nie była

kwestionowana, co więcej nawet skarga sądowa tak też opisywała skarżącą Spółkę i

taki też wskazywała adres dla doręczeń.

Dodatkowo Sąd zauważą, że żądanie zawarte skardze w przedmiocie zmiany

zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o uwzględnieniu zarzutów, jest

niedopuszczalne z przyczyn formalnych świetle art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r.,

poz. 270). Sąd administracyjny nie orzeka w sprawie merytorycznie, może tylko uchylić akt zaskarżony, stwierdzić jego nieważność, stwierdzić wydanie decyzji lub

postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w

Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł

jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).