Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 390/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.71 ust.1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 3 grudnia 2014 r. T.W. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Decyzją z tego samego dnia Prezydent [...] orzekł o uznaniu strony z dniem 3 grudnia 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Rozpoznając sprawę wskutek odwołania strony, Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał, że stosując ww. normę prawną i licząc 18 miesięcy wstecz od dnia poprzedzającego rejestrację w Urzędzie Pracy, tj. od 2 grudnia 2014 r. do 2 czerwca 2013 r. strona nie legitymuje się w tym okresie 365 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku. Uwzględnieniu podlega bowiem jedynie okres zatrudnienia w H. w W., począwszy od 2 czerwca

2013 r. do dnia 31 października 2013 r., a także okres wypłacanego zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, począwszy od 1 listopada 2013 r. do 26 marca 2014 r. Powyższe okresy dają zaś łącznie tylko 298 dni.

Organ podniósł również, iż nie posiada umocowania do weryfikacji zaświadczeń lekarskich, na istnienie których powołuje się strona.

Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł T.W., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 11, 80 i 107 § 2 i 3 K.p.a. oraz zwracając uwagę na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podnosząc, iż, w jego ocenie, powinien otrzymywać zasiłek chorobowy przez dłuższy okres czasu. W tym zakresie powołał m.in. okoliczność, iż w powyższej sprawie toczy się postępowanie przez Sądem powszechnym.

Zarzucił również organowi naruszenie art. 156 K.p.a. polegające na rażącym naruszeniu prawa, tj. wydaniu decyzji niezgodnie z działalnością Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji.

W uzupełnieniu skargi strona podniosła, iż otrzymała z ZUS zaświadczenie o tym, iż m.in. w kwietniu i lipcu 2014 r. pracodawca strony odprowadzał za nią stosowne składki na ubezpieczenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy strona nabyła uprawnienie do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.

Materia ta została uregulowana ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis art. 71 ust. 1 wyżej powołanego aktu prawnego stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu m.in. w sytuacji, gdy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w Urzędzie Pracy, przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Według ustępu 2 powyższej regulacji, do okresu 365 dni, o jakich mowa powyżej, zalicza się m.in. okresy pobierania zasiłku chorobowego.

Dodatkowo podkreślenia wymagał fakt, że organ administracji w niniejszym postępowaniu, stwierdzając istnienie przesłanek, o jakich mowa w wyżej powołanych regulacjach, winien bazować na dokumentach, które potwierdzają okresy zatrudnienia, czy pobierania zasiłku chorobowego. Prezydent [...] ani Wojewoda [...] nie posiadają zaś w niniejszym postępowaniu umocowania do samodzielnego ustalania długości okresów zatrudnienia, czy okresów zaliczanych, jeśli nie wynikają one z dokumentów pochodzących od właściwych organów. W sytuacji zaś, gdy strona podnosi twierdzenia, iż jej okres pracy był dłuższy niż wynikający np. ze świadectwa pracy, lub że winna pobierać przez dłuższy czas świadczenie w postaci zasiłku chorobowego, to zobowiązana jest przedstawić organowi dokumenty obrazujące podnoszone twierdzenia, np. wyrok Sądu Pracy prostujący świadectwo pracy, czy też wyrok ustalający inne okresy pobierania zasiłku chorobowego. Jeśli zaś strona zaniecha przedstawienia takich dowodów, to traci uprawnienie do skutecznego zarzucania organowi nieuwzględnienia innych okresów niż wynikających z dokumentów jakie były w posiadaniu organu w dniu rozstrzygania sprawy.

Z taką też sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Analiza akt administracyjnych prowadzi do konkluzji, iż organ w sposób poprawny ustalił, że w przeciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy, strona wykazała łącznie jedynie okres 298 dni zatrudnienia i pobierania zasiłku chorobowego. Jak zaś już to wyżej podniesiono, w niniejszym postępowaniu organ nie mógł uwzględnić twierdzeń strony, iż winna przez dłuższy czas pobierać zasiłek chorobowy. Okoliczność ta nie została bowiem wykazana przez stronę stosownym dokumentem, np. wyrokiem sądu powszechnego.

Co się tyczy argumentacji podniesionej przez skarżącego w uzupełnieniu skargi, iż pracodawca odprowadzał za niego składki na ubezpieczenie także w kwietniu i lipcu 2014 r., to podnieść należało, iż zgodnie z normą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może uchylić decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca w powyższym przepisie zaostrzył więc kryteria uzasadniające eliminację decyzji z obrotu prawnego. Możliwość taką uzależnił bowiem nie tylko od faktu naruszenia przez organ przepisów postępowania. Dodatkowo wprowadził wymóg, aby naruszenie takie miało nie tylko zwykły wpływ na rozstrzygnięcie, ale wpływ o charakterze istotnym. Innymi słowy, możliwość uchylenia decyzji nie zachodzi w sytuacji, gdy co prawda organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, lecz gdy naruszenie to nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie (tak więc, nawet gdyby organ się nie dopuścił takiego naruszenia, to wynik sprawy byłby taki sam).

W świetle powyższego uznać należało, że okoliczność podniesiona w uzupełnieniu skargi pozostawała bez żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Pomijając już nawet fakt, że strona przedmiotowego zaświadczenia z ZUS nie przedłożyła organowi przed wydaniem przez niego decyzji, to należy uznać, iż nawet gdyby organ dysponował omawianym zaświadczeniem, nie wydałby innej decyzji. Nawet bowiem gdyby do okresu 298 dni doliczył 61 dni (kwiecień i lipiec 2014 r.), to suma powyższych okresów byłaby i tak niższa od wymaganego przez ustawodawcę okresu 365 dni.

Co zaś tyczyło się zarzutu naruszenia normy art. 156 K.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, "tj. niezgodnie z działalnością Zakładu Ubezpieczeń Społecznych", to uznać go należało za pozostający w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy. Przedmiotem zaskarżenia była przecież decyzja Wojewody [...], a nie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W niniejszej sprawie Sąd nie miał więc podstaw ku temu, aby oceniać działalność innego organu niż ten, który wydał skarżone rozstrzygnięcie.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).