Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 163/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1 zd. 2, art. 201 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność S.G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Starosty G. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. O. dalej także skarżący, złożył w niniejszej sprawie w dniu 8 lipca 2014 r. skargę na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 7 maja 2014 r., dotyczącej:

a. Podjęcia kontroli pojazdów obsługujących kopalnie kruszywa "Z." w zakresie posiadania przez nie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu G. oraz wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych zgodnie z art. 140 aa ustawy o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (j.t Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) w związku z przejazdem bez wymaganego zezwolenia po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych obsługujących kopalnie kruszywa "Z.".

b. Nałożenia w sposób wskazany w art. 140 aa ustawy prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. kary pieniężnej na podmioty wykonujące przejazd lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, obsługujących kopalnię kruszywa "Z.".

W związku z bezczynnością organu w powyższym zakresie wniósł o:

1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej;

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 7 maja 2014 r. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej na podstawie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 4a i 4b w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przedmiotowy wniosek dotyczył podjętych przez organ kontroli pojazdów obsługujących kopalnie kruszywa "Z." w zakresie posiadania przez te pojazdy zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu G., a nadto informacji o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych zgodnie z art. 140 aa ustawy prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. w związku z przejazdem bez wymaganego zezwolenia po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych obsługujących kopalnie kruszywa "Z." oraz w nałożeniu samych kar pieniężnych. Skarżący zażądał udzielenia informacji w formie pisemnej poprzez przekazanie kopii protokołów kontroli, kopii decyzji administracyjnych kończących postępowanie w sprawie (m.in. nakładających kary pieniężne), względnie zamieszczenie informacji publicznej w tym zakresie w Biuletynie Informacji Publicznej.

Pismem z dnia 26 maja 2014 r. w odpowiedzi na inne wnioski skarżącego, organ udzielił skarżącemu informacji publicznych, pominął jednak wnioskowane informacje publiczne dotyczące posiadania przez pojazdy obsługujące kopalnię kruszywa zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu G. Jedyna informacja dotycząca pojazdów nienormatywnych dotyczy pojazdów przewożących materiały budowlane celem przywracania drogi do ich używalności.

Skarżący podał, że zgodnie z jego wiedzą, żądane informacje nie są opublikowane na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu, ani nie zostały udostępnione w inny sposób. Skarżący nie został nadto powiadomiony przez organ, że informacja publiczna we wskazanym zakresie nie istnieje albo, że organ nie jest w jej posiadaniu.

W ocenie skarżącego, organ do dnia złożenia skargi pozostaje w zwłoce w udzieleniu informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Starosta G. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podniósł, że udzielił informacji publicznej w piśmie nr KM.7134.2.1.2014 z dnia 26 maja 2014 r. Wyjaśnił, że Starostwo Powiatowe w G. nie posiadało i nie posiada dokumentów potwierdzających przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu obsługujących kopalnię kruszywa "Z.", w związku z czym Starosta nie miał podstaw do wszczęcia kontroli oraz nałożenia kar pieniężnych za przejazdy, których nie było.

Powiat G., w związku z uciążliwością powodowaną wzmożonym przejazdem pojazdów o naciskach do 8 ton/oś składową, zawarł z właścicielem Kopalni "Z." porozumienie na bieżące utrzymanie dróg lokalnych najbardziej obciążonych transportem materiałów, t.j. drogę nr [...] P. – K. na odcinku Z. oraz [...] W. na odcinku od skrzyżowania z drogą [...] do wybudowanej przez właściciela kopalni drogi transportu technologicznego omijającej teren zabudowy miejscowości P.

Starosta G. podał, że w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. stwierdził, że "Materiały przewożone są pojazdami normatywnymi.", co w jego ocenie w sposób oczywisty wyjaśnia kwestie kontroli i nałożenia kar pieniężnych.

Organ dodał, że skarżący w okresie od udzielenia odpowiedzi do dnia złożenia skargi nie wzywał Starosty do uzupełnienia lub wyjaśnienia kwestii przejazdu pojazdów nienormatywnych. W piśmie procesowym z dnia 9 września 2014 r., złożonym w toku postępowania sądowego, skarżący podał, że podtrzymuje stanowisko, że organ nie udzielił do dnia wniesienia skargi odpowiedzi na wniosek z dnia 7 maja 2014 r.,

o którym mowa w skardze.

Podniósł, że w jego ocenie za odpowiedź na wniosek skarżącego nie może być uznane stwierdzenie zawarte w piśmie Starosty G. z dnia 15 lipca 2014 r., że "Materiały przewożone są pojazdami normatywnymi". Zdanie to zostało zawarte w akapicie odnoszącym się do remontu dróg. Brak jest w nim jakiegokolwiek jasnego wskazania, że nie prowadzono kontroli i nie nałożono kar, albo prowadzono kontrole i nie nałożono kar w związku z dokonaniem określonych ustaleń. W ocenie skarżącego, nie można uznać, że udzielono prawidłowo informacji publicznej w sytuacji, w której obywatel żądający udzielania tej informacji musi domyślać się jej rzeczywistej treści ze stwierdzeń pośrednio dotyczących zadanego pytania, pomijającej także żądanie w zakresie formy jej udzielenia. Skarżący podniósł, że organ co do procedury udzielenia informacji publicznej nie działa w sposób dowolny, związany jest bowiem treścią przepisów.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że zawarte w piśmie tego organu z dnia 26 maja 2014 r. stwierdzenie: "Materiały przewożone są pojazdami normatywnymi" w sposób oczywisty wyjaśnia kwestie kontroli i nałożenia kar pieniężnych. Zdaniem skarżącego, stwierdzenie to odnosi się do innych pojazdów niż wskazywane we wniosku o udzielenie informacji publicznej, a nadto nie odwołuje się także do protokołu jakiejkolwiek kontroli, w trakcie której ustalenie co do tego, czy pojazd jest pojazdem normatywnym, mogło zostać poczynione.

Skarżący podniósł, że nawet gdyby przyjąć, iż stwierdzenie "Materiały przewożone są pojazdami normatywnymi" odnosiło się do pojazdów, których dotyczył wniosek o udzielenie informacji publicznej, to nie wyczerpuje ono zakresu żądania zawartego we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie przekazano bowiem żądanego protokołu kontroli, podczas której ustalenie takie zostało poczynione.

Skarżący stoi na stanowisku, że przejazd przeładowanych samochodów ciężarowych może być przejazdem pojazdów nienormatywnych. O przejazdach takich samochodów ciężarowych Powiat G. posiadał wiedzę. Zgłaszane to było wielokrotnie różnym organom przez mieszkańców miejscowości P., a także było w trakcie kilku ostatnich lat przedmiotem dyskusji na obradach Rady Powiatu, Zarządu Powiatu oraz poszczególnych komisji. W przekonaniu skarżącego, wiedza na temat ciężkich samochodów, których przejazdy doprowadzają do ruiny infrastrukturę drogową, jest wystarczającą przesłanką do podjęcia przez zarządcę drogi działań mających na celu ustalenie tego, czy pojazdy te nie dokonują takiego przejazdu bezprawnie, a w dalszej perspektywie przeciwdziałanie niszczeniu infrastruktury. Jest to ustawowy obowiązek Powiatu odnoszący się do mienia publicznego będącego w jego zarządzie.

Skarżący dodał, że dla dróg lokalnych, które są przedmiotem pytania, zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Przeładowanie pojazdu ciężarowego, którymi dokonywany jest przewóz kruszywa, a tych dotyczył wniosek, może skutkować przekroczeniem ww. wartości. W przekonaniu skarżącego Starosta G. posiadał wiedzę co do okoliczności przejazdu pojazdów mogących być pojazdami nienormatywnymi.

Skarżący dodał, że gdyby za odpowiedź na jego wniosek uznać stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, że Starosta G. nie posiada dokumentów potwierdzających przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu, wobec czego nie nałożył kar pieniężnych, to odpowiedź ta została udzielona już po złożeniu skargi.

Zważywszy, że działaniem tym organ w całości wyczerpał żądanie skarżącego, uwzględniając skargę w całości, postępowanie niniejsze winno ulec umorzeniu stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w niniejszej sprawie w zakresie bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie w związku z czym wydanie wyroku w przedmiocie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej stało się zbędne.

Zważyć należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2014 r., Nr 782), dalej u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Ww. ustawa, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Wniosek taki nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale też określa krąg podmiotów biorących w nim udział. Wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do określonego podmiotu przesądza o tym, że w odniesieniu do tego podmiotu należy czynić rozważania, czy jest on, w świetle przepisów u.d.i.p., zobowiązany do udzielania informacji publicznej oraz czy w wyznaczonych ww. ustawą terminach podejmuje stosowne czynności (udostępnienie, odmowa udostępnienia), których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

W wyroku z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 89/09 (publ. W Centralnej Bazie Orzeczeń NSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: "Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji i postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów dany akt lub czynność nie zostały dokonane, a w szczególności, czy bezczynność została zawiniona lub niezawiniona opieszałością organu."

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl ust. 2 w/w przepisu prawa, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zważyć należy, że z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 7 maja 2014 r. skarżący zwrócił się do Starosty G. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej:

a. Podjęcia kontroli pojazdów obsługujących kopalnie kruszywa "Z." w zakresie posiadania przez nie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu G. oraz wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych zgodnie z art. 140 aa ustawy o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) w związku z przejazdem bez wymaganego zezwolenia po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych obsługujących kopalnie kruszywa "Z.".

b. Nałożenia w sposób wskazany w art. 140 aa ustawy prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. kary pieniężnej na podmioty wykonujące przejazd lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, obsługujących kopalnię kruszywa "Z.".

Nie budzi wątpliwości, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 a) ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zaś Starosta G. jest organem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc mieści się w zakresie podmiotowym owego przepisu prawa.

W odpowiedzi na powyższy wniosek oraz na dwa inne wnioski, także z dnia 7 maja 2014 r., organ pismem z dnia 26 maja 2014 r. poinformował skarżącego, że:

1. W okresie obowiązywania umowy zawartej pomiędzy Powiatem G. a Kopalnią K. pracownicy działający z ramienia Powiatu dokonujący objazdów dróg objętych porozumieniem nie stwierdzili rażących nieprawidłowości dotyczących realizacji porozumienia, nie odnotowano również szkód na mieniu użytkowników dróg. Zgodnie z zawartym porozumieniem do obowiązków Użytkownika należy kontrola stanu drogi i utrzymanie jej w stanie nie gorszym niż przed rozpoczęciem jej użytkowania.

2. W dniu 10.12.2014 r. Kopalnia K. dokonała zgłoszenia wykonania naprawy drogi [...] na odcinku P. Wykonawcą prac była firma [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P.

Dnia 22.01.2014 r. doszło do spotkania przedstawiciela Powiatu z D. Ś. na którym ustalono, że na zlecenie i koszt Kopalni Z. firma [...] dokonała naprawy i wzmocnienia nawierzchni bitumicznej drogi w jej śladzie bez zmiany jej przebiegu oraz parametrów technicznych, dodatkowo wykonano naprawę nawierzchni drogi [...] przez m.in. P., zakres prac uzależniony był od ilości wyprodukowanej masy.

Pobocza drogi nie zostały uzupełnione co spowodowało, że do odbioru robót nie doszło. Zgodnie z § 3 ust. 4 umowy, ostateczny odbiór drogi nastąpi w terminie 30 dni od zakończenia koncesji. Zakres robót określi inwentaryzacja stanu drogi i sposób przywrócenia drogi do stanu "niezgorszego" niż przed uruchomieniem transportu.

3. W okresie od 01.06.2013 r. do 01.04.2014 r. na drogach objętych porozumieniem były prowadzone jedynie prace wzmacniające nawierzchnię oraz roboty konserwacyjne przywracające drogi powiatowe do ich normalnej używalności. Materiały przewożone są pojazdami normatywnymi.

W ocenie Sądu, ww. pismo nie zawierało w sposób jednoznaczny odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 7 maja 2014 r., o którym mowa w skardze. Trafnie zauważa skarżący, że zawarte w ostatnim zdaniu pkt. 3 ww. pisma organu z dnia 26 maja 2014 r. stwierdzenie, że materiały przewożone są pojazdami normatywnymi, nie może być uznane za prawidłowe wykonanie ciążącego na organie obowiązku udostępnienia informacji publicznej, jeśli się zważy z jednej strony treść pytania sformułowanego we wniosku skarżącego z dnia 7maja 2014 r., o którym mowa w skardze, z drugiej zaś stwierdzenie organu zawarte w ostatnim zdaniu pkt. 3 ww. pisma organu stanowiącego odpowiedź organu na trzy wnioski skarżącego z dnia 7 maja 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismo to zdaniem Sądu zawiera odpowiedź niepełną na wniosek skarżącego objęty niniejszą skargą na bezczynność organu. Udzielenie przez organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej odpowiedzi niepełnej, bądź wymijającej, nie można uznać za należyte wywiązanie się z obowiązku ciążącego na organie z mocy art.10 ust. 1 u.d.i.p.

W wyroku z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 20/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że: "Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany (organ) nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie informacji publicznej lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje żadnej innej czynności uzasadnionej przepisami u.d.i.p. Na równi z nie podjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji nie będącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego." (lex nr 1371225).

Podobny pogląd wyraził też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 444/13, zgodnie z którym: "Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania."

W ocenie Sądu, udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia 7 maja 2014 r., o którym mowa w skardze, nastąpiło dopiero w piśmie organu z dnia 15 lipca 2014 r., stanowiącego odpowiedź na skargę wniesioną w niniejszej sprawie na bezczynność organu.

Bez znaczenia natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność organu pozostaje okoliczność, że treść odpowiedzi udzielonej przez organ na wniosek strony skarżącej o udzielenie informacji publicznej informacja publiczna udostępniona przez organ w odpowiedzi na skargę nie satysfakcjonuje skarżącego.

W piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę organ podał w sposób jednoznaczny, że Starostwo Powiatowe w G. nie posiadało i nie posiada dokumentów potwierdzających przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach będących w zarządzie Powiatu obsługujących kopalnię kruszywa "Z.", w związku z czym Starosta nie miał podstaw do wszczęcia kontroli oraz nałożenia kar pieniężnych za przejazdy, których nie było. Udostępnienie powyższej informacji na wniosek objęty skargą nastąpiło dopiero po wniesieniu skargi w piśmie procesowym organu z dnia 15 lipca 2014 r. stanowiącym odpowiedź na skargę.

Udostępnienie powyższej informacji czyni jednak bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność organu na dzień jej rozpoznania. Wskazać bowiem należy, ze skargę na bezczynność organu sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi.

Wbrew odmiennemu w tym względzie przekonaniu organu, skarżący nie miał obowiązku w okresie od udzielenia przez organ odpowiedzi pismem z dnia 26 maja 2014 r. do dnia złożenia skargi wzywać Starosty do uzupełnienia lub wyjaśnienia kwestii przejazdu pojazdów nienormatywnych. W myśl bowiem ww. powołanych przepisów u.d.i.p., to organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co orzeczono w pkt I postanowienia. Informacji tej organ udzielił już po wniesieniu skargi do Sądu na bezczynność, co wynika z prostego porównania daty wniesienia skargi do Sądu z datą udzielenia odpowiedzi.

Mając na względzie fakt udzielenia stronie skarżącej odpowiedzi na złożony wniosek z dnia 7 maja 2014 r., o którym mowa w skardze oraz termin udzielenia odpowiedzi, jak również fakt, że skarżący zwrócił się do organu trzema wnioskami z dnia 7 maja 2014 r. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej tego samego szeroko pojmowanego problemu, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II postanowienia.

O kosztach postępowania sądowego (pkt III postanowienia) orzeczono na podstawie art. art. 201 § 1 p.p.s.a. Zważyć bowiem należy, że w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a., który mimo, że nie dookreśla rodzaju kosztów, których dotyczy, to względy natury systemowej oraz celowościowej przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on, tak jak art. 200 p.p.s.a., kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ, po wpłynięciu skargi, udzielił informacji objętej wnioskiem z dnia 7 maja 2014 r., o którym mowa w skardze, a zatem dokonał stosownej czynności.