Postanowienie NSA, sygn. akt IV SA 2771/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
Teza: Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie także wniosek o ukaranie grzywną może być skierowany tylko wobec organu właściwego w sprawie /art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

TEZY

Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie także wniosek o ukaranie grzywną może być skierowany tylko wobec organu właściwego w sprawie /art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2001 r. sprawy ze skargi Józefa D. o ukaranie Starosty Powiatu K. za nie wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1998 r. (...) w przedmiocie budowy parkingu - postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Józef D. wniósł skargę "na niewykonanie orzeczenia Sądu z dnia 24 września 1998 r. przez Starostę Powiatu K.". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 8 kwietnia 1999 r. wezwał Starostę Powiatu K. do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1998 r. Mimo upływu terminu organ nie wydał decyzji. Wobec tego skarga jest uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc wyjątkową złożoność przedmiotowej sprawy. Wszystkie poczynania mające na celu uzyskanie pozwolenia na dokończenie robót przy budowie parkingu przy ul. O. w K. nie dały pozytywnego efektu ze względów proceduralnych oraz odwoływania się strony skarżącej. W myśl prawa budowlanego w razie nie wywiązania się inwestora z nałożonych obowiązków, należałoby wydać decyzję nakazującą przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. W związku z samowolnym wykonaniem robót, nastąpiła mimo wszystko poprawa sytuacji na działce skarżącego. Wykonano bowiem część kolektora odwadniającego oraz krawężniki zapobiegające spływowi wód opadowych z ulicy na teren działki skarżącego. Zatem przywrócenie stanu poprzedniego spowodowałoby stan jeszcze bardziej niekorzystny dla działki skarżącego.

Jedynym logicznym rozwiązaniem powyższej kwestii byłoby opracowanie dokumentacji uwzględniającej wszystkie wymogi techniczno-sanitarne, co pozwoliłoby na wydanie decyzji w trybie art. 36 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego z 1994 r. o zezwoleniu na wznowienie robót.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do uregulowania w art. 31 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w razie stwierdzenia, że organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu nie wykonał tego orzeczenia. Sąd może orzec o wymierzeniu temu organowi grzywny. Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić czy wniosek skierowany do Sądu w tym trybie został zaadresowany do organu właściwego w sprawie.

Skarżący przed wniesieniem tego wniosku zwrócił się do Starosty z wezwaniem do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 1998 r., zgodnie z informacją uzyskaną od Wojewody. Jednak jak wynika z treści powyższego wyroku NSA, budowany parking stanowił samowolę budowlaną. Z tego właśnie powodu decyzją z 16.08.1994 r. nastąpiło wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 36 ust. l pkt l prawa budowlanego z 1974 r., a następnie nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia kompleksowego projektu dokończenia budowy parkingu w celu uzyskania pozwolenia na dokończenie robót budowlanych. Z uwagi na treść art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o zmianie ustawy prawo budowlane /Dz.U. nr 100 poz. 465/ likwidacja skutków tej samowoli winna nastąpić na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r.

Takie ustalenia wynikają z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 24 września 1998 r. Do wydania decyzji w sprawie budowy parkingu został zobowiązany Kierownik urzędu Rejonowego w K., który to w 1998 r. był organem właściwym we wszystkich sprawach nadzoru architektoniczno-budowlanego. Z dniem l stycznia 1999 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową Państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668/, która wprowadziła zmiany w prawie budowlanym dotyczące m.in. organów, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu nadzoru i kontroli nad działalnością budowlaną. Zadania dotychczasowych organów nadzoru architektoniczno-budowlanego rozdzielono na organy administracji architektoniczno-budowlanej i organy nadzoru budowlanego.

Zadania z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej wykonuje w I instancji starosta, natomiast z zakresu nadzoru budowlanego - powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.

Jak wynika z treści art. 83 ust. 1 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 1.01.1999 r. kontrola przestrzegania i stosowania prawa budowlanego należy do organów nadzoru budowlanego. Likwidacja skutków samowoli budowlanej należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego czyli powiatowego inspektora nadzoru budowlanego a nie starosty.

Z tego też względu wniosek o ukaranie starosty za nie wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako skierowany wobec niewłaściwego organu należało odrzucić. Tak jak zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie tak i wniosek o ukaranie grzywną może być skierowany tylko wobec organu właściwego w sprawie.

W niniejszej sprawie wniosek o ukaranie skierowany został przeciwko staroście zamiast powiatowemu inspektorowi nadzoru budowlanego.

Z tego względu wniosek ten odrzucono na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.