Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 803/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2009r. sprawy ze skargi K. i L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 119 i art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), po rozpatrzeniu zażalenia K. i L. K. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. o nałożeniu na K. i L. K. grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...]zł z powodu uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązku, określonego w decyzji z dnia [...]r. numer [...], dotyczącej rozebrania klatki schodowej, dobudowanej do budynku pawilonu sklepowego, położonego na działce nr [...]przy ul. [...] w [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynika, że K. i L. K. nie wykonali nakazu rozbiórki klatki schodowej samowolnie dobudowanej do budynku pawilonu sklepowego na działce nr [...]w [...], orzeczonego decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., w stosunku do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 586/07 orzekł o oddaleniu skargi w/w osób.

W konsekwencji powyższego Inspektor Nadzoru Budowlanego

postanowieniem z dnia [...]r. działając na podstawie art. 119, art. 121 § 5 i 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nałożył na K. i L. K. grzywnę, w celu przymuszenia wykonania w/w obowiązku, w wysokości [...]zł.

Przed wszczęciem postępowania egzekucji administracyjnej organ I instancji, stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesłał zobowiązanym pisemne upomnienie z dnia [...]r.

Wysokość grzywny - jak wskazał organ II instancji - wyliczona została prawidłowo, w oparciu o przepis art. 121 § 5 w/w ustawy, zgodnie z którym wysokość grzywny, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i [...] ceny [...] 2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.

Następnie organ II instancji przedstawił sposób obliczenia wysokości grzywny

w niniejszej sprawie i tak powierzchnia zabudowy przedmiotowej dobudowy wynosi [...]2, cena 1 m 2 budynku mieszkalnego ogłoszona w Dzienniku Urzędowym GUS z dnia 26 listopada 2007 r. za III kwartał 2007 r. wynosiła 3041 zł, stąd też wysokość grzywny obliczono [...]zł.

W podsumowaniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

K. i L. K. zaskarżyli postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Opisanemu wyżej orzeczeniu zarzucili naruszenie art. 121 § 5 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wyliczenie wysokości nałożonej kary grzywny z naruszeniem zasad wymienionych w tym przepisie; wydanie orzeczenia na podstawie przepisów niezgodnych z art. 64 punkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedmiotowa klatka schodowa została dobudowana samowolnie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy winien prowadzić do odmiennych wniosków.

Nadto skarżący wnieśli w skardze o zwrócenie się, przez Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę, do Trybunału Konstytucyjnego celem udzielenia przez ten organ odpowiedzi na pytanie czy art. 52 w zw. z art. 48 ustawy prawo budowane oraz czy art. 119, 121 § 5 i 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są zgodne z art. 64 punkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem skarżących, w przedmiotowej sprawie, wbrew ustaleniom organów administracyjnych obu instancji przedmiotowa, klatka schodowa nie została dobudowana do pawilonu handlowego samowolnie, lecz zgodnie ze sztuka budowlaną i budowla ta nie zagraża ludziom oraz mieniu. Powstała na gruncie należącym do skarżących i jej powstanie nie stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak jest zatem podstaw do żądania od skarżących rozebrania tej części obiektu, a w konsekwencji do nałożenia na nich kary grzywny za nie spełnienie tego obowiązku, bowiem w przedmiotowej sprawie nie zaistniała hipoteza przepisu z art. 52 w zw. z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (tekst jedno Dz. U.06.156.1118 ze zm.).

K. i L. K. wskazali ponadto, iż nie wykonali nałożonego na nich niesłusznie obowiązku rozbiórki, bowiem prowadziłoby to do jednoczesnej konieczności rozebrania także tej części pawilonu handlowego, co do której istnienia organy nadzoru budowlanego nie mają żadnych zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje :

Kontrola zaskarżonego aktu, przeprowadzona pod kątem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła Sąd do uznania, iż skarga K. i L. K. nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. numer [...] wobec inwestorów K. i L. K. został orzeczony nakaz rozbiórki klatki schodowej, dobudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę do budynku pawilonu sklepowego, znajdującego się na działce nr [...] przy ul. [...]w [...]. Obowiązek ten stał się wymagalny w dniu [...]r., w sytuacji gdy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania w/w skarżących, decyzją z dnia [...]r. numer [...] utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 586/07 oddalił skargę K. i L. K. w tej sprawie.

Nie ulega wątpliwości Sądu, iż na skarżących ciąży prawomocnie orzeczony obowiązek rozbiórki, samowolnie dobudowanej do pawilonu handlowego, klatki schodowej, a zatem nieuzasadniony jest zarzut podniesiony w skardze, iż obowiązek rozbiórki wskazanej części budynku nie istnieje, a zaskarżone postanowienie oparte zostało na błędnie ustalonych faktach w tym zakresie. Kwestia legalności wskazanej dobudowy została już prawomocnie rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W związku z niewykonaniem rozbiórki wskazanej klatki schodowej Inspektor Nadzory Budowlanego przystąpił do egzekucji tegoż obowiązku, kierując do skarżących - stosownie do art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) - upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku rozebrania klatki schodowej, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w tej sprawie. Pomimo wezwania, skarżący nie wykonali obowiązku.

Stąd też uzasadnione było wszczęcie przez organ I instancji egzekucji obowiązku wykonania przez skarżących czynności rozbiórki przedmiotowej klatki schodowej.

Zdaniem Sądu, organ I instancji prawidłowo orzekł o nałożeniu na skarżących grzywny w celu przymuszenia, stosownie bowiem do art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2).

Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie,

a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub

z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze (§ 2).

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia

w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (§ 3).

Z analizy materiału sprawy wynika, że w niniejszej sprawie zachowane zostały, określone w w/w przepisie, zasady prowadzenia procedury egzekucyjnej, a także wymogi względem treści postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Sąd nie dopatrzył się również błędu w sposobie naliczenia wysokości grzywny, albowiem organy obu instancji stosując przepis art. 121 § 5 w/w ustawy, nie naruszyły zasady obliczania grzywny celem przymuszenia w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części.

Zgodnie z tym przepisem wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.

Jak wynika z akt sprawy powierzchnia zabudowy spornej dobudowy wynosi [...]m 2, cena 1 m 2 budynku mieszkalnego ogłoszona w Dzienniku Urzędowym GUS z dnia 26 listopada 2007 r. za III kwartał 2007 r. wynosiła 3. 041 zł, stąd też wysokość grzywny, obliczona według schematu, będzie wynosiła [...]zł

(tj. [...]).

W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak

i postanowienie je poprzedzające nie naruszają przepisów prawa.

W związku z twierdzeniem skarżących negującym konstytucyjność przepisów nakładających na nich obowiązek rozebrania części budynku i wnioskiem zawartym w skardze, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w oparciu o treść art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. 1997.102.643 ze zm. ) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem, czy leżące u podstaw zaskarżonych decyzji organów administracyjnych obu instancji przepisy art. 52 w zw. z art. 48 ustawy prawo budowlane i przepisy art. 119, 121 § 5 i 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są zgodne z art. 64 punkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy wyjaśnić, że Sąd nie podzielił wątpliwości skarżących w tym zakresie, a tylko wątpliwości sądu orzekającego w sprawie uzasadniają przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi którego będzie zależało rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Dlatego też skarżącym nie przysługuje uprawnienie do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.