Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1305/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4, art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 2 grudnia 2013 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie – Filia G. w P. wpłynął wniosek A. G. o przyznanie pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za listopad 2013 r., w kwocie 714,20 zł, opłacenie energii elektrycznej w kwocie 203,51 zł i na zakup żywności w styczniu 2014 r.

Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie - Filia G. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P., decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] odmówił przyznania A. G. wnioskowanej pomocy na uregulowanie czynszu za listopad 2013 r. w kwocie 714,20 zł, opłacenie energii w kwocie 203.51 zł oraz na zakup żywności.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skarżący nie spełnia kryterium dochodowego określonego w art. art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i z tego powodu brak jest podstaw do przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

W związku z powyższym organ rozpatrzył wniosek w parciu o art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Po przeanalizowaniu sytuacji bytowej wnioskodawcy, przy uwzględnieniu wysokości i rodzaju otrzymywanej przez niego dotychczas i na bieżąco pomocy ze strony organów pomocy społecznej (w tym zasiłek celowy na zakup żywność w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2013 r.), organ I instancji stwierdził, że A. G. jest w stanie w ramach posiadanych środków wygospodarować środki na wskazane potrzeby. Zaznaczono również, iż pomoc społeczna jest instytucją przeznaczoną do działania doraźnego, a nie do stałego, comiesięcznego wspierania jednej osoby wymagającej pomocy. Tym samym wnioskodawca powinien intensywniej i we własnym zakresie poszukiwać innego mieszkania o mniejszym metrażu i czynszu. Organ wskazał też w jaki sposób A. G. może doprowadzić do uzyskania innego mieszkania.

Zdaniem organu A. G. nie podejmuje należytych starań w tej kwestii mimo, iż powinien czynić wszystko, co mieści się w jego możliwościach, aby podołać własnym życiowym zadaniom. Brak własnego wkładu i wykazania się zapobiegliwością uzasadnia twierdzenie, że nie może być mowy o wysiłku ze strony wnioskodawcy, a zatem nie jest prawnie dopuszczalne udzielenie świadczenia z pomocy społecznej, gdyż udzielenie go nie będzie polegało na wspieraniu, lecz na zastępowaniu w wysiłkach.

Po rozpoznaniu odwołania A. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż organ I instancji nie ustosunkował się w swojej decyzji do wniosku A. G. o przyznanie mu pomocy na zakup żywności w styczniu 2014 r. W związku z tym, że wniosek A. G. z dnia 2 grudnia 2013 r. nie został w pełni rozpatrzony, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie - Filia G. decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] odmówił przyznania A. G. wnioskowanej pomocy na uregulowanie czynszu za listopad 2013 r. w kwocie 714,20 zł, opłacenie energii w kwocie 203,51 zł oraz na zakup żywności w miesiącu styczniu 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż podstawą uchylenia wcześniejszej decyzji z dnia [...] 2014 r. było nieustosunkowanie się do prośby A. G. o przyznanie pomocy na zakup żywności w styczniu 2014 r.

Dalej organ wskazał, iż w momencie złożenia wniosku A. G. nie spełniał kryterium dochodowego określonego w art. art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i z tego powodu brak jest podstaw do przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

W dalszej kolejności podkreślono, że po uwzględnieniu dochodów strony (renta w wysokości 717,35 zł) i wysokości otrzymanej pomocy finansowej w miesiącach grudzień 2013 r. (łącznie 350 zł) i styczeń 2014 r. (łącznie 496,97 zł) organ uznał, iż środki pozostające do dyspozycji A. G. w styczniu 2014 r. winny starczyć mu na zaspokojenia jego potrzeb żywnościowych. Ponadto organ uznał, iż nie znajduje podstaw do uznania, że zaszedł szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności na podstawie art. 41 ust 1 ustawy o pomocy społecznej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. G. podnosząc, iż w 2010 r. ustalił z pracownikami socjalnymi, iż to Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. od stycznia 2011 r. będzie ponosił za niego koszty czynszu i energii elektrycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne środki lub możliwości i uprawnienia. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Jednakże w myśl art. 3 ust. 1, 3 i 4 cyt. ustawy celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób lub rodzin, a rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, natomiast potrzeby osób i rodzin powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Dalej organ wskazał, iż z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego przez A. G., nie może mu być przyznany zasiłek celowy z art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 o pomocy społecznej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach określonych w art. 41 pkt 1 cyt. ustawy ma charakter wyjątkowy. Szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, iż tak drastyczne i tak dotkliwe w skutkach zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.

Kolegium zauważyło, iż A. G. objęty jest pomocą społeczną i w miesiącu styczniu 2014 r. przyznano mu specjalne zasiłki celowe w łącznej wysokości 496,97 zł. Przyznając te zasiłki na opłacenie energii w wysokości 203,51 zł i na zakup leków w wysokości 293,46 zł w znacznym stopniu odciążono budżet domowy strony. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że z kwoty 420,59 zł, pozostałej po opłaceniu wydatków mieszkaniowych A. G. mógł zabezpieczyć swoje potrzeby na zakup żywności w miesiącu styczniu 2014 r.

Skargę na powyższą decyzje wniósł A. G. podnosząc, iż w 2010 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w P. ustalił z wymienionymi z nazwiska pracownikami socjalnymi, iż Ośrodek ten będzie pokrywał za niego koszty czynszu i energii elektrycznej, natomiast on będzie z swojego niskiego dochodu ponosił koszt zakupu żywności, leków, środków czystości, opłaty za gaz, wodę i ścieki. W 2011 r. Ośrodek przestał dotrzymywać uzgodnienia bez podania przyczyny, w jego ocenie został oszukany przez pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. i wprowadzony z zadłużenie, co ma na celu pozbawienia go mieszkania. Twierdzi, iż pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. nie wywiązują się ze swych obietnic dotyczących znalezienia mu innego lokalu mieszkalnego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnianie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego kontrola działania organów administracyjnych orzekających w sprawie przyznania skarżącemu pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na uregulowanie czynszu za listopad 2013 r. w kwocie 714,20 zł, opłacenie energii elektrycznej w kwocie 203,51 zł i na zakup żywności w styczniu 2014 r.

Zbadania wymaga zatem kwestia zasadności odmowy udzielenia skarżącemu pomocy określonej w jego wniosku z dnia 2 grudnia 2013 r.

Po za sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje, iż skarżący w dacie złożenia wniosku przekraczał kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej, uzasadniające przyznanie mu pomocy w formie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.) o pomocy społecznej. Wspomniany przepis w ust. 1 stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Natomiast z ust. 2 wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przewiduje, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem m.in. art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje m.in. osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł. Wysokość kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej została ustalona w § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2012, poz. 823).

Jak wynika z akt sprawy dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosił 717,35 zł, stąd też co do zasady jedyną formą pomocy, w ramach której istnieje możliwość uzyskiwania przez niego świadczeń od organów pomocy społecznej, jest przepis art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodnie z treścią art. 41 powołanej ustawy, szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt 1). Ustawodawca w treści powołanego przepisu ustawy używa sformułowania, że przedmiotowe świadczenie "może być przyznane", co powoduje, że rozstrzygnięcie w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego wydawane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Samo uznanie administracyjne, choć jest uprawnieniem organu administracyjnego do wyboru rozstrzygnięcia sprawy, to nie pozwala jednak organowi na dowolność w załatwieniu sprawy. Orzekając w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym. Pamiętać bowiem należy, że przy udzielaniu świadczeń z pomocy społecznej obowiązkiem właściwych organów jest kierowanie się ogólnymi zasadami pomocy określonymi w art. 3 ustawy o pomocy społecznej, a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczna stanowi bowiem instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy).

Reasumując stwierdzić należy, że warunkiem korzystania z pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności ustalenie, iż jej udzielenie nastąpić ma w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, a następnie stwierdzenie, że udzielenie pomocy jest konieczne z uwagi na fakt, iż osoba wnioskująca nie może własnymi zasobami i możliwościami przezwyciężyć trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ustawodawca nie definiuje z oczywistych względów pojęcia "trudnych sytuacji życiowych", podaje jedynie najczęstsze powody ich powstawania w art. 7 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że niewątpliwie skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Wprawdzie przekracza on kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej, jednakże z niewielkiego dochodu musi opłacać stałe koszty eksploatacyjne związane z lokalem, a także czynsz za wynajmowane mieszkanie. Do tego dochodzą koszty związane z zakupem niezbędnych leków i wyżywienia. Stąd też obowiązkiem organów było rozważanie, czy spełnia skarżący przesłanki, określone w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, uzasadniające przyznanie mu pomocy wskazanej we wniosku, a w szczególności, czy w sprawie zachodzą "szczególnie uzasadnione przypadki", przemawiające za przyznaniem skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na uregulowanie czynszu, rachunku za energię elektryczną oraz na zakup żywności w miesiącu styczniu 2014 r.

W tym miejsc wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że "szczególnie uzasadniony przypadek" ma miejsce wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. I OSK 179/13, wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co za tym idzie stosowanie przepisu art. 41 ustawy o pomocy społecznej nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasadą pomocniczości (subsydiarności). Jak już wspomniano, decyzje w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym. Ewentualna ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie stwierdzenia, czy organy administracji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Oczywistym wnioskiem jest bowiem, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności, a zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym w ramach pomocy społecznej, organ jest związany nie tylko treścią przepisu, ale i celem określonej regulacji prawnej przewidującej konkretne instytucje i instrumenty prawne służące realizacji takiego celu. Uznanie administracyjne obejmuje w tym wypadku również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności pewien zakres przyznanych już danej osobie świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze.

Mając powyższe na uwadze zauważyć trzeba, że zakres pomocy, z jakiej praktycznie regularnie korzysta skarżący, pozwala przyjąć, że organy pomocy społecznej czynnie wspomagają go w przezwyciężeniu jego trudnej sytuacji życiowej.

I tak, listopadzie i grudniu 2013 r. uzyskał w ramach pomocy na dożywanie w kwocie po 250 zł miesięcznie. Ponadto otrzymał pomoc finansową na naprawę zegara sterującego ogrzewaniem (100 zł). W listopadzie 2013 r. skarżący dysponował łączną kwotą 1 017,35 zł (renta, zasiłek na żywność oraz zasiłek na naprawę zegara) i nie był pozbawiony ze strony pomocy społecznej wsparcia organów. Sądowi wiadomym jest z urzędu, iż taka sama sytuacja miała miejsce w miesiącu grudniu 2013 r. (patrz wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Po 647/14), również wówczas skarżący otrzymał od organów pomocy społecznej pomoc na zakup żywności. Również w styczniu 2014 r. skarżący otrzymał w formie specjalnego zasiłku celowego łącznie kwotę 496,97 zł w ramach pomocy na zakup lekarstw i opłacenie rachunku za energie elektryczną. Nie można zatem uznać, iż skarżący był pozbawiony wsparcia organów pomocy społecznej.

W przedmiotowej sprawie organy odmówiły skarżącemu przyznania pomocy na spłatę zadłużenia czynszowego za miesiąc listopad 2013 r. Jest to o tyle istotne, że zarówno analiza akt sprawy, jak i orzeczeń tutejszego Sądu (okoliczność wiadoma Sądowi z urzędu) wskazuje, że problem nieuiszczania czynszu przez skarżącego czy też innymi słowy brak wystarczających środków na pokrycie kosztów wynajmu mieszkania nie stanowi nowego problemu, wynikającego z nagłych zdarzeń, lecz stanowi problem nierozwiązany już od kilku lat, skoro zaległości w zapłacie czynszu sięgają aż stycznia 2011 r., na co zwrócił uwagę sam skarżący w odwołaniu i skardze. W tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o udzielenie pomocy na zapłatę czynszu w styczniu 2013 r. umotywowany był zaistnieniem szczególnie uzasadnionego przypadku, a zatem wynikał z nadzwyczajnych zdarzeń, których skarżący nie mógł przewidzieć. Zwraca przy tym uwagę fakt, że wprawdzie skarżący podnosi, iż podejmuje działania zmierzające do obniżenia wysokości czynszu, to jednak na przestrzeni ponad dwóch lat nie podjął on żadnych konkretnych działań zmierzających do realizacji powyższego celu. Całą winą za taki stan obarcza pracowników socjalnych nie wskazując w jaki sposób sam podejmuje inicjatywę w kwestii pozyskania miejsca zamieszkania o niższym czynszu, względnie mniejszym metrażu, co umożliwiałoby mu skuteczne ubieganie się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wobec tego zgodzić się należy, z stanowiskiem organów obu instancji, iż nie zachodziła prawna możliwość przyznania mu pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na opłatę czynszu za listopad 2013 r. Działanie powyższe nie znajdywałoby bowiem oparcia w opisanych powyżej podstawowych zasadach przyznawania pomocy społecznej, gdyż skutkowałoby powstaniem sytuacji, w której organ wyręczałby skarżącego we wszystkich kosztach związanych z utrzymaniem mieszkania. Udzielanie pomocy w postaci zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej lub specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 tej ustawy nie może stanowić stałego źródła utrzymania (dochodu) osoby ubiegającej się o pomoc. Opłacenie jednorazowej miesięcznej kwoty czynszu, z uwagi na długotrwały problem z regulowaniem czynszu, nie służyłoby osiągnięciu celu pomocy społecznej, skoro co najwyżej prowadziłoby do zatrzymania wzrostu zadłużenia czynszowego, jednak nie rozwiązałoby w swej istocie problemów mieszkaniowych wnioskodawcy, które są sytuacją trwającą od lat.

Odnosząc się do odmowy przyznania pomocy na zakup żywności w styczniu 2014 r. oraz zapłatę rachunku za energie elektryczną zauważyć należy, iż organy wskazały skarżącemu, iż w okresie, którego dotyczyła ta pomocy dysponował on, po odjęciu koniecznych wydatków, kwotą umożliwiającą mu we własnym zakresie poniesienia tych wydatków. Brak też było szczególnych okoliczności uzasadniających przyznania pomocy na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej sytuacja skarżącego, niewątpliwie trudna, trwa już od dłuższego czasu i możliwa jest jej poprawa, co jedna wymaga odpowiednich działań nie tylko ze strony organu pomocy społecznej ale i samego zainteresowanego. W całokształcie okoliczności niniejszej sprawy, stanowisko organów co do potrzeb zgłoszonych we wniosku z dnia 2 grudnia 2014 r. należy uznać za mieszczące się w granicach uznania administracyjnego.

Reasumując Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego w zakresie podjęcia uznaniowego rozstrzygnięcia co do potrzeb zgłoszonych przez skarżącego. Natomiast pod innym względem, np. słuszności, Sąd nie mógł kontrolować rozstrzygnięcia organów przybierającego postać decyzji uznaniowej. Jednocześnie Sąd zauważa, że uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia 30 kwietnia 2014 r. oraz zaskarżonego rozstrzygnięcie Kolegium z 29 września 2014 r. było lakoniczne w odniesieniu wniosku o udzielenie pomocy w zapłacie czynszu za listopad 2013 r. oraz rachunku za energię elektryczną, jednakże uwidoczniony w komparycji decyzji organów obu instancji zakres orzekania obejmował niewątpliwie przedmiotowe żądanie i całość rozważań organów I i II instancji może być odniesiona do całokształtu wniosku skarżącego.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i w konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), skargę oddalił.