Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 113/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3 i art. 14c § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz A. kwotę [...]zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 113/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Prezydent Miasta, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki A. z dnia [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki wskazane we wniosku, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała tylko część budowlana myjni bezdotykowej znajdującej się na terenie miasta L. przy ul. [...], bez wyposażenia techniczno-technologicznego.

W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, że we wniosku spółka przedstawiła następujący stan faktyczny:

wnioskodawca jest właścicielem myjni bezdotykowej znajdującej się na terenie miasta L. przy ul. [...], dzierżawionym od [...]. Zgodnie z postanowieniami umów dzierżawy, po zakończeniu okresu dzierżawy spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103, technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do innych rodzajów niż 103. Konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Fundament, na którym posadowiony jest obiekt myjni stanowi betonową wylewkę posadowioną na ścianie betonowej, która znajduje się w ziemi. Natomiast sam obiekt myjni bezdotykowej przymocowany jest nietrwale do prętów umocowanych w wylewce betonowej. Tak wykonany fundament nie jest trwale związany z obiektem budowlanym myjni bezdotykowej. Wyposażenie techniczno-technologiczne myjni nie stanowi całości techniczno-użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania i w związku z tym nie stanowi części budowli. W każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest zatem uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Mycie pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym (konstrukcja myjni kontenerowej) również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych tj. wykonując ten proces w tradycyjny sposób. Cała technika myjni znajduje się w kontenerze, którego funkcją jest ułatwienie korzystania z urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej) oraz zapewnienie dodatkowych korzyści takich, jak odizolowanie parku maszynowego od czynników atmosferycznych, co wydłuża żywotność elementów i zmniejsza koszty serwisowe, ułatwia przeglądy serwisowe oraz zapewnia możliwość magazynowania środków eksploatacyjnych. Nie jest zatem konieczne zainstalowanie techniki myjni, aby obiekt budowlany mógł być wykorzystany zgodnie z jego przeznaczeniem. W analizowanym przypadku, to właśnie obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym, a nie na odwrót - choć możliwe jest również funkcjonowanie urządzeń technicznych bez obiektu budowlanego (wiaty i fundamentu). W stanie faktycznym w skład wyposażenia myjni wchodzą przedmioty takie jak:

1. system sterowania on-line: umożliwia podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, co umożliwia kontrolę nad pracą podzespołów myjni, monitoring danych finansowych, zmianę cen, skalowanie czasu mycia oraz ułatwia diagnostykę serwisową urządzeń np. uszkodzenia czujników,

2. układ podgrzewania wody: dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki,

3. układ wysokiego ciśnienia: pompy pneumatyczne,

4. system zmiękczania i demineralizacji wody: kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody,

5. osprzęt elektryczny,

6. wyposażenie: ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe,

7. odkurzacz,

8. rozmieniarka banknotów,

9. centralny system zasysania monet,

10. szczotki na stanowiskach,

11. monitoring.

Konstrukcja myjni, w zależności od modelu, obejmuje:

1. słupy nośne ocynkowane, niezwiązane na trwale z gruntem

2. konstrukcję dachu wykonana z blachy trapezowej,

3. ścianki działowe wykonane z banneru dwustronnego blockout,

4. attykę myjni wykonaną z blachy aluminiowej, rynny do odpływu wody deszczowej".

Przedstawiając powyższy stan faktyczny spółka zadała pytanie:

"czy opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości będzie podlegała tylko część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego?".

Zdaniem wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne, nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. W każdej chwili istnieje możliwość przeniesienia obiektu myjni z jednego miejsca, celem zamontowania go na fundamencie zlokalizowanym w innym miejscu. Takie działania nie będą wymagały przeprowadzenia robót ziemnych w celu przeniesienia bądź rozebrania fundamentu (przeniesiony zostanie jedynie obiekt budowlany myjni, a usunięte zostaną tylko pręty stanowiące część fundamentu; betonowa wylewka nie zostanie naruszona i może stanowić parking właściciela gruntu).

Zdaniem spółki należy rozróżnić w analizowanym przypadku dwa obiekty budowlane a mianowicie: fundament wraz z wylewką betonową oraz prętami i obiekt budowlany myjni bezdotykowej. O ile można bowiem uznać obiekt wskazany w pkt 1 jako trwale związany z gruntem i stanowiący część składową tego gruntu, to już nie można tego stwierdzić w przypadku obiektu wymienionego w pkt 2 tj. myjni bezdotykowej, która nie jest trwale połączona z fundamentem i nie stanowi części składowej gruntu.

Przedstawione przez spółkę stanowisko zostało uznane za nieprawidłowe (interpretacja indywidualna z 15 lutego 2016 r.). Stanowisko organu podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 22 listopada 2016r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 442/16 oddalił skargę spółki na przedmiotową interpretację indywidualną. W uzasadnieniu stanowiska wskazano, że nie sposób zgodzić się z poglądem spółki, iż urządzenia myjni można wymontować, a więc stanowią one odrębne pod względem technologicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, a nie – jak przyjął to organ interpretujący – na całość techniczną. Zdaniem Sądu sama część budowlana bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak samo wyposażenie techniczno – technologiczne bez umieszczenia/montażu ich w części budowlanej nie spełnią/nie tworzą myjni bezdotykowej. Oznacza to, że odrębnie te elementy nie spełniają ani funkcji użytkowej, ani technicznej. Myjnia bezdotykowa to urządzenie techniczne tworzące wraz z częścią budowlaną całość techniczno – użytkową, która zapewnia wykorzystanie jej zgodnie z przeznaczeniem, co przesądza kwalifikację jej do budowli. Względna łatwość demontaż wyposażenia myjni i jego wymiany nie przesądzają – w ocenie organu i sądu administracyjnego – że nie stanowią one urządzeń integralnie związanych z obiektem myjni i nieodzownych do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług mycia pojazdów samochodowych.

Na skutek skargi spółki, w dniu 13 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II FSK 636/17 uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz zaskarżoną interpretację indywidulaną z dnia 15 lutego 2016 r.

W uzasadnieniu wskazano, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy interpretacyjne nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego, ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego.

Z powyższych względów NSA podzielił stanowisko skarżącej spółki, że organ i sąd administracyjny przyjęły inny stan faktyczny aniżeli ten, który został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wykroczyły też poza zakres pytania zamieszczonego we wniosku. Organ skoncentrował się na badaniu, czy wymienione przez spółkę urządzenia stanowią całość techniczno – użytkową z częścią budowlaną myjni, chociaż w opisie stanu faktycznego spółka wyraźnie zaznaczyła, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym składa się na całość użytkową, a nie występuje między nimi powiązanie techniczne. W tych warunkach rzeczą organu interpretującego było dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy i udzielenie podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym stanie faktycznym sprawy. Skoro zgodnie z przyjętym stanem faktycznym opisane przez spółkę urządzenia nie stanowią całości techniczno – użytkowej z budowlą myjni, rozważanie, czy wspomniane urządzenia stanowią taką całość wykracza poza ramy sprawy. Ewentualne zaś konsekwencje niezgodności zaprezentowanego stanu faktycznego z rzeczywistością obciążać będą podatnika.

Stwierdzając zatem naruszenie art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny zalecił organowi w wytycznych, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił powyższe stanowisko i udzielił odpowiedzi na pytanie spółki, czy w opisanym przez nią stanie faktycznym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała tylko część budowlana myjni bez wyposażenia techniczno – technologicznego.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta wydał zaskarżoną interpretację indywidualną, w której ponownie uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Przywołując przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 j.t.) zwanej dalej u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. i art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, organ interpretując podkreślił, że skoro ustawodawca - definiując pojęcie robót budowlanych - zalicza do nich także prace polegające na montażu, to zarówno sama budowa budowli stanowiącej konstrukcję myjni, jak i montaż techniki myjni kontenerowej oraz urządzeń towarzyszących w postaci technologii myjni, stanowi zespół powiązanych ze sobą czynności, których efektem jest powstanie obiektu myjni bezdotykowej. Prace budowlane polegające na budowie fundamentu oraz montaż na nim obiektu myjni bezdotykowej wraz z wyposażeniem ma swój określony cel gospodarczy - prowadzenie działalności gospodarczej poprzez umożliwienie świadczenia usług bezdotykowego mycia pojazdów mechanicznych.

Spółka we wniosku wskazała, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczo- technologicznym składa się na całość użytkową, przy czym między tymi elementami nie występuje powiązanie techniczne. Odnosząc się do tego stwierdzenia, organ podatkowy podniósł, że trudno zgodzić się ze spółką. Jeżeli bowiem obiekt stanowi całość użytkową, to poszczególne elementy wchodzące w jego skład muszą być ze sobą technicznie połączone. Opisując obiekt będący przedmiotem interpretacji spółka wskazuje, że składa się on z dwóch obiektów budowlanych, tj. 1) fundamentu wraz z wylewką betonową oraz prętami; 2) obiektu budowlanego myjni bezdotykowej. Betonowa wylewka znajduje się w ziemi, natomiast obiekt myjni bezdotykowej (wraz z wyposażeniem) jest przymocowany nietrwale do prętów umocowanych w wylewce betonowej. Z tego opisu wynika zdaniem organu, że obiekty te są ze sobą technicznie połączone, wbrew twierdzeniom spółki. We wniosku spółka wskazuje także, że cała technika myjni znajdująca się w kontenerze ma ułatwić korzystanie z urządzeń myjących oraz zapewnić dodatkowe korzyści, jednakże mycie samochodów jest możliwe bez tych dodatkowych urządzeń, przy wykonaniu tego procesu w sposób tradycyjny. Spółka podkreśliła też, że w każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane. W ocenie organu podatkowego fakt, iż osoba korzystająca z obiektu myjni nie wykorzystuje zainstalowanego w niej wyposażenia, a także fakt możliwość demontażu w każdym czasie wyposażenia, nie są istotne. Wszystkie elementy myjni bezdotykowej (fundament wraz wylewką betonową oraz prętami, obiekt myjni i wyposażenie) pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym. Każdy z jej elementów jest konieczny do realizacji funkcji, do jakiej obiekt został przeznaczony, tj. mycie pojazdów, a także spełnia dodatkowe funkcje wskazane przez spółkę. Odłączenie lub demontaż jakiegokolwiek elementu (obiektu myjni lub wyposażenia), będzie miał wpływ na możliwości eksploatacyjne i użytkowe myjni. Wskazana przez spółkę okoliczność rozliczenia nakładów poniesionych na myjnię na dwie odrębne pozycje środków trwałych, tj. budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103 oraz technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do innych rodzajów niż 103, nie jest argumentem przemawiającym za uznaniem, że cały obiekt myjni bezdotykowej nie mieści się w definicji budowli zawartej w u.p.o.l., w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. To jak podatnik zakwalifikuje poszczególne elementy w ewidencji środków trwałych nie ma znaczenia dla określenia przedmiotu opodatkowania danego obiektu budowlanego, w tym budowli. W konsekwencji – jak wskazano w interpretacji indywidualnej - brak jest podstaw prawnych do tego, aby na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości dzielić obiekt budowlany na części budowlane i niebudowlane.

Na powyższą interpretację indywidualną spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zaskarżając ją w całości. Zarzuciła naruszenie:

1) art. 153 p.p.s.a. poprzez zignorowanie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w zakresie przepisów art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (O.p.) w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.072017 r. (II FSK 636/17);

2) art. 14j § 3 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 O.p. poprzez:

• bezpodstawne rozpatrzenie przez organ innego stanu faktycznego niż ten przedstawiony przez spółkę skarżącą,

• bezpodstawne rozszerzenie stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę skarżącą i dodanie do niego elementów, o których nie było mowy we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, tj. poprzez przyjmowanie założenia co do układu technicznego myjni bezdotykowej wbrew stanowisku wyrażonemu przez skarżącego;

3) art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) w związku z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 07.08.1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.), poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji tj. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno- technologicznym.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ zignorował zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i ocenę prawną przez ten Sąd dokonaną, co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Organ ponownie samodzielnie przyjął w rozpatrywanej sprawie inne ustalenia niż te przedstawione przez skarżącego, co uzasadnia również naruszenie przepisów art. 14j § 3 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 O.p. Skarżąca spółka wskazała we wniosku o wydanie interpretacji, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje miedzy nimi powiązanie techniczne, tymczasem organ w interpretacji przyjął odmienny stan rzeczy stwierdzając, że wszystkie elementy budowli stanowią całość techniczno-użytkową. Interpretacja organu stanowi zatem naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe stanowi zaprzeczenie opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, którego organ nie może samodzielnie zmieniać.

Zdanie spółki, nie można zgodzić się też z tezą organu, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega myjnia jako całość, tj. łącznie z wyposażeniem techniczno-technologicznym, gdyż elementy te również miałyby składać się na budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem strony, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega wyłącznie część budowlana myjni, bez jej wyposażenia techniczno-technologicznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę organ poparł stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji indywidualnej. Wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem NSA w wyroku z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1941/15, zagadnienie związku techniczno – użytkowego to przede wszystkim kwestia prawna, którą organ interpretacyjny nie jest związany. Uprawniało to zatem organ do dokonania całościowej oceny stanu faktycznego w sprawie i do odpowiedzi na zadane pytanie, zgodnej z obowiązującą w tym względzie linią orzeczniczą sądów administracyjnych, które stoją na stanowisku, iż w wypadku myjni bezdotykowych część budowlana i urządzenia techniczne tworzą jedność techniczną i użytkową, a nie wyłącznie użytkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego. Istotą sprawy jest bowiem przede wszystkim ocena, czy kontrolowane rozstrzygnięcie realizuje wytyczne sądowoadministracyjne, a zatem odpowiada wprost na pytanie wnioskodawcy stawiane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, przy pełnym wykorzystaniu stanu faktycznego opisanego w tym wniosku i bez ingerencji organu w te fakty.

Przypomnieć należy, że w dniu 13 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w sprawie sygn. akt II FSK 636/17, w którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 442/16 oraz interpretację indywidualną wydaną przez organ w dniu 15 lutego 2016 r., podzielając zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przepisów art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p. (art. 188 p.p.s.a.). W powyższym wyroku NSA udzielił organowi interpretującemu wskazań co do dalszego toku postępowania.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Stosownie do powyższego przepisu wskazać należy, że we wskazanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób nie pozostawiający wątpliwości została przesądzona kwestia, że okoliczności stanu faktycznego przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji są dla organy interpretującego wiążące, a w ich ramach taką okolicznością jest fakt, że urządzenia stanowiące wyposażenie myjni nie stanowią z jej częścią budowlaną całości technicznej, a wyłącznie całość użytkową. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien kwestię tę potraktować jako założenie dla sformułowania stanowiska w przedmiocie odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała tylko część budowlana myjni bez wyposażenia techniczno – technologicznego.

W powyższym wyroku NSA podał, że organ interpretujący nie posiada w świetle wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej uprawnienia do badania i oceny, czy część budowlana i urządzenia myjni bezdotykowej stanowią całość techniczno – użytkową, bowiem wykracza to poza zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W kontekście powyższych wskazań zawartych w wyroku NSA stwierdzić należy, że organ nie wypełnił powyższych zaleceń. W zaskarżonej interpretacji organ ponownie bowiem skupił uwagę na rozważaniu kwestii czy część budowlana myjni bezdotykowej oraz jej urządzenia na potrzeby podatku od nieruchomości stanowią całość techniczno – użytkową, czy wyłącznie użytkową jak wskazał to wnioskodawca. Dochodząc do analogicznego jak pierwotnie wniosku o bezzasadności stanowiska spółki (które nie było w tym okresie w żaden sposób uzupełniane lub modyfikowane) organ posłużył się wprawdzie nieco inną argumentacją, sięgając w szczególności do przepisów prawa budowlanego, niemniej jednak nie sposób nie stwierdzić, iż ponownie naruszył granice wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie jest bowiem rzeczą organu interpretującego prowadzenie postępowania podatkowego, w ramach którego samodzielnie dokonuje niezbędnych ustaleń i ocen prawnych, ale odpowiedź na pytanie wnioskodawcy, udzielona przy uwzględnieniu formułowanych przez niego założeń. To bowiem wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za wadliwość (niepełność) przedstawionego stanu faktycznego. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, przywołując równocześnie swój wyrok z dnia 18 lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1934/12, interpretacja indywidualna wydana na podstawie obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego może być "abstrakcyjnie" zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiejkolwiek "korzyści" czy ochrony wnioskodawcy, który przedstawił nierzetelnie stan faktyczny.

Po wiążącym organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma też miejsca na rozważania jakie znalazły się w odpowiedzi na skargę. Jeśli bowiem w ocenie Sądu kwestia związku części budowlanej myjni i urządzeń techniczno – technologicznych w badanej sprawie jest elementem przedstawionego stanu faktycznego, a nie dotyczy wprost stawianego pytania, to na obecnym etapie niewłaściwym jest powoływanie się na odmienność stanowiska sądów w innych sprawach, które nie mają charakteru wiążącego w niniejszej sprawie. Związanie organu i sądu powoduje bowiem konieczność realizacji wytycznych zawartych w wyroku NSA, nawet jeśli w przestrzeni prawnej istnieją orzeczenia zawierające pogląd odmienny, z którym identyfikuje się organ lub sąd administracyjny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest uwzględnić wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II FSK 636/17.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153), przyznając kwotę 457 zł na którą składała się kwota 200 zł tytułem wpisu sądowego, kwota 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika i kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.