Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1118/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego

SENTENCJA

Dnia 14 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 roku przy udziale ---- na posiedzeniu niejawnym skargi M. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2006 roku, sygn. akt I SA/Łd 71/05 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1992 rok p o s t a n a w i a Odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1992 rok. Od wyroku tego skarżący, reprezentowany przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika- adwokata L. W.-A. wniósł skargę kasacyjną.

W dniu 4 lipca 2006 roku M. C. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem wskazując w jej uzasadnieniu, iż pragnie w ten sposób naprawić błędy popełnione przez Izbę Skarbową, które następnie przenosiły się na ocenę Sądu. Wskazał, iż istotą sprawy jest wydanie bezprawnego i bezpodstawnego postanowienia Urzędu Skarbowego o zajęciu hipoteki domu skarżącego i jego żony, a w wyniku tego zajęcia sprzedaży tej nieruchomości kupcowi wskazanemu przez organ. Zarzucił pełnomocnikowi Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kłamstwo i fałszowanie dokumentów. W ocenie strony Sąd pozbawił go prawa do obrony, zaś adwokaci z urzędu bronili Izby Skarbowej. Skarżący wskazał, iż w jego ocenie w sprawie może mieć zastosowanie art. 271 pkt 2 , art. 272 § 1 , art. 273 § 2 i art. 276, nie wskazując aktu prawnego, w którym przepisy te zostały zamieszczone. W uzupełnieniu wniosku wskazał jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 2, art. 273 § 2 i art. 276, bez powołania aktu prawnego. Dalej wywiódł, iż nie był należycie reprezentowany, bo jego kontakty z adwokatami zostały zerwane nie z jego winy, składał w tej sprawie skargę do Rady Adwokackiej, zaś informację o treści przepisów prawa uzyskał w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym. Z tego wywiódł, iż zachował trzymiesięczny termin do złożenia skargi. Wniósł o uchylenie wyroku, wskazując, iż wyrok w sprawie o sygn. akt l SA/Łd 71/05 jest nieprawomocny. Dalej wywiódł, iż orzeczenia Izby Skarbowej są nieważne, bowiem Izba Skarbowa ukrywa materiał dowodowy, który ma istotne znaczenie dla sprawy, a z którego to materiału skorzystać w poprzednim postępowaniu nie mógł.

Pełnomocnik skarżącego działający z urzędu, wezwany do uzupełnienia braków skargi o wznowienie postępowania poprzez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia i określenia, czy żąda zmiany czy uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nie uzupełnił braków skargi wskazanych wyżej (wezwanie doręczono mu w sposób zastępczy, przewidziany w art. 65 § 2 i art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a. w dniu14 grudnia 2006 roku).

Wyrokiem z dnia 20 października 2006 roku sygn. akt II FSK 1268/05 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2005 roku, sygn. akt l SA/Łd 71/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym w wyjątkowych, ściśle określonych przypadkach od prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, kończącego postępowanie w sprawie (art. 270 p.p.s.a.). Orzeczenie jest prawomocne, gdy nie przysługuje od niego środek odwoławczy (art. 168 § 1 p.p.s.a.), czyli skarga kasacyjna lub zażalenie (dział IV p.p.s.a.). Wznowienie postępowania uzasadniają tylko te wskazane w ustawie przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 137/86, opubl. w ONSAz 1986 r, nr 1, poz. 29).

Skarga o wznowienie postępowania , poza wymogami, jakie winno spełniać każde pismo w postępowaniu sądowym winna spełniać wymogi tylko jej właściwe-oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Wskazanie podstaw wznowienia polega przy tym nie tylko na powołaniu wskazanego w ustawie przepisu, ale również wskazaniu w uzasadnieniu, że podstawa taka w tym przypadku zachodzi (por. H. Knysiak - Molczyk - w T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa

2005, s. 678).Jeżeli skarga o wznowienie postępowania wymogów tych nie spełnia, podlega ona odrzuceniu z uwagi na niemożność jej merytorycznego rozpoznania (art.281 p.p.s.a.).

W tym przypadku strona skarżąca nie wskazała podstaw wznowienia postępowania i okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej złożenia. Jej pełnomocnik nie odpowiedział na wezwanie Sądu, zaś uzupełnienie dokonane przez stronę wymogów wskazanych wyżej nie może być uznane za wystarczające. Strona powołała się wprawdzie na pozbawienie jej przez Sąd możliwości obrony jej praw, ale nie wskazała, na czym miało ono polegać. Zauważyć należy, iż że skarga została wniesiona w momencie, gdy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie był prawomocny, strona skarżąca zaś skorzystała 2 możliwości wniesienia środka odwoławczego i środek ten został złożony w terminie. Przypomnieć zaś należy, iż okoliczność pozbawienia strony możności obrony swych praw brana jest przez Naczelny Sąd Administracyjny po uwagę z urzędu przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 i 2 pkt 5 p.p.s.a.) Jeżeli przyjąć (mimo niepowołania w piśmie aktu prawnego, z którego przepis powołano), iż strona wskazywała także na podstawę wskazaną w art. 273 § 2 p.p.s.a., to nie przywołała ona żadnych dowodów czy okoliczności faktycznych, które zostały później wykryte, a powoływała się jedynie na wadliwość postępowania podatkowego (poprzez ukrywanie dowodów). Nie wskazała też (co jest istotne zwłaszcza w kontekście skorzystania ze środka odwoławczego) okoliczności pozwalających na stwierdzenie zachowania terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu