Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 207/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] 2005r. Nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] 2003r.Nr [...] określającej M. A. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r.

W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r. ustalono, że podatniczka nie złożyła deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT - 7 za wskazany okres.

Kwestionując tę okoliczność pełnomocnik wniósł wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków pracowników Biura Podatkowego "M." - Pani A. C. i Pani J. C., potwierdzającego wysłanie w dniu20 sierpnia 2002r. dwóch deklaracji PIT -4 na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy za miesiąc lipiec 2002r. oraz deklaracji VAT "korekta" za miesiąc czerwiec 2002r. i lipiec 2002r. Dowodem wiarygodności złożonych zeznań miało być potwierdzenie nadania w Urzędzie Pocztowym B. przesyłki poleconej nr [...], której nadawcą było biuro podatkowe "M." P. B., ul. P., natomiast odbiorcą Urząd Skarbowy w W. W trakcie przesłuchania Panie A. C. J. C. oświadczyły, że "w 100% są pewne", że wraz z deklaracjami M. A. na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy PIT -4 za miesiąc lipiec 2002r. oraz M. T. wysłały listem poleconym za potwierdzeniem nadania w dniu 20 sierpnia 2002r. również deklaracje VAT-7 za miesiąc czerwiec "korekta" i lipiec 2002r. Zeznały także, że w biurze podatkowym "M." nie jest prowadzony dziennik korespondencji, a jedynie lista klientów biura, na podstawie której wysyłane są deklaracje podatkowe danego podmiotu. Pani A. C. prowadząca dokumentację podatkową w zakresie wszystkich podatków wskazała również, że deklaracje podatkowe, tj. PIT-4 i VAT- 7 "składane są zawsze w tym samym dniu i w jednej przesyłce" do 20 każdego miesiąca po miesiącu rozliczeniowym. W dniu 18 grudnia 2002r. Urząd dokonał analizy wpływających z biura podatkowego deklaracji podatkowych ustalając, iż w okresie od stycznia do czerwca oraz w miesiącu sierpniu 2002r. deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT - 7 wpływały do Urzędu w innych terminach niż deklaracje na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy PIT - 4.Z zestawień tych wynikało, że złożone zeznania nie są zgodne ze stanem faktycznym stąd też w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z wpływem do Urzędu przedmiotowych deklaracji podatkowych w dniu 5 lutego 2003r. przesłuchano pracowników Urzędu M. S. zajmującą się między innymi segregacją korespondencji wpływającej do Urzędu i F. K. dokonującą sprawdzenia deklaracji PIT-4. Do protokołów zeznały, że nie przypominają sobie okoliczności zaginięcia jakiejkolwiek deklaracji podatkowej bądź innego dokumentu złożonego przez podatnika do Urzędu.W trakcie postępowania ustalono, że opłata za przesyłkę nadaną przez biuro podatkowe wyniosła 3,30 zł (w jej skład weszła opłata za list polecony 2,10 zł i opłata zasadnicza 1,20 zł) a zatem waga listu mieściła się w przedziale wagowym od 20 do 50 g. Taksa ta została potwierdzona przez Państwowe Przedsiębiorstwo Użyteczności Publicznej POCZTA POLSKA Rejonowy Urząd Poczty w T. (pismo z dnia [...] 2003r.Nr [...]). Z kolei pismem z dnia [...] 2003r. Nr [...] Urząd Skarbowy wystąpił do Rejonowego Urzędu Poczty w T. o wyjaśnienie czy możliwe jest aby przesyłki o tej samej zawartości i wadze nadawane przez Urząd Skarbowy różniły się wysokością opłat (ustalonych na podstawie przedziału wagowego za nadawaną przesyłkę) od przesyłek poleconych nadanych w Urzędach Pocztowych, np. w Urzędzie Pocztowym B. Chodziło zatem o ustalenie czy przesyłka listowa,w której znajdują się takie same dokumenty będzie kosztowała tyle samo, niezależnie czy ważona będzie w Urzędzie Skarbowym czy też w Urzędzie Pocztowym. Rejonowy Urząd Poczty pismem z dnia [...] 2003r. poinformował, że nadając przesyłki listowe opłacone przy pomocy maszyny do frankowania, właściciel frankownicy zobowiązany jest do uiszczania opłat za przesyłki, wynikających z "Cennika za usługi pocztowe w obrocie krajowym" zgodnie z § 6 umowy Nr [...] zawartej w dniu 4 listopada 2002r. Stąd też opłata za przyjęcie przesyłki listowej mieszczącej się w określonym przedziale wagowym powinna być naliczona w tej samej wysokości w każdym urzędzie pocztowym.

Mając na uwadze wskazane okoliczności w dniu 20 marca 2003r. w Urzędzie Skarbowym przeprowadzono dowód w postaci oględzin ważenia zawartości przesyłki poleconej nr [...] nadanej w dniu 20 sierpnia 2002r. z Urzędu Pocztowego B. oraz przesyłki zawierającej dokumenty, które zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika, zostały w niej umieszczone.

Jako pierwszą zważono przesyłkę składającą się z dużej koperty, dwóch deklaracji PIT - 4 za miesiąc lipiec 2002r. M. A. i M. T. wydrukowanych komputerowo (dokumentów, które wpłynęły do Urzędu Skarbowego), tj. z 2 oddzielnych kart, co daje łącznie 4 karty. Waga tej przesyłki wynosiła łącznie 38 g i mieściła się w przedziale wagowym ponad 20 do 50 g, według cennika opłata zasadnicza wynosiła 1,20 zł, a opłata za traktowanie listu jako poleconego 2,10 zł, łącznie więc opłata kształtowała się w wysokości 3,30 zł, ważenia dokonano trzykrotnie uzyskując tę samą wagę przesyłki, tj. 38g. Następnie zważono przesyłkę poleconą zawierającą dokumenty, które według pełnomocnika zostały umieszczone w przesyłce nr [...], składającej się z dokumentów powołanych wyżej oraz dwóch deklaracji VAT - 7 za miesiące czerwiec "korekta" i lipiec 2002r. Do protokołu z kontroli przeprowadzonej w firmie M. A. w dniu 6 września 2002r. załączono kopie (brakujących w Urzędzie) ww. deklaracji VAT-7, które wydrukowane były komputerowo i każda z nich składała się z 4 oddzielnych kart, co dało łącznie 8 kart. Dokonano więc ważenia dokumentów znajdujących się według pełnomocnika w przesyłce nr [...], tj. dużej koperty, dwóch deklaracji PIT-4 składających się z 4 kart oraz z dwóch deklaracji VAT-7 składających się z 8 kart. Waga przesyłki wynosiła łącznie 78 g i mieściła się w przedziale wagowym ponad 50 do 100 g, według którego opłata zasadnicza wynosiła 1,40 zł, a opłata za traktowanie listu jako poleconego - 2,10 zł. Łącznie opłata za tę przesyłkę powinna wynieść 3,50 zł, ważenia dokonano trzykrotnie, uzyskując tę samą wagę przesyłki, tj. 78 g. Urząd Skarbowy dokonał także ważenia z mniejszą ilością kart, tj. bez koperty i waga samych tylko deklaracji podatkowych wynosiła łącznie 61 g i też mieściła się w przedziale wagowym ponad 50 do 100 g.

W kontekście wskazanych ustaleń organ podatkowy stwierdził, że w przesyłce poleconej nr [...] nadanej w dniu 20 sierpnia 2002r. nie mogły znajdować się wszystkie dokumenty, wymienione przez pełnomocnika, gdyż opłata za tę przesyłkę powinna wynieść 3,50 ,w sytuacji gdy opłata za odebraną przesyłkę w dniu 21 sierpnia 2002r. przez pracownika organu podatkowego w Urzędzie Pocztowym Wąbrzeźno wyniosła 3,30 zł. Stąd też, w ocenie organu podatkowego, prowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że biuro podatkowe "M." nie złożyło deklaracji VAT - 7 za miesiąc lipiec 2002r., wobec czego pozbawiono podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego za ten okres. W konsekwencji Urząd Skarbowy w Wąbrzeźnie decyzją z dnia 31 marca 2003r. określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r.

Nie zgadzając się z ustaleniami organu podatkowego pierwszej instancji pełnomocnik złożył odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. Izba Skarbowa w B. pozostawiła przedmiotowy środek zaskarżenia bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminowi do jego wniesienia, wydając postanowienie z dnia [...] 2003r. Nr [...].

Pismem z dnia 31 października 2003r. pełnomocnik złożył wniosek o wznowienia postępowania za miesiąc lipiec 2002r. wskazując jako podstawę prawną art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ustawy ordynacja podatkowa.

Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]2003r. Nr [...] ze względu na brak podstaw do jej uchylenia wynikających z dyspozycji art. 240 § l pkt l i 5 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu pełnomocnik zarzucił decyzji naruszenie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej, kwestionując między innymi nie przeprowadzenie dowodu z ważenia przesyłki na takiej samej wadze jak w Urzędzie Pocztowym w B. W opinii pełnomocnika, jest to istotna okoliczność, ponieważ do obsługi klientów Poczty w B. służy zwykła waga elektroniczna do ważenia papieru a nie urządzenie frankownica P., na którym przeprowadzono dowód z ważenia. Przeprowadzenie dowodu na innym urządzeniu niż jest w posiadaniu Urzędu Pocztowego w B. stanowi istotne naruszenie zasad jego przeprowadzenia, gdyż nie pozwala na obiektywne wyjaśnienie sprawy.

Według pełnomocnika, organ podatkowy "wygodnie" dla siebie założył, iż deklaracje, które wybrał do ważenia zostały wydrukowane tylko na 4 kartkach w wyniku czego przyjęto wyższą wagę przesyłki niż w rzeczywistości. Badając przy tym ilość otrzymanych kart (deklaracji) stwierdził, iż 6 deklaracji było na oryginalnych drukach w tym 1 korekta a 5 deklaracji wydrukowanych komputerowo na 4 kartkach w tym 3 korekty deklaracji, a zatem należy przyjąć do ważenia taki zestaw kart. W opinii Pełnomocnika, Urząd w żaden sposób nie może udowodnić ile faktycznie kart było w przesyłce a wszystkie wątpliwości przyjmuje na swoją korzyść. Taki sposób przeprowadzenia dowodu świadczy o złej woli Urzędu, braku obiektywizmu a nadto narusza zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej. Pomimo żądania przeprowadzenia przez Urząd dowodu ważenia na innym urządzeniu zostało to pominięte.

Pełnomocnik podniósł także, że organ podatkowy zwrócił się do Prokuratury Rejonowy w W. o ustalenie czy pracownicy Urzędu złożyli fałszywe zeznania podczas przesłuchania w dniu 5 lutego 2003 r., tj. w momencie, kiedy Pani M. S. nie złożyła wszystkich wyjaśnień w sprawie, w wyniku czego kwestię tę zbadano nie posiadając całości zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzucił również, że organ podatkowy nie powiadomił Pełnomocnika o tej czynności oraz o wydaniu przez Prokuraturę Rejonową w Wąbrzeźnie postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa co uniemożliwiło podjęcie działań związanych ze skorzystaniem ze środka zaskarżenia i ponowne złożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.

Reasumując stawiane zarzuty Pełnomocnik stwierdził, że jeżeli nie udowodniono bezspornie stanu faktycznego sprawy, to wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika. Jego zdaniem, ani strona, ani biuro nie miało interesu w tym, aby nie złożyć deklaracji podatkowej do urzędu skarbowego, a w okresie kilkunastu lat działalności tego rodzaju zdarzenie miało miejsce tylko raz i zostało bezspornie udowodnione pracownikowi przez właściciela ponieważ w systemie zapisu komputerowego nie stworzono tego dokumentu. System weryfikacji przesyłek uznany za niewiarygodny przez Urząd jest praktykowany nadal i doskonale się w biurze sprawdza. Z uwagi, iż postępowanie w sprawie nie doprowadziło do jednoznacznego ustalenia winy podatnika i biura Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2006r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślił, iż zgodnie z art.128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie - Ordynacja podatkowa. Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest możliwe pod warunkiem jednak, że przeprowadzone postępowanie, było dotknięte jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 240 § l Ordynacji podatkowej.

Dyrektor wskazał, iż przyczyną wznowienia postępowania, wskazaną w art. 240 § l pkt l Ordynacji podatkowej, jest ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe. Może to dotyczyć wszelkich dowodów przeprowadzonych w danej sprawie, np. zeznań świadków, opinii biegłych, dokumentów, oględzin, oświadczeń stron złożonych pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, jak też dowodów nienazwanych. Analizowany przepis wymaga, aby fałszywy dowód miał znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także by jego sfałszowanie zostało uprzednio stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Dlatego strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie winna przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dowód był fałszywy.

Odstępstwo od tej zasady ustawodawca przewidział w przepisie art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, w przypadku gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd lub inny organ orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.

W tym miejscu organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia [...] 2005r. Nr [...] wystąpił do Prokuratury Rejonowej w W. o rozważenie możliwości podjęcia stosownych czynności wyjaśniających, które potwierdziłyby bądź odrzuciły reprezentowane przez Urząd stanowisko całkowicie wykluczające złożenie fałszywych zeznań przez pracowników organu podatkowego w dniu 5 lutego 2003r., respektując zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego.

Prokuratura Rejonowa w W. postanowieniem z dnia [...] 2005r. sygn. akt [...] odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie wywodząc między innymi, że Panie M. S. i F. K. (pracownice Urzędu Skarbowego w W.) w swoich zeznaniach stwierdziły, iż nie przypominają sobie przypadku zaginięcia jakichkolwiek dokumentów, które wpłynęły do Urzędu. Dalej stwierdzono, że w ich zachowaniu nie można dostrzec umyślnego zamiaru zeznania nieprawdy, co wystąpiłoby, gdyby Panie M. S. oraz F. K. stwierdziły z całą stanowczością, że nigdy nie zdarzyło się zgubienie przez pracowników Urzędu deklaracji, a w rzeczywistości wiedziałyby o takich wypadkach. Obie Panie w trakcie przesłuchania użyły sformułowania" nie przypominam sobie takiej okoliczności", co oznacza "nie pamiętam". Tym samym do wykazania im zamiaru zeznania nieprawdy należało ustalić, że w dniu przesłuchania pamiętały o fakcie ginięcia przesyłek od podatników. Okoliczności tej - w opinii Prokuratury - nie potwierdził jednak materiał dowodowy.

Odpowiadając zaś na zarzut, iż organ podatkowy wystąpił do Prokuratury Rejonowej w W. w momencie, kiedy do końca nie złożyła wyjaśnień Pani M. S., stąd też sprawa została zbadana tylko i wyłącznie z akt nie mając pełnego obrazu w tej kwestii, a nadto o podjęciu tej czynności Pełnomocnik nie został powiadomiony co uniemożliwiło mu skorzystanie ze środka zaskarżenia wyjaśniono, iż Pani M. S. na wniosek pełnomocnika w dniach 17 marca i 11 października 2005r. została przesłuchana w charakterze świadka między innymi w sprawie składania fałszywych zeznań w dniu 5 lutego 2003 r., jednak jednym z dowodów stanowiących podstawę wydania rozstrzygnięcia z dnia [...] 2003r. Nr [...] nie były te zeznania, lecz złożone w dniu 5 lutego 2003 r. Ponadto okoliczność odmowy wszczęcia dochodzenia przez Prokuraturę nie stanowiła żadnej przeszkody w złożeniu przez pełnomocników zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 233 kk tym bardziej, że mieli na to co najmniej dwudziestomiesięcznyokres czasu.

W ocenie organu odwoławczego, dowody w oparciu, o które przeprowadzono postępowanie w zakresie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r. nie wskazują, że decyzja została wydana na podstawie fałszywych dowodów.

Kolejną przesłanką wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie znanych organowi, który decyzję wydał. Organ drugiej instancji wskazał, iż przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który gdyby był znany organowi orzekającemu, mógłby mieć wpływ na odmienne od poprzedniego rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu spośród wymienionych (str. 4 decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2005r. Nr [...]) przez pełnomocnika nowych okoliczności na uwagę zasługują dwie, które nie znane były organowi podatkowemu a mianowicie: drukowanie przez Biuro Podatkowe deklaracji VAT-7 na 1 karcie oraz na papierze grubości 60mg, a nie 80 mg jak to - w opinii pełnomocnika - założył Urząd. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że do dnia 20 września 2002r. biuro podatkowe "MINI MAX" złożyło 11 deklaracji VAT-7, z których 6 deklaracji było na oryginalnych drukach w tym 1 korekta deklaracji, a 5 deklaracji wydrukowanych komputerowo na 4 kartach każda w tym 3 korekty, a zatem w badanym okresie nie wystąpił żaden przypadek złożenia deklaracji VAT-7, która byłaby wydrukowana komputerowo na 1 kartce. Ponadto deklaracje VAT-7 podatniczki i męża złożone za miesiące od sierpnia do grudnia 2002r. zostały wydrukowane komputerowo co najmniej na 2 kartach. Z kolei deklaracje VAT-7 dotyczące działalności podatniczki za miesiące październik i grudzień wydrukowane były na 4 kartach każda. Nie stwierdzono zatem aby w całym 2002r. biuro "M." sporządziło deklaracje VAT - 7, drukując je tylko na jednej kartce. Za przyjętym przez Urząd Skarbowy stanowiskiem uznającym, że oryginał deklaracji VAT - 7 za miesiąc lipiec 2002 r. powinien składać się z 4 kart przemawiają zebrane dowody. Do protokołu kontroli z dnia 6 września 2002 r. załączono kserokopie dwóch kopii, tj. korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2002 r. oraz deklarację VAT-7 za miesiąc lipiec 2002 r. Bezsprzecznym jest, że obie kopie zostały wydrukowane komputerowo na 4 kartach wobec czego zasadnie organ podatkowy I instancji przyjął, że skoro kopia jest wiernym odbiciem oryginału, to i oryginały wydrukowane zostały również na 4 kartach. Organ nie zgodził się również ze stanowiska, że wybrane do zważenia przez Urząd deklaracje wydrukowane na 4 kartach wpłynęły na przyjęcie wyższej wagi przesyłki niż była w rzeczywistości, gdyż organ podatkowy założył możliwość wystąpienia różnic w wysokości pobranej opłaty pocztowej wynikłej z różnej wagi tej samej przesyłki, o czym świadczyć mogą zapisy w protokole z oględzin ważenia dokonanego w dniu 20 marca 2003 r., w trakcie którego przyjęto dwa warianty ważenia - bez koperty i z mniejszą ilością kart deklaracji VAT - 7.

W wyniku analizy deklaracji jakie w 2002r. złożyło biuro podatkowe nie stwierdzono żadnych deklaracji wydrukowanych na papierze 60mg. Dyrektor Izby podkreślił, także że organ podatkowy dokonał ważenia na posiadanej wadze P. czystych kart papieru firmy I. określonego jako papier do wszystkich urządzeń biurowych formatu A4 80 g/m2 i pojedynczych kart deklaracji VAT-7 złożonych przez biuro "M." w roku 2002. W konsekwencji tak dokonanego badania uzyskano jednakową wagę zważonych kart, tj. 0,0005g, odstępując od powołania biegłego.

W ocenie organu odwoławczego, podnoszone zarzuty pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie bowiem nie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które uznane byłyby za przesłankę do wznowienia postępowania.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów dotyczących przeprowadzenia dowodu z ważenia na urządzeniu innym niż waga elektroniczna będąca w posiadaniu Urzędu Pocztowego w B. wyjaśniono, że zarówno waga, którą posługuje się Urząd Skarbowy jak i wagi placówek pocztowych muszą spełniać określone normy zapewniające faktyczny odczyt ciężaru ważonej przesyłki, w związku z czym brak jest podstaw do przyjęcia twierdzenia, że ta sama przesyłka listowa będzie posiadała inną wagę podczas ważenia w Urzędzie Pocztowym w B. i inną w Urzędzie Skarbowym w W.

Organ odwoławczy podniósł także, iż przesyłka polecona nr [...] nadana została w dniu 20 sierpnia 2002r., a zatem przed zawarciem umowy nr [...] z dnia 4 listopada 2002r. z Rejonowym Urzędem Poczty w T., jednakże okoliczność ta nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...]2003r. Nr [...], gdyż powołane w protokole oględzin z ważenia przesyłki poleconej nr 19131 i wskazanej w tej decyzji dane dotyczące wysokości opłat zgodne były z Zarządzeniem Nr [...]Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej z dnia 29 maja 2002r. w sprawie opłat za usługi pocztowe w obrocie krajowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wąbrzeźnie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono błędną ocenę, że w realiach sprawy nie występują przesłanki wznowienia postępowania a tym samym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu skarżąca podnosi, iż zgadza się z oceną dokonana przez organy podatkowe co do nie wystąpienia pierwszej ze wskazanych we wniosku o wznowienie przesłanek, bowiem właściwe organy nie orzekły o fałszywości dowodów. Natomiast nie zgadza się co do oceny , iż brak jest drugiej przesłanki tj. nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów nieznanych organowi w dniu wydawania decyzji a mających istotne znaczenie dla sprawy. W ocenie skarżącej nowe okoliczności to :

- istnienie w Urzędzie Poczty w B. innych, niż to przyjęto przy porównaniach urządzeń wagowych do przesyłek oraz tego , że ekspedycja przesyłek w tym urzędzie odbywa się z zasady bez ważenia,

- w biurze podatkowym w którym sporządzone były deklaracje istnieje określony program komputerowy pozwalający na wydrukowanie deklaracji na znacznie mniejszej ilości papieru, niż założyły to urząd skarbowy przy badaniach porównawczych oraz , że tak właśnie było w przedmiotowym przypadku.

W ocenie skarżącej mając na uwadze, iż decyzja organu pierwszej instancji opierała się w istocie na przeprowadzonych własnych badaniach i oględzinach a abstrahowała od dowodów osobowych w postaci zeznań świadków- pracowników biura podatkowego- to wskazane wyżej okoliczności są nowymi i mającymi istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławcze z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269).

Zauważyć należy, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Postępowanie to nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak w odniesieniu do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia.

W rozpoznawanej sprawie podstawę wznowienia, na jaką powołuje się skarżąca, stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję".

Należy podkreślić, że nie w każdym przypadku ujawnienie określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Komentowany przepis pozwala bowiem na wznowienie postępowania, tylko wtedy gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, a więc prawdopodobnie w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zobacz wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35).

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy okoliczności i dowody, na które powołuje się strona skarżąca są nowymi i istotnymi, które w chwili wydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r. istniały, ale nie były znane organowi podatkowemu.

Należy podkreślić, iż na etapie wszczęcia postępowania o wznowienie skarżąca wskazywała na szereg okoliczności, nie mniej w skardze jako nowe i istotne okoliczności faktyczne wskazano już tylko na fakt używania przez Urząd Pocztowy w B. innego rodzaju urządzenia wagowego do ważenia przesyłek , niż użyty przez urząd skarbowy , oraz na okoliczność drukowania deklaracji podatkowych na mniejszej ilości papieru niż założył urząd skarbowy.

Słusznie Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż za nową okoliczność tj. nieznaną organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji można uznać jedynie fakt wydrukowania deklaracji podatkowej VAT-7 na jednej karcie papieru co w konsekwencji miałoby wpływ na ciężar przesyłki poleconej nr [...]. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił jednak, iż do dnia 20 września 2002r. biuro podatkowe M. złożyło 11 deklaracji VAT-7, z których 6 stanowiły deklaracje na oryginalnych drukach, 5 deklaracji wydrukowano komputerowo na 4 kartach papieru każda. Natomiast deklaracje skarżącej i jej męża złożone za miesiące od sierpnia do grudnia 2002r. zostały wydrukowane komputerowo co najmniej na 2 kartach. Ponadto uzyskano informacje z Urzędu Skarbowego w B. na trenie działalności którego biuro podatkowe M. prowadzi dokumentację dla 59 podmiotów (w zakresie podatku VAT) , iż za miesiąc lipiec 2002r. rozliczeń podatku od towarów i usług dokonano na następujących drukach: 56 szt. wydruki komputerowe (2 kartki), 6 szt. formularze oryginalne (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 11 grudnia 2003r. k-13 akt administracyjnych TOM I). Analiza złożonych przez biuro podatkowe M. w Urzędzie Skarbowym w W. deklaracji podatkowych VAT-7 za cały 2002r. oraz za miesiąc lipiec 2002r. w Urzędzie Skarbowym w B. doprowadziła do ustalenia, iż żadna z tych deklaracji nie została wydrukowana komputerowo na jednej kartce papieru. Dodatkowo organy podatkowe podniosły, iż w piśmie z dnia 20 grudnia 2002r. skierowanym do biura podatkowego Urząd Skarbowy zwrócił się o wyjaśnienie okoliczności dotyczących wysłanych deklaracji podatkowych VAT-7 pytając: "czy deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc czerwiec (korekta) i lipiec 2002r. były wydrukowane komputerowo i są odzwierciedleniem załączonych kopii deklaracji dla podatku od towarów i usług do protokołu kontroli z dnia 06 września 2002r." (k-23 akt administracyjnych , akta kontroli 2002,2003r.). W odpowiedzi doradca podatkowy P. B. wyjaśnił, iż "deklaracje drukowane są komputerowo, jedynie w przypadku jakiejś awarii są wypełniane ręcznie; deklaracje dostarczone do Urzędu Skarbowego były wydrukowane komputerowo" (k- 28 akt administracyjnych, akta kontroli 2002,2003r.). Podkreślić w tym miejscu należy, iż kopie deklaracji podatkowych , które zostały załączone do protokołu kontroli z dnia 06 września 2002r. były wydrukowane komputerowo na 4 kartach papieru.

Zdaniem Sądu w świetle zebranego materiału dowodowego mając na uwadze również zasady doświadczenia życiowego organy zasadnie przyjęły, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, iż deklaracja podatkowa VAT-7 za miesiąc lipiec 2002r. została złożona na jednej kartce papieru. Twierdzenia pełnomocnika skarżącej nie zostały w żaden sposób nawet uprawdopodobnione.

Natomiast okoliczność, iż Urząd Pocztowy w B. dysponuje inną maszyną do ważenia przesyłek aniżeli będąca w posiadaniu Urzędu Skarbowego na której przeprowadzono dowód z ważenia nie może być uznana za nową okoliczność. Dyrektor Izby Skarbowej podkreśla, iż już na etapie postępowania wymiarowego tj. przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2003r. Nr [...] organ pierwszej instancji rozważał czy przesyłka listowa w której znajdują się takie same dokumenty będzie kosztowała tyle samo niezależnie czy ważona będzie w urzędzie skarbowym czy też w innym urzędzie pocztowym. W związku z tym zwrócił się do Rejonowego Urzędu Poczty w T. z pismem o wyjaśnienie powyższej kwestii (k-37 akt administracyjnych , akta kontroli 2002,2003r.). Pismem z dnia 13 lutego 2003r. Dyrektor Rejonowego Urzędu Poczty w T. wyjaśnił, iż opłata za przyjęcie przesyłki listowej mieszczącej się w określonym przedziale wagowym powinna być naliczona w tej samej wysokości w każdym urzędzie pocztowym (k-38 akt administracyjnych, akta kontroli 2002,2003r.). Ponadto w piśmie z dnia 15 grudnia 2003r. urząd pocztowy wyjaśnił, iż opłaty za nadawanie przesyłek pocztowych pobierane są na podstawie "Cenników za usługi pocztowe w obrocie krajowym oraz zagranicznym" , które obowiązują na terenie całego kraju. Nadmienił także, iż wszystkie wagi znajdujące się przy okienkach listowych Urzędów Pocztowych B. i W. są sprawne oraz legalizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami a więc waga przesyłki ustalona w urzędzie pocztowym jest zgodna z wagą rzeczywistą.

Skoro więc przeprowadzając w dniu 20 marca 2003r. dowód w postaci ważenia zawartości przesyłki poleconej nr 19131 (k-45 akt administracyjnych, akta kontroli 2002,2003r.) użyto frankownicy typu P. sprawnej i legalizowanej zgodnie z obowiązującymi przepisami wagę przesyłki odniesiono zaś do opłaty wynikającej z "Cennika za usługi pocztowe w obrocie krajowym" to brak jest uzasadnienia dla twierdzenia, że ta sama przesyłka w Urzędzie Pocztowym w B. miałaby inną wagę tylko z uwagi na fakt zważenia jej na innym typie urządzenia .

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w B. zasadnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdzając brak przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej, których istnienie stanowiłyby podstawę do uchylenia decyzji z dnia [...] 2002r. Nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r.

Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przywołanych w skardze. Organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału i uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Stronie skarżącej zapewnił czynny udział w postępowaniu podatkowym.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.