Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2345/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32,  art. 33,  art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań W. W., B. i J. G., M. G. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi L. K. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz zbiornikami na wodę opadową na dz. ew. nr [...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.).

2. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, i podał, że wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2016 r. inwestor L. K. przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek objętych inwestycją. Analiza materiału dowodowego wykazała, iż projektowane przedsięwzięcie objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, a zatwierdzone zaskarżoną decyzją, jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] - cześć I, przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Organ stwierdził, iż projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenia projektantów, potwierdzające, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz warunki ochrony przeciwpożarowej. Reasumując, w ocenie Wojewody [...], inwestor spełnił wszelkie wymogi formalne, tj. złożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego. Po dokonanej przez organ analizie dokumentacji projektowej, organ uznał, że spełnia ona wymogi prawa określone art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem, stosownie do art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę." W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...].

3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...], odnosząc się do zarzutów odwołań, stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] - cześć I, poprzez realizację jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z 16 mieszkaniami, a nie dwóch budynków wolnostojących (zawierających po 8 mieszkań), organ wskazał, iż jest on bezpodstawny. Działka na której projektowana jest inwestycja znajduje się zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] - cześć I na terenie oznaczonym w planie symbolem B1.MN (MW-w), przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - wille miejskie. Zgodnie natomiast z § 2 pkt 35 planu, przez wille miejskie należy rozumieć wolno stojący, wielorodzinny dom mieszkalny, z jedną klatką schodową, o nie mniej niż 4 i nie więcej niż 8 mieszkaniach, zlokalizowany na wydzielonej działce budowlanej. Termin "budynek wolno stojący" nie został przez ustawodawcę zdefiniowany w ustawie Prawo budowlane, nie mniej jednak, zdaniem organu, dokonując ustalenia znaczenia tego terminu należy odnieść się do jego potocznego znaczenia. Można przyjąć, że budynek (obiekt) wolno stojący to taki, który jest niezależny, swobodny i niczym nieskrępowany, to budynek nie obarczony i nie otoczony innym przyległym budynkiem, to budynek, do którego jest swobodny dostęp z każdej jego strony. Aby budynek można było uznać za wolno stojący, nie może więc być obarczony innym przyległym budynkiem, który mógłby utrudniać np. komunikację wokół tego budynku, czy dostęp światła naturalnego. Należy też zwrócić uwagę na to, że niekiedy niezależność (suwerenność) konstrukcji dwóch sąsiadujących bardzo blisko siebie budynków odczytywana jest błędnie jako niezależność budynku (w znaczeniu stojącego wolno). Otóż sama niezależność konstrukcji takich budynków nie przesądza o tym, że są to budynki wolno stojące. Aby można było uznać budynek za wolno stojący musi istnieć ponadto niezależność (suwerenność) takiego budynku w sensie swobodnego i niczym nie skrępowanego otoczenia pojedynczego budynku, o czym była już mowa powyżej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 145/13). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2009 r. w sprawie II OSK 1601/08, wskazał, iż "posiadanie przez budynki w zabudowie szeregowej wspólnego fundamentu nie stanowi przeszkody aby uznać, że każdy budynek danego obiektu spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej mimo, że ściany działowe między poszczególnymi budynkami posadowione zostały na wspólnym fundamencie".

Organ wskazał, iż analiza projektu budowlanego wykazała, iż projektuje się dwie wille miejskie, tj. dwa wielorodzinne domy wolnostojące (posiadające po 8 mieszkań i po 1 klatce schodowej), na wydzielonych działkach budowlanych tj. dz. nr ew. [...] i [...] w [...]. Projektowane budynki nie przylegają do siebie ścianami, ich części nadziemne znajdują się od siebie w odległości 8,08 m, posiadają odrębne wejścia nie stwierdzono problemów komunikacyjnych wokół budynków. Fakt posiadania przez budynki wspólnego garażu podziemnego nie może w ocenie Wojewody [...] móc stanowić o tym, że mamy do czynienia z jednym budynkiem. Wskazać dodatkowo należy iż budynki są konstrukcyjnie niezależne, mają oddzielne ściany i dach.

Odpowiadając na zarzut skarżących dotyczący negatywnego wpływu na miejscowy ład architektoniczny okolicy organ wyjaśnił, że analiza dokumentacji projektowej wykazała, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowali przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] - cześć I, przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2013 r., także w zakresie warunków określonych w rozdziale 3 planu - ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego. Projektowane budynki wypełniają definicję willi, są bowiem wolnostojącymi, wielorodzinnymi domami mieszkalnymi, posiadającymi po jednej klatce schodowej, o nie mniej niż 4 i nie więcej niż 8 mieszkaniach. W ocenie Wojewody [...] projektowana zabudowa nie narusza ładu przestrzennego określonego zapisami planu obowiązującego na terenie oznaczonym symbolem B1.MN (MW-w).

Organ wyjaśnił również, że ustaleń dotyczących uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów, np. w postaci zwiększonego hałasu czy ruchu samochodowego, nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Organ prowadzący postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak interes prawny, którego granice określają powołane wyżej przepisy prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Organ podkreślił, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji (por. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 904/08).

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi L. K., pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz zbiornikami na wodę opadową na dz. ew. nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...].

4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniósł W. W.; zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz zbiornikami na wodę opadową na działkach zlokalizowanych przy ul. [...] w [...], nr ew. [...] i [...], obr. [...] jest zgodna z § 4 ust. 3 pkt 35 uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] - część I w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu przed organem I i II instancji wynika, iż inwestycja ta jest niezgodna z ww. MPZP;

b) art. 35 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez przyjęcie, że projekt budowlany budowy dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz zbiornikami na wodę opadową na działkach zlokalizowanych przy ul. [...] w [...], nr ew. [...] i [...], obr. [...] jest kompletny i posiada wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznaczne wynika, iż projekt ten nie spełnia ww. kryteriów;

2) przepisu postępowania - art 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji podstawy faktycznej i prawnej w oparciu o które, w ocenie organu II instancji, posiadanie przez dwa budynki części wspólnej - garażu podziemnego nie może stanowić o tym, iż jest to jeden budynek –

- domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi L. K. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz zbiornikami na wodę opadową na dz. ew. nr [...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

8. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: (1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (1a) (...) (2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane.

Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć, m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowany przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Słusznie Wojewoda [...] uznał, po analizie akt sprawy, iż inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i zawiera m.in. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie trwałego wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów na terenie inwestycji, opinię geotechniczną, opinie rzeczoznawców do spraw do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw higienicznych i zdrowotnych, opinię Wydziału Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r., decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r. o pozwoleniu na budowę zjazdu z ulicy [...], projekt budowlany został wykonany I sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu - zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Podkreślić należy, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył, jak słusznie uznał organ, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – dla działek objętych inwestycją.

Organ słusznie również uznał, że projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ul. [...] – część I, przyjętego uchwałą Rady m. [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Działka, na której znajduje się projektowana inwestycja, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] - cześć I usytuowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem B1.MN (MW-w), przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - wille miejskie. Przez wille miejskie, zgodnie z § 2 pkt 35 planu, należy rozumieć wolnostojący, wielorodzinny dom mieszkalny, z jedną klatką schodową, o nie mniej niż 4 i nie więcej niż 8 mieszkaniach, zlokalizowany na wydzielonej działce budowlanej. Termin "budynek wolno stojący" nie został przez ustawodawcę zdefiniowany w ustawie Prawo budowlane, ale nie budzi wątpliwości, że budynek wolno stojący to taki budynek, który jest niezależny, swobodny, niczym nieskrępowany, nie obarczony i nie otoczony innym przyległym budynkiem, to budynek, do którego jest swobodny dostęp z każdej jego strony, zapewniona jest komunikacja wokół tego budynku, jak również dostęp światła naturalnego.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż z analizy projektu budowlanego wynika, że projekt obejmuje dwie wille miejskie tj. dwa wielorodzinne domy wolnostojące - posiadające po 8 mieszkań i po 1 klatce schodowej, na wydzielonych działkach budowlanych tj. dz. nr ew. [...] i [...] w [...]. Projektowane budynki nie przylegają do siebie ścianami, ich części nadziemne znajdują się od siebie w odległości 8,08 m, posiadają odrębne wejścia, i nie stwierdzono żadnych problemów komunikacyjnych wokół budynków. Fakt posiadania przez budynki wspólnego garażu podziemnego nie może, jak słusznie uznał Wojewoda [...], stanowić o tym, że projekt obejmuje jeden budynek. Są to bowiem budynki konstrukcyjnie niezależne, mające oddzielne ściany i dach.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro więc wymagania te zostały spełnione, to zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

11. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

12. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.