Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 981/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a w zw. z art  93, art  92a ust. 1 i 7
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c.
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 maja 2022 r., nr BP.500.215.2021.1103.RZ9.223363 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P.K. kwotę 4.067 (cztery tysiące sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r., znak: BP.500.2021.1103.1091.RZ9.223363 Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania P.K. (dalej: Skarżący) uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia 28 maja 2021 r. i nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniach od 12 kwietnia 2021 r. do 23 kwietnia 2021 r., przeprowadzona została kontrola przedsiębiorcy Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma "B." P.K., [...].

Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 919, dalej u.t.d.). W toku czynności poddano kontroli czas pracy kierowców: J.B., D.K., R.K., K.O., T.O., W.P., R.W., J.Z., K.C. - za okres: od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 31 października 2020 r.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 maja 2021 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

1. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut;

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina; - za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut;

3. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 1 godziny; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

4. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny;

5. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis;

6. nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

7. nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych;

8. niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień.

Pismem z dnia 6 czerwca 2021 r. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 maja 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania oraz analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdza, że w zaskarżonej decyzji co do zasady prawidłowo ustalony został stan faktyczny i prawny. Organ odwoławczy wskazał jedynie, że w zaskarżonej decyzji wystąpiła konieczność uwzględnienia korzystnej dla strony interpretacji naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, iż przyjął w tym przypadku interpretację bazującą na językowej wykładni wskazanych przepisów, która skutkuje brakiem sumowania kar, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełnia hipotezę przewidzianą w kilku punktach. Ten sposób wykładni został zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 604/21, w którym aprobując stanowisko wyrażone wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zakresie interpretacji przepisów lp. 5.4 i lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Z powyższych względów niezasadny jest zarzut Skarżącego, iż odnośnie przypadku przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 38 minutę przez kierowcę – T.O. w dniu 5 czerwca 2020 r. organ powinien zastosować karę pieniężną jedynie z punktu lp. 5.11.3 zał. nr 3 do u.t.d. Zgodnie bowiem z powyżej przedstawioną interpretacją organ wymierza karę z punktu 2 i 3 lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy wskazuje, iż w odniesieniu do pozostałych naruszeń i kar cząstkowych w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny. W pozostałym zakresie zatem organ odwoławczy przychylił się do ustaleń i stanowiska organu I instancji.

Zdaniem organu niezasadne są również zarzuty Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia wykresówek, danych z karty kierowcy, potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy K.C. za dni: 12 lipca 2020 r. i 14 lipca 2020 r. Organ odwoławczy nie uwzględnia przedstawionego wraz z wyjaśnieniami z dnia 10 maja 2021 r. wykazu okresów odpoczynku i przerw w jeździe dla kierowcy Pana K.C. w okresach 2020-07-12 00:00 - 2020-07-12 24:00 oraz 2020 - 07-14 00:00 - 2020-07-14 24:00. Przedsiębiorca okazał w toku kontroli wykazy odpoczynku i przerw innych kierowców, natomiast powyższy dokument został przedstawiony dopiero wraz z pismem nadesłanym w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz zapoznaniu się przez stronę z ustaleniami kontroli i ujawnionymi naruszeniami w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r. Przedsiębiorca został poinformowany o obowiązku okazania, na dzień rozpoczęcia kontroli m.in. dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, a więc również kierowcy K.C. wykonującego przewozy na podstawie umowy o dzieło w okresie od 10 lipca 2020 r. do 15 lipca 2021 r.

Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia, podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy R.W. we wskazanych okresach.

Organ II instancji nie uznał zarzutów Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] z okresu, kiedy pojazd ten prowadził kierowca T.O., tj. 22 października 2020 r. - 31 października 2020 r. Skarżący zarzucił, iż sczytań danych z ww. pojazdu dokonywano zgodnie z przepisami i w czasie użytkowania tachografu nie stwierdzono żadnych problemów z jego użytkowaniem. Organ odwoławczy wskazał, że gdyby przedsiębiorca na bieżąco analizował dane z karty kierowcy wraz z danymi z urządzenia rejestrującego pojazdu, co jest konieczne dla pełnej i bieżącej analizy czasu pracy kierowcy, miałby możliwość odpowiednio wcześnie zareagować na nieprawidłowości w działaniu tachografu.

Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 29.750 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt. 1) u.t.d. suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 15.000 zł.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. Podkreślić bowiem należy, że Skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

Skarżący nie wskazał okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając:

1. art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie ww. naruszeń;

2. art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz pominięcie w zaskarżonym akcie wagi przedkładanych wyjaśnień;

3. art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;

4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione;

5. uchybienie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich bezzasadne niezastosowanie;

6. brak uwzględnienia w wydanej decyzji zapisów załącznika nr I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zakresie dopuszczalnych marginesów błędów, dopuszczające marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących.

Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga okazała się częściowo uzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję WITD wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za naruszeniem przepisów w transporcie drogowym.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że w dniach od 12 kwietnia 2021 r. do 23 kwietnia 2021 r. w przedsiębiorstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola, w wyniku której stwierdzono szereg nieprawidłowości. W toku postępowania administracyjnego, jak również aktualnie w skardze nie zgłaszano zarzutów co do prawidłowości przebiegu kontroli, a również Sąd takich nie stwierdził. Stwierdzone podczas kontroli naruszenia stanowiły podstawę wymierzania kary na podstawie załącznika nr 3 do ustawy, w stosunku do prowadzącego przedsiębiorstwo P.K. i są aktualnie przedmiotem kontroli Sądu.

Za zbędne Sąd uznał przytaczanie przepisów rozporządzenia 561/2006 stanowiących podstawę prawną kwalifikacji czynów, prawidłowo powołanych przez organ. Nie budziła również wątpliwości uregulowana w art 92a u.t.d. kwestia odpowiedzialności osoby prowadzącej przedsiębiorstwo, jak również wynikające z tego przepisu maksymalne wysokości kar za poszczególne czyny oraz za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. W rozpoznawanej sprawie wysokość nałożonej kary została ograniczona do kwoty 15.000 zł z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt. 1) u.t.d.

Za organami wskazać także należy, że do kar pieniężnych w transporcie drogowym nie znajdą zastosowania przepisy o karach pieniężnych uregulowane w k.p.a. Kary pieniężne w transporcie drogowym są nakładane na podstawie art 92a w zw. z art 93 u.t.d., a także, że treść art 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., które określają w sposób sztywny wysokość kar za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do ustawy. Organy nie mają w związku z tym prawa do miarkowania wymierzanych kar, a tym bardziej do odstąpienia od ich wymierzenie, czego zdaje się oczekiwać skarżący. Regulacja wynikająca z art 189d k.p.a., na mocy art 189a §1 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania.

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji skład orzekający uznał, że nieprawidłowo organ wymierzył karę za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Zachowanie to opisane jest w załączniku nr 3 w pkt 5.11. Zgodnie z ppkt 1 za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut normodawca przewidział sankcję 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut - karę 250 zł, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut - 350 zł.

Dokonując ustaleń przekroczenia dopuszczalnego czasu pracy i przewidzianych przerw, organy prawidłowo stwierdziły naruszenia norm czasu pracy, jednak w kilku przypadkach ze stwierdzonych naruszeń sankcja została wymierzona nieprawidłowo. Za wadliwą uznać należy praktykę sumowania przewidzianych w tym przepisie sankcji.

Przypomnieć należy, że na mocy ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. uległa zmianie treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, m.in. w zakresie dotyczącym lp. 5.11. i lp. 5.7, zastosowanych przez organ przy wymierzaniu kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie. Wskazać należy, że ustawodawca konstruując w znowelizowanej ustawie ww. przepisy użył zwrotów "o czas do" "o czas powyżej", "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnił wysokość kary. W tym kontekście zwrot "powyżej" został użyty na określenie zdarzenia, które trwa od jego zaistnienia. Biorąc zatem pod uwagę treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. należy stwierdzić, że nie ma podstawy do sumowania kwot kar z punktów 1, 2, gdyż brzmienie punktu 2 lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z punktu 1. Nie ma również wątpliwości, że wyraźne brzmienie punktu 3 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., w którym ustawodawca użył zwrotu "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" nie pozwala na przyjęcie, że przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją łącznie z punktem 1 i 2 (zob. wyroki NSA: z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1738/21; z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1863/21; z 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1753/21; z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1137/21).

W ocenie składu orzekającego zasadne jest bowiem przyjęcie, że w przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (tj. w naruszeniu opisanym w lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d.) zawiera się naruszenie wskazanego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut i o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut. W przypadku zatem nałożenia kary pieniężnej za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - na podstawie lp. 5.11 pkt 3 powołanego załącznika - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - opisane w lp. 5.11. pkt 1 i 2 tego załącznika - ocenić należy jako naruszenie współukarane. W tego typu sytuacjach nie dochodzi więc do realnego zbiegu tychże naruszeń. Nie ma zatem uzasadnienia nakładania kar za każde z tych naruszeń z osobna, brak podstaw prawnych do sumowania tych kar, szczególnie, że z treści powoływanego załącznika wynika, że wagę stwierdzonych naruszeń ustawodawca ocenił odmiennie. Te same okoliczności nie mogą bowiem stanowić naruszenia różnych deliktów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców w szczególności przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Z tych względów za nieprawidłowe należy uznać ustalenie wysokości kary za omawiane naruszenia w przypadku: T. O. w dniach 5 czerwca 2020 r., 17 lipca 2020 r., 16 i 30 września 2020 r., D.K. w dniach 18 lipca 2020 r., 25 i 27 sierpnia 2020 r. oraz K.C. w dniu 15 lipca 2020 r.

Podobne spostrzeżenia należy odnieść do regulacji kar określonych w lp. 5.7. odpowiednio w punktach 1, 2, 3. Stwierdzić bowiem trzeba, że lp. 5.7 pkt 3 zał. nr 3 do u.t.d. stanowi samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku, gdy skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej wyniesie powyżej 2 godzin. W rozpoznawanej sprawy dotyczy to naruszenia którego dopuścił się K.O. w dniu 16 października 2020 r.

Próbując podważyć ustalenia organu, w szczególności dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skarżący zarzucał organom nadmierną dokładność, rozliczania za każdą minutę, co jak wskazywał przy prowadzeniu działalności związanej z transportem drogowym i zatrudnianiu wielu kierowców jest niezwykle trudne.

Przepisy u.t.d. i dołączonych załączników, jak była o tym mowa wcześniej, w sposób sztywny określają sankcje za opisane w nich czyny. W załączniku nr I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zakresie dopuszczalnych marginesów błędów, w dziale III zatytułowanym: wymagania dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego w pkt f lit c wprowadzono dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących. Dwie minuty na dzień i 10 minut na siedem dni. Przyjęcie zatem ewentualnego marginesu błędu, o co wnioskował skarżący nie uchyla zasadniczo skutku ziszczenia się przesłanek do wymierzenia kary, jednakże organ w przypadkach naruszeń do 2 minut organ powinien odnieść się do podnoszonej przez Skarżącego "tolerancji dopuszczalnego błędu" uwzględniając przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014.

Wskazać również należy, że organ wymierzając karę za naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, że Polska działając na podstawie art. 14 ust 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po zawiadomieniu i uzyskaniu aprobaty Komisji Europejskiej, postanowiła wprowadzić odstępstwa od stosowania przepisów art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ust. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w stosunku do kierowców wykonujących krajowy lub międzynarodowy transport rzeczy i osób. Zgodnie z tymi odstępstwami dzienny czas prowadzenia pojazdu nie mógł przekroczyć 11 godzin (odstępstwo od art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006).

W ocenie pozostałe zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw. Niezasadne są zarzuty strony odnośnie naruszenia dotyczącego nieudostępnienia wykresówek, danych z karty kierowcy (lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d.), potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy K.C. w dniach 12 lipca 2020 r. i 14 lipca 2020 r. Naruszenie określone pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. polega na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy- 500 zł. Istota tego naruszenia sprowadza się zatem do tego, że kara pieniężna jest nakładana z powodu tego, że przedsiębiorca nie udostępnił funkcjonariuszom w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Jak wynika z akt sprawy żądany przez funkcjonariuszy dokument został przedstawiony dopiero wraz z pismem nadesłanym w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz zapoznaniu się przez stronę z ustaleniami kontroli i ujawnionymi naruszeniami w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r. podkreślić wymaga, że Skarżący został poinformowany o obowiązku okazania na dzień rozpoczęcia kontroli m.in. dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, a więc również rzeczonego kierowcy.

Na akceptację nie zasługuje również zarzut Skarżącego naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy R.W. we wskazanych okresach. Skarżący odnośnie powyższego naruszenia zarzuca, iż kierowca uniemożliwił sczytanie karty oraz, że dane z karty tego kierowcy są tożsame z zapisami tachografu. Zauważyć należy, że przedsiębiorca ma obowiązek udokumentować czas pracy kierowcy w okresie, kiedy kierowca ten wykonywał przewozy drogowe na jego rzecz. Fakt, że przedsiębiorca dysponuje danymi z tachografu cyfrowego pojazdu, którym kierowca wykonywał przewóz drogowy, nie zwalnia go z obowiązku udostępnienia dane z karty tegoż kierowcy. Zgodzić należy się z organem, że fakt zakończenia stosunku pracy z R.W. nie zwalnia Skarżącego z obowiązku posiadania pełnych danych cyfrowych za okres pozostawania tego kierowcy w jego dyspozycji. Ponadto stwierdzić trzeba, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, że dołożył wszelkich starań i podjął wszelkie możliwe działania w celu pobrania danych z karty kierowcy Pana R.W., np. w postaci pism kierowanych do kierowcy o udostępnienie karty kierowcy, tym samym w żaden sposób nie udowodniła, że pobranie danych z karty tego kierowcy było obiektywnie niemożliwe.

Niezasadne są także zarzut Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] z okresu, kiedy pojazd ten prowadził kierowca T.O., tj. 22 października 2020 r. - 31 października 2020 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego organ zasadnie uznał, że Skarżący ponosi wyłączną odpowiedzialność za nieprawidłowości w działaniu tachografu skutkujące brakiem zapisu danych, ponieważ nie analizował na bieżąco pobranych plików i dopiero w związku z kontrolą w przedsiębiorstwie podjął działania w celu naprawy wadliwego tachografu oraz aby uzyskać dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...].

Sąd nie zgadza się z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia art 92b i 92c u.t.d. Zgodnie z tymi przepisami podmiot wykonujący przewozy lub czynności związane z przewozem w sytuacji zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy bądź też w sytuacji gdy nie miał wpływu na powstałe naruszenia, może próbować uwolnić się od ponoszenia odpowiedzialności. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle tych przepisów usprawiedliwiałyby powstałe naruszenia. Usprawiedliwieniem dla powstałych naruszeń nie może być gołosłowne stwierdzenie, że w przedsiębiorstwie zachowana jest właściwa organizacja i dyscyplina pracy, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów określających normy czasu pracy. Stwierdzone naruszenia przeczą tym twierdzeniom.

Na przedsiębiorcy, który wykonuje transport drogowy, spoczywa szereg obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, do których należy m.in. powinność odpowiedniego udokumentowania, że przewóz drogowy jest wykonywany zgodnie zobowiązującymi zasadami. Nie zwalnia to jednak organu administracji, który dostrzegł w tym zakresie nieprawidłowości i zmierza do nałożenia określonej w ustawie kary, z obowiązku przeprowadzenia postępowania z poszanowaniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W świetle tych przepisów dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, mając na uwadze powyższe wskazania, zobowiązany będzie poprawnie ustalić wysokość kary uwzględniając regulację wynikającą z art. 92a ust. 5 pkt. 1) u.t.d.