Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 886/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1 i pkt 23, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6 i ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ("GDDKiA"), na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przywrócił G. S. (na jego wiosek z dnia [...] grudnia 2014 r.), termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2014 r. nakładającą na G. S. karę pieniężną w kwocie 35 200 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi ekspresowej [...] (w km [...], jezdnia prawa, kierunek [...] w miejscowości [...]) przez umieszczenie urządzenia reklamowego.

Decyzje wydano w następujących ustaleniach.

W dniu [...] lipca 2014 r. drogomistrz Rejonu W. podczas objazdu drogi [...] (km [...]) stwierdził ustawienie nośnika reklamowego treści "[...]" o wymiarach 4,0m x 2,5m, po prawej stronie jezdni w kierunku miejscowości S, w odległości od krawędzi jezdni 13,0m. Nośnik był trwale związany z gruntem. Z czynności sporządzono notatkę i dokumentacje fotograficzną.

W ramach kolejnych czynności pozyskano mapy satelitarne oraz sporządzono mapy kontrolne pomiaru reklamy w odniesieniu do drogi [...].

Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2014 r. poinformowano B sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wszczęciu postępowania wskazując na treść reklamy: "[...] w krótce w [...],[...], [...] ul. [...] (...)".

W odpowiedzi firma [...] pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wyjaśniła, iż przedmiotowa reklama jest własnością firmy [...], z która spółka posiada umowę na wynajem powierzchni reklamowej. Za posiadanie niezbędnych pozwoleń na umiejscowienie reklam odpowiada firma [...].

W związku z tym GDDKiA, pismem z dnia [...] lipca 2014 r., wezwała G. S. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] przy ul. [...]) do przedstawienia wyjaśnień, wzywając jednocześnie, pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., spółkę B. do przedłożenia umowy najmu na powierzchnię reklamową zawartą z firmą [...].

W odpowiedzi spółka B. przesłała umowę zlecenia z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawartą z G. S. na udostepnienie powierzchni reklamowej 5,04m x 2,38m dla kampanii reklamowej działalności spółki. Umowę zawarto na okres od [...] czerwca 2014 r. do [...] maja 2016 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. G. S. podał, iż jego firma nie jest właścicielem spornej tablicy reklamowej. Tablice tę wynajmuje od formy [...] A. K., która jest prawdopodobnie jej właścicielem. Firma ta odpowiada za wydzierżawienie gruntu oraz za procedury pozyskania stosownych zezwoleń.

W tych okolicznościach GDDKiA decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. umorzył w stosunku do spółki B. postepowanie w sprawie samowolnego ustawienia reklamy, zawiadamiając pismem z tej samej daty G. S. o wszczęciu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia pod przedmiotowa reklamę, pouczając stronę postępowania o prawach jej przysługujących.

W odpowiedzi G. S. przesłał umowę najmu z dnia [...] czerwca 2014 r. zawartą z A. K. (wynajmującym) na czas nieokreślony, w której wynajmujący oświadcza, że jest właścicielem tablicy reklamowej (lub zobowiązuje się do jej wybudowania) i przejmuje na siebie wszelką odpowiedzialność z tytułu jej postawienia. Przedmiotową umową wynajmujący zobowiązał się oddać w najem najemcy (G. S.) powierzchnię tablicy reklamowej w celu eksponowania reklam, a wynajmujący zobowiązał się do konserwacji tablicy.

W załączeniu przedstawiono pokwitowanie odbioru czynszu z tytułu zawartej umowy.

Zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. poinformowano G. S. o zebraniu materiału dowodowego oraz o prawie do wypowiedzenia się.

W notatce służbowej z dnia [...] września 2014 r. stwierdzono, że w dniu [...] września 2014 r. została usunięta treść reklamy "[...]" z nośnika, co pismem z dnia [...] września 2014 r. potwierdził G. S. ponownie podnosząc, że nie był właścicielem nośnika reklamowego, który był/jest własnością A. K. Umowa z właścicielem nośnika reklamowego została wypowiedziana i reklama na tym nośniku została przez G. S. zaklejona.

W tych ustaleniach została wydana decyzja z dnia [...] października 2014 r. nakładająca na G. S. karę pieniężną w kwocie 35 200 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi [...] w opisanej lokalizacji pod reklamę w okresie od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. (64 dni).

Wskazując na art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - dalej także "ustawa" lub "u.d.p." - organ administracji stwierdził, że stroną postępowania jest właściciel reklamy, czyli G. S., który odpowiada za jej umieszczenie w pasie drogowym. Organ ustalił, że właścicielem nośnika reklamowego jest A. K., zaś właścicielem powierzchni reklamowej – G. S. W związku z tym stwierdzono, że odrębnym jest postępowanie w sprawie umieszczenia w pasie drogowym samego nośnika reklamowego (obiektu budowlanego), a odrębnym jest postępowanie w sprawie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogi przez umieszczenie w nim reklamy. Pożytki z tytułu sprzedaży powierzchni reklamowej osiąga G. S., na co wskazuje umowa z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawarta ze spółką B., a więc dysponent powierzchni reklamowej powinien posiadać zezwolenie na umieszczenie reklamy, niezależnie od zezwolenia właściciela nośnika reklamowego.

Od decyzji G. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, domagając się umorzenia postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz art. 40 ust. 12 ustawy przez przyjęcie, że zajęcie pasa drogowego należy wiązać z naklejeniem plakatu na wcześniej postanowionym nośniku reklamowym, a nie z posadowieniem tego nośnika.

G. S. podkreślał, że zaskarżona decyzja nie została mu doręczona, jak i niebyła awizowana. O decyzji dowiedział się w dniu [...] grudnia 2014 r., kiedy otrzymał upomnienie wskazujące na konieczność zapłaty kwoty podanej w decyzji. W związku z tym wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej.

Odwołując się do pojęcia reklamy w świetle ustawy wskazywał, że tablica reklamowa jest nośnikiem informacji wizualnej, pojmowanym jako reklama. Zatem zajęcie pasa drogowego następuje przez zabudowanie go elementami konstrukcji nośnika reklamy, które mają wpływ na wysokość kary. Innymi słowy, za zajęcie pasa drogowego należy uważać postawienie konstrukcji wraz z nośnikiem (tablicą reklamową), a nie wklejenie reklamy. Tymczasem organ administracji przyjął, nie znaną ustawie, przesłankę otrzymywania korzyści, jako mającą stwierdzać odpowiedzialność G. S. za zajęcie pasa drogowego.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych G. S. stwierdzał, że stroną niniejszego postępowania powinien być właściciel nośnika reklamowego, który jednoznacznie został przeznaczony pod reklamę, a nie ten kto treść tej reklamy na tym nośniku nakleił. W tej sytuacji stroną postępowania i adresatem decyzji powinien być A. K. (właściciel nośnika reklamowego, który nośnika ten zamontował w pasie drogowym), a nie G. S., który nośnik ten wynajął naklejając na jego tablicy treść reklamy. Z ostrożności procesowej wskazano, iż gdyby przyjąć, że nośnikiem reklamowym jest sam naklejony plakat a nie tablica reklamowa, to opłata powinna być niższa o ok. 5.000 zł (504cm x 238cm = 12m²).

Celem ustalenia doręczenia decyzji G. S. organ administracji przeprowadził internetowe śledzenie przesyłki stwierdzając dwukrotne jej awizowanie ([...] i [...] października 2014 r.). W związku z tym, na podstawie art. 44 k.p.a., załączono ją do akt ze skutkiem doręczenia.

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. poinformowano G. S. o zebraniu materiału dowodowego i o prawie zapoznania się z nim.

W dniu [...] stycznia 2015 r. G. S. zapoznał się z aktami sprawy stwierdzając, że żadnego awiza o nadesłaniu decyzji nie otrzymał.

W tych ustaleniach została wydana decyzja wymieniona na wstępie.

Organ ustalił, ze zgodnie z pomiarami uprawnionego geodety zostało naniesione na mapę zasadniczą i ewidencyjną usytuowanie urządzenia reklamowego o pow. całkowitej 13,75m² w pasie drogi [...], na działce nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa i będąca w zarządzie zarządcy drogi (GDDKiA). Właściciela reklamy ustalono na podstawie informacji zamieszczonych na reklamie oraz za pomocą Internetu i Krajowego Rejestru Sądowego. Na skutek wyjaśnień spółki B. stwierdzono, że reklama była własnością firmy [...] należącej do G. S., z którą to firmą spółka B. zawarła umowę najmu powierzchni reklamowej. W złożonych wyjaśnieniach G. S., nie kwestionując lokalizacji reklamy w miejscu określonym przez organ administracji podał, że właścicielem tablicy reklamowej jest firma [...] A. K., a on jest jej najemcą. Organ administracji otrzymał od G. S. obie umowy – ze spółką B. i z firmą A. K., [...].

Zdaniem organu administracji strona przedmiotowego postępowania był G. S., gdyż to on, na zlecenie spółki B., umieścił reklamę w pasie drogi [...] na urządzeniu wydzierżawionym od A. K. Jednocześnie GDDKiA podkreślał, iż czym innym jest umieszczenie w pasie drogi urządzenia (obiektu budowlanego) będącego nośnikiem tablicy przeznaczonej do umieszczenia na niej reklamy, a czym innym jest umieszczenie w pasie drogowym samej reklamy na istniejącym już nośniku. Za to ostatnie działanie, w ocenie organu, wyłączną odpowiedzialność ponosi G. S. Z załączonych do akt umów wynika, że właścicielem nośnika reklamy była firma A. K., zaś właścicielem samej reklamy (powierzchni reklamowej), G. S. W świetle art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy, każde zajęcie pasa drogowego przez reklamę (nośnik informacji wizualnej), niezależnie od tego w jaki sposób została ona zainstalowana, wymaga pozwolenia zarządcy drogi, a takiego pozwolenia G. S. nie posiadał.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ administracji stwierdził, że postępowanie było prowadzone z zachowaniem wymaganej procedury i w jego wyniku ustalono, iż właścicielem reklamy był G. S., zatem był adresatem zaskarżonej decyzji. Natomiast co do określenia wysokości kary pieniężnej, wskazując na obmiar dokonany przez geodetę uprawnionego stwierdzono, że strona nie wykazała, by obmiar ten został dokonany nieprawidłowo.

Przywracając termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GDDKiA uznał, że wystąpiły przesłanki z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a.

Od decyzji G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia obu decyzji administracyjnych i umorzenie postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.) przez niedostateczne ustalenie stanu faktycznego i wyjaśnienie sprawy oraz naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych (art. 4 ust. 23 i art. 40 ust. 2 pkt 12) przez przyjęcie, że zajęcie pasa drogowego pod reklamę należy wiązać z fizycznym jej wklejeniem na istniejącym już nośniku reklamowym, a tym samym przyjęcie, że sam nośnik informacji wizualnej bez elementów konstrukcyjnych odpowiada definicji reklamy.

Skarżący podkreślał, że nie posadowił w pasie drogowym nośnika reklamowego (obiektu budowlanego przeznaczonego do umieszczania na nim reklam). Nośnik ten został zamontowanym przez A. K., a zatem to ten przedsiębiorca dokonał zajęcia pasa drogowego. W tym zakresie skarżący odwołał się do przepisu ustawy określającego reklamę stwierdzając, że ustawa nie różnicuje definicji zajęcia pasa drogowego ze względu na reklamę, a wyłącznie na sposób obliczenia opłaty, co prowadzi do wniosku, że za zajęcie pasa drogi należy uważać umieszczenie w nim nośnika reklamy wraz z reklamą, a nie wklejenie samej reklamy.

W związku z tymi wywodami skarżący uznał stanowisko organu za błędne wskazując, iż według organu administracji dochodzi niejako do podwójnego zajęcia pasa drogowego przez dwa podmioty – raz przez nośnik reklamy, a drugi raz przez samą reklamę.

Nadto zdaniem skarżącego GDDKiA wprowadził, nie znaną ustawie, przesłankę osiągnięcia korzyści, jako decydującą o przymiocie strony postępowania, nie zauważając, iż korzyści materialne uzyskał także właściciel nośnika reklamowego.

Skarżący podkreślał, że nie był właścicielem reklamy, gdyż była ona do dyspozycji spółki B., którą co do zasady łączył z A. K. (właścicielem nośnika reklamowego) taki sam stosunek najmu powierzchni tablicy reklamowej jak ze skarżącym. Bez owego nośnika reklamowego (tablicy) nie można sprzedać powierzchni reklamowej ani umieścić samej reklamy. Natomiast w sprawie pozostaje poza sporem, że instalacja A. K. była przeznaczona pod reklamę, jako jej nośnik. Z tych względów faktycznego zajęcia pasa drogowego dokonał A. K., a nie skarżący.

Skarżący ponownie podnosił, iż przyjmując, ze nośnikiem reklamowym był plakat, to opłata powinna zostać ustalona od powierzchni tego plakatu, a nie od powierzchni całej tablicy, na której go naklejono i tym samym powinna być mniejsza o ok. 5000zł.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne - art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647).

Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

W sprawie nie jest sporne funkcjonowanie w pasie drogowym drogi ekspresowej [...] nośnika reklamowego z umieszczoną na nim reklamą. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) fakt ten ustalił i wykazał na podstawie załączonych map oraz na podstawie kontrolnego pomiaru reklamy wykonanego przez geodetę uprawnionego. Nadto stwierdzono, że przedmiotowa reklama została usytuowana na działce nr [...] będącej własnością Skarbu Państwa, a znajdującej się w zarządzie GDDKiA. Zatem ustalenie w zakresie funkcjonowania reklamy w pasie drogowym, w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, nie budzi wątpliwości.

Zasadniczym zarzutem skarżącego było to, że organ administracji za nielegalnie zajmującą pas drogowy uznał reklamę łącznie z nośnikiem reklamowym, a nie wyłącznie element wizualny podający konkretne treści. Z tych względów podnoszono również zarzut nieprawidłowego obliczenia powierzchni reklamowej, na podstawie której dokonano naliczenia kary pieniężnej. W tym zakresie skarżący odwołał się do umów zawartych ze spółką B. (z dnia [...] kwietnia 2014 r.) i z A. K. (z dnia [...] czerwca 2014 r.), na wykazanie, iż właścicielem nośnika reklamowego był A. K., a skarżący był jedynie zleceniobiorcą w stosunku do spółki B. obowiązanym do udostępnienia tej spółce powierzchni reklamowej o wymiarach 504cm x 238cm na nośniku reklamowym, którego był najemcą.

Zgodnie z umową zawartą ze spółką B. (pkt II) skarżący oświadczył, że jest dysponentem powierzchni reklamowej o podanych wymiarach, którą udostępni spółce dla celów podanych w umowie.

Zgodnie natomiast z umową zawartą z A. K. (§ 2 pkt 1) skarżący stał się najemcą powierzchni reklamowej na tablicy reklamowej będącej własnością A. K. (§1 pkt 1), która to tablica reklamowa została przeznaczona do umieszczania na niej reklam, jak to określono w tej umowie, "nośników reklamowych" (§ 1 pkt 2 i § 2 pkt 1 umowy). Jak ustalono w tej umowie (§ 3 pkt 1) "Reklamy będą wykonywane (plakaty, banery) i instalowane przez Najemcę na jego koszt.".

Umowy te wskazują na to, że skarżący był dysponentem nośników reklamowych i dysponentem powierzchni reklamowej określonej powierzchnią tablicy reklamowej.

Zdaniem Sądu organ ocenił ww. stan faktyczny na podstawie prawidłowo zinterpretowanego przepisu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych.

W myśl tego przepisu, reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Podzielić należy pogląd, że przytoczona legalna definicja reklamy jest jasna, zrozumiała i nie budzi poważniejszych wątpliwości, co do znaczenia poszczególnych jej elementów (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 252/11). Na tle tej regulacji trafnie przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane (v. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08, z dnia 9 lutego 2009r sygn. akt II GSK 740/08, z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 560/08, z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 803/10. W świetle tej definicji okoliczność, że umieszczenie reklamy następuje nie na "własnych" elementach konstrukcyjnych, lecz z wykorzystaniem już istniejących w pasie drogowym nośników (w przedmiotowej sprawie metalowej konstrukcji ) nie powoduje, iż sama reklama (nośnik informacji wizualnej) nie zajmuje pasa drogowego. Reklama, bowiem w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to bryła, na którą składają się: zmaterializowany nośnik informacji wizualnej, elementy konstrukcyjne i zamocowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie II GSK 812/08, treść wszystkich orzeczeń dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Takie też stanowisko zaprezentował w zaskarżonej decyzji organ. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że plakat (baner) zawierający informację wizualną umieszczony na konstrukcji metalowej ma charakter reklamy - w rozumieniu powołanego art. 4 pkt 23 u.d.p. Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że organ prawidłowo ustalił, iż decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej została skierowana do właściwego podmiotu, będącego stroną w sprawie, a mianowicie skarżącego. Zajęcie bowiem pasa drogowego nastąpiło przez skarżącego, który w tym pasie, bez zgody zarządcy drogi, umieścił reklamę, w pełni odpowiadającą treści art. 4 pkt 23 u.d.p.

Zgodnie zaś z art. 40 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w sprawie - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenia tego wymaga także umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (ust. 2 pkt 3). Na podstawie z kolei art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi - w drodze decyzji administracyjnej - wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności obowiązującej opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 i taka też opłata, zgodnie z ust. 6 cytowanego przepisu, została w sprawie wymierzona. Zgodnie z art. 40 ust. 6 ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (umieszczenie reklamy), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego.

Rozumienie reklamy, jako nośnik informacji wizualnej wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, było przedmiotem wcześniejszych uwag. Zatem należało uznać za nietrafne stwierdzenie skarżącego, że opłata powinna być naliczona według powierzchni samej informacji wizualnej (naklejonego plakatu reklamowego).

Decyzja nakładająca opłatę na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności. Nadto o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pasem drogowym w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Sporna reklama bez wątpienia była widoczna dla użytkowników drogi (vide dokumentacja fotograficzna reklamy).

Stwierdzając zatem brak podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu naruszenia przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.