Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 596/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: aret. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 10art. 40a ust. 5, art. 40a ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2015 poz 678
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 8 ust. 1, art. 7 ust. 1 lit. a, art. 7 ust. 2
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 304 poz 18 art.7 ust. 1 lit. a
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i RadyI R (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom  informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia  dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 596/17

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 21 i art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604 ze zm.), w związku z art. 3 pkt 4, 5, art. 3 pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604 ze zm.), art. 7 ust. 1 lit. a, art. 22, pkt 4 lit. b załącznika VIII rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/200 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18, ze zm.), art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. Spółka Akcyjna w K., ul.[...], [...] K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2016 r., wymierzającą W. Spółka Akcyjna karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, tj.:

- TRUFLE W CZEKOLADZIE - Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholem w czekoladzie a'1000g, wielkość partii produkcyjnej: 10 216 kg (10 216 szt.) oznaczonej datą minimalnej trwałości: 08.2016, nr partii:/[...], cena zbytu brutto: 28,9 zł/kg, - - KUKUŁKA Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a'1000 g, wielkość partii produkcyjnej: 2880 kg (2880 szt.), oznaczonej datą minimalnej trwałości: 07.2016, nr partii: [...], cena zbytu brutto: 20,29 zł/kg.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w hurtowni w S., ul. [...], należącej do E. S.A., ul. [...], [...] K., stwierdzono zaniżenie zawartości spirytusu w produkcie o nazwie Trufle w czekoladzie Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholem w czekoladzie a'1000 g (data minimalnej trwałości 08.2016; nr partii [...]), wyprodukowanym przez W. S.A. w K.

Zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...].02.2016 r., do badań laboratoryjnych została pobrana próbka w/w wyrobu cukierniczego.

Stosownie do sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...].03.2016 r., Laboratorium Kontrolno- Analityczne w W. Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, oznaczyło zawartość napoju spirytusowego w wyrobie gotowym na poziomie 1,1% ± 0,1%, podczas gdy producent na opakowaniu deklarował 1,5% (metoda akredytowana).

Zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...].05.2016 r., przedsiębiorca E. S.A., po zapoznaniu się z powyższymi wynikami badań, wystąpił z wnioskiem o przebadanie próbki kontrolnej. Badania próbki kontrolnej zostały przeprowadzone metodą akredytowaną w W. Sp. z o.o., Oddział w P., ul. [...], [...] P. Zgodnie z raportem analitycznym [...] z dnia [...].04.2016 r., badanie wykazało zawartość etanolu na poziomie 0,843%, przy niepewności metody 15%.

Pismem z dnia 24.05.2016 r. Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Ł. Delegatura P., poinformował WIJHARS w K., iż w wyniku kontroli w P. ul. [...], [...] T., stwierdził zaniżenie zawartości spirytusu w produkcie o nazwie KUKUŁKI Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a'1000g (termin minimalnej trwałości 07.2016; nr partii [...]), wyprodukowanym przez W. S.A. w K.

Zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...].02.2016 r., do badań laboratoryjnych została pobrana próbka w/w wyrobu cukierniczego.

Stosownie do sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...].03.2016 r., Laboratorium Kontrolno- Analityczne w W. Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, oznaczyło zawartość napoju spirytusowego w wyrobie gotowym na poziomie 1,3% ± 0,2%, podczas gdy producent na opakowaniu deklarował deklarował 1,5% (metoda akredytowana).

Zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...].05.2016 r., przedsiębiorca, J. R., po zapoznaniu się z powyższymi wynikami badań, zwrócił się o przebadanie próbki kontrolnej. Badanie próbki kontrolnej przeprowadzone metodą akredytowaną w W. Sp. z o.o., Oddział w P., ul. [...], [...] P., wykazało zgodnie z raportem analitycznym [...] z dnia [...].04.2016 r., zawartość etanolu na poziomie 1,34%, przy niepewności metody 15%.

Zgodnie z protokołem przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2016 r. kontroli w W. S.A., ul. [...], [...] K., Zakład Produkcyjny, ul. [...], [...] D., upoważnieni inspektorzy WIJHARS w K. ustalili wielkość i sposób zagospodarowania zakwestionowanych partii cukierków.

Następnie organ szczegółowo opisał przebieg postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Rozpoznając odwołanie spółki od decyzji nakładającej karę w wysokości 10 000 zł, przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialno prawną podstawę zaskarżonej decyzji.

Główny Inspektor JHARS podkreślił, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Oznacza to, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeśli w przepisach o jakości handlowej zostały one określone, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli producent zadeklarował ich spełnienie.

Stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w produkcie o nazwie TRUFLA W CZEKOLADZIE - Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholem w czekoladzie a'1000 g (dane identyfikujące partię: data minimalnej trwałości: 08.2016, nr partii: [...]) oraz KUKUŁKA Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a'1000 g (dane identyfikujące partię: data minimalnej trwałości: 07.2016, nr partii: [...]) została stwierdzona zaniżona zawartość spirytusu w stosunku do deklaracji producenta podanej na opakowaniu.

Zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...].03.2016 r. w produkcie o nazwie TRUFLA W CZEKOLADZIE - Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholem w czekoladzie a'1000 g, zawartość napoju spirytusowego w wyrobie gotowym znajdowała się na poziomie 1,1% ± 0,1%, podczas gdy producent na opakowaniu deklarował 1,5%.

W produkcie KUKUŁKA Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a'1000g - Laboratorium Kontrolno-Analityczne w W. Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...].03.2016 r.), oznaczyło zawartość napoju spirytusowego w wyrobie gotowym na poziomie 1,3% ± 0,2%, podczas gdy producent na opakowaniu deklarował 2,5%.

Badania próbek kontrolnych przeprowadzone metodą akredytowaną w W. Sp. z o.o., Oddział w P., ul. [...], [...] P., wykazały odpowiednio zwartość etanolu na poziomie 1,34 % mas i 0,843% mas.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów uznał je za bezzasadne. Stwierdził, że próbki z przedmiotowych partii zostały pobrane na etapie sprzedaży detalicznej w oparciu o przepisy ustawy dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r., w sprawie szczególowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia badań, w ramach kontroli urzędowej przeprowadzonej przez organy Inspekcji Handlowej. Wyjaśnił, że producent odpowiada za jakość handlową wprowadzanych do obrotu artykułów rolno- spożywczych i nie może zostać zwolniony z tej odpowiedzialności tylko i wyłącznie dlatego, iż próbki zostały pobrane na etapie sprzedaży detalicznej w wyniku kontroli Inspekcji Handlowej.

Podniósł, że zarówno badania próbek jak i wtórników (próbek kontrolnych) wykazały zaniżenie zawartości składnika. Wskazał, że spirytus, będący składnikiem kontrolowanych cukierków jest składnikiem lotnym. Tym samym jego ilość powinna być podana w odniesieniu do produktu gotowego, a nie jako ilość składnika w chwili jego użycia. Wskazana w oznakowaniu zawartość spirytusu powinna odpowiadać wartościom rzeczywistym w produkcie gotowym. W przeciwny przypadku konsument otrzymuje produkt o odmiennym składzie. Producent deklarując określoną zawartość składnika w wyrobie, nie może przekazywać informacji wprowadzającej w błąd konsumenta, a mając świadomość lotnego charakteru składnika powinien podać jego zawartość zgodnie z wytycznymi dla składników lotnych. Wyrób prawidłowo przechowywany do upływu daty minimalnej trwałości powinien spełniać deklaracje producenta, gdyż powinien zachować swoje właściwości.

W ocenie Głównego Inspektora badania dotyczące innych partii nie mogą stanowić dowodu, iż przedmiotowe partie spełniały wymagania producenta. Organ argumentował, że nawet gdyby zawartość spirytusu nie miała wpływu na walory smakowe produktu, to strona i tak zobowiązana jest do spełnienia własnej deklaracji podanej w oznakowaniu. Strona zadeklarowała, iż TRUFLE W CZEKOLADZIE - Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholem w czekoladzie a' 1000 g (oznaczone datą minimalnej trwałości: 08.2016 i nr partii: [...]), zawierają w swoim składzie spirytus w ilości 1,5%, a KUKUŁKA Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a'1000 g (oznaczone datą minimalnej trwałości: 07.2016 i nr partii: [...]) - w ilości 2,5%, natomiast badania laboratoryjne tego nie potwierdziły.

W dalszej części uzasadnienia organ uzasadnił wysokość wymierzonej kary.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S.A. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie koszów postępowania.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:

- art. 3 pkt.10 lit. c ustawy z dnia 21.12.2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno -spożywczych ( Dz.U z 2016 r. poz.1604 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i uznanie artykułów rolno-spożywczych tj. ;

Trufle w czekoladzie - Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholom w czekoladzie a' l000g, wielkość partii produkcyjnej: 10216kg ( 10216 szt.) oznaczone datą minimalnej trwałości: 08.2016, nr partii: [...] oraz

Kukułka Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a' l000g, wielkość partii produkcyjnej; 2880 kg ( 2880 szt.) oznaczona datą minimalnej trwałości: 07.2016, nr partii: [...] za zafałszowane,

-art. 7 ust.1 lit.a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności poprzez jego błędną interpretację,

- art. 7 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czego organ nie uczynił,

- art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności i dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, niedokonanie przez organ administracji wszechstronnej oceny dowodowej materiału zgromadzonego w trakcie postępowania oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała stan sprawy i rozwinęła oraz szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty. Stwierdziła m.in., że produkty cukiernicze nie są środkami spożywczymi, które z założenia zawierają spirytus i konsument może nie spodziewać się obecności alkoholu w omawianych produktach, dlatego zawarcie deklaracji procentowej spirytusu na opakowaniu miało charakter ostrzegawczy czego nie wziął pod uwagę organ I i II instancji. Zadeklarowanie najwyższej możliwej ilości tego składnika w produkcie (czyli ilości spirytusu w momencie wytworzenia produktu spożywczego) jest działaniem na korzyść konsumenta. Przekazanie bowiem informacji o ilości spirytusu znajdującej się w produkcie na końcu okresu przydatności (czyli zmniejszonej o straty w trakcie przechowywania) byłyby dużo niższe od ilości spirytusu jaka znajduje się w świeżym produkcie. W takim przypadku konsument, który spożyłby duże ilości świeżego produktu wprowadziłby do organizmu dużo wyższą ilość niż wynikałoby to z deklaracji na opakowaniu. Stąd, prezentacja wartości procentowej spirytusu w chwili jego użycia jest działaniem w interesie konsumenta i w trosce o jego zdrowie. Skarżąca stwierdziła, że nie dokonywała żadnych zmian w oznakowaniu produktu - a tym bardziej zmian, mających na celu ukrycie rzeczywistej zawartości spirytusu w wyrobach czego organ II instancji nie wziął pod uwagę, dokonując błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Organ II instancji nie wziął pod uwagę również faktu, iż spirytus, będący składnikiem kontrolowanych cukierków jest składnikiem lotnym i jego ilość powinna być podana w odniesieniu do produktu w chwili wytworzenia a nie w odniesieniu do produktu gotowego.

Podanie zawartości spirytusu z chwili użycia jest bardziej bezpieczne dla klienta, uwzględniając czynnik ostrzegawczy i zdrowotny (dzieci, kierowcy, osoby starsze, osoby z nietolerancjami na składniki w odpowiedniej ilości). Ponadto zawartość spirytusu w wyrobie jest wprost zależna od temperatury przechowywania, na co skarżąca nie ma wpływu. Opakowanie kwestionowanych wyrobów nie jest szczelne co w połączeniu z różnymi warunkami przechowywania w obrocie handlowym skutkuje różną zawartością spirytusu w tym samym wyrobie już właśnie w obrocie. Dlatego też ilość spirytusu podana na opakowaniu nigdy nie będzie stała, a zatem zgodna z deklaracją przez cały okres trwałości wyrobu. Zdaniem skarżącej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ niewłaściwie przyjął, że ilość spirytusu w wyrobach musi mieć zadeklarowaną na opakowaniu wyrobu wartość przez cały okres trwałości wyrobu. Skarżąca oznaczyła zawartość spirytusu na etykietach wyrobów na moment ich wytworzenia. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (UE) nr 1169/2011 z dnia 25.10.2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności,nie precyzuje czy zawartość ta, ma być określana na początek, środek czy koniec okresu trwałości wyrobu. Skarżąca stwierdziła, że w sposób prawidłowy opracowała wykaz składników kontrolowanych wyrobów w oparciu o art. 18 ust. 1 w/w rozporządzenia. Zdaniem skarżącej z uwagi na specyfikację alkoholu, nie można precyzyjnie określić jego parowania, a w konsekwencji ubytku w produkcie końcowym. Mając na uwadze powyższe, że deklarowana ilość spirytusu została określona na moment użycia składnika do wytworzenia produktu końcowego, zdaniem skarżącej należy uznać, że nie można na podstawie badań laboratoryjnych wykonywanych na wyrobie gotowym określić zgodności bądź niezgodności wyników z deklaracją producenta. Istotne znaczenie ma również to, że nie można na podstawie badań laboratoryjnych wykonanych na wyrobie gotowym określić zgodności bądź niezgodności wyników z deklaracją producenta, gdyż deklarowana ilość spirytusu została określona na moment użycia składnika do wytworzenia produktu końcowego. Skarżąca dodała, że nie była obecna przy pobieraniu próbek. Stąd nie była w stanie ocenić rzetelności ich pobrania czy też, co jest istotne, warunków przechowywania wyrobów. Zatem ustalenia kontroli powinny być zweryfikowane przez dokonanie kontroli u skarżącej.

Skarżąca jako dowód rozbieżności i niespójności wyników podawała wynik zawartości spirytusu przedłożony przez MWIIH w P. dla wyrobu W. SA" Czekoladki z nadzieniem (50 %) alkoholizowanym o smaku likieru adwokat. Adwokat z kremem alkoholowym 430 g, partia [...] dla którego uzyskano 2 odmienne wyniki badań tj. w próbce podstawowej zawartość spirytusu 2,5 % (sprawozdanie z badań LKA w W. , nr [...] z [...].03.2016 oraz w próbce kontrolnej( porównawczej) 1,45 % etanolu - raport W., [...] z [...].04.2016 przy zadeklarowaniu przez W. SA na etykiecie w/w wyrobu 2 % spirytusu. Ostatecznie MWIIH w P. odstąpił od dalszego postępowania z powodu niespójnych wyników badań co nie zostało wzięte pod uwagę przez organ II instancji a opisany powyżej przypadek stanowi potwierdzenie faktu, iż niezbędne są wyniki badań dla próbek reprezentujących daną partię wyrobu.

Zdaniem skarżącej, skoro organ kontroli nie dysponował wynikiem próbek reprezentujących ilość wyrobów wyprodukowanych lecz tylko wynikami próbek wyrobów znajdujących się w obrocie, to nie może kwestionować ich jakości.

Nadto inspektorzy IJHARS oparli się na wynikach badań otrzymanych od Inspektoratów Państwowej Inspekcji Handlowej, a nie swoich własnych. Nie dokonali swoich własnych weryfikacji i własnych ustaleń, co jest zdaniem skarżącej niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym datowanym na dzień 28 sierpnia 2017 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, skarżąca podtrzymała swoje zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jakość handlowa to cechy artykułu rolno -spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy, wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie a) oszukańczym lub podstępnym praktykom;b) fałszowaniu żywności, oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

W myśl art. 16 w/w rozporządzenia, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd (por. także wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r. w sprawie II OSK 185/09).

Jak stanowi art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 w/w rozporządzenia, informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta.

Powyższe oznacza, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno - spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej przez przedsiębiorcę.

Partię artykułu rolno-spożywczego stanowi określona ilość wyrobu pochodzącą z jednego zakładu produkcyjnego, o tej samej nazwie, cechującą się jednolitym oznakowaniem i jakością handlową.

W rozpatrywanej sprawie w wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne w W. UOKiK, w produkcie o nazwie TRUFLA W CZEKOLADZIE - Cukierki kakaowe o smaku rumowym z alkoholem w czekoladzie a'1000 g (dane identyfikujące partię: data minimalnej trwałości: 08.2016, nr partii: [...]) oraz KUKUŁKA Karmelki nadziewane (30%) z nadzieniem kakaowym z nutą alkoholu a'1000 g (dane identyfikujące partię: data minimalnej trwałości: 07.2016, nr partii: [...]) została stwierdzona zaniżona zawartość spirytusu w stosunku do deklaracji producenta podanej na opakowaniu- zawartość napoju spirytusowego w wyrobie gotowym znajdowała się odpowiednio na poziomie 1,1% ± 0,1%, podczas gdy producent na opakowaniu deklarował 1,5%. oraz na poziomie 1,3% ± 0,2%, natomiast producent deklarował zawartość na poziomie 2,5%.

Badania próbek kontrolnych przeprowadzone w W. Sp. z o.o., Oddział w P., ul. [...], [...] P., wykazały odpowiednio zawartość etanolu na poziomie 1,34 % mas i 0,843% mas.

W myśl art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, znaczenie ilościowe składnika lub kategorii składników użytych do wytwarzania lub przygotowania danego środka spożywczego jest obowiązkowe, gdy dany składnik lub dana kategoria składników:

a) występują w nazwie środka spożywczego lub są zwykle kojarzone z tą nazwą przez konsumenta;

b) są podkreślone w etykietowaniu słownie, obrazowo lub graficznie; lub

c) są istotne w celu scharakteryzowania danego środka spożywczego i odróżnienia go od produktów, z którymi mógłby być mylony ze względu na jego nazwę lub wygląd.

Jak stanowi pkt 3 załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, określenie ilości składnika lub kategorii składników, jest wyrażone wartością procentową, która musi odpowiadać ilości składnika lub składników w chwili jego/ich użycia; oraz znajduje się albo w nazwie środka spożywczego, albo bezpośrednio przy niej lub w wykazie składników w powiązaniu z danym składnikiem lub kategorią składników.

Natomiast ilość składników lotnych jest określona na podstawie ich wagowego udziału w produkcie gotowym (załącznik VIII pkt. 4 lit b).

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. r w/w rozporządzenia data minimalnej trwałości środka spożywczego oznacza datę, do której dany środek spożywczy zachowuje swoje szczególne właściwości pod warunkiem jego właściwego przechowywania.

Skoro zatem spirytus, będący składnikiem kontrolowanych cukierków jest składnikiem lotnym to jego ilość powinna być podana w odniesieniu do produktu gotowego, a nie jako ilość składnika w chwili jego użycia.

Z akt sprawy wynika także, że wskazane artykuły rolno-spożywcze przechowywane były zgodnie z zaleceniami producenta. Tak więc do upływu daty przydatności do spożycia winny one zachować właściwości deklarowane przez producenta.

Przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność czy spirytus ma wpływ czy też nie na walory smakowe produktu, albowiem producent zobowiązany jest do spełnienia deklaracji podanej w oznakowaniu. Natomiast badanie próbek innych partii produktów nie stanowią potwierdzenia, że zakwestionowana partia spełniała deklarowane przez producenta właściwości.

Jak stanowi art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:

a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,

b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,

c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.

Art. 40 a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rołno- spożywczych stanowi, że kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wsokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. Uregulowana tym przepisem odpowiedzialność ma charakter administracyjny, co oznacza, że dla jej ustanowienia bez znaczenia jest to, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa, czy nastąpiło to z winy umyślnej, czy nieumyślnej.

Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy, zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko, jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym.

Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczego w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu i przychodu jak i wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych.

W ocenie Sądu organ wymierzając karę prawidłowo uwzględnił wskazane w ust. 5 art. 40a przesłanki a sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym, zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi.

W toku postępowania – w ocenie Sądu – nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Organ przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji której uzasadnienie odpowiada art. 107 § 3 k.p.a., podał, także co wziął pod rozwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej i co wpłynęło na jej wysokość. Działanie organu było zgodne z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym a także z prawem wspólnotowym.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.