Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1054/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 106 par. 5, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16 par. 1, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 146 par. 2, art. 1511 par. 1 pkt 2, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 228 par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 9, art. 17 pkt 3, art. 20, art. 21, art. 30 ust. 3 i 4, art. 36a ust. 6, art. 57 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par 3 ust., 1 pkt 52 lit. b
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odmowy uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...], Starosta P. na podstawie art. 104, art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2 art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") stwierdził, że decyzja Starosty P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...], została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez pominięcie L. J. jako strony postępowania. Ponadto organ odmówił uchylenia wspomnianej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. z, gdyż w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. L. J. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę hali magazynowo-biurowej (magazynu artykułów spożywczych, tj. wyrobów cukierniczych) z częścią socjalną wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi etap I i II (pompowni wód pożarowych, zbiornika wody pożarowej, pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych – separatorów), zlokalizowanych w miejscowości B., Gmina S., ul. G. [...], tj. wymienioną decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. wznowiono postępowanie w rozpatrywanej sprawie. Ponadto organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., o co skarżąca również wnioskowała. Skarga na postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012 r. W niniejszej sprawie został poza tym wydany także wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1893/12, oddalające skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 508/11. Mając na uwadze wymienione orzeczenia, organ I instancji uznał, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., mimo że posiadała ona przymiot strony. Starosta P. zaznaczył przy tym, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. jest zgodna z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...], o warunkach zabudowy i decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Zabudowa mieszkaniowa, zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, znajduje się z kolei w obszarze potencjalnego oddziaływania. Niemniej z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika, że nie powoduje ona ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca. Wszystkie uciążliwości związane z omawianym przedsięwzięciem zostaną bowiem zamknięte na terenie należącym do inwestor. Ten ostatni przedłożył zarazem wszystkie niezbędne uzgodnienia i pozwolenia wymagane przez przepisy szczególne, w tym pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lutego 2009 r;, znak [...], i porozumienia wydane przez gestorów mediów oraz uzgodnienia z PKP i zarządcą drogi.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. L. J. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie zgadza się z kwestionowanym rozstrzygnięciem. Podniosła, że decyzja organu I instancji jest wadliwa, gdyż Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obiektów, które nie były przedmiotem postępowania w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i w zakresie ustalenia warunków zabudowy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Wojewoda Wielkopolski stwierdził zarazem, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. została niewątpliwie wydana z naruszeniem prawa, gdyż pominięto L. J. jako stronę postępowania. Działka należąca do skarżącej znajdowała się bowiem w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego objętego wspomnianym pozwoleniem na budowę. Źródłem interesu skarżącej są w szczególności przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy o ochronie środowiska dotyczące ochrony przed hałasem. W tej sytuacji organ I instancji obowiązany był zbadać, czy w wyniku realizacji omawianego przedsięwzięcia może dojść do naruszenia interesu prawnego skarżącej w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z tymi wymogami, to dolegliwości wynikające z realizacji inwestycji nie mogą być zakwalifikowane jako naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ II instancji wskazał, że inwestor legitymował się decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 r., której postanowienia zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. Z kolei usytuowanie projektowanej hali magazynowo-biurowej odpowiada wymogom wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Obiekt ten został bowiem zlokalizowany w odległości 15 m od granicy z działką skarżącej, a pompownia wody pożarowej w odległości 6 m, co jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Z projektu zagospodarowania terenu wynika przy tym, że parkingi dla samochodów osobowych i parkingi dla samochodów ciężarowych zostały zaplanowane zgodnie z § 19 cytowanego rozporządzenia. Parking dla samochodów osobowych przewidziany na 44 stanowiska znajduje się w odległości 42 m od granicy z działką [...] i 60 m od znajdującego się na niej budynku mieszkalnego. Parking dla samochodów ciężarowych – na 5 stanowisk – zaprojektowany został w odległości ok. 24 m od nieruchomości skarżącej i 42,5 m od jej budynku mieszkalnego. Z kolei odległość jednego ze zbiorników na nieczystości sanitarne wynosi 85 m od granicy posesji L. J. i ok. 140 m położonego tam budynku mieszkalnego. Odległość drugiego ze zbiorników na nieczystości sanitarne wynosi natomiast odpowiednio 52 m i 70 m. Spełniony został tym samym wymóg opisany w § 36 wymienionego rozporządzenia. Projektowana inwestycja nie prowadzi przy tym do przesłaniania innych obiektów budowlanych. Rozważane przedsięwzięcie jest również zgodne z powołaną wcześniej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Ponadto w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. wydana została również decyzja Starosty P. z dnia [...] lutego 2009 r., znak [...], o pozwoleniu wodnoprawnym, decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...], zezwalająca na przebudowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]. Ponadto gestorzy mediów ustalili warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę dysponującą odpowiednimi kwalifikacjami. Opracowanie to zostało bowiem przygotowane przez projektantów głównych i projektantów branżowych, którzy oświadczyli, że projekt budowlany omawianej inwestycji jest zgodny z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Tym samym inwestor spełni wszystkie wymogi niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę, a organy administracji publicznej nie mogły odmówić mu wydania takiej decyzji. Wojewoda Wielkopolski wskazał zarazem, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. udzielono pozwolenia na budowę i zatwierdzono projekt budowlany dla wszystkich obiektów, które były objęte decyzją o warunkach zabudowy. Nieujęcie w sentencji rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy m.in. placów manewrowych i postojowych, dojścia, dojazdu, zbiornika bezodpływowego i odprowadzania ścieków deszczowych nie oznacza, że w treści decyzji nie ma o nich mowy. Wszystkie obiekty budowlane składające się na omawiane zamierzenie należy bowiem traktować całościowo.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. L. J. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. nie jest wadliwa i niewyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ I instancji nie stwierdził nawet w swoim rozstrzygnięciu, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa. Ponadto Wojewoda Wielkopolski wymienia jako głównych projektantów inne osoby niż te, które zostały wskazane w pozwoleniu na budowę. Co więcej, autorem projektu budowlanego może być tylko jedna osoba, pełniąca ewentualnie funkcję koordynatora dobierającego sobie współpracowników. Poza tym przedmiotowa hala magazynowo-biurowa nie może prawidłowo funkcjonować bez zjazdu. Na jego realizację nie wydano tymczasem dotychczas pozwolenia na budowę. Skarżąca zauważyła zarazem, że wniosła zarówno o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., jak i o stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia. Oba te postępowania nadzwyczajne nie mogą przy tym toczyć się równolegle. W konsekwencji wydane w rozpatrywanej sprawie decyzje administracyjne są przedwczesne Skarżąca zaznaczyła również, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez nią w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Na wstępie trzeba zauważyć, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...], Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę hali magazynowo-biurowej (magazyn artykułów spożywczych, wyrobów cukierniczych) z częścią socjalną wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi etap I i II (pompownia wód pożarowych, zbiornik wody pożarowej, pompownia wód deszczowych, place postojowe i manewrowe, drogi zakładowe, dwa zbiorniki bezodpływowe na ścieki, urządzenia instalacyjne do podczyszczania wód opadowych-separatory) na terenie położonym w B., Gmina S., przy ul. G. [...], na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (k. 57 akt adm. organu I instancji). Z powyższego rozstrzygnięcia nie wynika wprawdzie, by miało ono charakter ostateczny, lecz fakt ten nie był podważany przez żadną ze stron postępowania. L. J. wystąpiła o wznowienie postepowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., podnosząc, że należąca do niej działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania opisanej wyżej inwestycji. Niemniej mimo legitymowania się interesem prawnym, skarżąca została pominięta jako strona postępowania w postępowaniu w sprawie wydania wspomnianego pozwolenia na budowę (k. 69 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tym samym ustawodawca statuuje zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, a wzruszenie takich aktów może nastąpić jedynie w ramach jednego z wyraźnie przewidzianych w tym celu trybów.

Jak wynika z wymienionego wcześniej pisma z dnia [...] grudnia 2010 r., L. J. wystąpiła o wzruszenie ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Należy zatem zauważyć, że w wyroku z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 508/11, WSA w Poznaniu jednoznacznie wskazał, że skarżąca legitymowała się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. (k. 119-127 akt adm. organu I instancji). Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została następnie oddalona wyrokiem NSA z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1893/12 (k. 102-109 akt adm. organu I instancji). Jak wynika z kolei z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym należało podzielić pogląd, w świetle którego L. J. powinna być uznana za stronę postępowania zakończonego decyzją z [...] grudnia 2009 r., co z kolei mogło stanowić podstawę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W konsekwencji należy uznać, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. obarczona była wadą kwalifikowana z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż skarżąca, mimo posiadania przymiotu strony, została pominięta w toku postępowania zakończonego powyższym rozstrzygnięciem. W takim przypadku właściwy organ administracji publicznej co do zasady uchyla na mocy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Niemniej ustawodawca wskazuje w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., że decyzji dotychczasowej nie uchyla się, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim przypadku organ administracji publicznej ogranicza się jedynie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że organy administracji publicznej konsekwentnie podnosiły w toku kontrolowanego obecnie postępowania, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. odpowiada wszystkim wymogom prawnym, a zatem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stanowisko to należy uznać za trafne.

Przede wszystkim nietrafny okazał się zarzut równoległego prowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że oba wymienione tryby nadzwyczajne są co do zasady niekonkurencyjne względem siebie. Niemniej ze względu na dalej idące skutki stwierdzenia nieważności decyzji postępowanie w tym przedmiocie powinno mieć w ujęciu modelowym pierwszeństwo przed postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania. Pogląd ten spotkał się również z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK. 2203/11; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2917/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie kwestionując powyższego stanowiska, należy jednak zaznaczyć, że opisany przypadek nie zachodził w rozpatrywanej sprawie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bowiem, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. (k. 69 akt adm. organu I instancji) najpierw wszczęto postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., a dopiero następnie wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. (k. 36 akt adm. organu I instancji) zainicjowano postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. Co więcej, to ostatnie postępowania nie zostało jako dotąd w istocie w pełni wdrożone. Sądowi bowiem na podstawie 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 z późn. zm.) jest znany z urzędu fakt uchylenia wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 277/14, postanowienia Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...], utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...], o odmownie wszczęcia na wniosek L. J. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. (Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Powołany wyrok z dnia [...] maja 2014 r. jest wprawdzie nadal nieprawomocny, lecz nie ulega wątpliwości, że w istocie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nie rozpoczęło się, a zatem nie mogło także dojść do zarzucanej kolizji nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji administracyjnych.

Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. nie pozostaje w sprzeczności z decyzją nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...], o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. 14-17 t. 1 projektu budowlanego). Wprawdzie w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. wskazuje się, że inwestycja ma być wykonana także na działce nr [...], która nie została wymieniona w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Uchybienie to należy jednak uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy nie wynika bowiem, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na działce nr [...]. Tym bardziej, że według planu zagospodarowania działki załączonego do projektu budowlanego z października 2009 r., teren inwestycji nie obejmował w ogóle wymienionej posesji (k. nienumerowana t. 2 projektu budowlanego). Wspomniana usterka nie miała przy tym istotnego znaczenia i pozostawała bez wpływu na wynik sprawy.

Skarżąca wywodziła jednak także, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. omawiane przedsięwzięcie zostało ujęte jako budowa hali magazynowo-biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych, co z kolei nie odpowiada sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Niemniej trzeba zaznaczyć, że w postanowieniu z dnia [...] marca 2009 r., znak [...], [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. wyjaśnił w trybie art. 113 § 2 k.p.a., że nazwa planowanej inwestycji powinna być rozumiana w zgodzie z przepisami prawa budowalnego jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowiącymi całość techniczno-użytkową, takimi jak szambo, instalacja kanalizacji wodociągowej, przeciwpożarowej wraz ze zbiornikiem wody pożarowej, pompownią wody pożarowej, sieć wewnętrzna hydrantowa, oświetlenie terenu lub hydranty (k. 28 akt adm. organu I instancji). Należy przy tym zaznaczyć, że postanowienie z dnia [...] marca 2009 r. stało się ostateczne z dniem [...] marca 2009 r. Powyższa konkluzja znajduje nadto swoje odzwierciedlenie w dalszej części sentencji decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., w której wskazuje się wyraźnie na potrzebę zapewnienia: (1) odpowiedniej powierzchni parkingowej i manewrowej dla samochodów dostawczych i osobowych, (2) dojść, dojazdów, miejsc postojowych, uzbrojenia technicznego, elementów małej architektury i odprowadzania wód deszczowych, (3) miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz (4) odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego z atestem o gwarantowanej szczelności.

Trzeba mieć przy tym na uwadze, że w myśl art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud.") przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Konsekwentnie zatem należy przyjąć, że wspomniana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 r. obejmowała ogół elementów infrastruktury technicznej stanowiących urządzenia budowlane, o jakich mowa w sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.

Podobnie nie można również stwierdzić niezgodności pomiędzy decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. a decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach (k. 34-36 akt adm. organu I instancji). W tym ostatnim rozstrzygnięcia omawiana inwestycja została także określona jako budowa hali magazynowo-biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych. Oprócz podnoszonych już wcześniej argumentów, należy zauważyć, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana m.in. na podstawie § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać inwestycja będąca zespołem zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., wynika z kolei, że powierzchnia inwestycji wynosi 2,8034 ha. Jednocześnie, powołany przepis wyraźnie wskazuje, że przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko jest zabudowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, do której należy zaliczyć m.in. pompownie, zbiorniki ścieków lub miejsca postojowe. Konkluzję tę potwierdza także wspomniana charakterystyka planowanego przedsięwzięcia, w której wskazuje się, że ścieki bytowe mają być odprowadzane do dwóch zbiorników bezodpływowych, a wody opadowe i roztopowe z części dróg i placów – do ziemi za pomocą zespołu skrzynek rozsączających, po podczyszczeniu w piaskowniku i separatorze. Tym samym nie ulega również wątpliwości, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczyła inwestycji jako pewnej całości, a opis ten nie pozostawał w sprzeczności z sentencją decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.

Nietrafny jest również zarzut sporządzenia projektu budowlanego przez kilku projektantów głównych i branżowych. Wprawdzie ustawodawca posługuje się m.in. w art. 17 pkt 3, art. 20, art. 21, art. 30 ust. 3 i 4, art. 36a ust. 6, art. 57 ust. 2 pr. bud. oraz w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120 poz. 1127 z późn. zm.) wyrazami "autor projektu" i "projektant" w liczbie pojedynczej, lecz nie uzasadnia to wniosku, że projekt budowlany musi być zawsze sporządzony przez jedną osobę. Przeciwnie, ustawodawca posługuje się tymi słowami na oznaczenie funkcji pełnionej przez określone osoby. Bez znaczenie jest natomiast rzeczywista liczba osób występujących w konkretnym procesie inwestycyjnym w charakterze projektanta lub autora projektu.

Tym samym należy uznać, że mimo pominięcia skarżącej jako strony postępowania, decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. okazała się prawidłowa. W wyniku wznowienia postępowania mogłaby zatem zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Trafnie zatem zastosowano art. 146 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. Należy przy tym zaznaczyć, że Sąd nie podzielił także innych zarzutów podniesionych przez L. J. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z dnia [...] września 2014 r. decyzja Starosty P. z dnia [...] maja 2014 r., znak [...], wyraźnie stwierdza, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (k. 191-192 akt adm. organu I instancji). Ponadto organ I instancji wyjaśnił również, że przyczyną odmowy uchylenia wspomnianej decyzji o pozwoleniu na budowę jest art. 151 § 2 k.p.a. Tym samym należy uznać, że organy administracji publicznej nie uchybiły wymogom wynikającym z tego ostatniego przepisu.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej Wojewoda Wielkopolski merytorycznie rozpatrzył jej odwołanie z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 139-140 akt adm. organu II instancji). Uzasadnienie decyzji organu II instancji zostało sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda Wielkopolski w stopniu wystarczającym wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, odnosząc się zarazem do zarzutów skarżącej, oraz przytoczył treść przepisów, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Argumentacja organu II instancji jest spójna, logiczna i konsekwentna, dostatecznie wyjaśniając motywy, jakimi kierował się Wojewoda Wielkopolski.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.