Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 460/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na stanowisko Rady Miejskiej z dnia 11 września 2013 r. w przedmiocie rozbiórki pomnika postanawia odmówić skarżącemu W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

W. K. w dniu 7 stycznia 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata.

W złożonych oświadczeniach o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że nie pozostaje i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, nie posiada żadnego dochodu, majątku ani oszczędności. Załączył postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 1 lipca 2015 r., postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2015 r. oraz postanowienie WSA z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 23/15, którym przyznano skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.

Zgodnie z art. 258 § 4 w zw. z § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień z zakresu prawa pomocy może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wykonywać sąd.

Zdaniem Sądu przypadek taki zachodzi w niniejszej sprawie - skarżący złożył w niniejszej sprawie kolejny, trzeci wniosek o przyznanie prawa pomocy i istnieje konieczność jak najszybszego rozpoznania tego wniosku, a ponadto skarżący powołuje się na postanowienie WSA w Gdańsku w sprawie o wskazanej wyżej sygnaturze akt, którego nie wydawał referendarz sądowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje, gdy podmiot wnioskujący o prawo pomocy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Z treści art. 252 § 1 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach oraz o stanie rodzinnym.

Istotne jest, że skarżącemu odmówiono już w niniejszej sprawie przyznania prawa pomocy dwukrotnie - postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2014 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ( k.74-79, k.58-64), a postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2015 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy ( wniosek dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata)( k. 275-278, 264- 265v).

W postanowieniu z dnia 17 listopada 2015 r. NSA stwierdził, że istotna jest okoliczność, że skarżącemu odmówiono już prawomocnie w niniejszej sprawie prawa pomocy, wobec czego zastosowanie miał będzie art. 165 p.p.s.a., umożliwiający uchylenie lub zmianę postanowienia w przypadku zmiany okoliczności sprawy. NSA stwierdził, że zmiana okoliczności sprawy nie nastąpiła.

W ocenie Sądu skarżący składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wykazał, by od czasu wydania wcześniejszych postanowień o odmowie przyznania mu prawa pomocy jego sytuacja się pogorszyła.

Nie świadczy o takim fakcie postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 1 lipca 2015r. , przedłożone wraz z obecnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy - postanowienie to istniało już w czasie rozpoznawania poprzedniego wniosku skarżącego przez sądy obu instancji , a ponadto do poprzedniego wniosku – z dnia 29 lipca 2015 r. - skarżący przedłożył podobne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego - z dnia 18 czerwca 2014r. (k.240).

O zmianie okoliczności sprawy nie świadczy też przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez ustanowienie adwokata postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt III SAB/Gd 23/15, wydanym po uchyleniu wcześniejszego postanowienia tego Sądu postanowieniem NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II OZ 1161/15 , albowiem stanowisko NSA wyrażone w tym postanowieniu nie stanowi "zmiany okoliczności sprawy" w rozumieniu art. 165 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie deklarowana przez skarżącego bardzo zła sytuacja finansowa i deklarowany brak jakichkolwiek dochodów nie przeszkodziły mu najpierw – po odmowie zwolnienia od kosztów - w ustanowieniu pełnomocnika z wyboru i uiszczeniu wpisu od skargi kasacyjnej, a następnie - po kolejnej odmowie przyznania mu prawa pomocy ( w zakresie całkowitym) - w uiszczeniu w dniu 16 grudnia 2015 r. wpisu w wysokości 300 zł.

Skarżący nadal, w obecnie złożonym wniosku, powołuje się na brak jakiegokolwiek majątku i dochodów. Zdaniem Sądu skarżący jedynie deklaruje formalnie brak jakiegokolwiek majątku i dochodów, a w rzeczywistości uchyla się od podania rzeczywistych i prawdziwych danych w tym zakresie. Fakt, że skarżący uiścił wpis w kwocie 300 zł może wręcz wskazywać na polepszenie jego sytuacji finansowej.

Wobec powyższego , w ocenie Sądu, nie zaistniały przesłanki z art. 165 p.p.s.a. oraz 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a., pozwalające na uwzględnienie wniosku skarżącego.