Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 106/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt1a, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.60 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.19 ust.1
journal: Dz.U. 2005 nr 113 poz 954
law: Ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, ze zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie Starosty z dnia [...]znak: [...], opiniujące pozytywnie z zastrzeżeniami warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i usług z zakresu komunikacji z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 386/1 położonej w G. P., gmina G. Równocześnie organ II instancji przekazał tę sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że postanowienie organu I instancji zostało wydane w trybie art. 106 kpa, po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji J. K. Na skutek zażalenia od tego postanowienia złożonego przez W. J., właścicielkę nieruchomości sąsiadującej z działką numer 386/2 należącą do A. M., którego działka z kolei sąsiaduje z przedmiotową działką nr 386/1, oraz na skutek skargi W. J. od postanowienia SKO umarzającego postępowanie zażaleniowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie SKO wyjaśniając, że ze względu na rodzaj planowanej inwestycji i jej ewentualne negatywne konsekwencje również dla nieruchomości W. J., ma ona wynikający z prawa własności tej nieruchomości interes prawny w braniu udziału w niniejszym postępowaniu. Następnie SKO ustaliło, że na skutek zmiany stanu prawnego wynikłej z wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113 poz. 954), zaszła potrzeba uzyskania stanowiska inwestora J.K. co do tego, czy do rozpatrzenia sprawy stosować dotychczasowe, czy nowe przepisy. W odpowiedzi na to wezwanie organ otrzymał odpowiedź E. M., z której wynikało, że na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] stał się on właścicielem działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 386/1 położonej w G. - P., i jako nowy inwestor stacji paliw na tej działce wnosi o zastosowanie w sprawie nowych przepisów.

W oparciu o takie ustalenia organ uznał, że dla właściwego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie uzgodnienia projektowanego zamierzenia w zakresie ochrony środowiska konieczne jest określenie wszystkich stron tego postępowania.

W tym celu uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji dodatkowo podniósł, że organ I instancji błędnie sformułował wstęp zaskarżonego postanowienia, uzgadniając decyzję o warunkach zabudowy pozytywnie, ale z zastrzeżeniami. Organ wyjaśnił, że w postanowieniu uzgodnieniowym nie można zawrzeć żadnych zastrzeżeń, gdyż jeżeli organ uzgadniający je miał, to powinien w trybie art. 106 § 4 kpa przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ich wyeliminowania.

W skardze na to postanowienie E.M. wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 106 § 4 kpa. Zdaniem skarżącego stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję bądź wydać decyzję po uzgodnieniu, jest wiążące dla organu decydującego, co oznacza, że zastrzeżenia i warunki muszą zostać spełnione przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 124 kpa przez niewskazanie podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia i naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżący nie wyjaśnił jednak na czy miało by polegać naruszenie wskazanego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej u.p.p.s.a. ).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zasadnie organ II instancji uznał, że w związku z wejściem w życie z dniem 28 lipca 2005 r. ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113/2005 poz. 954 - art. 1 pkt.19 i art. 25) oraz z uwagi na złożenie przez inwestora w trybie art. 19 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy wniosku o zastosowanie w sprawie nowych przepisów, konieczne było rozpatrzenie sprawy na podstawie nowych uregulowań.

Z konstatacji tej jednak organ nie wyciągnął właściwych wniosków. Nie zauważył mianowicie, że nowa regulacja zmieniła w istotny sposób zasady postępowania dotyczącego uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy z punktu widzenia przepisów regulujących oddziaływanie takiej inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80/2003 poz. 717 ze zmianami), decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 (nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wśród uzgodnień i decyzji o jakich mowa w tym przepisie, nie ma - według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia - uzgodnień związanych z oceną oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. O ile bowiem pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62/2001 poz. 627 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 lipca 2005 r., postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowiło część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 46 ust. 1, 3 i 4 pkt 1), to po wspomnianej nowelizacji tej ustawy, która weszła w życie w dniu 28 lipca 2005 r., zgodnie z art. 46 ust. 1,3 i 4 pkt. 2 tej znowelizowanej ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach", a wydanie takiej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie i następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.). O tym, że projektowane, przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko przekonuje przepis § 3 ust. 1 pkt. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257/2004 poz. 2573 ze zmianami). Zgodnie bowiem z tym przepisem, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko m. in. instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny, Ponieważ § 2 ust. 1 pkt 22 tego rozporządzenia dotyczy instalacji do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub produktów chemicznych, o łącznej pojemności nie niższej niż 10.000 m3, wraz z urządzeniami do przeładunku, a przedmiotowe instalacje mają mieć pojemność 4 x 50 m-, ma do nich zastosowanie przepis § 3 ust. 1 pkt 35 tego rozporządzenia.

Z przytoczonych przepisów wynika, że w stanie prawnym jaki miał zastosowanie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, na etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie było już podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie uzgodnienia projektowanego zamierzenia w zakresie ochrony środowiska, do czego zmierza zaskarżone postanowienie SKO. W konsekwencji nie było również potrzeby określania wszystkich stron takiego zbędnego na tym etapie sprawy postępowania, co polecił wziąć pod uwagę organ II instancji w swym postanowieniu uchylającym postanowienie organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. W zaistniałym stanie faktycznym i prawny rzeczą organu odwoławczego było uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego, o czym stanowi art. 138 § 1 pkt 2 kpa in fine.

Przedstawione wyżej naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni mających w sprawie zastosowanie znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62/2001 poz. 627 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 lipca 2005 r., jako mające wpływ na wynik sprawy, skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, o czym sąd orzekł na podstawie art. 145 §1 pkt 1a). u.p.p.s.a.

W związku z takim rozstrzygnięciem nie miały w sprawie znaczenia zarzuty skarżącego. Ubocznie więc tylko można dodać, że skoro cały przepis art. 106 kpa nie mógł być w sprawie zastosowany, to nie ma znaczenia ocena czy wykładnia i zastosowanie art. 106 § 4 kpa było właściwe.

O naruszeniu natomiast art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109/2000 poz. 1157 ze zmianami) nie mogło być mowy, skoro przepis ten wraz z całą ustawą został uchylony z dniem 1 października 2001 r. przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100/2001 poz. 1085 ze zmianami).

. Rozpoznając sprawę ponownie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w punkcie III wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 p.o p.s.a.