Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 113/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005r., na posiedzeniu niejawnym sprawy, ze skargi M. G., R. G. o wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, w sprawie zakończonej wyrokiem NSA z dnia 4 grudnia 2003r., sygn. akt III SA 1597/02 postanawia p o s t a n a w i a Odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 października 2004r. o sygn. akt FSK 568/04 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną M. G. i R. G. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2003r. o sygn. akt III S.A. 1597/02 dotyczącego decyzji Izby Skarbowej, Ośrodek Zamiejscowy, z dnia 23 maja 2002r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dniu 6 kwietnia 2005r. (data nadania pisma) M. G., R. G. złożyli wniosek - skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 4 grudnia 2003r., sygn. akt III S.A. 1597/02, żądając uchylenia wskazanego wyroku i merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Jako podstawę wniosku Skarżący wskazali art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), podkreślając, że w dniu 15 marca 2005r. dowiedzieli się o uchwale pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2005r. wyjaśniającej spory interpretacyjne, jakie pojawiły się w związku z kolizją przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Skarżący podnoszą, iż z treści uchwały wynika, że od samego początku obowiązywania obu ustaw podatnik miał prawo, po spełnieniu warunków wskazanych w ustawach, do odliczenia darowizn w pełnej wysokości. Zdaniem Skarżących, powołana uchwała jest okolicznością faktyczną, która miałaby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003r "stoi w rażącej sprzeczności" z treścią tej uchwały i byłby z pewnością inny, gdyby tak jednoznaczne stanowisko Sądu było przedstawione.

Rozpoznając omawianą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 280 § 1 Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

W świetle art. 273 § 2 można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Zdaniem Sądu nie można uznać za podstawę do wznowienia postępowania podniesioną przez Skarżących uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem z utrwalonego już orzecznictwa SN i NSA wynika, iż wykładnia przepisu prawa materialnego dokonana przez NSA nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. Także nie jest nową okolicznością zmiana interpretacji przepisu prawa, dokonana przez Ministra Finansów ani też zmiana wykładni zawarta w wyroku lub w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów NSA z dnia 17 października 2001r., FOK 9/01 i z dnia 9 kwietnia 2003r., III S.A. 1970/01, niepubl.). O ile bowiem nowe dowody i nowe okoliczności służą ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, o tyle wykładnia prawa ma znaczenie na innym etapie rozstrzygania sprawy.

Biorąc pod uwagę, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający w art. 279 p.p.s.a. nie oznacza, iż skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, Sąd stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.