Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 282/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, § 3 w zw. z art. 52 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. i A. W. na decyzję Prezydenta Miasta [....] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

H. W. i A. W. skierowały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo, w którym zakwestionowały decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu. W piśmie tym wymienione podniosły merytoryczne zarzuty wobec tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) stwierdziło uchybienie przez H. W. i A. W. terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji.

Złożona skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "P.p.s.a.", zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z powyższej regulacji wynika więc, że przedmiotem zaskarżenia może być rozstrzygnięcie wydane przez organ drugiej instancji w związku ze skierowanym do niego środkiem zaskarżenia.

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013 r. (sygn. akt I OSK 116/13), nie wystarczy zatem samo złożenie przez stronę środka zaskarżenia od kwestionowanych decyzji czy postanowienia organu pierwszej instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie taki środek zaskarżenia został złożony, na skutek czego SKO wydało wskazane wyżej postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarga H. W. oraz A. W. kwestionuje jednak rozstrzygnięcie organu I instancji, co wprost wynika z jej treści, w której zawarte są zarzuty właśnie wobec tego rozstrzygnięcia. Składające skargę nie wskazują natomiast w ogóle postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2022 r., w związku z czym nie kierują względem niego jakichkolwiek zastrzeżeń. Nie można więc było w takiej sytuacji przyjąć, że to właśnie to postanowienie stanowi faktycznie przedmiot ich skargi.

W powyższych uwarunkowaniach należało odrzucić skargę jako wniesioną na decyzję organu I instancji, co w świetle powołanych przepisów prawnych jest niedopuszczalne.

Podstawę niniejszego postanowienia stanowił art. 58 § 1 pkt 6, § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a.