Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1357/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243  1, art. 249a, art. 258 par. 1 i 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 02 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku MG o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi MG na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił skargę MG na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

Skarżąca pismem z dnia [...] wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej i reprezentowania jej przez Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W tym miejscu wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] [karta nr [...] akt sąd.] przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdyż zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącej radcę prawnego.

Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla MG radcę prawnego ZC.

Zauważyć również należy, że skarżąca nie wniosła na postanowienie starszego referendarza sądowego sprzeciwu, również prawo pomocy nie zostało cofnięte przez Sąd.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: "P.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznanie stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem lub w toku postępowania rozpoznawczego. Oznacza to, że raz przyznane prawo pomocy rozciąga się na całe postępowanie sądowoadministracyjne, o ile uprawnienie to nie zostało cofnięte. Skoro skarżąca w niniejszej sprawie korzysta z pomocy prawnej ustanowionego dla niej radcy prawnego z urzędu, to zbędne jest ponowne merytoryczne rozpoznanie wniosku o prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżącej w przedmiocie ponownego ustanowienia pełnomocnika z urzędu stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie umarza się (art. 249a P.p.s.a.), gdyż wnioskodawczyni już z tego prawa korzysta.

Ponadto zauważyć należy, że nawet okoliczność, iż skarżąca może być niezadowolona z działań ustanowionego z urzędu pełnomocnika, również nie jest równoznaczna z możliwością ustanowienia kolejnego, innego pełnomocnika z urzędu.

Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

W ocenie starszego referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącej o ustanowienie adwokata stało się zbędne z uwagi na okoliczność, że skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego zostało przyznane prawomocnym postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], a zatem postępowanie z wniosku o ustanowienie adwokata należy umorzyć.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.