Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 79/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi Firmy A Sp. z o.o. z siedzibą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwanej dalej O.p.), art. 77 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o podatku akcyzowym) oraz § 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 kwietnia 2004 roku w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych (Dz. U. nr 74, poz. 673 z późn. zm., zwanego dalej Rozporządzeniem w sprawie zwrotu akcyzy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] odmawiającą dokonania zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego w kraju z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej na podstawie faktury o nr [...] z dnia [...].

Podstawą wydania powyższej decyzji były następujące ustalenia faktyczne:

W dniu [...] "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zakupiła od "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością samochód osobowy marki [...], rok produkcji [...]. "B" Spółka z o.o. złożyła deklarację AKC-3 i dokonała wpłaty podatku akcyzowego od ww. samochodu osobowego będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Samochód został zarejestrowany w Polsce pod nr [...].

Następnie w dniu [...] "A" Spółka z o.o. dokonała sprzedaży wskazanego samochodu L.J., która po objęciu go we władanie jako jego właściciel, wyjechała tym samochodem za granicę Polski.

Wnioskiem z dnia [...] Spółka "A" wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego o zwrot zapłaconej akcyzy w kwocie [...] złotych. Podatniczka przedłożyła oryginał faktury zakupu numer [...] z dnia [...], oryginał faktury sprzedaży numer [...] z dnia [...], oryginał VAT-22 dokument potwierdzający wywóz przez nabywcę nowego środka transportu z Rzeczypospolitej Polskiej do innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, oświadczenie sporządzone w języku [...] z dnia [...] o przejęciu w N. przez L.J. podatku VAT za samochód [...] wraz z jego tłumaczeniem na język polski, dowód zapłaty za fakturę nr [...] z dnia [...], a także dokument potwierdzający przyjęcie samochodu osobowego na terytorium N. tj. [...] dokument rejestracyjny samochodu osobowego ([...]) z dnia [...] oraz [...] wystawiony w dniu [...].

W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję odmawiającą dokonania zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego w kraju z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej na podstawie faktury o numerze [...] z dnia [...] .

Od powyższej decyzji Spółka "A" złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 2 pkt 10 oraz art. 77 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędne przyjęcie, że warunkiem zwrotu akcyzy jest fizyczne przewiezienie pojazdu przez podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy, to jest, że zwrot akcyzy nie przysługuje, gdy wykonawcą transportu jest jego odbiorca. W odwołaniu strona odniosła się do kwestii daty faktury numer [...] z dnia [...], która to data została błędnie wygenerowana przez system informatyczny. W konkluzji, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i określenie kwoty zwrotu akcyzy za wyroby niezharmonizowane zgodnie z wnioskiem z dnia [...]. Skarżąca przedłożyła kopię noty korygującej do faktury numer [...].

W decyzji, wydanej po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej przywołując przepis art. 77 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym wskazał, że podmiotowi, który dostarczył wyroby akcyzowe niezharmonizowane na terytorium państwa członkowskiego, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy. Zwrot akcyzy następuje na wniosek podatnika. Na podstawie przepisów Rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy - zwrot podatku przysługuje podmiotowi, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej po spełnieniu określonych prawem wymogów. Odmienne wymogi nałożone są zaś na podatnika w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej realizowanej bez udziału przewoźnika lub spedytora, przy użyciu własnego środka transportu. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy dokumentacji sprawy (tj. dokumentu VAT-22 potwierdzającego wywóz przez nabywcę nowego środka transportu z Polski do innego państwa członkowskiego, faktury sprzedaży nr [...] z dnia [...] , na której umieszczono informację, że środkiem transportu jest "transport własny nabywcy", [...] dokumentu rejestracyjnego wskazanego samochodu osobowego, z którego wynika, że rejestracja na terenie N. nastąpiła wcześniej tj. dnia [...] aniżeli jego sprzedaż ([...] ) podkreślił, że w niniejszej sprawie nie można zastosować § 2 cyt. wyżej Rozporządzenia, bowiem to L.J. odebrała samochód marki [...] na terenie Polski (z salonu Spółki z o.o. "A") i samodzielnie przetransportowała go do N. A zatem zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami nie został spełniony wymóg dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej przez podmiot ubiegający się o zwrot podatku akcyzowego. Organ podkreślił, że podstawowym elementem dostawy wewnątrzwspólnotowej na podstawie przepisów ww. Rozporządzenia jest dostarczenie przez podatnika wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych na terytorium państwa członkowskiego z wykorzystaniem środka transportu przewoźnika lub spedytora albo własnym środkiem transportu. Pod pojęciem "własny środek transportu" należy zaś rozumieć środek transportu podatnika. Wymogiem warunkującym zwrot akcyzy jest, aby podatnik dokonując dostawy osobiście lub zlecając dostawę spedytorowi dokonał przemieszczenia wyrobów akcyzowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał, że Spółka "A" nie dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej. W jego ocenie sprzedaż powyższa nie miała także charakteru eksportu wyrobu akcyzowego, ponieważ przeniesienie własności samochodu miało miejsce na terenie kraju i samochód został na terenie kraju zarejestrowany. W związku z powyższym dokonaną transakcję należy potraktować jako sprzedaż krajową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Spółka z o.o. zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej:

1. obrazę przepisów art. 2 pkt 10 oraz art. 77 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym- poprzez dowolne, błędne, oderwane od treści przepisów nadanie treści normatywnej przepisom i uwarunkowanie zwrotu akcyzy od tego, kto dokonuje (dostawca, odbiorca czy też firma spedycyjna) fizycznego przemieszczenia towaru pomiędzy dwoma krajami WE, a nie od tego, jak stanowi literalnie przepis, czy nastąpiło przemieszczenie towaru pomiędzy dwoma krajami WE (dostawa), a w konsekwencji tego odmowę zwrotu akcyzy z uwagi na fakt, że nabywca odebrał pojazd z siedziby skarżącej i dokonał transportu we własnym zakresie bez użycia lawety tj. "na kołach"

2. naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez ustalenie normatywnej treści obowiązku podatkowego w oparciu o przepisy wykonawcze rozporządzenia, sprzeczne z treścią ustawy

3. ustalenie obowiązku podatkowego sprzeczne z wykładnią celowościową obowiązków podatkowych

4. naruszenie reguł postępowania administracyjnego tj. art. 122 i 120 O.p. poprzez wydawanie odmiennych i sprzecznych ze sobą decyzji podatkowych w takich samych stanach faktycznych oraz poprzez oparcie orzeczenia o niczym nieuzasadnioną, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, odmowę oceny prawnej przedłożonego dokumentu w postaci korekty faktur i wywodzenie skutków prawnych z omyłkowej faktury, nieprawidłowej w zakresie daty, następnie prawidłowo przez stronę skorygowanej.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania administracyjnego prowadzonego przed Naczelnikiem Urzędu Celnego nr [...] - na okoliczność, że organ celny w dniu [...] tj. przed wydaniem zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji uznał zasadność zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej, mimo odbioru i dokonania transportu osobiście przez nabywcę towaru.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że oparcie się przez organy podatkowe w przeważającym stopniu na przepisach Rozporządzenia wykonawczego narusza art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

Nadto jej zdaniem, Rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy zawiera jedynie przepisy proceduralne określające warunki przedmiotowe, tryb i termin zwrotu akcyzy oraz dokumentacji faktu przemieszczenia wyrobu (jako przesłanki warunkującej wypłatę). Nie wskazuje zatem wymogów podmiotowych, jakie należy spełnić, aby otrzymać zwrot podatku akcyzowego.

Skarżąca podkreśliła, że interpretacja dokonana przez organy podatkowe jest sprzeczna z legalną definicją dostawy wewnątrzwspólnotowej określoną w ustawie o podatku akcyzowym, zasadami logiki oraz zasadami wolności obrotu handlowego określonymi w regułach INCOTERMS.

Odnośnie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 120 i 122 O.p. strona wskazała, że w niniejszej sprawie organy podatkowe zastosowały wykładnię prezentowaną w piśmie okólnym Ministra Finansów z dnia [...], podczas, gdy wskazywana przez skarżącą interpretacja jest tożsama z wykładnią zawartą w piśmie Departamentu Podatku Akcyzowego Ministerstwa Finansów z dnia [...]. Dodatkowo, wskazano, że organy podatkowe całkowicie pominęły treść noty korygującej fakturę nr [...], dokonując wyłącznie oceny błędnie wystawionej faktury nr [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1269 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.)

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy fizyczne przetransportowanie (tzw. transport "na kołach") na terytorium innego państwa członkowskiego przez nabywcę samochodu osobowego zakupionego na terytorium Polski, wchodzi w zakres znaczeniowy pojęcia dostawy wewnątrzwspólnotowej, która jest warunkiem zwrotu podatku akcyzowego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania administracyjnego prowadzonego przed Naczelnikiem Urzędu Celnego nr [...] (na okoliczność, że organ celny w dniu [...] uznał zasadność zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej mimo odbioru i dokonania transportu osobiście przez nabywcę towaru), bowiem postępowanie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie Sądu wskazana sprawa nie była w żaden sposób powiązana (oprócz analogicznych stanów faktycznych) z niniejszą sprawą, zaś rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego (w sprawie nr [...]) wydane zostało w ramach przyznanych mu kompetencji, w granicach jego uznania popartego stosowną argumentacją, i nie wiąże Sądu w niniejszym postępowaniu.

Jednakowoż Sąd uznał, że sprzeczność orzeczeń wydawanych przez organy podatkowe w analogicznych stanach faktycznych, a także sprzeczność pism okólnych Ministra Finansów nie sprzyja ugruntowywaniu zasady praworządności oraz pewności prawa, a także zaufania obywateli do organów podatkowych. W ocenie Sądu działania takie wyczerpują znamiona naruszenia przepisów postępowania tj. art. 120 i 121 O.p., jednakże nie można jednocześnie uznać, że mają one istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przechodząc do meritum sprawy, stosownie do art. 2 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym dostawa wewnątrzwspólnotowa jest to przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego.

Z porównania treści załącznika nr 1 do ww. ustawy z załącznikiem nr 2 do tej ustawy wynika, że samochody osobowe są wyrobami niezharmonizowanymi.

W myśl art. 77 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym podmiotowi, który dostarczył wyroby akcyzowe niezharmonizowane na terytorium państwa członkowskiego, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje na jego wniosek zwrot akcyzy.

Z powyższego przepisu wynika, że podatnik, który ubiega się o zwrot akcyzy musi być jednocześnie podmiotem, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że "A" Spółka z o.o. takiej dostawy nie dokonała, bowiem samochód osobowy [...] został wywieziony z terytorium RP przez jego nabywcę L.J.. Zatem zasadnie organy podatkowe przyjęły na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (tj. wniosku z dnia [...] i dokumentu VAT-22 potwierdzającego wywóz przez nabywcę nowego środka transportu z Polski do innego państwa członkowskiego, faktury sprzedaży nr [...] z dnia [...], na której umieszczono informację, że środkiem transportu jest "transport własny nabywcy"), że skarżąca dostawy nie dokonała, zatem nie przysługuje jej zwrot podatku akcyzowego. W tym miejscu należy podnieść, że oparcie się przez organ odwoławczy na treści wadliwej faktury nr [...] i nie wskazanie w decyzji powodów, dla których nie uwzględniono noty korygującej do tej faktury stanowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 210 § 1 i 4 O.p., które jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał, że powyższa nota korygująca jest jedynie dowodem na to, że sprzedaż odbyła się w innym dniu aniżeli [...], co było podkreślane przez stronę. Inne elementy tej faktury nie były natomiast przez skarżącą kwestionowane. W szczególności Spółka nie kwestionowała tego, że to L.J. dokonała przemieszczenia samochodu osobowego [...] poza granice Polski. Powyższe zresztą, jak słusznie wskazały organy podatkowe, potwierdzają także inne, poza kwestionowaną fakturą, dowody tj. np.: dokument VAT-22 (k. 4 akt administracyjnych).

Szczegółowe zasady zwrotu akcyzy zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 kwietnia 2004 roku w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych (Dz. U. nr 74, poz. 673 z późn. zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 cyt. Rozporządzenia dostawa może nastąpić albo z udziałem przewoźnika lub spedytora (§ 2 ust. 1) albo też bez ich udziału, przy użyciu własnego środka transportu podatnika (§ 2 ust. 2). Z powyższych uregulowań wynika, że w sytuacji, gdy dostawa jest realizowana przez podatnika osobiście, musi nastąpić element przemieszczenia wyrobu "przy użyciu własnego środka transportu", co uprawnia do konkluzji, że transport ten nie może być dokonany "na kołach" samochodu osobowego przez jego nabywacę, lecz przy użyciu "innego" środka transportu tj. np.: lawety. Tym samym nie można uznać, że przejechanie przez granicę samochodem osobowym, od którego uiszczono w Polsce podatek akcyzowy, stanowi jego przemieszczenie przy użyciu środka transportu w rozumieniu przepisów ww. Rozporządzenia.

W tym miejscu należy wskazać na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 217 Konstytucji RP, bowiem wymóg, aby to podatnik dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej wynika z ustawy o podatku akcyzowym (art. 77 ust. 3 tej ustawy). Także sam obowiązek podatkowy został nałożony przepisami ww. ustawy. W ocenie Sądu wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do jednoznacznych konkluzji, zatem brak jest podstaw do stosowania innych rodzajów wykładni.

Sąd ocenił także jako bezzasadny zarzut dotyczący regulowania w drodze Rozporządzenia (co stoi w sprzeczności z art. 217 Konstytucji RP) wymagań, jakie podatnicy winni dodatkowo spełnić, aby ubiegać się o zwrot akcyzy. Podnieść trzeba, że zgodnie z art. 92 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. W myśl art. 77 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i rodzaje dokumentów potwierdzających dostawę wewnątrzwspólnotową, szczegółowe warunki i tryb zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w przypadku dostaw wewnątrzwspólnotowych oraz terminy zwrotu akcyzy.

Podkreślić zatem trzeba, że cyt. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej, zgodnie z jej treścią, wskazującą m.in., że winno ono określać sposób dostawy wewnątrzwspólnotowej. W zakres takiego sposobu wchodzi zaś, zdaniem Sądu, rodzaj (sposób) transportu wyrobu niezharmonizowanego tj. przy pomocy przewoźnika lub spedytora albo też bez ich udziału, przy użyciu własnego środka transportu podatnika.

Brak również sprzeczności pomiędzy treścią rozporządzenia i ustawy o podatku akcyzowym z treścią Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (OJ L 76/1 z 23 marca 1992 roku). W art. 10 ust. 1 przywołanej dyrektywy jednoznacznie wskazano, że aby powstała możliwość zwrotu podatku akcyzowego, dostawa wewnątrzwspólnotowa musi zostać wykonana bezpośrednio lub pośrednio przez sprzedawcę lub w jego imieniu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Przechodząc do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 122 O.p., Sąd stwierdza, że i ten zarzut nie zasługuje na podzielenie. Prawidłowe jest bowiem stanowisko wyrażone przez Dyrektora Izby Celnej, który wskazał, że uznanie błędnej daty faktury (która wygenerowana została przez system informatyczny i nie odpowiada rzeczywistej dacie zawarcia transakcji) nie ma wpływu na zmianę stanu faktycznego w sprawie, bowiem z przedstawionej faktury korygującej wynika tyle tylko, że transakcja sprzedaży wyrobu akcyzowego miała miejsce na terenie kraju, a jedynie w innej dacie tj. w dniu [...].

Mając powyższe na względzie uznać należy, że w niniejszej sprawie nie miała miejsca dostawa wewnątrzwspólnotnowa, bowiem nie została ona dokonana przez podatnika (tylko przez nabywcę), zaś transport za granicę przedmiotowego pojazdu nie nastąpił przy użyciu własnego środka transportu (np.: lawety, przewóz) tylko "na kołach" samochodu dokonany przez jego nabywcę.

Reasumując, Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też do naruszenia prawa, będącego podstawą do wznowienia postępowania lub też do innego naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o dlatego na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.