Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 140/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 46 ust. 1, art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu sprawowanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, nabytej w związku z budową drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej Nr [...] relacji T.-Ł.-Ł. na odcinku od km 0+000 do 0+720,63 km, położonej w miejscowości T. gm. [...], oznaczonej jako działki nr 2266/1, 2267/3, 2267/5, 2268/1, 2269/1, 2270/1, 2271/2, 2272/4, 2272/8, 2273/2, 2274/2, 2275/4, 2275/15, 2278/7, 2281/3, 2282/3, 2283/2, 2284/5, 2284/8, 2284/11, 2285/2, 2286/2, 2287/2, 2288/2, 2289/2, 2290/2, 2291/3, 2292/3, 2298/1, 2299/4, 2300/1, 2301/1.

W podstawie prawnej Wojewoda powołał art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwana dalej "K.p.a.") i art. 9a ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm. – zwanej dalej "u.g.n.").

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2013 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w [...] (zwana dalej: GDDKiA w [...]) zwróciła się o wydanie decyzji w sprawie wygaśnięcia trwałego zarządu na nieruchomości położonej w miejscowości T., gm. [...], nabytej w związku z budową drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej nr [...] relacji T.-Ł.-Ł. na odcinku od km 0+000 do 0+720,63 km. Wyjaśniono, że z dniem [...] grudnia 2011 r. ten odcinek drogi zaliczony został do kategorii drogi w ciągu której leży i stał się publiczną drogą powiatową.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu sprawowanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, nabytej w związku z budową drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej Nr [...] relacji T.-Ł.-Ł. na odcinku od km 0+000 do 0+720,63 km, położonej w miejscowości T. gm. [...], oznaczonej jako działki o numerach wskazanych w tej decyzji.

Organ wyjaśnił, że nabycie działek przez GDDKiA w [...] na rzecz Skarbu Państwa, jak i objęcie ich w trwały zarząd nastąpiło w związku z budową drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej nr [...]. Inwestycja ta prowadzona była z wykorzystaniem środków pochodzących z dotacji Unii Europejskiej. Jak zauważył organ zaciągnięcie zobowiązania obejmującego gwarancję zachowania trwałości realizacji projektu jest zobowiązaniem, które nie może być przenoszone w żaden sposób przez beneficjenta na inne podmioty. Właśnie konieczność spełnienia przez GDDKiA zobowiązania zachowania trwałości projektu sprawia, że nie można uznać, że ww. nieruchomości stały się zbędne dla wnioskodawcy. O zbędności nieruchomości dla GDDKiA winny przesądzać: trwanie uprawnień związanych z rękojmią i gwarancją w przypadku wyjścia na jaw wad związanych z budową drogi, jak i zobowiązań np. zachowanie trwałości projektu zamieszczonego na liście projektów indywidualnych dla programu operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013. Starosta stwierdził, że zarówno ww. prawa, jak i zobowiązania są ściśle związane z GDDKiA.

Odwołanie od tej decyzji złożyła GDDKiA Oddział w [...], wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11.07.2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. L 210 z 2006 r., s. 25 – zwane dalej "rozporządzeniem nr 1083/2006"), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wygaszenie trwałego zarządu prowadzi do zmiany charakteru własności elementu infrastruktury. Nadto naruszenie art. 47 ust. 1 u.g.n., poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu, w sytuacji, gdy nieruchomość ta stała się zbędna dla odwołującego. Strona zarzuciła także naruszenie art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego

i okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ.

Wojewoda nie uwzględnił odwołania i powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda podał, że odwołujący domaga się wygaszenia trwałego zarządu GDDKiA w stosunku do nieruchomości wskazanej we wniosku, z uwagi na jej zbędność. Jak wskazał wnioskodawca w myśl art. 10 ust. 4 ustawy o drogach publicznych nieruchomość ta, z dniem [...].12.2011 r., zaliczona została do kategorii drogi w ciągu której leży, tj. drogi nr [...] i stała się publiczną drogą powiatową, której zarządcą jest zarząd powiatu (art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Zatem w ciągu 18 miesięcy od złożenia wniosku organ winien wydać pozytywną decyzję.

Wojewoda podał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 47 u.g.n., który w ust. 1 reguluje sytuacje wygaszenia trwałego zarządu na wniosek państwowej bądź samorządowej jednostki organizacyjnej, zgłoszony właściwemu organowi, którym jest stosownie do art. 4 pkt 9 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie

z zakresu administracji rządowej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa bądź organ wykonawczy gminy, powiatu i województwa. Przesłanką wydania tej decyzji jest zbędność całości lub części nieruchomości pozostającej w trwałym zarządzie, zaś złożenie wniosku poprzedza zgoda organu nadzorującego nad określoną jednostką organizacyjną. Natomiast w ust. 2 ustawodawca nałożył na organ obowiązek ustalenia stanu faktycznego, tj. ustalenia "uzyskania możliwości zagospodarowania nieruchomości".

Wojewoda stwierdził, że nie podziela zdania odwołującego dotyczącego zbędności nieruchomości. Wyjaśnił, że działki wskazane we wniosku objęte zostały decyzją Wojewody z [...].11.2009 r nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi krajowej nr [...] kl. GP od projektowanego wiaduktu W-9 do ronda Z. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi km 468+360-472+280,56 – odcinek pozamiejski od projektowanego wiaduktu W-9- do gr. adm. M. R. km 468+360,00-469+762,00". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2010 r. Wynika z niej, że przedmiotowe działki na wniosek GDDKiA zostały wskazane jako teren na którym realizowana będzie budowa drogi krajowej. Ukształtowana tą decyzją linia podziału nieruchomości stała się granicą prawną terenu zajętego docelowo pod drogę publiczną o określonej kategorii. Projektowanie linii rozgraniczającej drogę publiczną stanowi projektowanie przyszłej granicy prawnej terenu wykorzystywanego pod drogę publiczną, w rozpoznawanej sprawie o kategorii drogi krajowej.

W dalszej części Wojewoda cytując art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych podał, że z jego treści jednoznacznie wynika, że w przypadku własności Skarbu Państwa prawo trwałego zarządu ustanawiane jest na rzecz GDDKiA. GDDKiA prawo trwałego zarządu w stosunku do nieruchomości objętych wnioskiem nabyła jeszcze przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jednak pozostaje to bez znaczenia, gdyż nieruchomości te znalazły się w liniach rozgraniczających teren zatwierdzonych w decyzji z [...].11.2009 r., co oznacza, że i tak stałyby się przedmiotem trwałego zarządu z mocy prawa.

Organ odwoławczy zauważył, że pozostawanie przedmiotowych nieruchomości w trwałym zarządzie GDDKiA jest konsekwencją wydanej decyzji

o realizacji inwestycji drogowej i skoro ta decyzja wyznaczając linie rozgraniczające, którymi objęte są przedmiotowe działki, pozostaje w obrocie prawnym to wygaszenie trwałego zarządu jest niemożliwe. Dodatkowo wyjaśniono, że działki objęte wnioskiem znajdują się w obrębie skrzyżowania drogi krajowej [...] z drogą powiatową nr [...], a zatem zastosowanie znajduje art. 25 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten wskazuje, że budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii. Powyższe uzasadnia także zasadność pozostawania trwałego zarządu przy GDDKiA jako zarządcy drogi o wyższej kategorii.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyła GDDKiA, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1/ naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny poprzez przyjęcie, że w okolicznościach sprawy nie zachodzi przesłanka zbędności nieruchomości mimo faktu, że przedmiotowa nieruchomość usytuowana jest w ciągu drogi powiatowej a skarżący nie sprawuje zarządu dróg tej kategorii;

- art. 107 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, brak wskazania podstawy prawnej dla stwierdzenia, że dopóki decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pozostaje w obrocie, to niemożliwym jest wygaszenie prawa trwałego zarządu.

Strona skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy nie istnieją żadne negatywne przesłanki do wygaśnięcia trwałego zarządu a nadto, że nieruchomość stała się dla skarżącego zbędna; art. 25 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przepis ten może uzasadniać odmowę stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu; art. 20 ust. 1 w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wyznaczenie w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej linii rozgraniczających teren powoduje niedopuszczalność wygaszenia prawa trwałego zarządu, jeżeli sama decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pozostaje w obrocie prawnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się więc kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowiąc, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanej podstawy prawnej.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, tj. co do jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Z dołączonej do akt dokumentacji sprawy niespornie wynika, że nieruchomości oznaczone jako działki o nr 2266/1, 2267/3, 2267/5, 2268/1, 2269/1, 2270/1, 2271/2, 2272/4, 2272/8, 2273/2, 2274/2, 2275/4, 2275/15, 2278/7, 2281/3, 2282/3, 2283/2, 2284/5, 2284/8, 2284/11, 2285/2, 2286/2, 2287/2, 2288/2, 2289/2, 2290/2, 2291/3, 2292/3, 2298/1, 2299/4, 2300/1, 2301/1, poł. w miejscowości T., gm. [...], stanowiące własność Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]), z dnia [...] grudnia 2008 r. ([...]), z dnia [...] kwietnia 2012 r. ([...]), z dnia [...] grudnia 2008 r. ([...]), z dnia [...] października 2007 r. ([...]), z dnia [...] maja 2012 r. ([...]) zostały przekazane w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) oraz na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Wspomniane wyżej decyzje Wojewody o ustanowieniu trwałego zarządu były podstawą wpisu do księgi inwestycji.

Z wnioskiem o wygaszenie trwałego zarządu na w/w nieruchomościach wystąpiła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśniając, że w związku z zakończeniem wszystkich robót budowlanych i zyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, znak: [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zachodzi potrzeba wygaszenia trwałego zarządu na w/w nieruchomościach, którymi będzie zarządzać Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych w [...] W tymże wniosku (pismo z dnia [...] grudnia 2012 r.) powołano art. 47 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) (trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu. Z kolei w myśl art. 47 ust. 1 tej ustawy, powołanego przez organy obu instancji jako podstawa prawna, jednostka organizacyjna sprawując trwały zarząd może zgłosić właściwemu organowi wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu do całej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Ust. 2 art. 47 ustawy stanowi zaś, że właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek jednostki organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Zatem o wydaniu przez organ decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu decyduje m.in. spełnienie przez wnioskodawcę przesłanki zbędności określonej w ust. 1. Wobec jednak braku ustawowej definicji pojęcia zbędności, odnieść ją należy do zbędności faktycznej, a nie formalnie oświadczonej przez jednostkę organizacyjną sprawująca trwały zarząd nieruchomością.

Warunkiem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego jest prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Wbrew zarzutom skargi, organom orzekającym w sprawie niniejszej nie można przypisać zaniedbania obowiązków proceduralnych w tym względzie.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak wyżej już wyjaśniono, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, W – wa 2004, s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W ocenie Sądu, nie jest trafny podniesiony i opisany w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., tj. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dowolną jego ocenę poprzez przyjęcie, że w okolicznościach sprawy nie zachodzi przesłanka zbędności nieruchomości. Nie podziela także Sąd zarzutu naruszenia art. 107 K.p.a., a więc skierowanego wobec uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Otóż w sprawie niniejszej nie jest kwestyjne, iż nieruchomości objęte wnioskiem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu zostały przez nią nabyte w związku z budową drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej nr [...] relacji T. – Ł. – Ł. na odcinku od km 0 + 000 do 0 + 720,63 km realizowanej na podstawie decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2009 r. ([...]) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wymieniona decyzja stała się ostateczna [...] stycznia 2010 r., z tą też chwilą ukształtowana nią linia podziału nieruchomości stała się granicą prawną terenu zajętego docelowo pod drogę publiczną o kategorii drogi krajowej. Jak wynika z akt sprawy realizacja projektu budowy drogi [...] i A[...] umieszczona została na liście projektów indywidualnych dla programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 – 2013 realizowana była przy wykorzystaniu z UE pomocowych środków finansowych i na "obowiązek zachowania trwałości projektu" zwróciła uwagę Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w [...], czyli już po złożeniu wniosku o wygaszenie trwałego zarządu ustanowionego na przedmiotowych nieruchomościach.

W świetle art. 47 ust. 1 ustawy wydanie przez organ decyzja o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu uwarunkowane jest spełnieniem przesłanki zbędności całej nieruchomości lub jej części. Zatem dla oceny czy w sprawie ta zbędność zaistniała konieczne jest ustalenie celu ustanowienia trwałego zarządu i następnie dokonanie oceny na ile cel ten, już po ustanowieniu trwałego zarządu i objęciu nieruchomości w zarząd, nie jest już aktualny.

Zdaniem Sądu, jednostka wnioskująca o wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu nieruchomości winna nie tylko wskazać na zbędność nieruchomości, ale również uzasadnić tę zbędność. W sprawie niniejszej organy obu instancji słusznie uznały, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie wykazała, by nieruchomości, na których ustanowiony został trwały zarząd i wymienione przez nią we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. stały się zbędne.

Otóż w w/w wniosku skarżąca jako jego uzasadnienie podała "zakończenie wszystkich robót budowlanych i zyskanie decyzji pozwolenia na jej użytkowanie znak: [...] z dnia [...].12.2011 r.", co się tyczy drogi powiatowej nr [...] i zarządzać nią będzie Powiatowy Zarząd Dróg w [...]

W uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji stwierdzono wprost, iż kryterium zbędności nieruchomości dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie może się opierać wyłącznie na tym, że nowowybudowany odcinek drogi publicznej leży w ciągu drogi powiatowej. Sąd podziela to stanowisko, a utrzymanie w mocy decyzji powyższej oznaczać musi, iż organ odwoławczy ja akceptuje wraz z jej uzasadnieniem, bowiem podkreślić należy, że nieruchomości te zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem i cel ustanowienia na przedmiotowych działkach trwałego zarządu nie przestał być aktualny. Nadto trafnie w zaskarżonej decyzji przywołano regulację zawartą w art. 25 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odnosząca się do sytuacji istniejącej w rozpoznawanej sprawie (działki objęte wnioskiem znajdują się w obrębie skrzyżowania drogi krajowej [...] z drogą powiatową nr [...], co potwierdza stosowana mapa w aktach administracyjnych), pismo zaś Zarządu Dróg Powiatowych, z dnia [...] maja 2014 r. ([...]), skierowane do strony skarżącej w sposób wyraźny wskazuje, iż nie nastąpiło przejęcie przez Powiat [...] nowowybudowanego odcinka drogi powiatowej Nr [...] T. – Ł. – Ł. na odcinku od km 0 + 000 do km 0 + 720,63 o długości 720,63 m.

Reasumując Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniony zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przy respektowaniu również reguły wyrażonej w art. 7 K.p.a. w konsekwencji dawał organom administracji podstawę do ustalenia, że w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w przepisie art. 47 ust. 1. Oznacza to w rezultacie, że nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa na wstępie.

Sąd zatem nie znajdując powodów do usunięcia tych decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.