Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1947/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2015 r. wniosku H. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi H. R. na działanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

H. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na działanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, nie precyzując jednak bliżej charakteru tego działania.

Postanowieniem z 1 kwietnia 2015 r. (k. 21-22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Pismem z 17 sierpnia 2015 r. (k. 49) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności bądź określenia, na czym polega bezczynność organu - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono Skarżącemu 4 września 2015 r.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący złożył 11 września 2015 r. pismo w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie (k. 53) wyjaśniając, że zarzuca Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji bezczynność w przestrzeganiu art. 2, 4, 7, 8 ust. 1 i 2, art. 54 ust. 1 i 2 oraz art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Powyższe pismo wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 21 września 2015 r. (prezentata - k. 52).

Skarżący ponadto wniósł o przyznanie mu prawa pomocy (k. 10-11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.

W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braku formalnego skargi polegającego na braku wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, do czego skarżący jest zobowiązany na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Pismo złożone 11 września 2015 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie nie może zostać uznane za uzupełnienie braku formalnego skargi, ponieważ zostało złożone z uchybieniem terminu. Nie zostało ono złożone do właściwego w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, lecz do sądu niewłaściwego - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, stąd za datę jego złożenia należy uznać dzień, w którym wpłynęło ono do sądu właściwego, co nastąpiło 21 września 2015 r., czyli już po terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi, który upłynął 11 września 2015 r.

Nieuzupełnienie braku formalnego skargi powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.