Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 448/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: Załącznik
journal: Dz.U. 2001 nr 151 poz 1687
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Czesława Socha Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 289/05 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Oddala skargę kasacyjną; 2. Zasądza od "A." Spółki z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wr 289/05 oddalił skargę A. Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym:

Na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] oraz z dnia [...] października 2002 r., nr [...] A. Spółka z o.o. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z B. towar [...] w tabletkach i kapsułkach. Sprowadzony towar został w zgłoszeniu zaklasyfikowany do pozycji PCN 2106 90 98 0 ze stawką celną zawieszoną w wysokości 0%.

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego we W. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i stosując stawkę celną konwencyjną w wysokości 25 % określił dług celny na kwotę 7.779,80 zł. W motywach decyzji organ celny wskazał, że strona spełniła tylko jedną z przesłanek zastosowania stawki celnej zawieszonej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 151, poz. 1687), a mianowicie udokumentowała pochodzenie towaru. Nie przedstawiła natomiast Świadectwa Rejestracji wydanego przez Ministra Zdrowia, a jedynie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego zezwalającą na wprowadzenie do obrotu przedmiotowego towaru. Tymczasem zgodnie z załącznikiem do powyższego rozporządzenia dopuszczalne było zastosowanie zawieszonej stawki celnej w wysokości 0 % w odniesieniu do taryfikowanych wg kodu PCN 2106 90 98 0 "preparatów mających charakter dietetycznych środków spożywczych oraz preparatów witaminowych, także zawierających produkty roślinne, posiadających Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia".

Orzekając na skutek odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] maja 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż obowiązek uzyskania Świadectwa Rejestracji Ministra Zdrowia wynika wprost z załącznika do wskazanego powyżej rozporządzenia, określającego warunki zastosowania zawieszonych stawek celnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, iż z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zawieszenia pobierania ceł wynika, że zastosowanie stawki celnej zawieszonej uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków. Pierwszym z nich jest wymienienie towaru w załączniku do rozporządzenia, a drugim udokumentowanie jego pochodzenia. Towary, w stosunku do których możliwe jest zawieszenie cła, zostały wymienione w załączniku do powołanego powyżej rozporządzenia poprzez wskazanie ich kodu PCN oraz szczegółowy opis rodzaju danego towaru zaliczanego do kodu wraz z podaniem wysokości stawki, do jakiej cło podlega zawieszeniu. Sąd I instancji podkreślił, że nie do wszystkich towarów zaklasyfikowanych do kodu 2106 90 98 0 możliwe jest zawieszenie cła, lecz tylko do takich, które posiadają Świadectwo Rejestracji Ministra Zdrowia.

W ocenie Sądu, przedłożona przez stronę decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2002 r. nie jest dokumentem właściwym do zastosowania stawki celnej zawieszonej, lecz jest jedynie pozwoleniem na wprowadzenie do obrotu w kraju przedmiotowego towaru. Dokumentem uprawniającym do skorzystania z zawieszenia pobierania cła jest jedynie Świadectwo Rejestracji wydane na podstawie art. 6 ust. 3 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej.

Sąd I instancji podkreślił, że w każdym roku w sprawach zawieszenia pobierania ceł, przewidziano inne towary oraz inne warunki uprawniające do zwolnień. W niniejszej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r., w którym przewidziano zawieszenie pobierania ceł od towarów zaliczonych do kodu 2106, jednakże pod warunkiem, że posiadają one Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia. Ze względu na formalistyczny charakter prawa celnego, warunki konieczne do zastosowania zawieszenia pobrania ceł, należy odczytywać literalnie i wprost. W stosunku do zwolnień niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji, decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego nie może jednocześnie zastępować Świadectwa Rejestracji wydanego przez Ministra Zdrowia, koniecznego dla zastosowania stawki celnej w wysokości 0 %.

Zdaniem Sądu, ustalony stan faktyczny sprawy pozwalał na zastosowanie wskazanych przez organy celne przepisów i nie dopatrzono się naruszenia przez organy celne zasad ogólnych postępowania, w tym art. 122 Ordynacji podatkowej.

A. Spółka z o.o. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową ocenę zastosowania prawa materialnego przez organ administracji, tj. Dyrektora Urzędu Celnego:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 2004) przez przyjęcie przez organ celny, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego dopuszczająca do obrotu [...] w tabletkach i kapsułkach żelowych nie daje podstaw do zastosowania zerowej stawki celnej, mimo iż jest ona zgodna z art. 12 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.);

2. obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację art. 12 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, polegającą na przyjęciu, iż towar o nazwie handlowej [...] jest nową żywnością w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 26 a) ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, a zatem stosownym dokumentem dla skorzystania z zerowej stawki celnej, zgodnie z art. 15 ww. ustawy jest nie decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego lecz Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia;

3. obrazę prawa poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym (Dz. U. Nr 105, poz. 452), podczas gdy przedmiotem sporu nie jest produkt objęty wymienioną regulacją.

II. na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1. naruszenie zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o art. 122 Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w zw. z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne poprzez niedokładne zapoznanie się z wszystkimi okolicznościami istotnymi dla sprawy i zastosowanie przepisów nieodnoszących się do spornego produktu;

2. naruszenie zasad rzetelnego postępowania, wyrażonych w art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w zw. z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne poprzez stronniczą interpretację ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 stycznia 2003 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności (Dz. U. Nr 7, poz. 90).

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała na oczywisty brak podstaw do twierdzenia, że w niniejszej sprawie mają bezpośrednie zastosowanie przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne. W jej ocenie, sprowadzony produkt objęty jest regulacja ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się ze stanowiskiem organów celnych i Sądu I instancji, w kwestii właściwości Ministra Zdrowia do przeprowadzenia procedury dopuszczającej preparat dietetyczny [...] do obrotu. Stwierdził, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów zawiera mylący zapis, iż tylko Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia uprawnia do skorzystania z zerowej stawki celnej. Interpretacji takiej, w ocenie skarżącej, sprzeciwia się konstytucyjna zasada hierarchii źródeł powszechnie obowiązującego prawa, zgodnie z którą w razie wątpliwości decydujący jest akt o randze ustawy, w niniejszej sprawie ustawa o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Niedopuszczalne jest nakładanie aktem prawnym niższego rzędu, jakim w stosunku do powołanej powyżej ustawy jest cytowane rozporządzenie Rady Ministrów, obowiązku uzyskania Świadectwa Rejestracji Ministra Zdrowia, skoro to Główny Inspektor Sanitarny jest właściwy do prowadzenia postępowania dotyczącego dietetycznych środków spożywczych.

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, nieuprawnione i bezzasadne pozostaje odmówienie przez Sąd I instancji decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego waloru decyzji Ministra Zdrowia zezwalającej na dopuszczenie do obrotu preparatów witaminowych, mineralno – witaminowych, także zawierających produkty roślinne, oznaczone kodem PCN 2106 90 98 0. Spółka stwierdziła, iż dochowała należytej staranności w spełnieniu warunków usprawiedliwiających zastosowanie zerowej stawki celnej.

Skarżąca podniosła również, iż wydane orzeczenie narusza zasadę zupełności postępowania, wynikającą z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto stwierdziła, że organy celne są stronnicze, gdyż w analogicznych sprawach, dotyczących zgłoszeń takiego samego rodzaju towaru, sprowadzonego przez tą samą Spółkę, nie kwestionowano przedłożonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Powyższa zasada oznacza związanie tego Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Podstawy tej skargi kasacyjnej decydują o tym, w jakim zakresie wyrok Sądu I instancji będzie podlegał kontroli.

Ponieważ rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na przekonaniu strony skarżącej, że kwestionowane orzeczenie narusza zarówno prawo materialne, jak i przepisy postępowania, rozważania nad zasadnością postawionych zarzutów należy rozpocząć od zarzutów obejmujących naruszenie przepisów postępowania. Przypomnieć przy tym należy treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja przytoczonej normy prawnej wskazuje zatem jednoznacznie, że decydując się na posłużenie tą podstawą kasacyjną nie wystarczy jedynie wskazać przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej naruszył Sąd I instancji. Należy także uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. To uchybienie proceduralne może, podobnie jak przy pierwszej z podstaw kasacyjnych określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania, bądź na jego niewłaściwym zastosowaniu. Istnieje także możliwość naruszenia prawa formalnego w obu jego formach, a to wówczas, kiedy niewłaściwe zastosowanie jest następstwem błędnej wykładni treści zawartej w określonej normie prawnej. W świetle art. 174 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy nie może budzić wątpliwości, że chodzi o naruszenie przepisów postępowania regulowanego przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które były stosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny lub które powinny być stosowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a skład orzekający zaniechał ich stosowania. Koniecznym warunkiem skutecznego oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie jest wskazanie, które przepisy ustawy procesowej, oznaczone numerem artykułu (paragrafu, punktu), zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przekładając te rozważania na treść rozpoznawanej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż strona skarżąca powołując w skardze kasacyjnej przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz w związku z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, nie powiązała ich z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonych aktów lub czynności administracyjnych, prowadzi postępowanie według przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące postępowanie zarówno przed organami podatkowymi, jak i celnymi nie mogły być bezpośrednio naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. Nie mogą one stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, na co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, nie mogą stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie naruszył również w sposób "pośredni", przy ocenie zastosowanej procedury przez organ administracyjny, wskazanych w środku odwoławczym przepisów Ordynacji podatkowej. Zarzuty skargi kasacyjnej w granicach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. są zatem niezasadne.

Oprócz zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w skardze kasacyjnej powołano także jako podstawę art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, to mylne zrekonstruowanie normy prawnej zawartej w określonym przepisie, a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd polegający na mylnym przyjęciu lub błędnym zanegowaniu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w postępowaniu administracyjnym faktami a przepisem prawnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że w oparciu o komentowany przepis można również zarzucić kwestionowanemu orzeczeniu Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego w obu formach, wówczas gdy błędna wykładnia normy prawa materialnego doprowadziła do jej niewłaściwego zastosowania.

W omawianej grupie zarzutów, pierwszy z nich odnosi się do naruszenia art. 14 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego w zw. z art. 262 Kodeksu celnego oraz w zw. z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, bez wskazania formy naruszenia tych przepisów. Naruszenie przytoczonych przepisów polegało, w ocenie autora skargi kasacyjnej, na przyjęciu przez organ celny, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego dopuszczająca do obrotu sprowadzony preparat [...] nie daje podstaw do zastosowania zerowej stawki celnej. Podnieść należy, iż wskazany w tym zarzucie art. 14 Kodeksu celnego nie ma takiej jednostki redakcyjnej jak "art. 14 § 1 pkt 1". Natomiast przywołany przez autora skargi kasacyjnej przepis w § 1 stanowi, iż towary mogą podlegać innym środkom taryfowym ze względu na ich właściwości, przeznaczenie lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi umowami międzynarodowymi. Kodeks celny wprowadza w art. 14 instytucję środków taryfowych, do których m.in. zalicza się zawieszenie poboru ceł w całości lub w części, polegające na możliwości wstrzymania ich poboru na skutek rozporządzenia Rady Ministrów.

Zwraca uwagę, iż skarżący przywołując te przepisy w kasacji w kontekście zarzutu naruszenia prawa materialnego, nie wskazał w istocie czy jego zamysłem było zarzucenie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przytoczonego przepisu, czy też poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W związku z niewyjaśnieniem sposobu obrazy prawa materialnego przez Sąd I instancji, zarzut naruszenia art. 14 § 1 Kodeksu celnego usuwa się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na marginesie wspomnieć jedynie można, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, w którym przyznał on rację organowi celnemu, iż przedłożona przez stronę decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego nie jest dokumentem właściwym do zastosowania stawki celnej zawieszonej, lecz jest jedynie pozwoleniem na wprowadzenie towaru do obrotu w kraju. Podkreślenia bowiem wymaga, iż w mającym zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów, ujęte zostały towary zaliczone do kodu 2106 oraz posiadające wydane przez Ministra Zdrowia Świadectwo Rejestracji. Nie można zatem wydanego przez Głównego Inspektora Sanitarnego pozwolenia na wprowadzenie towaru do obrotu utożsamiać ze Świadectwem Rejestracji wydanym przez Ministra Zdrowia. W świetle powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za prawidłową należy uznać dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zastosowania prawa materialnego przez organ administracji.

Następny zarzut dotyczy naruszenia, poprzez niewłaściwą interpretację, art. 12 w zw. z art. 15 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, naruszenie to polegało na przyjęciu, iż towar [...] jest nową żywnością w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 26 a) cytowanej powyżej ustawy, w związku z czym stosownym dokumentem dla skorzystania z zerowej stawki celnej nie jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego, lecz Świadectwo Rejestracji Ministra Zdrowia. Sąd I instancji, rozpoznając niniejszą sprawę, nie stosował wskazanych w tym zarzucie przepisów, a tym samym nie dokonywał ich wykładni. Nie można więc uznać za zasadny zarzutu naruszenia powołanych przepisów poprzez ich niewłaściwą interpretację. W kwestionowanym rozpoznawaną skargą kasacyjną wyroku, Sąd I instancji przyjął jedynie, iż z uwagi na cele ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, bez decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego importer nie mógłby wprowadzić przedmiotowego towaru do obrotu. Decyzja ta nie może jednakże zastępować koniecznego dla zastosowania zerowej stawki celnej Świadectwa Rejestracji wydanego przez Ministra Zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowany powyżej pogląd Sądu I instancji. Ponadto zważyć należy, iż wymóg posiadania Świadectwa Rejestracji wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów, a nie, jak podnosi w powyższym zarzucie strona skarżąca, z okoliczności uznania sprowadzonego towaru za nową żywność w rozumieniu ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazuje na obrazę prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej, w sytuacji, gdy w ocenie autora skargi kasacyjnej, sporny produkt nie jest objęty przedmiotową regulacją.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, iż przepisy dotyczące prawa farmaceutycznego regulują kwestię Świadectw Rejestracji. Treść art. 14 w ust. 2 cytowanej ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej wskazuje, iż świadectwo rejestracji stanowi dowód wpisania środka lub materiału do rejestru. W uzasadnieniu kwestionowanego skargą kasacyjną wyroku, Sąd I instancji w wystarczającym stopniu wyjaśnił przyczyny, dla których w niniejszej sprawie powołał się na przepisy odnoszące się do prawa farmaceutycznego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli strona wnosząca skargę kasacyjną, chciała w stosunku do sprowadzonego towaru [...] zastosować zerową stawkę celną, powinna posiadać Świadectwo Rejestracji tego produktu. W Załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów, zawarto bowiem wykaz towarów, w odniesieniu do których zawiesza się pobieranie ceł do dnia 31 grudnia 2002 r. Określono, iż są to m.in. zaliczone do kodu 2106 90 98 0 preparaty, mające charakter dietetycznych środków spożywczych oraz preparaty witaminowe, mineralno – witaminowe, także zawierające produkty roślinne, posiadające Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia. Ponieważ posiadane przez Spółkę pozwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego na wprowadzenie towaru do obrotu w kraju nie jest dokumentem, o którym mowa w cytowanym rozporządzeniu, nie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, jakoby sporny towar wypełniał obie przesłanki umożliwiające zastosowanie w stosunku do niego środka taryfowego w postaci zawieszenia poboru ceł w całości lub w części.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest prawidłowe i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 6 pkt 4, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).