Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 753/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. T. S.A. z siedzibą w W. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2007 r. podając wysokość podatku w kwocie [...]zł, zaś w dnia [...]r., złożyła korektę tej deklaracji podając kwotę podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł. Spółka stanęła na stanowisku, iż podatek od nieruchomości winien być liczony od wartości kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii w niej umieszczonej.

Burmistrz K. dniu [...] r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia T. S.A. z siedzibą w W. wysokości zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 r.

Burmistrz K. w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], w której określił T. SA z siedzibą w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wzywał podatnika do złożenia dokumentów, m.in. zestawień gruntów, budynków i budowli, będących w jego posiadaniu na terenie gminy K., które potwierdzałyby zasadność złożonej przez niego korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości. Strona nie złożyła w/w dokumentów.

Organ przytoczył treść art. 1a ust.1pkt 2, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz art. 3 pkt 1 lit.b, art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z e zm.).

Organ wskazał, że opodatkowaniu podlega budowla-obiekt budowlany

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także urządzenie techniczne umożliwiające użytkowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Zdaniem organu, w takim rozumieniu budowlami są sieci techniczne, w tym również linie telekomunikacyjne, bowiem wprost w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane sieci wymienione są jako przykład budowli. Organ przywołał treść art. NSA z dnia

27 stycznia 2006r., sygn. akt II FSK 2316/04. Organ podał, że opodatkowaniu podlega wartość budowli, będącej w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wartość budowli powinna być ustalona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), które regulują

m.in. amortyzację środków trwałych.

Organ na poparcie swojego stanowiska przywołał stanowisko Ministra Finansów

w sprawie opodatkowania sieci telekomunikacyjnych.

Organ podał, że linie (sieci) telekomunikacyjne położone w kanalizacjach kablowych są elementami składowymi budowli stanowiącymi integralną część techniczno-użytkową i na podstawie art. 2 ust. 1pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ wskazał, że określając wysokość zobowiązania podatkowego przyjął za podstawę dane wynikające z deklaracji podatkowej złożone w styczniu 2007r.

T. S.A. z siedzibą w W. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zażądała uchylenia decyzji Burmistrza K. i umorzenia postępowania w sprawie. Odwołująca się zarzuciła organowi podatkowemu pierwszej instancji:

- naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez to, że postępowanie nie było prowadzone "materialnie", tj. organ podatkowy nie przeprowadził żadnego dowodu i nie wiadomo, na jakiej podstawie dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego. Za taką podstawę nie można uznać, zdaniem Spółki, pierwotnie złożonej deklaracji za 2007 r;

- naruszenie art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ jej zdaniem, uzasadnienie decyzji zarówno faktyczne, jak i prawne narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych i zasadę przekonywania, gdyż nie wskazuje żadnego materiału dowodowego, którego organ zresztą nie zebrał, nie przeprowadził bowiem oględzin i nie powołał biegłego. Organ nie wyjaśnił kluczowego pojęcia "obiekt budowlany", ograniczył się tylko do stwierdzenia, że linie kablowe wraz z kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową;

- pominięcie przepisów prawa budowlanego i dokonanie błędnej interpretacji wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłata Lokalnych w Ministerstwie Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r. oraz bezpodstawne powołanie się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 r. o sygn. akt FSK 2316/04. Wobec tego Spółka przedstawiła wywód, z którego - w jej ocenie - wynika, iż skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniających jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

- niezgodność rozstrzygnięcia z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...]r. określającej T. S.A.

z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 na kwotę [...] zł.

T. S.A. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej Burmistrza K.

W dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał wyrok o sygn. akt I SA/ Sz 445/08 w sprawie ze skargi T. SA z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...]

w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...]r., w którym uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził na rzecz Skarżącej od SKO w K. koszty postępowania.

Sąd odniósł się w zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego, a następnie jego ocenę z punktu widzenia przepisów ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Zauważył, że wydana przez organ podatkowy decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego oparta została, co do przedmiotu opodatkowania i jego wartości, na danych wynikających z pierwotnej deklaracji podatnika, których to danych późniejsza korekta w istocie nie zakwestionowała, sprowadzając się jedynie do wyłączenia z opodatkowania jednego z jego elementów, tj. samych linii kablowych. Skoro jedynie taki był zakres przedmiotowy dokonanej ze strony podatnika korekty, to prowadzone w związku

z tym postępowanie podatkowe, mające na celu określenie prawidłowej wysokości zobowiązania (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej), nie wymagało dowodzenia okoliczności w istocie niespornych, jaką w szczególności była wartość budowli,

a jedynie ustalenie tego, czy w świetle prawa podatkowego linie kablowe wypełniające kanalizację teletechniczną stanowią budowlę jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Przechodząc z kolei do oceny zasadności zarzutów sprowadzających się do zakwestionowania stanowiska organów podatkowych obu instancji w kwestii objęcia opodatkowaniem, jako budowli, biegnących w kanalizacji teletechnicznej linii kablowych, Sąd wskazał zauważyć, iż spór w tejże sprawie sprowadza się w istocie do interpretacji pojęcia budowli, jakim posługuje się ustawa z dnia 12.01.1991 r.

o podatkach i opłatach (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym w roku 2007, a więc w roku podatkowym, którego dotyczy zaskarżona decyzja, od przyjętego bowiem właściwego rozumienia tego pojęcia zależy możliwość prawidłowego zakresu jego desygnatów. Sąd przytoczył treść art. 2 i art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Sądu, na użytek podatku od nieruchomości ustawodawca podatkowy w pojęciu "budowli" zamieścił dwojakiego rodzaju desygnaty, a mianowicie "obiekty budowlane nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury" oraz "urządzenia budowlane zapewniające możliwość korzystania z obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem", nakazując przy tym, aby desygnaty te rozumieć zgodnie

z przepisami prawa budowlanego, a więc nie tylko ustawy Prawo budowlane, ale również przepisów wydanych na jego podstawie. Według Sadu, odesłanie przez ustawodawcę podatkowego do rozumienia określonych pojęć zgodnie z przepisami prawa budowlanego zawartego w aktach podustawowych nie oznacza, iż naruszona zostaje w ten sposób konstytucyjna zasada nakładania obowiązków podatkowych wyłącznie w drodze ustawowej. Sąd podał, że budowla w rozumieniu prawa budowlanego, a więc obiekt budowlany nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury, jest zawsze budowlą także w rozumieniu prawa podatkowego, a jej opodatkowanie zależne jest jedynie od jej związania z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd zwrócił uwagę, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołuje się wprost do definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, lecz odsyła do zawartej w jego art. 3 pkt 1 definicji obiektu budowlanego i to tej części tej definicji, która nie obejmuje budynku lub obiektu małej architektury. Zawarta w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego "definicja" budowli nie ma w istocie charakteru definicji, ale stanowi przykładowe wyliczenie obiektów, które uważać należy za budowlę. Oznacza to, że kwalifikowanie do budowli określonego obiektu (przedmiotu materialnego) nie może polegać wyłącznie na jego prostym przyporządkowaniu do któregokolwiek z rodzajów obiektów wyliczonych w tym przepisie, lecz winno się dokonać z uwzględnieniem kontekstu, jaki wynika z art. 1 Prawa budowlanego, stanowiącego o tym, iż ustawa ta "normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach". Taki kontekst prowadzić musi do wniosku, iż prawo budowlane odnosi się tylko do takich obiektów, które są wytworem procesu budowlanego, a nie wynikiem wytwórczego procesu technologicznego, pozostającego poza zakresem jego zainteresowania. Tak więc, umieszczenie obiektu budowlanego, jakim jest budowla, we wskazanym wyżej kontekście wynikającym z prawa budowlanego, pozwala zaakceptować tezę, że budowlą są tylko takie obiekty wyliczone w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, które są wynikiem procesu budowlanego, gdyż to właśnie taki sposób powstania tych obiektów jest tym wspólnym mianownikiem, który łączy wszystkie obiekty w przepisie tym wskazane.

Tym samym określony w art. 1 Prawa budowlanego kontekst, w jakim winno być rozumiane pojęcie budowli, prowadzić zatem musi do wniosku, iż prawo budowlane odnosi się do urządzeń technicznych jedynie w takim zakresie, w jakim są one efektem procesu budowlanego.

Sąd podał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawy do objęcia opodatkowaniem linii kablowej biegnącej w kanalizacji kablowej organy podatkowe upatrują w tym, że stanowi ona budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez to, iż jest ona (linia kablowa) urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym (kanalizacją kablową), zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Według organu odwoławczego, między tymi dwoma obiektami, tj. obiektem budowlanym w postaci kanału kablowego, a obiektem technicznym, jakim jest linia kablowa usytuowana w jego wnętrzu, zachodzi taki związek, iż stanowią one całość techniczno-użytkową w takim stopniu, iż jedno bez drugiego nie może istnieć, a sama kanalizacja, nie wypełniona liniami kablowymi, nie może podlegać opodatkowaniu, gdyż nie realizuje swego przeznaczenia, skoro nie osłania linii transferujących sygnał telekomunikacyjny. Zdaniem Sądu, powyższe zapatrywanie organu odwoławczego jest błędne na skutek przyjęcia, że kanalizacja kablowa nie wypełniona tymi liniami, dla osłony których została wybudowana, sama przez się nie jest budowlą i tym samym nie podlega opodatkowaniu. Według Sądu, sama kanalizacja kablowa jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, powstałym w drodze procesu budowlanego (za taki uznaje go też § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.10.2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 219, poz. 1864, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane),

a przy tym nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury, to oczywistym jest wniosek, że sama przez się, niezależnie od jej zawartości, stanowi ona budowlę, której opodatkowanie nie jest zależne od rzeczywistego spełniania przez nią przynależnej jej funkcji, lecz wyłącznie od tego, czy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, a więc od tego, czy znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (brak wypełnienia kanalizacji kablowej odpowiednią zawartością nie oznacza, wbrew temu co zdaje się sugerować organ odwoławczy, że nie może ona być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych).

Według Sądu należy rozstrzygnąć kwestię, czy linie kablowe usytuowane

w kanalizacji kablowej stanowią urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, jakim jest ta kanalizacja

i zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz kwestię wzajemnej zależności techniczno-funkcjonalną między tymi dwoma przedmiotami. Sąd powołał się na rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.10.2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.

Telekomunikacyjna linia kablowa, stanowiąca ciąg połączonych kabli, może mieć charakter linii kablowej nadziemnej, umieszczonej na podbudowie nadziemnej bądź też linii kablowej podziemnej, umieszczonej bezpośrednio w ziemi, stanowiąc w obu tych przypadkach telekomunikacyjny obiekt budowlany (§ 3 pkt 7 i 8). Takim odrębnym telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest też kanalizacja kablowa (§ 2 pkt 3), stanowiąca ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5). Wynika zatem z tych unormowań, to kanalizacja kablowa służy dla osłony takiego urządzenia technicznego, jakim jest niewątpliwie umieszczona w niej linia kablowa,

a nie odwrotnie, jak to sugeruje organ odwoławczy przyjmując, iż linia kablowa jest urządzeniem technicznym zapewniającym możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem. Skoro przesył sygnału telekomunikacyjnego, jako podstawowy cel działalności telekomunikacyjnej, dokonuje się poprzez cały zespół przedmiotów temu służących, których najbardziej istotną część stanowi kabel telekomunikacyjny (nadziemny, podziemny), to nie ten kabel służy użytkowaniu stanowiącej jego osłonę kanalizacji, lecz odwrotnie. Skoro przeznaczeniem kanalizacji telekomunikacyjnej, tj. ciągu rur osłonowych i pomieszczeń podziemnych, jest osłona innych przedmiotów w niej ulokowanych (kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych), to samo ulokowanie tam tych przedmiotów jest jedynie przejawem realizacji funkcji, jaka kanalizacji tej została przeznaczona, a nie jej warunkiem. Inaczej mówiąc, możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem nie jest uzależniona od tego, czy zostanie ona wypełniona urządzeniami technicznymi, wypełnienie takie jest jedynie wyrazem jej rzeczywistego użytkowania, a nie takim jego warunkiem, bez spełnienia którego kanalizacja taka okazałaby się bezużyteczną, nie zdolną do stanowienia osłony dla innych, jakichkolwiek przedmiotów w niej umieszczonych. Sąd wskazał, że sięganie do przepisów tego rozporządzenia jest uprawnione, mimo innego zdania w tej kwestii organu odwoławczego, bowiem przepisy tego aktu wydane zostały na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w ustawie Prawo budowlane i że określają one warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Są one zatem przepisami prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie dotyczącym rozumienia zawartych w niej (art. 2a ust. 1 pkt 2) pojęć obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego. Skoro ustawodawca podatkowy posługuje się określonymi pojęciami (obiekt budowlany, urządzenie budowlane), które nakazuje rozumieć w taki sposób, jak czynią to przepisy prawa budowlanego, a regulacje dotyczące siatki pojęciowej zawartej w akcie wykonawczym stanowią jedynie rozwinięcie siatki pojęciowej zawartej w ustawie Prawo budowlane, to jakkolwiek przepisy aktu wykonawczego nie mogą, jako przepisy rangi podustawowej, stwarzać podstawy do określania przedmiotów opodatkowania w sposób inny, aniżeli czyni to ustawa (art. 217 Konstytucji RP), dopuszczalnym jest jednakże, aby w procesie wykładni "rozumienia przepisów prawa budowlanego", do którego odwołuje się sama ustawa podatkowa, uwzględniana była regulacja prawna także o charakterze podustawowym, stanowiąca wraz z przepisami rangi ustawowej spójny system prawa budowlanego.

Sąd uznał, że przyjęta przez organ odwoławczy kwalifikacja linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako urządzenia budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związanego z tą kanalizacją jako obiektem budowlanym i zapewniającego możliwość korzystania z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, oparta została na błędnej interpretacji zależności występujących między tymi dwoma przedmiotami.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zostało zobowiązane do rozważenia, czy sporne linie kablowe wyczerpują cechy któregokolwiek z obiektów budowlanych wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w szczególności cechy przynależne "sieciom technicznym" lub "sieciom uzbrojenia terenu" rozumianym, jak to już wyżej podkreślono, w kontekście wynikającym z art. 1 Prawa budowlanego, pozwalającym przyjąć za uzasadnioną tezę, że budowlą są tylko takie obiekty wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, które są wynikiem procesu budowlanego, taki sposób powstania tych obiektów jest bowiem tym wspólnym mianownikiem, który łączy wszystkie obiekty w przepisie tym wyliczone. Przy dokonywaniu takiej oceny wyliczonych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego desygnatów pojęcia "budowli" koniecznym jest też uwzględnienie, iż budową taką jest - w myśl art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego - taki obiekt budowlany, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, który z ewentualnymi instalacjami i urządzeniami (np. liniami kablowymi) stanowi całość techniczno-użytkową, a więc powiązany jest z nimi w taki sposób, że technicznie stanowią one jego część składową, bez której nie mógłby on pełnić przynależnej mu funkcji.

Powyższy wyrok jest prawomocny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...]r. określającej T. S.A.

z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] na kwotę [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy przychylił się do zdania organu

I instancji, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji nie raca charakteru budowli, stanowią bowiem wraz z tą kanalizacją całość techniczno-użytkowa będącą elementem składowym sieci telekomunikacyjnej. Według organu odwoławczego, przedmiotem sprawy jest sposób opodatkowania nieruchomości, co oznacza iż bezwzględne pierwszeństwo winny mieć przepisy i zasady prawa podatkowego. Prawo budowlane staje się częścią prawa podatkowego w ograniczonym zakresie, tj. tylko w takim jaki wyznacza mu treść art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prawo podatkowe w w/w przepisie odwołuje się do prawa budowlanego tylko w zakresie konstrukcji znaczeniowej pojęcia obiektu budowlanego w odniesieniu do pojęcia "budynek" i "budowla" , przy czym to drugie rozszerza o pojęcie urządzenia budowlanego. Prawo podatkowe definiując budowlę, oprócz przywołania przepisów prawa budowlanego w zakresie rozumienia tego pojęcia, podkreśla jako cechę budowli możliwość wykorzystania jej zgodnie

z przeznaczeniem. Zdaniem organu, Strona w sposób nieuprawniony na gruncie prawa podatkowego sięga do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 października 2005r. wydanego w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Akt ten powstał dla celów procesu budowlanego, a nie celów podatkowych. Zawarte w nim definicje mają służyć organom budowlanym i wykonawcom, a nie organom podatkowym. Według organu, w żadnym razie nie można przepisów zawartych w tym rozporządzeniu uznać za przepisy podatkowe, ze względu iż pozostawałoby to

w sprzeczności z konstytucyjną zasadą , wedle której przepisy prawa podatkowego muszą mieć rangę ustawową ( art. 217 Konstytucji RP). Tym samym Kolegium nie zgadza się z opinią WSA w Szczecinie wyrażoną w wyroku z dnia [...] r.

Na gruncie prawa podatkowego budowlą jest taki obiekt budowlany, który nie jest budynkiem, ani obiektem malej architektury i który stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Kanalizacja kablowa wraz

z położonymi w jej wnętrzu liniami kablowymi transferującymi sygnał telekomunikacyjny stanowią całość techniczno-użytkowa, wymieniona w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako sieci techniczne podlegające opodatkowaniem od nieruchomości. Przeznaczeniem tej budowli-linii kablowej w kanalizacji kablowej jest transfer sygnału telekomunikacyjnego. Kanalizacja kablowa wybudowana została jako osłona transferu odbywającego się liniami, w tym wyraża się pojecie całości użytkowo-technicznej. Zdaniem Kolegium, przedmiotem opodatkowania jest budowla, którą tworzą dwie części składowe kanalizacja kablowa i osłaniane nią telekomunikacyjne linie kablowe. W zakresie proceduralnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji, a zarzuty Spółki uznał za chybione. Wobec faktu, że WSA w Szczecinie w wyroku sygn. akt I SA/Sz 445/08 z dnia 16 grudnia 2008r. ocenił te zarzuty podobnie, Kolegium uznało, że nie będzie szczegółowo po raz drugi uzasadniać swego stanowiska w tym zakresie.

T. S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się uchylenia zaskarżonego aktu oraz poprzedzającej go decyzji Burmistrza K. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że Iinie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

2) art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich;

3) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

5) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które polega na:

- nieuwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

16 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/ Sz 445/08, tj. uwzględnienia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. przy ocenie, czy sporne linie kablowe są budowlanymi w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tymczasem SKO wbrew ocenie Sądu, uznało za niezasadne odwoływanie się do przepisów tego rozporządzenia;

- pominięciu przez Kolegium, wbrew ocenie prawnej wyrażonej w tym wyroku, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są wynikiem procesu budowlanego, a także czy stanowią część składową obiektu budowlanego, bez którego nie mógłby wypełnić przynależnej im funkcji.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie opisanych powyżej zarzutów, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych (tj. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r. o sygn. akt II FSK 1471/06 i z dnia 27 stycznia 2006 r. o sygn. akt FSK 2316/04; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia

15 października 2008 r. o sygn. akt I SA/Bk 291/08 i w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08) oraz piśmiennictwo (artykuł B. i W. : "[...]", opubl. "[...]" z [...] r. nr 1, s. 20-30; "Opinię prawną w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości" autorstwa W.N. i M.W., której kopię skarżąca załączyła do skargi).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej

w skrócie "p.p.s.a." orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W niniejszym postępowaniu sądowym, istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2008r. o sygn. akt I SA/Sz 445/08, wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia

i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Dla prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia należy kierować się jego uzasadnieniem. Istotne jest bowiem to, co zadecydowało o takim a nie innym rozstrzygnięciu. Decydujące znaczenie może mieć zatem wykładnia lub zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym przepisu prawa, jak i ocena tego stanu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem

w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana. Skoro związanie w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. dotyczy kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok.

W niniejszej sprawie, Sąd w wyroku z dnia 16 grudnia 2008 r. wyraził pogląd, że w sprawie należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.

Sąd w w/w wyroku wskazał, że sięganie do przepisów tego rozporządzenia jest uprawnione, bowiem przepisy tego aktu wydane zostały na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w ustawie Prawo budowlane i że określają one warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Są one zatem przepisami prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa o podatkach

i opłatach lokalnych w zakresie dotyczącym rozumienia zawartych w niej (art. 2a ust. 1 pkt 2) pojęć obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego. Skoro ustawodawca podatkowy posługuje się określonymi pojęciami (obiekt budowlany, urządzenie budowlane), które nakazuje rozumieć w taki sposób, jak czynią to przepisy prawa budowlanego, a regulacje dotyczące siatki pojęciowej zawartej w akcie wykonawczym stanowią jedynie rozwinięcie siatki pojęciowej zawartej w ustawie Prawo budowlane, to jakkolwiek przepisy aktu wykonawczego nie mogą, jako przepisy rangi podustawowej, stwarzać podstawy do określania przedmiotów opodatkowania w sposób inny, aniżeli czyni to ustawa (art. 217 Konstytucji RP), dopuszczalnym jest jednakże, aby w procesie wykładni "rozumienia przepisów prawa budowlanego", do którego odwołuje się sama ustawa podatkowa, uwzględniana była regulacja prawna także o charakterze podustawowym, stanowiąca wraz z przepisami rangi ustawowej spójny system prawa budowlanego.

Wobec powyższego, organ odwoławczy, podając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie zgadza się z opinią Sądu wyrażoną w wyroku z 16 grudnia 2008r. dotyczącą zastosowania przepisów powyższego rozporządzenia naruszył art. 170 p.p.s.a.

Ponadto, w wyroku z 16 grudnia 2008r. Sąd nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy zbadanie czy sporne linie kablowe wyczerpują cechy któregokolwiek z obiektów budowlanych wymienionych w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, powstałego w wyniku procesu budowlanego. Zdaniem Sądu wyrażonym w w/w wyroku, zawarta w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego "definicja" budowli nie ma w istocie charakteru definicji, ale stanowi przykładowe wyliczenie obiektów, które uważać należy za budowlę. Oznacza to, że kwalifikowanie do budowli określonego obiektu (przedmiotu materialnego) nie może polegać wyłącznie na jego prostym przyporządkowaniu do któregokolwiek z rodzajów obiektów wyliczonych w tym przepisie, lecz winno się dokonać z uwzględnieniem kontekstu, jaki wynika z art. 1 ustawy Prawo budowlane, iż prawo budowlane odnosi się tylko do takich obiektów, które są wytworem procesu budowlanego, a nie wynikiem wytwórczego procesu technologicznego, pozostającego poza zakresem jego zainteresowania.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, nie wykonał wyżej opisanych zaleceń Sądu wynikających z wyroku z dnia 16 grudnia 2008r.

Wobec powyższego naruszenia przez organ odwoławczy art. 170 p.p.s.a., przedwczesne było ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w skardze dotyczących opodatkowania kabli telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest ją rozpatrzyć

w kontekście zaleceń i zapatrywań prawnych wyrażonych przez Sąd w wyroku z 16 grudnia 2008r.

Sąd nie uwzględnił wniosku Spółki o zawieszenie postępowania sądowego, bowiem wystąpienie przez stronę w dniu [...]r. ze skargą konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego w innej sprawie (skarga obecnie jeszcze nie zarejestrowaną) nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, zaś od jej rozpoznania nie zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Odnośnie dowodu z przedłożonej na rozprawie deklaracji podatkowej, Sąd uznał, że dowód ten wskazuje na okoliczność złożenia powyższej deklaracji przez Stronę w organie podatkowym. Zdaniem Sądu, nie ma przeszkód aby podatnik składał kilka deklaracji podatkowych na dany podatek za dany rok, o ile objęte są nim inne przedmioty, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

Wobec tego, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.