Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 947/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 par 1 pkt 1, 7 i 8, art. 34, art. 35, art. 59 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 947/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 17 § 1, art. 34 § 4, § 5 w zw. z art. 18, art. 33 §1 pkt 1, pkt 7, pkt 8, art. 34 § 1, § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-Ś z dnia [...], nr [...] wydane w przedmiocie uznania: za niedopuszczalne zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.; oraz za nieuzasadnione zarzuty wniesione na podstawie na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 17 listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś wystawił wobec skarżącego K.B. tytuły wykonawcze o nr [...] i [...], które następnie skierował do realizacji w trybie przepisów u.p.e.a. Podstawę wystawienia w/w tytułów egzekucyjnych stanowiła ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 sierpnia 2014 r., nr [...] nakładająca na skarżącego obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług za okresy: marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, prowadzonego w Ax. S.A. Zawiadomienie o zastosowanym środku egzekucyjnym wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 grudnia 2014 r.

W dniu 29 grudnia 2014 r. zobowiązany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując przepisy art. 33 §1 pkt 1, pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie skarżącego decyzja stanowiąca wszczęcie postępowania egzekucyjnego wydana została w wyniku działań niezgodnych z prawem. Podniósł nadto zarzut przedawnienia dochodzonych zobowiązań. Wniósł także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz o jego umorzenie.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...].

Kolejnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2015 r. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na konieczność ustosunkowania się do zarzutów zobowiązanego, jak też ocenić dopuszczalność ich merytorycznego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś uznał za niedopuszczalne zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz za nieuzasadnione zarzuty wniesione na podstawie na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a.

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżący wniósł zażalenie, w którym ponowił zarzuty i argumentacje, co do wydania decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych niezgodnie z prawem oraz przedawnienia dochodzonego zobowiązania. Wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, jego umorzenie, a nadto o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał na wstępie treść przepisów u.p.e.a. regulujących kwestie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, w szczególności wskazał na treść art. 33, art. 34 § 1 i § 1a u.p.e.a. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący powołując przepis art. 33 § 1 pkt 1, pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a. podniósł zarzuty: przedawnienia egzekwowanego zobowiązania, wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Odnosząc się do powyższych zarzutów organ egzekucyjny wskazał, iż za niedopuszczalny uznać należało zarzut przedawnienia zobowiązania. Zgodnie bowiem z treścią art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowych lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie, kwestia przedawnienia dochodzonego zobowiązania była przedmiotem rozważań ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 kwietnia 2014 r., stanowiącej podstawę wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych, jak również poddana została ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r., I SA/Łd 1233/14 oddalił skargę K.B. na w/w decyzję. Tym samym wniesiony przez skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzut przedawnienia zobowiązania organ odwoławczy uznał za niedopuszczalny. W odniesieniu do kolejnego zarzutu, tj. braku uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że upomnienia z dnia 18 września 2014 r. o nr [...] i [...], zawierające wezwanie do uregulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. zostały uznane za doręczone zobowiązanemu w dniu 6 października 2014 r., w trybie art. 44 k.p.a. Tym samym, w ocenie organu zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. uznać należało za nieuzasadniony.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także zarzut, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., to jest zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W tym zakresie organ egzekucyjny wskazał, że u.p.e.a. nie określają, które z wymienionych w niej środków egzekucyjnych są mniej lub bardziej dolegliwe dla zobowiązanego. Ustawa wymaga jedynie, aby zastosowany przez organ egzekucyjny środek nie był dla zobowiązanego nadmiernie dolegliwy. Jednocześnie ustawodawca wprowadził wymóg uwzględnienia celu postępowania egzekucyjnego, jakim jest doprowadzenie do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku poprzez zastosowanie środków przewidzianych ustawą. Podkreślenia zdaniem organu odwoławczego wymaga także, że zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego jest możliwe w przypadku istnienia wyboru po stronie organu egzekucyjnego. Tym samym w interesie zobowiązanego jest wskazanie majątku podlegającego egzekucji, a nie zmuszanie organu do jego poszukiwania. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał nadto innego środka egzekucyjnego, który mógłby doprowadzić do wykonania nałożonego na niego obowiązku a jednocześnie byłby dla niego mniej uciążliwy. Natomiast, co do podniesionych przez stronę skarżącą okoliczności powstania egzekwowanego zobowiązania, w tym podejmowanych w stosunku do zobowiązanego działań niezgodnych z prawem, organ odwoławczy wskazał, iż nie mają one związku z postępowaniem egzekucyjnym i pozostają bez wpływu na wynik sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 34, art. 33 §1 pkt 1, pkt 7, pkt 8, art. 35 i art. 59 §1 pkt 1 u.p.e.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz o jego umorzenie. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego ponownie wskazał na przebieg przeprowadzonej w roku 2006 kontroli podatkowej, jak również na sprzeczne z prawem działania kontrolujących. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia, co do zasadności postawionych zarzutów na prowadzone w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-Ś z dnia [...], nr [...] o uznaniu za niedopuszczalne zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz o uznaniu za niezasadne zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w ramach prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 17 listopada 2014 r. o nr [...] i [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r.,

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły natomiast przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) – dalej: u.p.e.a.

Stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4 u.p.e.a.). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułów wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 - 2 u.p.e.a.).

W myśl art. 27 §1 pkt 9 i pkt 12 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera między innymi pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; oraz datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Wskazane w powyżej powołanym przepisie art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. zarzuty stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, których rola sprowadza się przede wszystkim do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Przy czym prawo do ich wniesienia może być wykorzystane wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego, stosownie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Ponadto wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ nie ma obowiązku badać z urzędu, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów, niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 listopada 2015 r., I SA/Sz 256/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., III SA/Wa 1151/07- www.cbois.nsa.gov.pl).

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż jak wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06 (publ. www.cbois.nsa.gov.pl) wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe.

Natomiast zgodnie z treścią art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w niniejszej sprawie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionując zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzuca naruszenie art. 34, art. 33 § 1 pkt 1, pkt 7, pkt 8, art. 35 i art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przy czym, co istotne zawarte w skardze zarzuty nie są poparte jakąkolwiek argumentacją wskazującą na ich zasadność. Uzasadnienie wniesionej skargi odnosi się bowiem jedynie do kwestii dotyczących przebiegu i prawidłowości czynności kontrolnych, poprzedzających wydanie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 sierpnia 2014 r. orzekającej o obowiązku zapłaty przez skarżącego podatku od towaru i usług za marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r., która to decyzja stanowiła podstawę wydania przedmiotowych tytułów wykonawczych. Mając powyższe na uwadze Sąd dokonał oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia wedle wzorca normatywnego określonego we wskazanych przez stronę skarżącą przepisach u.p.e.a., których naruszenie zarzuca.

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutu skargi, co do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., to jest do zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Jak wynika z treści powołanego wcześniej przepisu art. 34 § 1a u.p.e.a. jedną z przyczyn zobowiązującą wierzyciela do wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu jest sytuacja, w której, zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż kwestia przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r., I SA/Łd 1233/14 oddalił skargę K.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 sierpnia 2014 r. Sądowi rozpoznającemu niniejszą skargę wiadomo jest z urzędu, że wskutek wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego wyroku, sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I FSK 1847/15. Na dzień wydania niniejszego wyroku, skarga ta nie została rozpoznana. Tym samym stwierdzić należało, że organy egzekucyjne procedujące w niniejszej sprawie, zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku, prawidłowo uznały za niedopuszczalny.

Za chybiony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., to jest zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. W myśl powołanego art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, iż istotą upomnienia jest wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Przy czym samo skierowanie upomnienia nie jest wystarczającą przesłanką do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ponieważ takie upomnienie musi zostać skutecznie doręczone przez wierzyciela i dopiero po upływie 7 dni od daty odbioru upomnienia możliwe jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., VII SA/Wa 1117/08, publ. www.cbois.nsa.gov.pl; wyrok NSA O/Z we Wrocławiu z dnia 10 września 1999 r., I SA/Wr 1342/98, publ. LEX nr 1692115). W niniejszej sprawie, z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wierzyciel upomnieniami z dnia 18 września 2014 r. o nr [...] (dotyczącym należności VAT za lipiec, wrzesień, październik , grudzień 2007 r.) oraz o nr [...] (dotyczącym należności VAT za marzec – czerwiec 2007 r.) wezwał skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku, pouczając jednocześnie, iż jego niewykonanie w zakreślonym terminie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (k. 83 akt administracyjnych). Powyższe upomnienia zostały przesłane na adres zobowiązanego i uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a., z dniem 6 października 2014 r. (k. 82 akt administracyjnych). Natomiast wszczęcie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu 16 grudnia 2014 r., to jest w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2014 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 17 listopada 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 13 akt administracyjnych), a więc po upływie 7 dniowego terminu, o którym mowa wart. 15 § 1 u.p.e.a. Tym samym organy egzekucyjne w sposób prawidłowy uznały, iż zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 jest nieuzasadniony.

Za nietrafny w ocenie Sądu uznać należało zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., to jest zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przytoczony przepis statuuje dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Celem każdego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela. W tym kontekście z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika konieczność zastosowania takiego środka lub środków egzekucyjnych, które umożliwią pokrycie powstałych zaległości. Natomiast zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru. Podkreślenia także wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym "uciążliwość" w świetle art. 33 u.p.e.a. to dokuczliwość zastosowania środka egzekucyjnego dla codziennego życia czy prowadzonej działalności powodująca niemożność czy utrudnianie w codziennym funkcjonowaniu dłużnika (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r.., I SA/GD 877/16; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2016 r., I SA/Gl 414/16- www.cbois.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca kwestionuje zastosowanie przez organ egzekucyjny środka w postaci egzekucji z rachunku bankowego, nie wskazując jednocześnie na czym polega uciążliwość jego zastosowania, jak również nie wskazując żadnego innego środka egzekucyjnego, który mógłby doprowadzić do wykonania nałożonego na niego obowiązku a jednocześnie byłby dla niego mniej uciążliwy. Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zastosowany środek egzekucyjny nie może być kwalifikowany jako zbyt dolegliwy i uciążliwy. Wręcz przeciwnie środek ten, uznawany jest za jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, gdyż w przypadku jego zastosowania strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotą. Ponadto, co istotne w niniejszej sprawie, w odpowiedzi na dokonane zajęcie z dnia 2 grudnia 2014 r., dłużnik zajętej nieruchomości – Ax. S.A., pismem z dnia 8 grudnia 2014 r., poinformował organ egzekucyjny o braku środków pieniężnych na rachunkach bankowych, których posiadaczem jest skarżący. Tym samym nie sposób uznać, że zajęcie rachunku bankowego, na którym nie było żadnych środków jest "zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym". Strona, jak słusznie podniosły organy egzekucyjne, nie wskazała przy tym żadnego innego środka egzekucyjnego, który w jej przekonaniu byłby mniej uciążliwy niż ten zastosowany przez organ egzekucyjny.

Za chybiony uznać należało również zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postpowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania. Z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, aby skarżący dokonał zapłaty egzekwowanych należności przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Również strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o zasadności powyższego twierdzenia.

Sąd za niezasadne uznał także pozostałe zarzuty skargi, co do naruszenia art. 34 i art. 35 u.p.e.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Niezależnie zatem od podniesionych w skardze zarzutów oraz wniosków sąd administracyjny ma zatem prawo i jednocześnie obowiązek rozpoznać skargę w granicach sprawy administracyjnej i wydać rozstrzygnięcie w granicach swoich uprawnień orzeczniczych wynikających z art. 145–151 p.p.s.a.

Od zawodowego pełnomocnika skarżącego oczekuje się jednak sporządzenia skargi w sposób profesjonalny, a zatem sformułowania konkretnych zarzutów polegających na wskazaniu naruszeń prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego oraz wniosków co do sposobu rozstrzygnięcia. Zarzuty te powinny się znaleźć w uzasadnieniu skargi, mimo że uzasadnienie również nie jest jej elementem obligatoryjnym.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie, po wniesieniu przez skarżącego zarzutów z dnia 23 grudnia 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł–Ś postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec K.B.

Pełnomocnik skarżącego nie wykazał w jaki sposób jego zdaniem organ naruszył art. 34 i 35 u.p.e.a. w związku z czym Sąd nie może się ustosunkować do tego zarzutu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

D.Cz.