Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3407/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145§1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju rzecz B. S. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej organ) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r., znak: [...], orzekającą o ustaleniu odszkodowania w łącznej kwocie 186.108,00 zł, na rzecz B. S. (dalej skarżąca), Z. S., P. S., oraz T. S., za nieruchomość położoną w gminie [...], obręb [...], powiat [...], oznaczoną jako działka nr [...], przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, przeznaczoną na inwestycję polegającą na budowie drogi ekspresowej wraz z infrastrukturą oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2011, [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji przeznaczona została na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie odcinków autostrady [...].

Organ w dalszej części wyjaśnił, że stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zgodnie z art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy, wysokość odszkodowania, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy. o gospodarce nieruchomościami.

W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości, stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] stycznia 2013r. na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego A. I.. Klauzulą z dnia [...] lutego 2014r. rzeczoznawca majątkowy potwierdził aktualność ww. operatu szacunkowego.

Biegły ustalił, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] położona jest w miejscowości [...] , na obszarze zabudowanym, w pewnym oddaleniu od centrum miejscowości. Nieruchomość stanowi grunt niezabudowany, wykorzystywany na cele rolnicze. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Powierzchnia gruntu jest zasadniczo wyrównana. Brak jest na gruncie wieloletnich nasadzeń roślinnych. Na powierzchni działki znajdował się zasiew owsa, zgodnie ze stanem faktycznym plon został zebrany przez właściciela.

Nadto autor operatu szacunkowego ustalił, iż nieruchomość zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], położona była na terenie oznaczonym symbolem A-8 - korytarz projektowanej autostrady [...] (drogi ekspresowej) w wariantach oraz MZ - tereny zabudowane i do uzupełnienia w lukach.

Biegły oszacował wartość gruntu w podejściu porównawczym metodą porównywania parami, biorąc do analizy 3 nieruchomości z rynku nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod komunikację, podobnych do przedmiotu wyceny. W badanym okresie na obszarze rynku lokalnego ceny jednostkowe nieruchomości podobnych do przedmiotu wyceny przeznaczonych pod komunikację kształtowały się w przedziale od 11,11 do 18,25 zł/m2. Średnia cena jednostkowa tych nieruchomości wynosi 14,24 zł/m2.

Szacując wartość gruntu autor operatu szacunkowego określił cechy rynkowe, które mają wpływ na wartość nieruchomości na badanym rynku oraz przyznał im odpowiednie wagi. Wśród tych cech biegły wyróżnił: lokalizację – przypisując jej wagę 25%, otoczenie – waga 30%, dostęp – waga 20%, możliwość wykorzystania, potencjał – waga 25%.

Dokonując oceny operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości, organ odwoławczy stwierdził, że został on sporządzony zgodnie z przepisami wykonawczymi do ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, a tym samym, że operat nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby ich wykorzystanie dla celu ustalenia odszkodowania. W konsekwencji, organ uznał, że odszkodowanie zostało ustalone prawidłowo.

Organ wskazał, że biegły uwzględnił kwestie podobieństwa nieruchomości wycenianej oraz nieruchomości porównawczych odnotowanych na analizowanym rynku, stosownie do treści art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto biegły ustalił i uwzględnił cechy wpływające na wartość nieruchomości na danym rynku transakcyjnym, podkreślając że dobór tych cech oraz samych transakcji porównawczych pozostawiony jest rzeczoznawcy majątkowemu, a jedynym wymogiem jest właściwe uzasadnienie dobranych cech. Organ podkreślił, że wybór metody szacowania nieruchomości, dobór nieruchomości porównawczych oraz wybór cech rynkowych mających wpływ na zróżnicowanie cen transakcyjnych należy do rzeczoznawcy majątkowego. Zatem w sytuacji gdy biegły uznał, że nieruchomości z rynku powiatu [...], [...]i [...]najlepiej odzwierciedlą wartość szacowanej nieruchomości oraz że liczba 3 nieruchomości porównawczych jest liczbą wystarczającą, to nie ma podstaw do podważenia ustaleń biegłego w tym zakresie, tym bardziej że wszelkie różnice w nieruchomościach porównawczych zostały skorygowane odpowiednimi poprawkami kwotowymi.

Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów dotyczących dostępności mediów na działce [...], wskazując że zgodnie ze stanem faktycznym dostępne są woda i elektryczność, powołał się również na wyjaśnienia biegłego w piśmie z dnia 23 września 2013r., z których wynika że z uwagi na ściśle określony sposób ustalenie wysokości odszkodowania, z którego wynika, iż nieruchomość wywłaszczoną należy ujmować jako samodzielny podmiot obrotu rynkowego, nie można przypisywać faktowi uzbrojenia działki [...] czy innych sąsiednich dużego znaczenia dla gruntu wycenianego. Z powyższego organ wysnuł wniosek, że zarzut nieruchomości niedoszacowania nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przeprowadzenia oględzin bez udziału strony, organ wskazał, że podstawę ustalenia odszkodowania za przejęcie nieruchomości stanowi opinia o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego, która podlega ocenie według norm jakimi "rządzi" się postępowanie dowodowe. Oględziny nieruchomości przeprowadzane przez rzeczoznawcę nie są oględzinami w rozumieniu art. 79 § 1 kpa i nie można ich oceniać w kategoriach dowodu z oględzin.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r., B. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r., zarzucając jej oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej, wydanej w oparciu o błędne wskaźniki i ustalenia opinii rzeczoznawcy majątkowego A. I. z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości i zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca wyjaśniła, że wartość gruntu powinien stanowić iloczyn 1m2 tych gruntów, z których wydzielono działkę, gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych. Zarzuciła, że rzeczoznawca przyjął do porównania nieruchomości z obszarów oddalonych nawet o 100 km od [...], nie wskazując jednocześnie jakie występują tendencje i proporcje cenowe pomiędzy gruntami o innym przeznaczeniu na danym rynku, a więc nie wykazał, czy rzeczywiście rynki te są porównywalne. Zakwestionowała również podobieństwo nieruchomości przyjętych do porównań, wskazując że dwie z wybranych działek nie posiadają dostępu do mediów, a nadto ich powierzchnia odbiega znacznie od działki wycenianej. Skarżąca wskazała również, że rzeczoznawca ustalił wartość 1m2 działki Skarżącej na kwotę 16,03 zł, gdy tymczasem GDDKiA wyceniała wartość 1m2 działki na kwotę 30,52 zł. Rzeczoznawca majątkowy sporządzający wycenę przedmiotowej nieruchomości na zlecenie Skarżącej wyceniła zaś wartość 1 m2 przedmiotowej nieruchomości na kwotę 33,62 zł. Zdaniem Skarżącej istnieje konieczność wykonania nowego operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 999/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę B. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Zdaniem Sądu, nie można było skutecznie zarzucić organom orzekającym w przedmiotowej sprawie, iż naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Sąd podzielił bowiem stanowisko organów obu instancji, że operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2013 r. był prawidłowy a zatem mógł stanowić podstawę dla decyzji odszkodowawczej. W rezultacie Sąd uznał, że przedstawiona wyżej wycena była prawidłowa - w rozumieniu art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - i zawierała informacje, o których mowa w § 55, jak również elementy wymienione w § 56 oraz § 57 ust. 1 w/w rozporządzenia, a zatem mogła być wykorzystana zarówno przez Wojewodę [...] jak i Ministra Infrastruktury i Rozwoju, jako dowód z opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, B. S. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, w postaci art. 151 - 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774) - przez błędne przyjęcie, że operat szacunkowy A. I. z m-ca stycznia 2013 r. oparty na cechach i cenach nieruchomości odległych o 100 km od [...] , został rzetelnie sporządzony, mimo pominięcia cen za nieruchomości położone w odległości 10 - 20 km od [...], np. [...], [...];

2) przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawcy, to jest:

a) art. 133 § 1 p.p.s.a. - poprzez odmówienie oceny i rzetelności twierdzeń zawartych w operacie szacunkowym inż. E. D. i nie uznania go za materiał dowodowy w sprawie,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez jedynie wzmiankowane omówienie zarzutów zawartych w skardze z dnia 25.02.2015 r., bez wyjaśnienia, z jakich powodów zarzuty te nie zostały uwzględnione.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Wyrokiem z 9 listopada 2017r sygn. akt I OSK 29/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji uznał, że przy zarzucie dotyczącym porównywania wycenianej działki z nieruchomościami położonymi w dalekiej odległości i to na obszarze innych powiatów, Sąd Wojewódzki winien do tego zarzutu się odnieść i zbadać, czy powyższa kwestia została przez rzeczoznawcę majątkowego właściwie i dostatecznie wyjaśniona. W szczególności zaś, z uwagi na utrwalony w orzecznictwie pogląd co należy rozumieć pod pojęciem rynku lokalnego, Sąd I instancji, przyjmując w zaskarżonym wyroku pogląd odmienny, sugerujący, że pod pojęciem rynku lokalnego rozumie także rynek, obejmujący kilka powiatów, winien stanowisko swoje w tym zakresie szczegółowo uzasadnić. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien odnieść się do wszystkich zarzutów, podniesionych przez skarżącą w skardze w tym zwłaszcza do wyżej omówionych. W szczególności zaś wyjaśnić wyżej omówioną kwestię związaną z określeniem rynku, z jakiego pochodziły nieruchomości przyjęte przez biegłego do porównań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że sprawa niniejsza jest rozpoznawana w wyniku uchylenia przez NSA, wyrokiem z 9 listopada 2017r sygn. akt I OSK 29/16, wyroku WSA w Warszawie z 11 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 999/15.

Zgodnie z treścią art. 190 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny lub po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 421).

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05 (LEX nr 187499), związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Związanie oceną prawną dotyczy sądu w każdym składzie i bez względu na to, w jakim trybie sąd orzeka.

Skarga jest zasadna.

Istota zarzutów skargi sprowadza się do oparcia zaskarżonej decyzji na nierzetelnym bo wydanym w oparciu o błędne wskaźniki i ustalenia operacie szacunkowym sporządzonym w dniu [...] stycznia 2013r. na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego A. I.. W uzasadnieniu skargi skarżąca m in. twierdziła, że rzeczoznawca przyjął do porównania nieruchomości z obszarów oddalonych nawet o 100 km od [...], nie wskazując jednocześnie jakie występują tendencje i proporcje cenowe pomiędzy gruntami o innym przeznaczeniu na danym rynku, a więc nie wykazał, czy rzeczywiście rynki te były porównywalne. Zakwestionowała również podobieństwo nieruchomości przyjętych do porównań, wskazując że dwie z wybranych działek nie posiadały dostępu do mediów, a nadto ich powierzchnia odbiegała znacznie od działki wycenianej. Skarżąca wskazała również, że rzeczoznawca ustalił wartość 1m2 wycenianej działki na kwotę 16,03 zł, podczas, gdy GDDKiA wyceniała wartość jej 1m2 na kwotę 30,57 zł, a rzeczoznawca majątkowy, sporządzający wycenę na zlecenie skarżącej, wycenił wartość 1 m2 przedmiotowej nieruchomości na kwotę 33,62 zł.

Biegły - który do porównań przyjmował nieruchomości położone na obszarze trzech powiatów, to jest z powiatu: [...], [...]i [...]- porównywał nieruchomości z rynku "lokalnego" nie wyjaśnił co pod tym ostatnim pojęciem rozumiał. Tymczasem - chociaż wprawdzie ani ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.Dz.U.2010.102.651 z późn.zm.), ani rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. 2004.207.2109 ze zm.) nie precyzują pojęcia rynku nieruchomości, posługując się jedynie sformułowaniami: "rynek", "rynek właściwy ze względu na położenie wycenianej nieruchomości" albo "lokalny rynek nieruchomości", przeciwstawiając ten ostatni pojęciu "regionalnego lub krajowego rynku nieruchomości" - to orzecznictwo sądowoadministracyjne od wielu lat jednolicie przyjmuje, że rozwiązania zaistniałego problemu należy w tym przypadku poszukiwać w ustawodawstwie ustrojowym. Z ustawodawstwa tego został zaś wyprowadzony wniosek, że pod pojęciem "rynku lokalnego" rozumieć należy obszar gminy lub powiatu, rynek regionalny odnosi się zaś do obszaru województwa.

Należy zgodzić się z organem, że wprawdzie materiał porównawczy dla wycenianej nieruchomości dobiera oczywiście sam biegły, ale trzeba przy tym wyjaśnić, że w przypadku, w którym do porównań przyjmuje nieruchomości z rynku innego (regionalnego) niż lokalny, to winien tę kwestię odpowiednio wyjaśnić.

W ocenie Sądu, roli wyjaśnień, o których mówił NSA w wyroku z dnia z 9 listopada 2017r sygn. akt I OSK 29/16, nie spełnia lakoniczna uwaga zawarta w operacie szacunkowym, że dla potrzeb wyceny określony został rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych o przeznaczeniu określonym jako "Komunikacja" położonych możliwie blisko przedmiotu wyceny. Określenie "możliwie blisko" jest zbyt szerokie i nieostre, żeby mogło funkcjonować pod pojęciem rynku lokalnego.

Słusznie skarżąca zakwestionowała również podobieństwo nieruchomości przyjętych do porównań, wskazując że dwie z wybranych działek nie posiadają dostępu do mediów, a nadto ich powierzchnia odbiega znacznie od działki wycenianej. W takiej sytuacji można przyjąć za wystarczające, że wybór metody szacowania nieruchomości, dobór nieruchomości porównawczych oraz wybór cech rynkowych mających wpływ na zróżnicowanie cen transakcyjnych należy do rzeczoznawcy majątkowego. Zbyt daleko – i w związku z tym nieuprawniona – była posunięta konkluzja organu, że w sytuacji gdy biegły uznał, że nieruchomości z rynku powiatu [...], [...]i [...]najlepiej odzwierciedlą wartość szacowanej nieruchomości oraz że liczba 3 nieruchomości porównawczych jest liczbą wystarczającą, to nie ma podstaw do podważenia ustaleń biegłego w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że rzeczoznawca ustalił wartość 1m2 wycenianej działki na kwotę 16,03 zł, podczas, gdy GDDKiA wyceniała wartość jej 1m2 na kwotę 30,57 zł, a rzeczoznawca majątkowy, sporządzający wycenę na zlecenie skarżącej, wycenił wartość 1 m2 przedmiotowej nieruchomości na kwotę 33,62 zł, należy – przede wszystkim – powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że Sąd Wojewódzki pierwotnie rozpatrujący sprawę zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z kontroperatu szacunkowego, sporządzonego na zlecenie skarżącej już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Co do zasady - w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość przeprowadzenia (jako dowodu uzupełniającego) jednak tylko dowodu z dokumentu, a takiego charakteru nie ma dowód z opinii biegłego.

Uwaga ta nie ma znaczenia dla okoliczności, że w piśmie z dnia 18 kwietnia 2013r. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad skierowanym do skarżącej, podano informację, że "w chwili obecnej cena 1 m2 dla terenów przeznaczonych pod zabudowę na terenie gminy Zapolice wynosi 30, 57 zł/1 m2, zgodnie z analizą wykonana przez rzeczoznawcę majątkowego.

Różnica wartości 1m2 między tą wyceną, a dokonaną w dniu [...] stycznia 2013r.- tj. zaledwie 3 miesiące wcześniej - na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego A. I., zgodnie z którą wartość ta wynosiła 16,03 zł/1m2 była zbyt istotna, żeby organ mógł ją pominąć w swoich rozważaniach. Brak wyjaśnienia tej kwestii należy uznać za naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 §1 i §2 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mając na względzie stanowisko Sądu.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 14 ust.1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U.poz.1804 ze zm.).