Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 312/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011r. postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 września 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Decyzja ta została wydana w wyniku przeprowadzonego wobec I. W., prowadzącego działalność gospodarczą w ramach Firmy Usługowo Produkcyjno-Handlowej "L. " (dalej: Skarżący), postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności i prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za rok 2011. Biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w toku postępowania kontrolnego organ I instancji wydał decyzję, w której skorygował rozliczenie podatkowe Skarżącego za rok 2011, w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych, uznając, iż nie miały one miejsca, a dostawy te należy potraktować i opodatkować jako sprzedaż krajową.

Pismem z dnia 17 października 2015 r. I. W. wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 26 lipca 2018 r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie ww. wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 864/16 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zwłaszcza należy mieć na uwadze, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie tego przepisu powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej) jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 P.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).

W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania, gdyż postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 126/18 Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326 s. 1 i nast.), skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne:

1) Czy w świetle art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm., zwanej dalej "dyrektywą 2006/112/WE") oraz zasad: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności prawidłowa praktyka krajowa powinna polegać na stosowaniu zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0%) w każdym wypadku, jeżeli są spełnione łącznie dwa warunki: a) wywóz towaru nastąpił na rzecz nieustalonego odbiorcy spoza Unii Europejskiej oraz b) istnieją jednoznaczne dowody, że towar opuścił terytorium Unii Europejskiej i okoliczność ta nie jest kwestionowana?

2) Czy przepisy art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasady: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności sprzeciwiają się praktyce krajowej polegającej na przyjęciu, że nie dochodzi do dostawy towaru, który został w sposób niekwestionowany wywieziony poza terytorium Unii Europejskiej, a po dokonaniu wywozu władze podatkowe w ramach prowadzonego postępowania stwierdziły, że rzeczywistym nabywcą towarów nie był podmiot, na rzecz którego podatnik wystawił fakturę dokumentującą dostawę, lecz inny nieustalony przez organy podmiot, w konsekwencji czego odmawiają stosowania do takiej czynności zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0%)?

3) Czy w świetle art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasad: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności prawidłowa praktyka krajowa powinna polegać na stosowaniu do dostawy towaru stawki krajowej, jeśli istnieją jednoznaczne dowody, że towar opuścił terytorium Unii Europejskiej, ale organy z uwagi na brak ustalonego odbiorcy stwierdzają, że dostawa towarów nie została dokonana, czy też należałoby uznać, że w takim przypadku nie doszło w ogóle do czynności opodatkowanej VAT, a w konsekwencji podatnikowi nie przysługuje zgodnie z art. 168 dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wywiezionego towaru?

Odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na wynik niniejszego postępowania sądowego.

Jak wynika bowiem z treści zaskarżonej decyzji, wobec Skarżącego wszczęto postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za rok 2011. W wyniku postępowania kontrolnego stwierdzono, iż Skarżący prowadził działalność gospodarczą, przedmiotem której była produkcja i sprzedaż blachy trapezowej i płaskiej, na terytorium kraju, na [...] w ramach eksportu. Skarżący deklarował także wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na [...].

W kontrolowanym okresie Skarżący wykazał wewnątrzwspólnotowe dostawy na rzecz słowackiej firmy: A. (s.r.o. [...], nr [...]).

W toku postępowania kontrolnego stwierdzono jednak nieprawidłowości w zakresie rozliczania dostaw wewnątrzwspólnotowych na rzecz ww. firmy. W ocenie organu kontrolnego dostawy takie nie miały w rzeczywistości miejsca, gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że przedmiotowe blachy zostały wyeksportowane na [...], a ich eksporterem była spółka A. Sp. z o.o. Dokumenty te zostały opieczętowane pieczęciami służb granicznych potwierdzającymi faktyczne przekroczenia granicy [...] przez towar. W ocenie organu odwoławczego powołane wyżej okoliczności wskazują, iż nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do firmy słowackiej wskazanej przez Skarżącego. Należy jednak zauważyć, iż zakwestionowany towar miał być przedmiotem dostawy do odbiorcy na terenie [...].

Skoro zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy bezpośrednio od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uznać należy, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.