Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 154/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Alicja Jaszczak - Sikora Marzenna Glabas (spr.) Katarzyna Matczak Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej: I) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji II) orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia 21 maja 2003 roku, znak "[...]" nie stwierdził u A. L. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia krtani z obrzękiem prawego fałdu głosowego oraz obustronnego odbiorczego ubytku słuchu niewielkiego stopnia. W uzasadnieniu powołano się na orzeczenie lekarskie nr "[...]" Instytutu Medycyny Pracy w L. stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca w odwołaniu wniosła o ponowne skierowanie jej na badania w innej jednostce. Zwróciła uwagę na rozbieżności występujące przy rozpoznawaniu choroby - badanie videostroboskopowe wykonane w Poradni Chorób Zawodowych i fiberoskopia przeprowadzona w szpitalu wykazały obecność guzków śpiewaczych, natomiast lekarze z jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych nie stwierdzili występowania tychże guzków.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 21 lipca 2003 roku, znak "[...]" uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zauważając potrzebę przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przez ten organ. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., przed wydaniem kolejnej decyzji, skierował pismo z dnia 29 lipca 2003 roku do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej w celu wyjaśnienia rozbieżności powstałych w różnych placówkach służby zdrowia w ocenie chorób krtani u skarżącej dołączając nowe dowody leczenia w postaci karty informacyjnej ZZOZ Zarządu Służby Zdrowia MSWiA z dnia 26 listopada 2002 roku oraz kserokopię z kart leczenia ambulatoryjnego, z których wynikało, że dr n.med. I. Z. stwierdziła guzki śpiewacze u A. L.

W odpowiedzi Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej poinformował, że po ponownym przebadaniu A. L., podtrzymuje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr "[...]" z dnia 23 października 2002 roku oraz nie widzi podstaw do ponownego wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie, wobec faktu, iż narażenie ustało w 1998 roku. W orzeczeniu lekarskim nr "[...]" rozpoznano jedynie schorzenie narządu głosu, gdyż wielokrotne badania słuchu dały wynik nieodbiegający w istotny sposób od normy.

W piśmie z dnia 6 listopada 2003 roku, adresowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., A. L. oświadczyła, że nie została zbadana przed wydaniem orzeczenia przez Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej. Termin badania w poradni miała wyznaczony na 29 października 2003 roku, a orzeczenie lekarskie zostało wydane 27 października 2003 roku.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia 20 listopada 2003 roku, znak "[...]" nie stwierdził u A. L. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie wydanych orzeczeń Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej i Instytutu Medycyny Pracy w L. oraz opracowanej karty oceny narażenia zawodowego, nie stwierdzono związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem a pracą wykonywaną przez skarżącą.

A. L. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego domagając się ponownego skierowania jej na badania w innym instytucie niż Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej i Instytut Medycyny Pracy w L., w celu usunięcia rozbieżności w orzeczeniach lekarskich co do występowania u niej guzków śpiewaczych na strunach głosowych.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej z prośbą o wyjaśnienie podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących niezbadania jej przed wydaniem opinii z dnia 27 października 2003 roku i ustosunkowanie się do dostarczonych przez skarżącą badań innych lekarzy, którzy postawili odmienne diagnozy.

W odpowiedzi Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej poinformował, że pacjentka była badana w tamtejszej poradni w dniach od 20 sierpnia 2003 roku do 27 października 2003 roku. Wszystkie zgromadzone wyniki badań i konsultacji specjalistycznych były analizowane przez lekarzy uczestniczących w procesie orzeczniczym.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 26 stycznia 2004 roku, znak "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. L. argumentując, że rozpoznane u niej schorzenia nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję w sprawie choroby zawodowej na podstawie orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, a wyniki badań dostarczone przez skarżącą zostały wydane przez placówki służby zdrowia, które takich uprawnień nie posiadają. Natomiast organ inspekcji sanitarnej nie jest właściwy, aby interpretować wyniki badań lub orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenia decyzji i stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu, bądź uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdziła, że istnieją rozbieżności przy diagnozowaniu jej choroby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że podstawą do uznania choroby zawodowej narządu głosu jest wykazanie między innymi tzw. guzków głosowych twardych charakteryzujących się trwałą zmianą organiczną, nie ustępującą samoistnie, w odróżnieniu od guzków śpiewaczych miękkich. Gdyby natomiast u skarżącej występowały trwałe zmiany organiczne na fałdach głosowych w postaci guzków głosowych twardych, ich obecność zostałaby wykazana w obrazie videostroboskopowym wykonanym przez jednostki uprawnione do wydania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z § l ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania, określone w kodeksie postępowania administracyjnego, a zwłaszcza w art. 7 i 77 § l k.p.a.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ administracji jest zobowiązany podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Stosownie zaś do art. 77 § l k.p.a. organ administracji jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie (por. wyrok NSA z 30 września 1999 roku, IV SA 1468/97).

Orzekając o chorobie zawodowej, organ nie powinien zapominać, że opinia placówki naukowej co do rozpoznania choroby zawodowej jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84, który podlega ocenie organu orzekającego stosownie do art. 80 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 17 listopada 1998 roku, I SA 1318/98; z 5 maja 1998 roku, I SA 1200/98).

Jeżeli w sprawie pojawiły się rozbieżne orzeczenia lekarskie, to, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, inspektor sanitarny powinien był skierować skarżącą na badania w innym ośrodku diagnostycznym. To na organie spoczywa obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, co stanowić będzie podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zatem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędne do właściwego zastosowania normy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż podejmując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji naruszono art. 7 i art. 77 § l k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bowiem pomimo przedstawienia przez skarżącą odmiennych wyników badań i wysuwanych przez nią żądań przebadania jej przez inny ośrodek diagnostyczny, organ nie podjął wszystkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do wyjaśnienia rozbieżności w diagnostyce stanu zdrowia skarżącej i ustalenia jednoznacznego rozpoznania medycznego jej oraz ich ewentualnego związku z pracą przez nią wykonywaną. W celu wyjaśnienia tych okoliczności organ może uwzględnić wniosek skarżącej w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii innych niż dotychczas orzekające placówek medycznych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego umożliwi organowi wydanie decyzji zgodnej z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Po myśli art. 152 powołanej ustawy orzeczono o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.