Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1147/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Dnia 17 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], na podstawie m.in. art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa),art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1ustawy z dnia 24 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.; dalej: ustawa o podatku akcyzowym albo ustawa), Naczelnik Urzędu Celnego w K. stwierdził wobec J. Z. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "X" z siedzibą w B. – powstanie obowiązku podatkowego w dniu [...] grudnia 2008 r. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki "Y" i określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tego tytułu w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] września 2012r. do siedziby organu podatkowego wpłynęło pismo dotyczące samochodu marki "Y" o numerze [...], do którego załączono dokumenty rejestracyjne tego pojazdu. Z dokumentów tych wynikało, że J. Z. nabył wewnątrzwspólnotowo wskazany pojazd, od którego nie został zapłacony należny podatek akcyzowy. W związku z tym wezwano podatnika do złożenia: deklaracji uproszczonej AKCU, zapłaty należnego podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, oświadczenia o dacie sprowadzenia samochodu na terytorium kraju, zagranicznego dowodu zakupu pojazdu i wyjaśnienia przyczyn niezłożenia deklaracji. Strona nie ustosunkowała się do tego wezwania.

W celu ustalenia rodzaju wskazanego pojazdu w chwili opuszczenia fabryki, zwrócono się do przedstawiciela koncernu "Z" w Polsce o udzielenie informacji w tym zakresie. W dniu [...] października 2012 r. organ otrzymał odpowiedź spółki "Z" Auto Sp. z o.o., iż przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, 7-miejscowy, 4-drzwiowy plus drzwi tylne, posiadający część bagażową przeszkloną, bez przegrody. W dniu [...] września 2012 r. wezwano stronę do przedstawienia zdjęć pojazdu i wyjaśnienia, czy w samochodzie były przeprowadzane jakiekolwiek zmiany konstrukcyjne bądź naprawy. Ustosunkowując się do tego wezwania strona przesłała drogą elektroniczną skan faktury sprzedaży pojazdu. W związku z tym organ zwrócił się do obecnego właściciela pojazdu o przedstawienie wskazanych zdjęć i wyjaśnień. W odpowiedzi przesłano do organu drogą elektroniczną zdjęcia samochodu i wskazano, że w samochodzie nie były dokonywane żadne zmiany konstrukcyjne.

W związku z niezłożeniem przez stronę deklaracji uproszczonej z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu, w dniu [...] października 2012 r. organ podatkowy wszczął postępowanie w tej sprawie. Uznając, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do wydania decyzji, postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. Strona nie skorzystała z tego uprawnienia.

Organ pierwszej instancji uznał jako zasadną kwalifikację przedmiotowego pojazdu do pozycji 8703 CN i jego opodatkowanie podatkiem akcyzowym. Jednocześnie organ podkreślił, że posiadana przez pojazd homologacja nie może mieć wpływu na klasyfikację pojazdu. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Organ przyjął, że obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu powstał w dniu [...] grudnia 2008 r., tj. w dniu pierwszego badania technicznego pojazdu – jako dacie, w której pojazd znajdował się na terytorium kraju. Jako podstawę opodatkowania uznano, zgodnie z art. 10 ust. 5 w zw. z art. 82a ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, wartość rynkową auta pomniejszoną o kwoty podatku od towarów i usług i akcyzy.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. stwierdził, że pojazd samochodowy marki "Y" jest pojazdem jednobryłowym o zamkniętym i przeszklonym dookoła, 5-drzwiowym nadwoziu typu kombi. Według organu, kryterium rozstrzygającym o zaklasyfikowaniu samochodu będącego przedmiotem niniejszego postępowania do kodu 8703 jest budowa nadwozia tego pojazdu: okna na panelach bocznych i tylnych drzwiach, 7-miejsc siedzących, nadwozie 5-drzwiowe, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów oraz brak przegrody, która wyodrębnia część pasażerską i część towarową (7 miejsc siedzących). Organ wskazał, że przedmiotowy samochód "Y" posiada kategorię M1 (pojazd zaprojektowany i wykonany do przewozu osób mający więcej niż osiem miejsc oprócz siedzenia kierowcy), na co wskazuje zapis w belgijskim dokumencie rejestracyjnym na stronie 2 w pkt. J. Został więc wyprodukowany jako samochód osobowy. Badanie techniczne pojazdu nr [...] wykazało, że pojazd ten posiada 7 miejsc siedzących. Natomiast spółka z o.o. "Z" potwierdziła, że przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy pojazd powinien być klasyfikowany do kodu CN 8703, zatem spełnia definicję samochodu osobowego określoną dla potrzeb poboru akcyzy w art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega obowiązkowi zapłaty akcyzy.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając błędne ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 121, art. 122, art. 123 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy pojazd służy przede wszystkim do przewozu osób, a nie towarów. Świadczy o tym fakt, że samochód ten cechuje się jednobryłowym, zamkniętym i przeszklonym, 5-drzwiowym nadwoziem typu kombi, wyposażonym w 7 miejsc siedzących wraz z kierowcą i przystosowanymi dla każdego miejsca pasami bezpieczeństwa. Nadto wyposażenie wnętrza (tapicerka, klimatyzacja, poduszki powietrza, dywaniki, oświetlenie i in.) charakterystyczne jest dla przewozu osób. Pojazd niniejszy konstrukcyjnie był dostosowany raczej do przewozu osób niż towarów. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że sporny pojazd nie spełnia kryterium zaszeregowania do pozycji 8704 jako "pojazdy samochodowe do transportu towarowego", oraz że właściwą pozycją jest pozycja 8703.

W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia wskazanych przez odwołującego przepisów Ordynacji podatkowej, że ustalenie zasadniczego przeznaczenia konkretnego pojazdu w oparciu o kryteria określone w wyjaśnieniach do Taryfy celnej nie wymaga przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego, ponadto w interesie samej strony leży współdziałanie z organem w gromadzeniu dowodów istotnych dla sprawy, zaś dokonanie na podstawie materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie świadczy o dowolnej ocenie dowodów.

W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 5, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 7 i ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym – przez błędną wykładnię polegającą na ustaleniu przez organ drugiej instancji, że dnia [...] grudnia 2008 r. w obrocie wewnątrzwspólnotowym skarżący, w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, nabył przedmiotowy samochód marki "Y" oraz że towar ten stanowił samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, a nie samochód ciężarowy przystosowany do przewozu towarów, a ustaleń tych dokonano w sposób dowolny i nie poparty zgromadzonym materiałem dowodowym,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 187 § 1oraz art. 191 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, polegające na wybiórczym, a nieobiektywnym gromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie, pominięciu bezzasadnie wniosków dowodowych skarżącego oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

- art. 194 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, przez jego niezastosowanie przez organ drugiej instancji;

- art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niepoinformowanie strony o przeprowadzonych przez organ dowodach.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z mocy powyższego przepisu zastosowanie w niniejszej sprawie znajdowały więc – jak słusznie przyjęły organy podatkowe – przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe (pkt 5). W myśl art. 80 ust. 1 ustawy, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów – zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy – są: importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Natomiast obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów – stosownie do art. 80 ust. 3 ustawy – powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (pkt 3). Według poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, do którego odsyła art. 2 pkt 1 ustawy, wyrobami podlegającymi akcyzie są samochody osobowe o kodzie CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN, tj. jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Powyższe wynika również z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, stosownie do którego do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN).

Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE.L. 2007.286.1). W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Pozycja 8703, zgodnie z jej brzmieniem, obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Ponadto przy ustalaniu właściwej pozycji CN należy kierować się także Wyjaśnieniami do Taryfy celnej – Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (MP. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów. Wprawdzie nie są one prawnie wiążące, jednak w znaczący sposób przyczyniają się one do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji Taryfy celnej i jednolitego jej stosowania (zob. wyrok ETS z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. C-400/05, Lex nr 214929). Według tych wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y - Sports Utility Vehicles, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy:

a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych;

b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569).

Należy podkreślić, że przy ustalaniu klasyfikacji pojazdu nie chodzi o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu – które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne – lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych – co nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że istotny dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu jest moment powstania obowiązku podatkowego, czyli moment przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju bądź moment nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju. W ocenie Sądu zasadnie organy obu instancji przyjęły dzień 2 grudnia 2008 r. jako datę dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego pojazdu. W tym dniu dokonano pierwszego badania technicznego pojazdu, czyli pierwszej udokumentowanej czynności związanej z przedmiotowym pojazdem na terenie kraju.

Z okoliczności ustalonych przez organy podatkowe w oparciu o całokształt materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowy samochód – "Y", został wyprodukowany jako samochód osobowy (zob. pismo spółki z o.o. "Z" sp. z o.o. z dnia [...] października 2012 r.), czyli w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. W wersji standardowej samochód ten posiada wygląd i ogół cech świadczących o osobowych walorach pojazdu. Skarżący kwestionując odwołanie się do tych cech dotyczących wersji standardowej nie wykazał, że przedmiotowy samochód tego standardowego wyposażenia nie posiadał.

Organy podatkowe ustaliły, że w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. [...] grudnia 2008 r., przedmiotowy pojazd posiadał jednobryłowe, zamknięte i przeszklone, 5-drzwiowe nadwozie typu kombi, był wyposażony w 7 miejsc siedzących wraz z kierowcą i przystosowanymi dla każdego miejsca pasami bezpieczeństwa. Organy zasadnie przyjęły przy tym, że wyposażenie wnętrza (tapicerka, klimatyzacja, poduszki powietrza, dywaniki, oświetlenie i in.) jest charakterystyczne dla przewozu osób. Jak trafnie wskazały organy obu instancji, treść faktury sprzedaży pojazdu wskazywała, że nabycie dotyczyło samochodu z 7 miejscami siedzącymi i wyposażeniem wnętrza charakterystycznym dla samochodu osobowego. Słusznie zauważyły organy podatkowe, że powyższe znajduje odzwierciedlenie w badaniu technicznym pojazdu nr [...], gdzie także określono ilość miejsc siedzących wraz z kierowcą na 7. Ponadto zapis w belgijskim dokumencie rejestracyjnym w polu S.1 również wskazuje na 7 miejsc siedzących, a w polu "J" zawiera adnotację "M1", co zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep – określa typ przedmiotowego samochodu jako "osobowy".

Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa tak materialnego, jak i procesowego. Wymaga podkreślenia, że wszelkie dokumenty przedłożone przez skarżącego znajdowały się w materiale dowodowym sprawy i były uwzględnione przy ustalaniu okoliczności sprawy i wydawaniu decyzji, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W tym miejscu należy również zaznaczyć, że – wbrew zarzutom skargi – organy podatkowe nie miały obowiązku poszukiwania z urzędu dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego, tym bardziej, że skarżący nie uczestniczył aktywnie w postępowaniu wyjaśniającym – nie przedłożył na żądanie organów wskazanych przez organ dowodów. Ponadto skarżący nie korzystał z uprawnienia do złożenia zastrzeżeń do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z tego względu na może być mowy o naruszeniu przez organy podatkowe art. 123 § 1, a także art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. wezwał stronę do złożenia informacji, czy w przedmiotowym samochodzie dokonywane były jakiekolwiek zmiany konstrukcyjne w jego wnętrzu bądź naprawy, a ponadto do przedstawienia zdjęć spornego samochodu. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że organy podatkowe dokonały ustaleń faktycznych co do stanu samochodu w oparciu o oświadczenie nabywcy pojazdu oraz przedłożone przez niego do akt zdjęcia. Podkreślić także należy, że organy podatkowe wyznaczyły skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, realizując tym samym wynikającą z art. 123 w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.

Należy podkreślić, że organ nie kwestionował zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zważywszy jednak, że określenie typu pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy) aniżeli klasyfikacja towarowa, owe zapisy nie mogły więc automatycznie skutkować przyjęciem – jak domagał się tego skarżący – że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. Jak wskazano powyżej, istotne na gruncie klasyfikacji taryfowej jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu.

Organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tych wniosków (która została wykazana powyżej) nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej).

W świetle powyższych rozważań Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Tym samym skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).