Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 17/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 16
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Kancelarii L sp. k. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji do załatwienia wniosku skarżącej Kancelarii L sp. k. z dnia [...] r. – w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji na rzecz skarżącej Kancelarii L sp. k. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Kancelaria Radców Prawnych [...] spółka komandytowa wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie przez zamawiającego informacji dotyczącej rozliczenia inwestycji pod nawą Zaprojektowanie i Rozbudowa Stadionu [...], etap III i IV, realizowanej na podstawie umowy na projektowanie i roboty budowlane z dnia [...] października 2012 r. uwzględniającej:

1) zestawienie wszystkich rozliczeń z generalnym wykonawcą oraz wszystkimi podwykonawcami ze wskazaniem:

- podmiotu na rzecz którego dokonano zapłaty,

- daty zapłaty,

- kwoty zapłaty,

- oznaczenia, której faktury wystawionej przez generalnego wykonawcę płatność dotyczy,

- dokładnej podstawy zapłaty wraz z określeniem rodzaju i daty dokumentu,

- formy zapłaty ( np. potrącenie, płatność bezpośrednio do komornika, itp.)/

- określenie wierzytelności przedstawionych do potrącenia i ich źródła;

2) przekazanie wszystkich potwierdzeń przelewów na rzecz generalnego wykonawcy oraz podwykonawców z tytułu ww. umowy;

3) przekazanie kopii wszystkich dokumentów stanowiących podstawę do zapłaty (tj. umowy cesji, oświadczenia, itp.).

We wniosku wskazano, iż żądana informacja powinna być udzielona w formie elektronicznej i przekazana na wskazany w nim adres e-mail. Wniosek z [...] grudnia 2016 r. wpłynął do adresata 2 stycznia 2017 r.

2. Pismem dnia [...] lutego 2017 r. Kancelaria, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądanej wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r.

Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie zakreślonym przez Sąd oraz zobowiązanie go do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie jak też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi, przywołując fakt złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego treść, wskazała, że nie został on w żaden sposób rozpoznany przez skarżony organ. Po upływie ustawowego terminu, w dniu 20 stycznia 2017 r., podczas rozmowy telefonicznej zainicjowanej przez stronę skarżącą, pracownik Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji A.D. poinformowała jedynie, że wnioskowana informacja nie zostanie udzielona, albowiem organ udzielał już informacji publicznej dotyczącej przedmiotowej inwestycji wykonawcy czyli S sp. z o.o.

Skarżąca wskazała, że nie istnieje tożsamość podmiotowa wnioskodawców. Dotychczasowe wnioski były składane przez wykonawcę (S sp. z o.o.), natomiast wniosek z dnia [...] grudnia 2016 r. został złożony przez nią czyli osobę trzecią dotychczas nie wnioskującą o dostęp do jakichkolwiek informacji dotyczących przedmiotowej inwestycji. Zakres wnioskowanej informacji nie pokrywa się z wcześniej składanymi przez wykonawcę wnioskami oraz udzieloną przez organ informacją.

Skarżąca wskazała, iż wiadomym jej jest, że w przeszłości wniosek wykonawcy o przekazanie zaktualizowanych informacji dotyczących zestawienia wszelkich rozliczeń zamawiającego z tytułu umowy na projektowanie i roboty budowlane z dnia [...] października 2012 r. z generalnym wykonawcą oraz z podwykonawcami z tytułu umów cesji, też nie został załatwiony, co stało się przedmiotem skargi na bezczynność, rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie II SAB/Go 37/14.

Podała, że pozostaje zainteresowana kontrolą prawidłowości wydatkowania publicznych środków, związanych z realizacją rozbudowy Stadionu [...]. Do dnia złożenia skargi skarżony organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14-dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Wnioskowana, sprecyzowana informacja dotycząca rozliczeń zamawiającego z tytułu umowy na projektowanie i roboty budowlane z dnia [...] października 2012 r. z generalnym wykonawcą oraz z podwykonawcami z tytułu umów cesji zawartych w związku z umową na projektowanie i roboty budowlane z dokumentami, potwierdzeniami przelewów stanowi, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację publiczną wobec czego, skierowanie pisemnego wniosku o jej udzielenie winno skutkować udzieleniem informacji publicznej jako czynności o charakterze materialno - technicznym, wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w sprawie (art. 16 ustawy), pisemnym zawiadomieniem wnioskującego, że przedmiot jego wniosku nie stanowi informacji publicznej. W przeciwnym przypadku, jak w niniejszej sprawie, organ pozostaje w stanie bezczynności.

3. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem [...] marca 2017r., Dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż wbrew wywodom skargi żądanie skarżącej nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Żądanie zawarte w złożonym wniosku zostało bowiem sformułowane w sposób całkowicie niezrozumiały, co uniemożliwia jego rozstrzygnięcie. Zawarte w tym wniosku żądanie udostępnienia potwierdzeń przelewów dokonanych na rzecz generalnego wykonawcy oraz podwykonawców nie podlega rozpoznaniu jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o dip przewiduje prawo wglądu wyłącznie do dokumentów urzędowych. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. a ustawy o dip udostępnieniu podlega treść i forma dokumentów urzędowych. Nie mają takiej postaci dokumenty niepodpisane generowane przez system transakcyjny. Nadto prawo do informacji dotyczy informacji publicznej tj. informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Adresat wniosku, który nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien móc prawidłowo rozpoznać intencje, wobec czego wniosek powinien spełniać minimalne wymogi formalne ( pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Wniosek strony skarżącej wymogów tych nie spełnia, wobec czego brak jego rozpoznania w trybie ustawy o dip nie skutkuje bezczynnością w rozumieniu Ppsa. Końcowo zarzucił też, że skarżąca nie zawarła we wniosku uzasadnienia żądania udostępnienia informacji, w szczególności nie określiła dlaczego wnioskowane informacje mają charakter publiczny oraz nie przedstawiła celu w jakim mają być wykorzystane.

4. Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. pełnomocnik Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Oświadczył jednocześnie, iż do dnia rozprawy żadne czynności związane z załatwieniem wniosku strony skarżącej nie zostały przez organ podjęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej jako: Ppsa ) wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

6. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie pozostawała bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (dalej jako: MOSiR) w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Regulacja zawarta w art. 61 Konstytucji RP określa treść prawa do informacji poprzez wskazanie, jakie informacje obywatel lub inny podmiot może uzyskać o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne, stanowiąc w ustępie 1, że prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W art. 61 ust. 3 Konstytucja przewiduje ograniczenie w prawie do uzyskiwania tej informacji ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Doprecyzowaniem konstytucyjnej zasady prawa do informacji pozostaje art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, powoływanej też jako: ustawa o dip ), według którego każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie.

W art. 4 ust. 1 ustawa określa (w katalogu otwartym) podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej. Przepis art. 6 zawiera z kolei – także otwarty a zatem przykładowy – katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu.

W świetle art. 13 ust. 1 ustawy o dip, udostępnienie informacji publicznej następuje na wniosek. Nie dotyczy to jednak informacji publicznych udostępnianych w biuletynie informacji publicznej ( vide: art. 10 ust. 1 ustawy o dip ). Wniosek taki rozpoznany powinien zostać bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania go przez adresata, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. W postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej tylko wyjątkowo wymagane jest rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej tj. w przypadku o jakim mowa w art. 14 ust 2 i 16 ust. 1 ustawy.

7. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentacji bądź zestawień danych dotyczących rozliczenia inwestycji pn. Zaprojektowanie i Rozbudowa Stadionu [...], etap III i IV, realizowanej na podstawie umowy na projektowanie i roboty budowlane z dnia [...] października 2012 r. uwzględniającej zestawienie wszystkich rozliczeń z generalnym wykonawcą oraz wszystkimi podwykonawcami.

Skarżąca określiła też formę w jakiej oczekuje wnioskowanej informacji ( elektroniczna ) oraz sposób jej udostępnienia ( przesłanie pocztą elektroniczną na wskazany we wniosku adres ).

Rozstrzygając w przedmiocie zarzucanej bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej Sąd obowiązany był zbadać, czy adresat wniosku skarżącej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a więc czy podlega zasadom udostępniania określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

8. Zgodnie ze statutem (vide: uchwała Rady Miasta nr LXXIV.675.2015 z dnia 27 października 2014 r. w sprawie nadania statutu Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji ) MOSiR jest jednostką budżetową Miasta (§ 1.1. statutu). Do jego podstawowych zadań należy utrzymanie i zarządzanie pozostającymi w zarządzie Ośrodka obiektami sportowo-rekreacyjnymi oraz prowadzenie spraw z zakresu budowy, rozbudowy, modernizacji i remontów takich obiektów (§ 4 pkt 3 i 4 statutu). Stosownie do § 5 działalnością Ośrodka kieruje i reprezentuje go na zewnątrz Dyrektor. W myśl § 10 ust. 1 mienie ośrodka jest mieniem Miasta. W skład mienia Ośrodka wchodzi m.in. stadion [...], oddany Ośrodkowi w trwały zarząd ( § 10 ust. 2 pkt 3 statutu). Tym samym nie może budzić wątpliwości, iż MOSiR jako samorządowa jednostka organizacyjna, jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dip, podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej przez siebie informacji publicznej. Nie tylko bowiem organy władzy publicznej, ale wszelkie podmioty wykonujące zadania publiczne są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej. Zatem nawet jeśli kierownik samorządowej jednostki organizacyjnej ( w tym przypadku dyrektor MOSiR-u) nie jest organem administracji publicznej sensu stricto, to na gruncie ustawy o dip posiada w pewnym zakresie samodzielną pozycję, będąc podmiotem mającym obowiązek samemu – we własnym imieniu – udostępniać posiadaną informację publiczną ( vide: wyrok NSA z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt I OSK 444/14).

9. W niniejszej sprawie przedmiotem żądanej, w trybie ustawy o dip, informacji miało być udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentacji bądź zestawień danych dotyczących rozliczenia inwestycji pod nazwą Zaprojektowanie i Rozbudowa Stadionu [...], etap III i IV, realizowanej na podstawie umowy na projektowanie i roboty budowlane z dnia [...] października 2012 r., uwzględniającej zestawienie wszystkich rozliczeń z generalnym wykonawcą oraz wszystkimi podwykonawcami ze wskazaniem: podmiotu na rzecz którego dokonano zapłaty, daty zapłaty, kwoty zapłaty, oznaczenia, której faktury wystawionej przez generalnego wykonawcę płatność dotyczy, dokładnej podstawy zapłaty wraz z określeniem rodzaju i daty dokumentu, formy zapłaty (np. potrącenie, płatność bezpośrednio do komornika, itp.) określenie wierzytelności przedstawionych do potrącenia i ich źródła; nadto przekazania wszystkich potwierdzeń przelewów na rzecz generalnego wykonawcy oraz podwykonawców z tytułu ww. umowy oraz przekazania kopii wszystkich dokumentów stanowiących podstawę do zapłaty (tj. umowy cesji, oświadczenia, itp.).

Nie może budzić wątpliwości, że w związku z zawarciem wskazanej umowy cywilnoprawnej doszło do wydatkowania przez MOSiR środków publicznych na realizację inwestycji o charakterze komunalnym (publicznym). Przedmiotem umowy z dnia [...] października 2012 r., zawartej między Ośrodkiem a spółką S było projektowanie oraz roboty budowlane związane z wykonaniem zadania pn. Rozbudowa Stadionu etap III i IV. Informacje wytworzone w tym zakresie dotyczące wykonania przedmiotu umowy, rozliczenia jej kosztów i zapłaty za wykonane roboty mają bez wątpienia charakter publiczny. Odnoszą się bowiem do sfery rozdysponowania środków publicznych ( komunalnych ). Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych uznać należy pogląd, iż stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o dip i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów ( vide: wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lutego 2007 r., IV SA/Po 994/06, LEX nr 516637,wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 sierpnia 2010r. II SAB/Sz 7/10 LEX 668256 , wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., I OSK 1774/10, LEX 74516; baza orzeczeń nsa.gov.pl )

Oceniając pod takim kątem żądanie objęte przedmiotowym wnioskiem stwierdzić należy, że informacje nim żądane mają niewątpliwie walor informacji publicznej. Dotyczą bowiem spraw o charakterze publicznym ( budowa stadionu stanowiącego własność Miasta) i rozporządzenia mieniem publicznym, a zatem są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczy to również żądanego potwierdzenia przelewów. Nie można w związku z tym zgodzić się z wyrażonym w odpowiedzi na skargę poglądem, że zakres dostępu do informacji publicznej obejmuje jedynie prawo wglądu do dokumentów urzędowych. Powoływane dla jego potwierdzenia uzasadnienie wyroku NSA z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie I OSK 2662/13 wskazanej tezy nie zawiera, koncentrując się na kwestii możliwości uznania za informację publiczną akt zakończonego postępowania przygotowawczego. Stwierdza w nim natomiast NSA, że przepis art. 3 ust. 2 ustawy o dip, określający przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej, jako jedno z uprawnień wskazuje prawo wglądu do dokumentów urzędowych ( taki też pogląd wyrażony został w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13). Konkretyzacja przedmiotu informacji publicznej dokonana została natomiast w art. 6 ustawy o dip. Wyliczenie w nim dokonane nie tworzy jednakże zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Powołany przepis określa przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Natomiast w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dip ustawodawca stwierdził, że udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Tak więc tylko w tym jednym wypadku adresat wniosku zobowiązany został do udostępnienia nie tylko informacji publicznej zawartej na dowolnym nośniku, ale również treści i postaci tego nośnika. Tym samym informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe. Nie można zatem zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do tych dokumentów. Informacją publiczną są bowiem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Pojęcie dokumentu urzędowego zdefiniowane w ust. 2 art. 6 ustawy o dip różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do tych dokumentów. Istotne zatem znaczenie ma nie to, czy dokument został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego, lecz przede wszystkim to, czy zawiera on informację publiczną. Jeżeli dokument odnosi się do kwestii gospodarowania mieniem publicznym przez podmiot wykonujący zadania publiczne, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, jego treść podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej ( vide: wyrok WSA w Warszawie II SAB 66/12 z 4 lipca 2012 r.

10. Przesądzając, iż w odniesieniu do wniosku strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2016r. ma zastosowanie ustawa o dip ocenić należy, czy organ pozostaje w stanie zaskarżalnej bezczynności.

W sprawie nie ma sporu co do tego, że na wniosek z [...] grudnia 2016 r., otrzymany 2 stycznia 2017r. Dyrektor MOSiR-u w żaden sposób nie zareagował. Okoliczność tę potwierdził jego pełnomocnik na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2016 r. i stanowi ona podstawę do stwierdzenia pozostawania organu w stanie bezczynności.

11. Odnośnie zaś wywodów odpowiedzi na skargę o braku skonkretyzowania wniosku, odwołując się do stanowiska wyrażonego już w wyroku z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie II SAB/Go 37/14, należy stwierdzić, że wbrew odmiennemu stanowisku Dyrektora wniosek strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. spełnia wymogi, które pozwalały organowi na załatwienie go w sposób wymagany ustawą o dip. Wskazany w nim przedmiot i zakres żądania pozostaje wystarczająco precyzyjny, aby wniosek rozpoznać, także w części dotyczącej żądania przesłania potwierdzeń przelewów. Natomiast nic nie stało na przeszkodzie, żeby Dyrektor MOSiR- u – mając jakiekolwiek wątpliwości co do treści żądania – wezwał wnioskodawczynię do doprecyzowania wniosku.

Uznając, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ winien pismem zawiadomić wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej ( vide: postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10). Pozytywnie załatwić wniosek organ mógł poprzez dokonanie czynności materialnotechnicznej udostępnienia informacji, natomiast negatywnie – w drodze odmownej decyzji administracyjnej w przypadku gdy uznałby, że żądana informacja publiczna nie może być udzielona ze względu na wartości chronione np. ochronę danych osobowych.

Tymczasem organ nie uczynił nic, nie podjął żadnej czynności zmierzającej do rozpoznania sprawy, czego zresztą nie kwestionuje. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym jeżeli organ nie udzielił żądanej przez stronę informacji publicznej, nie poinformował jej że informacja nie jest informacją publiczną lub, że nie jest w jej posiadaniu, jak nie wydał w tej sprawie decyzji, to takie zachowanie organu oznacza pozostawanie w bezczynności ( vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2013r., sygn. akt II SAB/Wa 504/13; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2999/12; baza orzeczeń nsa. gov.pl).

W zaistniałej sytuacji Dyrektor MOSiR-u zobowiązany był do rozpoznania wniosku Spółki, a całkowity brak odniesienia się do żądań w nim zawartych potwierdza bezczynność organu i czyni skargę uzasadnioną. Zaskarżalna bezczynność pozostaje bowiem w istocie stanem sprawy, którego istnienie sąd administracyjny ocenia nie w dacie wniesienia skargi, a jej rozstrzygania.

12. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa zobowiązał Dyrektora MOSiR-u do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku w sprawie. Wprawdzie przepis art. 286 § 2 Ppsa stanowi o liczeniu terminu do załatwienia sprawy przez organ od dnia doręczenia akt organowi, to wobec braku akt administracyjnych (na które ewentualnie mógł składać się jedynie wniosek strony z dnia [...] stycznia 2016r.) jako moment początkowy rozpoczęcia jego biegu wskazać należało doręczenie organowi odpisu prawomocnego wyroku (art. 286 § 1 Ppsa). W ocenie Sądu, mając na uwadze regulacje ustawy dotyczące terminów udostępnienia informacji wskazany termin uznać należało za odpowiedni dla załatwienia wniosku.

13. W związku ze sformułowaniem żądania skargi (którym sąd administracyjny ze względu na przepis art. 134 § 1 Ppsa nie jest związany) jako zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej żądanej wnioskiem, wyjaśnić należy, iż zobowiązanie nałożone w pkt I wyroku obliguje Dyrektora MOSiR-u do załatwienia wniosku. W kontekście zarzutów odpowiedzi na skargę, iż skarżąca nie wykazała celu w jakim żąda informacji ani ich publicznego charakteru, wskazać należy, że stosownie do ust. 2 art. 2 ustawy o dip od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Dotyczy to jednakże tzw. "informacji prostej".

14. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dip prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. O ile bowiem uzyskanie informacji publicznej prostej nie wymaga wykazania interesu prawnego czy nawet faktycznego, to uzyskanie informacji publicznej przetworzonej wiąże się z koniecznością wykazania, iż jej uzyskanie przez wnioskodawcę jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Powyższa zasada odnosi się zatem w sposób bezpośredni do tzw. informacji prostych, to jest takich, które podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej je posiada, przy czym ich wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu ( vide: wyrok WSA w Krakowie z 25 października 2012 r., II SAB/Kr 140/12).

W odniesieniu do informacji przetworzonej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważa się, że wprawdzie pojęcie "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona ( vide: wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14). W wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. ( I OSK 792/11) wprost wyartykułowana została teza, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Tak więc załatwiając wniosek strony skarżącej organ dokonać powinien oceny czy wnioskowana informacja ma charakter informacji prostej czy przetworzonej.

15. Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutu odpowiedzi na skargę o niewskazaniu celu w jakim skarżąca ubiega się o informacje publiczne stwierdzić należy, że treść wniosku skarżącej nie daje podstaw do uznania, iż stanowi on żądanie udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 352 ). W ocenie Sądu, przepisy tej ustawy nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej regulowanych ustawą z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania. Podmiot będący adresatem wniosku, zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie może arbitralnie przyjmować, że wniosek dotyczy ponownego wykorzystywania informacji publicznej o ile taka okoliczność, a więc fakt celu ponownego jej wykorzystania, nie wynika wprost z treści wniosku. Adresat wniosku nie dysponuje podstawą prawną do przekwalifikowania złożonego żądania udostępnienia informacji publicznej w żądanie ponownego wykorzystania informacji ( vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2012 r. II SA/Kr 1403/12, lex nr 136157 ). To wnioskodawca decyduje, czy występuje z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, do czego ma prawo zgodnie z art. 2 ustawy o dip czy też o ponowne jej wykorzystywanie. Należy mieć na uwadze, że każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego czy udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone ( vide: M. Jaśkowska, Jakość i spójność rozwiązań prawnych w świetle nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, w: Kryzys prawa administracyjnego, pod red. D.R. Kijewskiego, P.J. Suwaja, t. l, Warszawa 2013). Natomiast w art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego nacisk położony został przez ustawodawcę na pojęcie "celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona, a nie w ogóle inny cel. Przyjęcie stanowiska, że każdy wiosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi w istocie wniosek o ponowne wykorzystanie informacji powodowałoby, że pojęcie prawa do informacji publicznej stałoby się puste. Każde bowiem udostępnienie informacji publicznej stanowiłoby zarazem jej udostępnienie w celu ponownego wykorzystania ( vide: wyrok NSA z 19 czerwca 2015 r. l OSK 1332/14, baza orzeczeń.nsa.gov.pl ).

16. W myśl powołanego przepisu art. 149 § 1 Ppsa sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązany jest jednocześnie do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub też stan ten co prawda wystąpił lecz nie miał charakteru rażącego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty.

W okolicznościach niniejszej sprawy mając na uwadze okoliczność, iż Dyrektor MOSiR-u jako kierownik samorządowej jednostki organizacyjnej nie jest organem administracji publicznej sensu stricto oraz uwzględniając skomplikowany charakter materii regulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej, Sąd uznał, iż stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

17. Odnosząc się do żądania zawartego w pkt 2 skargi ( zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie ) wskazać należy, iż stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, zaś dla zgłoszonego w pkt 2 żądania brak jest podstawy do orzekania przez sąd administracyjny, którą wyznacza przepis art. 149 Ppsa.

18. Zważywszy na wynik sprawy ( art. 200 Ppsa ), uwzględniony został wniosek strony skarżącej o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego ( art. 205 § 2 Ppsa ). Sąd uwzględnił go w zakresie obejmującym uiszczony wpis od skargi ( 100 zł ), koszty zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika procesowego ( 480 zł ) oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ( 17 zł ).