Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 179/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2016 poz 178
law: z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 942/17 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr: [...] w przedmiocie dodatkowego uposażenia rocznego związanego ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 942/17, po rozpoznaniu skargi A.S. (dalej: skarżący) na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr: [...]w przedmiocie dodatkowego uposażenia rocznego związanego ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...]lutego 2017 r. nr [...] (pkt 1); zasądził od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny decyzją z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...]lutego 2017 r. nr [...]przyznającą skarżącemu – prokuratorowi Prokuratury Rejonowej w [...] - należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Prokurator Generalny wskazał, iż Prokurator Okręgowy w [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, pkt 3, pkt 5 i art. 97 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity — Dz. U. z 2016 r., poz. 1726), § 2 ust. 1 i 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355) w zw. z zarządzeniem Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, w związku ze zwolnieniem z dniem 28 lutego 2017 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, na mocy decyzji z dnia 22 lutego 2017 r. przyznał skarżącemu dodatkowe uposażenie roczne za 2017 r. w kwocie 2009,54 zł, w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, oraz stwierdził, że wymienionemu żołnierzowi zawodowemu przysługuje:

a) odprawa w wysokości 480% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, w kwocie 57874,75 zł;

b) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, w kwocie 44392,86 zł, tj. łącznie za 81 dni urlopu;

c) gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby w kwocie 3360,00 zł.

Skarżący złożył w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 22 lutego 2017 r.

Prokurator Generalny uznawszy zarzuty podniesione we wniosku odwoławczym strony za niezasadne wskazał, iż skarżący, jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie decyzją Prokuratora Generalnego nr [...], wydaną na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178, ze zm.), został przeniesiony z dniem 4 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...]kwietnia 2016 r. nr [...]stwierdził, że skarżący z dniem 4 kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

Skarżący na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...], zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15 został wyznaczony decyzją Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...]sierpnia 2016 r. nr [...]. Wyznaczenie to nastąpiło dopiero po utworzeniu przez Ministra Obrony Narodowej (decyzją z dnia [...]sierpnia 2016 r. nr [...]) stanowiska służbowego zaszeregowanego do stopnia etatowego podpułkownika - odpowiadającego stopniowi wojskowemu posiadanemu przez oficera.

Prokurator Generalny podkreślił, iż prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, które jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej. Zachowanie prawa do wynagrodzenia oznacza (poza wprowadzeniem zasady waloryzacji), że prokuratorowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe, między innymi w trybie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, regulacja ta nie przyznała wprost wynagrodzenia zasadniczego. Brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że zachowanie prawa do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na dotychczas zajmowanym i nieistniejącym już stanowisku oznacza, że wynagrodzenie to przysługuje w stawce wynagrodzenia zasadniczego nabytej pod rządem nieobowiązującej już ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599, ze zm.). W konsekwencji wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku prokuratora zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, określonej w poprzednio obowiązujących przepisach.

Ustawa — Prawo o prokuraturze stanowi w sposób uniwersalny o uprawnieniu do dodatku funkcyjnego, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. poz. 271) określa jego wysokość ze względu na miejsce i rodzaj pełnionej funkcji, wypłacanego wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Zatem otrzymywanie dodatku funkcyjnego będzie wiązało się zawsze z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem, ani też ze stanowiskiem służbowym żołnierza zawodowego.

W związku ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury określono właściwość rzeczową komórek organizacyjnych do spraw wojskowych, jak również nastąpiła zmiana zakresu zadań prokuratorów do spraw wojskowych, pełniących czynności w tych komórkach organizacyjnych.

W przypadku skarżącego nie można więc uznać za możliwe i prawidłowe określenie, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio - do dnia 3 kwietnia 2016 r. - funkcji naczelnika wydziału wojskowej prokuratury okręgowej, która na mocy art. 31 w zw. z art. 75 pkt 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze została zniesiona z dniem 4 kwietnia 2016 r. wraz ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

Biorąc powyższe pod uwagę Prokurator Generalny stwierdził, że wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego, jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach wymienionych w art. 53 tej ustawy.

W zakresie ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi ustawa — Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w tym zakresie. W związku z tym — zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy — stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.

Prokurator Generalny zaznaczył, że akt przeniesienia prokuratora na inne stanowisko w trybie art. 41 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, jest co do zasadniczego skutku równoznaczny z aktem powołania na nowe stanowisko prokuratorskie. W rezultacie prokurator przeniesiony zajmuje stanowisko określone w akcie przeniesienia, a jedynie jego status jest uzupełniony zachowaniem dawnego tytułu nieużywanego w stosunkach służbowych oraz zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Zachowanie tytułu przekonuje, że nie zajmuje on stanowiska dotychczasowego (już nieistniejącego), lecz stanowisko wynikające z aktu przeniesienia.

Skarżący, jako prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, funkcję naczelnika wydziału pełnił do dnia zniesienia (na mocy art. 31 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o Prokuraturze) wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Po przeniesieniu na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] nie został powołany do pełnienia żadnej funkcji. Zatem twierdzenie oficera, że poprzez wydanie przez Prokuratora Okręgowego w [...] decyzji z dnia [...]lutego 2017 r. nr [...], jego wynagrodzenie zostało pomniejszone o dotychczas otrzymywany dodatek funkcyjny, a tym samym przyznane i określone w decyzji należności pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zostały pomniejszone wskutek przyjęcia niższego wynagrodzenia do obliczenia tych należności, nie znajduje uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Prokurator Okręgowy w [...] przedmiotową decyzję wydał w oparciu o ustalenia faktyczne, biorąc pod uwagę, że ppłk A.S. od dnia 4 kwietnia 2016 r. nie pełni funkcji prokuratorskiej.

Decyzja Prokuratora Generalnego z dnia [...]kwietnia 2017 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze pełnomocnik strony zarzucił zakwestionowanej w całości decyzji jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust 2, art. 95 pkt 2 i 3 oraz art. 97 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podniósł także zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zarzucił również naruszenie prawa procesowego w stopniu mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 73 § 1, art. 76 § 1,art. 77 § 1,art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze.

Z powyższych względów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Okręgowego [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych, z uwzględnieniem wynagrodzenia radcy prawnego.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie. W nawiązaniu do zarzutów skargi organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przywołanych wyżej kryteriów Sąd I instancji zauważył, że w postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia.

Wskazał, że na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.) z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 powołanej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), przejął Prokurator Generalny.

Skarżący jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie będący żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, został przeniesiony z dniem 4 kwietnia 2016 r. przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2016 r. nr [...]Prokurator Generalny wyznaczył skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w dziale do spraw wojskowych, zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15.

W dniu 28 lutego 2017 r. rozwiązany został ze skarżącym stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej na skutek upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego. Z tego tytułu powstał obowiązek przyznania i wypłaty skarżącemu – jako żołnierzowi zawodowemu - świadczeń związanych z rozwiązaniem stosunku służbowego (art. 73 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. - Dz. U. z 2016 r., poz. 1726), jak też dodatkowego uposażenia rocznego (art. 83 tej ustawy). Wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje (art. 74 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej). Zgodnie zaś postanowieniami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355), przyznanie dodatkowego uposażenia rocznego następuje w rozkazie personalnym albo decyzji organu, o którym mowa w art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, właściwego ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dodatkowe uposażenie roczne.

W świetle art. 104 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału ("Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych" - regulującego kwestie należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej) dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

Wojskowa ustawa pragmatyczna definiuje dowódcę jednostki wojskowej jako osobę kierującą lub dowodzącą jednostką wojskową, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe lub do której został skierowany w ramach pełnienia zawodowej służby wojskowej w rezerwie kadrowej albo w dyspozycji (art. 6 ust. 2 pkt 3). Artykuł 7 ust.1 stanowi, iż przewidziane w ustawie uprawnienia i obowiązki dowódców jednostek wojskowych w stosunku do żołnierzy zawodowych: 1) pełniących zawodową służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, przedsiębiorstwach państwowych, dla których jest on organem założycielskim, oraz komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej - przysługuje odpowiednio dyrektorom (szefom, komendantom, kierownikom, prezesom) tych jednostek i komórek organizacyjnych; 2) zajmujących stanowiska dowódców jednostek wojskowych (dyrektorów, szefów, komendantów, kierowników, prezesów) - przysługują ich bezpośrednim przełożonym. Zgodnie z ust. 2, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierowników instytucji cywilnych, o których mowa w art. 22 ust. 1 (m.in. pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury).

W okresie przekształceń związanych ze zniesieniem od dnia 4 kwietnia 2016 r. wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i utworzeniem departamentów i komórek organizacyjnych do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach prokuratury, stosownie do przywołanego wyżej art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, uprawnienia przysługujące dotychczasowym dowódcom żołnierzy – prokuratorów wojskowych, tj. Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, wojskowym prokuratorom okręgowym i wojskowym prokuratorom garnizonowym przejął Prokurator Generalny. Zatem tylko i wyłącznie temu organowi, do czasu powołania organów (w znaczeniu administracyjnym) prokuratury Krajowej, prokuratur: regionalnych, okręgowych i rejonowych (rozumianych wg. wojskowej pragmatyki służbowej jako kierownicy jednostek cywilnych, którym podlegają żołnierze zawodowi – prokuratorzy), przysługiwało uprawnienie kształtowania prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych, o których mowa w rozdziale 5 wojskowej ustawy pragmatycznej. W tej kwestii Sąd w pełni podzielił wywody zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 644/17 odnoszącym się do właściwości organu przyznającego dodatek wyrównawczy. Wprawdzie w powyższej sprawie rozstrzygnięcie zapadło na gruncie odrębnej niż w niniejszej sprawie regulacji prawnej - przepisów rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), jednakże w powołanym wyroku wyrażony został pogląd odnoszący się do stosowania kompetencyjnego przepisu art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze.

Sąd I instancji wskazał, iż powyższy przepis ma charakter dostosowujący i przejściowy. W następstwie wyznaczenia skarżącego decyzją z dnia 18 sierpnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w dziale do spraw wojskowych oficer pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – Prokuraturze Rejonowej w [...]. Zatem w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (28 lutego 2017 r.) skarżący, w rozumieniu art. 74 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, jako żołnierz zawodowy pozostawał na zaopatrzeniu finansowym instytucji cywilnej – Prokuratury Rejonowej w [...]. Zaś jego "dowódcą wojskowym" na potrzeby uregulowania należności pieniężnych ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w rozumieniu art. 104 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, był Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...]. Powyższe należy wywieść z przepisów ustrojowych ustawy Prawo o prokuraturze, który w art. 16 stanowi, iż powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Prokuratura Krajowa, prokuratury regionalne, prokuratury okręgowe i prokuratury rejonowe. Prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy (art. 24 § 3). Prokuratorami bezpośrednio przełożonymi są prokuratorzy rejonowi oraz, w zakresie zleconych czynności, ich zastępcy - w stosunku do prokuratorów danej prokuratury rejonowej (art. 31 § 1 pkt 7). Zaś w świetle art. 28 § 1 pkt 1 tej ustawy, jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia jest w stosunku do prokuratury rejonowej - właściwa prokuratura okręgowa, prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa. Z tym, że na podstawie art. 28 § 3 i 4, prokuraturą okręgową kieruje prokurator okręgowy. Prokurator okręgowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury okręgowej oraz prokuratorów rejonowych i prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury okręgowej.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, za organ I instancji w sprawie o przyznanie skarżącemu uposażenia rocznego za 2017 r. i należności pieniężnych z tytułu rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej należy uznać Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], zaś za organ wyższego stopnia, w rozumieniu art. 127 § 2 k.p.a., Prokuratora Okręgowego w [...].

Tymczasem decyzja z dnia [...]lutego 2017 r. o przyznaniu skarżącemu przedmiotowych należności pieniężnych została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...] z powołaniem się na zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia [...]kwietnia 2016 r. nr [...]w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, zaś odwołanie od niej rozpatrzył Prokurator Generalny.

Pełnomocnik organu sam przyznał w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2018 r. (str. 4), iż "przeniesienie skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] spowodowało, że od tej daty przełożonym skarżącego był bezpośrednio Prokurator Rejonowy w [...], a pośrednio Prokurator Okręgowy w [...]. A zatem to Prokurator Okręgowy w [...] był kompetentny do wydania zaskarżonej decyzji, bowiem był uprawniony do przejęcia sprawy prowadzonej przez prokuratora podległego (...) i wykonywania jego czynności". O ile z pierwszym stwierdzeniem należy się w pełni godzić, o tyle pogląd o uprawnieniu organów nadzorczego do rozstrzygnięcia sprawy właściwej dla organu I instancji jest nie do zaakceptowania. W prawie administracyjnym nie można wywodzić kompetencji organu do wydania decyzji w oparciu uprawnienia do przejęcia określonych spraw prowadzonych przez inny organ. Taka specyfika nadzorcza jest właściwa dla organu prokuratorskiego w sprawach określonych ustawą Prawo o prokuraturze, a nie w postępowaniu administracyjnym ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, gdzie nie jest akceptowalny "dualizm organów" do załatwiania sprawy indywidualnej o charakterze publicznoprawnych. Zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zasady tej dotyczy również określony w art. 19 k.p.a. obowiązek organów administracji publicznej przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej w całym toku postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organy mogą skutecznie działać jedynie w określonym miejscowo i rzeczowo zakresie, a właściwość muszą uwzględniać z urzędu.

Dla wykazania słuszności powyższego poglądu Sąd I instancji przywołał dwie regulacje prawne określające organy właściwe do rozpatrywania określonej kategorii spraw żołnierzy zawodowych – prokuratorów przed i po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Otóż w nieobowiązującym już rozporządzeniu Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), w § 4 ust. 3 pkt 4 – 7 określono, iż wysokość dodatku ustala decyzją: asesorowi i prokuratorowi wojskowej prokuratury garnizonowej - wojskowy prokurator garnizonowy; prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy - wojskowy prokurator okręgowy; prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowemu prokuratorowi okręgowemu i jego zastępcy - Naczelny Prokurator Wojskowy; Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu i jego zastępcy - Minister Obrony Narodowej. Natomiast obecnie w rozporządzeniu Prezydenta RP z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1126) w § 2 ust. 4 pkt 4 – 7 określono, iż wysokość dodatku ustala: prokuratorowi do spraw wojskowych prokuratury rejonowej - prokurator rejonowy; prokuratorowi do spraw wojskowych prokuratury okręgowej, zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych - prokurator okręgowy; prokuratorowi Departamentu do Spraw Wojskowych w Prokuraturze Krajowej, zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych - Prokurator Krajowy; Zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych - Prokurator Generalny. Powołane przepisy prawne nie przewidują "dualizmu" właściwości organów do orzekania w sprawach ze stosunku służbowego. Również na gruncie niniejszej sprawy nie ma podstaw, aby stosować nadzorczą formę kompetencyjną organów Prokuratury do spraw wynikających ze stosunku służbowego żołnierzy zawodowych.

Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja z dnia [...]lutego 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...] z naruszeniem przepisów o właściwości. Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Generalny, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj.:

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 17 K.p.a., art. 19 K.p.a., art. 20 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 268a K.p.a. oraz w związku z:

- art. 31, art. 32, art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178),

- § 4 ust. 3 pkt 6 (powinno być pkt 5 rozporządzenia) Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.),

- art. 3 § 2, art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 23 § 3 i § 4 i art. 28 oraz art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177 ze zm.),

- art. 7 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 pkt 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.),

poprzez ich wadliwe zastosowanie polegające na:

1) błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego był tylko i wyłącznie Prokurator Generalny, albowiem organ ten przejął obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowej prokuratury okręgowej i wojskowych prokuratorów okręgowych,

podczas gdy:

a) Prokurator Generalny co prawda przejął obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowej prokuratury okręgowej i wojskowych prokuratorów okręgowych (a także wojskowej prokuratury garnizonowej i wojskowych prokuratorów garnizonowych) na mocy art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, jednakże:

- kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora okręgowego (a także wojskowego prokuratora garnizonowego) ustała z chwilą przeniesienia skarżącego decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], tj. z dniem 4 kwietnia 2016 r., co dało podstawę w dalszej kolejności, tj. z dniem 18 sierpnia 2016 r., do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe prokuratora do spraw wojskowych w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...], na mocy decyzji wydanej w oparciu o m.in. art. 31 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze.

- wskutek powyższego przeniesienia i objęcia wyznaczonego stanowiska odpadła podstawa prawna do przyjęcia, iż skarżącemu przysługiwał nadal status prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w rozumieniu art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a w stosunku do skarżącego powstał odrębny status prokuratora do spraw wojskowych, a tym samym odpadła też podstawa prawna do uznania, że organem kompetentnym w stosunku do skarżącego jako prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny z tytułu przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora okręgowego (a także wojskowego prokuratora garnizonowego),

- wskutek zniesienia na mocy art. 31 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze m.in. wojskowych prokuratur okręgowych (a także wojskowych prokuratur garnizonowych) – obowiązki i uprawnienia m.in. tych organów wojskowych, które przejął Prokurator Generalny wobec skarżącego z racji przysługiwania mu statusu prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej – dotyczyły dotychczasowych obowiązków i uprawnień (tj. obowiązujących do dnia zniesienia wojskowej prokuratury okręgowej) i tych obowiązków i uprawnień, które powstały w okresie do daty przeniesienia skarżącego decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora do spraw wojskowych w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...], a w okresie późniejszym nie mogły powstać nowe obowiązki i uprawnienia należne m.in. wojskowemu prokuratorowi okręgowemu (a także wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu) wobec skarżącego w ramach jego statusu prokuratora byłej wojskowej prokuratury okręgowej, skoro przestał istnieć zarówno taki organ jak: wojskowa prokuratura okręgowa, jak też i status prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, a nie jest prawnie możliwe przejęcie praw nieistniejących,

- w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis art. 70 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, zgodnie z którym ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze, a zatem w dacie wydania decyzji o dodatku wyrównawczym odpowiednie rozumienie powyższych przepisów wymagało, aby uwzględnić, że pod użytym w § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pojęciem "prokurator wojskowej prokuratury okręgowej (a także odpowiednio: wojskowej prokuratury garnizonowej) (...) – wojskowy prokurator okręgowy (a także odpowiednio: wojskowy prokurator garnizonowy)" należy rozumieć, że w przepisie tym chodzi o prokuratora do spraw wojskowych, w tym przypadku o skarżącego (a nie o: "prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej", a także odpowiednio: "wojskowej prokuratury garnizonowej") i że w przepisie tym chodzi o przełożonego prokuratora do spraw wojskowych, czyli w tym przypadku o prokuratora okręgowego (a nie o: "wojskowego prokuratora okręgowego czy garnizonowego"),

- przepis art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, jako mający charakter przepisu dostosowującego i przejściowego, miał na celu umożliwienie przejęcia przez Prokuratora Generalnego obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora okręgowego (a także odpowiednio: wojskowego prokuratora garnizonowego) wobec byłego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej (a także odpowiednio: wojskowej prokuratury garnizonowej) w tzw. okresie przejściowym, z uwzględnieniem zniesienia m.in. tych organów wojskowych i faktu, że – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – dany prokurator wojskowej prokuratury okręgowej niekoniecznie będzie powołany do Prokuratury Okręgowej, a wówczas należy określić kompetencje organu, który będzie uprawniony do przeniesienia tego prokuratora na stanowisko np. prokuratora do spraw wojskowych w dziale do spraw wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...],

- przeniesienie skarżącego na stanowisko prokuratora do spraw wojskowych w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...] spowodowało, że od tej daty przełożonym skarżącego był bezpośrednio Prokurator Rejonowy w [...], a pośrednio Prokurator Okręgowy w [...], a zatem to Prokurator Okręgowy w [...] był kompetentny do wydania zaskarżonej decyzji, bowiem był uprawniony do przejęcia sprawy prowadzonej przez prokuratora podległego (czyli Prokuratora Rejonowego w [...]) i wykonywania jego czynności,

a zatem zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 31 § 1 i § 2, art. 32 i art. 70 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a także przepis § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

b) Prokurator Generalny, choć nie przejął obowiązków i uprawnień w zakresie wydania decyzji o dodatku wyrównawczym m.in. przynależnych wojskowemu prokuratorowi okręgowemu (a także odpowiednio: wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu) wobec skarżącego po dacie przeniesienia skarżącego na stanowisko prokuratora do spraw wojskowych w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...], to jednakże obowiązujące w strukturze prokuratury szczególne zasady hierarchicznego podporządkowania i kierownictwa dają Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie do kierowania działalnością całej prokuratury, a Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury i przełożonym wszystkich prokuratorów, w tym Prokurator Generalny może przejąć zadania podległych prokuratorów, a zatem Prokurator Generalny jest uprawniony do przejęcia kompetencji i uznania siebie jako organu uprawnionego np. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i kompetentnego – przykładowo – do wydania zarządzenia upoważniającego prokuratora Prokuratury Okręgowej do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu, a więc podstawy prawnej do uznania Prokuratora Generalnego za kompetentnego w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu należy dopatrywać się nie tyle w przepisie art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, co w przepisie art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze,

a zatem zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze,

c) organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji był Prokurator Okręgowy w [...], gdyż był pośrednio przełożonym skarżącego, umocowanym do podejmowania decyzji m.in. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i to Prokurator Okręgowy w [...] był kompetentny do przejęcia sprawy prowadzonej przez prokuratora podległego (czyli Prokuratora Rejonowego w [...]) i wykonywania jego czynności, bowiem:

- z przepisu art. 23 § 3 i § 4 ustawy – Prawo o prokuraturze wynika, że Prokuraturą Okręgową kieruje Prokurator Okręgowy, który jest prokuratorem przełożonym prokuratorów danej prokuratury okręgowej,

- z przepisu art. 7 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej wynika, że:

● żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych m.in. w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury (zwana dalej "instytucją cywilną"), a na wskazane stanowisko służbowe wyznacza go kierownik instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w formie przewidzianej dla tego stanowiska, a do żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową w instytucji cywilnej stosuje się odpowiednio obowiązujące na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym przepisy dotyczące stosunku służbowego, w tym do prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym stosuje się również przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze, dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art.104, tj. jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organem właściwym są dowódcy jednostek wojskowych,

● właściwe odkodowanie i zrozumienie powyższych przepisów oznacza, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji o dodatku wyrównawczym skarżący jako prokurator do spraw wojskowych będący żołnierzem zawodowym pełnił zawodową służbę wojskową jako prokurator do spraw wojskowych w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...] i podlegał Prokuratorowi Okręgowemu w [...] pełniącemu obowiązki odpowiednie do kierownika instytucji cywilnej lub innego uprawnionego organu oraz to Prokurator Okręgowy w [...] był organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego do uposażenia,

- przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej oraz uznać należy, że przepisy szczególne ustawy – Prawo o prokuraturze stanowią inaczej w zakresie organu kompetentnego do wydania decyzji o dodatku wyrównawczym,

a zatem zaskarżony wyrok narusza art. 7 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej w związku z przepisami art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze.

d) ocena, który organ jest organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji, nie może pomijać, że na datę wydania zaskarżonej decyzji to Prokurator Okręgowy w [...] był przełożonym skarżącego, a zatem to Prokurator Okręgowy w [...] był organem umocowanym do podejmowania decyzji m.in. w przedmiocie dodatku wyrównawczego,

2) poprzez wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, że Prokurator Generalny do realizacji przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych może upoważnić tylko i wyłącznie Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, podczas gdy:

a) Prokurator Generalny, niezależnie od tego, czy przyjmie się, że kompetencje Prokuratora Generalnego wynikają z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej i wojskowych prokuratorów okręgowych na mocy art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, czy też uzna się, że Prokuratorowi Generalnemu przysługują jako przełożonemu skarżącego kompetencje w przedmiocie m.in. dodatku wyrównawczego na mocy art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, może posłużyć się zarówno:

- tzw. upoważnieniem normatywnym wynikającym z art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, uprawniającym do tego, aby kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw były również realizowane przez upoważnionego przez niego Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, a w celu realizacji tego upoważnienia normatywnego Prokurator Generalny może wydać stosowne zarządzenie,

jak też i posłużyć się:

- tzw. upoważnieniem normatywnym wynikającym z art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, uprawniającym Prokuratora Generalnego do tego, aby udzielił upoważnienia do m.in. wydania decyzji dotyczących dodatku wyrównawczego Prokuratorowi Okręgowemu, bowiem Prokurator Generalny jako prokurator przełożony może powierzyć podległym prokuratorom wykonywanie czynności należących do jego zakresu działania, a w celu realizacji tego upoważnienia normatywnego Prokurator Generalny może wydać stosowne zarządzenie,

jak też i posłużyć się:

- w ramach tzw. dekoncentracji wewnętrznej czy zewnętrznej może upoważnić na mocy art. 268a K.p.a. pracowników obsługujących ten organ – czyli także podległego mu Prokuratora Okręgowego w ramach szczególnej zasady hierarchicznego podporządkowania i kierownictwa – do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, także w przedmiocie dodatku wyrównawczego,

b) z treści art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a także art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze oraz art. 268a K.p.a. – nie jest prawnie możliwe wywiedzenie i taka interpretacja, iż przepisy te z uwagi na ich charakter uniemożliwiają udzielenie upoważnienia przez Prokuratora Generalnego na rzecz Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, w tym, iż:

- rzekomo normuje tzw. wyłączne kompetencje Prokuratora Generalnego w sprawach ustrojowych, które mogą być realizowane jedynie przez ten organ i nie mogą być przekazane innej osobie czy przeniesione na inne osoby bez wyraźnej woli ustawodawcy (poza Prokuratorem Krajowym lub innym zastępcą Prokuratora Generalnego),

- rzekomo stanowi, iż uprawnienia Prokuratora Generalnego mogą być wykonywane tylko i wyłącznie osobiście przez piastuna tego organu, tj. że rzekomo mają charakter uprawnienia osobistego ściśle związanego tylko z Prokuratorem Generalnym,

- rzekomo stanowi przepis ustawy, który jest przepisem stanowiącym inaczej niż to określono w przepisie art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze oraz że przepis art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze rzekomo zakazuje stosowania przepisów art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze,

- brak podstaw do uznania, że powyższe przepisy rzekomo dotyczą kompetencji nienależących do sfery administracji.

c) wykładnia przyjęta przez Sąd I instancji jest w sposób nieprawidłowy zawężająca, chociaż zarówno ustawowe, jak i ustrojowe, rozumienie zadań (zakresu działania) Prokuratora Generalnego należy interpretować szeroko,

3) poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego i utrzymanej w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, bowiem decyzje nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości i tym samym nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji:

- decyzja podlegała pod właściwość rzeczową (merytoryczną) Prokuratora Okręgowego w [...] jako przełożonego skarżącego (choć kompetentnym do przejęcia tego uprawnienia był też Prokurator Generalny jako prokurator przełożony),

- w niniejszej sprawie przy wydaniu decyzji przez organ drugiej instancji została zachowana właściwa reguła co do określenia organu właściwego pod względem instancyjności (właściwość instancyjna), bowiem przy ustalaniu organu wyższej instancji należy uwzględnić, iż sprawa niniejsza dotyczy prokuratora do spraw wojskowych, natomiast w zakresie struktur prokuratury do spraw wojskowych zostały utworzone wydziały do spraw wojskowych pomijające strukturę prokuratur regionalnych (co oznacza, że organem wyższej instancji nie może być dana prokuratura regionalna) z organem naczelnym prokuratury – Prokuratorem Generalnym.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.):

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 19 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 268a K.p.a.:

- poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego, utrzymującej w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, bowiem nawet gdyby przyjąć (czemu organ skarżony zaprzecza), że decyzja w przedmiocie dodatku wyrównawczego przynależała do Prokuratora Generalnego, to okoliczność, iż w treści decyzji figuruje jako organ wydający decyzję – Prokurator Okręgowy w [...] – nie oznacza, iż nastąpiła nieważność decyzji, bowiem:

● sam brak powołania się na upoważnienie w treści decyzji nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności decyzji czy jej uchylenia, o ile upoważnienie takie istniało w dniu wydania decyzji, gdyż nawet jeśli doszłoby do naruszenia przepisów postępowania, to uchybienie to nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy,

● nie można się zgodzić z poglądem Sądu, iż brak adnotacji w treści decyzji o tym, że decyzję podpisała osoba działająca z upoważnienia, spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności,

● Sąd powinien w razie wątpliwości badać, czy podpisujący decyzję miał upoważnienie do działania w imieniu uprawnionego organu, czego nie uczynił, oceniając powyższe reguły w sposób wadliwy,

● w niniejszej sprawie można przyjąć, że Prokurator Okręgowy w [...] działał na podstawie upoważnienia zawartego w zarządzeniu Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16,

2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 107 K.p.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej w skrócie "P.u.s.a."), mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- poprzez wadliwe zbadanie decyzji przez Sąd I instancji pod kątem rzekomego wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych decyzji wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i akceptację przez Sąd zastosowania powyższych przepisów, w sytuacji, gdy nie ziściła się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, ani nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki i decyzje nie powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, w przypadku, gdy decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] została wydana przez osobę posiadającą upoważnienie do jej wydania, choć w treści decyzji wystąpił:

● brak adnotacji w tym zakresie w treści samej decyzji, iż jest ona wydana z upoważnienia,

● brak było w decyzji wykazania, że organ wydając decyzję działa z upoważnienia i brak było w decyzji stosownej klauzuli, iż jest ona wydawana z upoważnienia,

● w decyzji brak było klauzuli zamieszczonej przy podpisie decyzji, że została wydana przez osobę posiadającej upoważnienie do jej wydania,

- co nie oznacza, że decyzje zawierały istotne wady skutkujące stwierdzeniem nieważności,

3) naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.:

- poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji w zakresie poczynionych przez Sąd ustaleń i ocen charakteryzującą się wadliwością i dowolnością niemającą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy i z przekroczeniem dozwolonych granic uznaniowości i dyskrecjonalnej władzy Sądu,

- poprzez zastosowanie w sprawie niedopuszczalnej, zbyt dowolnej i rozszerzającej interpretacji powyższych przepisów materialnoprawnych, z niedopuszczalnym rozstrzyganiem na niekorzyść organu skarżonego wszystkich wątpliwości i niejasności występujących w sprawie i wywodzeniu stąd w sposób niedopuszczalny negatywnych skutków dla organu skarżonego, chociaż decyzje korzystały z domniemania prawidłowości, a Sąd powinien był zastosować reguły ścisłej wykładni przepisów prawa materialnego,

- poprzez niedostateczne i enigmatyczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.

Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 P.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga ta, oparta na obu podstawach prawnych określonych w art. 174 P.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem mimo częściowo błędnego uzasadnienia, wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

Mając na uwadze sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności rozważenia wymaga ocena spełnienia przez skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest bowiem szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 P.p.s.a. powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; skargę kasacyjną można zaś oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia, co oznacza wymóg powołania w pierwszej kolejności przepisów normujących działalność orzeczniczą sadów administracyjnych, a w dalszej kolejności wskazania przepisów materialnego i/lub procesowego prawa administracyjnego. Sądy administracyjne nie stosują bowiem bezpośrednio przepisów prawa administracyjnego, lecz przyjmują je jako normatywny wzorzec kontroli działań lub zaniechań administracji publicznej i mogą je naruszyć poprzez naruszenie tego wzorca wskutek wadliwego zrekonstruowania przepisów prawa administracyjnego. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych – zdaniem skarżącego - przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zaś szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433). Mimo że przepisy P.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., GSK 1423/04; 10 maja 2005r., FSK 1657/04; 12 października 2005r., I FSK 155/05; 23 maja 2006r., II GSK 18/06; 4 października 2006r., I OSK 459/06, publ. w CBOSA).

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. (wyrok NSA z dnia 31 października 2017r., I GSK 2343/15, LEX nr 2406293).

Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, ponieważ treść zarzutów skargi kasacyjnej, zarówno tych dotyczących naruszenia przepisu procesowego, jak też tych odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, w zasadzie nie koresponduje z treścią kontrolowanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia, które stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. wyznaczało granice rozpoznania sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną zdaje się bowiem nie dostrzegać, że rozpoznawana przez Sąd I instancji sprawa dotyczyła rozstrzygnięcia organu w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatkowego uposażenia rocznego związanego ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie sprowadzają się kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor na poparcie postawionych w niej zarzutów odnosi się do innego stanu faktycznego, wskazując rozstrzygnięcia, które nie zapadły w rozpoznawanej sprawie i w konsekwencji nie mogły być objęte kontrolą Sądu I instancji. Wobec powyższego tak postawione i uzasadnione zarzuty jako wykraczające poza granice sprawy uchylają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, że zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie odnosić się powinny do skarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2455/11).

Ubocznie należy zauważyć, że zasadniczym problemem w przedmiotowej sprawie była kwestia, czy Prokurator Okręgowy w [...] był organem właściwym do wydania decyzji w pierwszej instancji w przedmiocie dodatkowego uposażenia rocznego związanego ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej należnego skarżącemu. Celem określenia organu właściwego rzeczowo do wydania przedmiotowej decyzji, koniecznym jest przywołanie regulacji prawnych związanych z wprowadzonymi przez ustawodawcę zmianami organizacyjnymi w prokuraturze.

Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wynika, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych.

Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny.

W świetle regulacji zawartej w art. 40 § 1 i § 2 oraz 41 § 1 i § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, prokurator wojskowej prokuratury okręgowej mógł zostać powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej lub przeniesiony na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wynagrodzenie prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury, jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej.

Przy czym w tym przypadku przy wykonywaniu czynności służbowych prokurator dotychczasowej wojskowej prokuratury okręgowej posługuje się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym.

Zgodnie z art. 53 tej ustawy, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

Z akt sprawy wynika, że w związku z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury Minister Obrony Narodowej w dniu [...]kwietnia 2016 r. wydał decyzję nr [...]dotyczącą skarżącego prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 30 § 1 (brak takiej jednostki redakcyjnej oraz przepis dotyczy wykonywania zadań przez prokuratorów dotychczasowych prokuratur apelacyjnych do dnia powołania prokuratorów prokuratur regionalnych) i art. 75 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 1a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.). W decyzji stwierdził, że wyżej wymieniony żołnierz zawodowy z dniem 4 kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych – powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

Prokurator Generalny decyzją z tej samej daty, tj. [...]kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przeniósł skarżącego – prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej z dniem 4 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...].

Następnie, także Prokurator Generalny, decyzją z dnia [...]sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył skarżącego- prokuratora będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe – prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...].

Prokurator Generalny, wyznaczając wyżej wymienionego na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia, niewątpliwie przyjął, iż w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze.

Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze.

Zauważyć należy, iż ustawa o prokuraturze nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 ustawy Prawo o prokuraturze stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej – prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych.

W świetle art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze.

Stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze.

W następstwie powyższych decyzji Prokuratora Generalnego, skarżący został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...].

W związku ze zwolnieniem skarżącego z dniem 28 lutego 2017 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, Prokurator Okręgowy w [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, pkt 3, pkt 5 i art. 97 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity — Dz. U. z 2016 r., poz. 1726), § 2 ust. 1 i 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355) w zw. z zarządzeniem Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na mocy decyzji z dnia [...]lutego 2017 r. przyznał skarżącemu dodatkowe uposażenie roczne za 2017 r. w kwocie 2009,54 zł, w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, oraz stwierdził, że wymienionemu żołnierzowi zawodowemu przysługuje:

a) odprawa w wysokości 480% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, w kwocie 57874,75 zł;

b) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, w kwocie 44392,86 zł, tj. łącznie za 81 dni urlopu;

c) gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby w kwocie 3360,00 zł.

Przy czym z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355), przyznanie dodatkowego uposażenia rocznego następuje w rozkazie personalnym albo decyzji organu, o którym mowa w art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, właściwego ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dodatkowe uposażenie roczne. Przepis art. 104 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając przedstawione regulacje prawne należy uznać, że w niniejszej sprawie organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatkowego uposażenia rocznego i innych należności pieniężnych w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był Prokurator Generalny. Zatem stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organem właściwym rzeczowo do wydania przedmiotowej decyzji był Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] było błędne, jednak nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wskazać należy, że przepis art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do których należy przedmiotowa sprawa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest również podstawy do wywodzenia kompetencji organów Prokuratury Rejonowej i Prokuratury Okręgowej do wydania decyzji w tym przedmiocie z treści art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze stanowią przepisy szczególne i mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym przypadku przepisem szczególnym jest bowiem art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przyznający Prokuratorowi Generalnemu kompetencje w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przy czym zauważyć należy, iż ustawodawca w art. 32 omawianej ustawy nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tego powodu, że odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po upływie 14 dni od daty otrzymania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 179 zd. 1 P.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 P.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym (tak NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 1377/17, opub. w Lex nr 2428632). W tej zaś sprawie odpis skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego otrzymał w dniu 18 czerwca 2018 r., zaś wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego został zawarty w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2021 r.