Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1774/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 §  3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenie R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2015, sygn. akt I SA/Wa 1666/15, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2015, sygn. akt I SA/Wa 1666/15, po rozpoznaniu złożonego w skardze wniosku R. S., reprezentowanego przez kuratora, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r., w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniono tym, że jej ewentualne zrealizowanie rodzi poważne konsekwencje dla skarżącego o trudnym do odwrócenia skutku. Nie powołano jednak żadnych konkretnych okoliczności potwierdzających to stwierdzenie. Sąd wskazał, że miejsce pobytu skarżącego nie jest znane i z tego względu nie wiadomo, jakie skutki, w stosunku do jego osoby wywołałaby zaskarżona decyzja. Skoro zatem sprawa dotyczy obowiązku zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego przez stronę skarżącą, to zdaniem Sądu nie można mówić o tym, że szkoda ta nie będzie mogła być wynagrodzona przez zwrot ewentualnie uiszczonej kwoty.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez kuratora – adw. B. F., zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wynika z treści skargi, zaś w wypadku, gdy Sąd pierwszej instancji uznał uzasadnienie wniosku za niewystarczające, to powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony został tym, że ewentualne zrealizowanie zaskarżonej decyzji rodzi poważne konsekwencje dla skarżącego o trudnym do odwrócenia skutku, przy czym w treści skargi kurator ustanowiony z urzędu zaznaczył, że nie jest znane miejsce przebywania skarżącego i istnieje wiele hipotetycznych wyjaśnień takiej sytuacji. Mogły więc zaistnieć nagłe i wyjątkowe okoliczności uniemożliwiające skarżącemu podjęcie pracy i realizację zobowiązań.

Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu podkreślić należy, że w orzecznictwie i literaturze ukształtowane zostało stanowisko, że w sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 384-385 oraz powołane tam orzecznictwo). Przyjąć jednak należy, że w sytuacji zawarcia wniosku w skardze sporządzonej przez adwokata wymogi stawiane profesjonalnym pełnomocnikom wykluczają możliwość uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W rezultacie w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia wniosku. Niewątpliwie zasadność wniosku mogła być zweryfikowana na podstawie całokształtu okoliczności sprawy wynikających z akt sprawy, a zwłaszcza treści złożonej skargi.

Mając zatem na uwadze charakter obowiązku rozstrzygniętego zaskarżoną decyzją należało przyjąć, że jego ewentualna realizacja nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zaznaczyć należy, że przy ocenie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie może kierować się hipotetycznymi sytuacjami, które mogą wskazywać na trudności w spłacie zobowiązań przez skarżącego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.