Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 665/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji w częściach
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, ,art. 92b ust. 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: par. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 159 poz 1128
law: Rozporzadzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart  kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 168 poz 16 art. 1 pkt 3 lit. b
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z  jednostek pojazdowych oraz kart kierowców
article: art. 11, art.145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1094
law: Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 marca 2016 r. nr [...] w części nakładającej na skarżącego R. D. karę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, 2. uchyla decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 marca 2016 r. nr [...] w części nakładającej na skarżącego R. D. karę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego R. D.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 marca 2016 r. nr [...] o nałożeniu na R. D. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) – zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 1 października 2015 r. - nałożył na R. D. prowadzącego firmę [...] karę pieniężną w łącznej wysokości 4800 zł za trzy odrębne grupy naruszeń określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym:

1. za naruszenie określone pod lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy, to jest skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

- o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – łączna kwota kary 700 zł ( za 7 odrębnych naruszeń)

- za każdą następną rozpoczętą godzinę – łączna kwota kary 2600 zł (za 13 odrębnych naruszeń);

2. za naruszenie określone pod lp. 5.1.1 i 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy, to jest przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

- o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – łączna kwota kary 200 zł (za 2 odrębne naruszenia)

- za każdą następną rozpoczętą godzinę - łączna kwota kary 800 zł (za 4 odrębne naruszenia);

3. za naruszenie określone pod lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do ustawy, to jest naruszenie obowiązku wczytania danych z karty kierowcy:

- za każdego kierowcę – łączna kwota kary 500 zł.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że w dniu 1 października 2015 r. w punkcie kontrolnym w O., inspektor transportu drogowego dokonał kontroli pojazdu marki DAF nr rej [...] z naczepą D-TEC o nr rej. [...], którym kierował R. G., wykonujący transport drogowy z O. do G. na rzecz przedsiębiorstwa R. D. [...].

Szczegółowej analizie podlegały dane pobrane z kart kierowcy i tachografu cyfrowego oraz udzielone w toku kontroli przez kierowcę wyjaśnienia.

Odnosząc się do naruszeń dotyczących skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, organ szczegółowo przedstawił zapisy aktywności na karcie kierowcy w poszczególnych dniach podlegających kontroli. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że wskazane naruszenia wskazują na ewidentne zaniedbania ze strony przedsiębiorcy, który powinien dopilnować zaplanowania przewozów we właściwy sposób, tak aby kierowca mógł przestrzegać norm czasu pracy kierowców, a także odpowiednio nadzorować i dyscyplinować kierowców do przestrzegania przepisów. Naruszenia dotyczące czasu pracy były następstwem używania przez kierowcę R. G. urządzenia tachotimera z naliczaniem sekundowym podjazdów w celu uniknięcia przekroczenia 30 sekundowego okresu jazdy, który skutkowałby zapisem jazdy na karcie kierowcy. Stwierdzono, że kierowca w okresach odpoczynku odbieranego w pojeździe, podjeżdżał tym pojazdem z małą prędkością do załadunku lub rozładunku. Tym samym w okresie kontrolnym kierowca miał wielokrotnie przerywany odpoczynek dzienny podjazdami podczas wykonywania operacji transportowych – załadunków i rozładunków. Organ podkreślił w tym zakresie, że jeżeli kierowca odbiera odpoczynek w pojeździe, to pojazd powinien stać na postoju, czas odpoczynku nie powinien być przerywany, a kierowca powinien mieć możliwość swobodnego dysponowania swoim czasem w czasie odpoczynku.

W zakresie naruszenia obowiązku wczytania danych z karty kierowcy, organ wskazał, że z danych zawartych na karcie wynikało, że ostatni raz dane były przez przedsiębiorcę zczytywane w dniu 1 września 2015 r. Na tej podstawie wskazano, że ustawowy termin do zczytania karty został przekroczony o 2 dni. Kartę należało zczytać najpóźniej 28 dni przed dniem kontroli tj. w dniu 3 września 2015 r., co wynika z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. 2007, Nr 159, poz. 1128). Według zeznań kierowcy dane z jego karty były zczytywane w dniu 17 września 2015 r. Przedsiębiorca potwierdził, że kierowca miał zczytane pliki z karty kierowcy w tym dniu. Wskazał jednak, że z nieznanych mu przyczyn fakt zczytania nie został odnotowany na karcie kierowcy. Organ wskazał, że fakt zczytania danych we wskazanym przez kierowcę dniu nie został potwierdzony w toku postępowania, ponieważ przedsiębiorca nie przesłał żadnych plików zczytania karty przed dniem kontroli, przez co potwierdził stwierdzone podczas kontroli naruszenie. Samo zaś wyjaśnienie o rzekomym zczytaniu danych z karty kierowcy jednocześnie z danymi z tachografu nie zostało uwzględnione, ponieważ to właściciel lub użytkownik pojazdu z zainstalowanym tachografem odpowiada za zczytywanie danych z kart kierowców.

W złożonym odwołaniu R. D. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że podjazdy podczas załadunku, trwające nie więcej niż 29 sekund są aktywnością przerywającą odpoczynek kierowcy. Ponadto skoro wobec kierowcy R. G. został wydany prawomocny wyrok uniewinniający w sprawie dotyczącej przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu i skróceniem dziennego odpoczynku, postępowanie administracyjne dotyczące ww. naruszeń powinno zostać w ocenie strony umorzone. Odnosząc się do kolejnego ze stwierdzonych przez organ naruszeń, przedsiębiorca podkreślił, że fakt zczytania danych z karty w dniu 17 września 2015 r. został potwierdzony w zeznaniach kierowcy złożonych pod groźbą odpowiedzialności karnej. Kontrolujący nie przedstawili natomiast żadnych dowodów, które podważyłyby wiarygodność zeznań kierowcy. Sam zaś fakt niedokonania zapisu na karcie nie świadczy w ocenie strony o powstaniu nieprawidłowości

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz.U. 2016, poz. 23), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92 a ust. 1-6, art. 92b, art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, lp 5.1, 5.3 i 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 8, art. 9 ust. 2 i art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006r. ), Rozdział I lit s. załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), § 2 pkt 2, § 4-6 rozporządzenia ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. 2007 Nr 159, poz. 1128 ze zm.), oraz art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. 2005, Nr 180, poz. 1494 ze zm.).

W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy tj. dane z protokołu kontroli, dane cyfrowe karty kierowcy, karty pojazdu oraz wydruki prędkości pojazdu jednoznacznie wskazują na fakt naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy określonych pod lp. 5.1, 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Są to naruszenia obciążające przedsiębiorcę i skutkujące nałożeniem kary w postępowaniu administracyjnym. Z tych względów wydany w postępowaniu karnym wyrok uniewinniający pozostaje bez wpływu na wydane w sprawie administracyjnej rozstrzygnięcie. Postępowanie karne nie było bowiem prowadzone przeciwko przedsiębiorcy za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lecz wobec kierowcy w zakresie dotyczącym naruszeń określonych w załączniku nr 1 do tej ustawy.

Organ podkreślił ponadto, że wbrew twierdzeniom strony w postępowaniu przeprowadzono dowód w postaci wczytania danych cyfrowych z karty kierowcy, który wykazał, że ostatnie wczytanie danych cyfrowych miało miejsce 1 września 2015 r., a nie jak zeznał kierowca, 17 września 2015 r. Przedsiębiorca nie przedstawił dowodów potwierdzających zeznania kierowcy. Na płycie CD załączonej do wyjaśnień strony znajduje się bowiem jedynie wydruk podpisu cyfrowego z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr [...].

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. D. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć i umorzenie postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia przez organy art. 77 § 1 i art. 138 Kpa oraz art. 92, art. 92a, art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Uzasadniając zarzuty skarżący powtórzył argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu. Ponownie podkreślił, że treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt IX W 3545/15 (na mocy którego sąd uniewinnił R. G. od popełnienia zarzucanych mu czynów tj. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu i skrócenia dziennego czasu odpoczynku) powinna była zostać uwzględniona przez organy inspekcji transportu drogowego i skutkować brakiem nałożenia kary na przedsiębiorcę. Skarżący podtrzymał także stanowisko, że organy nie przedstawiły w postepowaniu dowodów pozwalających na zakwestionowanie zeznań R. G. o tym, że zczytanie danych z karty kierowcy miało miejsce w dniu 17 września 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Powołując się na treść art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) na skarżącego nałożono karę pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ze wskazaniem lp. konkretnych naruszeń.

W myśl art. 93 ust.1 ww. ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6.

Stosownie do art. 92a ust.1 podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

3. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

4. Za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.

5. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej.

6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Stosownie zaś do art. 92b ust.1 ustawy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy stwierdzić trzeba, że w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007r. (Dz. U. nr 159, poz. 1128 ze zm.) dane z karty kierowcy pobiera się co najmniej raz na 28 dni. W rozporządzeniu tym nie określono, o jakie dni w tym przypadku chodzi.

Natomiast według art. 1 pkt 3 lit. b/ rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Z kolei pkt 3 preambuły do powyższego rozporządzenia Komisji stanowi wyraźnie, iż "określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". W świetle pkt 1 tej preambuły regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne do skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Stąd też nie powinno budzić wątpliwości, iż okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał.

Organy obu instancji w ustaleniach nie zawarły żadnych rozważań w tym zakresie, a dołączone do akt kopie wydruków z tachografu budzą wątpliwości.

W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organów będzie rozważenie czy nakładając na skarżącego sankcje z tego tytułu uwzględnione zostały wszystkie dni kalendarzowe, czy też, tak jak być powinno jedynie okresy zarejestrowanej działalności kontrolowanego kierowcy z uwzględnieniem okresów w których podlegał on obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z 14.04.2016r., sygn. akt II GSK 2677/14).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję organu odwoławczego (pkt 1) oraz organu pierwszej instancji (pkt 2) wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 206 ww. ustawy (pkt 4 wyroku).

Natomiast zarzuty skargi dotyczące stwierdzonych naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu i skrócenia dziennego czasu odpoczynku nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie odnosząc się to tych zarzutów wskazać trzeba, że stan faktyczny dotyczący stwierdzonych uchybień nie był sporny między stronami. Całość zarzutu skarżącego koncentruje się wokół niedopuszczalności zastosowania wobec przedsiębiorcy sankcji administracyjnej, w sytuacji gdy naruszenia te, których sprawcą był kierowca skarżącego, stanowiły przedmiot kontroli sądu karnego, zakończonej wobec kierowcy wyrokiem uniewinniającym.

Sąd stanowiska skarżącego nie podziela, wyrażając tym samym aprobatę dla ugruntowanego orzecznictwa w tym przedmiocie.

Po pierwsze należy wskazać, że wpływ prawomocnych wyroków sądów karnych na postępowanie sądowoadministracyjne został uregulowany jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 11 powyższej ustawy stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku zapadłego w postępowaniu karnym, ale dotyczy to tylko i wyłącznie wyroku skazującego. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Takiego związania nie ma w odniesieniu do wyroków uniewinniających. Choć równocześnie nie można uznać, że wyroki te (uniewinniające), należy pomijać w toku postępowania, czy to administracyjnego czy to sądowego. Prawomocny wyrok uniewinniający nie może być lekceważony w toku postępowania prowadzonego czy to przez organy administracji, czy to przez sąd administracyjny. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie, wobec ustalenia, że istnieje prawomocny wyrok uniewinniający w zakresie czynów, które stanowiły przedmiot oceny zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i karnym, ma obowiązek w sposób szczególnie wnikliwy ocenić czy poczynione ustalenia organu, a w konsekwencji czy przyjęty przez organ stan faktyczny sprawy, odpowiada dyspozycji przepisów nakładających na stronę karę administracyjną. Trzeba bowiem pamiętać, że organ nie ma żadnych ograniczeń dowodowych w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych, nawet wówczas, gdy były przedmiotem ustaleń w prawomocnym uniewinniającym wyroku sądu karnego. Sąd powinien w przekonujący sposób podać, dlaczego dokonał odmiennej oceny tych samych dowodów w postępowaniu administracyjnym, w którym nałożono na stronę karę administracyjną (patrz wyrok NSA z 25.09.2015r. sygn. akt II GSK 1733/14).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że obwinionym w sprawie o sygn. akt IX W 3545/15 Sądu Rejonowego w O. był kierowca skarżącego R. G. Zauważyć trzeba, że ustalenia w postępowaniu karnym podlegają ocenie pod kątem zawinienia w popełnieniu czynu naruszającego obowiązujące prawo. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1997 roku (Dz.U z 2015r. poz. 1094) Kodeks wykroczeń – "nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu". Zgodnie z bezspornymi ustaleniami faktycznymi, kierowca korzystał w pojeździe z urządzenia firmy [...] o nazwie [...], zamontowanego przy tachografie przez autoryzowany serwis na polecenie jego pracodawcy. Urządzenie to służy do precyzyjnego stosowania tzw. Reguły 1 minuty, która umożliwia wykonywanie podjazdów podczas załadunku/rozładunku bez rejestrowania powyższego na karcie kierowcy natomiast w pamięci tachografu rejestrowany jest ruch pojazdu z minimalną prędkością.

Dla obwinionego w sprawie karnej kierowcy, nie było wątpliwości, że wszystko odbywa się zgodnie z prawem za wiedzą osób odpowiedzialnych w firmie za przestrzeganie przepisów w transporcie drogowym, w tym za czas pracy kierowców. Rzeczą istotną w sprawie karnej było, że jak stwierdził w uzasadnieniu wyroku sąd karny, kierowca wykonywał polecenia pracodawcy, który wyposażył go w urządzenie wyżej opisane i zobowiązał do wykorzystywania go w trakcie podjazdów. Nie było też wątpliwości, iż założenie [...] było legalne. W takich okolicznościach nie dziwi, że sąd karny nie dopatrzył się winy obwinionego.

Nie oznacza to jednak braku odpowiedzialności przedsiębiorcy na gruncie postępowania administracyjnego.

Zważywszy podkreślany w orzecznictwie brak podstaw do automatyzmu w przenoszeniu ustaleń faktycznych i nadanej im ocenie prawnej w postępowaniu karnym i administracyjnym, należy wskazać, że sankcja administracyjna przewidziana za określone przepisami prawa naruszenia jest wyrazem odpowiedzialności obiektywnej, bez powiązania z winą. Korzystając z uprawnienia sądu administracyjnego do dokonywania samodzielnych ustaleń a w ich konsekwencji ocen prawnych innych, niż poczynione w sprawie karnej, Sąd uznał, że wskazane w decyzji organu pierwszej instancji naruszenia w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku miały miejsce. Korzystanie nagminne z Reguły 1 minuty (7-krotnie przez okres objęty kontrolą) prowadzi do skrócenia dziennego czasu odpoczynku, gdyż kierowca w tym czasie nie dysponuje swobodnie swoim czasem a odpoczynku nie można uznać za trwający nieprzerwanie (art. 4 lit.g rozporządzenia (WE) nr 561/2006), jego pojazd nie stoi na postoju (art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Zasadne jest również stwierdzenie naruszeń w zakresie przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, ustalonych na podstawie analizy danych zawartych na karcie kierowcy z tachografu cyfrowego. Kierowca bowiem nie przedstawił dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków w tych dwóch przypadkach.

W reasumcji powyższych rozważań, Sąd uznał, że skarga podlega w tej części oddaleniu (pkt 3) wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.