Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 165/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona przyrody
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 190, art. 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego wymierzenia kary za usunięcie drzewa 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta P. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu; 3. zasądza od Prezydenta Miasta P. na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

W dniu 10 czerwca 2016r. Zakłady A w P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie wniosku Spółki z dnia 7 lipca 2015r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] 2010r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie i zniszczenie drzew. Zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie przepisów art. 6, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 36 § 1 K.p.a. Spółka wniosła o: wyznaczenie organowi I instancji terminu do załatwienia sprawy; stwierdzenie, iż bezczynność organu I instancji nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu I instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca w skardze twierdziła, że podaniem z 7 lipca 2015r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] 2010r. w sprawie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego pozwolenia oraz zniszczenie drzew spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych, wskazując jako podstawę wznowienia art. 145a § 1 K.p.a. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt SK 16/12, dodając, że sprawa do tej pory nie została załatwiona. Podniesiono m.in., że Prezydent Miasta P. postanowieniem z [...] odmówił wznowienia postępowania i skarżący od tego postanowienia wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia uznając, że brak jest zaskarżonego zażaleniem postanowienia, gdyż nie zostało ono wydane ani w formie papierowej, ani w formie dokumentu elektronicznego. Następnie skarżący wniósł do SKO w P. zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta P. i SKO postanowieniem z [...] uwzględniło zażalenie i wyznaczyło Prezydentowi Miasta P. termin jednego miesiąca od doręczenia postanowienia na załatwienie sprawy. Na skutek tego postanowienia Prezydent Miasta P. przy piśmie z 28 kwietnia 2016r. doręczył skarżącemu odpis swojego postanowienia z [...], przy czym postanowienie to nie było podpisane.

Prezydent Miasta P. w odpowiedzi na skargę twierdził, że sprawa została załatwiona postanowieniem z [...], które zostało skarżącemu doręczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 15 września 2016r., sygn. akt II SAB/Łd 191/16, oddalił skargę "A" Sp. z o.o. w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w sprawie wznowienia postępowania.

Oddalając skargę sąd uznał, że sprawa o wznowienie postępowania została przez Prezydenta Miasta P. załatwiona poprzez wydanie postanowienia z [...] o odmowie wznowienia postępowania, które zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 września 2015r. Zdaniem sądu, fakt doręczenia postanowienia został potwierdzony znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Z kolei okoliczności dotyczące zgodności z prawem postanowienia z [...], w tym tego, czy zwierało ono wszystkie wymagane przez prawo elementy, nie podlegają – zdaniem sądu – badaniu w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji. Tym samym sąd uznał, że nie był uprawniony do oceny zgodności z prawem stanowiska SKO w P. zajętego w postanowieniu z [...], które mogło być przez skarżącego zaskarżone do sądu administracyjnego. Sąd zauważył też, że niezasadne jest twierdzenie skarżącego o bezczynności organu administracji skoro wniósł on o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta P. z [...] wraz z tym zażaleniem.

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017r., sygn. akt II OSK 32/17, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2016r., sygn. akt II SAB/Łd 191/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Ponadto zasądził organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca kasacyjnie trafnie zarzuciła, że wadliwie sąd pierwszej instancji oddalił skargę na bezczynność organu, mimo że sprawa administracyjna nie została załatwiona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie istotne jest to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w postanowieniu z [...] uznało, iż w sprawie z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania nie zostało wydane postanowienie, w szczególności, że nie zostało wydane postanowienie z [...]. Wskazane postanowienie SKO jest ostateczne i prawomocne, w tym znaczeniu, że nie została od niego wniesiona skarga do sądu administracyjnego. W związku z tym wiąże ono Prezydenta Miasta P. Tym samym Prezydent Miasta P. nie może wbrew temu postanowieniu twierdzić, że jednak wydał postanowienie, którym załatwił podanie skarżącego o wznowienie postanowienie. Stanowisko SKO w P. co do tego, że w sprawie z podania skarżącego o wznowienie postępowania nie zostało wydane postanowienie, jest konsekwentne. Poza postanowieniem z [...] zostało ono wyrażone w postanowieniu tego organu z [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta P. z [...]. oraz w postanowieniu z [...], którym SKO w P. uwzględniło zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy z jego podania o wznowienie postępowania w terminie i wyznaczyło Prezydentowi Miasta P. termin jednego miesiąca od doręczenia postanowienia na załatwienie tej sprawy.

Mając powyższe na uwadze NSA przyjął, że sprawa z podania skarżącego z 7 lipca 2015r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] 2010r. w sprawie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego pozwolenia oraz zniszczenie drzew spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych nie została załatwiona, co uzasadniało uwzględnienie skargi na bezczynność. Jednakże w związku z tym, że skarga na bezczynność jest zasadna, konieczne jest także określenie przez sąd pierwszej instancji, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz czy istnieje podstawa do wymierzenia z urzędu temu organowi grzywny.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w dniu 24 listopada 2017 roku pełnomocnik organu złożył do akt postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...], którym organ postanowił odmówić wznowienia postępowania.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w zakresie żądania zobowiązania do wydania aktu, wniósł o stwierdzenie, ze bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie wnosił o wymierzenie organowi grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W rozpoznawanej sprawie istotne przesądzające znaczenie dla zasadności skargi ma przepis art. 190 p.p.s.a, według którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w niniejszej sprawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 roku (II OSK 32/17) przesądził, że Prezydent miasta P. dopuścił się bezczynności w sprawie. NSA przyjął bowiem, że bezspornie organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie i zwrócił uwagę, że świadczy o tym chociażby pozostawanie w obrocie prawnym postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], w którym SKO przesądziło, że nie ma w obrocie prawnym postanowienia organu i instancji z dnia [...] roku, na które to Prezydent się powołuje, jako dowód działania, niweczącego zarzut bezczynności.

Jednocześnie w uzasadnieniu swego wyroku NSA nakazał dokonanie oceny stopnia tego naruszenia. Stosownie bowiem do art. 148 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdzając bezczynność, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Ponownie rozpoznając sprawę sąd ocenił, że bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ niewątpliwie zobligowany był przyjąć do wiadomości pogląd prawny NSA i miał bezwzględny obowiązek wydać rozstrzygnąć wniosek skarżącej o wznowienie postępowania. Nie czyniąc tego organ naruszył konstytucyjną i ustawową zasadę praworządności, a przez niepodporządkowanie się ostatecznemu rozstrzygnięciu organu odwoławczego, także zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Jednocześnie jednak pamiętać należy, że termin do załatwienia sprawy w sprawie ze skargi na bezczynność płynie co do zasady od daty zwrotu akt organowi. W niniejszej sprawie akta administracyjne nadal pozostają w sądzie ponadto nie bez znaczenia jest i to, że w dniu [...] Prezydent miasta P. wydał postanowienie kończące postępowanie w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania.

Wszystkie powyższe okoliczności stają się podstawą do wniosku, ze bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym sąd orzekł w punkcie 1. wyroku.

Z uwagi na wydanie przez organ rozstrzygnięcia w sprawie sąd orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej koszty wpisu sądowego i koszty zastępstwa procesowego przed sądem I instancji, bowiem o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł NSA.

LS