Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 618/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1, art. 16
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowal Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] czerwca 2016 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. [...] z siedzibą

w [...] (dalej: Skarżąca, Spółka, Grupa) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister lub organ odwoławczy) z [...] lipca 2020 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: Prezes ARR, organ I instancji) z [...] czerwca 2016 r. nr [...], stwierdzającą, że decyzja Marszałka Województwa [...] w Warszawie nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. (znak: [...]), stwierdzająca spełnienie przez Spółkę warunków wstępnego uznania Spółki w grupie produktów "owoce" i zatwierdzająca plan dochodzenia do uznania grupy za organizację producentów owoców i warzyw, realizowany w latach 2009-2013, została wydana z naruszeniem prawa.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej kpa), w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy

z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2008 r. Nr 11, poz. 70) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U.

z 2009 r. Nr 5, poz. 27) oraz w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 lipca 2015 r.

o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1419)

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu [...] lutego 2016 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., stwierdzającej spełnienie przez Spółkę warunków wstępnego uznania Spółki w grupie produktów "owoce"

i zatwierdzającej plan dochodzenia do uznania grupy za organizację producentów owoców i warzyw, realizowany w latach 2009-2013, została wydana z naruszeniem prawa.

Następnie w dniu [...] czerwca 2016 r. Prezes ARR wydał decyzję nr [...] stwierdzającą, że decyzja Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Rozpoznając odwołanie Spółki, Minister decyzją z [...] listopada 2016 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 kpa, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezesa ARR i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wyrokiem z 13 września 2017 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 96/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 maja 2018 r., w sprawie I GSK 494/18 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Ministra.

W uzasadnieniu decyzji (z [...] czerwca 2016 r., nr [...]) Prezes ARR stwierdził, iż w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzja Marszałka z [...] kwietnia 2009 r. nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności.

Prezes wskazał, że działania Marszałka ograniczyły się do przyjęcia wniosku od Spółki, pozytywnej opinii od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR oraz do przeprowadzenia standardowej kontroli bez weryfikacji informacji zawartych

w oświadczeniach i dokumentach składanych przez Spółkę. Jednocześnie Marszałek zaniechał weryfikacji informacji zawartych w oświadczeniach składanych przez członków Spółki w kontekście wypełnienia przez każdego z nich przesłanek zawartych w definicji pojęcia "rolnik" z art. 2 lit. a w związku z art. 146 ust. 2 rozporządzenia 73/2009, ponadto zaniechał sprawdzenia wypełnienia przez Spółkę definicji grupy,

o której mowa w art. 125e ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, oraz nie dokonywał sprawdzenia, czy każdy z członków Spółki posiadał prawo do gruntów rolnych na terytorium RP, użytków rolnych, lub jednostki produkcji rolnej oraz czy prowadził działalność rolniczą w roku bezpośrednio poprzedzającym rok złożenia wniosku o wstępne uznanie. Również wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145 poz. 868), Marszałek Województwa [...] nie sprawdził czy ilość i wartość produktów wytworzonych i sprzedanych w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, wskazana przez każdego z członków Spółki

w przedłożonym oświadczeniu jest zgodna z rzeczywistością. Także nie weryfikował, czy każdy z członków Spółki mógł wykazać się produkcją w okresie referencyjnym.

W dniu [...] lipca 2020 r. Minister wydał zaskarżoną decyzję (po wyroku VIII SA/Wa 96/17, I GSK 494/18).

W uzasadnieniu Minister podzielił ustalenia Prezesa ARR odnoszące się do wadliwego prowadzenia postępowania dowodowego przez Marszałka Województwa [...] przed wydaniem decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że Marszałek Województwa [...] dopuścił się rażącego naruszenia art. 113 rozporządzenia nr 1580/2007, art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z 19 grudnia 2003 r., 5 1 rozporządzenia z 16 grudnia 2008 r., a także ogólnych zasad postępowania wyrażonych w przepisach oraz art. 7 i art 77 § 1 kpa. Jednocześnie uznał, że w niniejszej sprawie brak jest wyraźnych przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w decyzji Marszałka art. 193 rozporządzenia 1234/2007, podzielił natomiast stanowisko organu I instancji odnośnie naruszenia

w stopniu rażącym art. 107 § 3 kpa w decyzji Marszałka.

W aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających, że członkowie Grupy są producentami owoców, że prowadzą ich sprzedaż, nie sprawdzono dokumentów

w zakresie sprzedaży: faktur, rachunków, paragonów, umów. Marszałek nie przeprowadził u żadnego z członków kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym – co narusza art. 113 rozporządzenia nr 1580/2007.

W protokole z kontroli nie ma wzmianki o przeprowadzeniu przez Marszałka analizy dokumentów potwierdzających uprawę, przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych, żadnych faktur czy rachunków.

Z kolei w opinii organu odwoławczego brak jest rażącego naruszenia prawa przez marszałka – art. 193 rozporządzenia 1234/2007.

Po przeanalizowaniu przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 156 § 2 kpa, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że w okolicznościach sprawy wystąpiła negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, jaką jest wywołanie nieodwracalnych skutków prawnych. W ocenie organu odwoławczego zmiana statusu grupy na organizację producentów owoców

i warzyw wywołuje tak daleko idące skutki prawne, związane z zakończeniem planu dochodzenia do uznania, zakończeniem programu pomocowego dla wstępnie uznanych grup producentów, realizacją celu wstępnego uznania jakim jest osiągnięcie statusu organizacji, iż powodują całkowite odjęcie takiemu podmiotowi przymiotu "wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw". Dany podmiot nie może być jednocześnie wstępnie uznaną grupą producentów, zmierzającą do bycia uznaną za organizację producentów i organizacją producentów, gdyż oba te przymioty wykluczają się.

Jak wskazał Minister [...] Sp. [...] została uznana za organizację producentów owoców i warzyw w dniu [...] kwietnia 2014 r., zatem zaszły nieodwracalne skutki prawne decyzji w sprawie wstępnego uznania.

W tej sytuacji organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARR.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła [...] spółka [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez stwierdzenie, że decyzja ostateczna Marszałka Województwa [...] w W. o nr [...] z [...] kwietnia 2009 r.,

w przedmiocie stwierdzenia spełniania warunków wstępnego uznania Strony

i dokonującej wstępnego uznania Strony w grupie produktów "owoce'' i zatwierdzającej plan dochodzenia do uznania grupy za organizację producentów owoców i warzyw, została wydana z rażącym naruszeniem prawa w postaci art. 2 ust. 1 pkt 1) lit. a) i art. 4 ust. 2 pkt 3) ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r., Nr 145, poz. 868), art. 113 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1580/2007, art. 7 i art. 77 § 1 kpa, pomimo że decyzja Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem w/w przepisów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca odniosła się szczegółowo do postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 2072 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej p.p.s.a.),

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem szczególnym sposobem weryfikacji decyzji, czyniącym wyjątek od zasady trwałości decyzji. Jego celem nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ustalenie, czy decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego i nie ustala ponownie stanu faktycznego. Organ opiera się na materiale dowodowym, którym dysponował organ wydając decyzję w postępowaniu zwyczajnym (por. np. wyrok NSA z 19 maja 2017 r. II OSK 2405/15). Nadto prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania zwykłego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem.

Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa organ orzekający

w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji.

Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwić.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że - o rażącym naruszeniu prawa decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarczo-skutki, które wywołuje decyzja (m.in. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, LEX nr 165717). NSA wskazał ponadto, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Tym samym rażąco można naruszyć wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak w wyroku NSA z 13 lipca 2017 r., I OSK 2721/15, LEX nr 2352557).

O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej ( wyrok NSA z 30 listopada 1999r, V S.A.876/99, LEX nr 50137, wyrok NSA z 21 października 1992 r, V S.A. 86/92, ONSA 1993/1/23 ).

Stosownie do art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie

w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko

w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Powołany przepis odwołuje się do nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Tryby te muszą być traktowane jako wyjątek od zasady trwałości, co nakazuje wykładać ich przesłanki w sposób ścisły.

Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że w podstawie prawnej decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], stwierdzającej, że decyzja Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., dokonująca wstępnego uznania grupy producentów, została wydana z naruszeniem prawa, wskazano art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie

z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei

z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Minister stwierdził, iż Marszałek Województwa [...] wydając decyzję nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. dopuścił się rażącego naruszenia art. 113 rozporządzenia nr 1580/2007, art. 2 ust. 2 pkt 1 lit a oraz art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z 19 grudnia 2003 r., § 1 rozporządzenia z 16 grudnia 2008 r., a także ogólnych zasad postępowania wyrażonych w przepisach oraz art. 7

i art. 77 § 1 kpa.

Zdaniem organu Marszałek nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co naruszył zasady postępowania administracyjnego. Nie zostały przeprowadzone przez Marszałka dowody obligatoryjne. Marszałek nie przeprowadził kontroli zgodnie z art. 113 rozporządzenia nr 1580/2007 i art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r., nie mógł wiec ustalić. czy wszyscy członkowie Strony byli producentami owoców i warzyw oraz czy Strona spełniła warunki wstępnego uznania i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania. Pomimo powyższego Marszałek wydał decyzję, którą dokonał wstępnego uznania grupy producentów [...] Sp. [...] dla grupy produktów "owoce" i zatwierdził plan dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców i warzyw. Tym samym, potencjalnie Marszałek mógł decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. przyznać status wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw podmiotowi prawnemu, w którego skład nie wchodzili producenci owoców i warzyw, co byłoby niezgodne z celami ww. przepisów.

Jednocześnie Minister podzielił ustalenia organu I instancji, że decyzja Marszałka z [...] kwietnia 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. W ocenie organu odwoławczego w sprawie brak jest wyraźnych przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia w decyzji Marszałka art. 193 rozporządzenia 1234/2007.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że

w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA

z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258).

Jak wskazano powyżej art. 156 § 1 kpa zawiera zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie Kodeks postepowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, treść tego pojęcia ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna

z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 996/06 (publ. LEX nr 354687) stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych, a przekroczenie prawa musi być jasne i niedwuznaczne.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, że rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski,

J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa,

a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37).

Analizując zatem decyzję Marszałka z [...] kwietnia 2009 r. nr [...], stwierdzić należy, że została wydana w oparciu o właściwą, mającą zastosowanie w sprawie podstawę prawną, tj. art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw.

Wskazane przez organ wady decyzji Marszałka, jeżeli w ogóle wystąpiły, nie mają charakteru rażącego, bądź też dotyczą naruszenia przepisów postępowania

i w przedmiotowej sprawie nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego.

Podnoszony argument, że ww. organ nie przeprowadził wymaganego prawem postępowania przed wydaniem decyzji w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw oraz zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców i warzyw, jest zupełnie nietrafny

i niezgodny ze stanem faktycznym wskazanym w aktach. Wskazane przez Ministra przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia".

Analogicznie i również negatywnie należy też ocenić drugą przesłankę wskazaną przez organ. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym nie doszło również do rażącego naruszenie art. 113 rozporządzenia nr 1580/2007, art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z 19 grudnia 2003 r. i § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 grudnia 2008 r. Także art. 107 § 3 kpa nie stanowi o rażącym naruszenia prawa

w zakresie decyzji Marszałka.

Wbrew twierdzeniom organów, nie można przyjąć, że treść decyzji jaką podjął Marszałek w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw oraz zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców i warzyw stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych

w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a więc podstawie powołanej przez organy.

Cechą rażącego naruszenia prawa, co zaznaczyć należy, jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą. Natomiast w rozpoznawanej sprawie dla stwierdzenia, czy decyzja o przyznaniu pomocy została wydana z naruszeniem prawa konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego we wskazanym w zaskarżonej decyzji zakresie. Nie podanie poczynionych ustaleń w zaskarżonej decyzji nie powoduje, że decyzja jest rażąco wadliwa.

Sąd podkreśla, że z treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi zatem każde naruszenie prawa ale naruszenie prawa w stopniu rażącym. Natomiast z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający.

Konkludując, powyższe wywody i argumenty niewątpliwie wskazują, iż brak było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...], w oparciu o powołaną w decyzji przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 kpa.

W tej sytuacji Sąd podzielił argumenty skargi, iż organy wadliwie zastosowały art. 156 §1 pkt 2 kpa, stwierdzając, że decyzja Marszałka Województwa [...]

z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zgadza się z wywodami skargi, iż nawet jeżeli doszło do naruszenia przepisów

w zakresie gromadzenia i weryfikacji dowodów, to nie były to naruszenia oczywiste, stanowiące kwalifikowaną postać art. 156 §1 pkt 2 kpa.

Za trafne należy uznać uwagi skarżącej odnoszące się do naruszenia art. 4 ust. 2 oraz art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 19 grudnia 2003 r.

Kluczowe jest to, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] i zastosowania art. 156 §1 pkt 2 kpa.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Sąd stwierdził również, że w sprawie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego i dlatego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw.

z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem, uiszczony wpis od skargi oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.