Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2405/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1,  art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna,, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania K.

R. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS")

utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2012 r. Przedmiotem tych decyzji była

odmowa uchylenia, po wznowieniu postępowania z inicjatywy skarżącego, ostatecznej

decyzji Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., uchylającej w całości decyzję Naczelnika

Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2008 r. oraz określającej

skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych

za 2001 r. (11.235,10 zł według stawki 10% od przychodu z odpłatnego zbycia

nieruchomości).

2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor IS przestawił przebieg postępowania

w sprawie i wyjaśnił, że ostateczna decyzja wymiarowa (reformatoryjna) Dyrektora IS

z [...] marca 2009 r., której wzruszenia domaga się skarżący, poddana była kontroli

sądów administracyjnych. Wyrokiem z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. R..

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10) oddalił zaś

skargę kasacyjną K. R. od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji.

W decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga się skarżący, a także w powyższych

wyrokach sądów administracyjnych, znalazły się rozważania dotyczące opłaty z tytułu

użytkowania wieczystego kwocie 13.950 zł, której uwzględnienia domagał się skarżący

w ramach art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym

od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: " u.p.d.o.f.").

We wniosku o wznowienie postępowania podatkowego z[...] listopada 2011 r.

skarżący wskazał jako podstawę prawną przepisy art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z 29

sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej:

"Op"). Wyraził pogląd, że WSA w Warszawie orzekał na podstawie niekompletnej

dokumentacji podatkowej. Nie mógł zatem odnieść się do tych wydatków, o których

istnieniu nie wiedział (opłata za użytkowanie wieczyste). Dlatego skarżący w ramach

postępowania nadzwyczajnego wystąpił o zaliczenie wydatków za użytkowanie

wieczyste do wydatków na remont i rozbudowę domu.

Dyrektor IS wznowił postępowanie w sprawie zakończonej swoją decyzją

ostateczną z [...] marca 2009 r., a następnie odmówił jej uchylenia. Uznał, że skarżący

nie wykazał, iż decyzja ta została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Dowód

poniesienia opłaty za wieczyste użytkowanie nie jest zaś nowym dowodem w sprawie.

Był bowiem poddany analizie w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

wymiarową, której wzruszenia domaga się skarżący. Okoliczność poniesienia wydatku

tytułem opłaty za wieczyste użytkowanie w kwocie 13.950 zł była również poddana

analizie Dyrektora IS w ramach postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem

ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] marca 2009 r. Dyrektor IS zauważył nadto, że jest

związany wyrokami sądowymi wydanymi w sprawie wymiarowej, zgodnie z art. 170

ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodał, że o konieczności

stosowania tego przepisu wypowiedział się NSA w wyroku z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK

78/10), oddalając skargę kasacyjną K. R. od wyroku WSA w Warszawie

z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09) oddalającego skargę K. R.

na decyzję wymiarową Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której wzruszenia w trybie

nadzwyczajnym domaga się skarżący.

W odwołaniu od decyzji Dyrektora IS z [...] stycznia 2012 r. odmawiającej uchylenia

decyzji ostatecznej tego organu z [...] marca 2009 r., skarżący zauważył, że błędna

ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności.

Jego zdaniem zarówno Dyrektor IS, jak i sądy administracyjne, orzekając w sprawie

dotyczącej wymiaru zobowiązania podatkowego za 2001 r. nie dysponowały kluczowym

dokumentem. Powołał się na przepisy art. 240 § 1 pkt 2 i pkt 5 Op.

Utrzymując w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2012 r. zaskarżoną do Sądu

decyzją z [...] marca 2012 r. Dyrektor IS stwierdził, że skarżący nie uzasadnił swojego

stanowiska dotyczącego wydania decyzji z [...] marca 2009 r. na podstawie

sfałszowanych dowodów lub w wyniku przestępstwa. Nie wykazał, że wystąpiły z tym

związane podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2009 r. Powtórzył

nadto, że dowód uiszczenia kwoty 13.950 zł tytułem opłaty za wieczyste użytkowanie,

nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Był bowiem znany

organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga

się skarżący. Zarzuty odwołania uznał za chybione, gdyż [...] marca 2009 r. akta

podatkowe były kompletne. Podtrzymał także swoją argumentację związaną z art. 170

u.p.p.s.a.

2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z 5 kwietnia

2012 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego.

Występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, autor skargi postawił zarzuty

naruszenia przepisów art. 240 Op oraz art. 9 Kodeksu postępowania cywilnego.

Uzasadniając skargę powołał się na art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) Op, art. 231 i 271

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

Kodeksu karnego, art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 120, 123, 127,

193 § 4, 200, 201 § 2, 210, 217, 240 § 1 pkt 2, pkt 4 i 5 oraz § 2, a także art. 247, 248

oraz 249 Op. Wskazał także na korzystny dla siebie wyrok WSA w Warszawie z 5

marca 2008 r. (III SA/Wa 2149/07). Po przedstawieniu okoliczności faktycznych

towarzyszących wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] marca 2009 r. i przebiegu

postępowania w niniejszej sprawie, skarżący przedstawił swoje uwagi dotyczące

sposobu organizacji pracy przez pracowników organów podatkowych, którym zarzucił

posługiwanie się kłamstwem. Podniósł, że uchybienia towarzyszące gromadzeniu

materiału dowodowego w sprawie wymiarowej, potwierdzają wystąpienie przesłanki

przewidzianej w art. 240 § 1 Op. Wyraził swoje przypuszczenia dotyczące sposobu

kompletowania akt podatkowych i związanych z tym możliwości. Podniósł, że organ

podatkowy uniemożliwił skarżącemu "zrozumienie pełnego mechanizmu fałszerstwa".

Zdaniem skarżącego, wielokrotnie przedstawiał on "oczywiste dowody wskazujące

na popełnienie przestępstwa przez urzędników organów skarbowych w trakcie

dotyczących go decyzji podatkowych i że spełnione są przesłanki, o których mówi par. 2

artykułu 240 Ordynacji podatkowej" (zob. s. 5 - 8 skargi). Przedstawił swoje rozważania

dotyczące zasadności uwzględnienia w ramach zwolnienia podatkowego poniesionej

opłaty za wieczyste użytkowanie, bez której nie byłoby możliwe przeprowadzenie

remontu (rozbudowy) budynku mieszkalnego, a także związane z "oczywistą omyłką"

bezpodstawnie sprostowaną w toku postępowania podatkowego, gdyż omyłka ta nie

była oczywista (s. 10 - 17 skargi). Zdaniem skarżącego, wiążący w sprawie

prawomocny wyrok "został uzyskany dzięki przestępstwu". Dlatego istnieją w jego

ocenie wątpliwości, czy wyrok ten jest rzeczywiście wiążący (zob. s. 18 skargi).

Przedstawił także swoje rozważania dotyczące posługiwania się kłamstwem (zob. s. 19

skargi). Podsumowując swoją argumentację za błędny uznał argument, że Dyrektor IS

"nie może wszcząć postępowania w trybie art. 240 Op", gdyż podejmując decyzję [...]

marca 2009 r. wiedział o brakującym dokumencie, ale nie mógł uwzględnić żądania

skarżącego, gdyż "uprawomocniła się decyzja sądu", od której skarżący "nie złożył

odwołania". Zdaniem skarżącego, argumentacja ta byłaby trafna, gdyby zawinił on

zaniedbaniem. Za bezsporny uznał fakt, że 29 października 2007 r. skarżący i Dyrektor

IS wiedzieli o zdekompletowaniu dokumentacji. Zastosowanie znajdują zatem przepisy

art. 240 Op. Skoro "opłata za uzyskanie prawa użytkowania wieczystego została

poniesiona również w związku z remontem i rozbudową", to powinna zostać uznana.

W ocenie skarżącego, "odmowa ponownego przeprowadzenia postępowania w trybie

art. 249 jest działaniem, o którym wspomina art. 231 Kk" (zob. s. 20 skargi).

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

2.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe

stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione. Zauważył nadto,

że skarżący nawet na etapie skargi nie wskazał dowodu, który został jakoby

sfałszowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar

sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem

zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się

zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej

sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 u.p.p.s.a.

2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw

do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów

prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem

przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia

postępowania podatkowego zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca

2012 r. lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności

zaskarżonej decyzji.

3. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym,

jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego

zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Postępowanie to

unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Instytucja

wznowienia postępowania podatkowego stanowi odstępstwo od zasady trwałości

decyzji podatkowej. Zasada ta służy z jednej strony ochronie praw nabytych

podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym

rozstrzyganiem tych samych spraw. Służy zatem przede wszystkim ochronie ogólnego

porządku prawnego. Zasada trwałości decyzji ostatecznej została wyrażona w art. 128

Op. Z przepisu tego wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu

podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich

nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach

przewidzianych w powołanej ustawie oraz ustawach podatkowych.

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

3.4. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej

możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia

ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli

postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi

wadami procesowymi wyliczonymi w art. 240 Op (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz,

B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja

podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 481, 688 - 689). Wykładni przepisów

regulujących instytucję wznowienia postępowania, jako wyjątku od zasady trwałości

decyzji ostatecznych, dokonywać należy w sposób ścisły.

4.1. Decyzja wymiarowa (reformatoryjna) Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której

wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący, jest nie tylko ostateczna, ale

i prawomocna. Poddana została bowiem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09)

oddalił skargę K. R., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10

sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów

Administracyjnych, adres: www,cbois.nsa.qov.dL dalej: "CBOSA') oddalił skargę

kasacyjną K. R. od wyroku Sądu pierwszej instancji. Decyzja ta korzysta

zatem ze szczególnej ochrony prawnej. Dodać warto, że oddalając skargę kasacyjną

NSA zauważył, że w świetle art. 153 i art. 170 u.p.p.s.a., w związku z oceną prawną

wyrażoną przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 5 marca 2008 r. (III

SA/Wa 2149/07; CBOSA), wpływu na wynik sprawy wymiarowej nie mają wydatki

poniesione na nabycie własności nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania

nieruchomości. Tą oceną prawną był związany zarówno Dyrektor IS wydający

zaskarżoną decyzję, jak i Sąd oddalający skargę w niniejszej sprawie. Istotnego wpływu

na wynik sprawy wymiarowej zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca

2009 r., której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący, nie mają

dowody potwierdzające poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie (13.950 zł). Stąd

wniosek, że istotnego wpływu na wynik sprawy wymiarowej nie wywiera konsekwentnie

wskazywany przez skarżącego dowód, jakoby dotychczas pomijany przez organy

podatkowe i sądy administracyjne. Czyli nawet gdyby przyjąć, że dowód wskazywany

przez skarżącego nie był znany Dyrektorowi IS [...] marca 2009 r. (zdaniem Sądu był

znany, o czym mowa niżej), to i tak brak byłoby podstaw do wzruszenia ostatecznej

decyzji wymiarowej Dyrektora IS w ramach postępowania wznowionego na wniosek

skarżącego. Dowód potwierdzający poniesienie opłaty w kwocie 13.950 zł za wieczyste

użytkowanie nie ma bowiem istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

2. Ustawodawca nie zamieścił katalogu dowodów, których fałsz uzasadnia

uruchomienie trybu wznowienia postępowania. Oznacza to, że każdy istotny dowód,

będący podstawą ustaleń w decyzji ostatecznej, może być podważony. Dowodem

istotnym jest dowód, który miał wpływ na wynik sprawy. Oczywiście samo twierdzenie

strony żądającej wznowienia postępowania, że dany dowód był fałszywy, nie uzasadnia

ponowienia postępowania dowodowego. Zasadą bowiem jest, że fałsz dowodu

powinien być stwierdzony orzeczeniem właściwego sądu. Od zasady tej istnieje jednak

wyjątek. Jeżeli bowiem sfałszowanie dowodu jest oczywiste, tj. "rzuca się w oczy",

postępowanie podatkowe może zostać wznowione także wówczas, gdy na skutek

upływu czasu nie może być wszczęte postępowanie przed właściwym sądem w celu

stwierdzenia sfałszowania dowodu. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jest

jakichkolwiek podstaw do wniosku, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1

lub (i) pkt 2 Op.

3. O zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op można mówić wówczas, gdy

łącznie zostaną spełnione cztery następujące warunki;

a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub pojawiły się nowe dowody;

b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;

c) dowody te lub okoliczności nie były znane organowi, który wydał decyzję;

d) istniały w dniu wydania decyzji.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy przy

tym rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz

pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne

to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają

w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok

NSA z 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, Lex nr 146074). W rozpoznawanej sprawie nie

zostały spełnione warunki, o których mowa w pkt a) - c). Z tej przyczyny uznać należy,

że nie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op.

4. Zdaniem Sądu, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu.

Skarżący nie wykazał bowiem, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla

sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe lub (i) decyzja Dyrektora IS z [...]

marca 2009 r. została wydana w wyniku przestępstwa. Skarżący nie wskazał bowiem

dowodu, który jakoby okazał się fałszywy. Nie przedstawił stosownego orzeczenia

sądowego, potwierdzającego wystąpienie choćby jednej z przesłanek przewidzianych

w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 Op. Wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczące

sposobu prowadzenia przez organy podatkowe postępowania wymiarowego nie dają

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

zdaniem Sądu podstaw do wniosku, że wystąpiła przesłanka umożliwiająca uchylenie

w całości lub w części ostatecznej oraz prawomocnej decyzji Dyrektora IS z [...] marca

2009 r. Skarżący nie wykazał nadto, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe

okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane

organowi, który wydał decyzję. Czyli brak jest podstaw do wniosku, że wystąpiła

przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Dowód potwierdzający poniesienie

opłaty za wieczyste użytkowanie był bowiem znany Dyrektorowi IS w dniu wydania

decyzji dotychczasowej, tj. [...] marca 2009 r. Potwierdzał nadto znaną Dyrektorowi IS [...]

marca 2009 r. okoliczność faktyczną (poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie),

która to okoliczność nie jest nadto istotna dla sprawy wymiarowej zakończonej decyzją

Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. Wynika to wprost z uzasadnienia tejże ostatecznej

decyzji, a także z uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych oddalających skargę

oraz skargę kasacyjną skarżącego, wymienionych w pkt 4.1. uzasadnienia niniejszego

wyroku. Skoro podstawowa okoliczność (dowód) wskazywany przez skarżącego w toku

postępowania wznowionego nie ma wpływu na wynik sprawy wymiarowej zakończonej

decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r,, to uznać należy, że zaskarżona

decyzja odpowiada prawu. Zasadnie Dyrektor IS przyjął bowiem, że zgodnie z art. 243

§ 1 pkt 2 należało odmówić skarżącemu uchylenia decyzji dotychczasowej w całości

lub w części, gdyż nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 Op. Skarżący brał

nadto udział w postępowaniu wymiarowym. Nie wystąpiła zatem przesłanka, o której

mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Op, wskazana przez skarżącego na etapie postępowania

sądowego.

5. W związku z powyższym, zarzuty skargi Sąd uznał za oczywiście chybione

lub chybione. W sprawie nie znajdowały bowiem zastosowania przepisy Kodeksu

karnego, Kodeksu postępowania cywilnego lub (i) Kodeksu postępowania

administracyjnego. Dyrektor IS nie naruszył powołanych w skardze przepisów art. 120,

123, 127, 193 § 4, 200, 201 § 2, 210, 217, 240 § 1 pkt 2, pkt 4 i 5 oraz § 2, a także

art. 247, 248 oraz 249 Op. Nie naruszył również art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f.

Wbrew argumentacji skarżącego, postępowanie zainicjowane jego wnioskiem zostało

w niniejszej sprawie wznowione postanowieniem z 28 grudnia 2011 r. Tyle tylko, że nie

wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 243 § 1 pkt 2 Op, na co trafnie zwrócił uwagę

Dyrektor IS, o czym mowa wyżej. Wskazywane przez skarżącego okoliczności nie

pozwalają na wniosek, że wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach art. 240 § 1

pkt 1 i 2 oraz § 2 i § 3 Op. Zdaniem Sądu brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw

do wnisku, że sfałszowanie nieokreślonego bliżej przez skarżącego dowodu można

Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

uznać za oczywiste. Brak jest nadto jakichkolwiek podstaw do wniosku, że decyzja

Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. została wydana w wyniku oczywiście popełnionego

przestępstwa. W tej sytuacji, dla wykazania, że spełniona została przesłanka z art. 240

§ 1 pkt 1 i 2 Op, konieczne było przedstawienie przez skarżącego stosownego

orzeczenia sądowego, na które skarżący jednak się nawet nie powołał i którego nie

przedstawił. Skoro sfałszowanie dowodu nie jest oczywiste, to dla spełnienia przesłanki

z art. 240 § 1 pkt 1 w związku z § 2 i § 3 Op, konieczne jest przedstawienie przez

podatnika stosownego orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie dowodu

mającego istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to na rozstrzygnięcie

sprawya także oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok NSA z 22 czerwca2011 r,, II FSK 254/10; CBOSA). W niniejszej sprawie nie wystąpiła także przesłankaprzewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op, o czym mowa wyżej (wskazywany dowód przezskarżącego nie był istotny i nie był dowodem nowoodkrytym, nie dotyczył okolicznościistotnych dla sprawy, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, którejwzruszenia domaga się skarżący). Za chybione i spóźnione należy także uznać zarzutyskargi dotyczące wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Op. Skarżący brał bowiemudział w postępowaniu wymiarowym i nie występował o wznowienie postępowaniazakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. na podstawieostatnio powołanego przepisu. Dyrektor IS w sposób kompleksowy uzasadniłzaskarżoną decyzję i nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przy jejwydawaniu. W świetle wyroku NSA z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10), zarzuty skargioraz związana z nimi argumentacja, nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącegoefektu.Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł,jak w sentencji wyroku.

a także oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok NSA z 22 czerwca

2011 r,, II FSK 254/10; CBOSA). W niniejszej sprawie nie wystąpiła także przesłanka

przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op, o czym mowa wyżej (wskazywany dowód przez

skarżącego nie był istotny i nie był dowodem nowoodkrytym, nie dotyczył okoliczności

istotnych dla sprawy, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, której

wzruszenia domaga się skarżący). Za chybione i spóźnione należy także uznać zarzuty

skargi dotyczące wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Op. Skarżący brał bowiem

udział w postępowaniu wymiarowym i nie występował o wznowienie postępowania

zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. na podstawie

ostatnio powołanego przepisu. Dyrektor IS w sposób kompleksowy uzasadnił

zaskarżoną decyzję i nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przy jej

wydawaniu. W świetle wyroku NSA z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10), zarzuty skargi

oraz związana z nimi argumentacja, nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego

efektu.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł,

jak w sentencji wyroku.