Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1350/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 65  par. 2, art. 83 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 486/14 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 486/14, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby C. w K. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że z uwagi na wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. za pośrednictwem organu skargi na wyżej wskazaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2013 r., pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skarżącemu prawidłowo doręczone w dniu 7 kwietnia 2014 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). W piśmie nadanym w Urzędzie Pocztowym w L. w dniu 15 kwietnia 2014 r. M. B. podał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 977 zł.

Zdaniem Sądu I instancji, ustawowy, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi mijał skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2014 r. (poniedziałek). Tymczasem, jak wynika z akt sprawy (odcisku stempla pocztowego na kopercie zawierającej przesyłkę) M. B. wysłał pismo zawierające uzupełnienie powyższych braków w dniu 15 kwietnia 2014 r. (taką datą także opatrzył przedmiotowe pismo), a zatem po terminie. Z tego powodu skargę należało odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż uzupełnienie braków po terminie należy traktować na równi z ich nieuzupełnieniem.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł M. B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że pismo stanowiące wezwanie do uzupełnienia braków (wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia) zostało doręczone skarżącemu dnia 7 kwietnia 2014 r., a w związku z czym termin do wykonania wezwania upłynął dnia 14 kwietnia 2014 r., podczas gdy w rzeczywistości pismo wzywające do uzupełnienia braków zostało doręczone dnia 9 kwietnia 2014 r., zatem termin do uzupełnienia braków upłynął dnia 16 kwietnia 2014 r.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że sporne pismo Sądu I instancji stanowiące wezwanie do usunięcia braków skarżący otrzymał w dniu 9 kwietnia 2014 r. Na potwierdzenie odbioru tej przesyłki przedstawił pismo Poczty Polskiej, z którego wynika, że ta przesyłka sądowa o numerze [...] została mu doręczona w tym dniu, a nie – jak przyjął Sąd – 7 kwietnia 2014 r. Również pieczątka na kopercie zawierającej pismo - wezwanie do uzupełnienia braków formalnych datująca "K. 7.04.2014r." pozwala przyjąć, iż jeszcze tego dnia przesyłka znajdowała się w Urzędzie Pocztowym w K. W związku z tym niemożliwe jest, aby jeszcze tego samego dnia miała zostać doręczona skarżącemu, w szczególności, iż miejsce doręczenia (zamieszkania skarżącego) znajduje się około 70 km od K. Dlatego nie powinno budzić wątpliwości, że przesyłka została doręczona dnia 9 kwietnia 2014 r., a zatem ostatnim dniem wykonania czynności był dzień 16 kwietnia 2014 r. W związku z tym należało uznać, że nadając pismo dnia 15 kwietnia 2014r . w placówce pocztowej operatora Poczta Polska S.A. zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. skarżący zachował termin do uzupełnienia braków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Istota problemu objętego zarzutami skargi kasacyjnej sprowadza się do rozstrzygnięcia, w jakiej dacie nastąpiło rzeczywiście doręczenie skarżącemu pisma sądowego z dnia 4 kwietnia 2014 r., którym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Sąd I instancji przyjął, powołując się na złożony do akt sprawy dowód doręczenia tegoż wezwania, iż nastąpiło to w dniu 7 kwietnia 2014 r. Natomiast skarżący zarzuca, żę pismo wzywające do uzupełnienia braków zostało mu doręczone w dniu 9 kwietnia 2014 r. Na potwierdzenie swego stanowiska odwołał się do załączonych do skargi kasacyjnej dowodów z dokumentów, tj. pisma Poczty Polskiej Urzędu Pocztowego w L. z dnia 16 kwietnia 2014 r. oraz koperty, w której zostało przesłane do niego przez WSA w K. wezwanie do uzupełnienia braków skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważywszy na powyższe uznał, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. będzie miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, wobec czego NSA może ocenić nowe, przesłane przez skarżącego dowody. Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z tychże dokumentów, gdyż jest to niezbędne do rozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości.

Zgodnie z art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Zatem z uwagi na treść art. 139 § 1 i 2 k.p.c. odpowiednie zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 190, poz. 1277 ze zm. – dalej: rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia pismo sądowe jest wysyłane jako przesyłka polecona. Natomiast w myśl § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, pracownik operatora (...), wpisuje na formularzu potwierdzenia odbioru datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbiorcy i zaznacza sposób doręczenia, co potwierdza własnoręcznym podpisem. Na przesyłce doręczający wpisuje datę doręczenia, co potwierdza też własnoręcznym podpisem. Z kolei stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli doręczającym jest pracownik operatora, niezwłocznie po doręczeniu przesyłki przekazuje formularz potwierdzenia odbioru placówce pocztowej operatora, która na pierwszej stronie formularza potwierdzenia odbioru umieszcza odcisk datownika i odsyła je sądowi wysyłającemu.

Uwzględniając powyższe przepisy stwierdzić należy, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma sądowego wzywającego o uzupełnienie braków skargi (z dnia 4 kwietnia 2014 r.) wynika, iż obok podpisu osobistego skarżącego i adnotacji odręcznej "osob" znajduje się oznaczenie daty poprzez przybicie stempla o treści: "7 kwietnia 2014 r.". Także w miejscu przeznaczonym do podpisu i wskazania daty doręczenia przez pracownika operatora widnieje oznaczona stemplem data: "7 kwietnia 2014" oraz podpis listonosza (k. 36 akt sądowych). Z kolei na pieczęci datownika Urzędu Pocztowego w L. umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje data: "9 kwietnia 2014" (k. 36 akt sądowych). Jest to więc potwierdzenie dokonania czynności, o której mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Z regulacji tej wynika, że placówka pocztowa dokonuje potwierdzenia odbioru na pierwszej stronie formularza potwierdzenia odbioru przez umieszczenie na nim datownika w momencie, gdy listonosz niezwłocznie po doręczeniu przesyłki adresatowi przekazuje ten formularz placówce pocztowej. Natomiast na kopercie, w której przesłano skarżącemu z WSA w K. pismo wzywające o uzupełnienie braków skargi znajduje się datownik Urzędu Pocztowego nr 53 w K. z datą 7 kwietnia 2014 r. (kserokopia koperty k. 52 akt sądowych). Powyższe dowodzi, że w tym dniu została ta przesyłka polecona nadana w tymże Urzędzie Pocztowym. Zestawienie dat uwidocznionych na wyżej przedstawionych dokumentach prowadzi do logicznego wniosku, że niemożliwym jest, aby polecona przesyła, która została nadana w Urzędzie Pocztowym w K. w dniu 7 kwietnia 2014 r. w tym samym dniu dotarła do Urzędu Pocztowego w L. i jednocześnie została doręczona adresatowi, w sytuacji, gdy formularz potwierdzenia odbioru tej przesyłki został odebrany przez Urząd Pocztowy w L. dopiero w dniu 9 kwietnia 2014 r.

Potwierdzeniem powyższego rozumowania jest informacja Kierownika Zmiany Urzędu Pocztowego w L. załączona do skargi kasacyjnej, z której wynika, iż według posiadanej dokumentacji w urzędzie tym ustalono, że przesyłka polecona nr [...] została doręczona w dniu 9 kwietnia 2014 r. (k. 54 akt sądowych).

Powyższe dowodzi, że załączone do skargi kasacyjnej dowody z dokumentów pozwalają przyjąć, iż rzeczywiste doręczenie skarżącemu przedmiotowej przesyłki poleconej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi miało miejsce w dniu 9 kwietnia 2014 r. Uzupełniająco wskazać należy, że tzw. Tracking tj. śledzenie przedmiotowej przesyłki poleconej na stronie internetowej Poczty Polskiej potwierdza powyższe ustalenia, tzn. że przesyłka ta została nadana w FUP K. 53 w dniu 7 kwietnia 2014 r. o godz. 12.39, następnie przekazana do UP L. w dniu 9 kwietnia 2014 r. o godz. 9.29, doręczona przez UP L. w dniu 9 kwietnia 2014 r. o godz. 17.00. (k. 53 akt sądowych).

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zatem przepis ten może być zastosowany tylko wówczas, gdy brak jest zastrzeżeń co do prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienie braków formalnych skargi, a w szczególności gdy jest pewne, że w wyznaczonym przez sąd terminie nie uzupełniono wskazanych braków formalnych skargi.

Jak z powyższych rozważań i ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, wezwanie do uzupełnienia braku skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostało doręczone osobiście skarżącemu nie w dniu 7 kwietnia 2014 r., lecz w dniu 9 kwietnia 2014 r. ( tj. środa). Zatem termin ustawowy do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 16 kwietnia 2014 r. (tj. środa). Skarżący, jak trafnie przyjął Sąd I instancji, wysłał pismo zawierające uzupełnienie ww. braków w dniu 15 kwietnia 2014 r. Pismo to, jak wynika z akt sprawy, zostało nadane w tym dniu w placówce pocztowej operatora Poczta Polska S.A., czyli zgodnie z art. 83 § 3 p.ps.a. skarżący zachował termin do uzupełnienia braków.

Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej jako usprawiedliwione uzasadniały jej uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzone w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. postępowanie uzupełniające pozwoliło wyjaśnić wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy skarżący uzupełnił braki skargi w terminie. Dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w przedmiocie wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot tych kosztów z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w tej sprawie – z postanowieniem (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).