Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1466/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 34 par. 4, art. 45 par. 1, art. 81 par. 1a
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 29, art. 46 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Jan Grzęda, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.[...] T. S.C. Z. M., A. G. – M., M. C., I. C. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 968/09 w sprawie ze skargi P.[...] T. S.C. Z. M., A. G. – M., M. C., I. C. z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T.S.C Z. M., A.G., M.C., I.C. z siedzibą w D. (dalej: Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2009 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 1 lipca 2009 r. Spółka zarzuciła bezprawność obciążenia jej rachunku bankowego tytułami egzekucyjnymi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 czerwca 2009 r. W piśmie wskazano, że zajęcie dotyczyło przedsiębiorstwa – M., z którą łączy z T. jedynie osoba jej wspólnika – I.C.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych S. w piśmie z dnia 6 lipca 2009 r. stwierdził, że zajęcie wierzytelności jest skuteczne w odniesieniu do rachunku bankowego prowadzonego dla kilku osób fizycznych, którego współposiadaczem jest zobowiązana I.C.

W zażaleniu z dnia 20 lipca 2009 r. pełnomocnik Spółki wskazał, że pismo z dnia 1 lipca 2009 r., w którym podniesiono zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego w prowadzonej egzekucji, powinno zostać potraktowane jako zarzuty z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 Nr110 poz. 968 ze zm., dalej: u.p.e.a.). W ocenie Spółki organ powinien wydać postanowienie w tym zakresie, a nie jedynie udzielić pisemnych wyjaśnień. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 81 § 1a) u.p.e.a., który można zastosować jedynie w przypadku, gdy zobowiązany jest współwłaścicielem rachunku bankowego na podstawie współwłasności bankowej, a nie rachunku stanowiącym współwłasność łączną.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 14 września 2009 r. stwierdził niedopuszczalność powyższego zażalenia. W uzasadnieniu wskazano, że pismo z dnia 6 lipca 2009 r. nie było postanowieniem, ponieważ nie zawierało elementów przewidzianych w art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Zwrócono także uwagę, że do złożenia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. uprawniona była jedynie zobowiązana – I.C.

W skardze na powyższe postanowienie złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zarzuciła naruszenie:

art. 81 § 1a) u.p.e.a. z art. 863 § 3 i 870 w związku z art. 196 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2000 r. Nr 22 poz. 271 ze zm., dalej k.c.) poprzez błędne przyjęcie, że podstawą zajęcia rachunku bankowego prowadzonego przez bank na zlecenie osób fizycznych, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej może być - bez żadnych dodatkowych warunków - powołany przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

art. 45 § 1 w związku z art. 33 oraz art. 34 u.p.e.a. w administracji poprzez ich niezastosowanie;

art.112 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę, organ egzekucyjny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że pismo Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 lipca 2009 r. nie mogło zostać uznane za postanowienie w rozumieniu art. 124 k.p.a., ponieważ nie zawierało rozstrzygnięcia, co do zakresu praw lub obowiązku Spółki.

Sąd pierwszej instancji stwierdził również, że prawo do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przysługuje wyłącznie zobowiązanemu, dla którego stanowi podstawowy środek ochrony własnych interesów przed niezgodnym z prawem prowadzeniem egzekucji. Skoro więc w rozpatrywanej sprawie pismo z dnia 1 lipca 2009 r. zostało podpisane przez wspólniczkę Spółki – A.G., a osobą zobowiązaną na podstawie tytułów wykonawczych będących podstawą zajęcia rachunku bankowego była I.C. to słusznie stwierdzono, że pismo z dnia 1 lipca 2009 r. zostało złożone przez osobę nieuprawnioną.

Wobec przedstawionych rozważań pozostałe zarzuty Spółki uznano za nieistotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy

Od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 29 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.) w związku z art. 46 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.) w związku z art. 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.)

– niewyjaśnienie kwestii podniesionych w skardze dotyczących współwłasności łącznej środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym skarżącego.

W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego:

– art. 81 § 1a) u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą zajęcia rachunku bankowego był wskazany wyżej przepis ustawy;

– art. 45 § 1 w zw. z art. 33 w zw. z art. 34 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowania;

– art. 112 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Zarówno jej zarzuty jak i ich uzasadnienie nie korespondują z treścią rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 1(34) z 2010 r., poz. 1). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie Sąd nie jest władny do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowania, czy też uzupełnienia zarzutów skargi kasacyjnej. Właściwe sformułowanie zarzutów polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało. Związanie granicami i wnioskami skargi kasacyjnej nie odnosi się jedynie do nieważność postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu. Przypadki nieważności zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a wśród nich (pkt 4) sprzeczny z przepisami prawa skład sądu orzekającego albo udział w nim sędziego wyłączonego z mocy ustawy. Na istnienie tej przesłanki nieważności wskazano w skardze kasacyjnej formułując zarzut naruszenia art. 46 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 29 p.u.s.a. W ocenie strony skarżącej wobec tego, że w składzie sadu rozpoznającego sprawę brało udział dwóch sędziów NSA (sądu innego niż WSA w Gliwicach) skład sądu orzekającego należało uznać za sprzeczny ze wskazanymi przepisami.

6.2. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wskazanej przesłanki nieważności należało stwierdzić, iż wbrew formułowanym zarzutom nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Za ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać pogląd, że użyte w art. 46 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych "sędzia innego sądu" nie obejmuje sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przeniesionych lub delegowanych po dniu 1 stycznia 2004r., do orzekania w wojewódzkich sądach administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2005 r., Sygn. akt GSK 1459/04; z dnia 15 listopada 2005 r., Sygn. akt FSK 2582/04; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej w skrócie CBOSA). Zgadzając się z tą oceną wobec jednak treści zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należało ponownie przypomnieć, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie przepisy reformujące sądownictwo administracyjne, a celem tej reformy było spełnienie konstytucyjnego wymogu dwuinstancyjności postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP), także w odniesieniu do sądownictwa administracyjnego. Reforma wprowadzana była w warunkach funkcjonującego do dnia 31 grudnia 2003 r. jednoinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, zaś po tej dacie działalność orzeczniczą w pierwszej instancji podjęły wojewódzkie sądy administracyjne, a w drugiej instancji kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny. Ta specyficzna sytuacja, gdy niejako "w biegu" następowała zmiana modelu sądownictwa administracyjnego wymagała w pierwszym, przejściowym, okresie szczególnych regulacji związanych m.in. z zapewnieniem sprawnego funkcjonowania wojewódzkich sądów administracyjnych w warunkach, gdy nie została jeszcze powołana odpowiednia liczba sędziów tych sądów. Jednocześnie zmniejszyły się potrzeby w zakresie kadry sędziowskiej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, bowiem nie w każdej sprawie strona niezadowolona z wyroku pierwszej instancji korzysta z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tego też względu, prócz docelowych regulacji ustrojowych, niezbędne były unormowania dotyczące okresu przejściowego, uzupełniających w tym okresie regulacje docelowe, a w wypadku sprzeczności korzystające z prawa pierwszeństwa jako lex specialis. Sprawy ustroju sądów administracyjnych zostały unormowane w powoływanej w skardze kasacyjnej ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jednak nie wszystkie zagadnienia zostały uregulowane odrębnie. W myśl wskazanego w skardze kasacyjnej art. 29 tej ustawy w sprawach nieuregulowanych, a do takich należą zagadnienia składów sędziowskich orzekających w wojewódzkich sądach administracyjnych, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przewidują one, że w składzie sądu może brać udział tylko jeden sędzia innego sądu (art. 46 § 1 tej ustawy). Są to rozwiązania prawne docelowe. Natomiast w skardze kasacyjnej pominięto istotne rozwiązania na okres przejściowy zawarte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.). W przepisach tej ustawy przewidziano, że osoby powołane na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych pozostają sędziami Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 93). Oznacza to jednak zachowanie przez tych sędziów tytułu i statusu oraz wszelkich uprawnień należnych sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale nie stanowiska sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z przyczyn związanych z reformą, w początkowym okresie jej wdrażania niemalże wszyscy sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostali delegowani do orzekania w wojewódzkich sądach administracyjnych, w których nie było jeszcze wystarczającej liczby sędziów, a następnie większość sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (220) została przeniesiona na stanowiska sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkich sądów administracyjnych z zachowaniem statusu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe działania, mające na celu sprawne funkcjonowanie sądownictwa administracyjnego w zreformowanym kształcie, miały oparcie w przepisach wyżej wymienionej ustawy. Stosownie do art. 94 § 1 tej ustawy, w okresie trzech miesięcy od daty wejścia w życie ustawy ustrojowej, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu, mógł przenieść sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaś z mocy art. 95 § 1 delegować sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkich sądów administracyjnych, ale tylko do czasu powołania odpowiedniej liczby sędziów tych sądów i w okresie nie dłuższym niż dwa lata. W składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pierwszej instancji zasiadało dwóch sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego i byli to sędziowie przeniesieni zgodnie z tymi regulacjami do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach. Sędziowie ci bowiem zgodnie z powołanymi regulacjami art. 93 i art. 94 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające.., mają wprawdzie status sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale zajmują stanowiska sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wykładnia art. 46 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, który z mocy art. 29 p.u.s.a. stosuje się nie wprost, lecz odpowiednio, w zestawieniu z art. 94 § 1 i art. 95 § 1 powołanej ustawy - Przepisy wprowadzające..., skłania do przekonania, że użyte w pierwszym z tych przepisów określenie "sędzia innego sądu" nie obejmuje sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przeniesionych lub delegowanych na zasadach i w warunkach określonych w tych ostatnio wskazanych przepisach. Odpowiednie stosowanie przepisów Prawa o ustroju sądów powszechnych polega bowiem w szczególności na uznaniu za prawidłowe składów orzekających Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powołanych z wymaganiami stanowiących lex specialis przepisów art. 94 § 1 i art. 95 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające... Zatem zarzut dotyczący naruszenia prawa w sposób określony w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., prowadzący do nieważności postępowania, uznać należy za nieusprawiedliwiony.

6.3. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mogły doprowadzić pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim przy ich formułowaniu nie spełniono opisanych na wstępie wymogów w zakresie odnoszącym się do podstaw skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, iż sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) nie mógł zostać uwzględniony. Formułując zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano bowiem przepisy, które takiego charakteru nie miały (art. 45 § 1 w związku z art. 33, art. 34 i art. 81 § 1a u.p.e.a. oraz art. 112 k.p.a.). Wskazane przepisy regulujące podstawy orzekania przez organy właściwe w sprawie egzekucji administracyjnej oraz zasady stosowania środków egzekucyjnych przez te organy niewątpliwie należą do przepisów postępowania. Wielokrotnie w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepisy prawa materialnego regulują stosunki prawne natomiast prawo procesowe zawiera normy instrumentalne służące jedynie do urzeczywistnienia norm prawnych w ścisłym tego słowa znaczeniu (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 1987, s. 23; J. Jodłowski, O potrzebie i kierunkach badań integracyjnych w zakresie prawa cywilnego i materialnego procesowego, PIP 1973, nr 2, s. 6; T. Ereciński, J. Głuchowski, M. Jędrzejowska, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, część I, Tom 1, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa, 2002, s. 766-770; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 538-548; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, s. 404-415). Uwagi te pozostają aktualne w takim zakresie w jakim odnosiły się do wskazania w ramach naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania administracyjnego oraz postępowania egzekucyjnego w administracji.

6.4. Równocześnie jednak, gdyby nawet sformułowane podstawy skargi kasacyjnej zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, to należało stwierdzić brak niezbędnej precyzji w ich sformułowaniu oraz zakwalifikować jako nie odnoszące się do istoty rozpoznawanej sprawy. Za pozbawione niezbędnej precyzji należało uznać wskazanie jako naruszonego przepisu art. 45 § 1 w związku z art. 33 i art. 34 u.p.e.a. Autorowi skargi kasacyjnej uszło uwadze, że przepis art. 33 u.p.e.a., zbudowany jest z dziesięciu odrębnych jednostek redakcyjnych (pkt 1 – 10), z których każda ma odrębne znaczenie prawne. Również w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej konsekwentnie powołując ogólnie przepis art. 33 lub ogólnie art. 33 pkt 1 - 5 u.p.e.a., nawet nie starano się doprecyzować, o którą konkretnie jednostkę redakcyjną tego przepisu chodziło jej autorowi. Podobny brak precyzji dotyczył również powoływanego w podstawach skargi kasacyjnej przepisu art. 34 u.p.e.a. Przepis ten z kolei zbudowany jest z pięciu odrębnych jednostek redakcyjnych (§ 1, § 2, § 3, § 4 i § 5), z których każda ma odrębne znaczenie prawne. Wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 34 § 4 u.p.e.a., wskazujące na rozstrzygnięcie, które zobowiązany był wydać organ egzekucyjny po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego mógł mieć znaczenie w sprawie gdyby tego rodzaju postępowanie zostało wszczęte zarzutami zobowiązanego. Tego rodzaju postępowanie nie toczyło się w rozpoznawanej sprawie, w której Spółka nie mogła zostać uznana za zobowiązanego (por. art.1a pkt 20 u.p.e.a.). Już tylko ze względu na wskazany brak precyzji w sformułowaniu zarzutów skarga kasacyjna w tym zakresie nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Ponadto w podstawach skargi kasacyjnej pominięto przepisy w oparciu, o które egzekucyjny organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność złożonego przez Spółkę zażalenia od pisma wyjaśniającego organu egzekucyjnego pierwszej instancji. Dla przypomnienia tymi przepisami były art. 123 i art. 124 art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. To w oparciu o wskazane przepisy egzekucyjny organ odwoławczy wyjaśnił podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia złożonego przez Spółkę nie mającą statusu zobowiązanego (art. art.1a pkt 20 i art. 33 u.p.e.a.). Wskazano również właściwy tryb w jakim Spółka nie będąc zobowiązanym mogła wystąpić o wyłączenie spod egzekucji zajętego rachunku bankowego (art. 38 § 4 u.p.e.a.). Trafność tej oceny potwierdził sąd pierwszej instancji wyjaśniając, że stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawierał pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tego rodzaju uprawnienia nie można przyznać Spółce, która w rozpoznawanej sprawie nie była zobowiązanym (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Prowadziło to do wniosku, że pisma organu egzekucyjnego pierwszej instancji z dnia 6 lipca 2009r. nie mogło zostać uznane za postanowienie, a tym bardziej Spółce nie przysługiwało prawo do złożenia zażalenia. Oceny tej nie podważono bowiem żaden ze wskazanych przepisów nie znalazł się w podstawach skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji wobec nie podważenia oceny o niedopuszczalności zażalenia za uzasadnioną należało uznać oddalenie skargi Spółki przez sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

6.5. Za nie mający wpływu na wynik sprawy należało uznać zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 81 § 1a u.p.e.a. Przepis ten nie mógł zostać uznany za punkt odniesienia w rozpoznawanej sprawie, w której przedmiotem oceny pozostawała dopuszczalność złożenia zażalenia przez Spółkę na pismo informacyjne organu egzekucyjnego. Jak trafnie wyjaśnił to egzekucyjny organ odwoławczy Spółka nie będąc w tym postępowaniu zobowiązanym mogła skorzystać z przysługującego jej uprawnienia żądania wyłączenia spod egzekucji zajętego rachunku bankowego (art. 38 § 1 u.p.e.a.). Tego rodzaju żądanie wszczynające odrębne postępowanie nie zostało zgłoszone w rozpoznawanej sprawie. Zatem wykraczało poza zakres rozpoznawanej sprawy badanie dopuszczalności zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego stanowiącego współwłasność wspólników Spółki ( art. 80 § 1 i 2 oraz art. 81 § 1a u.p.e.a.).

6.6. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.