Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 432/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 w zw. z  art. 6  pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz Protokolant referent Agata Szczepanik po rozpoznaniu na rozprawie, w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Starosty [...] z [...] października 2020 r., nr [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją z [...] października 2020 r. Starosta [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie i gminie [...], będącej własnością M. G., poprzez udzielenie zezwolenia [...]-[...] S.A. w [...] na założenie, przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej (w celu budowy kablowej sieci elektroenergetycznej [...] - ułożenie podziemnej linii kablowej [...] na głębokości min. 1,1m na obszarze przeznaczonym wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną - w liniach rozgraniczających określonych jako [...] - tereny drogi ekspresowej i teren ulic dojazdowych). Obszar czasowego zajęcia nieruchomości na czas wykonywania robót na działce nr [...] wynosi - [...] m ² ([...]), na działce nr [...] wynosi - [...] m ² ([...]). Obszar trwałego zajęcia nieruchomości wynosi na działce nr [...] - [...] m ² ([...]), a na działce nr [...] wynosi - [...] m ² ([...]). Dojazd do nieruchomości odbywać się będzie z działki sąsiedniej - właściciel prywatny, działka rolna. Natomiast szczegółową lokalizację przedmiotowej inwestycji określa załącznik graficzny nr 1, który stanowi integralną część decyzji.

Organ wskazał, że decyzja została wydana na podstawie art. 124 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomosciami (Dz. U. Z 2020 r., poz. 65 ze zm. dalej ugn).

Odwołanie od decyzji Starosty złożyła M. G. zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 kpa, art. 77 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 kpa oraz art. 124 ust. 1 ugn.

Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy Wojewoda [...] wskazał, że stosownie do art. 124 ust. 1 ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie.

Wojewoda wyjaśnił, że z uwagi na brak porozumienia między właścicielami nieruchomości a inwestorem, [...]-[...] S.A. w [...] wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 i 2 ugn. Wnioskodawca wniósł o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...] poprzez zezwolenie na wykonanie czynności polegających na przeprowadzeniu przewodów, w skład których wchodzi linia kablowa [...] do dystrybucji energii elektrycznej - do jej udostępnienia na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego, zgodnych z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Organ odwoławczy wskazał, że z treści ksiąg wieczystych nr [...] i nr [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...] wynika, że właścicielką działek nr [...] i nr [...] jest M. G. Wyjaśnił, że działka [...] w wyniku modernizacji ewidencji gruntów została przenumerowana na działkę nr [...].

Wojewoda zaznaczył, że nie doszło do udzielenia zgody przez właścicielkę na wykonanie na nieruchomości czynności związanych z przeprowadzeniem podziemnej linii kablowej [...], o czym świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy (zaproszenie do rokowań, wymiana korespondencji).

Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że przy rozpoznawaniu wniosku zbadane zostały przesłanki do wydania decyzji wynikające z art. 124 ust. 1 ugn. Zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] możliwe jest przeprowadzenie podziemnej linii kablowej [...] na przedmiotowych działkach.

Organ I instancji przeprowadził 27 lipca 2020 r. rozprawę administracyjną. Podczas rozprawy M. G. poinformowała, że wobec braku możliwości zapoznania się z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wyraża zgody na dalsze negocjacje. Dodała, że nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu. Oznajmiła, że inwestycja uderza w jej dobro w postaci obniżenia wartości działki. W związku z tym, że teren jest podmokły istnieje ryzyko porażenia prądem i może zakłócać pracę urządzeń GPS. Poinformowała, że warunki finansowe proponowane przez inwestora są dla niej nie do przyjęcia.

Wnioskodawca [...]–[...]wskazał natomiast, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, która jest zgodna z obecnie obowiązującym planem miejscowym. Zaznaczył, że nie ma potrzeby pozyskiwania decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił, że budowa sieci [...] ma za zadanie zasilić tereny ujęte w miejscowym planie, a alternatywna trasa zaproponowana przez właścicielkę jest niezgodna z planem miejscowym. Poinformował, że właścicielka nie przedstawiła dokumentów potwierdzających występowanie gatunków chronionych na nieruchomości.

Wojewoda przedstawił korespondencję pomiędzy właścicielką a inwestorem.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy podał, że nie doszło do wyrażenia zgody przez właścicielkę na przeprowadzenie prac związanych z przedmiotową inwestycją. Podkreślił, że przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci kablowej [...] i ma za zadanie poprawę warunków zasilania na obszarze gminy [...]. Ponadto, inwestycja ta zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Linia przeprowadzona jest w obszarze przeznaczonym według miejscowego planu na drogę publiczną, w liniach rozgraniczających określanych jako [...] - tereny ulic dojazdowych. W § 7 ust. 2 uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego ustala się, że w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego granicami terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym są linie rozgraniczające terenów ulic lokalnych [...] i terenów ulic dojazdowych [...]. Następnie § 18 uchwały w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej wskazuje, że ustala się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg publicznych z zachowaniem wymogów przepisów odrębnych, dotyczących dróg publicznych oraz w liniach rozgraniczających dróg wewnętrznych.

Wojewoda wyjaśnił, że pod pojęciem inwestycji celu publicznego trzeba rozumieć wszelkie działania, obejmujące swym zasięgiem potrzeby gminne, powiatowe, wojewódzkie oraz krajowe, stanowiące realizację celów wymienionych w art. 6 ugn. Zaznaczył, że ujęcie inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi główną przesłankę do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela.

Przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań.

Wojewoda podkreślił, że dopuszczalność zastosowania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości determinowana jest istnieniem jednego z dwóch dokumentów planistycznych, w których skonkretyzowany został cel publiczny zamierzony do zrealizowania na określonym terenie. Tak więc, decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości może zawierać tylko takie rozstrzygnięcie, które jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Bezspornym jest, że dla przedmiotowego obszaru ustalony jest plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza realizację inwestycji w zakresie budowy urządzeń infrastruktury technicznej.

W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty [...] dokładnie wskazuje powierzchnię pasa korzystania z nieruchomości na czas budowy oraz powierzchnię pasa ograniczonego użytkowania. Szczegółową lokalizację przedstawia załącznik do decyzji, który stanowi jej integralną część. Powyższe zgodne jest z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Wojewoda podniósł, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego z uwagi na swój charakter związany z budową linii [...]. Realizowanie sieci energetycznej, jako inwestycji liniowej, jest realizacją celu publicznego. Ma ona za zadanie poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu i ma służyć zaspokojeniu potrzeb społecznych, bowiem sieci elektroenergetyczne służą zapewnieniu dopływu energii elektrycznej do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że zakres ochrony prawa własności nie jest bezwzględny. Ze względu na różne, także chronione konstytucyjnie prawa, możliwe jest ograniczenie przysługującego obywatelowi prawa własności, przy czym, jego ograniczenie jest możliwe tylko ustawą. Jedną z nich jest właśnie ustawa o gospodarce nieruchomościami. Jednak, aby nie doszło do ponadustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa, konieczne jest zachowanie zasady proporcjonalności. Zasada proporcjonalności, zwana zakazem nadmiernej ingerencji, to konieczność zachowania odpowiedniej proporcji między środkiem jakim jest ograniczenie prawa lub wolności, a celem rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ograniczenie prawa własności podyktowane jest racjami społecznymi, publicznymi, wynikającymi z konieczności budowy linii elektroenergetycznej. Ustawa jasno wskazuje na konieczność zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie są to zapisy planu miejscowego dla przedmiotowych działek, które przesądzają o takim, a nie innym usytuowaniu linii i to one determinują, co do zasady jej przebieg.

Wojewoda podkreślił, że przedmiotowa sprawa ma charakter wyjątkowy, ponieważ na podstawie art. 124 ugn ustawodawca umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego, zarówno gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody, jak i w sytuacji, gdy nie dojdzie do porozumienia z inwestorem. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust 1 ugn ma umożliwić realizację inwestycji celu publicznego w przypadku braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

Wojewoda wyjaśnił, że rokowania nie oznaczają konieczności wypracowania zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się przez strony o swoich stanowiskach oraz o możliwym zakresie wzajemnych ustępstw. Ustawodawca nie sformalizował momentu zakończenia rokowań. Rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie - także w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. W niniejszej sprawie nie doszło do porozumienia pomiędzy właścicielką a inwestorem, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy: protokół z rozprawy administracyjnej, protokół z zapoznania z materiałem dowodowym, korespondencja kierowana przez M. G. oraz inwestora.

Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust 4 ugn na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ugn, zgodnie z którym za szkody powstałe w wyniku ww. zezwolenia przysługuje odszkodowanie. Decyzję w tym przedmiocie wydaje starosta. Niedopuszczalne jest natomiast orzekanie o odszkodowaniu na etapie wydawania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Wojewoda podał, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 7 ugn, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

Skargę na decyzję Wojewody [...]z [...] grudnia 2020 r. złożyła M. G.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 kpa poprzez wydanie decyzji, w treści której organ, poza przytoczeniem stanu faktycznego w żaden sposób nie odniósł się do argumentów podnoszonych w toku postępowania. W szczególności nie wyjaśnił powodów, dla których rozstrzygając sprzeczne interesy pomiędzy skarżącą a inwestorem przyznał rację wnioskodawcy, nie wskazując przyczyn, dla których podnoszone przez skarżącą argumenty uznał za nieprzekonujące, co narusza regułę praworządności i spoczywający na organie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej, stanowi zaprzeczenie ustawowemu obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz nie wypełnia obowiązku prowadzenia postępowania w zgodzie z zasadą przekonywania stron przez organy władzy publicznej;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z 107 § 1 pkt 4 i § 3 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego, co znalazło potwierdzenie w zaniechaniu przedstawienia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności organ zaniechał wskazania faktów, które uznał za udowodnienie oraz dowodów, na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom i argumentom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, skutkiem czego nastąpiło naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej -

co doprowadziło organ do błędnego przekonania, że spełnione są wymogi uprawniające do wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości, o których mowa w art. 124 ugn.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 124 ust. 1 ugn poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że dla wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości wystarczające jest ogólne stwierdzenie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem "zgodność z planem miejscowym", o której mowa w tym przepisie, wymaga jednoznacznego ustalenia, że na konkretnych działkach ma być realizowana konkretna inwestycja. Ponadto organ błędne uznał, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, co skutkować ma wypełnieniem przesłanek omawianego przepisu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ewentualnie o zobowiązanie organu do wydania decyzji odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinęła w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Przepis art. 124 ust. 1 ugn stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z powołanego przepisu wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje.

Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 6 pkt. 2 ugn. Wymóg ten spełnia bowiem budowa podziemnej kablowej linii energetycznej średniego napięcia [...]. Jest to inwestycja liniowa, która może stanowić zarówno element sieci zaopatrującej odbiorców indywidualnych jak i publicznych w określone źródło energii, zwiększając jej zasięg, a realizacja inwestycji uzasadniona jest interesem społecznym i gospodarczym. Ma ona za zadanie poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu i ma służyć zaspokojeniu potrzeb społecznych, gdyż sieci elektroenergetyczne służą zapewnieniu dopływu energii elektrycznej do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na znacznym obszarze. Jak trafnie wskazał organ w sprawie występuje zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy, gdyż budowa sieci kablowej poprawi bezpieczeństwo energetyczne i zwiększy niezawodność i efektywność sieci. Inwestycja tego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z nieruchomości.

Art. 124 ust. 3 ugn stanowi, że udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami.

W niniejszej sprawie rokowania były przeprowadzone, jednakże skarżąca nie zgodziła się na warunki proponowane przez inwestora. Zważyć należy, że rokowań nie prowadzi się w nieskończoność. Wystarczy, że strony nie osiągną porozumienia. Przepisy ugn nie wymagają określonej formy ich prowadzenia.

Skarżąca, inwestor i organ w sprawie porozumienia prowadzili rozległą korespondencję, którą powołały organy, jednakże porozumienia nie udało się osiągnąć. Organ I instancji przeprowadził także rozprawę administracyjną. Wbrew zarzutom skargi organy przedstawiły przebieg rokowań i odniosły się do nich. Zważyć należy, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16 podkreślając, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 ugn) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 ugn) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie skarżąca nie wyraziła zgody na wykonanie prac niezbędnych do realizacji inwestycji, a zatem nie doszło do porozumienia pomiędzy skarżącą a inwestorem.

Wobec braku porozumienia inwestor wystąpił do Starosty o wszczęcie postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie ograniczenie nastąpiło zgodnie z planem. Nie wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a) uchwały z 22 maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego ustala się: granicami terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym są linie rozgraniczające terenów ulic lokalnych [...] i terenów ulic dojazdowych [...]. Stosownie do § 18 pkt. 1 lit. b) uchwały w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się lokalizację podstawowych urządzeń infrastruktury technicznej: w liniach rozgraniczających dróg publicznych z zachowaniem wymogów przepisów odrębnych, dotyczących dróg publicznych oraz w liniach rozgraniczających dróg wewnętrznych, w pasach terenów pomiędzy wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi a linią zabudowy.

Przebieg infrastruktury wraz z terenem zajęcia nieruchomości został przedstawiony na załączniku graficznym do wniosku złożonego przez inwestora na części graficznej planu.

Wbrew zarzutom skargi obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 ugn przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu i wskazania (wymienienia) określonych działek w planie.

Otóż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1) i pkt 10) ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016 r. poz. 778) - w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]- w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Takie wymogi spełnia plan i jego załącznik graficzny.

Sformułowanie w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo opisową. Również określony w art. 15 ust. 3 pkt. 4a i 4b ustawy o planowaniu wymóg zawarcia w planie miejscowym granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (4a) oraz granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej (..) odnoszą się tylko do elementów fakultatywnych planu, a ponadto dotyczą jedynie ustalenia "granic terenów inwestycji celu publicznego", a nie precyzyjnego ich wyznaczenia w planie. Stąd w orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji z art. 124 ust. 1 ugn na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie rodzaju inwestycji, a nawet jej przebiegu, podkreślając jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 ugn (por. G. Matusik [w:] G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyroki NSA z 23 października 2014 r., sygn. akt I OSK 537/13, z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17). Powyższe stanowisko Sąd w pełni podziela.

Wobec tego zarzuty skargi dotyczące braku zgodności inwestycji z planem są chybione.

Zważyć należy, że prawo własności i jego ochrona nie ma charakteru bezwzględnego. Przepisy ustawy dopuszczają bowiem zarówno ograniczenie tego prawa, a nawet pozbawienie, w sytuacjach ściśle w nich określonych.

Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn stwierdzić należy, że prawidłowo organy uznały, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ugn w zw. z art. 6 pkt 2 ugn. Nie nastąpiło więc ich naruszenie.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organy zebrały niezbędny materiał dowodowy, dokonały właściwej jego oceny, która nie nosi cech dowolności. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, rozpatrzyły cały materiał dowodowy konieczny do rozpoznania sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się wydając decyzje. Rozstrzygnięcia organów zostały też należycie uzasadnione, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Ze wszystkich powyższych przyczyn Sąd, z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.