Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 50/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi K. M. – C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...], znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. III SA/Łd 50/07

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] , znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] Nr [...] , znak [...] , orzekającą o odmowie stwierdzenia u K. M.-C. choroby zawodowej narządu głosu, związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Jak wynika z akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 grudnia 2004 r. (sygn. akt III SA/Łd 850/04) po rozpoznaniu skargi K. M.-C. uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 84 § 1 kpa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokładnie ustalić, którego dnia zostało rozpoczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia u K. M.-C. choroby zawodowej i na tej podstawie prowadzić postępowanie w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. bądź też rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Sąd zwrócił również uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wyjaśnienie wątpliwości w zakresie terminologii medycznej użytej w załączonych do akt administracyjnych orzeczeniach, zebranie i wnikliwą analizę całej dokumentacji lekarskiej skarżącej, z uwzględnieniem oceny medycznej jednostek orzeczniczych bądź też ewentualnie ponowne przeprowadzenie badania.

W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, K. M.-C. została poddana badaniom specjalistycznym w Poradni Chorób Zawodowych Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

W orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] , wydanym przez pierwszą z wymienionych jednostek stwierdzono, iż w oparciu o wyniki wielokrotnych badań laryngologicznych, foniatrycznych i videostroboskopowych, brak jest merytorycznych podstaw do rozpoznania u K. M.-C. choroby zawodowej. U badanej nie stwierdzono bowiem guzków śpiewaczych, zmian przerostowych, ani niedowładu fałdów głosowych, które w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. mogą stanowić podstawę do rozpoznania choroby zawodowej. Przeprowadzone aktualnie badania wykazały: poziom fałdów głosowych równy, drgania nieregularne, niesymetryczne, niesynchroniczne, średniofaliste, brak na całej długości zwarcia fonacyjnego, przesunięcie brzeżne lewostronnie prawidłowe, prawostronnie brak. Nie stwierdzono cech niedowładu fałdów głosowych.

Analizując wcześniej przeprowadzone badania w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. (orzeczenie z dnia [...] i z dnia [...] ) oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. (orzeczenie z dnia [...] ), w następstwie których, u zainteresowanej stwierdzono między innymi torbiel prawego fałdu głosowego czy tak jak w orzeczeniu z dnia [...] - twór guzowaty prawego fałdu głosowego, wyjaśniono, że obraz kliniczny tych schorzeń nie był charakterystyczny dla schorzeń wywołanych nadmiernym wysiłkiem głosowym. Zmiany przerostowe prawego fałdu głosowego zostały zweryfikowane histopatologicznie jako torbiel czyli twór guzowaty związany z zaburzeniami rozwojowymi. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono również, że guzki głosowe, o których mowa w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych powstają na skutek podnabłonkowego bliznowacenia i wtórnie uwarunkowanego mechanicznie przerostu nabłonka. Nigdy jednak dla ich określenia nie stosuje się nazwy guz. Z kolei przez zmiany przerostowe rozumie się przerosty fałdów głosowych na ich wolnych brzegach (tzw. przerosty brzeżne lub krawędziowe), które powstają jako następstwo nadmiernego wysiłku. Nie są natomiast następstwem zaburzeń rozwojowych, jak w przypadku wspomnianej torbieli.

Drugie badanie, zostało przeprowadzone na żądanie zainteresowanej w Instytucie Medycyny Pracy w S. w dniu [...]. W orzeczeniu Nr [...] , nie stwierdzono klinicznych podstaw do rozpoznania u K. M.-C. choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. W uzasadnieniu podkreślono, że rozpoznane i potwierdzone badaniami zmiany, to jest stan po usunięciu torbieli prawego fałdu głosowego, czynnościowe zaburzenia emisji głosu pod postacią dysfonii hiperfunkcjonalnej, przewlekły suchy nieżyt błony śluzowej gardła i krtani, nie mają cech organicznej patologii narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionej w wykazie chorób zawodowych.

W oparciu o powyższe orzeczenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) w zw. z § 1 i § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i ich skutków (Dz. U. Nr 132, poz. 1121) i art. 104 kpa odmówił stwierdzenia u K. M.-C. choroby zawodowej narządu głosu.

Organ podkreślił, iż samo narażenie na czynnik mogący powodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej. Jest to bowiem tylko jeden z elementów składających się na zaistnienie schorzenia zawodowego. Podstawą do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową musi być rozpoznanie tej choroby przez uprawnione placówki medyczne, o których stanowi § 7 rozporządzenia. Natomiast warunek ten w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się K. M.-C. W odwołaniu podniosła, iż organ I instancji oparł się na niezgodnych z jej stanem zdrowia orzeczeniach lekarskich, pominął przy tym dane zawarte w zebranej przez stronę dokumentacji. Zdaniem odwołującej, rozpoznana u niej szczelinowata niedomykalność na całej długości głośni oraz chrypka są wynikiem niedowładu fałdów głosowych.

W toku postępowania odwoławczego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. pismem z dnia [...] zwrócił się do K. M.-C. o wyjaśnienie, czy dokumentacja lekarska, na którą powołała się w odwołaniu została przedstawiona jednostkom orzeczniczym.

Odpowiadając na wezwanie, strona wskazała, iż całość dokumentacji lekarskiej została dostarczona organowi I instancji i podniosła, że jednostki orzecznicze ograniczyły się tylko do wybranych przez siebie dokumentów.

Następnie pismem z dnia [...] organ sanitarny II instancji zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. o wyjaśnienie, czy stwierdzona u zainteresowanej szczelinowata niedomykalność na całej długości głośni oraz chrypka jest wynikiem niedowładu strun głosowych, który jest wskazany w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych oraz czy jednostce orzeczniczej znane były następujące dokumenty: konsultacja w Poradni Foniatrycznej przy Szpitalu im. [...] z dnia [...] – dr n med. E. N.-B.; karty historii choroby-lekarz otolaryngolog B. K.-S.; karta leczenia szpitalnego Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w P. (pobyt 19.05-22.05.2003 r.); karta historii choroby w Poradni Laryngologicznej –dr n med. S. M. (lata 2003-2005).

Pismem z dnia [...] Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w Ł. poinformowała, że rozpoznana u K. M.-C. szczelinowata niedomykalność na całej długości głośni oraz chrypka nie są spowodowane niedowładem strun głosowych oraz, że wymienione dokumenty lekarskie były znane jednostce orzeczniczej, choć nie mogły mieć one większego znaczenia w rozpoznawanej sprawie.

W pismach z dnia [...] i [...] odwołująca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o powołanie biegłych lekarzy, którzy bezstronnie i rzetelnie ocenią jej stan zdrowia.

Po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania K. M.-C. , Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Nr [...] , znak [...] na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że strona w latach 1966-2003 zatrudniona była na stanowisku nauczyciela w pełnym wymiarze godzin, w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Podczas zatrudnienia dwukrotnie korzystała z urlopu dla podratowania zdrowia. Ostatnio K. M.-C. zatrudniona była w Szkole Podstawowej w W. W 2003 r. przeszła na emeryturę.

Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Katalog chorób zawodowych ma charakter zamknięty, co oznacza, że jeśli właściwe jednostki orzecznicze I i II stopnia nie dokonały rozpoznania klinicznego choroby zawodowej, to zarówno organ I jak i II instancji nie są uprawnione do stwierdzenia u zainteresowanej choroby zawodowej. Sam fakt występowania narażenia na chorobę zawodową nie świadczy jeszcze o tym, że zmiany chorobowe narządu głosu automatycznie są uznawane za chorobę zawodową. Chorobą zawodową są bowiem przewlekłe choroby narządu głosu związane z wysiłkiem głosowym, a więc guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych, zmiany przerostowe. Takie zaś schorzenia nie zostały stwierdzone u K. M.-C. .

Ustosunkowując się do pism strony z dnia [...] i [...] organ II instancji stwierdził, iż nie wnoszą one do sprawy nic nowego. W kwestii wniosku o powołanie biegłych lekarzy, wyjaśnił, iż do rozpatrywania chorób zawodowych uprawnieni są wyłącznie lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia i tylko w tym trybie mogą być wydawane orzeczenia dotyczące choroby zawodowej. Dlatego też opinie innych jednostek medycznych nie są wiążące dla organów orzekających w sprawie, co znalazło również swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1488/04, Lex nr 166671).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, K. M.-C. powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji I instancji oraz wskazała, że organy obu instancji nie zastosowały się do zaleceń WSA w Łodzi , zawartych w wyroku z dnia 29 grudnia 2004 r. i nie skompletowały rzetelnie całego materiału dowodowego. Odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej zlekceważyły zwłaszcza fakt wykonywania przez 37 lat pracy w warunkach narażenia zawodowego. Skarżąca zarzuciła, iż żaden z badających ją do tej pory lekarzy nie próbował ustalić, co jest przyczyną długotrwałej chrypki, ani też, jak wygląda sprawa mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. skarżąca popierała skargę i oświadczyła, że rozpoznanie jednostek orzeczniczych jest błędne. Jej pełnomocnik reprezentujący Związek Nauczycielstwa Polskiego popierał skargę i wnosił o uznanie choroby skarżącej za chorobę zawodową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd bada zatem, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia u K. M.-C. choroby zawodowej narządu głosu.

W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że sprawa choroby zawodowej K. M.-C. była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. , który wyrokiem z dnia 29 grudnia 2004 r. uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, z uwagi na naruszenie przez organy sanitarne obu instancji art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 84 § 1 kpa.

Sąd, oceniając legalność decyzji, wydanych w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie stwierdził uchybień przepisom prawa materialnego i procesowego, które mogłyby stanowić podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Należy zaznaczyć, iż wymienione rozporządzenie obowiązywało do dnia 2 września 2002 r., natomiast od dnia 3 września 2002 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz.1115).

Zgodnie z treścią § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u K. M.-C. rozpoczęło się przed dniem 3 września 2002 r. organy orzekające prawidłowo ustaliły, iż winno być ono prowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r.

W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Powyższe oznacza, iż o tym czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych i po drugie, praca musi być wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia. W przypadku stwierdzenia obu przesłanek istnieje domniemanie, iż choroba jest następstwem warunków, w jakich praca była świadczona, a więc, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1984 r. sygn. II PRN 9/84 opubl. OSNCP nr 4 z 1985 r., poz. 53; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 1996 r. sygn. I SA 1540/95 opubl. Prawo Pracy nr 3 z 1997 r., poz.37).

Zgodnie z treścią pkt 7 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., chorobami zawodowymi są przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe).

W świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, bezsporny jest fakt, iż K. M.-C. przez 37 lat pracowała jako nauczycielka w szkole w pełnym wymiarze godzin. Przez cały okres zatrudnienia była więc narażona na nadmierny wysiłek głosowy.

Jak zostało to już wyżej zauważone, potwierdzenie świadczenia pracy w środowisku narażającym na powstanie choroby zawodowej nie jest wystarczające do stwierdzenia choroby zawodowej. Otóż, choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych musi zostać jeszcze stwierdzona orzeczeniem lekarskim medycznej jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Orzeczenie takie, co trzeba podkreślić, ma walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa i musi być sporządzone w sposób logiczny i zrozumiały zarówno dla stron jak i organu. W opinii lekarskiej powinno znaleźć się uzasadnienie wskazujące na przyczynę powstania u skarżącej choroby, określenie czy jest to choroba zawodowa, a w przypadku gdy stwierdzone schorzenie nie jest chorobą zawodową wyjaśnienie, dlaczego nie można wskazanej choroby uznać za chorobę zawodową.

W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcia na podstawie orzeczeń lekarskich dwóch właściwych jednostek służby zdrowia tj. orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] Poradni Chorób Zawodowych Przychodni Konsultacyjno - Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia w S. Wymienione opinie w sposób jednoznaczny stwierdzały brak podstaw do rozpoznania u K. M.-C. choroby zawodowej.

W orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] po przeprowadzeniu specjalistycznych badań laryngologicznych, foniatrycznych i videostroboskopowych nie stwierdzono u skarżącej guzków śpiewaczych, zmian przerostowych, ani niedowładu fałdów głosowych. Rozpoznano natomiast: poziom fałdów głosowych równy, drgania nieregularne, niesymetryczne, niesynchroniczne, średniofaliste, brak na całej długości zwarcia fonacyjnego, przesunięcie brzeżne lewostronnie prawidłowe, prawostronnie brak. Nie stwierdzono cech niedowładu fałdów głosowych. W jego uzasadnieniu przeanalizowano również wcześniejsze orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] i [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] , z których wynikało, iż u skarżącej rozpoznano między innymi torbiel prawego fałdu głosowego, czy tak jak w przypadku orzeczenia z dnia [...] – twór guzowaty prawego fałdu głosowego. Szczegółowo wyjaśniono, na czym polegają rozpoznane schorzenia i ich objawy oraz jak odnoszą się one do jednostek chorobowych wymienionych w wykazie chorób zawodowych. Omówiono więc, dlaczego obraz kliniczny tych schorzeń nie był charakterystyczny dla schorzeń wywołanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, odniesiono się do zmian przerostowych prawego fałdu głosowego i wyjaśniono różnice pomiędzy guzkami głosowymi a zmianami przerostowymi fałdów głosowych.

Z treści orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w S. z dnia [...] wynika, iż rozpoznane u K. M.-C. i potwierdzone badaniami zmiany związane są z usunięciem torbieli prawego fałdu głosowego. Stwierdzone jednostki chorobowe (czynnościowe zaburzenia emisji głosu pod postacią dysfonii hiperfunkcjonalnej, przewlekły suchy nieżyt błony śluzowej gardła i krtani) nie mają cech organicznej patologii narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym i nie są objęte obowiązującym wykazem chorób zawodowych, zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Niezależnie od wymienionych wyżej opinii, PWIS w Ł., dążąc do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w związku z podniesionymi w odwołaniu zarzutami, pismem z dnia [...] zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. o wyjaśnienie, czy stwierdzona u skarżącej szczelinowata niedomykalność na całej długości głośni oraz chrypka są wynikiem niedowładu strun głosowych, wymienionego w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych oraz, czy jednostce orzeczniczej znane były wymienione w tym piśmie dokumenty.

W odpowiedzi poinformowano, że wskazane jednostki chorobowe nie są spowodowane niedowładem strun głosowych oraz, że dokumenty lekarskie, o których mowa w piśmie były znane jednostce orzeczniczej i nie mogły mieć one większego znaczenia w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Sądu, przytoczone wyżej opinie jednostek orzeczniczych zostały wyczerpująco uzasadnione i poparte wynikami specjalistycznych badań. Mają zatem walor opinii biegłego w rozumieniu 84 § 1 kpa. W tej sytuacji, skoro specjalistyczne jednostki medyczne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej, będąc związane negatywnymi orzeczeniami lekarskimi, prawidłowo wydały decyzję odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej u K. M.-C. .

Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej, na co wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, prowadzi więc do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r. sygn. akt I SA 1801/00- nie publikowany; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA 297/98 – nie publikowany).

Innymi słowy, samo stwierdzenie przez organy sanitarne, że K. M.-C. przez 37 lat pracowała w warunkach szkodliwych dla zdrowia, nie upoważniało tych organów do podjęcia decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. W rozpoznawanej sprawie, nie została bowiem spełniona druga niezbędna przesłanka dla stwierdzenia choroby zawodowej. Mianowicie, zaistniałe u K. M.-C. schorzenia narządu głosu nie zostały wymienione w punkcie 7 Wykazu Chorób Zawodowych. Nawet jeżeli stwierdzone u skarżącej schorzenia pozostawałyby w związku z warunkami pracy, to fakt, że nie zostały one wymienione w Wykazie, uniemożliwia uznanie tych schorzeń za chorobę zawodową.

W uchwale siedmiu Sędziów z dnia 20 maja 2002 r. sygn. OPS 3/02 ( Pr. Pracy 2002/7-8/56) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wymienione w punkcie 7 "guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych i zmiany przerostowe" wyczerpują zakres pojęcia "przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym"

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, iż organy administracyjne, mając na uwadze wskazówki zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2004 r. podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia w całości materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. W uzasadnieniu tych decyzji organy sanitarne w sposób wyczerpujący przedstawiły motywy, przesłanki oraz okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierowały się rozpoznając sprawę.

Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.