Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 335/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Sędziowie NSA Kazimierz Jarząbek, Joanna Kabat – Rembelska, Protokolant Jarosław Poturnicki, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 644/05 w sprawie ze skargi B. Spółka z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 644/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 grudnia 2004 r. – utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Lublinie z dnia 14 października 2004 r. o odmowie zawieszenia postępowania kontrolnego w zakresie stosowania cen urzędowych.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, biorąc pod uwagę § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 2000 r. w sprawie obowiązku stosowania marż urzędowych oraz zasad stosowania cen w obrocie importowanymi lekami gotowymi, surowcami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi (Dz.U. Nr 25, poz. 302), zgodnie z którym podstawę kalkulacji marży urzędowej hurtowej ceny leków stanowi wartość celna, zgodził się z poglądem, że ustalenie prawidłowej wartości celnej stanowiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – powoływanej dalej jako Ordynacja podatkowa.

Jednocześnie jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, iż podstawą wniosku o zawieszenie postępowania kontrolnego złożonego przez B. Spółkę z o.o. było twierdzenie o braku rozstrzygnięcia wskazanego wyżej zagadnienia wstępnego, skoro według wnioskodawcy stanowić o nim mogły dopiero wyroki sądu administracyjnego rozpoznające skargi na decyzje korygujące wartość celną. Taką interpretację Sąd I instancji uznał za nietrafną, zgadzając się z wyeksponowanym przez organy obu instancji poglądem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w ujęciu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej następuje w ostatecznej decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty. Sąd administracyjny prowadząc zaś postępowanie związane z zaskarżeniem takiej decyzji wykonuje jedynie funkcje kontrolne.

Odnosząc się do twierdzeń skargi złożonej w niniejszej sprawie, iż w toku postępowania zmieniły się okoliczności w związku z wydaniem wyroków uchylających niektóre decyzje organów celnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, iż z akt sprawy nie wynikało posiadanie informacji w tym względzie przez organ II instancji, który jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego jedynie w ograniczonym zakresie (uzupełnienia materiału dowodowego). Co do zasady organ odwoławczy bierze natomiast pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji.

Wprawdzie w ocenie Sądu I instancji uchylenie decyzji organów celnych zmienia ocenę problemu, czy zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte, czy nie, ale nie mogło to mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia – skoro w chwili wydania zaskarżonego postanowienia żaden z wyroków sądu administracyjnego, uchylających decyzje organów celnych, nie był prawomocny. Ponadto – jak podkreślono – odmowa zawieszenia postępowania nie zamyka wcale drogi do ponowienia wniosku o zawieszenie z powołaniem się na nowe okoliczności.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie potrzeby zawieszenia postępowania kontrolnego – z uwagi na postępowanie toczące się przed Radą Stowarzyszenia na podstawie art. 105 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.) – dalej powoływanego jako Układ Europejski – Sąd I instancji zauważył, że wskazaną umowę międzynarodową należy uznać za wygasłą w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt b) Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w Wiedniu w dniu 23 maja 1969 r. (Dz.U. z 1990 r. Nr 74, poz. 439) – powoływanej dalej jako Konwencja Wiedeńska – skoro weźmie się pod uwagę uregulowaną traktatowo akcesję Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a w szczególności brak określenia organów przejmujących po zaistnieniu akcesji kompetencji Rady Stowarzyszenia.

W tej sytuacji wskazywane przez stronę postępowanie nie mogło powodować zawieszenia postępowania kontrolnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej B. Spółka z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania, zarzucając wskazanemu wyrokowi:

– naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.p.s.a. – poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę na opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, oparte na błędnej interpretacji art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, skoro odmawiało ono zawieszenia postępowania kontrolnego mimo istnienia ustawowej przesłanki do zawieszenia;

– naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie omawianej skargi mimo wydania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z naruszeniem art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Popierając dotychczas prezentowaną argumentację, strona skarżąca twierdziła, iż prowadzona "kontrola skarbowa" winna być zawieszona do czasu wydania prawomocnych wyroków sądu administracyjnego rozstrzygających skargi na decyzje organów celnych korygujących wartość celną leków mających cenę urzędową i eksponowała znaczenie użycia w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej spójnika "lub" ("przez inny organ lub sąd").

Podniosła też, że stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego.

Zdaniem strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej nie wyjaśnił też sprawy w sposób wnikliwy i rzetelny, skoro nie zgromadził on informacji o wyrokach uchylających decyzje korygujące wartość celną, znajdujących się w dyspozycji organu I instancji.

W stanowisku Sądu I instancji zachodzi też według strony skarżącej sprzeczność – skoro z jednej strony eksponuje on brak związania organu odwoławczego ustaleniami organu I instancji i potrzebę ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, a z drugiej przywiązuje znaczenie do faktu braku powiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie o wydaniu wyroków uchylających decyzje korygujące wartość celną leków.

Strona skarżąca podniosła również, iż zagadnienie prawidłowości ustalania przez importerów wartości celnej leków jest przedmiotem prac prowadzonych w ramach struktur Unii Europejskiej i jako takie stanowi nierozstrzygnięte zagadnienie wstępne.

Za wadliwe uznano w skardze stanowisko Sądu I instancji traktujące kwestię postępowania przed Radą Stowarzyszenia za nieistotną dla oceny istnienia zagadnienia wstępnego. W tym zakresie strona skarżąca powołała się na regulację zawartą w art. 70 ust. 1 lit. b) Konwencji Wiedeńskiej – regulującego następstwa wygaśnięcia traktatu.

Według strony skarżącej fakt, że Układ Europejski, jako umowa pre-akcesyjna, przestał obowiązywać nie oznacza, że procedura – wszczęta na podstawie jego art. 105 – zakończyła się. Biorąc pod uwagę zastosowanie postanowień Konwencji Wiedeńskiej do Układu Europejskiego należy przyjąć, iż procedura wszczęta przed Radą Stowarzyszenia 29 kwietnia 2004 r. nadal będzie się toczyć w oparciu "o właściwe postanowienia Układu".

Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

I. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Potwierdzić należy zwłaszcza, iż droga sądowa była dopuszczalną, skoro przed sądem administracyjnym zakwestionowane zostało rozstrzygnięcie organu administracji publicznej II instancji, utrzymujące w mocy postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Postępowanie kontrolne, w którym zapadło wskazane w skardze postanowienie jest niewątpliwie jednym z rodzajów (choć o szczególnym charakterze) postępowania administracyjnego. Zostało ono uregulowane przede wszystkim w rozdziale 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) – powoływanej dalej jako ustawa o kontroli skarbowej. W zakresie nieuregulowanym w tej ustawie – z mocy jej art. 31 – do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.

Kwestia zawieszenia postępowania nie jest objęta regulacją ustawy o kontroli skarbowej – stąd potrzeba zastosowania w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej zawartych w jej rozdziale 12.

Zgodnie z art. 201 § 3 Ordynacji podatkowej (odpowiada on w pełni brzmieniu art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej powoływanego jako k.p.a.) – na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie.

Zwrot "w sprawie zawieszenia postępowania" interpretować trzeba szeroko, jako obejmujący wszelkie rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postępowania (por. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 22 maja 2000 r. sygn. akt OPS 4/00 ONSA 2000 (4/137), zapadłą na gruncie art. 101 § 3 k.p.a.). Obejmuje on więc także postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

W świetle przedstawionych wywodów kwestia kontroli legalności omawianego rodzaju postanowienia mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego niezależnie od tego, czy kognicja ta obejmuje także sposób zakończenia konkretnego postępowania kontrolnego.

II. Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotowa skarga kasacyjna powołała się na podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i w jej ramach zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że Sąd oddalił skargę, mimo iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie było wadliwe, bo oparte na niewłaściwej interpretacji art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania kontrolnego w oparciu o wymieniony przepis), a ponadto organ II instancji rozstrzygając w sprawie działał z obrazą art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

Ustosunkowując się do przedstawionych zarzutów należy podzielić pogląd, że ocena legalności stosowania prawa (jak i samo stosowanie prawa) winna rozpoczynać się od dokonania wykładni wchodzących w rachubę przepisów.

Warunkiem wstępnym poznania w sposób prawidłowy znaczenia normy prawnej wynikającej z przepisu prawa jest zawsze dokonanie analizy treści całego przepisu, a nie tylko jego fragmentu.

Skarga kasacyjna wskazując na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek do zawieszenia postępowania kontrolnego w oparciu o treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, skupiła się na przedstawieniu wniosków wynikających, jej zdaniem, z wykładni – tylko drugiej części wskazanego przepisu ("jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd") z całkowitym pominięciem jego pierwszej części ("gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji").

Niezależnie od tego, iż zarzuty skargi kasacyjnej, oparte na fragmentarycznej analizie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie mogą być w ocenie Sądu uznane za zasadne (argumentacja w tym względzie zostanie przedstawiona w dalszej części rozważań), zaznaczyć wypada, iż już właśnie sama konieczność uwzględnienia wymowy zwrotu – "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" miała znaczenie przesądzające o braku podstaw do zawieszenia konkretnego postępowania kontrolnego na podstawie wskazanego przepisu.

Wprawdzie także Sąd I instancji pominął w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia (podobnie zresztą jak i organy ustosunkowujące się w postępowaniu kontrolnym do wniosku o jego zawieszenie) wzięcie pod uwagę i tego aspektu rozumienia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – ale uznać należy, iż okoliczność ta (jako usterka uzasadnienia zaskarżonego wyroku) nie miała wpływu na wynik sprawy.

Dążąc do pełnego wyjaśnienia treści art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" oznacza brak podstaw do przyjęcia implikacji w postaci konieczności zawieszenia postępowania, w razie oceny charakteru konkretnego postępowania, jako nie łączącego się z "rozpoznaniem sprawy i wydaniem decyzji". Zastosowanie spójnika "i" powoduje przy tym, iż obie te przesłanki wystąpić muszą łącznie.

Konkretne postępowanie toczyło się w zakresie określonym brzmieniem art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej, kończąc się zgodnie z dyspozycją tego przepisu wydaniem "wyniku kontroli", a nie decyzji, jak to jest w przypadku określonym w art. 24 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy.

Wydany w przedmiotowym postępowaniu wynik kontroli zawierał wprawdzie ustalenia, ale nie łączące się z nałożeniem na kontrolowanego obowiązków (skutków finansowych).

Zważyć należy w szczególności, iż tego rodzaju wynik kontroli przekazywany jest naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego i dopiero ten organ może wydać na wniosek organu prowadzącego kontrolę decyzję administracyjną o określeniu nienależnej kwoty i kwoty dodatkowej podlegającej przekazaniu do budżetu państwa (por. art. 13 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach – Dz.U. Nr 97, poz. 1050 ze zm. – nazywaną dalej ustawą o cenach).

Rola omawianego typu zakończenia postępowania kontrolnego ogranicza się zatem do materiału analizowanego przez rozstrzygający organ przed wydaniem właściwej decyzji i niewystarczającego samodzielnie do jej powzięcia.

Taka sytuacja upoważnia też do wniosku, że przed wydaniem wyniku kontroli, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kontroli skarbowej i art. 13 ust. 5 ustawy o cenach, nie dochodzi zatem także do rozpoznawania sprawy administracyjnej w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W konkluzji zatem nie może budzić wątpliwości teza, iż w ramach postępowania kontrolnego, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kontroli skarbowej, nie jest możliwe zawieszenie postępowania w oparciu o treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Przypomnieć należy w tym miejscu, iż na gruncie ustawy o kontroli skarbowej regulacja zawarta w Ordynacji podatkowej stosowana jest "odpowiednio". Odpowiednie zaś stosowanie prawa wymaga uwzględnienia charakteru przepisów i oceny, które nadają się do zastosowania wprost, które z koniecznymi modyfikacjami, a które nie mają w ogóle w danym obszarze zastosowania.

III. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów strony skarżącej opartych na interpretacji dalszego fragmentu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – "jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd".

Z całą pewnością rozumienie tego lakonicznego zwrotu nie może ograniczać się do interpretacji językowej (gramatycznej), ale musi uwzględniać wnioski wypływające z wykładni funkcjonalnej (celowościowej) i systemowej.

Nie powinno budzić wątpliwości, iż rolą sądu administracyjnego nie jest załatwianie spraw należących do właściwości organów administracji publicznej, a sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (por. art. 1 § 1, § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., nazywanej dalej u.o.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a.).

Jeżeli zatem określona sprawa, w której badane jest zagadnienie wstępne należy do właściwości organu administracji publicznej, to przyjąć trzeba, iż już ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej winno być traktowane jako rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Sama możliwość zaskarżenia ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej przed, czy też nawet wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym nie zmienia faktu, iż zagadnienie wstępne zostało już rozstrzygnięte w przewidzianym przez prawo trybie.

W razie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie zachodzi zaś stan oczekiwania na jego zaistnienie, a to przecież stanowi przesłankę zawartą w analizowanym zwrocie.

Prezentowanego poglądu nie zmienia okoliczność, iż dany stosunek administracyjnoprawny wyznacza też ramy postępowania sądowoadministracyjnego.

Bezpodstawne jest zatem twierdzenie, iż rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego następuje dopiero z chwilą prawomocnego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.

Jego zaakceptowanie prowadziłoby do rozszerzającego stosowania instytucji zawieszenia postępowania, która hamuje przecież tok procedury administracyjnej i nie może być nadużywane, skoro Ordynacja podatkowa nakazuje działanie na podstawie przepisów prawa (art. 120) i zgodnie z zasadą szybkości postępowania (art. 125).

Oczywiście prawomocny wyrok sądu administracyjnego eliminujący z obrotu prawnego rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w zakresie zagadnienia wstępnego z reguły powoduje konieczność ponownego zajęcia się sprawą przez organ administracji publicznej i wtedy wchodzi w rachubę zawieszenie postępowania w oparciu o treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (oczywiście gdyby spełnione zostały wszystkie pozostałe przesłanki zawarte w tym przepisie).

Skarga kasacyjna nie formułuje jednak zarzutu związanego z tą sytuacją – akcentuje bowiem potrzebę zawieszenia postępowania w związku z brakiem właśnie prawomocnych wyroków sądu administracyjnego. Ta okoliczność wskazana została zresztą jako uzasadnienie wniosku o zawieszenie postępowania kontrolnego.

Samo zaś podnoszenie w dalszej części skargi kasacyjnej wydania nieprawomocnych zatem wyroków sądu administracyjnego nie jest równoznaczne z definitywnym wyeliminowaniem z obrotu prawnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organ administracji publicznej.

Na marginesie dodać należy, iż skarga kasacyjna nie formułuje też zarzutów związanych z implikacjami jakie występują, gdy sąd administracyjny I instancji wydaje postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (art. 61 § 3 p.p.s.a.), czy też orzeczeniem w myśl art. 152 p.p.s.a.

IV. W świetle całokształtu dotychczas przedstawionych wywodów nie mógł odnieść spodziewanego skutku zarzut skargi kasacyjnej związany z podnoszeniem naruszenia przez organ II instancji norm art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Kwestie te nie miały bowiem wpływu na wynik sprawy.

V. Z uwagi na charakter konkretnego postępowania kontrolnego (brak rozpatrywania w nim sprawy i wydawania decyzji) postępowanie to nie mogło być zawieszone w oparciu o treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – rzecz jasna – także z racji wskazywania przez stronę skarżącą na znaczenie postępowania zainicjowanego przed Radą Stowarzyszenia na podstawie art. 105 Układu Europejskiego.

Niezależnie od tego stwierdzić wypada, że całkowicie chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej formułowany na podstawie brzmienia art. 70 ust. 1 lit. b) Konwencji Wiedeńskiej. Zarzut ten przesądza, iż pojęcie stron użyte we wskazanym przepisie odnosi się wyłącznie do stron traktatu (a więc zawierających go państw), nie zaś jednostek (tzn. osób fizycznych, osób prawnych, czy innych podmiotów mających ograniczoną zdolność do występowania w obrocie prawnym).

Uwzględniając, iż Układ Europejski wygasł w dniu przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (tej okoliczności nie kwestionuje nawet skarga kasacyjna), a wskazany przez Sąd I instancji Traktat Akcesyjny nie uregulował w żaden sposób jego stosunku (relacji) do Układu Europejskiego, bezpodstawne jest wywodzenie przez stronę skarżącą, że procedura zainicjowana przed Radą Stowarzyszenia będzie kontynuowana w oparciu o Układ Europejski.

Wygaśnięcie Układu Europejskiego oznacza przecież – przy braku odmiennych regulacji Traktatu Akcesyjnego – ustanie kompetencji instytucji utworzonych na podstawie Układu Europejskiego.

Strona skarżąca pominęła też całkowicie potrzebę odróżnienia występującego na tle art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zagadnienia stosowania prawa od kwestii jego tworzenia bądź eliminacji, której ten przepis nie dotyczy.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 184 p.p.s.a.