Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1091/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi P. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w pkt III w przedmiocie określenia harmonogramu przystosowania sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnień abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 74 ust. 2 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. S.A. z siedzibą w W. uzupełnionego pismem z dnia [...] stycznia 2005r. uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2004r. w części dotyczącej określenia terminu oraz określił termin zawieszenia realizacji uprawnienia abonentów spółki P. przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze strefy numeracyjnej w przypadku numerów geograficznych, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, do dnia 31 grudnia 2005r. oraz określił harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki P. do realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 do dnia 31 grudnia 2005r., stanowiący załącznik do niniejszej decyzji.

Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] września 2004r. P. S.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezesa Urzędu Regulacji i Telekomunikacji i Poczty (dalej jako URTiP) o zawieszenie w całości wykonywania przez spółkę obowiązku realizacji uprawnień abonentów przyłączonych do publicznej sieci telefonicznej oraz ruchomej sieci telefonicznej eksploatowanych przez P. S.A.

Rozpatrując pierwszy z wymienionych wyżej wniosków Prezes URTiP wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., którą na podstawie przepisów art. 74 ust. 2 i art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne (dalej u.p.t.) zawiesił do dnia 31 grudnia 2004r. realizację uprawnień abonentów P., w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora oraz określił termin przystosowania sieci telekomunikacyjnej P. do realizacji uprawnienia, o których mowa w art. 71 ust. 1 u.p.t., do dnia 31 grudnia 2004r.

Cytując treść w/w art. 74 ust. 1 u.p.t., który stanowi, że dostawca usług zapewniający przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej i operator, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta, o których mowa w art. 69-72 ustawy, a jeżeli możliwości takie istnieją – zapewnić ich realizację oraz art. 74 ust.2, który stanowi, że Prezes URTiP, na wniosek dostawcy lub operatora może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 69-72, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub w części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem, organ wskazał, że w trakcie postępowania dokonał analizy możliwych metod realizacji przenośności numerów przy zmianie operatora i analizy możliwości technicznych realizacji przenośności numerów w sieci stacjonarnej. Wskazał cztery metody realizacji uprawnienia abonenta do zachowania przydzielonego numeru oraz stwierdził brak możliwości technicznych do realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.t., tj. uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów geograficznych. Wskazał również, iż uprawnienie abonentów i obowiązek ich realizacji istniały jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), spółka P. nie występowała do Prezesa URTiP z wnioskiem o zawieszenie uprawnień abonentów ze względu na brak możliwości technicznych swojej sieci co stwarzało domniemanie, że obowiązki nałożone art. 43 ust. 2a tej ustawy wykonuje. Organ uznał, że zawieszenie realizacji uprawnień na okres 15 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy jest wystarczającym okresem na dostosowanie sieci wnioskodawcy do realizacji przedmiotowych uprawnień abonentów.

Jednocześnie Prezes URTiP wskazał, iż fakt nie wydania rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw łączności przewidzianego na gruncie art. 73 u.p.t. nie ma żadnego wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów geograficznych.

Z powyższą decyzję nie zgodził się P. i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając m.in. brak rozstrzygnięcia w zakresie określenia harmonogramu przystosowania sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem a także wnosząc o ustalenie harmonogramu zgodnego z załączonym projektem, który wskazywał terminy uzależnione od wydania, na podstawie art. 138 ustawy u.p.t., rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Z treści harmonogramu wynikało, iż rozpoczęcie realizacji obowiązku przenośności numerów nastąpi w dniu 1 marca 2007r. Podkreślał, że przesłanką wydania decyzji przez Prezesa URTiP jest stwierdzenie, iż sieć wnioskodawcy nie ma możliwości technicznych realizacji danego uprawnienia abonenta a to nie jest możliwe z uwagi na nie wydanie przewidzianego w art. 73 u.p.t. rozporządzenia ministra właściwego do spraw łączności, w którym mają zostać określone warunki korzystania przez abonentów z przysługujących im uprawnień. We wniosku zawarł informacje o działaniach, jakie podjął w celu zapewnienia realizacji uprawnień abonentów; podzielił je na dwie grupy: pierwsza zaplanowana do dnia [...] października 2005r. pozostaje w gestii P., druga grupa działań, które powinni podjąć pozostali operatorzy i regulator rynku po wejściu w życie rozporządzenia przewidzianego w art. 73 u.p.t.

Prezes URTiP po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał w dniu [...] kwietnia 2005r. decyzję wskazaną na wstępie. Uchylając decyzję w części dotyczącej określenia terminu zawieszenia realizacji uprawnienia objętego wnioskiem uwzględnił fakt, iż zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, wdrożenie metody pozwalającej na realizację uprawnienia abonenta wymaga dłuższego okresu czasu niż okres wskazany w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał ponadto, że realizacja uprawnienia abonenta do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora jest technicznie możliwa przy wykorzystaniu następujących metod:

ACQ - All Call Query - w tej metodzie centrala inicjująca przed każdym zestawieniem połączenia przesyła zapytanie do bazy danych (centralnie replikowanej), skąd otrzymuje informację o operatorze sieci lub też o centrali docelowej. Metoda ACQ wymaga istnienia centralnej bazy danych;

QoR - Query on Release - w tej metodzie połączenie jest początkowo kierowane do sieci dawcy. Jeżeli centrala dawcy stwierdzi, że numer został przeniesiony, to zwraca informację o braku możliwości zestawienia połączenia. Wówczas centrala inicjująca wysyła zapytanie do centralnej bazy danych numerów przeniesionych i na podstawie otrzymanej odpowiedzi zestawia połączenie do sieci biorcy.

OR Onward Routing - w tej metodzie sieć abonenta wywołującego w sposób klasyczny kieruje połączenie do sieci dawcy (na podstawie zaprogramowanych informacji i o przydzielonych zakresach numeracji). Sieć dawcy stwierdza, że wywoływany numer został przeniesiony, przeszukuje wewnętrzną bazę danych w celu ustalenia aktualnego operatora danego abonenta i następnie zestawia połączenie do sieci biorcy. Przez cały czas trwania połączenia wykorzystywane są zasoby sieci dawcy jako fragment zestawionego połączenia telefonicznego.

W przypadku metody ACQ centrala inicjująca przed każdym zestawieniem połączenia przesyła zapytanie do bazy danych (centralnej lub lokalnie replikowanej), skąd otrzymuje informacje o numerze rutingowym RN (routing number) koniecznym do właściwego kierowania połączeń.

Metody te wymagają istnienia w sieci telekomunikacyjnej scentralizowanej bazy danych numerów przeniesionych oraz połączenia z tą bazą wszystkich operatorów publicznych sieci telefonicznych. W przypadków operatorów komórkowych, sieci tych operatorów komunikowałyby się z kopią bazy (zarządzaną przez operatora lub wykreowanego przez operatora dostawcę usług - service providera) przez punkt sygnalizacyjny STP (signal transfer point). Podkreślił, iż baza danych uruchomiona dla realizacji przenośności numerów w sieciach ruchomych mogłaby również objąć przenośność numerów w sieci stacjonarnej.

Według Prezesa URTiP wprowadzenie przenośności numerów z wykorzystaniem centralnej bazy danych pozwoliłoby na:

- zachowanie odpowiedniej jakości usług w szczególności bez zauważalnego dla abonenta wydłużonego czasu zestawiania połączenia;

- właściwą gospodarkę zasobami numeracji;

- wniesienie dodatkowych wartości do sieci krajowej.

Prezes URTiP podzielił stanowisko Spółki, że metoda ACQ może stanowić docelową metodę realizacji przenośności numerów, podczas gdy metoda QoR może pełnić rolę metody przejściowej. Ponadto przyjęte rozwiązanie mogłoby umożliwić jednoczesne stosowanie metod ACQ oraz QoR oraz łatwość migracji między tymi wariantami niezależnie dla każdego operatora i pozwolić na osiągnięcie wyżej sformułowanych celów.

Prezes URTiP określił harmonogram przystosowania sieci Spółki do realizacji uznając, że realizacja uprawnienia abonenta nie jest zależna od wydania na podstawie art. 73 ustawy rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw łączności, które zgodnie ma określić warunki korzystania przez abonentów z uprawnień, o których mowa w art. 69-72 u.p.t. Podkreślił, że zarówno obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 stycznia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 5, poz. 33 z późn. zm.) jak i rozporządzenie projektowane na podstawie art. 73 ustawy nie określają warunków technicznych realizacji uprawnień abonentów publicznej sieci telefonicznej.

Wyjaśnił, iż sposób korzystania przez abonenta z uprawnień, na gruncie dotychczasowych regulacji w tym zakresie, należy rozumieć jako szczegółowy tryb postępowania abonenta obejmujący w szczególności:

- wystąpienie przez abonenta do nowego dostawcy usług o potwierdzenie możliwości

zawarcia umowy z przeniesionym przydzielonym numerem;

- procedurę postępowania z wnioskiem abonenta;

- wystąpienie przez abonenta do dotychczasowego dostawcy usług z wnioskiem

o rozwiązanie umowy z przeniesieniem przydzielonego numeru.

Nie jest więc słuszne uzależnianie podjęcia działań zmierzających do zapewnienia realizacji uprawnień abonenta, które z mocy ustawy - art. 74 ust. 1- stanowią obowiązek przedsiębiorców telekomunikacyjnych od wydania rozporządzenia określonego na gruncie art. 73 ustawy.

Podsumowując, Prezes URTiP uznał, że niewydanie rozporządzenia przewidzianego na gruncie art. 73 wyżej wym. ustawy nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych.

Podkreślił ponadto, że przepis art. 74 ust. 2 ustawy stwierdza wprost, iż jedyną przesłanką zawieszenia realizacji lub ograniczenia zakresu realizacji określonego uprawnienia jest brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy. W związku z tym Prezes URTiP analizując wniosek Spółki wziął pod uwagę przede wszystkim możliwości techniczne sieci pozwalające na realizację uprawnienia abonentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.t., tj.: uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych.

Według Prezesa URTiP realizacja uprawnień abonenta jest uzależniona od istnienia albo nieistnienia możliwości technicznych pozwalających na realizację uprawnienia w całości albo w części. Zdaniem Prezesa URTiP możliwa jest realizacja uprawnień abonenta bez określenia sposobu korzystania przez niego z uprawnień, tj. bez wydania przez ministra właściwego do spraw łączności właściwego rozporządzenia. Natomiast wydanie odpowiedniego rozporządzenia nie powoduje automatycznie realizacji uprawnień abonenta.

Podsumowując, realizacja uprawnień abonenta jest możliwa bez określenia sposobu korzystania przez niego z tych uprawnień. W takim przypadku uprawnienia są realizowane według procedur określonych przez dostawcę usług. W momencie wejścia w życie odpowiedniego aktu wykonawczego, procedury te zastępowane są procedurami określonymi przez przepisy tego rozporządzenia.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty dokonał analizy możliwości technicznych realizacji przenośności numerów w sieci ruchomej i stwierdził, iż z uwagi na ich brak, realizacja uprawnienia abonentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.t., tj.: uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju, w przypadku numerów niegeograficznych, jest obecnie technicznie niemożliwa.

Jednocześnie Prezes URTiP uznał, iż zawieszenie uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych i określenie harmonogramu zawierającego kolejne etapy przystosowania sieci telekomunikacyjnej Spółki do realizacji przedmiotowego uprawnienia do dnia 31 grudnia 2005 r. jest zasadne i umożliwi wnioskodawcy, zgodnie z określonym przez Prezesa URTiP harmonogramem, przystosowanie sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.

Decyzję tę w części dotyczącej pkt III i załącznika do decyzji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił skarżonej w części decyzji naruszenie:

- art. 74 ust. 2 u.p.t. poprzez ustalenie terminu do dnia 31 grudnia 2005r. co uniemożliwia realizację obowiązku operatora zapewnienia przeniesienia numeru,

- ustalenie harmonogramu pomimo niewydania aktu wykonawczego, przewidzianego w art. 138 ust. 3 u.p.t.,

- nieuwzględnienie przy ustalaniu harmonogramu momentu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury,

- art. 74 ust. 2, u.p.t. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, tj. przyczyn, dla których organ uznał, że jest możliwe zrealizowanie obowiązku w zakreślonym czasie umożliwiających posiadanie technicznych możliwości dla realizacji uprawnień abonentów, błędne uznanie, że decyzja jest zgodna z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy,

- art. 128 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że pismo z dnia 31 stycznia 2005 r. stanowiło uzupełnienie wniosku.

W uzasadnieniu skargi podał między innymi, że wydając decyzję Prezes URTiP nie uwzględnił faktu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury wydane na podstawie art. 73 u.p.t. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie niezbędności, przy określaniu harmonogramu, wydania rozporządzenia na podstawie art. 138 ust. 3 u.p.t. Przepis ten przewiduje możliwość określenia wymagań technicznych dla interfejsów, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia interoperacyjności usług telekomunikacyjnych. Skarżący wskazując na zapisy z pkt III i IV podniósł, iż harmonogram jest wewnętrznie sprzeczny, pkt IV nie uwzględnia możliwości zgłoszenia uwag przez Prezesa URTiP. Harmonogram będący integralną część decyzji powinien uwzględniać możliwe przesunięcia i zakładać marginesy bezpieczeństwa. Podniósł, iż terminy wskazane w harmonogramie są krótsze niż zakładane przez niego. W ocenie skarżącego, Prezes URTIP powinien określić w harmonogramie, jakie konkretne czynności ma wykonać operator, by możliwe było realizowanie usługi wskazanej w art. 71 ust. 1 u.p.t. Zarzucił, iż wydana decyzja ma charakter uznaniowy podczas, gdy art. 74 ust. 2 u.p.t. precyzuje, jakie są przesłanki do wydania tej decyzji. Nie zgadzał się z uzależnianiem terminu realizacji przenośności numerów w sieciach stacjonarnych od uruchomienia centralnej bazy danych numerów przeniesionych przez operatorów mobilnych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów skargi. Stwierdził między innymi, że: obowiązek realizacji uprawnienia abonentów do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora powstał w odniesieniu do operatorów sieci stacjonarnej z dniem 1 października 2003r., tj. z dniem wejścia w życie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), treść art. 71 ust. 1 obecnej ustawy jest powtórzeniem istniejącego już obowiązku. Żądanie skarżącego zawieszenia uprawnień do dnia 1 marca 2007r., na podstawie materiału dowodowego należało uznać za nieuzasadnione i określić krótszy termin przystosowania sieci do realizacji uprawnień abonentów. Odnosząc się do zarzutu ustalenia harmonogramu bez uwzględnienia wydania przez Ministra Infrastruktury i wejścia w życie rozporządzenia przewidzianego w art. 138 ust. 3 u.p.t. podkreślił, iż przepis ten nie nakłada obowiązku wydania rozporządzenia, tym samym brak jest podstaw do uzależniania realizacji uprawnienia abonenta od fakultatywnej możliwości wydania tego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu o braku wskazania technicznej metody realizacji obowiązku przenośności numerów, Prezes stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji scharakteryzował istniejące techniczne możliwości, które mogą mieć zastosowanie przy realizacji uprawnienia abonentów, wybór metody należy do przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Z kolei wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznej sieci telefonicznej (Dz. U. Nr 46, poz. 438) nie zawiera rozwiązań technicznych, reguluje jedynie sposób postępowania abonenta w zakresie korzystania z jego uprawnień i nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta. Ponadto Prezes URTiP wskazał, iż określając harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej uwzględnił ogólne założenia wdrożenia usługi przenośności numerów oraz zaproponowaną przez P. S.A. metodę techniczną (ACQ i QoR) realizacji tego uprawnienia, tj. metody wymagającej istnienia w sieci telekomunikacyjnej scentralizowanej bazy danych numerów przeniesionych oraz połączenia z tą bazą wszystkich operatorów publicznych sieci telefonicznych. W harmonogramie wzięto pod uwagę proces tworzenia centralnej bazy danych numerów przeniesionych przez operatorów sieci mobilnych oraz powiązał poszczególne etapy tego harmonogramu z realizacją harmonogramu budowy centralnej bazy danych przez operatorów sieci ruchomych. Zarzut dotyczący wewnętrznej sprzeczności harmonogramu w pkt III i IV, zdaniem organu jest niezasadny, harmonogram jest wewnętrznie spójny i logiczny. Poszczególne czynności nie nakładają się na siebie w czasie. Pkt II harmonogramu zakłada, że Prezes URTiP analizuje przedłożone przez operatorów sieci ruchomych i stacjonarnych propozycje szczegółowych wymagań technicznych na interfejs międzyoperatorski, a informacje o wynikach analizy oraz o ewentualnych zastrzeżeniach zgodnie z pkt III harmonogramu przekazuje spółce. Pkt IV stanowi, iż spółka w obrębie swojej sieci implementuje niezbędne rozwiązania techniczne. Określenie terminów nastąpiło w sposób elastyczny z uwagi na konieczność koordynacji i harmonizacji prac operatorów sieci mobilnych i stacjonarnych nad realizacją kolejnych etapów. Stwierdził, iż oczywistym jest, że bez porozumienia operatorów co do poszczególnych wymagań technicznych na interfejs międzyoperatorski żaden z nich nie rozpocznie etapu implementacji nieuzgodnionych rozwiązań technicznych w obrębie własnej sieci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podstawę materialnoprawną zawieszenia lub ograniczenia zakresu określonych uprawnień abonenta, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) stanowi przepis art. 74 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem Prezes URTiP, na wniosek operatora sieci telefonicznej, może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć: realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 u.p.t. jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnień w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Użycie w tym przepisie sformułowania "może w drodze decyzji /../ zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia /.../" oznacza, że zawieszenie to lub ograniczenie na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony - Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony (por. art. 10 § 1 i 77 k.p.a.) w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie.

Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

W ocenie Sądu kwestionowane przez skarżącego rozstrzygniecie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja (por. też odpowiedź na skargę) jest wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy.

Należy podkreślić, iż skarga dotyczy tylko punktu III zaskarżonej decyzji, który określa harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej skarżącego do realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 w terminie do dnia 31 grudnia 2005r. bez kwestionowania tego samego terminu zawieszenia realizacji uprawnienia, który był wskazany w punkcie II zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem sporu między stronami stał się zatem nie termin zawieszenia realizacji powyższego uprawnienia a tylko termin harmonogramu (jego poszczególne etapy) przystosowania sieci telekomunikacyjnej skarżącego do realizacji ww. uprawnienia abonentów.

Przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 prawa telekomunikacyjnego ustanawia podstawę żądań abonentów do przyznania im uprawnienia określonego w tym przepisie.

Art. 74 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego modyfikuje dyspozycje wynikającego z art. 71 ust. 1 pkt 1 tej ustawy poprzez dookreślenie obowiązków operatora związanych z wykonywaniem żądań abonentów opartych na tych przepisach. Przede wszystkim nakłada na operatora obowiązek zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji uprawnień abonenta związana ze zmianą operatora świadczącego usługi (tj. zaspokojenia w tej sytuacji żądania zachowania przydzielonego numeru). Dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych. Operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia nie jest w stanie gwarantować realizacji ustawowych uprawnień abonentów przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego. Podważa to z kolei zdolność tego operatora do prowadzenia działalności gospodarczej w sferze usług telekomunikacyjnych. Jedynie zawieszenie lub ograniczenie zakresu realizacji tych uprawnień przez Prezesa URTiP, na wniosek zainteresowanego operatora, uchyla bezprawność odmowy ich realizacji z powodu braku możliwości technicznych sieci operatora. Zawieszenie realizacji (lub ograniczenie) uprawnień zwalnia bowiem operatora z obowiązku wykonywania zawieszonych uprawnień. Podejmując decyzję w tym zakresie, Prezes URTiP obowiązany jest zbadać i ocenić techniczne możliwości sieci operatora i może odmówić zawieszenia uprawnień albo ustalić krótszy termin zawieszenia niż wnioskowany, jeżeli uzna, że operator może w krótszym terminie dostosować sieć do wymogów ustawy.

Przepis art. 74 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego dopuszcza bowiem szeroki zakres uznania organu co do wyłączenia obowiązków operatora przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 1 u.p.t. przez ich zawieszenie lub ograniczenie. Jednak decyzja w tym względzie winna uwzględniać przede wszystkim, że to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości swojej sieci dla realizacji ww. uprawnień abonentów, zaś pochodną tego obowiązku jest prawo abonentów do korzystania z tych uprawnień - gwarantowanych przepisami ustawy. Uprawnienia te należy traktować jako zasadę, zaś ich wyłączenie w drodze zawieszenia lub ograniczenia, jako okoliczność wyjątkową. Zatem termin tego zawieszenia, aczkolwiek zależny od stanu technicznego sieci, nie może być zbyt długi. Inaczej prowadzić będzie to do faktycznego unicestwienia tych uprawnień i nie da się pogodzić z zasadą bieżącej ich realizacji wynikającą z art. 74 ust.1 u.p.t. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W tym sensie okres zawieszenia, który musi być ograniczony terminem, winien być ustalony w sposób wyraźny, jednak jego zakończenie nie może być uzależnione od przyszłych działań operatora i ich efektów. W szczególności niedopuszczalne jest wydanie decyzji zawieszającej (lub ograniczającej) uprawnienia do momentu, w którym operator dostosuje swoją sieć do wymagań ustawy (por. S. Piątek - Prawo telekomunikacyjne Komentarz, C.H. Beck W-wa 2001, str. 365 i nast.) .

Reasumując tę część rozważań, Sąd wskazuje na brak podstaw, żeby z treści art. 74 ust. 1 wywodzić, że obowiązek realizacji omawianych uprawnień abonentów zachodzi tylko wtedy, gdy występują techniczne możliwości pozwalające na realizację uprawnień. Jeżeli nie ma możliwości technicznych, to operator świadczący usługi telefoniczne jest obowiązany do zapewnienia takich technicznych możliwości, a jeżeli już są - to jest obowiązany zapewnić abonentom korzystnie z tych uprawnień. Możliwość zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów na wniosek operatora i tyko na czas określony, z jednoczesnym określeniem harmonogramu przystosowania sieci do realizacji przewidziana w art. 74 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, jest potwierdzeniem nałożenia tego obowiązku na operatora, który nie może zwolnić się od niego, powołując się na uwarunkowania prowadzonej działalności, w tym na brak porozumienia z innymi operatorami. W świetle powyższego nie ma uzasadnionych powodów, aby kwestionować zaskarżone rozstrzygnięcie co do terminu zawieszenia omawianych uprawnień do 31 grudnia 2005r. Organ poparł je analizą przesłanek, którymi się kierował, w tym podał przy użyciu jakich metod jest technicznie możliwa realizacja uprawnień abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora. Wskazał też na warunki wdrożenia tych metod w życie. W toku postępowania administracyjnego strona skarżąca nie przedstawiła argumentacji i dowodów podważających stanowisko organu, przykładowo specjalistycznych ekspertyz czy opinii na temat technicznych możliwości sieci. Zatem organ miał prawo uznać, że postulowany przez stronę termin zawieszenia realizacji uprawnień wynika wyłącznie z własnych szacunków, przez co jest pozbawionych walorów obiektywizmu. Brak w aktach materiałów, które pozwalałyby na weryfikację stanowiska strony skarżącej co do potrzeby innego, niż przyjął organ, terminu zawieszenia uprawnień.

Zarzut nieuwzględnienia przy ustalaniu harmonogramu momentu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wydanego na podstawie art. 73 prawa telekomunikacyjnego, zdaniem Sądu jest nietrafny. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznej sieci telefonicznej (Dz. U. Nr 46, poz. 438) nie zawiera rozwiązań technicznych, reguluje jedynie sposób postępowania abonenta w zakresie korzystania z jego uprawnień i nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta. W ocenie sądu z treści art. 74 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego nie wynika zależność, czy też powiązanie obowiązku operatora zapewnienia technicznych możliwości sieci do realizacji uprawnienia z art. 71 ust. 1 pkt 1 z przepisami rozporządzenia.

W ocenie sądu art. 74 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego stanowił sam w sobie normę prawną nadającą się do stosowania, a to czy przez stosowne regulacje zostaną kiedykolwiek powiązane z rozporządzeniem, o którym mowa w art. 73 prawa telekomunikacyjnego, tworząc z nim normę prawną, nie wpływa na ocenę jego obecnego znaczenia. Jak słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zauważył Prezes URTiP realizacja uprawnień abonenta jest uzależniona od istnienia albo nieistnienia możliwości technicznych pozwalających na realizację uprawnienia w całości albo w części. Zdaniem Prezesa URTiP możliwa jest realizacja uprawnień abonenta bez określenia sposobu korzystania przez niego z uprawnień, tj. bez wydania przez ministra właściwego do spraw łączności właściwego rozporządzenia. Natomiast wydanie odpowiedniego rozporządzenia nie powoduje automatycznie realizacji uprawnień abonenta.

Ustalając harmonogram dostosowania sieci telekomunikacyjnej Spółki do realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 prawa telekomunikacyjnego Prezes URTiP dokonał analizy możliwości technicznych dotyczących realizacji przenośności numerów sieci telekomunikacyjnej spółki skarżącej i uznał, że powyższe uprawnienie jest możliwe do zrealizowania do dnia 31 grudnia 2005r.

Niezasadny jest również postulat odnośnie uzależniania realizacji poszczególnych etapów harmonogramu od wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 138 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego. Jak trafnie wskazał Prezes URTiP możliwość (a nie obowiązek) wydania rozporządzenia określającego wymagania techniczne dla interfejsów międzysieciowych stosowanych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych nie ma bezpośredniego związku między przystosowaniem sieci operatorów do zapewnienia technicznych możliwości świadczenia usługi przenośności numerów a wejściem w życie wskazanego rozporządzenia.

Niezasadny jest również zarzut wewnętrznej sprzeczności harmonogramu, poszczególne etapy i ich terminy powiązane są ze sobą, co wskazał organ w odpowiedzi na skargę.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.