Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 144/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Sandra Gołombek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skarg S. N. i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie m.in. art. 11a ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", po rozpoznaniu wniosku Gminy M., zezwolił na realizację inwestycji drogowej na działkach nr 1 (2), 3 (2), 4 (5), 6 (7), 8 (9), 10 (11), 12 (13), 14 (13), 15 (16), 17 (16), 18 (19), 20 (21), 22 (23), 24 (25), 26 (25), 27 (28), 29 (28), 30 (31), 32 (33), 34 (33), 35, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76 (9), 77 (2), 78, 79 (23), 80, 81, 82 (w nawiasach podano pierwotny nr działki). Organ wskazał, że w ramach inwestycji nastąpi:

wymiana nawierzchni jezdni ulic [...] i [...] od ul. [...] poprzez skrzyżowania z ulicami [...] i [...],

wykonanie dwóch brakujących odcinków łączących te ulice oraz łącznika z terenem parkingu i dróg wewnętrznych centrum handlowego "A",

maksymalne ujednolicenie szerokości jezdni,

wykonanie chodnika,

remont wjazdów do posesji,

budowa kanalizacji deszczowej i remont istniejącej,

przebudowa infrastruktury technicznej elektroenergetycznej i teletechnicznej,

wykonanie oświetlenia ul. [...].

Jednocześnie organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości należących do szeregu wskazanych w decyzji osób, w tym do obecnych skarżących S. N. i J. W. Nadał nadto decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ podał charakterystykę i warunkowania inwestycji, wskazał też, że inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Inwestycja powinna zapewniać ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Inwestycja powinna zapewniać ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. W czasie realizacji należy zapewnić dojazd i dojście do posesji przyległych do pasa robót. Ewentualne odtworzenie lub przestawienie elementów zagospodarowania terenu (np. ogrodzeń) związane z realizacją inwestycji, nastąpi na koszt inwestora niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż do wniosku Gminy M. pełnomocnik dołączył kompletny projekt budowlany, mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania z innymi drogami publicznymi, opis zmian w dotychczasowej infrastrukturze terenu, projekt podziału nieruchomości, opinię dotyczącą usytuowania sieci uzbrojenia terenu, opinie: Zarządu Województwa [...], Burmistrza Miasta M., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., Wojskowej Komendy Transportu w K., Wyższego Urzędu Górniczego w K., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K., wniosek o wydanie opinii projektowej kierowany do Zarządu Powiatu [...], pismo Gminy M. stwierdzające, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane wydanie tzw. decyzji środowiskowej.

Zdaniem organu przedłożona przez Inwestora dokumentacja spełnia wymogi art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej. Decyzji, na wniosek inwestora nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność szybkiej poprawy bezpieczeństwa pieszych korzystających dotychczas z pobocza [...] (ul. [...]). Wybudowanie ciągu pieszo-jezdnego pomiędzy ulicami [...] i [...] rozwiąże ten problem.

Organ podkreślił, że stosownie do wymogów procedury administracyjnej (art. 49 k.p.a.) i ww. specustawy (art. 11 d ust. 5), zapewnił stronom udział w postępowaniu. Strony zostały pisemnie poinformowane o wszczęciu postępowania i przysługujących im prawach. W trakcie postępowania zostały wniesione uwagi do złożonego projektu budowlanego od J. W., S. N., M. W., J. W., J. W.-B., A. N., M. i K. S. z dołączonymi podpisami mieszkańców. Pisma z uwagami skierowano do Inwestora - Gminy M., skąd otrzymano informacje o rozpatrzeniu wszystkich uwag mieszkańców i udzieleniu im pisemnych odpowiedzi (organ wskazał stanowisko Gminy w odniesieniu do każdej z uwag). Organ I instancji podkreślił nadto, że dotychczasowy wyjazd na ul. [...] stwarza niebezpieczeństwo kolizji lub wypadku drogowego ze względu na brak sygnalizacji świetlnej. Projektowany wyjazd odbywał się będzie przez skrzyżowanie posiadające sygnalizację i pas włączenia do ul. [...].

Zdaniem organu I instancji przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało możliwość realizacji inwestycji, zgodnie z warunkami określonymi w decyzji.

Od powyższej decyzji odwołania do Wojewody [...] wnieśli A. N., S. N. oraz J. W..

A. N. we wniesionym odwołaniu podniosła m.in. iż planowana inwestycja jest jej zdaniem zbyteczna, przyczyni się do zwiększenia zagrożeń wypadkowych gdyż dzieci latem bawią się i jeżdżą po ulicy na rowerach. Ponadto zwiększy się hałas oraz stężenie spalin. Skarżąca podniosła również, iż nieprawdą jest że mieszkańcy mają problemy z dojazdem do swoich posesji, gdyż każdy ma swobodny dojazd i to prawnie zabezpieczony. Podobnie stwierdziła w odwołaniu S. N. podnosząc, że nie wyraża zgody na podział i wywłaszczenie części jej nieruchomości pod planowaną inwestycję gdyż budowa łącznika jest zbędną inwestycją a nadto spowoduje przekroczenie norm hałasu, zapylenia spalinami oraz pozbawi spokoju mieszkańców. Także J. W. we wniesionym odwołaniu, uzupełnionym pismem z dnia [...] r. podniósł, iż planowana inwestycja jest zbyteczna, utrudni życie mieszkańców oraz przyczyni się do nadmiernego hałasu i zapylenia oraz zagrożeń wypadkowych. Wszystkie budynki zarówno te istniejące jak i powstające mają dojazd prawnie zabezpieczony do ul. [...] i jego zdaniem warto wydawać pieniądze na modernizację tej właśnie drogi. Skarżący podniósł również iż popełnione zostały błędy w projektach komunikacji pieszej i samochodowej do marketu sportowego "D" poprzez niezaprojektowanie chodnika. Zdaniem skarżącego przesunięcie ekranów dźwiękochłonnych pozwoliłoby uzyskać chodnik szerokości 120 cm, który to chodnik przydałby się korzystającym z zakupów w sklepie "A".

Ponadto odwołania wnieśli: M. W., J. W., J. W.-B., jednakże w ich przypadku Wojewoda [...] w drodze postanowienia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, w tym wnoszone uwagi i pisma. Wskazał także, że kontrolując aspekty proceduralne sprawdził w pierwszej kolejności, czy wniosek złożony jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 11b oraz art. 11d specustawy drogowej, a następnie czy organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron i dokonał niezbędnych powiadomień. Podkreślił, że w jego ocenie Starosta [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o przysługujących prawach. Zgodnie z dyspozycją art. 11d ust 5 specustawy drogowej strony postępowania zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń (Wojewoda wskazał miejsca ich ogłoszenia). Zgodnie zaś z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej przedmiotowa decyzja została doręczona wnioskodawcy, a pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia. Do dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych objętych inwestycją wysłano zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Wojewoda stwierdził następnie, że przedmiotowa decyzja zawiera niezbędne elementy określone w art. 11f specustawy drogowej, a także obligatoryjne elementy wskazane w art. 107 k.p.a.

Podkreślił, że inwestycja objęta decyzją dotyczy dróg gminnych, prawidłowo zatem zastosowano przepisy specustawy drogowej.

Odnosząc się do podniesionego przez wszystkich odwołujących się zarzutu dotyczącego braku zasadności realizacji przedmiotowej inwestycji Wojewoda stwierdził, przywołując w tej mierze szereg orzeczeń sądów administracyjnych, że starosta pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania w oparciu o obowiązujące przepisy decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań jak również badania zasadności inwestycji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Podkreślił, że inwestycja przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa, opisał też przyszłą organizację ruchu. Ponadto odnosząc się do zarzutu A. N. dotyczącego zwiększenia zagrożeń wypadkowych, gdyż latem dzieci bawią się i jeżdżą na rowerach po ulicy wskazał, że ulice [...] oraz [...] są drogami gminnymi tj. drogami publicznymi, z których może korzystać każdy zgodnie z ich przeznaczeniem. Drogi te są przeznaczone wyłącznie do ruchu pojazdów, nie stanowią zaś miejsca zabaw dla dzieci.

Odnosząc się do zarzutów J. W. Wojewoda wskazał, że przesunięcie ekranów dźwiękochłonnych znajdujących się w ciągu drogi krajowej, celem pozyskania chodnika, nie należy do właściwości Burmistrza Miasta M., a tym samym nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu.

Wojewoda odniósł się też do uwag zgłaszanych przez pozostałych uczestników postepowania. Wskazał, że wniosek o wstrzymanie inwestycji nie zasługuje na uwzględnienie. Pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a tym samym inwestycji, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego, który może zostać naruszony w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej potrzeby mieszkańców. Wskazał, iż specustawa drogowa ma szczególny charakter, jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych.

Pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. S. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję domagając się jej uchylenia w całości, i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniosła, iż badając niniejszą sprawę Sąd powinien pochylić się nie tylko nad stanem prawnym niniejszej inwestycji ale także nad technicznymi wątpliwościami dotyczącymi drogi. Po przebudowie, ulica [...] zostanie głównym węzłem drogowym pozwalającym ominąć utrudnienia drogowe na ul. [...]. W godzinach szczytu spokojna dzielnica domków jednorodzinnych zamieni się w małą obwodnicę zakorkowanej ul. [...] i [...]. Mimo, iż Inwestor planuje, że ul. [...] stanie się drogą jednokierunkową a wokół będzie obowiązywać ograniczenie prędkości do 30 km/h mieszkańcy są przekonani, że niewielu kierowców będzie stosować się do owego nakazu obniżenia prędkości, a jak powszechnie wiadomo kontrola drogowa nie występuje na tego typu drogach dojazdowych. Największe wątpliwości skarżącej są związane z przebudową ul. [...] - mającą na celu połączenie z ul. [...]. Ulica [...] jest ulicą dojazdową do pobliskich domów, żaden z mieszkańców nigdy nie sygnalizował potrzeby zmiany dojazdu. Tym bardziej brak jest uzasadnienia dla planowanej inwestycji. Ponadto mieszkańcy mają uzasadnione przypuszczenia, że modernizacja tego obszaru może być związana z powstającym osiedlem przy ul. [...] i ma służyć poprawie dojazdu ich kosztem do powstających na tamtym terenie domów. Skarżąca podkreśliła nadto w kontekście specustawy drogowej konstytucyjną zasadę ochrony własności

Skargę pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. wniósł także J. W. Wskazał, że skarga dotyczy działki nr 2 (po podziale nr 1), która zgodnie z decyzją Wojewody przewidziana została na urządzenie drogi. Zdaniem skarżącego w sprawie działki tej wydane już zostały w przeszłości wyroki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, a nadto Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] sporna działka wyłączona została z planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślił, że aktualnie istnieje dojazd do ulicy [...] przez ulicę [...], a z ulicy [...] można dojechać ulicą [...] do ul. [...] (drogi powiatowej), natomiast do ulicy [...] można dojechać z "B" (ul. [...]). Te drogi całkowicie zabezpieczają potrzeby i bezpieczeństwo mieszkańców. Nie byłoby problemu dla pozostałych mieszkańców gdyby inwestorzy zostawili przejście dla pieszych oznakowane światłami przy ulicy [...] od "A" i "C". Zarzucił, że zlikwidowano chodnik od ulicy [...] wzdłuż ulicy [...] w kierunku "A", stawiając tam bariery dźwiękochłonne. Wniósł o wydanie wyroku zakazującego urządzanie drogi na parceli nr 1.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II skargi zostały połączone celem ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. .

W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, że S. N. w uzasadnieniu wniesionej skargi podniosła, iż jej zdaniem z uwagi na wyjątkowość specustawy drogowej organ wydający decyzję powinien przeprowadzić rozległe konsultacje z mieszkańcami, gdyż to oni są odbiorcami inwestycji. Brak jest jednak narzędzi prawnych, na podstawie których organ byłby zobowiązany do przeprowadzenia takich konsultacji. Stwierdzić również należy, iż z takiego uprawnienia może skorzystać inwestor, gdyż tylko on samodzielnie decyduje o przebiegu planowanej inwestycji a organ orzekający nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. J. W. we wniesionej skardze wniósł o wydanie wyroku zakazującego urządzenia drogi na jego parceli oznaczonej nr 1, dołączając jednocześnie do skargi dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczące stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta M. z [...] r. oraz komunalizacji nieruchomości drogowej. Ponadto, skarżący powołał się na fakt wyłączenia działki z planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Rady miasta w M. nr [...] r. Zdaniem organu wyroki te nie mają jednak związku z podjętym rozstrzygnięciem na gruncie specustawy drogowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowe skargi, zdaniem składu orzekającego, nie mogą zostać uwzględnione.

Przechodząc do kwestii szczegółowych podzielić należy ocenę organów, iż złożony przez Inwestora wniosek jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 11b oraz art. 11d specustawy drogowej tzn. zawiera wymagane prawem uzgodnienia i opinie a także inne wymagane ww. ustawą załączniki (projekt budowlany, mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, projekty podziału nieruchomości, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu). Trafnie też Wojewoda [...] w trakcie postępowania odwoławczego przeprowadził postępowanie uzupełniające, w którym wezwał Burmistrza Miasta M. do przedłożenia prawidłowo sporządzonej mapy z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji wraz z zaznaczeniem terenu przeznaczonego do ograniczenia w korzystaniu, do przedłożenia m.in. wypisów z ewidencji gruntów, a także do przedłożenia opinii Zarządu Powiatu [...] wymaganej przepisami specustawy drogowej tj. art. 11b. Jak wynika z analizy akt sprawy podzielić też należy ocenę, iż Starosta [...] prawidłowo ustalił krąg stron postępowania administracyjnego, prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zgodnie z art. 11d ust 5 specustawy drogowej strony postępowania zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w M., na stronie internetowej tego urzędu oraz w prasie lokalnej ([...]). Zgodnie również z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, przedmiotowa decyzja została doręczona wnioskodawcy, a pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, które podobnie jak obwieszenie w sprawie wszczęcia postępowania zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w M., na stronie internetowej tego urzędu jak również zostało zamieszczone w prasie lokalnej. Ponadto do dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych objętych inwestycją wysłano zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Skład orzekający podziela nadto ocenę, iż wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...] r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej p.n.: "Rozbudowa drogi wraz z infrastrukturą techniczną w postaci kanalizacji deszczowej, sieci oświetlenia oraz sieci teletechnicznych przy ulicach [...] i [...] w M." zawiera niezbędne elementy określone w art. 11f specustawy drogowej, wskazuje zakres inwestycji wyznaczony liniami rozgraniczającymi pas drogowy, wskazuje nieruchomości lub ich części, które znajdują się w liniach rozgraniczających pas drogowy i w związku z powyższym z mocy prawa (tj. w dniu, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna) stają się własnością Gminy M. Zaskarżona decyzja zatwierdza również projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji. Zawiera również wszystkie przewidziane w art. 107 k.p.a. niezbędne składniki decyzji administracyjnej. Poprawnie organ I instancji wydał przedmiotową decyzję na podstawie tzw. specustawy drogowej albowiem stosownie do art. 1 ust. 1 tejże ustawy, określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. 2013 r. poz. 260). Pojęcie "drogi publicznej" definiuje art. 1 ustawy o drogach publicznych wskazując w tej mierze m.in. drogi gminne, do których należą objęte przedmiotową inwestycją ulice [...] i [...].

Decyzję organu I instancji co do zasady uznać zatem należy za poprawną, prawidłowo zatem Wojewoda [...] rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy, w obszernym uzasadnieniu wskazując zarówno okoliczności faktyczne, jak i odnośne normy prawne, a także odnosząc się szczegółowo do wnoszonych w trakcie postępowania i zawartych w odwołaniach zarzutów stron.

W konsekwencji w ocenie Sądu nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżących sformułowane zarówno w skierowanych do Sądu skargach, jak i wyrażone w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 9 września 2014 r. Zarzuty te, po części wspólne dla obojga skarżących, sprowadzają się do kwestionowania zasadności inwestycji (którą skarżący uznają za zbędną) i kwestionowania jej przebiegu albowiem ruch samochodowy, który zdaniem skarżących w okolicy "A" ulegnie zwiększeniu, naruszy spokój ich działek. Wskazać w tej mierze należy, że w myśl utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile, co nie zostało w niniejszej sprawie wykazane, nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13.

Organ II instancji zaakcentował w tej mierze, iż projektowana docelowa organizacja ruchu zakłada, że ul. [...] do ul. [...] (za wyjątkiem dojazdu z [...] od salonu samochodowego) będzie drogą jednokierunkową i stanowić ma tylko dojazd do posesji. Ruch pieszy w kierunku przystanków komunikacji miejskiej odbywał się będzie ciągiem pieszo-jezdnym na ul. [...], a nie jak dotychczas poboczem drogi krajowej. Ponadto w obrębie planowanego ciągu pieszo-jezdnego obowiązywać będzie ograniczenie prędkości do 30 km/h, a na jezdni zbudowany zostanie próg zwalniający. Realizacja tych założeń poprawić winna bezpieczeństwo.

Nie mogły także zostać uwzględnione zarzuty sformułowane w skardze J. W., iż w sprawie jego działki zostały już wydane wyroki tut. Sądu dotyczące stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta M. z [...] r. oraz komunalizacji nieruchomości drogowej, a nadto jego działka została wyłączona z planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Rady Miasta w M. nr [...] r. Przywołane przez skarżącego orzeczenia i okoliczności nie pozostają bowiem w jakimkolwiek związku z przedmiotem obecnej sprawy.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.