Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 692/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 50 ust.1 pkt 2, art. 53 ust. 3 i art. 54 ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. E. S. sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Decyzją Burmistrza W. z dnia 16 marca 2016 r., Nr [...], [...], ustalono na rzecz gminy W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacji deszczowej, sieci sanitarnej, drogi pieszo-jezdnej, ciągu pieszo-rowerowego, przebudowie kablowej sieci elektroenergetycznej, w tym oświetlenia przy ul. [...] w W. oraz przebudowie nawierzchni drogi gminnej - ul. [...] w W. - na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w W., w obrębie ewidencyjnym nr [...]. Budowa dotyczyć będzie

- sieci kanalizacji deszczowej o długości maks. 260 mb;

- sieci sanitarnej o długości maksymalnie 260 mb

- drogi pieszo-jednej, szer. maks. 5m i długość maks. 100 mb;

- ciągu pieszo-rowerowego o szer. maks. 2,5 m i długości maks. 250 mb; Natomiast przebudowa dotyczy:

- kablowej sieci elektroenergetycznej, w tym oświetlenia przy ul. [...]. [...], o długości maks. 200mb;

- nawierzchni drogi gminnej, ul. [...] w W., o szer. Maks. 6 m i długości maks. 250 mb.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 4, art. 50 ust.1 pkt 2, art. 53 ust. 3 i art. 54 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t. j. Dz. U. 2015, poz. 199 ze zm., dalej jako "upzp") oraz art. 104 k.p.a. O wydaniu decyzji obwieszczono w sposób przewidziany w ustawie. Decyzja nie zawierała uzasadnienia.

Odwołanie od decyzji powyższej złożyła Wytwórnia Ekstraktów Słodowych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w W. (dalej także: WES lub Spółka). Odwołująca podniosła, iż w wydanej decyzji nie została ustalona lokalizacja kabla YAKY 4x 249 mm˛ do zasilania WES Sp. z o.o., który to kabel "z premedytacją został pominięty w wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia 11 września 2008 r." Ponadto Spółka zarzuciła organowi dwutorowość postępowania albowiem, jej zdaniem ta sama sprawa została już rozstrzygnięta decyzją aktualnie procedowaną przez SKO w L. N. [...]

Decyzją z dnia 17 czerwca 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w punkcie I. uchyliło zaskarżoną decyzję w części, tj.: 1. Punkt 4 ppkt. b) i w tym zakresie orzekło, iż : Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wrysowane na mapie będącej załącznikiem graficznym do niniejszej decyzji; 2. Punkt 9 ppkt. b) i w tym zakresie orzekło, iż: Planowana inwestycja nie może pogorszyć warunków użytkowania działek sąsiednich, w tym działek których właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest Wytwórnia Ekstraktów Słodowych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w W., a w szczególności nie może pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności,. W punkcie II decyzji SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Uzasadniając swoją decyzję Organ II instancji wskazał w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja wymagała korekty.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Art. 2 pkt 5 ustawy stwierdza, iż : Ilekroć w ustawie jest mowa o: "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777, dalej jako "ugn".).

Kolegium uznało, iż niniejsza inwestycja ma znaczenie lokalne. Jest ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ugn, który stanowi, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są:

1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji;

2) budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania łub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń;

3) budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania;

9c) 2 wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa łub przebudowa;

Art. 51 upzp wskazuje, iż decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym lub gminnym - jak w niniejszej sprawie wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Art. 53 ust. 3 ustawy wskazuje, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad, zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Taka analiza została w ocenie SKO przez organ I instancji dokonana.

Kolegium przywołując treść art. 53 ust. 4 upzp, wskazał, że w niniejszej sprawie projekt decyzji został uzgodniony ze wszystkimi niezbędnymi organami, za wyjątkiem organu właściwego do spraw ochrony gruntów rolnych. Kolegium jednak brak ten uzupełniło. Uzyskane postanowienie przesłano WES przez ePUAP.

W ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, niezbędne w niniejszej sprawie, wymienione w art. 54 upzp. Nie zawiera ona, co prawda uzasadnienia, jednak na etapie postępowania przed organem I instancji Spółka nie składała żadnych zastrzeżeń, a zgodnie z treścią art. 107 § 4 k.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Zatem, pominięcie uzasadnienia było w tej sytuacji dopuszczalne.

Mimo, iż zaskarżona decyzja zawiera elementy wymienione w cytowanym wyżej art. 54 ustawy, Kolegium uznało iż uzupełnienia wymaga punkt dotyczący ochrony interesów osób trzecich - zgodnie z brzmieniem § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), który stanowi, że: ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed:

a) pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi,

b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie,

c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby;

Zdaniem Kolegium zastrzeżenie, iż planowana inwestycja nie może pogorszyć warunków użytkowania działek sąsiednich nie jest wystarczające w sytuacji gdy strona wyraża obawy, iż realizacja inwestycji pozbawi jej grunty zasilania w energię elektryczną. Kolegium zapis ten doprecyzowało zastrzegając, iż planowana inwestycja w szczególności nie może pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Taki zapis gwarantuje, iż WES na skutek realizacji inwestycji nie zostanie pozbawiony prądu.

Kolegium podkreśliło, że szczegóły techniczne inwestycji - w tym rodzaj kabla, który zostanie użyty do zasilania poszczególnych odbiorców - będą precyzowane na dalszym etapie postępowania inwestycyjnego. W decyzji o ustaleniu lokalizacji ich podawanie nie jest konieczne. Stąd zarzuty odwołania uznano za niezasadne.

Jednocześnie Kolegium wyeliminowało z treści decyzji zapis dotyczący lokalizacji inwestycji w obrębie obszaru wyznaczonego orientacyjnie liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, wrysowanymi na załączniku graficznym do niniejszej decyzji, zastępując go zapisem następującym: "linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wrysowane na mapie będącej załącznikiem graficznym do niniejszej decyzji". Korekta decyzji była konieczna, gdyż linie rozgraniczające teren inwestycji nie mogą mieć charakteru "orientacyjnego". Decyzja winna je ustalać w sposób pewny.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż nie zachodzi tożsamość sprawy ze sprawą objętą decyzją Burmistrza W. z dnia 27 stycznia 2016 r., [...], która stała się ostateczna po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Co prawda inwestor jest ten sam, ale inny jest zakres przedmiotowy planowanej inwestycji, inny jest jej zasięg terytorialny (11 działek, zamiast 6) i inny jest krąg stron postępowania (w tamtym postępowaniu WES nie został uznany za stronę). Natomiast pozostałe wymienione w odwołaniu orzeczenia nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy przewidziane w treści przepisu art. 54 upzp. Kolegium dokonało jedynie niezbędnych korekt oraz rozszerzyło zapisy dotyczące ochrony praw osób trzecich. Decyzja została wydana przez właściwy organ, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, w którym ustalono wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jedynym uchybieniem był brak uzgodnienia rolnego, o które Kolegium wystąpiło w postępowaniu odwoławczym. Zatem, skoro brak jest niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, Kolegium po dokonaniu nieznacznej, niezbędnej korekty decyzji uznało, iż w pozostałym zakresie należy utrzymać ją w mocy.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Wytwórnia Ekstraktów Słodowych sp. z o.o. Skarżąca zarzuciła organowi II instancji nie doręczenie decyzji w formie dokumentu elektronicznego. Spółka wskazała, że złożyła odwołanie na podstawie art. 39ą § 1 kpa, czyli przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, a SKO nie wypełniło wymogów ustawowych i nie przesłało decyzji w formie dokumentu elektronicznego. Podkreślono, że oryginał decyzji w formie dokumentu elektronicznego musi być opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym, natomiast Organ doręczył w formie dokumentu elektronicznego tylko i wyłącznie kopię decyzji. Ponadto Skarżąca obu organom zarzuciła dwutorowość postępowania, albowiem ta sama sprawa została rozstrzygnięta dwiema decyzjami. Kolegium zarzucono iluzoryczne uwzględnienie interesu skarżącej, bowiem w decyzji nie została ustalona lokalizacja linii kablowej niezbędnej do zasilania WES. Skarżąca wskazała również na wyrok Sądu Rejonowego w G. W., sygn. akt XC [...], oraz decyzję PINB w W. z dnia 09.07.2015 r., Nr [...]

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 j.t., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem kontroli Sądu jest prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę sieci kanalizacji deszczowej, sieci sanitarnej, drogi pieszo-jezdnej, ciągu pieszo-rowerowego, przebudowie kablowej sieci elektroenergetycznej, w tym oświetlenia przy ul. [...] w W. oraz przebudowie nawierzchni drogi gminnej - ul. [...] w W..

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2).

Decyzja o lokalizacji celu publicznego jest jednym z rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy ma charakter wyjątkowy i nie podlega tak daleko idącym ustawowym rygorom, jakie przewidziano dla stanowiącej regułę decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do treści art. 53 ust. 3 ustawy wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Organ zobowiązany jest dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1) oraz analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu więc od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ze względu na wyjątkowy charakter decyzji o lokalizacji celu publicznego i określony zakres dokonywanej przez organ analizy stosownie do treści art. 54 ustawy w decyzji tej określa się:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego dla danego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. A zatem stwierdza jedynie czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalna jest realizacja inwestycji na danym terenie i zgodnie z art. 56 ustawy nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi etap wstępny w procesie inwestycyjnym i nie przesądza jeszcze o tym, że inwestycja zostanie zrealizowana.

W procesie decyzyjnym organu rozstrzygającego o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego istotne znaczenie dla określenia warunków wynikających z przepisów odrębnych umożliwiających bądź ograniczających realizację zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie ma wymóg uzgodnienia projektu decyzji z wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy właściwymi organami, wyspecjalizowanymi w zakresie zagadnień regulowanych odrębnymi przepisami. Należy także zauważyć, że organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego związany jest zakresem wniosku inwestora i nie może narzucić zmiany wniosku.

Kontrolując zaskarżone orzeczenie SKO, Sąd wziął pod uwagę, iż ma ono charakter merytoryczno-reformacyjny. Stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium uchyliło bowiem decyzję organu I instancji w części, i w tej części następnie orzekło merytorycznie. Usunięcie przez SKO (zaskarżoną decyzją) błędu zawartego w decyzji I instancji, było w pełni uprawnione. Organ odwoławczy mógł w takiej sytuacji wydać decyzję merytoryczno-reformacyjną, a postępując w ten sposób nie naruszył art. 139 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Organ odwoławczy prawidłowo orzekł, że należało w decyzji lokalizacyjnej uwzględnić interes Skarżącej i w tym zakresie zmienił punt 9b decyzji z dnia 16.03.2016 r. wskazując, że planowana inwestycja nie może pogorszyć warunków użytkowania działek sąsiednich, w tym działek których właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest Wytwórnia Ekstraktów Słodowych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w W., a w szczególności nie może pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, że jej interes został uwzględniony iluzorycznie, albowiem szczegółowe kwestie takie jak rodzaj kabla, który zostanie użyty do zasilania poszczególnych odbiorców - będą rozstrzygnięte na dalszym etapie postępowania inwestycyjnego, mianowicie na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

Zgodzić należało się z dokonaną w trybie art. 138 § pkt 2 k.p.a. korektą punktu 4b. Ponieważ linie rozgraniczające nie mogą mieć charakteru "orientacyjnego", słusznie Kolegium zastąpiło taki zapis, zapisem następującym "linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyrysowane na mapie będącej załącznikiem graficznym do niniejszej decyzji".

W ocenie sądu wniosek inwestora spełniał wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia wyspecjalizowanych organów, a przeprowadzona przez organy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych wykazała możliwość realizacji inwestycji. Kolegium uzupełniło tez niezbędną dokumentację o postanowienie Starosty [...] z dnia 01.06.2016 r. uzgadniające warunki zabudowy planowanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Zamierzenie objęte wnioskiem, było zgodne z przepisami odrębnymi, a zatem nie było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawarto wszystkie elementy przewidziane w treści przepisu art. 54 upzp. Nie zasługuje jednak na aprobatę pogląd SKO jakoby pominięcie uzasadnienia w decyzji organu i instancji było dopuszczalne na podstawie art. 107 § 4 kpa. Zgodnie z powyższym przepisem można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. W niniejszej sprawie bezpodstawne zatem było powołanie się przez organ I instancji na powyżej przytoczony przepis. Możliwe jednakże jest konwalidowanie przez organ odwoławczy wadliwego uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Organ II instancji sanował błąd organu I instancji i należycie uzasadnił swoją decyzję, dając tym samym wyraz zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 k.p.a. W konstatacji organ administracji publicznej podjął niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Kolegium wyczerpująco zebrało i rozpatrzyło cały materiał dowodowy zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., co dało wyraz w uzasadnieniu decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Nie jest zasadny zarzut Skarżącej dotyczący "dwutorowości postępowania". Art. 52 w powiązaniu z art. 65 ust. 1 pkt 1 upzp pozwala na stwierdzenie, że ustawodawca nie wprowadził ograniczenia, co do możliwości wydania wielu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do tego samego terenu. Oznacza to, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, mogą być wydawane dla wielu podmiotów. Co więcej, nie ma przeszkód, aby ten sam wnioskodawca, na rzecz którego wydana została decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego bądź warunki zabudowy, mógł uzyskać kolejną decyzję, lecz dotyczącą innego zamierzenia inwestycyjnego.

Ustawa nie wymaga także, aby wnioskodawca (inwestor) na etapie składania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (o warunki zabudowy) i rozstrzygania sprawy w tym przedmiocie dysponował tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem. Kwestia tytułu prawnego nabiera znaczenia dopiero na dalszym etapie inwestycyjnym, którym jest postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r., II OSK [...], LEX nr 563549, stwierdził, że dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obojętne jest, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności, a ustalenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustala właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W związku powyższym nie trafne jest również powoływanie się na tym etapie postępowania na wyrok Sądu Rejonowego w Grodzisku Wlkp., sygn. akt XC [...], albowiem decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy czy lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi zmiany w sferze praw rzeczowych, a ograniczenie cudzych praw do nieruchomości może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej w związku z wydaniem pozwolenia na budowę. Zagrożenie czyichś praw na etapie postępowania w sprawie warunków zabudowy ma charakter tylko potencjalny.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu nie doręczenia przez SKO Skarżącej decyzji w formie dokumentu elektronicznego. W orzecznictwie jak i doktrynie wskazuje się, iż w postępowaniu administracyjnym przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja. Nie jest zatem tak, że jest jedna autentyczna, pierwotna wersja decyzji, a inne egzemplarze mają charakter odpisów. Przyjmuje się więc na gruncie postępowania administracyjnego, że każda kopia decyzji doręczana stronom musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręcza się tylko odpis decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 Kpa wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię. (zob wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., I OSK 782/10, LEX nr 952060, A. Wróbel, Komentarz do art. 109 Kpa, Komentarz Lex, J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 443).

W przedmiotowej sprawie organ załatwił sprawę w formie pisemnej, która to decyzja znajduje się w aktach sprawy. W związku z wnioskiem Skarżącej przesłano jej decyzję opatrzoną podpisem elektronicznym. Jak wynika z dokumentu Urzędowego Poświadczenia Odbioru znajdującego się w aktach sprawy, przedmiotowa decyzja została wysłana za pomocą platformy ePUAP i odebrana przez Skarżącego 01.07.2016 r. Dokument został podpisany za pomocą podpisu elektronicznego potwierdzonego profilem zaufanym. Zgodnie z art. 20b ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U.2014.1114 j.t.). dane w postaci elektronicznej opatrzone podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP są równoważne pod względem skutków prawnych dokumentowi opatrzonemu podpisem własnoręcznym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Reasumując związany charakter decyzji oraz zgodność inwestycji objętej wnioskiem z przepisami odrębnymi, nie pozwalała organowi administracji na odmowę uwzględnienia wniosku. Sama treść decyzji zawiera wszystkie wymagane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym elementy, a jej wydanie nastąpiło po uzyskaniu wymaganych tą ustawą uzgodnień. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej oraz uzupełnił decyzję I instancji o brakujące elementy.

W tej sytuacji sąd administracyjny nie dopatrzył się podstaw do jej uchylenia i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.