Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 235/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 232 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie radnych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w D. uchwałą z dnia [...] r. nr [...] stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego E. B. z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy D.

Pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do Rady Miejskiej w D. w dniu [...] r. E. B. wystąpił do Rady Miejskiej w D. o usunięcie naruszenia jego interesu prawnego poprzez niezwłoczne uchylenie wskazanej powyżej uchwały.

E. B. pismem z dnia [...] r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na w/w uchwałę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 393/09 odrzucił z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wskazano, że skarżący w dniu 4 marca 2009 r. sporządził, a w dniu 5 marca 2009 r. złożył w siedzibie organu pismo wzywające Radę Miejską w D. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały z dnia [...] r. Z chwilą wniesienia wskazanego wezwania rozpoczęły bieg dwa terminy przewidziane w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rada Miejska w D. nie ustosunkowała się w żadnej formie do wezwania skierowanego do niej w piśmie z dnia 4 marca 2009 r. zatem skargę należało wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazany termin upłynął w dniu 4 maja 2009 r., natomiast skarga została sporządzona w dniu 18 maja 2009 r., a do organu administracji wpłynęła w dniu 21 maja 2009 r., tym samym w jednym jak i drugim przypadku jej wniesienie nastąpiło z uchybieniem 60 dniowego terminu do jej wniesienia.

Pismem z dnia 1 marca 2010 r. skarżący wniósł ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...]. Skarżący podniósł, że pomimo wcześniejszego odrzucenia skargi pozostała możliwość ponownego jej wniesienia albowiem nie występuje w tym wypadku res iudicata. Pismem z dnia [...] r. doręczonym organowi w dniu [...] r. skarżący wniósł o usunięcie naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, a zatem został zachowany

Sygn. akt IV SA/Gl 235/10

termin do skutecznego złożenia skargi. W przewidzianym prawem 30 dniowym terminie Rada Miejska w D. nie zajęła stanowiska w sprawie, w konsekwencji od dnia 20 lutego 2010 r. rozpoczął swój bieg termin do zaskarżenia uchwały. (ustalony wyżej stan faktyczny sprawy nie był kwestionowany).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż w jego ocenie ponowne wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez ten sam podmiot w stosunku do tej samej uchwały należy uznać na niedopuszczalne, co w rezultacie czyni skargę wniesioną z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu.

Sąd obowiązany jest stwierdzić, iż ponowne wystosowanie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. (doręczone organowi w dniu [...] r.) dotyczące uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...] nie może zostać uznane za skuteczne, a bieg terminu do wniesienia przedmiotowej skargi należy liczyć od dnia skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 marca 2009 r. (złożonego w dniu 5 marca 2009 r.). Ugruntowane stanowisko zajęte przez sądy administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74, ze zm.) traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli, prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w

Sygn. akt IV SA/Gl 235/10

stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Jeżeli skarga z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu zostanie odrzucona, to ponowne wniesienie jej w tej samej sprawie byłoby podważeniem sensu istnienia rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06 i 26 lutego 2009 r. II OSK 264/09, a także postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08 - LEX nr 506026, postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09 Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz., 16 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 970/09 – LEX nr 530204, 25 listopada 2009 r., II SA/Ol 963/09 – LEX Nr 531743, oraz postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08 - LEX nr 504538).

W konsekwencji ustalono, iż skarżący wyczerpał uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a kolejne wezwane nie mogło wywołać skutku procesowego polegającego na przesunięciu początku biegu terminu do wniesienia skargi. Tym samym należy zaakcentować, że termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę upłynął po upływie 60 dni od daty złożenia pierwszego wezwania (w dniu 4 maja 2009 r.), zatem niniejsza skarga złożona w dniu 5 marca 2010 r. została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym należało stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego postanowiono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.