Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 238/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z.. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Ol 31/11 o odmowie wymierzenia grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach w sprawie z wniosku A.Z. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami administracyjnych sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Ol 31/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." odmówił wymierzenia grzywny Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w Olsztynie za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi A.Z. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę na bezczynność organu w zakresie wydania dokumentacji z kasy zapomogowo- pożyczkowej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. A.Z. wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach grzywny w wymiarze do jej górnej granicy o jakiej mowa w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) z powodu naruszenia przez wymieniony organ nakazów i obowiązków z zakresu dyspozycji normy art. 54 § 2 p.p.s.a., bowiem organ w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia do organu skargi nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi wraz z aktami sprawy. Powyższe działanie organu spowodowało, że od przeszło dwóch lat skarga nie może zostać rozpoznana z powodu braku wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku.

W odpowiedzi na wniosek A.Z. Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach wniósł o jego odrzucenie. Organ wskazał, że A. Z. domaga się załatwienia jego skargi skierowanej do WSA w Olsztynie z dnia 3 października 2009 r. w przedmiocie bezczynności organu do wydania dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Pismem z dnia 20 lipca 2009 r. A.Z. wystąpił do Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach o przekazanie poświadczającego dokumentu zawiadomienia za rok 2008 o stanie jego konta z kasy PKZP jak i rozliczenia jego stanu konta kasy PKZP z dniem 23 maja 2009 r. Pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. udzielono stronie stosownej odpowiedzi i w załączeniu przesłano stronie dokumentację o którą wnioskowała. W dniu 14 października 2009 r. A.Z. w załączeniu przesłał do Aresztu Śledczego w Bartoszycach 13 skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na działanie organu " m.in. skargę z dnia 3 października 2009 r. w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor jednostki przy piśmie z dnia 26 października 2009 r. odesłał skarżącemu 13 pism zatytułowanych "skarga" bez nadania im biegu, wyjaśniając stronie swoją decyzję. W tym stanie rzeczy skarżący odesłane skargi z Aresztu Śledczego w Bartoszycach przesłał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Sąd przy piśmie z dnia 19 listopada 2009 r. przesłał do organu, tj. Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach 12 skarg A.Z., zobowiązując organ do przekazania przesłanych skarg sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, jednocześnie pouczając organ, że to do oceny Sądu należy rozstrzygnięcie czy doszło do bezczynności organu. Na nadesłane przez Sąd 12 skarg Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach udzielił stosownych wyjaśnień. Przy piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. organ przekazał kompletną dokumentację wraz z wyjaśnieniami do nadesłanych przez Sąd skarg. W nadesłanej przez Sąd dokumentacji brak było skargi skarżącego z dnia 3 października 2009 r. w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Stąd też organ nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że domniemywać należy, że skarżący przesyłając do Sądu komplet pism-skarg nie załączył skargi z dnia 3 października 2009 r., która jest przedmiotem obecnej skargi z dnia 5 grudnia 2011 r. Z uwagi na fakt, że do organu nie została skierowana skarga A.Z. z dnia 3 października 2009 r. organ nie mógł zająć w przedmiotowej sprawie stanowiska, a zatem powyższą skargę uznać należy za bezpodstawną.

Sąd I instancji uznał, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie jest zasadny.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Z regulacji tej nie wynika, aby to organ administracji publicznej był adresatem skargi i aby to do jego kompetencji należała ocena dopuszczalności skargi lub jej zasadności. Stosownie bowiem do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Sąd wojewódzki podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga A.Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w kwestii wydania dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej nie została przekazana do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni. Organ bowiem zwrócił skargę skarżącemu bez nadania jej biegu. Dyrektor Aresztu Śledczego nie wykonał tym samym ciążącego na mim obowiązku.

Podał, że stosownie do treści art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zwrócił uwagę, że ustawodawca użył w treści przepisu zwrotu "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", co wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. W ocenie Sądu I instancji stwierdzenie, że wniosek strony o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie nieobjętej właściwością sądu administracyjnego, powinno stanowić podstawę do odstąpienia od stosowania wnioskowanej sankcji.

Sąd I instancji uznał, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi A.Z. na bezczynność organu w kwestii wydania dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej, jak i rozliczenia stanu konta.

Podkreślił, iż zakres stosowania środków określonych w ustawie P.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych omawianą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, powołując przepisy ustawy o Służbie więziennej stwierdził, iż jakakolwiek sprawa dotycząca wydania dokumentów z kasy zapomogowo-pożyczkowej, czy rozliczenia stanu konta w tejże kasie nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Tym samym nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Ponadto Sąd dodał, że po odesłaniu przez organ A.Z. trzynastu skarg wniesionych do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 14 października 2009 r., A.Z. nadesłał bezpośrednio do Sądu dwanaście skarg, które następnie zostały przekazane organowi celem nadania sprawom dalszego biegu. Następnie Sąd I instancji ukarał organ grzywnami za nieterminowe przekazanie do Sądu tychże dwunastu skarg. Organ obecnie nie jest w posiadaniu skargi z dnia 3 października 2009 r. wobec czego nie może jej przekazać. A.Z. również na wezwanie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. nie przekazał opisanej skargi, tak więc i obecnie brak jest możliwości nadania skardze dalszego biegu. Podkreślono, że skarga nie może być rozpoznana, skoro nie wpłynęła do Sądu za pośrednictwem organu, jak i nie została złożona w Sądzie bezpośrednio przez skarżącego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.Z.., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowienia, a mianowicie:

- art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a., gdyż Sąd pozbawił skarżącego możności obrony praw ujętych w art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 54 § 2 P.p.s.a..,

- art. 55 § 1 P.p.s.a., przez wadliwość przyjęcia, iż norma ta może stanowić podstawę oddalenia przez WSA w Olsztynie wniosku o wymierzenie grzywny, gdy z normy tej wynika, iż na jej mocy WSA w Olsztynie mógł jedynie orzec o grzywnie a nie o jej oddaleniu, gdyż na podstawie prawa art. 55 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka o grzywnie a nie o jej odmowie.,

- art. 55 § 1 P.p.s.a., przez wadliwość przyjęcia, że Sąd nie jest zobowiązany przy naruszeniu normy art. 54 § 2 P.p.s.a. na wniosek strony orzec o grzywnie,

- art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., przez wadliwość przyjęcia, że decyzja Sądu o wymierzeniu grzywny, gdy ze strony organu dochodzi do naruszenia dyspozycji art. 54 § 2 P.p.s.a. i strona skarżąca wystąpi z wnioskiem o wymierzenie z powyższego grzywny, ma charakter sądowego uznania i nie odbywa się to na wniosek strony,

- art. 54 § 2 P.p.s.a., przez wadliwość przyjęcia, iż wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny nie był zasadny, gdy organ bezsprzecznie dopuścił się naruszenia normy art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz wadliwość przyjęcia, iż ww. organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa wnikającego z tej normy, tj. obowiązku do przekazania skargi strony skarżącej, akt administracyjnych sprawy i odpowiedzi na skargę wraz z jej załącznikami, gdy takich działań w sprawie niniejszej nie wykonał, co stanowiło przyczynę i podstawę o słuszności oraz celowości wniosku strony skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.,

- art. 54 § 2 P.p.s.a., gdyż z art. 54 § 2 P.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, a uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przecież przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.,

- art. 154 § 6 w zw. z art. 53 § 1 w zw. z art. 55 § 2 P.p.s.a. i w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 135 P.p.s.a., przez wadliwe przyjęcie, iż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdy strona wystąpi o wymiar grzywny w zakresie naruszenia przez organ administracji procedury postępowania.,

- art. 154 § 6 P.p.s.a. w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a. na skutek niewykonania zakresu art. 54 § 2 P.p.s.a., z powodu, iż Sąd nie wykonał ciążącego na nim obowiązku rozpoznania sprawy zakresem wniosku o wymiar grzywny i nie zbadał w zakresie wniosku o wymiar grzywny przedmiotu sprawy, gdyż z naruszeniem przepisów prawa wzywał ww. organ do wykonania obowiązku z zakresu art. 54 § 2 P.p.s.a.,

- art. 154 § 6 P.p,s,a. w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a, na skutek niewykonania zakresu art. 54 § 2 P.p.s.a,, gdyż WSA w Olsztynie nie jest uprawnionym do podejmowania swoich uznań w zakresie normy art. 54 § 2 P.p.s.a. lecz ma jedynie orzec o grzywnie, gdy organ dopuści się naruszeń z art. 54 § 2 P.p.s.a.,

- art. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2 P.p.s.a. na skutek art. 3 § 1 P.p.s.a., przez wadliwość przyjęcia, iż sprawa niniejsza nie podlega w ogóle kognicji sądów administracyjnych oraz, że w świetle zaistniałych w sprawie faktów oraz powołanych wnioskiem skarżącego przepisów prawa i wynikających z nich dla Sądu obowiązków i nakazów rozpoznania zakresu wniosku o wymierzenie grzywny wniesionego na zasadzie art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. Sąd jest uprawnionym i obowiązanym z mocy prawa, gdy nie jest to sprawa skargi na akt organu, dokonywać oceny i badać merytorycznie sprawę zakresem skargi na bezczynność organu,

- art. 154 § 6 P.p.s.a. w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a. na skutek odmowy wymierzenia grzywny z powodu, iż Sąd nie wykonał ciążącego na nim obowiązku rozpoznania sprawy zakresem wniosku o wymiar grzywny i nie zbadał w zakresie wniosku o wymiar grzywny przedmiotu sprawy, gdyż dokonał oceny sprawy przez pryzmat skargi strony skarżącej a nie wniosku o grzywnę,

- art. 141 § 4 w zw. 2 art. 134 § 1 P.p.s.a., przez błędne przyjęcie oraz wadliwość ustalenia faktów sprawy, iż w sprawie niniejszej, skarżący wystąpił do ww. Sądu z wnioskiem o wezwanie ww. organu do przekazania skargi celem jej merytorycznego rozpoznania i Sąd był obowiązany rozpoznać skargę a nie wniosek o wymiar grzywny, gdy skarżący wystąpił z wnioskiem o wymiar grzywny za naruszenie art. 54 § 2 P.p.s.a.. Zatem z powyższego wynika, iż stan rzeczywisty sprawy został ustalony w sposób nieodpowiadający rzeczywistości,

W oparciu o powyższe zarzuty A.Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości ze stwierdzeniem jego nieważności, a w przypadku jej braku stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Należy bowiem wskazać, że w świetle art. 141 § 4 zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno zawierać relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przyjmuje się, że "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy", o którym mowa w powyższym przepisie, powinno także obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ. Naczelny Sąd Administracyjny zajął takie stanowisko m.in. w wyroku z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04, ONSA WSA 2006, nr 1, poz. 9, stwierdzając, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Według wyroku nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Powyższe stanowisko potwierdza pośrednio uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSA WSA 2010, nr 3, poz. 39, stwierdzająca, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie należy dodać, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą NSA, art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazuje na określone elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ. Powyższe wskazuje, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, zastosowania przepisów prawa, bądź nie zawarł pozostałych elementów tym przepisem wymaganych.

Zarzut naruszenia przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. w podany przez skarżącego sposób jest trafny. Sąd bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji tego przepisu. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala bowiem poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia, prześledzić rozumowanie sądu pierwszej instancji. Pełni ono dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie jest niezbędne dla należytego wywiedzenia zarzutów środka zaskarżenia. Strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu musi poznać dokładnie argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym orzeczeniu. Z drugiej strony, prawidłowe uzasadnienie umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. I FSK 1291/10).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia przesłanek ustawowych określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a.

Należy bowiem wskazać, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarga A.Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w kwestii wydania dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej nie została przekazana do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni. Organ bowiem zwrócił skargę skarżącemu bez nadania jej biegu. Dyrektor Aresztu Śledczego nie wykonał tym samym ciążącego na mim obowiązku, i fakt ten w ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości. Następnie z lektury uzasadnienia wynika, że Sąd I instancji uznał się za niewłaściwy do rozpoznania skargi dotyczącej wydania dokumentów z kasy zapomogowo- pożyczkowej, co zupełnie stoi w sprzeczności z rozstrzygnięciem, bowiem w takiej sytuacji Sąd wojewódzki powinien ewentualnie odrzucić wniosek o wymierzenie grzywny, a nie odmówić wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Wreszcie w dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji podkreślił, że organ nie jest w posiadaniu skargi z dnia 3 października 2009 r., wobec czego nie może przekazać jej do sądu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sformułowane pisemne motywy zaskarżonego postanowienia uniemożliwiają nawet prawidłowe sformułowanie zarzutów. Skoro bowiem w uzasadnieniu nie przedstawiono precyzyjnie argumentacji Sądu I instancji, a część jej jest ze sobą sprzeczna, to nie sposób skutecznie polemizować z tokiem rozumowania, którego efektem końcowym było zaskarżone orzeczenie.

Ponadto, tak skonstruowane uzasadnienie praktycznie uniemożliwia przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej w zakresie podniesionych zarzutów zażalenia. Z pisemnych motywów postanowienia nie można się bowiem dowiedzieć co tak naprawdę Sąd przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Nie sposób więc ocenić, czy zasadnie Sąd I instancji odmówił organowi wymierzenia grzywny. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i wskazanie podstawy rozstrzygnięcia, umożliwi właściwą kontrolę instancyjną.

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z uwzględnieniem powyższych aspektów powinno być należycie uzasadnione w postanowieniu wydanym na skutek ponownego rozpoznania sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł natomiast o kosztach postępowania zażaleniowego, albowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie między stronami kosztów tego postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia.