Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 70/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 124 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 102 poz 643
law: Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "Ł." S. Spółki Akcyjnej w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1153/09 w zakresie zawieszenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w sprawie ze skargi "Ł." S. Spółki Akcyjnej w Ł. na decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej – Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi "Ł." S. Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej – Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 postanowił: w pkt 1 na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepis art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) jest zgodny z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 173 oraz art. 184 i art. 31 ust. 1- 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w pkt 2 zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W.

Przed rozstrzygnięciem skargi "Ł." S. Spółki Akcyjnej Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne rozważenie wątpliwości co do konstytucyjności art. 6 ust. 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym, zaś jako właściwy do rozpatrzenia powyższego problemu Sąd orzekający wskazał Trybunał Konstytucyjny.

Uzasadniając swoje wątpliwości Sąd pierwszej instancji podał m.in., że w jego ocenie istnieje kolizja obowiązku polskiego związku sportowego w zakresie sprawnej organizacji corocznych rozgrywek ligowych oraz prawa klubu sportowego do zaskarżenia decyzji o przyznaniu lub pozbawieniu licencji na uczestnictwo w tychże rozgrywkach. Ujawnienie tej kolizji prowadzi zaś do wniosku, że przepis art. 6 ust. 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym pozostaje niecelowy, nieracjonalny i niespójny systemowo z regulacją dotyczącą organizacji sportu kwalifikowanego w Polsce. Wskazana wada nakazuje z kolei według Sądu uznanie, że przepis ten pozostaje niezgodny z art. 2 Konstytucji RP ze względu na fakt, że jego wprowadzenie do systemu prawnego dokonane zostało z pogwałceniem zasady prawidłowej legislacji.

Nadto Sąd pierwszej instancji podał, że orzeczenie wydawane w sprawie licencji jest jednocześnie decyzją regulaminową, jak i wydawaną w sprawie indywidualnej i dotyczącą uprawnień osoby trzeciej. Z powyższego Sąd wywiódł i opisał istniejącą w jego ocenie możliwość kolizji kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 6 ust. 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym) z kompetencją Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim (art. 43 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym) lub z kompetencją Ministra Sportu i Turystyki (art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym) stwarzająca niebezpieczeństwo potencjalnie sprzecznych wzajemnie rozstrzygnięć sądowych lub administracyjnych, czego nie sposób pogodzić zaś z normą konstytucyjną wyrażoną w art. 10 w związku z art. 2 oraz art. 173 Konstytucji RP.

Według oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego istnieją również podstawy do uznania sprzeczności analizowanej regulacji z naturą licencji sportowej, gdyż z woli ustawodawcy tryb udzielania licencji nie jest określony przez Kodeks postępowania administracyjnego. Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji są określane w regulaminach właściwego polskiego związku sportowego (art. 6 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym). Przyjęcie cywilnoprawnego charakteru licencji przyznawanych klubom sportowym i wyłączenie drogi administracyjnej może oznaczać, że wprowadzenie przez ustawodawcę możliwości zaskarżania orzeczeń w przedmiocie przyznawania i pozbawiania tych licencji do wojewódzkiego sądu administracyjnego było błędem ustawodawcy.

W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji uznał, że ingerencja sądu administracyjnego w cywilnoprawny stosunek licencji budzi zastrzeżenia z perspektywy art. 184 i art. 31 ust. 1-3 Konstytucji RP.

II

Na powyższe postanowienie "Ł." S. Spółka Akcyjna wniosła zażalenie, w którym zaskarżyła to orzeczenie w całości i wniosła o jego uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca uznała, że właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. do rozpoznania wniesionej skargi, w świetle art. 6 ust. 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym i art. 3 § 3 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości. Spółka podała, że wystąpiła z pismem do Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim i w odpowiedzi uzyskała jednoznaczne stanowisko sądu polubownego, wykluczające możliwość rozpatrzenia sprawy przez ten organ, i wskazujące jako właściwy do rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

Spółka uznała, że przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w rozpatrywanym przypadku nie było uzasadnione, gdyż nie została spełniona przesłanka przewidziana art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w brzmieniu: "jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem." Podkreślając zwrot "rozstrzygnięcie sprawy" Spółka wyjaśniła, że chodzi o merytoryczne jej zakończenie w danej instancji wyrokiem.

Ze względu na fakt, że pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu do rozstrzygnięcia nie spełnia warunku opisanego w art. 193 Konstytucji RP i w art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, a więc warunku, że odpowiedź na to pytanie warunkować będzie rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, to zarazem nie zachodzą warunki objęte przepisem art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. do zawieszenia postępowania z urzędu.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

Z brzmienia powyższego przepisu należy wywieść, że jedynie od sądu orzekającego zależy, czy w konkretnej sprawie zasadne jest wniesienie pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą. Jeżeli sąd powziął tego rodzaju wątpliwość, miał prawo wnieść pytanie prawne, gdyż gwarantuje mu to omawiany przepis ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Co więcej, nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena zasadności wystąpienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pytaniem prawnym, jak to wywodzi Spółka w zażaleniu. Wystąpienie z pytaniem prawnym, jak to wyżej wywiedziono, należy do uprawnień Sądu orzekającego, ustawodawca nie przewidział zaś możliwości kontroli sposobu korzystania z tego uprawnienia w szczególności poprzez badanie zasadności wystąpienia z pytaniem prawnym.

Nie jest też rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przewidywanie, jakiej treści orzeczenie zapadnie przed Trybunałem Konstytucyjnym i jakie będą motywy rozstrzygnięcia. Dlatego też przedstawione w uzasadnieniu zażalenia, hipotetyczne możliwości odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie prawne, nie podważają zasadności wystąpienia z pytaniem prawnym, a w konsekwencji zawieszenia postępowania w sprawie.

Odnosząc się zaś do kwestii zawieszenia postępowania, należy wskazać że Spółka nie kwestionuje jego zasadności w inny sposób, niż poprzez kwestionowanie zasadności wystąpienia z pytaniem prawnym. Dlatego jedynie dla porządku należy podać, że stosownie do art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu, w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Konstrukcja powyższego przepisu nakazuje przyjąć, że w razie przedstawienia przez sąd w konkretnym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, Sąd rozpoznający sprawę jest zobligowany do zawieszenia postępowania.

Skoro w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji powziął wątpliwość do konstytucyjności aktu normatywnego, należy przyjąć, że zobligowany był do zawieszenia postępowania przez ten Sąd na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.

Wobec powyższego, podstawy na których oparto zażalenie, nie mogą być uznane za usprawiedliwione.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.