Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 357/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36  ust. 4 i  art. 37  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 183  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 725/09 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę Prokuratora Okręgowego w T. 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 725/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu.

Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wójt Gminy W. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jej zbyciem i decyzją z dnia 17 lutego 2009 r. ustalił na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dla Emilii Szukaj jednorazową opłatę planistyczną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W. (działka nr [...]) na kwotę 49.080,60 zł oraz ustalił taką samą opłatę Marcinowi Szukaj z tegoż tytułu.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w związku z uchwaleniem w dniu [...] kwietnia 2008 r. planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. wzrosła wartość działki nr [...], a skoro doszło do jej zbycia, to zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty planistycznej.

Od wyżej wymienionej decyzji E. i M. S. wnieśli odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania, albowiem w ich ocenie darowizna nieruchomości nie może być utożsamiana z jej zbyciem na gruncie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzja z dnia [...] marca 2009 r. na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. i art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu, że w obowiązującym stanie prawnym aktualny pozostaje kierunek interpretacji art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nadany przez NSA w uchwale z dnia 30 października 2000 r. OPK 16/01 sprowadzający się do stwierdzenia, że użycie w tym przepisie wyrazu "zbycie" nie odnosi się do umowy o charakterze nieodpłatnym (umowy darowizny), za czym przemawia wykładnia celowościowa, albowiem tylko odpłatne "zbycie" nieruchomości powoduje powiększenie majątku zbywcy i uzyskanie dodatkowej korzyści, natomiast w razie przeniesienia własności nieruchomości na podstawie umowy o charakterze nieodpłatnym do takiego skutku nie dochodzi.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Prokurator Okręgowy w Toruniu zarzucając naruszenie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię, mającą wpływ na wynik sprawy, a polegającą na uznaniu, że obowiązek pobrania jednorazowej opłaty w przypadku zbycia nieruchomości nie oznacza upoważnienia do naliczania takiej opłaty w przypadku przeniesienia własności nieruchomości w formie darowizny, oraz naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i w związku z tym wydanie decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 725/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu.

W uzasadnieniu Sąd powołał się na przepisy zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Podstawowym przepisem w tej materii jest przepis art. 36 ust. 4 tej ustawy. W chwili orzekania w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy (jak i organ pierwszej instancji) stanowił on, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz, prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Taką treść przepisowi temu nadała ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 141, poz. 1492). Nowelizacja ta weszła w życie z dniem 22 września 2004 r.

Sąd I instancji podał, że do tego dnia przepis art. 36 ust. 4 miał jednak inną treść. Stanowił on, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel albo użytkownik wieczysty sprzedaje nieruchomość, wójt, burmistrz, prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości.

Z dniem 22 września 2004 r. przepis ten został zmieniony przez art. 10 pkt 3 ww. ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w ten sposób, że sprzedaż zastąpiono pojęciem zbycie. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostało sprecyzowane znaczenie tego pojęcia.

W ocenie Sądu ustawodawca dokonując ww. nowelizacji uznał, że dla celów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami niezbędne było wprowadzenie definicji legalnej pojęcia "zbycie nieruchomości". Definicja ta, wskazując iż zbyciem nieruchomości jest przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, nawiązuje do pojęć z zakresu prawa cywilnego. W nauce prawa cywilnego przeniesienie własności stanowi przejście prawa własności z jego dotychczasowego podmiotu (zbywcy) na inny podmiot (nabywcę) na podstawie umowy. Jednoczesne dokonanie zmiany brzmienia art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, iż słowo "sprzedaje" zastąpiono słowem "zbywa" oznacza, iż ustawodawca dostrzegł wąskie zastosowanie ww. przepisu jedynie do typowych czynności sprzedaży oraz poszerzył katalog zdarzeń prawnych objętych jego regulacją. Skoro zaś powyższe zmiany zostały zawarte w jednym akcie prawnym zasadnym jest przyjęcie, iż ustawodawca zamierzał pojęcie zbycia nieruchomości wprowadzonym wart. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym objąć definicją wprowadzoną w art. 4 pkt 3b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Sąd I instancji zauważył, że przepis art. 37 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podnosi między innymi, że wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Zważywszy jednak na wskazaną wyżej nowelizację dokonaną ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, pozostawienie w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulacji, iż wysokość opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustala się na dzień sprzedaży, należało zdaniem Sądu uznać niestety za niedopatrzenie ustawodawcy. Przyjęcie wyłącznie gramatycznej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyniłoby wspomnianą nowelizację bezprzedmiotową, albowiem określenie wartości nieruchomości na dzień jej sprzedaży wyklucza możliwość ustalenia jej wartości, gdy została ona zbyta w inny sposób. W tym przypadku należy więc wesprzeć się wykładnią celowościową i systemową (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2004).

W ocenie Sądu, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r., sygn. akt OPK 16/00 (ONSA 2001, nr 2, poz. 64), na którą powołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stała się nieaktualna w obecnie obowiązującym stanie prawnym. W wyniku nowelizacji dokonanej wyżej omawianą ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. wprowadzono legalną definicję pojęcia "zbycia nieruchomości". Wskazana uchwała została zatem wydana w stanie prawnym, w którym brak było w przepisach prawa takiej definicji.

Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że z dniem 12 stycznia 2009 r. a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji, dokonano kolejnej nowelizacji art. 36 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa z 15 października 2008 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 220, poz. 1413) do art. 36 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. dodano ust. 4a o następującej treści: "4a. Opłaty o której mowa w ust. 4, nie pobiera się w przypadku nieodpłatnego przeniesienia przez rolnika własności nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na następcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, Nr 67, poz. 411, Nr 70, poz. 416 i Nr 180, poz. 1112)", co w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Reasumując Sąd stwierdził, że przeniesienie własności nieruchomości w drodze umowy darowizny stanowi również zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. A ponieważ zawarcie umów darowizny przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w 2008 r., to należało w niniejszej sprawie stosować przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym ww. ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. Sąd podkreślił więc, że niesłuszny jest zarzut, iż treść przepisów art. 36 ust. 3 i art. 37 ust. l nie pozwala na ustalenie opłaty planistycznej w przypadku zbycia nieruchomości w formie darowizny. Tym samym bezzasadne jest twierdzenie, iż brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych pozwalających na pobranie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zbytej w drodze darowizny. Pojęcie "zbycie nieruchomości" obejmuje wszystkie formy dyspozycji nieruchomością w tym także sprzedaż i darowiznę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał wykładnię art. 36 ust. 4 stawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonaną przez organ odwoławczy za błędną, co stanowiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną wniosła radca prawny Katarzyna M. - pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu zaskarżając ww. orzeczenie w całości.

Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż zbycie nieruchomości w drodze darowizny, dokonanej przez jej właściciela na rzecz członków rodziny, w sytuacji, gdy wartość tejże nieruchomości wzrosła w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – skutkuje pobraniem przez wójta jednorazowej opłaty ustalonej w tym planie oraz art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 w/w ustawy, ustala się na dzień jej zbycia, podczas gdy ustawodawca jednoznacznie wskazał, że opłatę tę ustala się na dzień jej sprzedaży.

W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Prokuratora Okręgowego w Toruniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] marca 2009 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, że reguły wykładni nakazują, by interpretując przepisy prawa, w pierwszej kolejności stosować zasady wykładni językowej. Przyjmuje się bowiem, że skonstruowano je z należytą starannością, a pojęciom w nich zawartym badano takie znaczenie, jakie mają poszczególne słowa w języku potocznym. Powyżej cytowany przepis art. 36 ust. 4 u.p.z.p. operuje terminem "zbycie", który według definicji zawartej w Słowniku języka polskiego (wyd. Wydawnictwo Naukowe PWN) w potocznym rozumieniu oznacza »sprzedaż czegoś". W sytuacji, gdy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera legalnej definicji "zbycia", w ocenie skarżącego, nie ma podstaw do stosowania reguł wykładni systemowej przed wykładnią językową. Nadto, Sąd w sposób nieuprawniony odwołał się do definicji zbycia, zawartej w art. 4 pkt 3b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 36 ust. 4 ustawy Prawo o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera stosownego odesłania, zaś art. 37 ust. 11 wyżej wspomnianej ustawy, na który powołuje się Sąd, ściśle precyzuje w jakim zakresie należy stosować przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu kwestia definicji "zbycia" wykracza poza zasady określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych. Ponadto ustalenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie ma charakteru cywilnoprawnego i nie upoważnia do przyjmowania rozumienia terminu "zbywa" wyłącznie na gruncie prawa cywilnego (pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2009 r., sygn. II OSK 302/08). Nie zachodzą zatem uzasadnione przesłanki, by odstąpić od powszechnego rozumienia słowa "zbycie", czyli języka potocznego na rzecz języka prawnego.

Reasumując organ podniósł, że wszelkie wątpliwości w sytuacjach przedstawionych w niniejszej sprawie rozwiał Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 10 grudnia 2009 r. w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę, iż pobieranie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., nie obejmuje sytuacji gdy nieruchomość została darowana osobie bliskiej (sygn. II OPS 3/09).

Uczestnicy postępowania E. i M. S. wnieśli odpowiedź na skargę kasacyjną, w której to popierają stanowisko organu w całej rozciągłości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami.

Stwierdzając, iż w sprawie przedmiotowej nie zaistniała żadna przesłanka nieważności postępowania przewidziana w art. 183 § 2 p.p.s.a., co Sąd kasacyjny bada z urzędu, Sąd rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej i podzielił zasadność tychże zarzutów.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego oparta została na podstawie art. 174 ust. 1 p.p.s.a. podnosząc tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zarzuty powyższe mają usprawiedliwioną podstawę.

Sąd pierwszej instancji uchylając prawidłowe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie renty planistycznej dokonał wadliwej wykładni przepisu art. 36 ust. 4 ww. ustawy w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami..., która weszła w życie z dniem 22 września 2004 r. Ustawa ta wprowadziła definicję pojęcia prawnego "zbycie nieruchomości", do którego to zaliczyła przeniesienie własności nieruchomości jak i przeniesienie prawa wieczystego użytkowania.

Umowa darowizny zdaniem Sądu I instancji mieści się w granicach zwrotu "zbycie" i nie ma znaczenia zdaniem Sądu, czy czynność ta została dokonana odpłatnie czy pod tytułem darmym. W sprawie rozpoznawanej niekwestionowane są fakty, że postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej zostało wszczęte z urzędu po zbyciu nieruchomości przez E. S. na rzecz M. S. na podstawie umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. a następnie zbyciu tejże nieruchomości przez M. S. na rzecz E. S. także na podstawie umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego [...] września 2008 r. Wysokość opłaty planistycznej ustalono w oparciu o operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2009 r.

W tym miejscu należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji podobnie jak skarżący decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Prokurator Okręgowy w Toruniu, mimo ustaleń, że zbycie nieruchomości przez E. S. jak i następnie przez M. S. nastąpiło w drodze darowizny i miało miejsce między osobami bliskimi nie przywiązał żadnej uwagi do faktu, że zbycie nieruchomości miało charakter nieodpłatny. Tymczasem ta okoliczność powoduje, iż w sprawie nie można mówić o ziszczeniu przesłanek do naliczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

W takiej sytuacji jednoznaczne i wiążące stanowisko zawiera uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II OPS 3/09 (ONSAiWSA 2010, nr 2, poz. 22), stosownie do której pobieranie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie obejmuje sytuacji, gdy nieruchomość została darowana osobie bliskiej. W niniejszej więc sprawie nie można mówić, aby nastąpiło zbycie nieruchomości w myśl art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc by zaszła pozytywna przesłanka do wszczęcia procesu ustalania wzrostu wartości nieruchomości i czy można naliczać opłatę planistyczną. Oznacza to, iż w sprawie niniejszej pominięcie kwestii zbycia nieodpłatnego, w drodze darowizny między osobami bliskimi, doprowadziło do zbędnych rozważań co do wzrostu wartości nieruchomości i należnej opłaty.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 10 grudnia 2009 r.; opłata planistyczna, mimo iż związana z przysporzeniem majątkowym, które następuje z dniem uchwalenia bądź zmiany planu miejscowego, jest wymagalne dopiero wówczas, gdy to przysporzenie majątkowe staje się przedmiotem obrotu. Jeżeli więc przysporzenie majątkowe, o którym mowa, nie staje się przedmiotem korzyści z tytułu zbycia nieruchomości, to opłata planistyczna nie jest wymierzona.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jakoby w każdym przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła skutkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlegało pobraniu opłaty planistycznej jest wadliwe.

W tej sytuacji skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu. Ponieważ w sprawie doszło wyłącznie do naruszenia prawa materialnego, tj. wyżej wskazanych przepisów, prawidłowo zaś został ustalony stan faktyczny sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a., po uchyleniu zaskarżonego wyroku rozpoznał skargę Prokuratora Okręgowego w Toruniu i oddalił ją wobec braku zasadności jej zarzutów a zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstępując od ich zasądzenia.