Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 43/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art.191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006 r. nr[...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 43/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2006r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta O. Ś. z dnia [...] 2006r., nr [...], w przedmiocie określenia dla A. sp. z o.o. w K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2005r. w wysokości 34.245,10 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że "A." sp. z o.o. z siedzibą w K. na podstawie umów z dnia 30 czerwca 2005r. oraz z dnia 20 lipca 2005r. nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości zabudowanych wraz z prawem własności znajdujących się na tych nieruchomościach budynków i budowli. W złożonych w dniach 25 lipca 2005r. i 8 sierpnia 2005r. deklaracjach na podatek od nieruchomości spółka wykazała m.in. budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni odpowiednio 2038 m- i 20 m-. Taką samą powierzchnię i sposób wykorzystywania budynków potwierdziły składane przez spółkę korekty deklaracji: z dnia 27 kwietnia 2006r. oraz 19 maja 2006r. Dopiero w korekcie złożonej w dniu 12 czerwca 2006r. ujawniono powierzchnię 1196 m- budynków pozostałych, zaś złożona korekta zawierała lakoniczne wyjaśnienie, iż "korekta deklaracji podatku od nieruchomości za 2005r. i 2006r. dotyczy błędnie złożonej deklaracji podatku od nieruchomości w dniu 28 kwietnia 2006r." Po wszczęciu postępowania podatkowego spółka "A." w dniu 6 sierpnia 2006r. poinformowała organ podatkowy, iż budynek stacji uzdatniania wody nie nadawał się do użytkowania i nie był użytkowany za względu na stan techniczny, trwa jego przebudowa na zakład obróbki skrawaniem, zaś budynek wymiennikowni nie nadawał się i do czasu wykonania prac adaptacyjnych nie nadaje się do użytkowania ze względu na brak instalacji elektrycznej, wodno-ściekowej i c.o. oraz ogólny stan budynku. Na potwierdzenie tych informacji podatnik załączył zaświadczenia z dnia 26 lipca 2006r. wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W ocenie organu odwoławczego, który przywołał treść art.1a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, cały przedstawiony przez spółkę materiał dowodowy nie dotyczy jednak roku podatkowego 2005. Z przedłożonego zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego wynika, iż przedmiotowy obiekt wymiennikowni oraz obiekt stacji uzdatniania wody nie były użytkowane w dniu kontroli, tj. 25 lipca 2006r. Zaświadczenie to potwierdza opinię W. K., osoby posiadającej uprawnienia budowlane, dotyczącą stanu technicznego powyższych budynków, a uzewnętrznioną w protokole z kontroli okresowej budynku sporządzonym w dniu 31 maja 2006r. Wymienione dowody zdaniem organu nie przesądziły, że sporne budynki nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych w roku podatkowym 2005. Podatnik zaniechał dopełnienia obowiązku przewidzianego zapisem art. 6 ust. 9 pkt 3 w związku z ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przewidującego konieczność odpowiedniego skorygowania deklaracji w ciągu 14 dni w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. Tym samym spółka pozbawiła organy podatkowe możliwości weryfikacji złożonej dopiero w dniu 12 czerwca 2006r. korekty deklaracji podatkowej.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję "A." Sp. z o.o. w K. wniosła o jej uchylenie, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa i art. 107 § 1 kpa, polegające na wydaniu decyzji administracyjnej bez koniecznego ustalenia faktycznego stanu nieruchomości podlegającej podatkowi od nieruchomości i bez właściwego uzasadnienia wydanej decyzji, to jest bez wskazania podstawy prawnej i faktycznej, w tym w szczególności w zakresie kwestionowanym przez podatnika w jego odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji;

2) nie wyjaśnienie stanu faktycznego i w rezultacie błędne ustalenia faktyczne dotyczące stanu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w zakresie możliwości jej wykorzystywania dla celów gospodarczych;

3) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieuwzględnienie, że zgodnie z tym przepisem budowle będące w posiadaniu skarżącej spółki nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej (błąd subsumpcji);

b) ust. 9 pkt 3 (brak podania nr artykułu) tej samej ustawy poprzez przyjęcie, iż przepis ten nakłada na podatnika sankcje naliczenia zawyżonej - według stanu faktycznego - należności podatkowej w przypadku gdy w ciągu 14 dni od zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość podatku nie złoży on skorygowanej deklaracji, a nadto zastosowanie tak błędnie pojmowanego przepisu do sytuacji, w której żadne nowe zdarzenie mające wpływ na wysokość podatku w trakcie roku podatkowego nie nastąpiło;

c) art. 81 ust. 1 prawa budowlanego oraz art. 174 ustawy o nieruchomościach polegające na przyjęciu, że ocena stanu nieruchomości może być dokonywana przez inne podmioty niż uprawniony rzeczoznawca majątkowy lub organ administracji architektoniczno-budowlanej, działający na podstawie ustawy prawo budowlane oraz pominięcie oceny stanu nieruchomości dokonanej przez rzeczoznawcę W. K., potwierdzonej zaświadczeniem Powiatowego Inspektora Budowlanego w O. Ś. z dnia 26 lipca 2006, znak: [...], i oparcie się przy dokonywaniu oceny stanu technicznego nieruchomości na ustaleniach nieuprawnionego do dokonywania takich ocen organu administracji skarbowej działającego w ramach Urzędu Miasta w O. Ś..

Uzasadniając swe stanowisko skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego przedłożona w toku postępowania ocena rzeczoznawcy majątkowego W. K. nie zawiera stwierdzenia jakoby dotyczyła tylko stanu faktycznego na rok 2006. Sens tej oceny i jej istota, zdaniem skarżącej, wskazuje na to, że budynek stacji uzdatniania wody znajdował się w stanie technicznym, na jaki wskazuje w swej ekspertyzie rzeczoznawca, już od dnia nabycia nieruchomości przez spółkę w dniu 30 czerwca 2005r. W przypadku gdyby organ odwoławczy miał wątpliwości co do tego, jakiego okresu dotyczy zaskarżona decyzja, zgodnie z art. 7 kpa powinien tę okoliczność wyjaśnić, nie zaś przyjmować ustalenia niekorzystne dla podatnika. W ocenie skarżącej organ ten naruszył także art. 107 § 1 kpa albowiem nie wskazał w uzasadnieniu decyzji przesłanek na jakich dokonał ustaleń faktycznych. Ponadto, ustalenia te zostały dokonane samodzielnie przez organ podatkowy - odpowiednią komórkę Urzędu Miasta w O. Ś. działającą w imieniu Prezydenta Miasta. Tymczasem ocena stanu nieruchomości to działalność koncesjonowana, która może być wykonywana w toku postępowania administracyjnego tylko przez uprawnionych rzeczoznawców majątkowych. Ponadto ustalenie w postępowaniu administracyjnym stanu technicznego nieruchomości może być dokonywane tylko przez wyspecjalizowane organy administracji, działające na podstawie ustawy prawo budowlane, nie zaś przez organ administracji samorządowej ogólnej, jakim jest prezydent miasta. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżąca powołała się na wykładnię dokonaną przez Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru, zawartą w piśmie z dnia 20 października 2003r. Ponadto, w ocenie skarżącej, ustalenia dokonane przez organ pozostają w sprzeczności z treścią zaświadczenia PINB w O. Ś. z dnia 26 lipca 2006r. oraz naruszają ustalenia dokonane przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego W. K.. Pominięcie opinii tych podmiotów stanowi naruszenie art. 174 ustawy o nieruchomościach oraz art. 81 prawa budowlanego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych skarżąca podniosła, że przepis ten nie daje podstaw do interpretacji przyjętej przez organ, tj. nie powoduje prawa do sankcji w postaci wymierzenia zawyżonego podatku w przypadku niezawiadomienia organu decyzyjnego o zdarzeniu mającym wpływ na wymiar podatku. Przepis ten został także niewłaściwie zastosowany w tym znaczeniu, że po złożeniu deklaracji podatkowej przez podatnika nie zaszły żadne zdarzenia mające wpływ wymiar podatku. O takim nowym zdarzeniu nie ma też mowy w treści zaskarżonej decyzji. Skarżąca błędnie zinterpretowała przepisy o podatku lokalnym na swoją niekorzyść, w związku z czym miała prawo do skorygowania swego zeznania podatkowego w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U z 2002 r. nr 9 poz. 84 ze zm.), zwanej dalej ustawą o podatkach lokalnych, ustawodawca jako grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zdefiniował grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca w 2005r., jako przedsiębiorca, była w posiadaniu budynku wymiennikowni oraz stacji uzdatniania wody. Sam zaś fakt posiadania danego lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001r., sygn. akt. FPK 3/00, publ. POP 2002/3).

Organy podatkowe wbrew twierdzeniom skarżącej nie miały więc obowiązku dowodzenia w celu obalenia powyższego domniemania prawnego. Dokumenty natomiast przedstawione przez skarżącą, które wbrew jej twierdzeniom zostały poddane ocenie organów, nie odnosiły się do stanu technicznego przedmiotowych budynków w 2005r. Nie pojawiły się więc żadne okoliczności podważające powołane wyżej domniemanie prawne. Nawet bowiem przeprowadzanie remontów, prac adaptacyjnych w budynkach nie pozbawia tych budynków związku z działalnością gospodarczą (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006r., sygn. akt II FSK 301/05; Lex nr 193364). W sprawie natomiast znamiennym jest, że zarówno zaświadczenia właściwych organów nadzoru budowlanego, jak i oceny techniczne sporządzone przez osobę do tego uprawnioną nie potwierdzają, okoliczności, ze stan techniczny spornych budynków (stacji uzdatniania wody i wymiennikowni) wyłączał w 2005r. te budynki z opodatkowania (w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych), przy czym należy podkreślić, że niemożność wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ma wynikać z nie dających się usunąć obiektywnych i niezależnych od podatnika przyczyn technicznych. Nie bez znaczenia też jest, że przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają dobry stan ogólny budynków. Zwraca uwagę również okoliczność, którą eksponuje skarżąca, że budynek wymiennikowni, w świetle oceny technicznej z 31 maja 2006r. "nie nadawał" się do użytkowania, co nie znaczy jednak że stan ten również istniał w 2005r. Przy czym, co istotne, przedmiotowa opinia techniczna nie wskazuje na wyłączenie w ogóle z działalności gospodarczej, ale "pod kątem działalności firmy" czyli skarżącej. Nawet więc przyjmując, że taki stan tego budynku istniał w 2005r. nie można uznać, że wyłączał możliwość wykorzystywania go do działalności gospodarczej, a w świetle tego co wyżej wskazano że nie był z nią związany.

Tym samym ocena dokumentów przedstawionych przez skarżąca, a dokonana przez organy podatkowe nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art.191 Ordynacji podatkowej i w ocenie Sądu była w pełni uprawniona.

W świetle powyższego, niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa podatkowego oraz przepisów prawa budowlanego i ustawy o gospodarce nieruchomościami, w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego. W kwestii naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, należy wskazać, iż organy podatkowe prowadzą postępowanie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Odnosząc się jednak do wskazanych naruszeń przepisów postępowania, które znajdują swe odpowiedniki na gruncie procedury podatkowej należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się ich naruszenia, tym bardziej w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik postępowania, a takie tylko wady implikują wyeliminowanie z obrotu przez sąd zaskarżonego aktu administracyjnego. Dlatego w ocenie Sądu istniały podstawy faktyczne i prawne do podjęcia zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie również nie narusza prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.