Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2284/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Jarecka, asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2004 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy w P. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. wystawionego przez [...] Urząd Wojewódzki w W. wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko B. M. w celu wyegzekwowania należności z tytułu mandatu karnego kredytowanego.

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] .nr.[...], Naczelnik Urzędu Skarbowego P. zajął wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności z tytułu zwrotu podatku dochodowego z rozliczenia rocznego PIT-37 za rok 2002.

B. M. pismem z dnia 12 lutego 2003 r. złożył zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne co do błędnego określenia osoby zobowiązanej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] odmówił uznania wniesionych zarzutów.

Na postanowienie to strona, pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. złożyła zażalenie do Izby Skarbowej w W..

Izba Skarbowa w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] uchyliła w całości zaskarżone postanowienie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. po uzupełnieniu akt sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] ponownie odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Na przedmiotowe postanowienie Strona wniosła zażalenie z dnia 9 lipca 2003 r.

Izba Skarbowa w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] uchyliła w całości zaskarżone postanowienie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego postanowienia Izba Skarbowa

wskazała, iż zgodnie z art. 34 §1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny może rozpatrzeć zarzuty zgłoszone w tym postępowaniu dopiero po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z kolei, zgodnie z art. 34 § 4 cyt. ustawy, organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów . Izba Skarbowa wskazała, iż z informacji uzyskanych z [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. (pismo z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]) wynika, iż w przedmiotowej sprawie nie zostało wydane ostateczne postanowienie wierzyciela tj. Wojewody [...], gdyż zobowiązany złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu które w dniu wydania postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zostało jeszcze rozpatrzone.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. B. M. wniósł skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na w/w postanowienie Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż egzekucja wierzytelności na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. dotyczącego "rzekomego" mandatu kredytowanego nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., jest bezprawna. Podstawą zarzutu skarżącego jest błąd co do osoby zobowiązanej. Skarżący wskazuje, iż mandat nie dotyczy jego osoby, co potwierdzają niezgodności danych osobowych na druku mandatu z jego danymi. Skarżący podnosi również, iż nie udowodniono mu, iż przedmiotowy mandat został podpisany i odebrany.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto organ podatkowy drugiej instancji poinformował, iż postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] sprostował w zaskarżonym postanowieniu oczywiste omyłki w przywołaniu nazwy organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna,

jednakże nie ze względu na zarzuty w niej podniesione. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane przez Izbę Skarbową, o czym świadczy bezpośrednio treść odcisku pieczęci umieszczonej na postanowieniu oraz treść samej sentencji postanowienia. Sąd zważył, że zgodnie z art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym organem egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Zgodnie z art. 23. § 1. powołanej ustawy nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. W przypadku braku organu wyższego stopnia w stosunku do organów egzekucyjnych, o których mowa w art. 19, nadzór nad egzekucją należności pieniężnych sprawuje właściwy miejscowo dyrektor izby skarbowej, z zastrzeżeniem § 3. - art. 23 § 2. W stosunku do organów egzekucyjnych będących organami samorządu terytorialnego nadzór nad egzekucją należności pieniężnych sprawuje samorządowe kolegium odwoławcze - § 3. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia Naczelnicy Urzędów Skarbowych byli organami administracji jedynie w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji. Z tego w względu w sprawie zastosowanie miał przytoczony przepis art. 23 § 2 z którego wynikało, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji organem sprawującym nadzór nad Naczelnikami Urzędów Skarbowych są Dyrektorzy Izb Skarbowych. Zgodnie z art. 23 § 4. pkt 1 powołanej ustawy organy sprawujące nadzór są jednocześnie organami odwoławczymi dla postanowień wydanych przez nadzorowane organy egzekucyjne. Tak więc z treści przytoczonych przepisów wynika wprost, że w rozpoznanej sprawie, postanowienie w drugiej instancji winno zostać wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej a nie jak to miało miejsce w sprawie przez Izbę Skarbową. Z tych względów należało uznać, że w

sprawie doszło do wydania postanowienia z naruszeniem powołanych przepisów o właściwości tj. do naruszenia prawa, które na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie w sprawie, gdyż zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 126 K.p.a. do postanowień, od których przysługuje zażalenie stosuje się odpowiednio art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie.

Niezależnie od okoliczności stanowiących główne przesłanki wydania niniejszego orzeczenia sąd zaznacza, że podziela argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu w zakresie możliwości wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. W rozpoznanej sprawie zobowiązany zgłosił zarzut określony w art. 33 pkt 4 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. zarzut błędu co do kreślenia osoby zobowiązanego. Zgodnie z art. 34 § 1 powołanej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie z przepisem art. 34 § 2powołanej ustawy na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, z tym że jeżeli wierzyciel uznał zarzuty za uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego - art. 34 § 4 powołanej ustawy. Z akt sprawy wynika, że w chwili wydania przez organ egzekucyjny pierwszej instancji, postanowienia w sprawie zarzutów w zakresie postępowania egzekucyjnego, związane ze zgłoszonym przez skarżącego zarzutem stanowisko wierzyciela nie było ostateczne, gdyż skarżący wniósł zażalenie na postanowienie zawierające stanowisko

wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, które nie zostało rozpatrzone do dnia wydania postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.. Z tego względu argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Izby Skarbowej należało uznać za zgodne z obowiązującym prawem, jednakże postanowienie to z powodu wydania go przez organ niewłaściwy dotknięte było wadą nieważności.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.