Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 454/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 lipca 2019 r. pełnomocnik T. W. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. Zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2019 r. pominięto udział pełnomocnika w dotychczasowym postępowaniu.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 grudnia 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi poprzez jej podpisanie i opłacenie. Zarządzenia zawierały pouczenia, że nieusuniecie ww. braków w terminie 7 dni od daty ich doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Przesyłka zawierajaca zarządzenia została doręczona skarżącemu w dniu 24 lutego 2020 r.

W zakreślonym terminie nie zostały usunięte wskazane w wezwaniach braki skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wyżej podstawowe wymagania przewidziane dla pisma zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a., w którym wskazano m.in., że każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W stosunku do skargi skutkiem nieuzupełnienia w terminie braków formalnych jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z kolei w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).

Odnosząc przytoczone regulacje do stanu faktycznego sprawy niniejszej wskazać należy, że wezwania do uzupełnienia braków skargi wraz z przewidzianymi prawem pouczeniami, zostały skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 24 lutego 2020 r. (potwierdzenie odbioru k. 38), a zatem przewidziany prawem termin do ich uzupełnienia upłynął z dniem 2 marca 2020 r. W terminie tym, nie został usunięty ani dostrzeżony brak formalny skargi, ani nie został uiszczony należny wpis.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.