Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 65/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3,  art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 201
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda –Lenczewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 roku sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Starosty [...] na rzecz E. Ł. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga E. Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Skarżąca wyjaśniła, iż w dniu 4 kwietnia 2013r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wysłała ze swojego adresu poczty elektronicznej, wniosek o udostępnienie w formie pisemnej informacji publicznej skierowany do Starosty [...], na oficjalny adres poczty elektronicznej organu. Sprecyzowała, iż wniosek dotyczył obecności symboli religijnych, w szczególności krzyży w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu, reguł prawnych ich umieszczania, usuwania, poszanowania, relacji do symboli państwowych i innych znaków religijnych, jak również ewentualnych prac legislacyjnych związanych z tym tematem. Skarżąca podkreśliła, iż termin załatwienia sprawy upłynął w dniu 18 kwietnia 2013r., jednakże do tego dnia, ani do dnia sporządzenia niniejszej skargi, nie została jej doręczona pisemna odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Strona wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 kwietnia 2013r. oraz wymierzenie organowi grzywny w rozmiarze dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, jeżeli organ nie przekaże Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od otrzymania niniejszej skargi.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż faktycznie skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej w dniu 4 kwietnia 2013r.. Przy czym informacja, o którą wystąpiła skarżąca, nie była informacją znajdującą się w posiadaniu organu tylko musiała zostać przez niego wytworzona. Organ przyznał, iż nie powiadomił strony o powodach opóźnienia w udostępnianiu informacji i przewidywanym terminie jej udostępnienia, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2011r. o udostępnieniu informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana także jako: ustawa). Dodał, iż przywołany przepis daje możliwość udostępnienia informacji w terminie do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku, strona skarżąca otrzymała odpowiedź na swój wniosek w dniu 30 kwietnia 2013r. na adres wskazany we wniosku, w tej sytuacji uchybienie organu nie jest tak rażące by kwalifikowało do wymierzenia kary pieniężnej wnioskowanej przez stronę.

W dniu 4 lipca 2013r. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej zawierające oświadczenie o cofnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Pozostałe zarzuty skargi strona podtrzymała podkreślając, iż treść odpowiedzi na skargę potwierdza, że organ wysyłając spóźnioną odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, uznał skargę za zasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 P.p.s.a.).

Oznacza to, iż postępowanie wywołane niniejszą skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez Sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek udostępnienia informacji publicznej i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2011r. o udostępnieniu informacji publicznej. Konieczne jest także ustalenie, czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki obligujące do umorzenia postępowania sądowego stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a..

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jak wynika bowiem z akt sprawy, okolicznością niekwestionowaną przez stronę skarżącą jest, iż na jej wniosek z dnia 4 kwietnia 2013r. Starosta [...] udzielił odpowiedzi pismem z dnia 30 kwietnia 2013r.. Przedmiotowy dokument został doręczony skarżącej w dniu 7 maja 2013r., co potwierdza nadesłana przy odpowiedzi na skargę kserokopia zwrotnego potwierdzenia jego odbioru. I wprawdzie słusznie wskazuje skarżąca, iż termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej upłynął przed złożeniem skargi i jej wpływem do organu. Jednakże sądy administracyjne orzekają biorąc pod uwagę stan faktyczny w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Bezsprzecznie, w takiej sytuacji, zobowiązanie organu do podjęcia określonych czynności, do udzielenia żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej byłoby bezprzedmiotowe.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. ONSAiWSA 2009/4/63).

Skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli udostępnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność organu, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co obliguje sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Jednocześnie w ocenie Sądu brak podstaw w realiach niniejszej sprawy, aby na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzec, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ uchybił wprawdzie terminowi ustanowionemu w art. 13 ustawy, ale udostępnienie informacji nie nastąpiło ze znaczącym uchybieniem tego terminu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., stosowanego per analogiam, zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania.

m.ch.