Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 294/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i ust. 1 a
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 17 marca 2022 r., nr 1801-IOD.4102.54.2021 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 17 marca 2022 r., nr 1801-IOD.4102.54.2021, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania J. D. – zwanej dalej skarżącą lub podatniczką, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 10 listopada 2021 r., nr 1813-SPV.4102.9.2020, w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., w kwocie 5 673 zł, a także stwierdzenia jej nadpłaty w tym podatku w wysokości 363 zł, uchylił zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty i stwierdził nadpłatę w kwocie 363 zł, odmawiając jednocześnie stwierdzenia nadpłaty w kwocie 5 419 zł. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W stanie faktycznym sprawy skarżąca w dniu 30 kwietnia 2019 r. złożyła zeznanie podatkowe za rok 2018 r., w którym wykazała dochód z działalności wykonywaj osobiście, w kwocie [...]zł, dochód z emerytur/rent krajowych w wysokości [...] zł, dochód z zagranicy (z Niemiec) wynoszący [...]zł. W przedmiotowym zeznaniu skarżąca zadeklarowała podstawę opodatkowania w kwocie [...]zł, podatek należy wynoszący [...]zł, a także nadpłatę podatku wynoszącą [...] zł.

W korekcie zeznania z 28 maja 2020 r. skarżąca wykazała: dochód z działalności wykonywaj osobiście, w kwocie [...]zł, dochód uzyskany za granicą (w Niemczech i we Włoszech – zgodnie z załącznikiem PIT/ZG) w kwocie [...]zł, odliczenie od dochodu z tytułu ulgi internetowej w wysokości[...]zł, podstawę opodatkowania wynoszącą [...]zł, podatek należny w kwocie [...]zł, a także nadpłatę podatku wynoszącą [...]zł.

W skierowanym do organu piśmie z 1 czerwca 2020 r. skarżąca stwierdziła, że wyłączyła z opodatkowania wartość emerytury uzyskiwanej z Włoch, w kwocie [...]zł. Do swojego pisma dołączyła kopię pisma Ministra Finansów z 27 sierpnia 2018 r., w którym poinformowano ją, że 4 kwietnia 2017 r. wszczęto procedurę wzajemnego porozumienia między Polską a Włochami, w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, dotyczącą emerytury skarżącej. Dotychczas jednak procedura ta nie została zakończona.

Ustosunkowując się do wezwania organu skarżąca poinformowała, że z Banku PKO [...]uzyskała przychód/dochód w kwocie [...]zł, od którego odprowadzona została zaliczka na podatek dochodowy, wynosząca [...]zł.

Skarżąca wyjaśniła, że włoskie świadczenie emerytalne zostało wykazane przez płatnika w rubryce o świadczeniach krajowych, gdyż wszelkie wyliczenia oparte były na założeniu, że podatek zapłacony u źródła, tj. we Włoszech, miał być podatkiem nienależnym.

Z rozliczenia rocznych przychodów z Niemiec wynika, że skarżąca w 2018 r. uzyskała tam przychód wynoszący [...]euro, od którego potrącono podatek w kwocie [...]euro. Z podobnego rodzaju dokumentów dotyczących włoskich przychodów skarżącej wynika, że w 2018 r., z tytułu emerytury uzyskała [...]euro, od której to kwoty został potrącony podatek dochodowy od osób fizycznych, podatek regionalny, a także gminny podatek dochodowy.

Organ I Instancji uznał, że złożona przez skarżącą korekta jest nieprawidłowa i określił jej wysokość zobowiązania podatkowego za 2018 r. w wysokości [...], a także nadpłatę wynoszącą [...] zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]przyjął, że skarżąca, jako obywatelka polska, zamieszkała na stałe w Polsce, podlegała w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Z tego względu przychody uzyskiwane przez nią z włoskiej emerytury winny być opodatkowane tylko w Polsce, zgodnie z postanowieniami umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania. z dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374 z późn. zm., zwanej dalej umową polsko-włoską).

W kwestii przychodów z Niemiec stwierdzono, że uzyskana kwota przychodu w euro, po przeliczeniu na złote polskie wyniosła [...]zł, a nie [...]jak to podano w korekcie zeznania. Okoliczność ta miała jednak wyłącznie wpływ na wyliczenie stawki podatku.

Na korzyść skarżącej zweryfikowano kwotę ulgi internetowej, która winna wynieść [...] zł, a nie [...] zł, jak to zadeklarowano w zeznaniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji, co do zasady uznał zasadność stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Powodem częściowego uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji było natomiast nierozstrzygnięcie przez organ I instancji o całości żądania, w zakresie stwierdzenia nadpłaty.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie za zasadne uznał stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji odnośnie tego, że skarżąca w 2018 r. podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, którego to kraju była obywatelką i gdzie miała stałe miejsce zamieszkania. W tym zakresie organ wskazał na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o PIT), zgodnie z którym osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W omawianej kwestii organ odwoławczy podkreślił, że w myśl art. 3 ust. 1 a ustawy o PIT za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W tej sytuacji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stwierdził, że skarżąca, która w swoich danych rejestracyjnych wskazywała Polskę, jako miejsce stałego zamieszkania, deklarując przy tym wyłącznie polskie obywatelstwo (choć w zgłoszeniach NIP miała obowiązek podania wszystkich innych obywatelstw) spełniła wszystkie warunki, o których mowa w art. 3 ust. 1 i ust. 1 a ustawy o PIT.

W kwestii podnoszonego przez skarżącą certyfikatu rezydencji organ stwierdził, że skarżąca nie przedłożyła certyfikatu rezydencji za 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stwierdził także, że wobec brzmienia wskazanych wyżej przepisów, bez znaczenia pozostaje kwestia oceny posiadania przez skarżącą w kraju centrum interesów życiowych czy też gospodarczych. Niemniej jednak stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż takie centrum interesów życiowych i gospodarczych posiadała poza Polską. Skarżąca nie wykazała także, aby poza Polską przebywała ponad 183 dni.

W kwestii stosowania umowy polsko-włoskiej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stwierdził, że zgodnie z postanowieniami jej art. 18, z zastrzeżeniem artykułu 19 ustęp 2, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym umawiającym się Państwie, w którym ich odbiorca ma miejsce zamieszkania. Wyjątek od tej zasady zawarty został w art. 19 ust. 2 umowy polsko-włoskiej, który w pkt a stanowi, że każda emerytura wypłacana bezpośrednio bądź z funduszy Umawiającego się Państwa lub jego jednostki politycznej, administracyjnej bądź władzy lokalnej każdej osobie fizycznej z tytułu usług, świadczonych na rzecz tego Państwa lub jednostki, lub władzy, będzie opodatkowana wyłącznie w tym Państwie. Od tego odstępstwa też jest jednak wyjątek, a wynika on z pkt b wskazanego wyżej przepisu. Zgodnie z jego brzmieniem, taka emerytura będzie opodatkowana tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeśli osoba fizyczna jest obywatelem oraz ma miejsce zamieszkania w tym Państwie.

Tak więc włoskie świadczenie emerytalne, otrzymywane przez skarżącą, winno być opodatkowane tylko w Polsce. W przypadku skarżącej nie doszło więc po podwójnego opodatkowania tego świadczenia.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżąca argumentacji, opartej na wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 maja 1998 r., sygn. C-336/96, organ II instancji stwierdził, że orzeczenie to zapadło na gruncie przepisów umowy francusko-niemieckiej, które to regulacje nie przystają do okoliczności niniejszej sprawy.

Według Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie rozliczenie skarżącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. przedstawia się w ten sposób, że jej dochód z emerytury/renty zagranicznej wyniósł [...]zł, łączny dochód [...]zł, wartość odliczeń od dochodu wyniosła [...] zł, dochód uzyskany w Polsce zamknął się kwotą [...]zł, podstawa opodatkowania wyniosła [...]zł, stawka podatku 16,63 %, suma zaliczek [...]zł, podatek należny [...]zł. Nadpłata skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. zamknęła się więc kwotą [...] zł. Z tej sumy do zwrotu pozostało [...] zł.

Organ II instancji podkreślił, że żądana przez skarżącą nadpłata nie wystąpiła, a złożona przez nią korekta zeznania nie wywołała skutków prawnych.

Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 17 marca 2022 r. podatniczka zwróciła się do Sądu o jej unieważnienie z uwagi na to, że według niej decyzja ta jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, także prawa międzynarodowego. Związane jest to z promowaniem przez organ podwójnego opodatkowania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podkreśliła, że pobieranie podatku u źródła jest suwerennym prawem pobierającego podatek państwa. Dodała również, że uzyskała od organu informację, iż na czas procedowania porozumienia miała ona nie wykazywać podatku zapłaconego we Włoszech, ale tylko ten pobrany w kraju. Do porozumienia organów skarbowych obu państw jednak nie doszło, wobec czego skarżąca złożyła korekty swojego zeznania.

Skarżąca zarzuciła organom działanie z naruszeniem prawa. Podkreśliła, że co roku przedkładała zaświadczenia potwierdzające pobór podatku przez włoskie organy. Organy krajowe, w jej ocenie, nakładają na nią obowiązki bez podstawy prawnej, jako że zasada poboru podatku u źródła ma tu pierwszorzędne znaczenie. Ponadto wszelkie roszczenia polskie winny być w tym wypadku zniwelowane przez metody eliminowania podwójnego opodatkowania, chodzi tu o metodę wyłączenia z progresją, albo metodę proporcjonalnego odliczenia.

Zdaniem skarżącej, aby było możliwe opodatkowanie jej świadczenia, to musiałoby ono "przyjść" jako świadczenie brutto, a nie świadczenie netto. Tymczasem równowartość jej włoskich podatków zamyka się kwotą około [...]euro. Organ tego nie zauważa, a należałoby taki podatek uwzględnić w rozliczeniu.

Skarżąca nie zgadza się także ze stwierdzeniem organu, że w jej przypadku nie mamy do czynienia z podwójnym opodatkowaniem. Według niej, aby jej włoskie świadczenie opodatkować w Polsce należałoby najpierw zmienić umowę polsko-włoską.

Skarżąca końcowo zaznaczyła, że kwotę podatku którą pobrał płatnik, należy uznać za nadpłatę podatku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym przypadku była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, określająca skarżącej wysokość jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., a także stwierdzająca podatniczce nadpłatę w tym podatku, w wysokości znaczącą niższej od żądanej przez nią. Na zakres poszczególnych wielkości wynikających z przedmiotowej decyzji wpływ miały 3 okoliczności, a właściwie prawno podatkowej konsekwencje z nich wynikające, tj.: opodatkowanie włoskiego świadczenia emerytalnego skarżącej, przeliczenie wysokości dochodu uzyskanego przez skarżącą w Niemczech, a także kwestia uwzględnienia ulgi internetowej w prawidłowej wysokości.

O ile w przypadku kwoty tzw. ulgi internetowej, a także wartości w złotych polskich przychodu z Niemiec strony postępowania sądowego nie toczą sporu, to w kwestii podlegania opodatkowaniu dochodu z włoskiego świadczenia emerytalnego skarżącej prezentują skrajnie odmienne stanowiska.

Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie stwierdził podstaw do podważenia stanowiska organów, w zakresie wysokości przysługującej skarżącej w 2018 r. ulgi internetowej, ani w zakresie przeliczenia na złote wysokości przychodu uzyskanego przez skarżącą w Niemczech, co miało wpływ na obliczenie stawki podatku. Zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wartości i prowadzące do nich wyliczenia są prawidłowe i jako takie nie mogą być kwestionowane.

Przechodząc do zagadnienia, które stanowi główny, a w zasadzie jedyny przedmiot sporu pomiędzy skarżącą, a Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, na wstępie rozważań w tym przedmiocie stwierdzić należy, że organy obu instancji zaprezentowały w omawianej kwestii zgodne i w istocie tożsame stanowisko stwierdzając, iż przychody skarżącej z włoskiej emerytury winny być opodatkowanej tylko w Polsce. Wprawdzie organ odwoławczy uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nadpłacie, określając we własnym zakresie kwotę tej nadpłaty (w identycznej wysokości), a także odmawiając jej stwierdzenia w pozostałym zakresie, jednakże ten sposób rozstrzygnięcia nie wynikał z różnic merytorycznych w odniesieniu do ocenianych okoliczności, a jedynie procesowych, związanych z koniecznością rozstrzygnięcia o całości żądania podatniczki. Co do zasadności opodatkowania w kraju dochodów skarżącej z włoskiej emerytury, stanowisko organów jest zgodne i jednoznaczne.

W sprawie poza sporem pozostaje to, że skarżąca jest obywatelką polską (była nią również w 2018 r.). W 2018 r. zamieszkiwała ona na terytorium kraju, co wynika jednoznacznie ze składanych przez nią zgłoszeń aktualizacyjnych NIP. Płynące z nich informacje były aktualne także w odniesieniu do 2018 r., wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania wynikających z nich okoliczności.

Niezależnie od powyższego stwierdzić także należy, że do identycznych wniosków, odnośnie państwa zamieszkania skarżącej, prowadzi analiza okoliczności wynikających z art. 3 ust. 1 a ustawy o PIT, tj. ocena zamieszczonych w nim przesłanek, tj. posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) a także przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W przypadku skarżącej stwierdzono zaistnienie obu tych przesłanek, gdyż okoliczności pozwalających na ich wykluczenie nie sposób jest wywieść z całokształtu okoliczności sprawy (zebranego materiału dowodowego). Wprawdzie skarżąca zaprzeczała tym faktom w trakcie postępowania, jednakże nie była w stanie przedstawić wiarygodnych argumentów na poparcie swojego stanowiska. Nie przedstawiła bowiem jakiegokolwiek certyfikatu rezydencji, na podstawie którego można by było wykluczyć jej nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, a okoliczności przez nią podnoszone dla zaprzeczenia posiadania w kraju centrum interesów życiowych obejmują uwarunkowania niemające znaczenia dla oceny tego zagadnienia.

Zgodzić się należy z organem, że skoro jakikolwiek podatnik zaprzecza podleganiu w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, to powinien wykazać okoliczności potwierdzające tego rodzaju fakty. Organ tym samym nie ma obowiązku ich poszukiwać.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca w 2018 r. podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, wobec czego winna być w kraju opodatkowana od całości swoich dochodów (przychodów).

W omawianej kwestii zaznaczyć należy, że zasada wynikająca z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT nie ma charakteru bezwzględnego, jako że powinna być ona stosowana z uwzględnieniem reguł wynikających z umów międzynarodowych. Potwierdza to brzmienie art. 4 a ustawy o PIT, która stanowi, że przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W niniejszym przypadku kwestię podlegania przez skarżącą obowiązkowi podatkowemu w kraju od jej włoskiego świadczenia emerytalnego rozpatrywać więc należy przez pryzmat zapisów umowy polsko włoskiej, które to nie pozwalają na wyłączenie z opodatkowania w Polsce tego rodzaju dochodów.

Rozstrzygające niniejsza sprawę organy podatkowe zasadnie przyjęły, że na podstawie zapisów umowy polsko-włoskiej, dochody skarżącej z jej włoskiego świadczenia emerytalnego winny być opodatkowane wyłącznie w Polsce.

Zgodnie bowiem z postanowieniem art. 18 umowy polsko-włoskiej, z zastrzeżeniem artykułu 19 ust. 2, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym umawiającym się Państwie, w którym ich odbiorca ma miejsce zamieszkania. Wyjątek od tej zasady zawarty został w art. 19 ust. 2 umowy polsko-włoskiej, który w pkt a stanowi, że każda emerytura wypłacana bezpośrednio bądź z funduszy Umawiającego się Państwa lub jego jednostki politycznej, administracyjnej bądź władzy lokalnej każdej osobie fizycznej z tytułu usług, świadczonych na rzecz tego Państwa lub jednostki, lub władzy, będzie opodatkowana wyłącznie w tym Państwie. Od tego odstępstwa w postanowieniach umowy wprowadzono kolejny wyjątek, a wynika on z pkt b wskazanego wyżej przepisu. Stanowi on, że taka emerytura będzie opodatkowana tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeśli osoba fizyczna jest obywatelem oraz ma miejsce zamieszkania w tym Państwie.

Tak więc również zapisy postanowień umowy polsko-włoskiej prowadzą do wniosku, że w kwestii opodatkowania świadczenia emerytalnego, także takiego wypłacanego z funduszy jednego z państw lub jego jednostki politycznej bądź administracyjnej, okolicznością decydującą o miejscu opodatkowania jest miejsce zamieszkania osoby uprawnionej do świadczenia.

W okolicznościach niniejszej spawy ustalono ponad wszelką wątpliwość, że miejscem zamieszkania skarżącej w 2018 r. była Polska, tak więc to tu winny były być opodatkowane jej dochody uzyskiwane z włoskiego świadczenia emerytalnego.

Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącej co do tego, że rozstrzygające sprawę organy dopuściły się naruszenia umowy polsko-włoskiej. Organy obu instancji dokonały bowiem prawidłowej wykładni zamieszczonych w jej zapisach postanowień, a także właściwie zastosowały wynikające z nich normy prawne do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Zarzuty podatniczki w tym zakresie uznać należy za gołosłowne, jako że nie przedstawiła ona przekonujących argumentów natury prawnej, w oparciu o które można by było podważyć zaprezentowaną przez organy wykładnię przepisów analizowanej umowy.

Argumentem przemawiającym za koniecznością zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie nie może być sugerowana przez skarżącą zasada bezwzględnego prymatu reguły nakazującej każdorazowo pobór podatku u źródła. Pierwszeństwo jej zastosowania nie wynika bowiem z postanowień umowy polsko-włoskiej, jak również uregulowań ustawy o PIT. Nie sposób jest więc zasadnie wywodzić jej pierwszeństwa przed regułami i zasadami wynikającymi z art. 18 i art. 19 umowy polsko-włoskiej.

Podobnie argumentem przemawiającym za zasadnością skargi nie może być uznanie zasadności twierdzeń skarżącej, iż opodatkowaniu może podlegać jedynie kwota świadczenia brutto, a nie netto, tj. ta, jaka pozostaje po pobraniu podatków należnych we Włoszech. Zgodnie bowiem z definicją przychodów, zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Tak więc fakt uprzedniego pomniejszenia kwoty uzyskanych środków pieniężnych, nie może mieć znaczenia, z punktu widzenia zasad opodatkowania, jak również wysokości wynikającego z tego tytułu zobowiązania.

Reasumując, skarżąca w 2018 r. podlegała w Polsce obowiązkowi podatkowemu opodatkowaniu od całości swoich dochodów, również tych pochodzących z włoskiego świadczenia emerytalnego, co wynika z regulacji krajowych, jak również postanowień polsko-włoskiej umowy. W tej sytuacji pobór podatku, czy podatków we Włoszech, przez tamtejszego fiskusa, jako okoliczność faktyczna, nie może prowadzić do wyłączenia stosowania obu tych regulacji. Zgodnie z postanowieniami polsko-włoskiej umowy, pobrany tam podatek nie był podatkiem należnym.

Zgodzić się należy również z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mogły mieć wpływu wnioski płynące z wyroku TSUE, jaki zapadł na gruncie sprawy związanej ze stosowaniem niemiecko-francuskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Odmienność tej regulacji w stosunku do zapisów umowy polsko-włoskiej sprawia, że przenoszenie wniosków wynikłych na gruncie tamtej sprawy, na spór jaki skarżąca toczy z organami nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem stanowiska skarżącej nie może być również to na jakich zasadach odbywało się opodatkowanie w latach poprzedzających rok, do którego odnosiła się zaskarżona decyzja. Zakres przedmiotowy niniejszej sprawy zamyka się bowiem jedynie rokiem 2018, tak więc wszelkie kwestie związane ze stosowaniem reguł opodatkowania w latach poprzednich nie mają w tym wypadku znaczenia.

Tak więc, w sensie prawnym, nie mamy w rozpatrywanym przypadku do czynienia z podwójnym opodatkowaniem włoskiego świadczenia emerytalnego skarżącej. Jak to bowiem wyżej stwierdzono, jej dochody z tego tytułu winny być opodatkowanej wyłącznie w Polsce. Skoro zaś doszło do poboru podatku we Włoszech to może to świadczyć jedynie o podwójnym opodatkowaniu w sensie faktycznym, na skutek niezasadnego poboru podatku przez włoskie organy skarbowe.

Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), oddalił skargę.