Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 687/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt. 56 rozporzadzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie okreslania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na srodowisko oraz szczegółowych uwarunkowań zwiazanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporzadze
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Jerzy Bujko Protokolant Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 713/08 w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 stycznia

2009 r. sygn. akt II SA/Gd 713/08 oddalił skargę A.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Sąd I instancji wskazał, że Gmina Kartuzy w związku z zamiarem rozbudowy i modernizacji drogi gminnej – ulicy K. w K. na odcinku długości 332,8 mb (od ul. K. do ul. D.) wystąpiła do Burmistrza Gminy Kartuzy z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Planowana inwestycja jako wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego uregulowanego w rozdziale 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z

2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). O wszczęciu postępowania oraz o możliwości zgłaszania uwag i wniosków zawiadomiono strony w trybie art. 49 k.p.a. poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń organu oraz na stronie internetowej www.bip.kartuzy.pl w dniu 19 lutego 2008 r. W tym samym obwieszczeniu organ prowadzący postępowanie powiadomił również strony o zwróceniu się do Starosty Kartuskiego i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach o wydanie opinii odnośnie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kartuzach postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. i Starosta Powiatowy w Kartuzach postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. uznali, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu środowiskowym w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne. Jak wynika z rozdzielników do tych postanowień o ich wydaniu organy opiniujące zawiadomiły strony w drodze obwieszczeń.

Burmistrz Gminy Kartuzy postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. odstąpił od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.D. W zażaleniu tym skarżący wskazał, że organ prowadzący postępowanie uniemożliwił stronom wzięcie udziału w postępowaniach prowadzonych przed organami opiniującymi, ponieważ nie powiadomił skutecznie stron o zwróceniu się do tych organów (Starosty Kartuskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach) z wnioskiem o wyrażenie opinii w przedmiocie sporządzenia raportu. Zdaniem skarżącego obowiązkowi temu nie czyniła zadość informacja w tym przedmiocie zawarta w zawiadomieniu opublikowanym 18 lutego 2008 r. gdyż stosownie do art. 49 k.p.a. zawiadomienie to uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia – a więc w tym przypadku w dniu 4 marca 2008 r. Tymczasem do tego dnia postanowienia opiniujące były już wydane (28 lutego i 21 lutego 2008 r.). W dacie skutecznego zawiadomienia go o wystąpieniu do organów opiniujących, postępowanie przed tymi organami już się nie toczyło, co faktycznie uniemożliwiło mu wzięcie w nich udziału i możliwość wniesienia zażaleń na postanowienia opiniujące stosownie do art. 106 k.p.a. Zdaniem skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie miał podstaw do odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu, a to z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja planowana jest w centrum miasta, na terenie gęsto zaludnionym gdzie przeważa zabudowa mieszkaniowa i usługowa i na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta Kartuzy. W ocenie skarżącego już te okoliczności jednoznacznie przemawiały za koniecznością sporządzenia raportu. Ponadto skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że planowana inwestycja przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu oraz do zmniejszenia emisji gazów z uwagi na poprawę przejezdności. W jego ocenie Burmistrz nie ma specjalistycznej wiedzy pozwalającej mu na taką ocenę inwestycji, a tego rodzaju stwierdzenia powinien właśnie formułować sporządzony w toku postępowania raport.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wyjaśniło, że wbrew zarzutowi zażalenia organ prowadzący postępowanie dokonał skutecznego zawiadomienia stron w przedmiocie zwrócenia się do organów opiniujących. Zdaniem Kolegium nie ma znaczenia okoliczność, że postanowienia opiniujące zostały wydane przed upływem 14 - dniowego terminu o którym mowa w art. 49 k.p.a., ponieważ zgodnie z art. 106 § 3 k.p.a. organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Ponadto Kolegium uznało, że postanowienia Starosty Kartuskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach podjęte w tzw. postępowaniach uzgadniających przy zastosowaniu trybu określonego w art. 106 k.p.a. miały charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie mogły być przez ten organ weryfikowane. Ewentualne wzruszenie postanowień wyrażających opinię co do konieczności sporządzenia raportu – zdaniem Kolegium – możliwe jest wyłącznie przy zastosowaniu trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a., tj. w postępowaniu nieważnościowym bądź wznowieniowym.

Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie zagrożenia wynikające z oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie są trudne do przewidzenia. Kolegium stwierdziło, że okoliczności, wskazane w zażaleniu dotyczące lokalizacji inwestycji w centrum miasta na terenie gęsto zaludnionym i negatywna ocena przez skarżącego planowanej inwestycji nie świadczą o konieczności sporządzenia raportu. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem skarżącego, że planowane przedsięwzięcie (jak i inne przedsięwzięcia inwestycyjne, a zwłaszcza modernizacja i budowa infrastruktury drogowej) może wpływać na warunki życia i zdrowia mieszkańców jak i na środowisko, jednak nie każde z tych przedsięwzięć powoduje trudne do przewidzenia zagrożenia, w związku z czym nie zawsze jest konieczne sporządzenie raportu.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący A.D. podniósł zarzuty tożsame z zarzutami zażalenia (za wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. i art. 51 ust. 5a cyt. ustawy polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 4 marca 2008 r.). Zaznaczył, że do chwili obecnej nie zostały mu doręczone postanowienia organów opiniujących, tj. postanowienie Starosty Kartuskiego z dnia [...] lutego 2008 r. i postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach z dnia [...] lutego 2008 r., a w związku z tym skarżący nie ma możliwości wniesienia na nie zażalenia, ani tym bardziej nie ma możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowań zakończonych tymi postanowieniami, gdyż – jak stwierdził – nie mają one waloru ostateczności.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że charakter zaskarżonego postanowienia jest zbliżony do postanowienia dowodowego, ponieważ organ rozstrzyga czy dla prawidłowego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, tj. prawidłowego określenia wymagań z punktu widzenia ochrony środowiska niezbędne jest sporządzenie raportu, czy też analiza i ocena wpływu danego przedsięwzięcia na różne dobra (środowisko, zdrowie i życie ludzi, dobra materialne, zabytki... itp.) może zostać dokonana bez konieczności sporządzenia raportu. W przedmiotowej sprawie organy słusznie przyjęły odwołując się do § 5 rozporządzenia, że dla prawidłowego wydania decyzji środowiskowej nie ma potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wykonanie pasa drogowego na odcinku 220 mb oraz modernizacja drogi na odcinku 112,8 mb przy zastosowaniu typowych i tradycyjnych technologii to inwestycja, której oddziaływanie na różne dobra może zostać zanalizowane i ocenione z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska bez potrzeby sporządzenia raportu. Ocena organów w tym zakresie jest prawidłowa i nie została skutecznie podważona w skardze.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadne jest stanowisko skarżącego i organu odwoławczego, że do opinii dotyczących konieczności sporządzenia raportu wyrażonych przez organy wymienione w art. 51 ust. 3 ustawy zastosowanie ma art. 106 k.p.a. W przedmiotowej sprawie chociaż mamy do czynienia z "zajęciem stanowiska przez inny organ" – wyrażeniem opinii (art. 51 ust. 3 ustawy), jednak od tej opinii nie jest uzależnione wydanie decyzji. Zajęcie stanowiska następuje bowiem przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy, a żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie daje możliwości zastosowania art. 106 k.p.a. do sytuacji, w których przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ. Przepisy art. 106 k.p.a., a więc i § 5 tegoż artykułu, zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zajęcia stanowiska służy zażalenie, nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ. Tym samym na podstawie tej regulacji nie można uznać, iż opinia wydawana w trybie art. 51 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska podlega zaskarżeniu zażaleniem stosownie do art. 106 § 5 k.p.a. Opinia ta nie podlega również zaskarżeniu także w świetle art. 141 § 1 k.p.a. Postanowienie wydane w trybie art. 51 ust. 3 ustawy wyraża jedynie stanowisko organu opiniującego w sprawie, w której o konieczności sporządzenia raportu rozstrzygnie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – wydając stosowne postanowienie. Ten sam organ również, po dokonaniu uzgodnień w trybie art. 48 ust. 2 ustawy zakończy postępowanie administracyjne w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – wydając stosowną decyzję. Opinia wyrażona przez organ ochrony środowiska i organ o którym mowa w art. 57 ustawy w kwestii obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest wiążąca dla organu wydającego postanowienie dotyczące obowiązku sporządzenia raportu i stanowi jedynie element materiału dowodowego, który organ wydający zaskarżalne postanowienie o obowiązku sporządzenia raportu musi przeanalizować. Ponadto – zarówno organ ochrony środowiska i organ wymieniony w art. 57 ustawy – zajmą jeszcze stanowisko w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji – w formie postanowienia, na które stronie przysługiwać będzie zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie w tej sprawie uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia miedzy innymi z organem ochrony środowiska i z organem, o którym mowa w art. 57 ustawy czyli w niniejszej sprawie ze starostą i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Ponadto, ponieważ od tego uzgodnienia uzależnione będzie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to współdziałanie organów nastąpi w trybie cytowanego powyżej art. 106 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie, w przypadku uwzględnienia jedynie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi. Skarżący wniósł także o zwrot kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania – "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ względnie b/ p.p.s.a." w związku z następującymi przepisami:

1) art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 106 i art. 126 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepisy art. 106 k.p.a., a więc i § 5 tegoż artykułu, zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zajęcia stanowiska służy zażalenie, nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ;

2) art. 7 i art. 10 § 1 w związku z art. 106 § 2 k.p.a. polegające na nieskutecznym zawiadomieniu stron o zwróceniu się o zajęcie stanowiska do organów opiniujących;

3) art. 106 § 4 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 10 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organy opiniujące;

4) art. 7 i art. 10 § 1 w związku z art. 106 § 5 k.p.a. i art. 46a ust. 5 cyt. ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 49 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom uczestniczenia w postępowaniach przed organami opiniującymi;

5) art. 51 ust. 2 i 3 cyt. ustawy – Prawo ochrony środowiska polegające na wydaniu postanowienia bez uprzedniego zasięgnięcia opinii organów opiniujących.

Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego – "art. 145 § 1 ust. 1 pkt a/ p.p.s.a" w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 56 cyt. rozporządzenia polegające na ich błędnym zastosowaniu i uznaniu, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, należy podkreślić, że błędnie podniesiono w zarzutach kasacyjnych naruszenie "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/" cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym jak i "art. 145 § 1 ust. 1 pkt a/" tejże ustawy, gdyż nie ma takich przepisów, ponieważ są to w istocie odpowiednio przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ cyt. ustawy p.p.s.a. Ponadto błędne jest także sformułowany zarzut kasacyjny, który zakłada alternatywne naruszenie przez Sąd I instancji "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ względnie b/" tejże ustawy.

Po drugie, chybiony jest zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz w związku z art. 106 k.p.a. i art. 126 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż przepisy art. 106 k.p.a. i § 5 tegoż artykułu, zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zajęcia stanowiska służy zażalenie, nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ. W przypadku przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny, organ właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dokonuje kwalifikacji w zakresie sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (art. 51 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska). W tym celu zasięga opinii organów wymienionych w art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Artykuł 106 k.p.a. i § 5 tegoż artykułu nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. W istocie mamy tu o czynienia z zajęciem stanowiska przez inny organ, ale żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje możliwości zastosowania art. 106 k.p.a. w sytuacji, w których przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ. Opinia wyrażona w formie postanowienia przez organ wskazany w art. 51 ust. 3 nie ma charakteru wiążącego i nie podlega zaskarżeniu. Wyraża jedynie stanowisko organu opiniującego w sprawie, w której o konieczności sporządzenia raportu rozstrzygnie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydając w tym zakresie postanowienie. Dopiero postanowienie w sprawie obowiązku sporządzenia raportu wydane przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlega zaskarżeniu zażaleniem. Artykuł 106 k.p.a. znajduje zastosowanie na etapie uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia, ponieważ od niego uzależnione będzie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po trzecie, chybiony jest również zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ względnie b/" cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 106 § 2 k.p.a. polegającego na nieskutecznym zawiadomieniu stron postępowania o zwróceniu się do Starosty Kartuskiego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach w sprawie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co spowodowane jest brakiem przesłanek do zastosowania art. 106 k.p.a. czyli nie doszło także do naruszenia art. 106 § 2.

Po czwarte, chybiony jest zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 1 pkt c względnie b/" p.p.s.a. w związku z art. 106 § 4 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. polegający na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Starostę Kartuskiego, a także przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach w przedmiocie wydania opinii o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z brakiem przesłanek do zastosowania art. 106 k.p.a. i § 4 tego przepisu nie miał on zastosowania, a więc i zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszeń tego przepisu w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. są niezasadne. Ponadto, należy podkreślić, iż organ opiniodawczy ma obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, gdy jest to niezbędne, np. w przypadku gdy wynika to z opinii organów, o których stanowi dyspozycja art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Po piąte, chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ względnie b/" p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 106 § 5 k.p.a. jak i art. 46a ust. 5 cyt. ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 49 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu stronom postępowania uczestniczenia w postępowaniu przed Starostą Kartuskim oraz przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Kartuzach w przedmiocie wydania opinii o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W związku z brakiem przesłanek do zastosowania art. 106 k.p.a oraz § 5 tego przepisu nie miał on zastosowania, a więc i zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszeń tego przepisu w związku z art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., są niezasadne. Postanowienia organów wymienionych w art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska zostały prawidłowo doręczone przy zastosowaniu art. 49 k.p.a.

Po szóste, chybiony jest zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 2 pkt c/ względnie b/ p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska polegający na wydaniu postanowienia w przedmiocie odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko bez uprzedniego zasięgnięcia opinii organów wymienionych w art. 51 ust. 3. Mając na uwadze chybiony zarzut naruszenia art. 106 k.p.a., należy uznać, iż organy opiniodawcze zajęły stanowisko w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko a więc postanowienie w przedmiocie odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu zostało wydane zgodnie z prawem.

Po siódme, chybiony jest także zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 1 pkt a/" p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz w związku § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), polegające na ich błędnym zastosowaniu poprzez uznanie, iż rozbudowa i modernizacja drogi gminnej, nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie, zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i związane z tym zagrożenia były możliwe do przewidzenia już po wstępnej ocenie informacji, dlatego też właściwy organ administracji publicznej mógł odstąpić od obowiązku sporządzania raportu. Organ administracji kierując się zasadą przezorności, jest zobowiązany do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w sytuacji, gdy zagrożenia są trudne do przewidzenia.

Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.