Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1480/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 września 2016 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 września 2016 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 11 lipca 2016 r. nr: [...]

(znak sprawy: [...] ) dotyczącą ustalenia z wniosku z dnia 3 grudnia 2014r. złożonego przez [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. w K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. : "Rozbudowa i przebudowa istniejącego hotelu o skrzydło biurowe ze strefą usług i handlu w parterach wraz ze zjazdem z drogi publicznej, parkingami podziemnymi i infrastrukturą techniczną (przebudowa sieci wodnej, kanalizacyjnej, gazowej, elektroenergetycznej i teletechnicznej) na dz. nr nr [...] [...] [...] [...] obr. [...] przy ul. [...] i przy [...] w K".

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył P.J. , wskazując, że działa jako społeczny opiekun zabytków. Wezwany do wykazania interesu prawnego w sprawie, skarżący w piśmie z dnia 12 stycznia 2017 r. wyjaśnił jakie zabytkowe obiekty znajdują się pod jego opieką oraz wskazał, że uprawnienie do występowania w sprawie wynika z treści art. 102 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, strona skarżąca, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; Lex nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1138/15, dostępny w bazie orzeczeń CBOS).

Skarżącemu P.J. nie przysługiwał status strony w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny w zaskarżeniu opisanej wyżej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wywodzi jedynie z faktu pełnienia funkcji społecznego opiekuna zabytków. Zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2014, poz. 1446) społeczni opiekunowie zabytków podejmują działania związane z zachowaniem wartości zabytków i utrzymaniem ich w jak najlepszym stanie oraz upowszechniają wiedzę o zabytkach. Społeczny opiekun zabytków jest uprawniony do pouczania osób naruszających przepisy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (art. 104), jednakże ani z w/w ustawy, ani z innych przepisów nie wynika, że społeczni opiekunowie zabytków otrzymują szczególne uprawnienia przysługujące stronom w rozumieniu art. 28 k.p.a., w postępowaniach przez organami administracyjnymi, w których pojawia się zagadnienie ochrony zabytków. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja skargowa w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją i brak ten jest ewidentny.

Mając powyższe na uwadze, skarga P.J. , jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot, jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) i z tego powodu podlega odrzuceniu.