Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 997/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39 ust..1
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 325/09 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Gdańsku z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 325/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2008 r. I. S. wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Gdańsku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej na zakup żywności, leków i środków czystości.

Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], udzielił I. S. pomocy w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków w dniach od 1 lutego do 28 lutego 2009 r. w kwocie 80 zł oraz środków czystości w kwocie 30 zł.

W uzasadnieniu orzeczenia organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawczyni spełnia kryterium dochodowe przyznania świadczenia, jednakże ustalając wysokość przyznanego świadczenia organ wziął także pod uwagę możliwości finansowe MOPS w Gdańsku.

W odwołaniu od wskazanej decyzji wnioskująca podała, iż przedmiotowa decyzja jest dla nie krzywdząca, ponieważ kwota przyznanego zasiłku nie pokryła wszystkich niezbędnych wydatków poniesionych przez nią w grudniu 2008 r. i styczniu 2009 r.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość przyznanej pomocy uzależniona jest nie tylko od sytuacji osoby oczekującej udzielenia takiej pomocy, ale także od wielkości środków, jakimi dysponuje organ takiej pomocy udzielający. Uzasadniając przyznanie I. S. pomocy w kwestionowanej wysokości organ powołał się na inne decyzje dotyczące przyznanych jej zasiłków oraz na plan pomocy finansowej dla środowisk objętych pomocą w 2009 r. Z planu tego wynika natomiast, że w 2009 r. na jedno środowisko objęte pomocą przypada kwota 620,11 zł., co umożliwia przyznanie miesięcznej pomocy wysokości 51,67 zł. Tymczasem pomoc uzyskana przez I. S. powyższą kwotę przekracza.

Skargę na powyższą decyzję wniosła I. S. wskazując, iż nie zgadza się z wnioskami wywiedzionymi przez Kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

W ocenie Sądu I instancji, organ przyznając zasiłek celowy wskazał, iż skarżąca jest uprawniona do otrzymania pomocy, a także, że zakup lekarstw i środków czystości jest niezbędną potrzebą wymagającą przyznania środków. Podniósł również, iż posiadane środki finansowe nie pozwalają mu uwzględnić żądania w wysokości wskazanej we wniosku o pomoc.

Załatwiając sprawę skarżącej organ ten nie przekroczył, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, granic uznania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało zatem podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie zasiłku celowego.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła I. S., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 134, 135 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy administracyjne obu instancji naruszyły:

a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ze względu na niewyjaśnienie dokładnie okoliczności faktycznych sprawy;

b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ze względu na fakt, iż ani uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie zawierają precyzyjnych ustaleń dotyczących możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej pomimo tego, że decyzja w niniejszej sprawie polega na uznaniu administracyjnym, wobec czego organy nie wskazały w dostateczny sposób w uzasadnieniu decyzji przesłanek przyznania prawa pomocy w takiej, a nie innej wysokości;

c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu drugiej instancji, który podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W sprawie nie występują żadne z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a przesłanek nieważności postępowania, a zatem Sąd drugiej instancji związany był granicami rozpatrywanej skargi kasacyjnej.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 593 ze zm.), zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Może on być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

Z przepisu tego wynika, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego podejmowane jest przez organy w ramach uznania administracyjnego. Obejmuje ono prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Sam fakt zatem spełnienia ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwością pomocy społecznej.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organy administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, czyli w granicach pozwalających dokonać im wyboru co do rozstrzygnięcia, wyboru tego nie dokonały w sposób dowolny. Przejawiało się to w zaakceptowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustaleniach organów, że skarżąca objęta jest pomocą w ramach możliwości finansowych Ośrodka w stopniu znacznym. Za niewadliwe należy uznać także ustalenie sytuacji finansowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Gdańsku, z której wynika, iż dysponuje on ograniczonymi środkami. Nie można zatem uznać zasadności zarzutów naruszenia art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Uznanie organu doznaje ograniczeń w świetle brzmienia art. 7 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ winien załatwiać sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z tej przyczyny organ winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo ocenił, że organy administracji poczyniły ustalenia w celu zbadania sytuacji materialnej skarżącej i przedstawiły stanowisko w przedmiocie środków pozostających do ich dyspozycji, nie dopuszczając się przy tym naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. Wobec braku naruszenia przez organy powyższych przepisów brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji oddalając skargę naruszył art. 134, art. 135, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi wnoszącej skargę kasacyjną wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.