Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 952/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku firmy W. Sp. z o.o. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi zbiorczej równoległej do drogi krajowej nr [...] na działkę o nr ewid. [...] położoną w m. C., w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej zabudowy biurowo-magazynowej, nie zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi zbiorczej równoległej do drogi krajowej nr [...] na działkę o nr ewid. [...] położoną w m. C.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z przepisu § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) wynika, iż do obsługi obiektów prowadzących działalność gospodarczą należy stosować zjazdy publiczne. Częstotliwość wykorzystywania zjazdu publicznego jest niewątpliwie wyższa, niż w przypadku zjazdu indywidualnego, co powoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa ruchu na drodze. Zdaniem organu, należy uwzględnić ruch generowany przez planowaną zabudowę magazynową, w tym również przez samochody ciężarowe.

W ocenie organu, zezwolenie na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego byłoby sprzeczne z obowiązującymi przepisami w/w rozporządzenia, gdzie w § 113 ust. 7 podano, że zabrania się stosowania zjazdów z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wnioskowany zjazd publiczny usytuowany byłby w strefie oddziaływania skrzyżowania drogi gminnej z drogą zbiorczą oraz na łuku poziomym, co stanowiłoby zagrożenie dla użytkowników ogólnodostępnych dróg publicznych oraz pracowników i klientów planowanej działalności gospodarczej.

Jednocześnie organ poinformował, iż planowane zagospodarowanie przedmiotowej działki koliduje z zamierzeniem drogowym, polegającym na przebudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku C. - P. Organ podał, że część przedmiotowej działki zostanie wykupiona pod rozbudowę drogi nr [...], tj. m.in. poszerzenie trasy głównej oraz przebudowę drogi zbiorczej do 6 m, przy czym szczegółowy zakres pozyskania terenu przedmiotowej działki zostanie określony na etapie opracowywania projektu budowlanego.

Organ stwierdził, iż planowana zabudowa na w/w działce nie może być zrealizowana bez naruszenia przepisów zawartych w § 18 i 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 ze zm.), zgodnie z którymi zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe (o normatywnych wymiarach) dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo (w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne) wraz z utwardzonymi dojazdami manewrowymi.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją złożyła W. Sp. z o.o. w B., zarzucając naruszenie:

- art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.),

- przepisu § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430),

- przepisów art. 7 k.p.a. i 107 § 1 k.p.a.

Zdaniem wnioskodawcy, organ nieprawidłowo stwierdził naruszenie zasad określonych w § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430), gdyż nie uzasadnił swojego poglądu. Skarżąca spółka zarzuciła, iż stanowisko, że zjazd publiczny byłby usytuowany w strefie oddziaływania skrzyżowania drogi gminnej z drogą zbiorczą oraz na łuku poziomym jest twierdzeniem nie mającym żadnego oparcia w decyzji. Twierdzenie, że proponowana przez stronę lokalizacja zjazdu stanowić będzie zagrożenie dla użytkowników ogólnodostępnych dróg publicznych oraz pracowników i klientów planowanej działalności gospodarczej, jest całkowicie dowolne i nie mające jakiegokolwiek uzasadnienia w aktach sprawy. W ocenie strony wnioskującej, kwestionowana decyzja jest dowolna i nietrafna, wydana z naruszeniem uznania administracyjnego (art. 7 k.p.a.).

Skarżąca spółka zarzuciła także, iż drugi argument decyzji organu I instancji jest nieuzasadniony, gdyż okoliczność, że GDDKiA planuje wykup nieruchomości strony pod przebudowę drogi, nie może mieć znaczenia dla sprawy. Ponadto zarzuciła, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie daty wydania decyzji, ponieważ na decyzji przesłanej pełnomocnikowi data wydania decyzji składa się tylko z elementu identyfikującego rok i miesiąc jej wydania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1935 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku W. Sp. z o.o. z siedzibą w B., o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości C.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia organ podał, że droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Jak wynika z powyższego, w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie trudno byłoby dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony.

Organ zauważył, iż z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że nieruchomość strony przylega zarówno do drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię w ciągu drogi krajowej nr [...], jak i do drogi gminnej (ul. [...]). W ocenie organu, dojazd do nieruchomości wnioskodawcy, zgodnie z cytowanym przepisem, powinien być zapewniony poprzez zjazd z ww. drogi gminnej.

Organ stwierdził, że wnioskodawca na przedmiotowej nieruchomości planuje usytuować budynek magazynowo-biurowy. Oznacza to, iż w świetle § 55 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, wnioskowany zjazd z dodatkowej jezdni, stanowiącej część drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], byłby zjazdem publicznym.

Organ podał, że zgodnie z § 77 cytowanego rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zgodnie zaś z § 113 ust. 7 pkt 1 tego rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, gdyż jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ stwierdził, iż w analizowanej sprawie zjazd publiczny byłby usytuowany w obrębie skrzyżowania z drogą gminną (ul. [...]), co zgodnie z ww. rozporządzeniem jest niedopuszczalne.

Ponadto organ dodał, że z faktem przylegania działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy prawa możliwość ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. Możliwość ustanowienia w takiej sytuacji zjazdu z drogi publicznej nie jest bowiem wprost związana z prawem własności gruntu, lecz stanowi uprawnienie przyznawane w drodze zgody zarządcy drogi, mającej formę decyzji administracyjnej. Wskazał, iż odpowiedzialność organów administracji dróg publicznych za właściwe kształtowanie warunków komunikacji drogowej, między innymi przez wyrażanie zgody w przedmiocie wykonania lub przebudowy zjazdów z dróg przez nich administrowanych, mieści w sobie również obowiązek przestrzegania wytycznych projektowania dróg, zawierających podstawowe dla bezpieczeństwa ruchu normy techniczne.

Organ stwierdził, że stosownie do art. 7 k.p.a. zobowiązującego organ administracji publicznej do uwzględnienia w wydawanym rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu strony, dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie, w konsekwencji dając prymat interesowi społecznemu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wskazał, iż z tego względu odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię drogi krajowej nr [...]. Dodał, że ww. zjazd publiczny byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania z drogą gminną.

Jednocześnie, mając na względzie art. 9 k.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad poinformował, że planowane jest przystosowanie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej ([...]). Zdaniem organu, strona winna rozważyć opłacalność przedmiotowej inwestycji, gdyż w przypadku przebudowy drogi krajowej nr [...] na drogę ekspresową [...] cała działka nr [...] lub jej część może zostać wykupiona na poszerzenie trasy głównej i wykonanie drogi serwisowej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. Sp. z o.o. z siedzibą w B., zarzucając naruszenie:

- art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jednolity : Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.),

- przepisu § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430),

- przepisów art. 7 k.p.a. i 107 § 1 k.p.a.

Skarżąca spółka podniosła, iż organ I instancji nie uzasadnił swojego poglądu, dotyczącego naruszenia zasad określonych w § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430). Stwierdziła, iż pogląd, że zjazd publiczny byłby usytuowany w strefie oddziaływania skrzyżowania drogi gminnej z drogą zbiorczą oraz na łuku poziomym, jest twierdzeniem nie mającym żadnego oparcia w decyzji. Stanowisko organu, że proponowana przez stronę lokalizacja zjazdu stanowić będzie zagrożenie dla użytkowników ogólnodostępnych dróg publicznych oraz pracowników i klientów planowanej działalności gospodarczej, jest całkowicie dowolne.

W ocenie skarżącego, przedmiotowa decyzja jest nietrafna, wydana z naruszeniem uznania administracyjnego (art. 7 k.p.a.). Skarżący stwierdził, iż także drugi argument decyzji organu I instancji jest nieuzasadniony, gdyż okoliczność, że GDDKiA planuje wykup nieruchomości strony pod przebudowę drogi, nie może mieć znaczenia dla sprawy. Skarżąca spółka zarzuciła, iż nie ma materialno-prawnej podstawy do orzekania w niniejszej sprawie jedynie w oparciu o zamierzenia GDDKiA.

Ponadto strona skarżąca podniosła, iż wydana decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie daty wydania decyzji i podpisu pod decyzją. Na decyzji pierwszoinstancyjnej przesłanej pełnomocnikowi data wydania decyzji składa się tylko z elementu identyfikującego rok i miesiąc jej wydania, brak natomiast daty dziennej. Skarżąca spółka dodała, że ten sam zarzut dotyczy decyzji organu II Instancji, ponieważ element identyfikujący datę dzienną decyzji jest nieczytelny. Dodała, iż nieczytelna jest także pieczęć imienna osoby, która podpisała się pod decyzją, a więc nie można jej uznać za osobę uprawnioną do wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Sąd kontrolował decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości C.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), który określa, że budowa zjazdu, a zatem połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji, na lokalizację zjazdu. Przepisy ustawy nie precyzują wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu, jednak w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wystąpiła do zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię drogi krajowej nr [...], do działki nr [...] położonej w miejscowości C. Przepis art. 29 ust. 4 cytowanej ustawy, odwołujący się do warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, obliguje zarządcę drogi do rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem klasy drogi i wynikającej z tego tytułu możliwości stosowania zjazdów. Stosownie do § 78 ust. 1 ww. rozporządzenia, zjazd publiczny powinien spełniać szczególne wymogi oraz musi być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 cytowanego rozporządzenia.

Zauważyć należy, iż droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została - zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych - do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

Jak wynika z powyższego, w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają określone wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła taka wyjątkowa sytuacja, przemawiająca za uwzględnieniem żądania wnioskodawcy.

Z akt sprawy wynika, że nieruchomość skarżącej Spółki przylega zarówno do drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię w ciągu drogi krajowej nr [...], jak i do drogi gminnej (ul. [...]). Oznacza to, iż dojazd do nieruchomości strony - zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia - powinien być zapewniony poprzez zjazd z ww. drogi gminnej. Ponieważ strona skarżąca na przedmiotowej nieruchomości planuje usytuować budynek magazynowo-biurowy, w świetle § 55 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, wnioskowany zjazd z dodatkowej jezdni, stanowiącej część drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], byłby zjazdem publicznym.

Przepis § 77 cytowanego rozporządzenia stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 ww. rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, gdyż jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. W rozpatrywanej sprawie, zjazd publiczny byłby usytuowany w obrębie skrzyżowania z drogą gminną (ul. [...]), co zgodnie z ww. rozporządzeniem jest niedopuszczalne.

Wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice wyznaczają w myśl art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela. Podstawowym kryterium wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej jest konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zasada ta może wpływać na uprawnienia właściciela nieruchomości w zakresie swobodnego korzystania ze swojej własności, gdyż prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, wynikających z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą m.in. przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy.

Organ wydający zaskarżoną decyzję, działając w ramach uznania administracyjnego, był związany granicami prawa. Uwzględnienie tzw. "słusznego interesu strony skarżącej" doprowadziłoby do wydania decyzji sprzecznej z obowiązującymi przepisami. Zarządca drogi, orzekając w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, zobowiązany jest do uwzględnienia art. 7 k.p.a. i załatwienia sprawy przy jednoczesnym uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony.

Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z przepisem ustawy. Organ administracji publicznej może przyznać prymat interesowi publicznemu nad interesem strony, jeżeli znajdzie to uzasadnienie w materiale dowodowym. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją zarządca drogi dokonał wnikliwego wyważenia powyższych interesów, przyznając prymat ważnemu interesowi społecznemu - którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo i płynność ruchu dla wszystkich użytkowników drogi dojazdowej, stanowiącej dodatkową jezdnię drogi krajowej nr [...] - nad interesem indywidualnym skarżącej Spółki. Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest bowiem nadrzędną zasadą przy wyrażaniu zgody na lokalizację zjazdu.

Zarzuty dotyczące nieczytelnej daty wydania decyzji, jak i podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, należy uznać za bezzasadne, ponieważ nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez organ. Zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę do tego upoważnioną, a zatem jest wydana skutecznie.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.