Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2261/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 92 ust. 1 i ust. 2, 104
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2019 roku nr [...] Dyrektor W. Instytutu T. U. przyznał zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej

w dniu [...] 05.2019 r. [...] S.E. S. (skarżący) następujące należności pieniężne:

1. odprawę w wysokości 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, w kwocie

53 724,00 zł.,

2. ekwiwalent pieniężny za łącznie 50 dni urlopu wypoczynkowego

i dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanych w roku zwolnienia

ze służby i w roku 2018, w kwocie 20 350,00 zł.,

3. dodatkowe uposażenie roczne za 2019 r. w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje tj. w kwocie 2011,46 zł.,

4. gratyfikację urlopową przysługującą w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, należną żołnierzowi zawodowemu, jego małżonce I.C.-S., córce D.S.ur. [...].04.1999 r. , córce A. S. ur. [...] 06.2005 r. i synowi S. S. ur. [...]03.2016 r. w kwocie 6387,50 zł.

Przesłanką wydania przedmiotowej decyzji był rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczący zwolnienia [...]. S.S. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Żołnierz pełnił nieprzerwanie czynną służbę wojskową przez okres 30 lat, 4 miesięcy i 21 dni, z wyłączeniem okresu zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, wynoszących łącznie 5 miesięcy i 2 dni.

W dniu [...] czerwca 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył [...] S.S., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji oraz wypłatę dodatkowego uposażenia rocznego za 2019 r. w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za które dodatkowe uposażenie przysługuje - z uwzględnieniem okresu od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 22 kwietnia 2019 r.

W złożonym odwołaniu, żołnierz zaskarżył przywołaną powyżej decyzję w zakresie jej pkt. 3, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 83 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r. poz.330 i 730) dalej ustawa pragmatyczna, poprzez ustalenie wysokości dodatkowego uposażenia rocznego

za 2019 rok w stosunku do [...] S.S., przyjmując za jej podstawę zaniżoną wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

Decyzją z dnia [....] lipca 2019 roku nr [...] Minister Obrony Narodowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60 i 730) dalej k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pkt 2 i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej oraz w związku z pkt 2 ppkt 3 upoważnienia Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu wskazał między innymi, że wobec [...]. S.S. zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych w W. Instytucie T. U., który następnie w wyniku wydania Postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. został uchylony. Jednocześnie w okresie zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych Dyrektor Instytutu zawiesił wobec skarżącego wypłatę połowy uposażenia zasadniczego i wypłatę dodatków

o charakterze stałym (Decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r.). Podstawą materialnoprawną wydania tej decyzji był art. 92 ust. 1 ustawy pragmatycznej, zgodnie z którym: "1. Żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony

w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3 ".

Organ wyjaśnił, że ustęp 2 cytowanego przepisu wymienia natomiast okoliczności, w których żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Do okoliczności tych należy: umorzenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym. Treść ust. 2 art. 92 ww. ustawy jest w tym zakresie jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W omawianym przypadku nie nastąpiło wobec [...] S. S. umorzenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego, jak również nie doszło do jego uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym. Nie wystąpiły tym samym przesłanki, które pozwalałyby na wypłatę na rzecz żołnierza zawieszonej część uposażenia oraz należności pieniężnych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne.

Organ wskazał, że wniosek [...] S. S. o wypłatę części zawieszonego uposażenia był nieuzasadniony. Zgodne bowiem z ust. 2 art. 92 ustawy pragmatycznej, wyłącznie uniewinnienie oficera albo umorzenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego stanowi podstawę do wypłaty zawieszonej część uposażenia oraz zawieszonych należności pieniężnych, wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Zawarte w cytowanym przepisie regulacje stanowią wyraźnie, że w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Takie rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonej przeciwko skarżącemu na etapie rozpatrywania złożonego odwołania przez organ II instancji nie zapadły.

Wobec takiego stanu rzeczy, pkt 3 zaskarżonej decyzji, zdaniem organu, jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, a określona w nim należność pieniężna została ustalona prawidłowo.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się:

1) uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dyrektora W. Instytutu T. U. z dnia [...] maja 2019 roku oraz przyznania [...] S.S.dodatkowego uposażenia rocznego za 2019 roku w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za które dodatkowe uposażenie przysługuje - z uwzględnieniem okresu od dnia 1 stycznia 2019 roku do dnia 22 kwietnia 2019 roku, w którym to bezpodstawnie zawieszono [...] S. S. wypłatę o połowę uposażania zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym, na podstawie zaskarżonej decyzji nr [...] Dyrektora T. Instytutu U. z dnia [...] grudnia 2018 roku,

2) zwrotu kosztów sądowych poniesionych w sprawie, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Wyżej wymienioną decyzję zaskarżył w całości, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, to jest przepisu:

1) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez:

a) oparcie zaskarżonej decyzji na motywach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 roku (sygn. II SA/Wa 342/1), dotyczącej zupełnie innego stanu faktycznego i prawnego, aniżeli ten, który występuje w przedmiotowej sprawie, a tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej,

2) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez:

a) nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów skarżącego, zawartych w odwołaniu, złożonym w dniu [...] czerwca 2019 roku oraz niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej kwestionowanego rozstrzygnięcia,

b) bezkrytyczną aprobatę stanowiska Dyrektora W. Instytutu T.U., przy jednoczesnym ograniczeniu motywów decyzji w tym zakresie do suchego powielenia zapisu ustawy - bez przeprowadzenia jego analizy (wykładni) w kontekście stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i podniesionych przez skarżącego zarzutów co tym samym powoduje, iż rozstrzygnięcie to umyka kontroli instancyjnej oraz godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności obowiązek organów w zakresie wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

3) art. 12 k.p.a. konstytuującego zasadę wnikliwego działania organu, gwarantującą dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez niepoczynienie przez organ II instancji przy rozpoznawaniu odwołania jakichkolwiek samodzielnych, ponownych i własnych ustaleń w sprawie oraz odniesień, co do węzłowych zagadnień dotyczących stanu faktycznego, które dało asumpt do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia,

4) art. 92 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niezastosowanie oraz wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niezaktualizowania się

w sprawie przesłanki dopuszczalności zawieszenia części uposażenia oraz dodatków o charakterze stałym w odniesieniu do [...] S] S] - albowiem decyzję nr [...] Dyrektora T. I. U. z dnia [...] grudnia 2018 roku oparto na wadliwym, przywołującym podstawy nieznajdujące żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz nieprawomocnym postanowieniu Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej

w W. Wydział do Spraw Wojskowych z dnia [...] listopada 2018 roku, wyeliminowanym z obrotu prawnego w całości postanowieniem Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia [...] kwietnia 2019 roku - w następstwie przeprowadzonej kontroli instancyjnej tegoż rozstrzygnięcia, w toku której stwierdzono brak podstaw do zastosowania jakichkolwiek środków zapobiegawczych wobec skarżącego

i przywołano postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Karnej z dnia 22 listopada 2018 roku (VII Kz 17/18), gdzie uznano, że popełnienie przestępstwa przez skarżącego nie zostało uprawdopodobnione,

5) art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną wykładnię oraz uznanie, że wypłatę zawieszonej części uposażenia oraz dodatków o charakterze stałym determinuje wyłącznie sposób zakończenia postępowania karnego, abstrahując od ziszczenia się podstawy zawieszenia, wymienionej w art. 92 ust. 1 ww. ustawy, co prowadzi do paradoksalnego wniosku, że wydanie choćby fasadowego postanowienia przez oskarżyciela publicznego o zastosowaniu środków zapobiegawczych, nawet pomimo braku jakichkolwiek podstaw ku temu, które to postanowienie nigdy nie staje się prawomocne i jest wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek jego uchylenia, musi ex lege prowadzić do zawieszenia żołnierzowi części uposażenia, aż do czasu zakończenia postępowania karnego na skutek umorzenia postępowania lub uniewinnienia, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że taki skutek może wywołać jedynie orzeczenie prawomocne i wykonalne,

6) art. 83 ust 2 pkt 2 w zw. z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ustalenie wysokości dodatkowego uposażenia rocznego za 2019 rok w stosunku do [...] S. S. przyjmując za jej podstawę zaniżoną wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym - w następstwie nieuwzględnienia wadliwości decyzji nr [...] oraz [...] Dyrektora T. I. U. z dnia [...] grudnia 2018 roku oraz z dnia [...] maja 2019 roku.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się

do poszczególnych zarzutów skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przywołał treść art. 94 ust. 1 ustawy pragmatycznej, z którego wynika, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości zależnej od okresu pełnienia czynnej służby wojskowej. Zgodnie z treścią art. 92

ust. 2 ww. ustawy, żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności, wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia w którym uposażenie i inne należności stały się wymagalne. Jest to jednak możliwe tylko w dwóch przypadkach, a mianowicie w razie umorzenia postępowania lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu. Sama okoliczność zwolnienia oficera ze służby wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego oraz uchylenie - przed zakończeniem postępowania karnego - środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, nie ma jeszcze wpływu na sytuację prawną żołnierza w zakresie dotyczącym wypłaty zawieszonych należności. Wypowiedzenie przez oficera stosunku służbowego przed zakończeniem postępowania karnego nie może być traktowane jako sposób na "obejście" skutków przewidzianych w art. 92 ust. 1 ustawy. Zapobiega temu właśnie art. 92 ust. 2, który wprost uzależnia wypłatę zawieszonych świadczeń od umorzenia postępowania karnego albo treści wyroku sądu karnego.

Przepis ten wymienia wprost okoliczności, w których żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Jak już wcześniej wspomniano, do okoliczności tych należy: umorzenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym. Treść ust. 2 art. 92 ww. ustawy jest w tym zakresie jednoznaczna

i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W omawianym przypadku nie nastąpiło, do chwili wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, wobec [...] S.S. umorzenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego, jak również nie doszło do jego uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym. Nie wystąpiły tym samym przesłanki, które pozwalałby na zmianę wysokości dodatkowego uposażenia rocznego za 2019 rok ustalonej w pkt. 3 decyzji nr [...] Dyrektora W. Instytutu T. U. z dnia [...] maja 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż uprawnienia sądów administracyjnych określone wskazanymi przepisami, sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach skargi uznał, iż jest ona zgodna z prawem, co czyni skargę niezasadną.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił miedzy innymi art. 92 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej. Przepis powyższy stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Stosownie do ust. 2, w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z odsetkami ustawowymi od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Pojęcie "zawieszenie wypłaty", którym posługuje się przepis, nie jest tożsame z pojęciem "utraty prawa" do określonych świadczeń. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż jeżeli następuje zawieszenie wypłaty to ustanie przyczyn tego zawieszenia winno skutkować wypłatą należności pieniężnych, które z racji zawieszenia nie mogły zostać uprzednio wypłacone, o ile nie zaszły przewidziane przepisami ustawy okoliczności, powodujące utratę prawa do określonego świadczenia. Z art. 92 ust. 2 cyt. ustawy wynika, iż zawieszone należności zostaną wypłacone w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo wyroku uniewinniającego.

W sprawie znajduje również zastosowanie obowiązujące w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz.U. z 2014 r. poz.355).

Rozporządzenie określa tryb przyznawania oraz terminy wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego. Przyznanie dodatkowego uposażenia rocznego następuje w rozkazie personalnym albo decyzji organu, o którym mowa w art. 104 ustawy pragmatycznej, właściwego ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dodatkowe uposażenie roczne. W przypadkach, o których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy, dodatkowe uposażenie roczne wypłaca się w terminie wypłaty zawieszonej części uposażenia.

Jak wynika z akt niniejszego postępowania wobec [...] S.S. postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej w W.Wydział do spraw Wojskowych z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie sygn. akt PO VIII101.2018 zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych w Wojskowym Instytucie T.U.. Powyższy środek zapobiegawczy został uchylony postanowieniem Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. Z chwilą zawieszenia skarżącego w wykonywaniu czynności służbowych Dyrektor Instytutu zawiesił wobec skarżącego wypłatę połowy uposażenia zasadniczego i wypłatę dodatków o charakterze stałym (Decyzja nr [...] z dnia [....] grudnia 2018 r.) działając na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy pragmatycznej.

W toku postępowania skarżący wskazywał na uchylenie zastosowanego wobec niego środka zapobiegawczego. Organ ani Sąd nie mają możliwości badania - na użytek niniejszego postępowania - prawidłowości czy zasadności tego postanowienia. Podkreślenia wymaga również fakt, że powyższe postanowienie wywołało skutki do czasu wyeliminowania go z porządku prawnego. Tymi skutkami była właśnie konieczność zastosowania wobec skarżącego art. 92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i m.in. obniżenie uposażenia skarżącego.

Sąd w pełni podziela argumentację organu, iż uchylenie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie prowadziło do zmian w kwestii uposażenia należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Bowiem wyłącznie uniewinnienie oficera lub umorzenie postępowania karnego, stanowi podstawę do ponownego ustalenia należności przysługujących przy zwolnieniu. Przedstawione stanowisko znajduje podstawę w art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 14 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), jak również obowiązującym w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r.

w sprawie przyznania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz.U. z 2014 r. poz.355). Zawarte tam regulacje stanowią, że w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Takie rozstrzygnięcia w sprawie karnej skarżącego do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zapadły. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie w wyroku z dnia 13 lutego 2012 r. II SA/Wa 2041/11.

Sama okoliczność zwolnienia oficera ze służby wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego oraz uchylenie - przed zakończeniem postępowania karnego - środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia

w czynnościach służbowych, nie ma jeszcze wpływu na sytuację prawną żołnierza

w zakresie dotyczącym wypłaty zawieszonych należności.

Na zakończenie Sąd wskazuje, że nie doszło w niniejszej sprawie

do naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., gdyż organ nie oparł skarżonego rozstrzygnięcia na wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 342/13, wyrok ten organ przywołał jedynie informacyjnie w celu wyjaśnienia skarżącemu, że może wnioskować

o uzupełnienie odprawy. W ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonano szczegółowej analizy art. 92 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej, a wydając zaskarżoną decyzję organ opierał się jedynie na faktach zaistniałych w sprawie.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.