Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 543/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędziowie NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Jerzy Rypina, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt I SA/Po 1636/03 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt I SA/Po 1636/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. K.

na decyzję Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach.

2. Z ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli skarbowej decyzją z dnia [...] ustalił S. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 1999 r. w kwocie 24.068,20 zł, stwierdzając, że wydatki poniesione przez J. i S. K. w tym roku na utrzymanie rodziny, na darowizny, zakup komputera, inwestycje giełdowe, zakup nieruchomości, wpłaty na rachunek bankowy, na zaliczki na podatek dochodowy, składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przewyższały ujawnione dochody o kwotę 64.181,86 zł. Organ uznał, że małżonkowie nie wykazali, iż dysponowali na dzień 1 stycznia 1997 r. oszczędnościami zgromadzonymi w domu w wysokości 35.100 DEM oraz 12.000 zł.

3. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania i wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, jednocześnie podnosząc zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji przez ten organ.

4. Izba Skarbowa w Poznaniu decyzją z dnia [...] uchyliła w części decyzję organu I instancji i ustaliła zobowiązanie podatkowe w kwocie 21.727,15 zł, za prawidłowo wykazane uznając uzyskane w 1999 r. dochody i zasoby z poprzedniego okresu małżonków K. w łącznej kwocie 152.257,33 zł oraz brak oszczędności na początek tego roku pochodzących z lat poprzednich z kwoty w wysokości 35.100 DEM i 12.000 zł posiadanej na dzień 1 stycznia 1997 r., jak również wysokość wydatków poniesionych w 1999 r. w łącznej kwocie 210.196,41 zł, w tym koszty utrzymania rodziny w wysokości 18.641,52 zł zgodne z oświadczeniem podatników, a nie w kwocie przyjętej przez organ I instancji w oparciu o dane statystyczne GUS. W uzasadnieniu decyzji wskazała jakie kwoty zaliczyła do dochodów, a jakie do wydatków małżonków. Stwierdziła, że podatnicy nie uprawdopodobnili posiadania wymienionych kwot w domu i wskazała 9 dowodów operacji finansowych z przeszłości (rok 1991 i 1996), przedłożonych przy piśmie z dnia 25 listopada 2002 r., które faktu posiadania tych kwot nie potwierdzają. Na wezwanie organów obu instancji nie przedłożyli oni nie tylko historii rachunków dewizowych oraz złotowych posiadanych oszczędności z okresu przed 1997 r., ale także dowodów wniesionego wkładu budowlanego.

Organ wskazał, że z zeznań podatkowych skarżących za lata 1992-1996 wynika, iż za powyższe lata łączny dochód po opodatkowaniu wyniósł 21.670,26 nowych złotych, gdy koszty związane z utrzymaniem rodziny, nawet przyjmując połowę przeciętnej kwoty wg GUS, wyniosły łącznie za lata 1992-1996 33.925,00 nowych złotych. Z powyższego wynika, że źródłem finansowania mienia o tak znacznej wartości musiały być inne źródła to jest np. oszczędności z lat ubiegłych oraz dochody S. K. z prywatnej praktyki lekarskiej opodatkowanej ryczałtowo w formie karty podatkowej. Na ocenę zgromadzonego materiału dowodowego miało wpływ również to, że strona konsekwentnie odmawiała podania nawet w przybliżeniu kwot jakie zapłaciła za nabyte samochody, jak i to, że w latach przed 1990 i następnych podatnicy gromadzili złote i dewizy na rachunkach bankowych, zakładali lokaty oraz inwestowali na giełdzie, czego zresztą w złożonym oświadczeniu nie ujawnili.

5. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik S. K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust.1 i 3, art. 30 ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. oraz istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 124, art. 144, art. 180 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwanej dalej ord. pod. Powtórzył także zarzut bezskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, składając dwa oświadczenia, których w postępowaniu odwoławczym nie przedłożono.

6. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

7. Sąd I instancji - oddalając skargę - wskazał, że w rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły, iż na początku 1997 r. S. i J. K. nie posiadali, a konkretnie nie wykazali posiadania oszczędności z poprzedniego okresu w gotówce w wysokości 35.100 DEM poza rachunkami bankowymi. Co do kwoty 12.000 zł jej ewentualne posiadanie mogło mieć wpływ na wydatki 1997 r. i ewentualnie 1998 r. w zakresie bilansu otwarcia, co szczegółowo uzasadniono w wyrokach Sądu o sygn. I SA/Po 1631/03 i I SA/Po 1634/03, I SA/Po 1632 I SA/Po 1635/03. Wskazał na bezzasadność zarzutu, że organy podatkowe, bez żadnego uzasadnienia prawnego i faktycznego lub w wyniku lakonicznego uzasadnienia, nie uwzględniły posiadania przez podatników na koniec roku 1996 oszczędności w wysokości 35.100 DEM, z których także w latach 1997 i 1998 pokrywali wydatki do pełnej ich wysokości. Zauważył, że skarga zawiera przytoczenie tez orzecznictwa sądowo-administracyjnego dotyczących zagadnień natury ogólnej z zakresu opodatkowania dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu oraz zasad postępowania podatkowego, które powyżej sformułowanego zarzutu nie czynią zasadnym. Niezrozumiałe są wręcz w związku z treścią art. 20 ust. 2 i 3 u.p.d.o.f. wywody poświęcone zasadom szacowania podstawy opodatkowania, jak również odwołanie się do transformacji ustrojowej jako powodu braku stabilizacji finansowej i bankowej, i faktu powszechnie znanego mającego znaczenie dowodowe w tej sprawie, skoro w postępowaniu podatkowym wykazano, że właśnie w okresie około 1990 r. i później podatnicy gromadzili środki finansowe w złotych i dewizach na rachunkach bankowych, zakładali lokaty lub inwestowali na giełdzie, na co wskazały organy podatkowe, uzasadniając odmowę wiarygodności twierdzeń strony co do zgromadzenia w domu wg stanu na początek 1997 r. oszczędności w wysokości 35.100 DEM. Sąd I instancji wskazał, że dowodami mającymi udowodnić powyższą okoliczność były wyłącznie wypłaty załączone do pisma pełnomocnika strony z dnia 25 listopada 2002 r. świadczące o dokonanych operacjach na rachunkach bankowych w 1991 i 1996 r. Zdaniem Sądu, ocena tych dowodów dokonana przez organy podatkowe nie może być uznana za fragmentaryczną, pobieżną, mało staranną czy niewyczerpującą. Nie wskazuje ona także na bierną postawę organu. Przedstawione dokumenty wypłat z rachunków złotowych i dewizowych z okresu przed 1997 r. zostały dokładnie ocenione oraz zbadane i zweryfikowane, przez odniesienie wypłat w nich wskazanych zarówno do zdarzeń gospodarczych bezpośrednio po tych wypłatach następujących, do wysokości uzyskiwanych w tym okresie zgłoszonych do opodatkowania przychodów, jak i porównane z tymi przychodami, kosztami utrzymania rodziny oraz wielkością znacznego majątku, który małżonkowie K. zgromadzili przed 1997 r. Dokonane odniesienia i porównania dały podstawę do prawidłowego wniosku, że wynikające z tych dowodów środki finansowe stanowiły źródło nabycia znacznego majątku stron zgromadzonego do roku 1996 włącznie, ewentualnie oszczędności w wysokości ok. 12.000 zł zgromadzonych wg stanu na początek 1997 r., na co wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyrokach z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt I SA/Po 1631/03 I SA/Po 1634/03. Natomiast nie ma podstaw, aby uznać za trafne stanowisko pełnomocnika skarżącej, ze dowody te potwierdziły posiadanie w domu przez podatników na początku 1997 r. sumy 35.100 DEM, umożliwiającej pokrycie z niej wydatków w 1997 i 1998 r. oraz 1999 r.

Sąd uznał za bezzasadny zarzut braku skutecznego doręczenia dnia 23 grudnia 2002 r. pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu I instancji z dnia 20 grudnia 2002 r. Stwierdził, że z treści art. 144 ord. pod. nie da się wyprowadzić wniosku, iż doręczenie pisma adresatowi przez pracownika organu, jakim bez wątpienia jest inspektor kontroli skarbowej w odniesieniu do decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, może skutecznie nastąpić dopiero wówczas, gdy zostanie wyczerpana przez ten organ droga doręczeń za pośrednictwem poczty. Z adnotacji urzędowej inspektora kontroli skarbowej na decyzji z dnia 20 grudnia 2002 r. wynika, że pełnomocnik skarżących - radca prawny odmówił odbioru decyzji w swojej kancelarii w dniu 23 grudnia 2002 r. Zgodnie zaś z art. 153 § 2 ord. pod. odmowa przyjęcia decyzji przez jej adresata, będącego pełnomocnikiem strony, skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w dniu, w którym ta odmowa nastąpiła. Wyjaśnienie na rozprawie przez tego pełnomocnika, że odmówił dnia 23 grudnia 2002 r. w swojej kancelarii inspektorowi kontroli skarbowej "rozmowy w sprawie decyzji" organu I instancji nie obala wiarygodności informacji urzędowej inspektora, iż bezskutecznie próbował doręczyć pełnomocnikowi strony decyzję, skoro inspektor w tym celu do kancelarii przybył, nie zaś w celu prowadzenia rozmowy w sprawie decyzji. Bezsporne jest także, że inspektor kontroli skarbowej ponownie przybył tego samego dnia do kancelarii pełnomocnika w asyście dwóch pracowników, a prowadząca obsługę kancelarii Al. Z. odmówiła przyjęcia i potwierdzenia odbioru decyzji, powołując się na polecenie pełnomocnika strony. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do przyjęcia w świetle art. 148 § 1 i 2 pkt 2, art. 152 § 2 i art. 153 § 2 ord. pod., że doręczenie pełnomocnikowi strony decyzji, którą zresztą pozostawiono w jego kancelarii, nie było skuteczne. A. Z., co wynika z wyjaśnienia pełnomocnika strony na rozprawie, wykonywała czynności obsługi jego kancelarii, pozostając w stosunku zlecenia z firmą K., której radca ten powierzył w 2002 r. prowadzenie swojej kancelarii. O pewności natomiast doręczenia właściwego decyzji organu I instancji pełnomocnikowi strony świadczy nadto wniesienie przez tego pełnomocnika odwołania od decyzji w ustawowym terminie.

8. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną pełnomocnika podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, przeprowadzenie dowodu z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawach I SA/Po 1634/03 oraz I SA/Po 1635/03 oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych, zarzucił naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wydając zaskarżoną decyzję organ podatkowy nie dopuścił się istotnych naruszeń przepisów procesowych tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ord. pod. w zw. z art. 20 ust 3 u.p.d.o.f., mających istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w wyniku uchybień proceduralnych podstawę rozstrzygnięcia stanowiły błędne ustalenia faktyczne.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe dotyczące nieujawnionych źródeł przychodów podatnika i jego małżonki w latach 1997-1999. W wyniku złożenia skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzeczono, że organy podatkowe niedokładnie wyliczyły wartość zgromadzonego w 1997 r. mienia podatników, zatem decyzja organu dotycząca wysokości przychodów pochodzących z nieujawnionych źródeł w 1997 r. winna zostać uchylona z uwagi na uchybienia proceduralne.

Stwierdził, że niezależnie od treści orzeczenia WSA ustalony w toku tej sprawy stan faktyczny również był wadliwy, bowiem podatnikowi przypisano wydatki z lat poprzednich, których nie poniósł (kwestia wydatków na nieruchomość letniskową, sprawa wydatków na samochody, co do których był jedynie współwłaścicielem), jak i nie uwzględniono części oszczędności wskazywanych przez podatnika - kwota 36.000,00 DM). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 października 2005 r. uchylił decyzję dotyczącą wymiaru podatku od przychodów pochodzących z nieujawnionych źródeł podatnika za 1998 r., doszedł bowiem do przekonania, że w przypadku, gdy w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego wysokość środków finansowych, jakimi dysponował podatnik w 1997 r. będzie inna, niż przyjęto w uchylonej decyzji, to okoliczność ta mieć będzie wpływ na wymiar podatku w 1998 r.

Podniósł, że również w przypadku, gdyby ustalona w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego 1997 i 1998 r. kwota przychodów i wydatków w 1998 r. będzie inna niż w uchylonej decyzji (dotyczącej 1998 r.), to okoliczność ta będzie również miała istotny wpływ na ustalenie wysokości środków finansowych, jakimi podatnik i jego małżonka dysponowali w 1999 r., czego WSA wydając zaskarżone orzeczenie nie wziął pod uwagę. Uznał bowiem, że stan faktyczny został w zaskarżonej decyzji organu podatkowego ustalony prawidłowo i zgodnie z przepisami proceduralnymi.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził, powołując się na art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ord. pod. w zw. z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., że obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego obciąża organy podatkowe zarówno w odniesieniu do poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków, jak i całości posiadanych w tym roku środków finansowych (zgromadzonych w roku podatkowym oraz latach poprzednich, a pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania). Podniósł, że dopiero dokładne wyliczenie przychodu oraz mienia, którym podatnik dysponował z okresu poprzedniego może stanowić podstawę wydania decyzji wymiarowej w zakresie przychodów nieujawnionych. W niniejszej sprawie WSA nie wziął pod uwagę, że nowe decyzje wymiarowe w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 1997 i 1998 r. oraz poczynione w toku postępowań podatkowych ustalenia będą miały istotny wpływ na ustalenia faktyczne w przedmiocie dysponowania w 1999 r. określonymi środkami majątkowymi pochodzącymi z poprzednich okresów rozliczeniowych. Wskazał, że jeśli Sąd uznał, iż ustalenia dotyczące środków majątkowych jakimi dysponował podatnik i jego małżonka w 1997 i 1998 r. są błędne, to tym samym za błędne uznać należy ustalenia dotyczące 1999 r., skoro w 1999 r. podatnicy dysponowali środkami pochodzącymi z lat 1997 i 1998. Podkreślił, że błędne ustalenia faktyczne miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ miały decydujący wpływ na ustalenie istnienia i wysokości zobowiązania podatkowego, a zatem w konsekwencji zgodności z prawem zaskarżanej decyzji.

9. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie jego uzasadnienia.

10. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację ze skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucono w niej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że podejmując decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach "organ podatkowy nie dopuścił się istotnych naruszeń przepisów proceduralnych" (art. 122, 187 § 1 i 191 ord. pod.) w zw. z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., mających istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej w uchybieniach tych upatrywał źródła błędnych ustaleń faktycznych, które uszły uwadze Sądu. Stwierdzeniu temu przeczy treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wbrew zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej stanowisku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odniósł się do kwestii "bilansu otwarcia" na 1999 r., tj. rozważył ustalenia organów podatkowych w przedmiocie dysponowania przez podatników środkami wypracowanymi wcześniej (w 1997 i 1998 r.). Zauważył on jednocześnie, że "co do kwoty 12.000 zł, jej ewentualne posiadanie mogło mieć wpływ na wydatki roku 1997 i ewentualnie 1998 r. w zakresie bilansu otwarcia, co szczegółowo uzasadniało w wyrokach [...] Sądu o sygn. I SA/Po 1631/03 i I SA/Po 1634/03, I SA/Po 1632/03 i I SA/Po 1635/03" (s. 5 uzasadnienia wyroku). Sąd przyznał następnie, że brak jest podstaw do uznania za trafne stanowiska pełnomocnika skarżącej co do potwierdzenia posiadania przez małżonków na początek 1997 r. sumy 35.100 DEM, "umożliwiającej pokrycie z niej wydatków w 1997 i 1998 oraz 1999 r.". Zagadnienie wpływu ustaleń organów podatkowych dotyczących wysokości środków finansowych, którymi dysponowała podatniczka w latach wcześniejszych, na określenie wielkości tych środków w 1999 r. było przedmiotem oceny Sądu. Co więcej, powołał się on na wydane uprzednio wyroki, co świadczy o tym, iż przeprowadzono weryfikację ustaleń organów podatkowych. W tej sytuacji trudno mówić o "błędnym ustaleniu stanu faktycznego" będącym wynikiem przyjęcia przez Sąd, że wydając zakwestionowaną decyzję "organ podatkowy nie dopuścił się istotnych naruszeń przepisów proceduralnych". Wypada przy okazji zauważyć, iż sąd administracyjny wyposażony w kompetencje kasacyjne nie dokonuje ustaleń stanu faktycznego sprawy, a jedynie sprawdza - badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji - czy ustalenia te nie naruszają wymagań narzuconych przez przepisy prawa procesowego. W rozważanym przypadku objął on zakresem swojej oceny wszystkie istotne elementy stanu faktycznego sprawy, co znalazło stosowne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłego wyroku. Samo uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej jest niezbyt konsekwentne, gdyż źródła "całkowicie błędnych" ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu upatruje się z jednej strony w "błędnej interpretacji przepisów postępowania, z drugiej zaś - w przyjęciu przez Sąd, iż wydając zaskarżoną decyzję organ podatkowy nie dopuścił się istotnych naruszeń przepisów proceduralnych (art. 122, 187 § 1 i art. 191 ord. pod. w zw. z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.).

Za nieuzasadniony trzeba też uznać wniosek autora skargi kasacyjnej o przeprowadzenie dowodu z akt spraw będących przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (I SA/Po1632/03 i I SA/Po 1631/03). Zakładając nawet, że chodziło tu o wniosek dotyczący przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 w zw. z art. 193 u.p.p.s.a., to nie zaistniała przesłanka, od spełnienia której uzależniono dokonanie tej czynności. Zgodnie z hipotezą wynikającej z niego normy, dowód taki sąd może przeprowadzić "jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Tymczasem w samej skardze kasacyjnej użyto trybu warunkowego, podnosząc, że gdy "ustalona w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego 1997 i 1998 r. i ustalona przez organ podatkowy kwota przychodów i wydatków będzie inna niż w uchylonej decyzji (dotyczącej 1998 r.), to okoliczność ta będzie również miała istotny wpływ na ustalenie wysokości środków finansowych, jakimi podatniczka i jej małżonek dysponowali w roku 1999, czego WSA wydając zaskarżone orzeczenie nie wziął pod uwagę". Jak już zaznaczono, kwestia ta była przedmiotem oceny sądu I instancji, której nie sposób zarzucić dowolności czy też pominięcia elementów o istotnym znaczeniu dla kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymiarowej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 204 pkt 1 i art. 207 § 2 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części uzasadnia fakt sporządzenia przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dwu sprawach (II FSK 542/06 i II FSK 543/06) dwóch jednobrzmiących odpowiedzi na skargi kasacyjne.

.