Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1889/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Adam Lipiński Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO) decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzją własną z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]), odmawiającą uwzględnienia wniosku G. G. w sprawie skargi na przetwarzanie jego danych osobowych przez B. w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów, prowadzonym przez Związek Banków Polskich.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 14 grudnia 2011 r. do Biura GIODO wpłynęła skarga G. G. z dnia 5 grudnia 2011 r. na przetwarzanie jego danych osobowych przez B. z siedzibą w W. [...].

W piśmie z dnia 4 stycznia 2012 r., uzupełniającym przedmiotową skargę, G. G. wskazał, iż jej przedmiotem jest przetwarzanie przez B. jego danych osobowych w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów, prowadzonym przez Związek Banków Polskich z siedzibą w Warszawie przy ul. Kruczkowskiego 8. W ocenie skarżącego, dokonanie przez B. wpisu w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów jest działaniem/przetwarzaniem danych bezprawnym, będącym kontynuacją przestępczych zachowań wobec jego osoby w miesiącach czerwcu i lipcu 2011 r. i nie ma na celu ochrony dobra publicznego ani osób trzecich w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z powyższym wniósł o nakazania B. usunięcia jego danych osobowych z Bankowego Rejestru Klientów Niesolidnych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego GIODO ustalił, iż w dniu [...] kwietnia 1996 r. G. G. zawarł z B. umowę o prowadzenie rachunku [...] oraz w dniu [...] lipca 1997 r. umowę o pożyczkę w [...]. Umowa o pożyczkę w [...] z dnia [...] lipca 1997 r. została następnie aneksowana w dniu [...] lipca 2005 r. Pismem z dnia 8 lipca 2011 r. B., na podstawie § 4 ust. 1 umowy z dnia [...] lipca 1997 r. (zmienionej aneksem nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r.), wystąpił do skarżącego o przedłożenie aktualnych dokumentów, potwierdzających wysokość i źródło uzyskiwanych przez niego dochodów. Wobec zaś odmowy złożenia przez skarżącego żądanych dokumentów, B. pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. poinformował go o wygaśnięciu z dniem 31 lipca 2011 r. umowy pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r. oraz, wobec nieuregulowania przez skarżącego zadłużenia wobec B., pismem z dnia 29 września 2011 r. wezwał go do zapłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy z dnia [...] lipca 1997 r. W treści przedmiotowego wezwania B. poinformował skarżącego, iż brak uregulowania wymagalnych należności skutkować będzie umieszczeniem jego danych osobowych m.in. w systemie Bankowy Rejestr Niesolidnych Klientów, prowadzonym przez Związek Banków Polskich.

Z uwagi na zadłużenie, powstałe w związku z wygaśnięciem w dniu 31 lipca 2011 r. umowy pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r., B. wypowiedział skarżącemu ww. umowę, przekazując w dniu 7 listopada 2011 r. do Bankowego Rejestru Niesolidnych Klientów, prowadzonego przez Związek Banków Polskich, jego dane osobowe w zakresie: imienia i nazwiska, serii i numeru dowodu osobistego, numeru PESEL oraz adresu zamieszkania.

G. G.. pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. wystąpił do B. z wnioskiem o usunięcie jego danych osobowych z Bankowego Rejestru Klientów Niesolidnych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. poinformował skarżącego, iż z uwagi na istnienie zadłużenia wobec B., spowodowanego niespłaceniem zamkniętego limitu pożyczki, przetwarzanie jego danych w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów jest w pełni uzasadnione .

W pisemnych wyjaśnieniach, złożonych na wezwanie GIODO, B. wskazał, iż przetwarza dane osobowe skarżącego w związku z zawartą przez niego z B. umową z dnia [...] kwietnia 1996 r. o prowadzenie rachunku [...] oraz umową z dnia [...] lipca 1997 r. o pożyczkę w [...] na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz art. 105a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, wobec konieczności przetwarzania danych w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego.

Odnosząc się natomiast do okoliczności przekazania danych G. G. do systemu Bankowy Rejestr Klientów Niesolidnych, B. wyjaśnił, iż powyższe wynikało z nieuregulowania przez niego zadłużenia wobec B., wynikającego z umowy o pożyczkę z dnia [...] lipca 1997 r. Jednocześnie B. podkreślił, iż z uwagi na istniejące nadal zadłużenie, dane skarżącego są przetwarzane w wyżej wymienionych bazach.

Związek Banków Polskich w wyjaśnieniach, udzielonych na wezwanie GIODO, wskazał natomiast, iż według stanu bazy danych na dzień 26 stycznia 2012 r., tj. dzień sporządzenia pisma do GIODO, wpis dotyczący skarżącego widnieje w Bankowym Rejestrze Klientów Niesolidnych, a podstawą przetwarzania jego danych osobowych są art. 105 ust. 4 oraz art. 105a ust. 3 Prawa bankowego.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, GIODO decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w związku z art. 105 ust. 4 i 105a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, odmówił uwzględnienia wniosku G. G. w sprawie skargi na przetwarzanie jego danych osobowych przez B. z siedzibą w W. przy ul. [...] w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów, prowadzonym przez Związek Banków Polskich z siedzibą w Warszawie przy ul. Kruczkowskiego 8.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonał jedynie oceny legalności przetwarzania danych osobowych G. G., natomiast nie badał kwestii istnienia lub nieistnienia wierzytelności, ani słuszności i zakresu podnoszonych przez B. roszczeń cywilno-prawnych wobec skarżącego, gdyż takie sprawy są sprawami cywilnymi i powinny być rozpatrywane w postępowaniach prowadzonych przez sądy powszechne.

GIODO wskazał, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skarżący zawarł umowę kredytową z B. Podstawą przetwarzania przez B. jego danych osobowych była więc przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, mówiąca o tym, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą. W sytuacji natomiast, gdy skarżący popadł w zwłokę w spłacie zobowiązań wobec B., w dniu 7 listopada 2011 r. wystąpił on z wnioskiem do Związku Banków Polskich o dokonanie wpisu danych osobowych skarżącego do Bankowego Rejestru Klientów Niesolidnych. Podstawą przekazania przez B. danych osobowych skarżącego do Związku Banków Polskich był art. 105 ust. 4 Prawa bankowego.

Działanie B. było zatem legalne w świetle przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 tej ustawy, przetwarzanie (w tym udostępnienie) danych osobowych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2) lub gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5).

Organ podkreślił, iż co do zasady art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 Prawa bankowego mogą być podstawą przekazania Związkowi Banków Polskich danych osoby fizycznej przez B. oraz ich przetwarzania przez Związek Banków Polskich do momentu wygaśnięcia zobowiązania. W niniejszej sprawie natomiast zaciągnięte przez skarżącego zobowiązanie wobec B. nie wygasało, co uzasadnia dotychczasowe istnienie zapisu dotyczącego jego osoby w Bankowym Rejestrze Klientów Niesolidnych.

Brak jest zatem podstaw do wydania - zgodnie z wnioskiem skarżącego - decyzji nakazującej B. usunięcie jego danych osobowych z bazy Bankowego Rejestru Klientów Niesolidnych, prowadzonego przez Związek Banków Polskich, bowiem powyższe przetwarzanie danych skarżącego znajduje prawne uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych.

W złożonym do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. G.. wskazał, iż zaskarża decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. w całości i wnosi o ponowne rozpoznanie sprawy. Uzasadniając powyższe, podniósł, iż umowy z B. zawarł przed datą uchwalenia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowy, dlatego też z zawartych przez niego z B. umów nie wynika i nie może wynikać upoważnienie do przetwarzania jego danych osobowych. Nie oznacza to jednak braku ochrony prawnej z tej ustawy, wynikającej, a dotyczącej zdarzeń z czasu jej obowiązywania. Skarżący zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż organ z jednej strony twierdzi, że nie badał kwestii istnienia lub nieistnienia wierzytelności, gdyż nie leży to w zakresie jego właściwości, a jednocześnie stwierdza, że skarżący popadł w zwłokę w spłacie zobowiązań wobec B., czego nie mógł ustalić bez zbadania kwestii istnienia lub nieistnienia wierzytelności. Skoro natomiast organ ustalił, że umowa pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r. wygasła w dniu 31 lipca 2011 r., to przetwarzanie jego danych osobowych jest niedopuszczalne, albowiem nie jest konieczne do jej realizacji. Z powyższego wynika brak przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych, na którą powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, a zatem jego dane osobowe nie powinny być już dłużej przetwarzane przez Bank.

GIODO, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w związku z art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ ponownie podkreślił, iż rola GIODO ograniczona jest jedynie do dokonania oceny, czy u podstaw badanego procesu przetwarzania danych osobowych leży przesłanka legalizująca ten proces. Poza zakresem jego uprawnień pozostaje natomiast ocena istniejących pomiędzy podmiotami, będącymi stronami prowadzonego postępowania, relacji i ich wzajemnych zobowiązań.

Organ ponownie też wskazał, iż z materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, wynika, że skarżący zawarł umowę kredytową z B. Podstawą przetwarzania przez B. danych osobowych skarżącego była więc przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy. Aktualnie natomiast, wobec okoliczności, iż z uwagi na zadłużenie wynikające z wygaśniętej w dniu 31 lipca 2011 r. umowy pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r. B. wypowiedział skarżącemu ww. umowę, podstawą prawną przetwarzania jego danych osobowych jest przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy. Niezasadnym jest wobec powyższego zarzut skarżącego, iż GIODO zaskarżoną decyzję oparł na przepisie art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Organ zaznaczył, że skarżący uważany jest przez B. za jego dłużnika i w związku z powyższym ww. podmiot wystąpił z wnioskiem do Związku Banków Polskich o dokonanie wpisu jego danych osobowych do Bankowego Rejestru Klientów Niesolidnych, a podstawą przekazania przez B. danych osobowych skarżącego był art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. Przepisy art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 Prawa bankowego mogą być zaś, co do zasady, podstawą przekazania danych osoby fizycznej przez B. oraz ich przetwarzania przez Związek Banków Polskich do momentu wygaśnięcia zobowiązania.

Reasumując, organ ponownie stwierdził, iż przetwarzanie danych osobowych skarżącego, zarówno przez B., jak i Związek Banków Polskich, znajduje prawne uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik G. G. zarzucił organowi :

1. naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 o ochronie danych osobowych w związku z art. 75 i 75a ustawy z 29 sierpnia 1997 - Prawo bankowe poprzez błędne ustalenie, że umowa pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r. została wypowiedziana przez B.;

2. naruszenie art. l ustawy o ochronie danych osobowych, albowiem bankowy wpis do Rejestru Klientów Niesolidnych jest nadużyciem prawa i nieuprawnionym odwetem B. oraz nie został dokonany ze względu na dobro publiczne czy dobro osób trzecich - co przewiduje ustawa, ale ze względu na interes personalnie zidentyfikowanych osób z kierownictwa B., które popełniły na szkodę skarżącego przestępstwo ;

3. naruszenie art. 76 Konstytucji RP w związku z wyrokiem TK z 15 marca 2011 r., sygn. akt P 7/09 .

Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od GIODO na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż organ, rozpoznając sprawę, nie wziął pod uwagę tego, że klient banku nie jest dla banku równorzędnym partnerem, gdyż ten ostatni wyposażony jest w ustawowy instrument wpisu na "czarną listę" i może go nadużywać. Według pełnomocnika skarżącego skoro umowa z [...] lipca 1997 r. wygasła z dniem 31 lipca 2011 r., to nie było potrzeby jej wypowiadać, a jednak B. wypowiedział umowę i w dniu 7 listopada 2011 r. wpisał skarżącego do Rejestru Niesolidnych Dłużników. W związku z powyższym pełnomocnik zarzucił, że ustalenia GIODO są błędne. Na potwierdzenie powyższego załączył do skargi pismo B. z dnia 21 marca 2012 r., skierowane do skarżącego, wskazując, iż wynika zeń, że umowa stron obowiązuje nadal.

GIODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga G. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja GIODO oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie naruszają prawa.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zadaniem ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.) nie jest jedynie stanie na straży interesów tych, których przetwarzane dane osobowe dotyczą. Naczelną zasadą ustawy nie jest bezwzględny zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. Przepis art. 1 ust. 2 ww. ustawy stwierdza, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą.

Zgodnie natomiast z treścią art. 7 pkt 2 ww. ustawy, przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.

Przetwarzanie danych osobowych w powyższym rozumieniu może być uznane za zgodne z prawem wówczas, gdy administrator danych wykaże spełnienie co najmniej jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych. Przesłanki te odnośnie zwykłych danych osobowych określone zostały w art. 23 ust. 1, a odnośnie tzw. wrażliwych danych osobowych w art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych.

Zadaniem GIODO jest zatem dokonanie każdorazowo oceny, czy u podstaw badanego procesu przetwarzania danych osobowych leżała przesłanka legalizująca ten proces.

W niniejszej sprawie powodem odmowy uwzględnienia wniosku G. G., skierowanego do GIODO w sprawie niezgodnego z prawem przetwarzania jego danych osobowych przez B. w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów, prowadzonym przez Związek Banków Polskich, było stwierdzenie przez organ, że w sprawie wystąpiły przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ww. ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 2, przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 stanowi z kolei, że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

W sprawie niniejszej jest okolicznością niesporną, że skarżący G. G.. w dniu [...] kwietnia 1996 r. zawarł z B. umowę o prowadzenie rachunku [...] oraz w dniu [...] lipca 1997 r. umowę o pożyczkę w [...], która to umowa została następnie aneksowana w dniu [...] lipca 2005 r. Okolicznością niesporną jest też, że B. pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. poinformował G. G. o wygaśnięciu z dniem 31 lipca 2011 r. umowy pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r. w związku z nieprzedłożeniem przez niego (na żądanie B.) aktualnych dokumentów potwierdzających wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów, a następnie pismem z dnia 29 września 2011 r. wezwał skarżącego do uregulowania zadłużenia wobec B. z tytułu ww. umowy pożyczki, informując jednocześnie, iż brak uregulowania wymagalnych należności skutkować będzie wypowiedzeniem umowy pożyczki oraz umieszczeniem jego danych osobowych w systemie Bankowy Rejestr Niesolidnych Klientów, prowadzonym przez Związek Banków Polskich. Następnie zaś B. wypowiedział skarżącemu umowę pożyczki i w dniu 7 listopada 2011 r. przekazał do Bankowego Rejestru Niesolidnych Klientów, prowadzonego przez Związek Banków Polskich, dane osobowe skarżącego w zakresie: imienia i nazwiska, serii i numeru dowodu osobistego, numeru PESEL oraz adresu zamieszkania.

W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że umieszczenie danych osobowych skarżącego w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów miało swoje oparcie w przepisach art. 105 ust. 4 oraz art. 105a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 z późn. zm.). GIODO, jako organ do spraw ochrony danych osobowych, nie był natomiast władny do rozstrzygania o tym, czy B. w sposób zgodny z prawem stwierdził wygaśniecie, czy też wypowiedział skarżącemu umowę pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r., jak też oceniać zasadności podnoszonych przez B. roszczeń finansowych wobec skarżącego z tytułu tej umowy, gdyż w tych kwestiach rozstrzygać mogą wyłącznie właściwe sądy powszechne.

W świetle ustaleń, poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego, GIODO nie miał podstaw do kwestionowania legalności przetwarzania przez B. danych osobowych skarżącego w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów w oparciu o przepisy art. 105 ust. 4 oraz art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Skarżącego łączyła bowiem z B. umowa pożyczki, a jednocześnie z wyjaśnień B. wynikało, że skarżący nie uregulował zadłużenia wobec B. w związku z wygaśnięciem tej umowy.

Należy tym samym zgodzić się z organem, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez B. w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów było zgodne z prawem, gdyż spełnione zostały materialne przesłanki przetwarzania tych danych, określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Brak jednocześnie podstaw by przyjąć, że proces przetwarzania przez B. danych osobowych G. G. wiązał się z naruszeniem jakichkolwiek praw, czy wolności skarżącego.

Wbrew zarzutom skarżącego, GIODO nie był uprawniony rozstrzygać w kwestii zasadności roszczeń B. wobec niego w związku z wygaśnięciem umowy pożyczki. W sytuacji zaś braku prawomocnego rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, GIODO nie miał też podstaw, aby kwestionować istnienie zadłużenia skarżącego wobec B. z tytułu tej umowy pożyczki.

Reasumując, stwierdzić należy, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez B. w Bankowym Rejestrze Niesolidnych Klientów, określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych.

Odnośnie natomiast załączonego do skargi pisma B. z dnia 21 marca 2012 r., skierowanego do G. G. i podniesionego w związku z tym zarzutu, że organ dokonał w sprawie błędnych ustaleń faktycznych, należy przypomnieć, że zgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym skarżącego łączyły z B. dwie umowy: umowa z dnia [...] kwietnia 1996 r. o prowadzenie rachunku [...] oraz umowa z dnia [...] lipca 1997 r. o pożyczkę w [...]. Według ustaleń organu, stwierdzenie wygaśnięcia oraz wypowiedzenie przez B. dotyczyło tylko umowy pożyczki z dnia [...] lipca 1997 r., a zatem można z tego domniemywać, że umowa o prowadzenie rachunku [...] wiąże strony nadal, czego potwierdzeniem może być treść pisma z dnia 21 marca 2012 r., skierowanego do skarżącego.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja GIODO, jak również poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.