Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 160/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. na decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego, budynku gospodarczego, studni oraz zbiornika na ścieki bytowe postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Wójt Gminy M. odmówił E.W. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę domu jednorodzinnego, budynku gospodarczego, studni oraz zbiornika na ścieki bytowe na terenie działki nr 77/4, w obrębie geodezyjnym Ł., gmina M..

Po zapoznaniu się z odwołaniem E.W. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W równolegle prowadzonej sprawie z wniosku E.W., Wójt Gminy M., postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia na rzecz E.W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę domu jednorodzinnego, budynku gospodarczego w ramach siedliska na terenie działki nr 77/4, w obrębie geodezyjnym Ł., gmina M..

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), utrzymało to postanowienie w mocy.

Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. E.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, wskazując, że przedmiotem skargi jest: "decyzja Urzędu Gminy M., decyzja nr [...] o warunkach zabudowy" oraz "postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...]".

Zarządzeniem z dnia 26 marca 2012 r. wezwano skarżącego do wskazania aktu administracyjnego, której dotyczy skarga, wyjaśniając jednocześnie, że stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego służy jedynie od rozstrzygnięcia organu drugiej instancji.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisme. Artykuł 3 § 2 pkt 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Stosowanie więc do przytoczonych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, konieczność uprzedniego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero wydanie decyzji w wyniku rozpoznania takiego wniosku, stwarza po stronie adresata takiej decyzji, możliwość poddania jej kontroli sądu

W rozpoznawanej sprawie, pomimo stosownego wezwania, strona wyraźnie sprecyzowała, że przedmiotem jej skargi jest decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...], a zatem decyzja podjęta przez organ w pierwszej instancji, pomimo wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, postanowienia z dnia [...] r. ([...]), którym organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Na marginesie należy wyjaśnić, że wydanie przez Wójta Gminy M. odmownej decyzji w sprawie ustalenia na rzecz skarżącego warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę domu jednorodzinnego, budynku gospodarczego, studni oraz zbiornika na ścieki bytowe na terenie działki nr 77/4, nie zamyka skarżącemu praw do ponownego ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla tego terenu.

Reasumując, skoro skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczyła, zgodnie z oświadczeniem skarżącego podjętej w pierwszej instancji decyzji, musiała ona zostać na mocy art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucona, jako niedopuszczalna, co znalazło wyraz w sentencji orzeczenia.