Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 1373/14 Kraków, dnia 13 października 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddziału w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2014r., znak [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddziału w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2014r., znak [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r.

Strona skarżąca wnosiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że jej wykonanie jest niemożliwe ze względów "proceduralnych", nadto groziłoby dla budżetu państwa powstaniem znacznej szkody i niewykonaniem planowanych zadań. Dodatkowo podniosła, że wyłożenie tak wielkiej kwoty bez ujęcia jej w planie finansowym nie jest możliwe, biorąc pod uwagę zasady przygotowywania budżetu państwa. Zapłata naliczonych kwot podatku zakłóciłaby pracę jednostki w zakresie utrzymania dróg, ponieważ Dyrekcja nie posiada środków na zapłatę wątpliwych należności wobec gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak podnosi się w orzecznictwie, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku należy wskazać w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II FZ 763/14, Lex Omega nr 1470059). Powyższy pogląd Sąd podziela w całości, podobnie jak ten, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667).

Jest rzeczą oczywistą, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad dysponuje – rocznie i w skali całego kraju – środkami pieniężnymi w wysokości kilku miliardów złotych. Zaskarżona decyzja dotyczy zobowiązania podatkowego w wysokości 258 893 zł. Wobec takiej dysproporcji nie sposób uznać na podstawie samego oświadczenia zawartego w skardze, że podatnik poniesie znaczną szkodę w razie wyegzekwowania decyzji. Uprawdopodobnienie takiego niebezpieczeństwa musiałoby się opierać na dokładnym wskazaniu, jakie są możliwości dysponowania środkami przez Dyrekcję, jakie będą skutki uregulowania zobowiązania podatkowego, objętego decyzją, w jaki dokładnie sposób wpłynie to na realizację konkretnych zadań Dyrekcji. Takiego zaś uzasadnienia wniosku w niniejszej sprawie zabrakło.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a.