Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1351/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 23 par. 1 , art. 120, art. 121  1, art. 122, art. 187  par. , art. 191, art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 113/17 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L.) z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 5.400 zł (słownie: pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr.1 – wyrok


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., I SA/Łd 113/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 listopada 2016 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 7 marca 2016 r., którą to określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r.

W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącego, który prowadził działalność gospodarczą pod firmą P., ustalono, że zapisy w rejestrach dostaw za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu z tytułu dostaw towarów, tj. bram i podzespołów do bram, podlegających opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. W związku z tym ewidencje dostaw za ww. miesiące zostały uznane za nierzetelne. Skarżący dokonywał sprzedaży bram oraz podzespołów do bram poza ewidencją księgową bez udokumentowania jej fakturą lub paragonem.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że podstawą przyjętych ustaleń przez organy było ujawnienie na nośnikach informatycznych firmy skarżącego pliku o nazwie "Archiwum 2009" zawierającego m. in. arkusz o nazwie "Wykonanie". Z analizy tego zbioru danych z dokumentacją papierową wynika, że organy ujawniły sprzedaż 420 bram pominiętych w ewidencjach sprzedaży prowadzonych na potrzeby rozliczeń w podatku VAT.

Zdaniem Sądu na rzeczywisty charakter zapisów w arkuszu "Wykonanie" wbrew stanowisku skarżącego, że był to jedynie plik służący do użytku wewnętrznego i pomocniczo wykorzystywany przy realizacji zamówień, świadczą przede wszystkim, zeznania świadków K.W. oraz A. P..

Według Sądu, biorąc pod uwagę charakter arkusza "Wykonanie" za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, że w procesie produkcji i sprzedaży bram należy analizować i oceniać nie tylko dokumenty papierowe ale także i zapisy wskazanego arkusza, wskazującego na usystematyzowany, prowadzony rzetelnie sposób ewidencjonowania procesu produkcji, począwszy od wprowadzenia bramy do ewidencji aż do wyprodukowania i odnotowania opuszczenia z produkcji.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że z treści zeznań P. Z. oraz M. K., zgodnych z zeznaniami K. W., nie sposób zakwestionować że w aktywności gospodarczej skarżącego dochodziło do nieprawidłowości po stronie sprzedaży bram, polegających na nie ujawnianiu całości sprzedaży.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego podniósł zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm) dalej O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli podatkowej (u.k.s. ) przez nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy postępowania, co przejawia się w błędnym przyjęciu przez Sąd, ze stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie ustalony w sposób prawidłowy, a ocena materiału dowodowego jest logiczna iż godna z doświadczeniem życiowym, co wyklucza zasadność zarzutów naruszenia prawa procesowego, w szczególności, że:

a) plik "archiwum 2009" odzwierciedla rzeczywisty rozmiar produkcji bram i podzespołów w przedsiębiorstwie skarżącego, w sytuacji, gdy, jak to podnosi skarżący, organ odwoławczy błędnie ustalił, że wszystkie bramy, którym nadano numer i znajdowały się w arkuszu archiwum 2009 dla których jest dokumentacja papierowa, zostały wyprodukowane i sprzedane, choć – jak wskazał organ – większości nabywców bram nie można było zidentyfikować z uwagi na fakt, że zamówienia zarówno w wersji papierowej jak i w arkuszu "Wykonane" i w pliku "archiwum 2009" zawierały wyłącznie imię i nazwisko klienta lub nazwę firmy, bez wskazania żadnych innych szczegółów, w sytuacji gdy arkusz "archiwum 2009" był plikiem jedynie do użytku wewnętrznego pomocniczo wykorzystywany przy realizacji zamówień i do ustalenia wysokości wynagrodzenia dla handlowców, o czym świadczy wiele nieścisłości między dokumentacją papierową a danymi w tym arkuszu;

b) A.P. i K. W. byli wyłącznymi osobami mającymi dostęp do pliku "archiwum 2009" i tylko oni wprowadzali dane do arkusza, co w ocenie skarżącego nie oznacza, że jeszcze inne osoby mogły mieć dostęp do tego arkusza, jak starał się to wykazać skarżący zgłaszając określone wnioski dowodowe w odwołaniu, w postaci przesłuchania uzupełniającego S.S., M. K., na okoliczność, że jeszcze inne osoby mogły mieć dostęp do serwera firmowego, co również w tym przypadku jest naruszeniem art. 180 w zw. z art. 188 O.p.

c) plik "archiwum 2009" w arkuszu "Wykonane" stanowi usystematyzowany, prowadzony rzetelnie sposób ewidencjonowania procesu produkcji, począwszy od wprowadzenia bramy do ewidencji, aż do wyprodukowania i odnotowania opuszczenia bramy z produkcji, a skoro dokumentacja produkcyjna wskazuje, że dana brama została wyprodukowana to jest oczywistym, że powinna być odnotowana w prowadzonej przez podatnika ewidencji, a zatem sprzedana , w sytuacji, gdy nawet gdyby przyjąć, że wpisy w archiwum 2009 świadczą o wyprodukowaniu bramy, to nie oznacza, że brama taka została sprzedana określonemu kontrahentowi, a zatem jeśli organy nie udowodniły faktu sprzedaży do konkretnej, zindywidualizowanej osoby lub podmiotu, to nie można mówić o dostawie towarów i koniecznością ujęcia tej transakcji w ewidencji sprzedaży;

d) zeznania P. Z. i M. K. są wiarygodne i nie sposób podważyć ich gołosłownymi twierdzeniami podatnika o istniejącej zmowie, mającej na celu działanie na szkodę podatnika poprzez prowadzenie przez nich procederu sprzedaży bram z wykorzystaniem potencjału technicznego i produkcyjnego przedsiębiorstwa skarżącego, w sytuacji gdy ich zeznania w ocenie skarżącego nie są wiarygodne i nie powinny stanowić podstawy do ustalenia poza fakturowej sprzedaży w przedsiębiorstwie skarżącego, a organy nie przesłuchały innych handlowców zatrudnionych w P., przy czym skarżący wykazał inicjatywę dowodową w tym zakresie wnosząc w odwołaniu o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z przesłuchania uzupełniającego ww. świadków, co pozwoliłoby rozwiać ewentualne wątpliwości i pozwoliłoby w sposób prawidłowy na ustalenie stanu faktycznego;

e) jest rzeczą zrozumiałą w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, że ukrywający rozmiar sprzedaży dąży jednocześnie do nieujawnienia otrzymanych wpływów na rachunek bankowy, czy też poprzez wydawanie stosownych potwierdzeń przyjęcia kupującym, które w razie przeprowadzonej kontroli przez organy fakt ten mogą ujawnić weryfikując obroty pieniężne podatnika, w sytuacji, gdy P. Z. zeznał, że środki uzyskiwane ze sprzedaży bram przekazywał na rachunek bankowy skarżącego, a zatem skoro jedynie mały procent z tych kwot został tam przekazany, to nadal nie zostało udowodnione, co się stało z pozostał kwotą środków uzyskiwanych od kontrahentów P. Z., w sytuacji, gdy te środki przekazywał np. M. K. lub pozostawiał sobie, oznaczać będzie, że to nie przedsiębiorstwo skarżącego dokonało usługi lub odpłatnej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, to na tę okoliczność winne zostać przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe, a zatem decyzja zostać uchylona;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 , art. 191, art. 193 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 31 ust.1 u.k.s. , przez nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie przez Sąd, że organ odwoławczy w sposób dowolny i błędnie oszacował wartość danej bramy opierając się jedynie na zeznaniach świadka P. Z. jako jedynego czynnika potwierdzającego cenę sprzedaży określonej bramy, który w swoich zeznaniach w sposób dowolny mógł wskazywać ceny bram, gdyż te ceny nie zostały w żadnej mierze przez organ odwoławczy poddane weryfikacji, podczas gdy zeznania tego świadka nie mogą być uznane za wiarygodne, gdyż miał on interes w wykazaniu jak największej wartości sprzedaży, a poza tym takie ustalenie cechuje dowolność przyjętej ceny oszacowania, gdyż jest nieweryfikowalne na podstawie zgromadzonej dokumentacji związanej ze sprzedażą bram i oparte jedynie na zeznaniach świadka, którego zeznania nie są spójne i logiczne, zatem organ powinien uwzględniać w ustaleniu podstawy opodatkowania jedynie te bramy, co do których jest dokumentacja lub zeznania kupujących, że faktycznie nabyli i cena wynika z dokumentacji zeznań innych świadków.

2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 23 § 1, § 3 i § 5 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i art. 23 § 2 pkt 1 O.p. przez niezastosowanie tego przepisu do niniejszej sprawy i uznanie, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy wybrał metodę oszacowania, w sytuacji gdy posłużenie się indywidualną metodą oszacowania podstawy opodatkowania przez ustalenie ceny średniej netto bramy garażowej, przemysłowej i osprzętu było nieprawidłowe i znacznie zawyżało wartość jednostkową danej bramy, w sytuacji gdy istniała możliwość wskazania ceny danej bramy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci cennika obowiązującego w P. lub w postaci oszacowania wartości bramy przez stronę na podstawie parametrów danej wyprodukowanej bramy i osprzętu, co uzasadniałoby odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania metodą własną wskazaną w decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy wnosząc o rozstrzygnięcie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w związku z oświadczeniem skarżącego kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż materiał dowodowy w tej sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena nie budzi zastrzeżeń.

W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. (Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego.

Wyrażona natomiast w art. 121 § 1 O.p. zasada zaufania do organów podatkowych wymaga min. by z uzasadnienia decyzji organu podatkowego wynikał sposób rozumowania i uzasadnienie twierdzeń, dyrektywy wykładni potwierdzające punkt widzenia organu, a także wyjaśnienie znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości.

W tym kontekście należy mieć na uwadze, że celem postępowania dowodowego jest odpowiedź na pytanie, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada pod określoną normę podatkowego prawa materialnego. Z obowiązku tego WSA w Łodzi wywiązał się prawidłowo.

Po pierwsze w treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał okoliczności faktyczne sprawy i ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, i po wtóre orzekający w sprawie Sąd pierwszej instancji odniósł się do podnoszonych przez stronę w skardze zarzutów i wskazał, iż w sprawie organy ponad wszelką wątpliwość dowiodły, że w spornym okresie strona skarżąca nie ewidencjonowała w prowadzonych księgach całości obrotu ze sprzedaży bram i podzespołów bram w związku z tym ewidencje dostaw uznane zostały za nierzetelne.

W treści skargi kasacyjnej nie wskazano, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest zaskarżony wyrok. Aby zatem możliwa była jego skuteczna ocena konieczne jest wskazanie na konkretne uchybienia Sądu pierwszej instancji podczas wyrokowania. W rzeczywistości autor skargi kasacyjnej ponownie przytacza zarzuty, jakie podnoszono w toku postępowania podatkowego. Jednak analiza treści zaskarżonego wyroku wskazuje na całkowitą bezzasadność przedstawionych zarzutów. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku ustosunkowuje się do sposobu ustalenia stanu faktycznego uznając trafnie, że został on ustalony zupełnie i oceniony w sposób spójny i logiczny. Wobec argumentacji Sądu nie jest konieczne ponowne przytaczanie argumentów wykazujących na bezzasadność zarzutów strony skarżącej, które w istotnej części są powielane na każdym etapie postępowania.

Obowiązek dowodzenia wynikający z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. nie ma nieograniczonego charakteru (por. wyrok NSA z 28 maja 2013r., II FSK 2078/11, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl), w szczególności organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art.188 O.p.). Nie jest zatem tak, że należy prowadzić postępowanie dowodowe mimo że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I FSK 1534/11).

Powyższe uwagi natury ogólnej mają istotne znaczenie przy rozpatrywaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej, gdyż zaprezentowana w niej argumentacja pomija znaczną część wywodu Sądu pierwszej instancji, tym samym go nie kwestionując.

W takiej sytuacji, jak już zaznaczono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma znajduje podstaw do wyrażenia stanowiska odmiennego od zajętego w zaskarżonym orzeczeniu. Argumentacja środka zaskarżenia w znacznym zakresie - z uwagi na jej dużą ogólność - nie uwzględnia również, mimo podniesienia zarzutów proceduralnych, brak wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane wadliwości rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie mogą być sanowane przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Pomimo wskazania przez autora skargi kasacyjnej zarzutów, w jej uzasadnieniu dokonano właściwie negacji ustaleń faktycznych organów, zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji, bez wskazania dowodów, czy argumentów jednoznacznie uzasadniających twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej bowiem jej autor koncentruje się na kwestii oceny dowodów, próbując w ten sposób podważyć ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe. Kwestionowana jest zupełność zgromadzonego materiału dowodowego w aspekcie ustaleń dotyczących ujawnienia na nośnikach informatycznych firmy P. pliku o nazwie "Archiwum 2009" zawierającego m. in. arkusz o nazwie "Wykonanie". Dokonując analizy tego zbioru danych z dokumentacją papierową organy ujawniły sprzedaż 420 bram nie ujawnioną w ewidencjach sprzedaży prowadzonych na potrzeby rozliczeń w podatku VAT.

Powyższe ustalenia zostały dokonane przez organ w oparciu o dokumenty papierowe, zapisy programu informatycznego, zeznania świadków, z których wynikało, ze skoro dokumentacja produkcyjna wskazuje, że dana brama została wyprodukowana to powinna zostać ujęta w ewidencji sprzedaży, ponieważ sytuacja, gdy klienci rezygnowali ze złożonych zamówień pojawiała się sporadycznie, natomiast brak odnotowania świadczy o sprzedaży pozaewidencyjnej, które to dowody zostały przez orzekający Sąd pierwszej instancji przywołane i omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Twierdzenie skarżącego, że M. K. i P. Z. działali na jego szkodę poprzez dokonywanie nieuprawnionych wpisów w systemie informatycznym nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego proceder sprzedaży pozaewidencyjnej miał miejsce i został udowodniony, w tej kwestii nie ma żadnej sprzeczności w ustaleniach organów.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 23 § 1 O.p. Dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwoliły bowiem na określenie podstawy opodatkowania obrotu ze sprzedaży bram i podzespołów do bram.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wykazał, że w podatku VAT dopuszczalne jest szacowanie obrotu na podstawie art. 23 § 1 O.p. Z uwagi na fakt, że szacowanie powinno zmierzać do określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej to tym samym uznać należało, że tak określony obrót skarżącego mógł zostać ustalony przez organy podatkowe jedynie w przybliżonej wysokości i co do zasady nie będzie możliwe odtworzenie rzeczywistej podstawy opodatkowania. Taka praktyka, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą jest dopuszczalna i nie powoduje stwierdzenia uchybienia organów podatkowych, skoro to właśnie nierzetelność podatnika w zakresie prowadzenia ewidencji doprowadziła do konieczności określenia dokonanej sprzedaży, a w konsekwencji ustalenia podstawy opodatkowania w sposób odbiegający w pewnym stopniu od rzeczywistej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał analizy wszystkich okoliczności stanu faktycznego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zapadłego rozstrzygnięcia.

Z tych względów na podstawie art.184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.