Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1455/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ar 13.,15,97
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1176
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1455/12

U Z A S A D N I E N I E

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania F.K. (F.K. – dalej "skarżąca") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu") z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], orzekającej o: 1) odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielania skarżącej ochrony uzupełniającej, oraz 3) wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany, utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy.

II. Zaskarżona decyzja Rady została wydana w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżąca, obywatelka [...], deklarująca narodowość [...], złożyła do Szefa Urzędu wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Szef Urzędu orzekł o: 1) odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielania skarżącej ochrony uzupełniającej, oraz 3) wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospoiltej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

3. Skarżąca wniosła do Rady odwołanie od decyzji Szefa Urzędu.

III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Rada utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Rada wskazała w szczególności, co następuje:

1. W świetle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy nie ma podstaw do przyznania skarżącej statusu uchodźcy na podstawie art.13 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), dalej "ustawy".

Powyższe wynika z następujących przyczyn:

W myśl art.13 ust.1 ustawy cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które uzasadniałyby jej obawę przed prześladowaniem.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że była prześladowana przez władze publiczne z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych.

Wymienione przez skarżącą przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia, takie jak domniemana obawa o własne bezpieczeństwo z powodu poszukiwania przez wojskowych zaginionego męża, nie mogą stanowić żadnej podstawy do stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej.

Skarżąca nie była bezpośrednio zagrożona żadnymi represjami ze strony władz publicznych. Nie była prześladowana, zatrzymana, aresztowana, poddawana przemocy lub oskarżona o kontakty z bojownikami. Opuściła kraj pochodzenia legalnie, bez żadnych przeszkód, na podstawie ważnego paszportu wydanego w 2008 r. i nie miała żadnych problemów w podróży przez terytorium [...] i [...]. Nie była więc ścigana lub poszukiwana przez miejscowe władze lub służby [...].

2. Nie ma również podstaw do przyznania skarżącej ochrony uzupełniającej, o której mowa w art.15 ustawy. Skarżąca nie wykazała bowiem, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z zagrożeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950 r. W kraju pochodzenia skarżąca nie była prześladowana z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej.

3. Powyższe ustalenia mają zastosowanie również w kontekście oceny przesłanek udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art.97 ust.1 ustawy.

IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję Rady.

Skarga zarzuca decyzji naruszenie następujących przepisów prawa procesowego oraz materialnego:

1) art.13 ust.1, art.15, art.97 ustawy poprzez przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz pobytu tolerowanego;

2) art.80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, zwłaszcza przedstawionego w postępowaniu odwoławczym;

3) art.7, 77 oraz art.136 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu stron oraz niewyczerpujące zebranie dowodów umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w sprawie;

4) art.107 par.3 i art.8 k.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie decyzji;

5) art.138 par.1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nieprawidłowej.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje:

1. Wbrew obowiązkom wynikającym z art.15 k.p.a., których istnienie konsekwentnie podkreśla się w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, orzekający w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, ograniczając się wyłącznie do skontrolowania prawidłowości decyzji organu I instancji.

2. Wbrew ocenie organów skarżąca wykazała w sposób dostateczny obawę przed prześladowaniem. W kraju pochodzenia skarżąca doświadczyła przemocy fizycznej i psychicznej. Przesłankę obiektywną, składającą się na obawę przed prześladowaniem stanowi brak bezpieczeństwa w kraju pochodzenia. Skarżąca obawia się powrotu do kraju pochodzenia, a obawa ta wynika z jej dotychczasowych osobistych doświadczeń. Powyższe kwestie nie zostały wyczerpująco rozpatrzone w postępowaniu administracyjnym.

3. W postępowaniu administracyjnym nie rozpatrzono w dostateczny sposób warunków życia i bezpieczeństwa ludności cywilnej w [...]. Prawa człowieka łamane są tam w dalszym ciągu, co stwierdza raport Amnesty International z 2011 r.

4. Organy obu instancji nie uwzględniły faktu, że w razie powrotu do [...] skarżąca, jako samotna matka, będzie narażona na niebezpieczeństwo. Skarżąca obawia się najść obcych i wypytywania o męża.

5. Organy nie wzięły pod uwagę faktu dyskryminowania kobiet w [...], w tym kobiet samotnych oraz narażenia ich na działalność separatystów islamskich. Kobieta samotna, pozostająca bez opieki męża winna być traktowana, jako członek "określonej grupy społecznej".

V. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134§1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do wniosku, że zasadnie: 1) odmówiono skarżącej nadania statusu uchodźcy, 2) odmówiono skarżącej udzielenia ochrony uzupełniającej, 3) orzeczono o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

1. Brak przesłanek do nadania skarżącej statusu uchodźcy wynika z następujących przyczyn:

W myśl art.13 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej cudzoziemiec nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy).

Nadanie statusu uchodźcy uwarunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Trafnie uznały orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji, że wymienione wyżej przesłanki, konieczne do uznania cudzoziemca za uchodźcę, nie wystąpiły w niniejszej sprawie.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie upoważnia do stwierdzenia, że skarżąca nie wykazała, aby w swoim kraju pochodzenia była prześladowana z powodów określonych w ustawie lub aby mogła obawiać się takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszona była opuścić kraj pochodzenia.

Stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy, dochowując wymogów wynikających z art.7, 77 § 1, 80 k.p.a., w wyczerpujący sposób ustaliły stan faktyczny sprawy, zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny.

Wyjaśniając w toku przesłuchania przez organem I instancji przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia (k.37 – 42 akt postępowania przed Szefem Urzędu), skarżąca wskazała w szczególności, co następuje:

W dniu 5 czerwca 2010 r. skarżąca zawarła związek małżeński z I.K. (dalej "mąż skarżącej"). Po upływie kilku miesięcy, na jesieni 2010 r., mąż skarżącej odszedł od niej. Skarżąca nie wie, czy mąż odszedł do innej kobiety, czy też przyłączył się do bojowników. O zniknięciu męża doniesiono wojsku, w następstwie czego wojskowi zaczęli nachodzić skarżącą, formułować wobec niej groźby i przesłuchiwać. Funkcjonariusze nie wzywali skarżącej do swojej siedziby, a przychodzili do niej do domu (dwie, trzy osoby). Przesłuchujący chcieli dowiedzieć się od skarżącej, gdzie przebywa jej mąż, byli przekonani, że przychodzi on do domu, nie dawali skarżącej wiary, że miejsca pobytu męża nie zna. Funkcjonariusze byli przekonani, że mąż skarżącej przebywa w górach, wraz z bojownikami. Zdarzało się, że funkcjonariusze stukali do skarżącej nawet w nocy. Wizyty te miały różną częstotliwość: raz, dwa razy w tygodniu. Przed porodem skarżąca przeprowadziła się do matki. Funkcjonariusze nie nachodzili rodziny skarżącej. Następnie, na około dwa miesiące przed wyjazdem do Polski skarżąca przeprowadziła się do ciotki, mieszkającej w [...]. Skarżąca nie była niepokojona podczas pobytu u ciotki (skarżąca oświadczyła, że nie wychodziła z domu).

Skarżąca zeznała ponadto, że przedmiotem zainteresowania nachodzących ją funkcjonariuszy był wyłącznie jej mąż, a przed tym, jak najścia te wystąpiły, skarżąca nie miała żadnych problemów. Według wiedzy skarżącej jej mąż nie walczył w podziemiu zbrojnym, ani nie udzielał pomocy bojownikom. Nikt z członków rodziny skarżącej nie był nigdy zatrzymany, aresztowany, czy sądzony. Nikt z członków rodziny skarżącej nie był członkiem jakiejkolwiek organizacji, czy partii. Na pytanie, czy skarżąca była poddawana przemocy fizycznej, psychicznej, skarżąca oświadczyła, że nie (k.39 akt Szefa Urzędu). Na pytanie, czego skarżąca obawia się w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, skarżąca oświadczyła: "Boję się, że przez te groźby nie znajdę pracy, a tym samym nie będę miała za co żyć. Do tej pory pomagała mi mama. Boję się tam wrócić, dopóki ta cała sytuacja się nie wyjaśni".

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, należy stwierdzić, że prześladowań w kraju pochodzenia upatruje ona w powtarzających się najściach przedstawicieli wojska lub służb bezpieczeństwa, związanych z faktem podejrzewania męża skarżącej o działalność partyzancką.

Nie negując ani prawdziwości wskazanej wyżej relacji skarżącej, ani też faktu, że wspomniane przez skarżącą kontakty z funkcjonariuszami wojska, czy też służb specjalnych, wywołują poczucie dyskomfortu skarżącej, stwierdzić jednakże należy, że charakter tych zdarzeń oraz stopień wywołanych nimi dolegliwości nie upoważniają do uznania ich za prześladowania. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika bowiem, aby w związku podejrzeniami kierowanymi wobec męża skarżącej skarżąca padła ofiarą przemocy, była zatrzymana, aresztowana lub aby z tego powodu doszło do uwięzienia skarżącej, jej aresztowania, osądzenia, nałożenia na skarżącą sankcji administracyjnych (kar, grzywien), pozbawienia majątku, odebrania uprawnień do usług publicznych, czy też świadczeń społecznych. Z materiału dowodowego nie wynika również, żeby zastosowaniem w stosunku do skarżącej którejkolwiek ze wskazanych wyżej form represji grożono. Podkreślony w skardze brak bezpieczeństwa w kraju pochodzenia nie został zatem w przekonujący sposób wykazany.

Skarżąca nie wykazała również, poza wyrażaniem w tym zakresie ogólnych obaw na przyszłość, że kiedykolwiek była przedmiotem prześladowań jako kobieta, czy też samotna matka. Twierdzenia skarżącej w tym zakresie odwołują się wyłącznie do informacji zawartych w opracowaniach na temat [...], zgromadzonych w aktach sprawy, nie bazują natomiast na żądnych konkretnych, osobistych doświadczeniach skarżącej. Na marginesie nadmienić należy, że określając zarówno we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak też w toku przesłuchania postać prześladowań doznawanych w kraju pochodzenia skarżąca ograniczyła się wyłącznie do kwestii związanych z nachodzeniem skarżącej przez funkcjonariuszy służb specjalnych, nie wspominając o prześladowaniach związanych z jej płcią, czy też samotnym rodzicielstwem. W świetle wszystkich wskazanych powyżej okoliczności brak jest postaw do uznania, że skarżąca doznaje prześladowań jako członek specjalnej grupy społecznej, obejmującej kobiety, czy też samotne matki.

W świetle załączonych do akt sprawy opracowań, dotyczących aktualnej sytuacji w [...], należy oczywiście zgodzić się ze skarżącą, że sytuacja ta jest w wielu wymiarach trudna, w tym w szczególności trafna jest uwaga skarżącej, że w [...] w dalszym ciągu dochodzi do naruszeń praw człowieka. Podkreślić jednakże należy, że sama okoliczność, że w kraju pochodzenia cudzoziemca stan przestrzegania praw człowieka nie utrzymuje się, w ujęciu ogólnym, na zadawalającym poziomie, nie stanowi automatycznej przesłanki do udzielenia temu cudzoziemcowi ochrony w innym kraju, o ile nie wykaże on, że wspomniane uchybienia w zakresie przestrzegania praw człowieka oddziaływają wprost na jego sferę praw i wolności. Zasadą jest zatem indywidualizacja i konkretyzacja prześladowań, co wyraźnie podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. W świetle powyższego nie można podzielić zarzutu skargi odnośnie uchybienia organu odwoławczego, polegającego na nierozpatrzeniu we wnikliwy sposób zarzutów odwołania skarżącej, odnoszących się do ogólnej sytuacji w [...], zważywszy na niewykazanie przez skarżącą, że sama osobiście jest ona, czy też może być ofiarą prześladowań.

Ponownie zatem podnieść należy, że wskazane przez skarżącą fakty nie świadczą w ocenie Sądu o prześladowaniu skarżącej, ewentualnie nie uzasadniają obawy przed prześladowaniem skarżącej z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Nie można uznać, że skarżąca była prześladowana z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej, a okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia wskazane przez nią w toku postępowania nie były tożsame z indywidualnym prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej. W szczególności skarżąca nie brała udziału w działaniach zbrojnych, nie była członkiem organizacji politycznych, religijnych, czy społecznych, nie została nigdy zatrzymana, aresztowana lub osądzona w kraju pochodzenia.

W ocenie Sądu jednakże wystąpienie zdarzeń, o których mowa powyżej, nie stanowi dostatecznej podstawy do uznania, że skarżąca jest lub może być ofiarą prześladowań, o których mowa w art.13 ust.1 ustawy.

Podkreślenia wymaga, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Chodzi zatem o zapewnienie ochrony wartości, z punktu widzenia aksjologii demokratycznego państwa prawa najcenniejszych, w szczególności ochrony życia, zdrowia ludzi, itd. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany.

Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

2. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.

Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Skarżąca nie podniosła w toku postępowania administracyjnego, że powrót do kraju mógłby ją narazić na ryzyko doznania krzywdy wskutek zdarzeń, o których mowa w cytowanym przepisie.

3. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy wskazały, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, iż skarżąca nie uwiarygodniła, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do kraju pochodzenia narażona na ww. naruszenia praw.

4. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. uznając, że sprawa została rozpatrzona z należytą wnikliwością, materiał został prawidłowo zebrany i przeanalizowany. Skarżąca została w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchana w języku [...]. Przedstawione w trakcie wywiadów okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej.

Analizując prowadzone, w wyniku złożenia w sprawie odwołanie, przez Radę do Spraw Uchodźców postępowanie odwoławcze stwierdzić również należy, iż dokonana na jego podstawie ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego dowodzi prawidłowym jego przebiegiem. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Rady, Sąd nie dopatrzył się zarzuconego w skardze naruszenia przez organ odwoławczy art.15 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.