Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1127/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1, art. 59, art. 53 ust. 3, art 61 ust. 1 - 5, art. 2 pkt 14, art. 61 a
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1127/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2011r., sygn. akt: [...] po rozpoznaniu wniosku S. C.-K. z dnia [...] marca 2011r., Wójt Gminy Ś. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szamba dwukomorowego w miejscowości M. na działce o nr ewid. 1865 obręb 0005 M. gm. Ś. na rzecz S.C.-K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium lub SKO decyzją z dnia [...] września 2011r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania M.L.- K. oraz A.L. uchyliło wskazaną wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji na rzecz S. C.-K.

M.L.- K. oraz A.L. złożyli odwołanie od wskazanej wyżej decyzji kwestionując spełnienie przez wnioskodawczynię będącego podstawą ustalenia warunków zabudowy na wskazane wyżej zamierzenie inwestycyjne warunku dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną będącą we władaniu gminy tj. dz. o nr ewid. 1870. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dnia [...] września 2012r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 59 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., Nr 647 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 59 powołanej ustawy – wobec braku planu miejscowego - zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zamiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dokonał analizy urbanistycznej, o której mowa w art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 6 ustawy, która odpowiada wymogom stawianym przez § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588), a także przeprowadził wymagane brzmieniem art. 53 ust. 4 ustawy postępowanie uzgadniające z Marszałkiem Województwa Podkarpackiego-postanowienie z dnia 23 marca 2012r., L.dz. Rz 507.8.690.2012 oraz uzyskał potwierdzenie, że stało się ono ostateczne. Projekt decyzji, prawidłowo, stosownie do art. 60 ust. 4 ustawy sporządzony został przez uprawnioną osobę.

W dalszej kolejności organ II instancji dokonał analizy akt sprawy pod kątem łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy i stwierdził, że taka analiza znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym i znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzja zawiera wymagane prawem elementy, w tym załączniki (część tekstową i graficzną), o których mowa w § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588).

Ustosunkowując się do zarzutów odwołujących się Kolegium stwierdziło, że zagadnienia tam przedstawione mogą być przedmiotem analizy dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ administracji nie powinien zajmować się zagadnieniem dostosowania inwestycji do przepisów prawa budowlanego albowiem wkraczałby w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto przepis art. 63 § 2 cyt. ustawy pełni funkcję ochronną w zakresie naruszenia interesów osób trzecich. Zatem stosownie do brzmienia art. 64 ust 1 ustawy w zw. z art. 56 ustawy wobec zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa uznać należy, że organ prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny, a w konsekwencji podjął właściwą decyzję merytoryczną.

M.L. – K. i A. L. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r.

Skarżący zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu:

a) błędną interpretację i zastosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz w związku z § 14 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy w postaci posiadania przez teren zamierzonej inwestycji dostępu do drogi publicznej jest spełniony każdorazowo, jeśli tylko w wynikach analizy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy oraz w tej decyzji wskazano na istnienie dostępu terenu tej inwestycji do drogi publicznej po określonym terenie, bez konieczności zbadania, czy teren wskazany w decyzji o warunkach zabudowy jako stanowiący dostęp do drogi publicznej spełnia minimalne wymania odnośnie urządzenia na nim dojazdu i dojścia do działki budowlanej oraz do budynków i urządzrń objętych zamiarem inwestora - w przypadku ubiegania się przez niego o wydanie pozwolenia na budowę,

b) rażące naruszenie przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., które polega na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, tj. w szczególności rozbieżności pomiędzy wynikami analizy urbanistyczno - architektonicznej terenu w zakresie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy tj. dostępu do drogi publicznej, sporządzonej przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów, a wynikami tego rodzaju analizy w zakresie w/w warunku, sporządzonej przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów, a to wskutek braku wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego;.

Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – na podstawie art. 134 ustawy – uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. nie narusza prawa uzasadniając tym samym nie uwzględnienie skargi.

Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia stanowi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 60 ust. 1 cyt. ustawy, decyzja o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4.

Decyzję taką wydaje organ, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – art. 59 ustawy. Ustalenia organu dotyczą wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szamba dwukomorowego w miejscowości M. na działce nr ew. 1865. Organ prawidłowo zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu, oraz dokonał analizy urbanistycznej, o której mowa w art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 6 ustawy. Analiza natomiast odpowiada wymogom stanowionym przez § 3 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przeprowadził postępowanie uzgadniające z Marszałkiem Województwa P.

Dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy należy ocenić wniosek pod kątem łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1-5 ustawy.

W przedmiotowej sprawie zebrano materiał dowodowy potwierdzając spełnienie wszystkich przesłanek o których mowa w art. 61, a następnie znalazło to wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Zarzut skargi, iż inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej jest nieuzasadniony. Zdaniem skarżących droga istniejąca to droga, która nie ma odpowiedniej szerokości i ma charakter drogi wewnętrznej. Stanowisko organu w kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej jest prawidłowe. Przepisy art. 2 pkt 14 cytowanej ustawy będące tzw. “słowniczkiem" stanowią “dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej".

Problem szerokości drogi jest zagadnieniem, które będzie uwzględnione na następnym etapie realizacji inwestycji. Wobec tego w przypadku spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1-5 ustawy organ wydaje decyzję o warunkach zabudowy.

Zaskarżona decyzja oraz decyzje organu I instancji odpowiada prawu.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.