Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 167/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] (nr [...]) w sprawie skierowania K. P. na badanie lekarskie.

Wydanie powyższych decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne

o następującym przebiegu:

W dniu [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym

( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), orzekł o skierowaniu K. P. na badanie lekarskie celem ustalenia, czy stan zdrowia strony nie rodzi przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (decyzja nr [...]). Orzeczenie powyższe wydał, w związku z otrzymaniem w dniu 6 grudnia 2002 r. zawiadomienia Powiatowego Zespołu ds. Orzeczeń o Niepełnosprawności w O. o wydaniu K. P. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Strona nie złożyła od powyższej decyzji odwołania, wobec czego stała się ona ostateczna.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta [...] orzekł o cofnięciu K. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, D Nr [...], wydanych przez Prezydenta Miasta [...] dnia 1 września 1998 r., do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Podstawę prawną decyzji stanowił przepis art. 140 pkt 1 ust. 4b ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

We wniosku z dnia 23 marca 2006 r., złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., K. P. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] o skierowaniu na badania lekarskie

oraz cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, podnosząc, iż organ I instancji rażąco naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., albowiem zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym organem właściwym do wydania powyższej decyzji nie był Prezydent Miasta [...], lecz starosta. Ponadto zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu

o nieprawomocną decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności w O., którą następnie zmieniono wyrokiem sądowym z dnia 12 września 2003 r. (sygn. akt IV U 84/03).

K. P. dodał, przy w piśmie z dnia 12 października 2005 r. dostarczył

do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta [...] wyniki badania lekarskiego z dnia

27 lipca 2005 r. o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Wobec ustania przyczyny z art. 140 ustawy o ruchu drogowym starosta powinien był wydać decyzję

o przywróceniu uprawnień.

W dniu [...], decyzją nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło K. P. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w sprawie skierowania go na badanie lekarskie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Prezydent posiadał podstawę faktyczną (informację mogącą wskazywać na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania pojazdem tj. zawiadomienie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania

o Niepełnosprawności w O.), jak i podstawę prawną - art. 122 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym do wydania decyzji, kierującej go na badania lekarskie. Strona dopiero po upływie ponad dwóch i pół lat od wydania zaskarżonej decyzji przedłożyła orzeczenie lekarskie z dnia 27 lipca 2005 r., stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymogiem jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, C, D, a w dniu 14 lutego 2006 r. przedłożyła dokumenty z postępowania w sprawie ustalenia niepełnosprawności, ostatecznie

na okres od 12 grudnia 2002 r. do 31 sierpnia 2003 r. Istnienie w dacie wydania zaskarżonej decyzji, to jest w dniu [...] dokumentu w postaci orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami mogłoby uzasadniać wniosek o wznowienia sprawy, nie może mieć

jednak żadnego wpływu na rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...].

Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż chybiony jest zarzut skarżącego dotyczący niewłaściwości organu, który wydał decyzję o skierowaniu na badania lekarskie, albowiem starosta, jako przewodniczący powiatu, z mocy art. 38 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym może upoważnić pracowników starostwa

do wydawania w jego imieniu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Funkcje organów powiatu sprawują na podstawie art. 91 i art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) rada miasta i prezydent miasta, a ponieważ prawa powiatu przysługują miastom, które w dniu 31 grudnia 1998 r. liczyły więcej niż 100.000 mieszkańców, to jest także miastu [...], Prezydent Miasta [...] jest w zakresie swojego działania organem właściwym do wydawania przedmiotowej decyzji.

W tym stanie rzeczy zespół orzekający SKO w O. nie dopatrzył się naruszenia prawa wskazanego przez skarżącego, jak też innych uchybień wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 K.p.a. i stwierdził prawidłowość zaskarżonej decyzji.

W dniu 11 września 2006 r. K. P. odwołał się od powyższej decyzji, wnioskując o ponowne rozpoznanie sprawy i wyjaśnienie zasadności decyzji Prezydenta o zabraniu mu prawa jazdy w sytuacji niepoddania się w wyznaczonym terminie badaniom lekarskim.

Podkreślił, że obecnie, aby uzyskać prawo jazdy, musiałby przejść badania

w Ośrodku Medycyny Pracy w K., które są kosztowne i wynoszą około 400 zł oraz zdać egzamin państwowy z kat B, C, D, a jest on osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i możliwości podjęcia pracy w swoim zawodzie.

Podniósł ponadto, iż uprawnienia do kierowania pojazdem zostały mu cofnięte,

a nie zabrane. Powołując się na treść art. 140 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazał, iż decyzję o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami wydaje się po ustaniu przyczyn, które je spowodowały, zatem po dostarczeniu badania z dnia 27 lipca 2005 r. o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B, C, D, Prezydent Miasta [...] powinien był cofnąć wydaną przez niego decyzję.

Organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją

z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera uchybień lub wad kwalifikujących ją do uchylenia. Podniósł, iż zarzut odnośnie nieważności decyzji w związku z niewłaściwością organu, który ją wydał, jest niesłuszny. Powołując się na regulacje zawarte w art. 26 ust. 2, 38 ust. 1 i 2, oraz 91

i 92 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) wskazał, iż [...] jest miastem na prawach powiatu, a zatem skoro starosta, który wydaje decyzje w indywidualnych sprawach

z zakresu administracji publicznej, należących do właściwości powiatu, może upoważnić prezydenta miasta do wydawania decyzji w jego imieniu, Prezydent Miasta [...] był organem właściwym do wydania decyzji o skierowaniu strony na badania lekarskie.

Zespół orzekający za prawidłowe uznał także postępowanie Kolegium,

które badało decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w świetle innych przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Decyzja ta nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 2 pkt 2 K.p.a.), nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), nie została skierowana do osoby nie będącej stroną

w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), nie była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), w razie jej wykonania, nie wywołałaby czynu zagrożonego karą

(art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.) oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.).

Organ II instancji zgodził się z poglądem wyrażonym w decyzji Kolegium z dnia [...], nr [...], iż orzeczenie lekarskie z dnia 27 lipca 2005 r. nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. Przyznał, że podnoszona przez K. P. okoliczność, iż decyzję oparto na nieprawomocnej decyzji, którą następnie zmieniono wyrokiem sądowym, jest przesłanką wznowienia postępowania, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i owa przesłanka wznowieniowa mogłaby być podnoszona przez stronę w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 145 K.p.a. Podkreślił jednocześnie, iż system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej jest oparty na zasadzie niekonkurecyjności. Oznacza to, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie, w związku z czym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] należało utrzymać w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonych decyzji. Powtarzając argumentację z odwołania od decyzji

z dnia [...], wskazał, iż przyczyną cofnięcia mu uprawnień

do kierowania pojazdami mechanicznymi był brak badań lekarskich. W związku

z ich dostarczeniem do Wydziału Komunikacji w O., Prezydent powinien wydać decyzję o przywróceniu mu powyższych uprawnień do kierowania pojazdami,

z racji ustania przyczyny ich cofnięcia.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę K. P. należało oddalić.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami,

a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu (art. 151 w/w ustawy).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna

z prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym, jak też i materialno-prawnym. Oznacza to, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dodać przy tym należy,

iż sąd nie jest władny do zastępowania organów administracji państwowej

w rozstrzyganiu spraw administracyjnych.

Przeprowadzona w ten sposób kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu.

Przedmiotem oceny była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w O. z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]., [...] (nr [...]), w sprawie skierowania K.P. na badanie lekarskie. Niewątpliwie skarżący w dniu 11 września 2007 r. złożył do Kolegium wniosek o stwierdzenie nieważności omówionej decyzji organu I instancji.

Na wstępie należy zauważyć, iż decyzja administracyjna obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. jest aktem administracyjnym istniejącym w obrocie prawnym do momentu, gdy nastąpi jej eliminacja z niego w trybie i na zasadach określonych w K.p.a. Organ administracji publicznej w sprawie, w której przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, a taka sytuacja zaistniała

w niniejszym postępowaniu, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, a nie w tej samej, która zakończona została już decyzją ostateczną. W tym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności wskazanej i konkretnie oznaczonej decyzji, nie orzeka on co do istoty sprawy rozstrzygniętej w tej wadliwej decyzji, lecz rozstrzyga wyłącznie, co do nieważności decyzji, albo jej niezgodności z prawem. Organ w tym nowym postępowaniu (działając w trybie nadzoru) nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, lecz jedynie może stwierdzić nieważność wadliwej decyzji lub odmówić stwierdzenia jej nieważności, jeśli nie występują przesłanki, o których stanowi przepis art. 156 § 1 K.p.a. Organ nie jest bowiem władny rozstrzygać w prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o kwestiach dotyczących istoty sprawy. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest ugruntowane: patrz wyrok NSA z dnia 14.08.1987r., IV S.A. 393/87, ONSA 1990, Nr 1, poz. 1; wyrok SN z dnia 7.03.1996r., III ARN 70.95, OSN 1996, Nr 18, poz. 258).

Art. 156 K.p.a. (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071) stanowi w § 1,

iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przytoczony przepis w sposób wyczerpujący wymienia wady decyzji, które skutkują stwierdzeniem jej nieważności. Wyliczone enumeratywnie wady decyzji nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, lecz winny być wykładane ściśle. Zaakcentować należy również, iż nieważność decyzji musi istnieć w dacie orzekania

(ex tunc).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego postępowania, stwierdzić należy, iż jako przesłankę stwierdzenia nieważności skarżący wskazał art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 122 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Ponieważ przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała,

iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie są dotknięte wadą skutkującą ich uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności, skargę

tę należało oddalić.

Materialną podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 122 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie

do kierowania tramwajem, skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Materialną przesłankę wydania decyzji na podstawie art. 122 ust.1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym stanowi więc zawiadomienie organu właściwego

w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, tj. starosty o wydaniu orzeczenia o niepełnosprawności osoby posiadającej prawo jazdy przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w myśl art. 6c ust. 7 ustawy

o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Chodzi o sprawdzenie, czy - ze względu na niepełnosprawność - nie ma przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania przez nią pojazdem silnikowym. Niewątpliwie przesłanka ta została spełniona w przedmiotowej sprawie, albowiem jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w dniu [...] Prezydent Miasta [...],

po otrzymaniu zawiadomienia Powiatowego Zespołu ds. Orzeczeń

o Niepełnosprawności w O. o wydaniu K. P. orzeczenia

o stopniu niepełnosprawności, orzekł o skierowaniu go na badanie lekarskie, celem ustalenia, czy stan zdrowia strony nie rodzi przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga bowiem, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Należy tu podkreślić, iż w razie zawiadomienia starosty o wydaniu orzeczenia o niepełnosprawności osoby posiadającej prawo jazdy przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w myśl art. 6c ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, musi on skierować tą osobę na badania lekarskie. Nie jest decyzja uznaniowa, lecz obowiązek powyższego organu.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż wydając zaskarżoną decyzję organ prawidłowo zastosował przepis art. 122 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawa o ruchu drogowym.

Zarzut skargi dotyczący niewłaściwości organu, który wydał decyzję

o skierowaniu na badania lekarskie, również należało uznać za niezasadny.

Stosownie do treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r.

o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.),

w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących

do właściwości powiatu, decyzje wydaje starosta chyba, że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, i inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1 (art. 38 ust. 2 cyt. ustawy). Funkcje organów powiatu sprawują na podstawie art. 91 i art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym rada miasta i prezydent miasta, a ponieważ prawa powiatu przysługują miastom, które w dniu 31 grudnia 1998 r. liczyły więcej niż 100.000 mieszkańców, to także miastu [...], Prezydent Miasta [...] jest w zakresie swojego działania organem właściwym do wydawania decyzji, "do których prawo wydawania ustawy przepisały starostom".

Przykładając powyższe do realiów niniejszej sprawy, należy uznać za słuszne stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż Prezydent Miasta [...] był organem właściwym do wydawania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Organ ten zatem prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepisy procedury administracyjnej.

Sąd podziela tu także stanowisko SKO w O., że w sprawie nie zaistniały również inne przesłanki nieważnościowe, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 do 7 K.p.a.

W związku z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., wskazać należy,

iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. A zatem strona może równocześnie żądać wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące, niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje w zasadzie konieczności zawieszenia wznawianego postępowania (por wyrok NSA z 17 stycznia 2006r., II OSK 406/05; LEX nr 196451).

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji