Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 333/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 1 i 2, art. 106 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. P. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1060/17 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. P. Spółki z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. odrzucił skargę kasacyjną E. P. Spółki z o.o. w K. od wyroku WSA w Rz. z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1060/17 w sprawie ze skargi wymienionej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji wskazał w motywach, że w związku ze skargą kasacyjną wniesioną przez stronę od powołanego powyżej wyroku, spółka wezwana został, zarządzeniem z dnia 15 marca 2018 r., do uiszczenia wpisu w kwocie 160 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie skierowano na podany w skardze adres pełnomocnika skarżącej spółki. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną na kopercie pierwsze awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 21 marca 2018 r. Po ponownym awizowaniu przesyłka powróciła do sądu z adnotacją o niepodjęciu jej w terminie. W takim stanie, stosowanie do art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), skutek doręczenia nastąpił w dniu 4 kwietnia 2018 r.

W dniu 12 kwietnia 2018 r. spółka uiściła częściowy wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł.

Sąd I instancji stwierdził, że ostatnim dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braków fiskalnych skargi kasacyjnej był dzień 11 kwietnia 2018 r. Skarżąca uiszczając wpis od skargi w dniu 12 kwietnia 2018 r., uchybiła terminowi przewidzianemu do uiszczenia braków fiskalnych skargi kasacyjnej. Okoliczność ta uniemożliwiła nadanie sprawie prawidłowego biegu i obligowała Sąd do odrzucenia wniesionej skargi kasacyjnej, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.

E. P. Spółka z o.o. w K. zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 73 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że przesyłka listowna zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi kasacyjnej została w sposób prawidłowy doręczona pomimo, iż pełnomocnik skarżącej nie otrzymał zawiadomień o pozostawieniu jej w palcówce pocztowej.

Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnia braków fiskalnych skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Rz. z dnia 15 listopada 2017 r.; przesłuchanie świadka Z. B. – pracownika filii UP Rz. [...] na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia w szczególności nieregularnego dostarczania awiz na adres pełnomocnika skarżącej. Strona wniosła o ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Skarżąca spółka kwestionując postanowienie Sądu I instancji odrzucające jej skargę kasacyjną zarzuciła temu orzeczeniu naruszenie art. 73 p.p.s.a., który to przepis określa sposób procedowania w przypadku niemożności doręczenia stronie postępowania przesyłki zawierającej korespondencję od sądu oraz fikcję doręczenia.

Powołany przepis stanowi w § 1, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W § 2 stanowi natomiast, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Kolejny § 3 określa, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Ostatni z paragrafów – 4 określa zaś, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Mając na uwadze przywołane regulacje, dokonując analizy treści znajdującej się w aktach sprawy przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej, w szczególności uwidocznionych na niej adnotacji o awizowaniu przesyłki oraz uwidocznionych odcisków stempli pocztowych, za prawidłowe uznać należy terminy przyjęte przez Sąd I instancji, w oparciu o które zastosował on fikcję doręczenia określoną w § 4 art. 73 p.p.s.a. Mając zaś na uwadze datę wniesienia przez stronę wpisu od skargi kasacyjnej, który zresztą został uiszczony w niepełnej, nie odpowiadającej określonej w wezwaniu kwocie, za również zasadne uznać należy stwierdzenie przez Sąd I instancji, że czynność ta została dokonana z uchybieniem terminu do uzupełnia braku formalnego skargi kasacyjnej – braku fiskalnego.

Oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie zmienia argumentacja zażalenia odnośnie nieprawidłowego funkcjonowania placówki pocztowej – filii Urzędu Pocztowego Rz. [...], a które to nieprawidłowości, jak podaje autor zażalenia, polegają na "częstym nieregularnym dostarczaniu awiza na adres pełnomocnika skarżącej w szczególności na zaniechaniu dokonania zawiadomienia powtórnego o danej przesyłce".

Twierdzenia te nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami lub dokumentami mogącymi wskazywać na choćby potencjalne istnienie przywołanych nieprawidłowości w funkcjonowaniu operatora pocztowego, pomimo, że pełnomocnik jak sam wskazał "wielokrotnie zawiadamiał obsługę filii operatora pocztowego o nienależytym wykonywaniu usługi pocztowej danego rodzaj". Analiza akt sprawy, w tym wniosku strony o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, rozpoznanego postanowienie WSA w Rz. z dnia 25 kwietnia 2018 r., nie wskazują aby pełnomocnik strony skarżącej przedłożył którekolwiek z powoływanych "zawiadomień" oraz odpowiedzi operatora pocztowego na te "zawiadomienia".

Odnosząc się zaś do sformułowanego żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pracownika wymienionego Urzędu Pocztowego, wskazać należy na art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten nie przewiduje możliwości przeprowadzania przez sąd administracyjny dowodu osobowego – z przesłuchania świadka, albowiem jak wynika z klarownej treści przywołanej regulacji dopuszczenie dowodu dotyczy wyłącznie do dowodu z dokumentów i wyłącznie w przypadku gdy jego przeprowadzenie jest niezbędne dla wyjaśnienie istotnych wątpliwości i nie przedłuży nadmiernie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.