Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 810/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust.4, 33 ust.2, 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 października 2007 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania G. J. od decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr 4/4 w K. przy ul. W. dla J. C. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podał, że została ona wydana w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza K. z dnia 7 maja 2007 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, w odległości 1,5 m od granicy z działką nr 64/3 , na działce nr 64/4 przy ul. W..

Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – dopuszcza się sytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w art. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki. W przypadku gdy na danym terenie nie ma obowiązku sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, funkcję takiego planu spełnia decyzja o warunkach zabudowy i taki właśnie przypadek występuje w powyższej sprawie.

Obecnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego, jak i warunków technicznych nie wymagają zgody sąsiada na usytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy.

Ponadto, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, inwestor przedłożył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane dokumenty i uzgodnienia. Skoro zatem spełnione zostały wymagania określone przepisami prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu orzekającego, podniesiony przez skarżącego zarzut nie może być uznany za naruszenie jego interesu prawnego, skoro posadowienie spornego obiektu jest dokonane w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami.

W skardze na decyzję Wojewody skarżący G. J. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2007r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż budynek zaprojektowany został przy południowej stronie jego działki, zaś on nie przewiduje budowy budynku na tej wysokości ze względu na największe nasłonecznienie od tej strony. Ponadto zarzuca, że projektowany budynek będzie kolidował z jego planami co do zabudowy działki, zaś działka inwestora ma szerokość około 18 m, a więc nie jest zbyt wąska na usytuowanie budynku w odległości 3 m od granicy.

Zdaniem skarżącego decyzja o warunkach zabudowy wydana w związku z planowaną inwestycją J. C. stała się prawomocna, gdyż jest on zatrudniony jako skarbnik w Starostwie Powiatowym i pierwszy złożył wniosek o warunki zabudowy. W ocenie G. J. decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W związku z tym, wydana na jej podstawie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana bez podstawy prawnej. Wnosi o "rozpatrzenie decyzji o warunkach zabudowy".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z poźn.zm.), do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1/ 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

2/ oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3/ decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzja taka – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – stanowi rodzaj promesy uprawniającej podmiot, na rzecz którego została wydana, do wystąpienia o pozwolenie na budowę.

Bezsporny w sprawie niniejszej jest fakt, że inwestor przedłożył wszystkie wyżej wymienione dokumenty.

Skarżący kwestionuje jednak ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w części dotyczącej usytuowania budynku gospodarczego w odległości 1,5m od granicy z jego działką.

Jak wyjaśnił na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. przedmiotowa decyzja wydana na wniosek J. C. została mu doręczona, jednakże nie odwołał się od tej decyzji, myśląc, że sąsiad będzie ubiegał się o wyrażenie przez niego zgody na takie usytuowanie budynku.

W związku z powyższym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stała się ostateczna.

Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy, wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Tak więc, przed wydaniem pozwolenia na budowę organy orzekające w tej sprawie zobowiązane były na podstawie art. 35 ust .1 ustawy Prawo budowlane do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), a także zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Jak już wyżej podniesiono, ostateczna decyzja o warunkach zabudowy ustalająca lokalizację budynku gospodarczego w odległości 1,5 m od granicy działki nr 64/3 jest wiążąca dla organu udzielającego pozwolenia na budowę.

Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku niniejszej sprawy – decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto, organy administracji sprawdziły kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa: ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 "6", a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 i potwierdzono wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem.

Skoro inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, to zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podkreślenia wymaga także fakt, że w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może badać decyzji Burmistrza K. z dnia 7 maja 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pod względem jej zgodności z prawem.

Decyzja ta, wobec niezaskarżenia jej stała się decyzją ostateczną, a zatem wzruszenie takiej decyzji może nastąpić w przypadkach ściśle określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.