Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 383/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk asesor sądowy Grażyna Jeżewska – spraw. Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 maja 2005 r. T. R. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o przyznanie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego lub specjalnego zasiłku celowego w związku z niepełnosprawnością, długotrwałą chorobą oraz niemożliwością utrzymania się z posiadanych środków, które nie wystarczają na zakup żywności, leków i leczenia, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobne remonty i naprawy w mieszkaniu. Podał, że jest osobą samotnie gospodarującą oraz na trwałe całkowicie niezdolną do pracy i do samodzielnej egzystencji, a jego dochód stanowi renta w kwocie 425,54 zł. Środki te nie wystarczają na pokrycie miesięcznych wydatków w kwietniu 2005 r. w kwocie 563,90 zł. Podniósł, że nie posiada środków na spłatę długu wobec Spółdzielni Mieszkaniowej w kwocie 1.293,14 zł., bowiem stara się spłacić zobowiązania wobec rodziny H.

Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. decyzją z dnia [...], nr [...] po zaktualizowaniu wywiadu środowiskowego przyznał T. R. zasiłek celowy w wysokości 80 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że strona kwalifikuje się do przyznania zasiłku celowego, bowiem jej dochód w kwocie 461 zł nie przekracza kryterium dochodowego w wysokości 461 zł, ustalonego dla osoby samotnie gospodarującej. Organ wskazał, że posługując się ustalonymi kryteriami, zasiłek celowy w wyższej wysokości przyznawany jest osobom bez stałego źródła dochodu, gdy występuje duża różnica między kryterium dochodowym a dochodem. Zasiłek celowy poniżej średniej wysokości jest przyznawany w przypadku, gdy osoba ma stałe co miesięczne źródło dochodu, istnieje mała różnica między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem lub też osoba korzysta z innych form pomocy społecznej. W analityce wydatkowanych środków finansowych podał, że w 2005 r. na realizację zasiłków celowych otrzymał 183.300 zł, w miesiącu kwietniu wpłynęło 1486 podań o udzielenie pomocy społecznej, stąd przeciętna wysokość zasiłków dla rodzin o niskich dochodach wynosi 120 zł, a dla osób samotnych - 80 zł. Organ podniósł, że z uwagi na niepełnosprawność strony przyznał jej zasiłek celowy w średniej wysokości 80 zł. Poinformował, że strona otrzymuje posiłki wydane przez Dzienny Dom Pobytu w N., dzienny koszt posiłku wynosi 4 zł, począwszy od 1 maja 2005 r., zatem miesięcznie jest to kwota 120 zł. Odnosząc się do kwestii zadłużenia czynszowego strony, organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2772/95, stwierdził, że spłata zadłużenia z tytułu czynszu mieszkaniowego nie może być uznana za niezbędną potrzebę bytową uzasadniającą przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej. Poinformował skarżącego, że powinien wziąć pod uwagę możliwość ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Ponadto organ wskazał, że strona nie powinna przerzucać odpowiedzialności ponoszenia kosztów swego utrzymania na Ośrodek.

Od powyższej decyzji odwołał się T. R. podnosząc, że wniosek o przyznanie zasiłku celowego został złożony dnia 9 maja 2005 r., a zaskarżoną decyzją z dnia [...] został mu przyznany zasiłek celowy w kwocie 80 zł. tymczasem organ wskazał, że w czerwcu otrzyma pomoc w wysokości 200 zł, bez podania o jaką formę pomocy chodzi. Ponadto podniósł, że niesłusznie organ I instancji uznał, że nie powinien przerzucać kosztów swojego utrzymania na Ośrodek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [..], nr [...], na podstawie art. 138 § l pkt l kpa utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania zasiłku celowego w wysokości 80 zł.

W uzasadnieniu powołało się na art. 2 ust. l ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), według którego pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości

oraz 8 ust. l pkt l i 3 cytowanej ustawy stanowiący, że pomoc społeczna przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Powołało się na przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdzający, że T. R. jest osobą samotnie gospodarującą, a jego łączny dochód w miesiącu kwietniu 2005 r. (tj. z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku) wyniósł 461 zł. Odnosząc się do wysokości przyznanego zasiłku celowego stwierdziło, że sam fakt spełnienia przez osobę ubiegającą się o świadczenie pieniężne z pomocy społecznej kryteriów określonych w art. 8 ustawy nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia. Decyduje o tym całokształt okoliczności sprawy, a w pierwszym rzędzie rozmiar środków finansowych, jakimi na ten cel dysponuje organ oraz liczba osób do uzyskania pomocy uprawnionych Wyznacznikami ustalania zasiłku celowego w świetle przytoczonych przepisów są z jednej strony sytuacja materialna i zdrowotna wnioskodawcy, a z drugiej strony możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym. W ocenie Kolegium organ I instancji, przyznając stronie zasiłek celowy w kwocie 80 zł wykazał, że wysokość tego zasiłku wynika z istniejących w dacie rozpatrywania wniosku możliwości finansowych organu, gdyż na wypłatę zasiłków celowych otrzymał kwotę 183.300 zł miesięcznie a wobec dużej liczby wniosków tj. 1486, przeciętna wysokość zasiłków celowych dla rodzin wyniosła 120 zł, a dla osób samotnych - 80 zł. W przypadku strony organ uwzględnił fakt, że otrzymuje pomoc w formie posiłków, w miesiącu czerwcu 2005 r., których koszt wynosi 120 zł (4 zł x 30 dni). Podkreśliło, że organ I instancji wniosek strony z dnia 9 maja 2005 r. załatwił zgodnie z art. 35 § 3 kpa w terminie nie przekraczającym jednego miesiąca, zatem realizacja zasiłku celowego przyznanego tą decyzją mogła nastąpić dopiero w miesiącu czerwcu 2005 r. Również bezpłatne posiłki w wartości 120 zł miesięcznie spowodowały, że wartość pomocy przyznanej stronie w czerwcu 2005 r. wyniosła łącznie 200 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu T. R. zarzucił decyzji Kolegium naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, wnosząc o jej zmianę. W ocenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej w N. przyznającą zasiłek celowy z przeszło miesięcznym opóźnieniem potwierdziło, że zasiłek celowy "nie może być uznany za niezbędną potrzebę bytową, przy czym strona nie powinna przerzucać kosztów swego utrzymania na Ośrodek Pomocy Społecznej w N." pomimo że ustawa o pomocy społecznej z 12 marca 2004 r. w art. 7 wskazuje z jakich szczególnych powodów udziela się pomocy. Jego zdaniem postawa SKO jest niepoprawna, gdyż drwi z losów ludzkich.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2006 r. skarżący wykazuje, dokonując obliczeń rachunkowych, że nawet gdy liczbę wniosków złożonych do OPS w N. pomnoży się przez kwotę 120 zł. to i tak pozostaje mu do rozdysponowania kwota 4980 zł., jednocześnie dołączył do niego szereg dokumentów, m. in. potwierdzające zadłużenie w Spółdzielni Mieszkaniowej i wszczęcie przez Spółdzielnię postępowania zmierzającego do wyegzekwowania należności pieniężnej, pismo OPS w N. z dnia 21 września 1999 r. informujące skarżącego o możliwości pobierania dodatku mieszkaniowego oraz odpowiedź skarżącego na to pismo podnoszącą, że skorzystanie z tej formy pomocy ograniczy jego sytuację materialno-bytową, gdyż jest traktowany jako dochód, przez co ogranicza jego prawa własnościowe, ekonomiczne, socjalne i kulturowe oraz publikację prasową wykazującą marną jakość posiłków finansowanych przez OPS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sadowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej Prawo o postępowaniu). Decyzja naruszająca prawo może, zatem zostać tylko przez sąd administracyjny uchylona, gdy stwierdzi, że organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy prawa procesowego lub materialnego. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 w/w ustawy).

Z zasady legalności, wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (wyrok NSA z dn. 14 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Kontrola sądowa legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w związku z tym do badania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Inaczej mówiąc, czy rozstrzygnięcie nie jest dowolne.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa.

W tym miejscu wskazać trzeba, iż w skardze skarżący kwestionuje wysokość przyznanej pomocy w formie zasiłku celowego zarzucając, że nie uwzględnia ona jego wszystkich potrzeb.

W myśl art. 7 do ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 późn. zm. – zwaną dalej ustawą), udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Mając, zatem na uwadze powyższe słusznie uznał organ, iż skarżący spełnia warunki do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej, gdyż jest osobą niepełnosprawną, długotrwale chorą i całkowicie niezdolną do pracy. Prawidłowo także ustaliły i uznały organy obu instancji, iż po stronie skarżącego zaistniała również przesłanka, o której stanowi art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r.

W świetle zaś art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Prawidłowo przeto organy obu instancji ustaliły i przyjęły, iż po stronie skarżącego zaistniała również przesłanka, o której stanowi art. 8 ust. 1 ustawy, bowiem dochód skarżącego wynosił 461 zł., czyli nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej.

Skarżący wnosił o przyznanie mu świadczenia z pomocy społecznej – zasiłku celowego na pokrycie kosztów związanych z długotrwałą chorobą i spowodowanymi tym kosztami leczenia, kosztów utrzymania mieszkania, zakupu środków czystości i higieny osobistej oraz innych wydatków i opłat, w tym zadłużenia w Spółdzielni Mieszkaniowej. Z treści wniosku skarżącego wynikało, iż jego żądanie dotyczy zasiłku celowego, o którym stanowi art. 39 ustawy.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy może być przyznany zasiłek celowy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. W ustępie 2 art. 39 ustawodawca wskazał sytuacje, które mogą stanowić podstawę przyznania zasiłku celowego. I tak, zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, jednakże według postanowienia ustępu 4 powołanego wyżej przepisu, potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada, jak już powiedziano wyżej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 ustawy. Przepis ten, bowiem jedynie upoważnia organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwościami organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala, zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy jest on, bowiem związany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego – zwanego dalej K.p.a., w tym art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej, między innymi przywołanego wyżej art. 3 ustawy. Artykuł 7 K.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W myśli art. 107 § 3 K.p.a. uznanie administracyjne wymaga wskazania przesłanek korzystania z niego oraz argumentacji przytoczonej w decyzji rozstrzygającej indywidualną sprawę opartą na uznaniu administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Organy zakwalifikowały wniosek skarżącego, który domagał się pomocy we wskazanej potrzebie, a określonej w art. 39 ust. 2 ustawy. Przyznając zasiłek celowy wskazały, iż skarżący jest uprawniony do otrzymania pomocy, ale również podniosły i udowodniły, iż posiadane środki finansowe nie pozwalają mu uwzględnić żądania w wyższej wysokości. W sytuacji gdy Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma wystarczających środków na zaspokojenie potrzeb osób ubiegających się o pomoc i do pomocy uprawnionych ważne jest aby organ wskazał kryteria jakimi się kierował przy przyznawaniu pomocy. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił kryteria pierwszeństwa wskazując, że w pierwszej kolejności zabezpieczono środki dla rodzin i osób, nie posiadających dochodu lub mającym bardzo niski dochód. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zaś dokonało powtórnej, oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie decyzji organu I instancji za zgodną z prawem i że przyznany skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 80 zł odpowiada celom i zadaniom pomocy społecznej. Wpływ na wysokość przyznanego zasiłku celowego skarżącemu miała, zaś szczupłość środków finansowych jakimi dysponował organ I instancji, liczba osób ubiegających się o przyznanie pomocy, jak również fakt, iż w okresie objętym wnioskiem skarżący korzystał z różnych form pomocy społecznej.

W tym miejscu, trzeba wskazać, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów realizujących zadania z zakresu pomocy społecznej jest taki podział posiadanych przez te organy środków finansowych, który zapewni do nich dostęp osobom najbardziej ich potrzebujących, a więc w pierwszej kolejności takim, które nie uzyskują żadnych dochodów i które przy wykorzystaniu własnych możliwości nie są w stanie zdobyć środków umożliwiających zaspokojenie potrzeb na poziomie elementarnym.

Ustawa nie określa granic minimalnych, ani maksymalnych wysokości przyznanego zasiłku celowego. Granice te wyznaczone są jedynie ogólnie w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy, który stanowi, iż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Decyzja o przyznaniu pomocy społecznej wydana na podstawie art. 39 ustawy winna, zatem każdorazowo uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, a więc nie tylko okoliczności, które zadecydowały o konieczności skorzystania z tej formy pomocy przez wnioskodawców przy ubieganiu się o przyznanie zasiłku celowego, ale także rozmiar będących w dyspozycji organów środków finansowych, ilość osób ubiegających się o pomoc oraz potrzeby innych osób uprawnionych do świadczenia z pomocy społecznej. Zarzuty skarżącego zawarte zarówno w odwołaniu, jak i w skardze dotyczą wysokości przyznanego mu zasiłku celowego. Zarzut ten nie jest zasadny. Prowadząc postępowanie o przyznanie skarżącemu zasiłku celowego organy administracji zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie tej sprawy. Dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów, a to okoliczności uzasadniających przyznanie zasiłku celowego, nie jest dowolna, a organy w sposób szczegółowy wskazały jakie przyczyny legły u podstaw przyznania skarżącemu zasiłku celowego jedynie w wysokości 80 zł.

Organ I instancji wskazał, że kierowano się kryteriami, według których zasiłek celowy w wyższej wysokości przyznawano osobom, które nie miały stałego źródła dochodu, istniała duża różnica między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem, gdy występowała długotrwała choroba lub niepełnosprawność. Poniżej średniej wysokości przyznawano zasiłek w przypadku gdy osoba miała stałe comiesięczne źródło dochodu, istniała mała różnica między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem, lub też w sytuacji gdy osoba korzystała dodatkowo z innych form pomocy społecznej. Rozpatrując sytuację rodziny lub osoby również brano pod uwagę obciążenia finansowe związane z utrzymaniem mieszkania lub domu, skład rodziny, wiek osób ubiegających się o pomoc.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dokonało powtórnej, oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie decyzji organu I instancji za zgodną z prawem, a przyznany skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 80 zł odpowiadający celom i zadaniom pomocy społecznej. Wpływ na wysokość przyznanego zasiłku celowego skarżącemu miała szczupłość środków finansowych jakimi dysponował organ I instancji, liczba osób ubiegających się o przyznanie pomocy, jak również fakt, iż w okresie objętym wnioskiem skarżący korzysta także z innych form pomocy społecznej.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w piśmie skarżącego z dnia 12 stycznia 2006 r., to należy powiedzieć, że przedstawione wyliczenie nie uwzględnia, iż przedstawiona w decyzji organu I instancji analityka dotyczy osób i rodzin o niskich dochodach, tymczasem ze wskazanej kwoty przeznaczonej na zasiłki celowe wypłacane są również i to w pierwszej kolejności, zasiłki celowe dla osób i rodzin nie posiadających żadnych dochodów.

Wobec powyższego biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak też proceduralnego, należało po myśli art. 151 Prawo o postępowaniu, oddalić skargę.