Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 799/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 76 ust. 7 i 7a
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek z tytułu obowiązku zwrotu należności związanych z refundacją kosztów doposażenia stanowisk pracy oraz prac interwencyjnych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 799/12

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "[..]" Sp. j. [...] z siedzibą w [...] jest decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2012 r. nr [...] o odmowie umorzenia odsetek ustawowych od należności z tytułu umów w sprawie refundacji kosztów doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz o zorganizowanie prac interwencyjnych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

W dniu 22 lipca 2008 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]" Sp. j. [...] z siedzibą w [...] (dalej jako: "[...]" lub "Spółka") zawarło ze Starostą [...] reprezentowanym przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...] umowę nr [...], zmienioną aneksem z [...] sierpnia 2008 r. o refundację kosztów doposażenia 5 stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych w kwocie 84.000 zł. Z kolei dnia [...] września 2009 r. strony zawarły umowę nr [...] o organizowanie prac interwencyjnych dla 4 bezrobotnych powyżej 50 roku życia o wartości refundacji 56.000 zł i o refundacji części wypłaconych wynagrodzeń po 200 zł. Wobec niewywiązania się z postanowień wynikających z zawartych umów pismami z 20 kwietnia 2010 r. zobowiązano beneficjenta do zwrotu należności wraz z ustawowymi odsetkami.

Pismem z 10 czerwca 2010 r. (data wniesienie do Powiatowego Urzędu Pracy w [...]) spółka zwróciła się o umorzenie zobowiązania wynikającego z zawartych umów. Decyzją z [...] lipca 2010 r. Starosta [...] odmówił wnioskodawcy umorzenia należności w kwocie 84.000 zł wraz z odsetkami, rozkładając zarazem jej spłatę na 36 rat. Odrębną decyzją z [...] lipca 2012 r. Starosta odmówił również umorzenia drugiej z należności wynoszącej 58.919,85 zł (tj. 56.000 zł na refundację prac interwencyjnych i 2.919,85 zł refundacji wydatków na wynagrodzenia) rozkładając jej spłatę na 36 rat. Decyzjami z [...] września 2010 r. po rozpatrzeniu kolejnego podania ponownie odmówiono żądanego umorzenia. O kolejnej odmowie orzeczono decyzją z [...] lipca 2011 r., która po rozpoznaniu odwołania strony została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] października 2011 r.

W nawiązaniu do ww. decyzji Wojewody [...] w podaniu z 29 października 2011 r. spółka [...] zwróciła się do Starosty [...] – Powiatowego Urzędu Pracy w [...] o umorzenie odsetek naliczonych od kwoty podlegających zwrotowi zobowiązań. Po rozpoznaniu tego podania decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Starosta [...] odmówił umorzenia odsetek w łącznej kwocie 53.655,85 zł należnych od głównych świadczeń wynikających z opisanych na wstępie umów. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c) w zw. z art. 76 ust. 7 i 7a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm., dalej zwana jako "Upz") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej zwana: "K.p.a."). Organ wyjaśnił, że należność główna wynikająca z przedmiotowych umów została przez beneficjenta zwrócona w czterech transzach. Wartość odsetek za okres opóźnienia wyniosła 53.655,85 zł. Po przeanalizowaniu sytuacji majątkowej Spółki ustalono, że rok 2011 r. zakończył się dla niej stratą w wysokości 281.000 zł. Spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży w kwocie 4.821.000 zł, wyższy o 876.000 zł niż w 2010 r. Aktywa trwałe wynoszą 5.037.000 zł, a wśród aktywów obrotowych zapasy oszacowano na kwotę 285.000 zł. Należności krótkoterminowe wynosiły 725.000 zł, a inwestycje krótkoterminowe 27.000 zł. Wśród pasywów kapitał własny wyniósł 2.878.000 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 3.196.000 zł.

Mając na względzie powyższe Starosta podał, że umorzenie należności jest możliwe w przypadku ziszczenia się przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 i 7a Upz. Skoro przedsiębiorca posiada majątek, z którego można dochodzić zapłaty odsetek nie było podstaw do uwzględnienia zgłoszonego żądania. Ustalony majątek znacznie przekracza kwotę zobowiązania. Umorzenie należności powinno mieć charakter wyjątkowy, dlatego oceny organu nie zmieniła opinia Powiatowej Rady Zatrudnienia w [...] pozytywnie wyrażająca się w przedmiocie uwzględnienia żądania. Opinia ta nie zwalniała bowiem organu od obowiązku dokonania ustaleń faktycznych i oceny istnienia przesłanek określonych w powołanych wyżej przepisach, nie miała charakteru wiążącego.

W odwołaniu od decyzji z 30 kwietnia 2012 r. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i ustalenie stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 107 K.p.a. przez niewłaściwe wskazanie podstawy decyzji, naruszenie art. 76 ust. 7 Upz przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że spełnienie przez stronę przesłanek z art. 76 ust. 6 pkt 1 – 4 cyt. ustawy stanowi jedyną podstawę dla umorzenia należności. Naruszenia art. 8 K.p.a. Spółka dopatrywała się w udzieleniu jej przez pracownika organu nieprawdziwej informacji, że po dokonaniu zapłaty należności głównej odsetki zostaną umorzone.

Rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z 28 czerwca 2012 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 76 ust. 7 i 7a Upz oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Po przedstawieniu dotychczasowego stanu sprawy organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy art. 76 ust. 7 pkt 2, 3 i 4 Upz. Ewentualną podstawę rozpoznania zgłoszonego żądania mógł stanowić jedynie art. 76 ust. 7 pkt 1 cyt. ustawy, który stanowi że starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał w przekonaniu organu, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą osiągając z tego tytułu przychody. Rok 2009 r. zakończył się dla niej zyskiem netto na poziomie 234.000 zł, rok 2010 r. stratą rzędu 274.000 zł. Stratą zakończył się również rok 2011. Z rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 maja 2012 r. wynikało, że także i on wykazuje stratę w kwocie 22.000 zł, Spółka posiada również zobowiązania z tytułu kredytów i nieściągalne wierzytelności w kwocie 591.095,73 zł. Ponadto w 2010 r. na Spółkę została nałożona kara przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości 59.000 zł za nieprawidłowe dysponowanie przyznanymi środkami, która została zapłacona, przy czym Fundusz odmówił wówczas wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń w kwocie 162.273 zł. W aktualnym roku na Spółkę Fundusz nałożył karę w kwocie 65.000 zł z powodu nieterminowego wypłacania wynagrodzeń.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że Spółka nadal prowadzi działalność osiągając przychody. Nie toczy się przeciwko niej postępowanie upadłościowe i likwidacyjne. Poza kapitałem podstawowym wynoszącym 1.659.000 zł Spółka posiada kapitał zapasowy wynoszący w latach 2009-2011 kwotę 1.200.000 zł. Na dzień 31 maja 2012 r. kapitał zapasowy wynosił 1.000.000 zł. Od 2011 r. zysk z lat ubiegłych według bilansu wynosi niezmiennie 300.000 zł, dlatego pomimo straty za analizowany okres 2012 r. Spółka dysponuje w ocenie organu znacznymi środkami rezerwowymi, z których możliwe jest pokrycie straty. Spółka dysponuje także aktywami trwałymi o wartości 4.882.000 zł. Jako pracodawca posiada status zakładu pracy chronionej otrzymując z tego tytułu dofinansowanie z Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a nakładane na nią kary wynikały z popełnionych uchybień w dysponowaniu przyznanymi środkami. Wymienione okoliczności mają w przekonaniu Wojewody przemawiać za tym, że strona dysponuje majątkiem, z którego możliwe jest dochodzenie należności. Nie istnieje też uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Pomimo ciążących na Spółce wielu zobowiązań reguluje je, dochodząc również swoich zaległych wierzytelności. Starosta jako wierzyciel beneficjenta przyznanych świadczeń także ma prawo dochodzenia swojej wierzytelności wraz z ustawowymi odsetkami. Spółka korzysta w swojej działalności w szerokim zakresie z pomocy Państwa, a dochodzone należności zostały rozłożone na raty. Część tej należności została już uiszczona w 2010 r. w kwocie łącznej 9.822,80 zł, tj. w roku, w którym osiągnęła stratę. W 2011 r. została z kolei uiszczona należność główna, a ten rok także zamknął się dla odwołującej stratą. Wojewoda zwrócił ponadto uwagę, że opinia powiatowej rady zatrudnienia nie była dla Starosty wiążąca, ponieważ nie jest to organ współdecydujący. Badając przesłanki z art. 76 ust. 6 i 7 Upz, organ odwoławczy wyraził pogląd, wedle którego nawet po ich ziszczeniu się organy nie mają obowiązku przyznania ulgi, cyt. przepis stwarza jedynie taką możliwość.

W odpowiedzi na pozostałe zarzuty organ odwoławczy podał, że przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe celem ustalenia sytuacji majątkowej przedsiębiorcy w 2012 r. Podzielił zarzut Spółki o wadliwej podstawie prawnej powołanej w zaskarżonej decyzji, która jednak miała nie mieć wpływu na wynik sprawy.

Z decyzją Wojewody [...] nie zgodziła się spółka [...] wnosząc skargę sądowoadministracyjną. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

1. art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 Upz przez błędną wykładnię mającą polegać na przyjęciu, że po stronie skarżącego nie było podstaw do umorzenia odsetek ustawowych w postaci nie posiadania przez przyjmującego dotację majątku, z którego można dochodzić należności, a także że nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego dofinansowania oraz nie zastosowania ww. przepisów wynikające z uznania, że majątek Spółki jest wystarczający do spełnienia świadczenia,

2. art. 80 K.p.a. przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione przyjęcie, że sytuacja majątkowa Spółki pomimo notowanych od 2010 r. strat jest na tyle dobra, aby nie uwzględnić wniosku o umorzenie odsetek, podczas gdy brak ma być dowodów pozwalających na wyciągnięcie takich wniosków, oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 Upz oraz niezasadne przyjęcie, że kondycja finansowa Spółki jest wystarczająca do nieuwzględnienia wniosku i że posiada ona majątek, z którego możliwe jest dochodzenie należności,

3. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, a w szczególności że kondycja finansowa Spółki jest wystarczająca do nieuwzględnienia wniosku, jak też że posiada majątek, z którego możliwe jest dochodzenie należności, a ponadto wydanie decyzji bez wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego,

4. art. 7 i art. 8 K.p.a. przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i wydanie decyzji sprzecznej ze słusznym interesem strony,

5. art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 7, 8 i 9 K.p.a. przez zaniechanie wskazania podstawy prawnej obowiązku zwrotu odsetek, a nadto z uwagi na charakter decyzji uznaniowej, wyczerpującego odniesienia się do treści art. 7 K.p.a, oraz naruszenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

W ocenie strony skarżącej organy dokonały przedwczesnego ustalenia, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia żądania, o których mowa w art. 76 ust. 6 pkt 1 – 4 Upz. Organy miały nie dość wnikliwie ocenić sytuację finansową wnioskodawcy, ponieważ Spółka nie dysponuje majątkiem, z którego możliwe byłoby uregulowanie należności lub jej wyegzekwowanie. Spółka posiada znaczne obciążenia finansowe, notuje straty. Dochodzenie należności może pozbawić stronę środków na bieżące wypłaty dla pracowników i regulowania mediów, co mogłoby wstrzymać ruch zakładu. Te okoliczności nie zostały przez organy uwzględnione, w szczególności w kontekście oceny interesu społecznego i uzasadnionego interesu Spółki. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko jak w skarżonej decyzji.

Postanowieniem z 12 września 2012 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Niesporne dla stron jest, że skarżąca spółka [...] nie wywiązała się z zawartych ze Starostą [...] umów, a umowy te przewidywały obowiązek zwrotu uzyskanych kwot na refundację wyposażenia stanowisk pracy dla osób bezrobotnych wraz z odsetkami ustawowymi. Po kilkukrotnym odmawianiu umorzenia należności głównych oraz rozkładaniu ich na raty, spółka [...] zwróciła kwotę uzyskanych refundacji, zwracając się jednocześnie z prośbą o umorzenie odsetek. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji w sprawie poddanej kontroli Sądu stanowiły przepisy art. 76 ust. 7 i 7a Upz, które określają, że "Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne" oraz "Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych". Trafnie organy obu instancji wskazały, że cyt. przepisy prawa materialnego oparte są na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że cyt. przepis daje organowi możliwość swobodnego wyboru konsekwencji stosowanej normy, zaś w takiej sytuacji kontrola sądu administracyjnego sprowadzać się będzie do zbadania, czy nie przekroczono granic takiego uznania, czy nie jest ono dowolne, a nadto, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone zebraniem niezbędnego materiału dowodowego, brak jest natomiast podstaw, aby wkraczać w kwestie o charakterze słusznościowym (por. wyroki NSA z 27 lutego 2007 r. I OSK 579/06 oraz WSA w Gorzowie Wlk. z 10 listopada 2010 r. II SA/Go 734/10 i WSA w Lublinie z 16 października 2007 r. III SA/Lu 320/07, opublik. orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując takiej oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznaje ją za zgodną z prawem.

Skarga eksponuje naruszenie przepisów procesowych w aspekcie dążenia do prawdy obiektywnej oraz nakazu uwzględnienia słusznego interesu indywidualnego przy rozstrzyganiu, a także prawidłowego uzasadniania podjętych decyzji uznaniowych. W tym kontekście zarzucono brak dogłębnej analizy i treści przedłożonych przez spółkę [...] dokumentów, co w konsekwencji spowodować miało nieprawidłową ocenę sytuacji finansowej strony (s. 6 skargi). Nadto organy obu instancji uchybić miały zasadom prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz orzekania, co przejawić się miało przede wszystkim w braku inicjatywy organów w zakresie gromadzenia dowodów mogących mieć znaczenie dla ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem (s. 10 skargi).

Nietrafny jest zarzut sformułowany w skardze odnośnie braku wskazania podstawy prawnej, z której ma wynikać obowiązek zwrotu oprócz kwoty głównej należności z tytułu refundacji także odsetek. Kwestia należnych odsetek wynika z samych umów, jakie zawarła skarżąca spółka ze Starostą [...], zaś przedmiotem rozstrzygnięcia obejmowano wyłącznie ich umorzenie. Gdyby brak było zabezpieczenia swoistą "sankcją odsetkową" wykonania przyjętych na siebie obowiązków przez podmiot uzyskujący refundację określonych wydatków, to podmiot gospodarczy w istocie korzystać mógłby z nie oprocentowanego kredytu ze środków budżetowych, bez gwarancji dla Państwa wykorzystania kwot refundacyjnych na cele określone umową refundacyjną.

Zarzut naruszenia enumeratywnie wskazanych w skardze przepisów K.p.a. Sąd uznaje za nietrafny. Chybiony jest zwłaszcza zarzut braku inicjatywy organów w zgromadzeniu materiału dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji, albowiem przeczą temu akta sprawy. Jak z nich wynika, to na żądanie organu I instancji (pismo z 9 grudnia 2011 r.) spółka [...] złożyła dokumenty obrazujące swoją sytuację finansową, zaś na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda [...] (pismo z 31 maja 2012 r.) w ramach uzupełniającego postępowania wyjasniającego wzywał stronę do uzupełnienia dowodów w sprawie. Nie naruszyły przeto orzekające w sprawie organy obowiązku dążenia do ustalenia tzw. prawdy obiektywnej, wynikającego z art. 7 K.p.a., dodać należy, że cyt. przepis przewiduje obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do ustalenia stanu faktycznego nie tylko z urzędu, ale i na wniosek strony.

Nietrafne jest także sformułowanie skargi o braku zbyt dogłębnej analizy sytuacji finansowej skarżącej spółki. Przeciwnie, w zaskarżonej decyzji w oparciu przede wszystkim o przedstawione przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego dokumenty detalicznie określono sytuację finansowo-majątkową firmy [...] (por. 10-13 decyzji Wojewody [...]). Spółka prowadzi aktualnie działalność gospodarczą ze stratą, posiada jednak kapitał zapasowy oraz aktywa trwałe przewyższające znacząco kwotę należnych odsetek. Nie toczy się wobec skarżącej postępowanie upadłościowe. Spółka dysponuje majątkiem, z którego można prowadzić postępowanie egzekucyjne. Zważyć także należy, że w sprawie materialnoprawnymi przesłankami wyznaczającymi dopuszczalność zastosowania ulgi, o która ubiegała się spółka [...], były w istocie te, które prawodawca ujął w art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 Upz, albowiem pozostałe odnoszą się do strony będącej osobą fizyczną. Sąd podziela stanowisko organów, wedle którego skarżąca spółka dysponuje majątkiem, z którego można dochodzić należności, jak i nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, aby w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyskano należnej kwoty odsetek, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Stanowisko organów obu instancji w tym zakresie nie uchybia dyspozycji art. 80 K.p.a., wedle którego organ ocenia czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Nawet dla strony skarżącej jest niesporne, że cała niezbędna dokumentacja przedstawiająca sytuację finansową spółki znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy (por. s. 12 skargi).

Uzasadniając odmowę umorzenia należnych odsetek Starosta [...] w uzasadnieniu swej decyzji, następnie utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, jednoznacznie wskazał, że środki publiczne, jakimi dysponował w związku ze sprawą, przeznaczone były na zwalczanie bezrobocia i łagodzenia jego skutków. Organ ten wskazał, że uszczuplenie tych środków może utrudnić zadania państwa w realizacji powyższych celów. Potrzeba ochrony finansowania celów przewidzianych w Upz została przeto wskazana przez orzekający w sprawie organ I instancji, jako tego typu wartość, którą należy identyfikować z interesem społecznym. Organ odwoławczy także na tego typu potrzebę zwrócił uwagę w motywach swego rozstrzygnięcia, wskazując że zwrot należnych odsetek umożliwiłby wykorzystanie tej kwoty na pomoc zarejestrowanym w [...] bezrobotnym. Skarżąca spółka zawierając umowy o refundację określonych wydatków musiała mieć świadomość następstw braku wywiązania się z przyjętych na siebie obowiązków, zaś na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek dbałości o finanse publiczne, w szczególności o interes wierzyciela, jakim jest Skarb Państwa, do odzyskania należnych mu kwot (por. także wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r. II GSK 1445/10, opublik. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew zatem wywodom skargi nie jest tak, że orzekające w sprawie organy wadliwie uzasadniały swe decyzje, nie odnosząc się w sposób wyczerpujący do dyrektyw wskazanych w art. 7 K.p.a. Nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w aspekcie nakazu prawidłowego uzasadniania podjętych rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej.

Sąd podziela stanowisko prezentowane przez organy obu instancji, że opinia powiatowej rady zatrudnienia podjęta w toku postępowania nie mogła determinować kierunku rozstrzygania, skoro taki właśnie charakter aktu współdziałającego wyznaczył prawodawca w zakresie ujętym w dyspozycji art. 76 ust. 7 Upz. Pogląd ten prezentowany był także w judykaturze (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 20 sierpnia 2009 r., IV SA/Wr 218/09, baza orzecz. Lex nr 553523).

Skoro w sprawie zebrano w sposób prawidłowy materiał dowodowy, motywy decyzji zostały logicznie wskazane, nie mają one charakteru dowolnego, to nie można uznać, aby postępowanie prowadzono w sposób mogący osłabić zaufanie do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), a w efekcie przyjąć trzeba, że nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, zaś sąd administracyjny nie jest uprawniony, aby wkraczać w ocenę celowości podjęcia decyzji odmownej dla skarżącej spółki. Z tych względów skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa.