Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 855/01
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2002-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Przepis art. 66 ustawy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie przewiduje określenia terminu, w którym nakazany remont podlegałby wykonaniu.

TEZY

Przepis art. 66 ustawy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie przewiduje określenia terminu, w którym nakazany remont podlegałby wykonaniu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Aliny S. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 30 kwietnia 2001 r. (...) w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych - oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 lutego 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. (...) na podstawie art. 66 pkt 1 w zw. z art. 61, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazał Alinie S. jako właścicielce wiaty zlokalizowanej na działce oznaczonej nr 1039 położonej w H. przy ul. Z. 29 dokonać w terminie do 30 kwietnia 2001 r. remontu wiaty znajdującej się w złym stanie technicznym i doprowadzenie jej do stanu zgodnego z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki.

W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że budynek wiaty wybudowany został w latach sześćdziesiątych o wymiarach 7,30 x 9,80 mb o wysokości 3,50 mb. Ściany obite są deskami za wyjątkiem południowej która obita jest blachą. W ścianie zachodniej wmontowane są wrota umożliwiające dojazd do dalszej części działki. Obiekt wykorzystywany jest do przechowywania sprzętu rolniczego. Przedmiotowa wiata jest na bieżąco remontowana, dokonywana jest sukcesywna wymiana zniszczonych-zmurszałych desek. Pomimo to jest w złym stanie technicznym, nastąpiło odchylenie od pionu w stronę północną.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Stanisław i Maryla małżonkowie M. wnosząc o jej uchylenie i nakazanie rozbiórki przedmiotowej wiaty. Ich zdaniem nastąpiło rażące naruszenie art. 156 par. 1 pkt 2 i 5 Kpa w zw. z art. 66 i art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 1 Kpa, z których wynika, że organ administracji obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć, i ocenić cały materiał dowodowy. Skarżona decyzja powołuje się na niewłaściwe i nieodpowiednie przepisy prawa budowlanego które w tej sprawie nie mają zastosowania.

Nieprawidłowe jest wyznaczenie w decyzji terminu w którym powinien nastąpić remont wiaty oraz niewskazanie zakresu remontu powoduje, iż stanie się ona niewykonalna.

Nadto stan techniczny obiektu upoważnia organy administracji do wydania nakazu rozbiórki.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 30 kwietnia 2001 r. (...) na podstawie art. 138 par. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071/, po rozpoznaniu odwołania - uchylił zaskarżoną decyzję z całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji bezzasadnie ustalił termin wykonania decyzji jako element orzeczenia. Powołany w decyzji przepis art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uprawnia organ nadzoru budowlanego do nakazania decyzją usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nie pozwala jednak na określenie terminu w którym nakazane prace podlegałyby wykonaniu. Decyzja podlega wykonaniu przez adresata z chwilą gdy stanie się ostateczna.

Sprawa wymaga rozpatrzenia przez organ I instancji bowiem z decyzji nie wynika jakie prace ma wykonać właścicielka by doprowadzić obiekt do odpowiedniego stanu technicznego. Decyzja bowiem nie może się ograniczać do nakazania przeprowadzenia remontu obiektu lecz winna wskazywać jakie nieprawidłowości organ stwierdził i nakazać ich usunięcie.

Decyzja organu I instancji jako niekompletna, wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa wymaga uchylenia.

Brak jest natomiast podstaw do uznania, że organ pierwszej instancji nie zastosował w sprawie art. 67 prawa budowlanego. Przepis ten uprawnia organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, jeżeli nie użytkowany obiekt lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. W omawianym przypadku, wiata będąca przedmiotem postępowania jest użytkowana. Przechowuje się w niej sprzęt rolniczy, nie jest więc obiektem nie użytkowanym czy nie wykończonym.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Alina S. wnosząc o uchylenie decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 30 kwietnia 2001 r. (...). Wnosiła również o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

Skarżąca podniosła, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem, że organ I instancji naruszył art. 7 i art. 77 Kpa skoro ustalił, że na bieżąco remontuje przedmiotową wiatę i z jej strony nie ma potrzeby składania deklaracji, że będzie remontować ten obiekt. Również jej zdaniem nieprawidłowo organ II instancji dokonał interpretacji art. 66 Prawa budowlanego.

Z treści tego przepisu nie wynika obowiązek określenia zakresu robót, które pozwolą na przywrócenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego.

Aktualnie skarżąca zgadzając się z decyzją organu I instancji podjęła działania zgodnie z treścią decyzji. Odnośnie zaś terminu dokonania remontu, to faktycznie przepis nie nakłada takiego obowiązku na orzekającego. Dlatego tylko w tej części decyzja powinna zostać uchylona.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Podnosi również, iż skarżąca dokonała niewłaściwej interpretacji uzasadnienia skarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego jest zaskarżone rozstrzygnięcie i postępowanie, w którym zostało wydane.

Według art. 138 par. 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w art. 138 par. 2 Kpa, to jest wtedy, gdy - zdaniem organu odwoławczego - organ pierwszej instancji albo nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 Kpa.

Skoro decyzja kasacyjna może być wydana tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, to nie powinno budzić wątpliwości, że organ odwoławczy przy jej wydawaniu ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Wymieniony organ nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy wskazał, w jakim zakresie powinno być przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Organ I instancji nie określił bowiem jakie konkretnie nieprawidłowości właściciel obiektu ma usunąć celem doprowadzenia go do odpowiedniego stanu technicznego.

Nadto prawidłowo organ II instancji stwierdził, że przytoczony w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie przewiduje określenia terminu, w którym nakazany remont podlegałby wykonaniu jako element orzeczenia. Decyzja administracyjna podlega wykonaniu z chwilą, gdy stanie się ostateczna.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie mogła być uwzględniona.

Z tych ten względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji wyroku.