Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2027/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, 33, 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. B. ("skarżący") jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") z [...] czerwca 2018 r., nr [...], znak: [...], wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w następującym stanie sprawy:

Spółka P. S.A. z siedzibą w L. ("inwestor") [...] lutego 2018 r. (data wpływu do organu) wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę i rozbudowę stacji elektroenergetycznej 110/15 kV wraz z budynkiem technicznym i infrastrukturą towarzyszącą – etap I – na działce o nr ew. [...] przy ul. P. w W., dołączając projekt budowlany, oświadczenie inwestora (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę stacji elektroenergetycznej 110/15 kV W. zlokalizowanej na działce o nr geod. [...] obręb [...] oraz pełnomocnictwo.

Starosta [...] ("Starosta") decyzją z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z ww. wnioskiem.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, podnosząc, że ww. inwestycja powinna powstać w okolicy przęsła zerowego co, poprzez skrócenie linii 110 kV, spowodowałoby oszczędność użytych materiałów.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., "Prawo budowlane"), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe, wskazane tam, kryteria, w tym złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przed wydaniem takiej decyzji, na podstawie art. 35 ust. 1 ww. ustawy organ sprawdza tę inwestycję w zakresie wskazanym w tym przepisie, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zaś projekt zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowalnego, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

I dalej, organ odwoławczy podał, że po analizie akt sprawy stwierdził, iż w przypadku przedmiotowej inwestycji warunki wynikające z wyżej przytoczonych przepisów zostały spełnione.

Projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza Miasta W. z [...] listopada 2017 r., znak [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami, zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ponadto, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymaganą formę, spełnia wymogi zawarte w art. 5 ust. 1 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, posiada wymagane uzgodnienia, opinie i rozstrzygnięcia oraz został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i przynależność do odpowiedniej izby samorządu zawodowego. Autor projektu budowlanego i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Wojewoda dodał też, że z dołączonego projektu budowlanego wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe dla środowiska, tj. uciążliwości projektowanego obiektu nie wykroczą poza granicę terenu objętego inwestycją, do którego inwestor posiada tytuł prawny i nie spowoduje on ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich.

Wojewoda podkreślił przy tym, że w zakresie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę, jak i na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego, działanie organów administracji architektoniczno-budowlanej zostało ściśle określone w Prawie budowlanym i sprowadza się do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego względem ustaleń uzyskanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz sprawdzenia projektu zagospodarowania działki pod kątem zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Organ nie został uprawniony do weryfikacji projektu budowlanego pod kątem rozwiązań konstrukcyjnych. Wojewoda wskazał, że za wszelkie rozwiązania w projekcie odpowiada projektant, który ocenia możliwość przeprowadzenia projektowanych robót budowlanych i ewentualnie ustala ich zakres i sposób prowadzenia. Organ nie może więc ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega tylko zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może natomiast odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r. skargę do Sądu złożył J. B., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 33 ust. 1 Prawa budowalnego, albowiem pozwolenie na budowę nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a jedynie fragmentu uniemożliwiającego jego użytkowanie zgodnie z docelową funkcją i sposobem zagospodarowania,

2. art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego, z uwagi na to, że pozwolenie na budowę narusza przepisy ochrony środowiska; jest podzielone na etapy, co uniemożliwia jego weryfikację pod kątem wymagań środowiskowych,

3. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie ze względu na brak oceny w zakresie ochrony środowiska dla całego zamierzenia budowlanego, a jedynie części znajdującej się na dz. nr 5662.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że w rozpatrywanej sprawie projektant podzielił zamierzenie budowlane tylko ze względu na to, że inwestor nie jest w stanie wylegitymować się tytułem prawnym do wszystkich nieruchomości, na której ma powstać całościowe zamierzenie budowlane. Z tej przyczyny również jako strona przyszłego postępowania dla kolejnej części zamierzenia skarżący zostanie pozbawiony argumentów odnoszących się kompleksowo do całego zamierzenia budowanego. W ocenie skarżącego, takie stanowisko organu jest obejściem prawa, zwłaszcza że uniemożliwia weryfikację, czy skarżone zamierzenie spełnia parametry w zakresie ochrony środowiska w sytuacji, gdy inwestor, co do różnych elementów przedsięwzięcia, prowadzi odrębne postępowania.

Wojewoda [...] – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla P. S.A. w L. na rozbiórkę i rozbudowę stacji elektroenergetycznej 110/15 kV wraz z budynkiem technicznym i infrastrukturą towarzyszącą - realizowanej w ramach etapu I na działce o nr ew. [...] przy ul. P. w W.

W ocenie Sądu, decyzja ta nie narusza prawa; została poprzedzona koniecznym postępowaniem wyjaśniającym, w wyniku którego zasadnie stwierdzono, że inwestor spełnił wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego ubiegając się o zezwolenie na ww. inwestycję. Stąd też zarzuty skargi nie mogły wywołać zamierzonego skutku, a organ II instancji nie naruszył prawa orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i stwierdzając, że wystąpiła sytuacja określona w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek Spółki P. o wydanie pozwolenia na rozbiórkę i rozbudowę stacji elektroenergetycznej. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa m.in. wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o pozwolenie na rozbiórkę, jak również wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do tego ostatniego należy załączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Jak stanowi ten przepis, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

Jak z powyższego wynika, w wymienionych przepisach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, określając tym samym zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. I tak, do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stanowi zaś o tym, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, a przy tym: inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (v. art. 32 ust. 4 pkt 1) oraz dołączył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (v. art. 32 ust. 4 pkt 2).

Z powyższego w efekcie wynika, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest więc decyzją związaną.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeanalizowały przedstawione wraz z wnioskiem przez inwestora dokumenty i zasadnie przyjęły, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla inwestora załatwienie sprawy.

Przede wszystkim dostrzec należy, że do wniosku o pozwolenie na budowę załączono: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione oraz projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi -z uwagi na charakter inwestycji- opiniami i uzgodnieniami. Nadto, do wniosku załączono także zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, ostateczną decyzję Burmistrza Miasta W. z [...] listopada 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w obrębie działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], położonych w W. przy ul. P., jak i decyzję Burmistrza Miasta W. z [...] września 2017 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, którą to odstąpiono od wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. rozbudowa stacji elektroenergetycznej 110/15 kV na działce o nr ew. [...] przy ul. P. w W. Powyższe stanowi o wypełnieniu wymogów określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 oraz art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego.

Zważyć przy tym należy, że jak wynika z projektu budowlanego, planowane zamierzenie polega na rozbiórce i rozbudowie stacji elektroenergetycznej 110/15 kV W. wraz z budynkiem technicznym i infrastrukturą towarzyszącą w ramach etapu I. Jednocześnie z projektu tego wynika, że w etapie II wg odrębnego opracowania, przebudowane zostaną odcinki linii elektroenergetycznej WN na działce o nr ew. [...]. Na terenie objętym opracowaniem w ramach etapu I, znajduje się obecnie funkcjonująca stacja elektroenergetyczna, której obszar jest zagospodarowany budynkami technicznymi, urządzeniami infrastruktury energetycznej oraz infrastrukturą towarzyszącą. Istniejące zagospodarowanie i budynki techniczne przeznaczone zostały do rozbiórki – zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu. Inwestycja ma na celu zmniejszenie awaryjności, poprawę jakości i ciągłości zasilania w energię elektryczną mieszkańców i przemysłu zlokalizowanego na terenie gminy Węgrów, a projekt swym zakresem obejmuje budowę: urządzeń elektrycznych (w tym 2 pól liniowych 110 kV, 2 pól transformatorowych 110 kV), budynku technicznego stacji bez stałej obsługi, drogi wewnętrznej i chodników, infrastruktury technicznej i ogrodzenia terenu (v. część opisowa projektu zagospodarowania terenu), i odpowiada zakresowi ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, nadto spełnia wymogi zawarte w tej decyzji. W konsekwencji, nie sposób zarzucić organowi odwoławczemu wadliwą ocenę w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, skoro projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją Burmistrza Miasta W. z [...] listopada 2017 r., nadto - z decyzją tego organu o odstąpieniu od wymogów przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W tym ostatnim aspekcie Sąd zauważa, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została poprzedzona (jak wynika z jej uzasadnienia) opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. nr [...] z [...] czerwca 2017 r., w której to wskazano, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Sąd zaznacza jednocześnie, że wskazana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405), a zgodnie z art. 86 tej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, zatem m.in. organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygający w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1). Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną; nadto, z powyższego wynika również, że organ architektoniczno-budowlany nie rozstrzyga w zakresie wymogów środowiskowych, choć jest obowiązany zbadać, czy inwestycja wymagała uprzedniego przeprowadzenia tzw. postępowania środowiskowego (art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego); niemniej w przypadku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na mocy której odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organ ten jest tym rozstrzygnięciem związany. Nie może więc czynić innych ustaleń w zakresie objętym tą decyzją, w konsekwencji - także zarzuty odnoszące się do tego orzeczenia, nie mogą być skutecznie podnoszone przed tym organem.

W tych okolicznościach, nie można zdaniem Sądu zarzucić w sprawie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Analizując projekt zagospodarowania terenu Sąd nie stwierdził także (za organami), aby był on niezgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Warto przy tym odnotować, że usytuowanie projektowanego budynku względem granic sąsiednich działek, nie narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd podziela także ocenę organów co do kompletności dokumentacji budowlanej i jej sporządzenia przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane (co świadczy o braku naruszeń w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 3 i nast. Prawa budowlanego).

Dalej, wobec treści skargi, Sąd zauważa, że rysunek projektu zagospodarowania terenu sporządzony na zaewidencjonowanej geodezyjnie mapie do celów projektowych, przedstawia zarówno wskazany etap I inwestycji obejmujący rozbiórkę i budowę, jak również etap II (zaznaczony kolorem niebieskim). W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu wskazano zaś, że rozbudowa stacji elektroenergetycznej oraz linia zasilająca WN mogą niezależnie funkcjonować w sposób zgodny z przeznaczeniem; stacja wybudowana w ramach I etapu zostanie zasilona z istniejącej linii napowietrznej, co pozwoli na jej samodzielne funkcjonowanie, następnie w ramach etapu II, wg odrębnego opracowania, przebudowana zostanie linia napowietrzna WN jako zasilenie docelowe stacji. Wskazanie na powyższe Sąd uznał za konieczne wobec sformułowanych w skardze zarzutów dotyczących wadliwego zaakceptowania realizacji inwestycji etapami, co świadczyć ma o naruszeniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Kierując się treścią tego unormowania, Sąd nie stwierdził (wobec zawartości projektu zagospodarowania terenu, części opisowej i rysunkowej), aby doszło do jego naruszenia poprzez wadliwe zaakceptowanie realizacji inwestycji w etapach. Taką możliwość, przy zachowaniu pewnych warunków, daje ww. przepis art. 33 ust. 1, a zdaniem Sądu, warunki te w tym przypadku zostały spełnione. Tak we wniosku, jak i w projekcie zaznaczono realizację inwestycji w etapach, wykazując jednocześnie, że przedsięwzięcia objęte odrębnymi etapami mogą samodzielnie funkcjonować, zaś projekt zagospodarowania terenu obejmuje zarówno I, jak i II etap inwestycji. Tym samym tzw. etapowanie zamierzenia budowlanego należało uznać za możliwe (całe zamierzenie obejmuje więcej niż jeden obiekt, objęte etapem I zamierzenie może niezależnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem (do czasu zrealizowania etapu II), inwestor przedstawił projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego). Wprawdzie inwestor nie załączył do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę i budowę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane również dla działki o nr ew. [...], na której planuje realizację II etapu i przebudowę w ramach tego etapu (istniejącej) linii napowietrznej WN (ale też obowiązek tego rodzaju nie wynika wprost z przepisów Prawa budowlanego, w tym ww. art. 33 ust. 1), niemniej załączył do tegoż wniosku ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] listopada 2017 r. nr [...], obejmującą całość zamierzenia, w tym przewidzianego na ww. działce o nr ew. [...] przy ul. P. w W.

Z przedstawionych powodów, Sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w istocie w związku z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie z uwagi na brak oceny w zakresie ochrony środowiska dla całego zamierzenia budowlanego, nie są zasadne czy inaczej - w tym postępowaniu nie mogły okazać się skuteczne. Całość zamierzenia może być realizowana w etapach, i dla całości tej inwestycji sporządzono projekt zagospodarowania terenu, stosownie do ww. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który to w przypadku tzw. etapowania nie wprowadza żadnego poza ww. wymienionymi, wymogu. Przy czym, nawet w przypadku tzw. etapowania zamierzenia budowlanego organ architektoniczno-budowlany winien ocenić całość tego zamierzenia, a nie tylko poszczególne jego etapu. Jednakże w odniesieniu do całego zamierzenia ocena ta ograniczona jest do materii, która jest przedmiotem projektu zagospodarowania działki lub terenu – a więc, jak wynika z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego – m.in. do określenia granic terenu, usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W tym zaś zakresie Sąd nie stwierdził wadliwości; ocena w ww. zakresie w niniejszej sprawie była bowiem możliwa i nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Nadto, Sąd zauważa, że inwestycja realizowana w ramach etapu I, została poprzedzona postępowaniem środowiskowych, zakończonym decyzją o odstąpieniu od wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej 110/15 kV" na działce nr [...] przy ul. P. w W., a jej prawidłowość (w tym zakres), nie może być skutecznie podważana w tej sprawie, tj. przed organami architektoniczno-budowlanymi.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.