Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 901/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1685/09 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1685/09 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwska (pkt 1 wyroku), stwierdził że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2) oraz zasądził od organu na rzecz A. G. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525 ze zm.) cofnął A. G. pozwolenie na broń palną myśliwską, z uwagi na to, że A. G. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju z dnia [...] grudnia 2008 r. za czyn z art. 177 § 1 k.k., tj. za to, że nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym na skrzyżowaniu nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu motocyklowi, doprowadzając do zderzenia pojazdów, w wyniku czego osoba kierująca motocyklem doznała obrażeń ciała w postaci złamania panewki stawu biodrowego, niestabilności przedniej przyśrodkowej kolana lewego, stłuczenia głowy, klatki piersiowej i kręgosłupa oraz otarcia skóry podudzia lewego, które to urazy spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k.

Na skutek odwołania A. G., w dniu 5 sierpnia 2009 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję nr [...], w treści której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podniósł, że fakt prawomocnego skazania A. G. za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do zaliczenia go do osób, o których mowa w 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem stwarzających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Ponadto wskazał, że powyższy przepis zawiera katalog okoliczności zobowiązujących organy do cofnięcia pozwolenia na broń jest jedynie przykładowy, zatem nie ma znaczenia, że czyn popełniony przez skarżącego nie jest tam wymieniony. W związku z powyższym, zdaniem organu, A. G. nie daje gwarancji przestrzegania przepisów o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpieczeństwa posiadania i używania broni myśliwskiej, mimo że popełniony przez niego czyn nie miał żadnego związku z bronią.

W dalszej części organ wyjaśnił, że posługiwanie się bronią, podobnie jak i pojazdem mechanicznym, wymaga bezwzględnego przestrzegania przepisów określających bezpieczne korzystanie z tych urządzeń – w szczególności zachowania stosownej ostrożności i przewidywania następstw swoich działań. W przeciwnym razie zarówno broń, jak i pojazdy, mogą się stać narzędziem niebezpiecznym dla zdrowia, życia czy mienia. Skoro zatem w wyniku naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym A. G. doprowadził do wypadku drogowego ze skutkiem w postaci uszkodzenia ciała innego uczestnika ruchu, to ze zdarzenia tego usankcjonowanego wyrokiem skazującym, wynika uzasadniona obawa, iż w podobny sposób może on skorzystać z broni palnej, tj. nie przestrzegając przepisów bezpieczeństwa w tym względzie i użyć jej z narażeniem życia lub zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. G., żądając jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), wyrażające się w uznaniu przez organ administracyjny, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń A. G., pomimo że nie należy on do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, albowiem nie istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesami bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo skazania za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k., gdyż wymienione w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, rodzaje przestępstw muszą wiązać się z uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a tego związku organ administracyjny w żaden sposób nie wykazał.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno prawa materialnego jak i procesowego co uzasadniało uchylenie kwestionowanych decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazując na treść przepisów art. 18 ust. 1 pkt. 2 i art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wyjaśniono, że przepisy te nakazują uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podniesiono, że jest okolicznością niesporną w tej sprawie, iż An. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] został uznany winnym występku z art. 177 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 4 sierpnia 2008 r. w Z. w gm. S. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki Peugeot 406 na oznaczonym skrzyżowaniu drogi K.-S. z drogą relacji Z.-S. nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu motocyklowi Honda, doprowadzając do zderzenia pojazdów, w wyniku czego kierująca motocyklem doznała obrażeń ciała w postaci: złamania panewki stawu biodrowego lewego, niestabilności przedniej przyśrodkowej kolana lewego, stłuczenia głowy, klatki piersiowej oraz kręgosłupa, otarcia skóry podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ruchu na okres czasu powyżej 7 dni, za co skazano go na karę 1 roku 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, wymierzono mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych grzywny.

Skoro jak zaznaczono art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to obawa ta musi być jednak realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek.

Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt skazania za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa. Uzasadnia je tylko sytuacja opisana w normie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wskazywać, iż istnieje obawa, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Ponadto Sąd orzekający powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, w której , wyraźnie stwierdzono, że co do tych innych osób (które nie zostały skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu) organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy.

Ta uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych) czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Natomiast, zdaniem Sądu I instancji, nieumyślne naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zastosowana przez organ jest nieprawidłowa.

Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzucił organowi, że ten w toku postępowania nie poczynił ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz nie dokonał oceny zgromadzonych o nim opinii czy to środowiskowych, czy też wydanych przez zakład pracy lub organizacje, do których należy. W ocenie Sądu brak jest również szczegółowego wykazania stanowiska organu, że jednokrotne popełnienie przez skarżącego nieumyślnego występku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przyczynia się do całkowitej utraty gwarancji prawidłowego posługiwania się przez niego bronią. Podniesiono, że organ zastosował tym samym niejako zasadę automatyzmu wyrażającą się w przekonaniu, że skoro skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie występku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to zachodzi podstawa do uznania go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji a tym samym, że spełnione są warunki z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nakazujące określony sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Konkludując Sąd orzekający podniósł, że organy Policji nie zbadały sprawy w zakresie wystarczającym, zatem zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6

ustawy z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieumyślne naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy rodzaj popełnionego przestępstwa, jego skutki oraz okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzą do przeciwnych wniosków i wskazują na zaistnienie takiej obawy,

naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez sąd administracyjny, że w niniejszej sprawie organ zastosował "zasadę automatyzmu" podczas, gdy organ dokonał oceny istnienia uzasadnionej obawy w oparciu o rodzaj i skutki popełnionego czynu o znacznym stopniu szkodliwości społecznej z uwagi na jego następstwa, tj. istotny uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego (motocyklisty), a nie tylko w oparciu o sam fakt skazania.

Jednocześnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że z treści art. 18 ust 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest stwierdzenie przez organy Policji, że w stosunku do posiadacza broni zachodzi uzasadniona obawa, że może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprawdzie przestępstwo, za które A. G. został skazany nie jest objęte dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, jednakże obawa o której mowa wyżej występuje. Nadto zauważył, że z woli ustawodawcy popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, wprost świadczy o istnieniu przedmiotowej obawy - jednakże zdaniem organu - także inne okoliczności mogą tę obawę uzasadniać, w tym skazanie lub podejrzenie czy też oskarżenie o popełnienie innych rodzajów przestępstw lub negatywne cechy charakteru osoby zainteresowanej posiadaniem lub posiadającej pozwolenie na broń.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stwarza dla organów Policji przeszkody do dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa, niż tego o którym przepis mówi wprost, może uzasadniać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. O możliwości rozszerzenia katalogu przestępstw, które uzasadniają cofnięcie pozwolenia na broń, zdaniem organu, świadczy użyte w przedmiotowym przepisie sformułowanie "w szczególności".

Ponadto autor skargi kasacyjnej szeroko omówił przesłanki czynu z art. 177 § 1 k.k. i wskazał, że A. G. podczas jazdy nie zachował – mimo że był zobowiązany - szczególnej ostrożności, co świadczy o nieodpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni następstw swojego zachowania. W ocenie organu rodzaj i okoliczności popełnionego czynu, a także stopień społecznej szkodliwości (stworzenie zagrożenia dla życia i zdrowia dla innych uczestników ruchu drogowego), oraz jego następstwa (obrażenia ciała), musi być uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Skutki lekkomyślnego działania skarżącego niewątpliwie godzą w porządek i bezpieczeństwo.

Zaznaczono również, że broń jest towarem ściśle reglamentowanym, a dostęp do niej ograniczony stosownymi przepisami, albowiem nie może ona stwarzać niebezpieczeństwa dla osób trzecich, a niebezpieczeństwo takie niewątpliwie stwarza posługiwanie się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Taką ograniczoną kontrolę, w ocenie organu, miał nad swoim zachowaniem skarżący, decydując o prowadzeniu pojazdu bez zachowania szczególnej ostrożności na drodze. Tym samym uzasadniona jest teza, że dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w opisany sposób rodzi uzasadnioną obawę, że w podobnych okolicznościach skarżący może również zlekceważyć obowiązujący porządek prawny i skorzystać z posiadanej broni, czyli użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zaliczenie skarżącego przez organy Policji do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - z uwagi na prawomocne skazanie wyrokiem w sprawie karnej i ustalone okoliczności spowodowania wypadku uprawniały organy Policji do uznania braku po jego stronie gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Organ zauważył, że posługiwanie się bronią, tak jak i pojazdem mechanicznym, wymaga bezwzględnego przestrzegania przepisów określających zasady bezpiecznego korzystania z tych urządzeń - w szczególności zachowania wymaganej ostrożności i przewidywania następstw podejmowanych przy ich użyciu działań. Inaczej broń jak i pojazdy stać się mogą narzędziami niebezpiecznymi dla zdrowia, życia czy mienia.

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w w/w przepisie tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię należy stwierdzić, że nie jest on zasadny.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja – na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publiczne.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2009 r. (sygn. akt II OPS 4/09) podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)."

Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w cytowanej wyżej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że A. G. popełnił przestępstwo z art. 177 k.k. zamieszczone w rozdziale XXI Kodeksu Karnego – Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Przedmiotem tego przestępstwa jest bezpieczeństwo w komunikacji, a ubocznym przedmiotem ochrony pozostaje zdrowie. Jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji przestępstwo to nie należy do przestępstw wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dlatego dla cofnięcia pozwolenia na broń koniecznym było wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że takiej oceny organy Policji nie dokonały. Sam fakt popełnienia przestępstwa opisanego w art. 177 § 1 k.k. nie uzasadnia jak trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku automatycznie cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwarza realne zagrożenie życia i zdrowia, jednakże oceniając czy osoba, która dopuściła się takiego czynu stwarza przedmiotową obawę, nie można pominąć okoliczności popełnienia czynu oraz danych charakteryzujących osobowość takiej osoby. Organ zobligowany bowiem jest do przeprowadzenia szczegółowej analizy i uzasadnienia istnienia obawy, że dana osoba użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W rozpoznawanej sprawie organy Policji ograniczyły się do stwierdzenia samego faktu popełnienia przez A. G. przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., i z tej jedynie przesłanki zbudowały przekonanie, że przedmiotowa obawa użycia broni występuje, lecz to zasadnie zostało zakwestionowane przez Sąd pierwszej instancji. Prawidłowo jednocześnie Sąd wskazał w wytycznych, zawartych w zaskarżonym wyroku, jakie kwestie winny zostać poddane analizie przez organy Policji ponownie rozpatrujące sprawę, aby można było uznać za pełną analizę zmierzającą do udzielenie odpowiedzi na pytanie czy A. G. swoim dotychczasowym postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Jednocześnie przy uwzględnieniu powyższych rozważań nieuzasadnionym pozostaje również zarzut naruszenia prawa procesowego art. 141 § 4 P.p.s.a.

Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a., określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania.

Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie można by uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy Sąd nie wyjaśniłby w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, dlaczego uznał, iż sam fakt skazania za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. wbrew stanowisku organu administracji nie stanowi wystarczającej podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż przesłanki uwzględnienia skargi zamieszczone w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały prawidłowo i w sposób jednoznaczny przedstawione. Uzasadnienie to jest przekonujące i nie można mu zarzucić dowolności albowiem odnosi się zarówno do podstawy rozstrzygnięcia organu administracji jak i do stanu faktycznego sprawy opisanego prawidłowo w motywach zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie to, że podjęte rozstrzygnięcia administracyjne uzasadniono dodatkowo szkodliwością społeczną czynu z art. 177 k.k. oraz jego następstwami tj. istotnym uszczerbkiem na zdrowiu pokrzywdzonego (motocyklisty) nie zmienia generalnie poglądu, że zastosowano zasadę automatyzmu gdyż przesłanki te mieszczą się wyłącznie w obrębie skazania za wskazany wyżej czyn.

Zatem w przypadku skazania za przestępstwo o czyn z art. 177 § 1 k.k. tj. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, konieczne jest dodatkowo przedstawienie pogłębionej analizy wystąpienia takiej uzasadnionej obawy, użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie wystarcza przy tym analiza oderwana od konkretnej osoby, sprowadzająca się do ogólnych stwierdzeń o szkodliwości czynu, za który strona została skazana. Fakt popełnienia w/w przestępstwa może natomiast ujawniać cechy osobowe i sposób życia posiadacza broni, które mogą wywołać uzasadnioną obawę, iż użyje posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tak więc niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między skazaniem za popełnienie przez stronę określonego czynu z jego cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie jak słusznie to zauważono oceny takiej organy Policji nie przedstawiły, co właściwie oceniono w zaprezentowanych motywach zaskarżonego wyroku. Dlatego też nie można podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.

Przytoczone wyżej okoliczności obligowały Naczelny Sąd Administracyjny do oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 P.p.s.a.