Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 909/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.P. i M. P. – "PP" s.c. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie uznania ponaglenia za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 października 2011 r. M.P. i M. P. – "PP" s.c. z siedzibą w K. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie uznania ponaglenia za nieuzasadnione.

W skardze podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przepisów postępowania administracyjnego, poprzez rozpoznanie przez ten organ w trybie ponaglenia, ich skargi z dnia [...] r. skierowanej do Prezydenta Miasta K. na bezczynność tego organu w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na pismo stron z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie wskazując, że wydane przez organ postanowienie jest niezaskarżalne, tj. że nie przysługuje na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Wniesiona przez strony skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega odrzuceniu.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zostało wydane w trybie art. 216 w zw. z art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Kolegium przyjęło bowiem, że pismo strony z dnia 20 maja 2011 r. zatytułowane jako "skarga w trybie administracyjnym na bezczynność organu – Prezydenta Miasta K." jest w istocie ponagleniem na nieudzielanie przez organ I instancji odpowiedzi na pismo strony z dnia 12 maja 2011 r., w którym podniesiono zarzuty dotyczące decyzji wydanej przez tenże organ w dniu [...] r.

W treści zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że ponaglenie strony jest bezzasadne, gdyż obecnie toczy się postępowanie odwoławcze, które zostało zawieszone na wniosek strony i że wobec powyższego organ I instancji nie ma obowiązku zajmowania stanowiska w sprawie, a tym bardziej ustosunkowywania się do zarzutów skierowanych do wydanej przez siebie decyzji. Wyjaśniło jednocześnie, iż wszelkie zarzuty będą przedmiotem rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Wskazać należy, że przepis art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140, stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia.

Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała postać swoistego milczenia administracji. Istotą przyjętego w ustawie - Ordynacja podatkowa rozwiązania jest spełnienie dwóch celów. Po pierwsze, przez rozpoznanie ponaglenia w indywidualnej sprawie może dojść do wyznaczenia organowi właściwemu w sprawie dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Po drugie, organ wyższego stopnia zostaje poinformowany o uchybieniach w pracy organu niższego stopnia. Stwierdzenie tego typu uchybienia powinno prowadzić do podjęcia działań zmierzających do poprawienia terminowości załatwiania spraw administracyjnych (por. J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński: Kodeks postępowania administracyjnego, s. 131).

Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia może podejmować rozstrzygnięcia i działania wyłącznie wskazane wprost w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten normuje wyczerpująco uprawnienia organu wyższego stopnia w przypadku uznania ponaglenia za uzasadnione. Uznaje się, że w przypadku uznania ponaglenia za nieuzasadnione organ powinien orzec w tym przedmiocie w formie postanowienia. Wydanie takiego postanowienia będzie uzasadniało wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność administracji (por. R. Hauser (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2007, Wyd. Praw. LexisNexis, wyd. 2 s. 444).

Z uregulowań zawartych w art. 141 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz wyrażonych na gruncie tych unormowań poglądów wynika, że ponaglenie to nie stanowi środka zaskarżenia. Ponaglenie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie służy bowiem kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcie takie w ogóle zostało podjęte. Przysługuje bowiem "na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej".

Ponaglenie jest swoistym środkiem odwoławczym, do którego nie mają zastosowania przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 Ordynacji podatkowej. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy też do postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W żadnym razie nie można też uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 Ordynacji podatkowej jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte.

Obowiązkiem zaś Sądu w przypadku wniesienia skargi jest przede wszystkim zbadanie skargi, czy skarga ta spełnia warunki formalne, w tym czy jest dopuszczalna, czy też podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Sąd dokonując tego rodzaju kontroli formalnej uznał, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. i z tej przyczyny uznać skargę za niedopuszczalną i ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.