Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 338/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art, 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 4,5
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 30 listopada 2021 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB), po rozpatrzeniu odwołań T. S., A. M., T. M., T. M1., A. G., S. T., J. T., A. S., G. S., K. S. od decyzji Wojewody Małopolskiego z 29 czerwca 2021 r., znak: Wl-I.7840.1.149.2020.AN, o odmowie uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego z 28 lipca 2020 r., znak: Wl-1.7840.7.52.2020.MA, umarzającej postępowanie odwoławcze, w związku z odwołaniem Gminy [...], od decyzji Starosty [...] z .. kwietnia 2020 r., Nr [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] na istniejącym budynku mieszkalnym wraz z zasilaniem w energię elektryczną na działce nr ew. [...] w miejscowości W., gmina Z.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r., Nr [...], ostatecznie zakończonej decyzją Wojewody Małopolskiego z 28 lipca 2020 r., znak: Wl-I.7840.7.52.2020.MA, został oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Ponadto w pismach z 28 lutego 2021 r. część wnioskodawców (m.in. T.M.) jako podstawę wznowienia przywołali również przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). W ocenie wnioskodawców taką okoliczność stanowi pominięcie przez inwestora faktu, "iż na dachu przedmiotowego budynku (działka nr [...]) zainstalowane zostały uprzednio anteny do przesyłu drogą radiową sygnału internetowego. Okoliczność, że na dachu budynku są inne anteny, które emitują pole elektromagnetyczne i tym samym może dojść do nakładania się i sumowania pól elektromagnetycznych powoduje, że podane przez inwestora wyliczenia co do emisji są nieprawidłowe".

Organ ustalił, że wnioski o wznowienie postępowania zostały wniesione w ustawowym terminie (art. 148 § 2 k.p.a.), zatem postanowieniem z 27 maja 2021 r., organ wojewódzki wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z 28 lipca 2020 r. GINB zaznaczył, że kwestia badania, czy podmiot domagający się wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiada przymiot strony postępowania, jest realizowana po wznowieniu postępowania - w drugiej fazie postępowania wznowieniowego. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej.

GINB wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa.

Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej.

Pismem z 4 lutego 2021 r. Wojewoda Małopolski wezwał wszystkich wnioskodawców m. in. do określenia numeru działki, wobec której wnioskodawca posiada tytuł prawny, uzasadniający prawo do występowania w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z 28 lipca 2020 r. Część wnioskodawców, którzy odpowiedzieli na to pismo, wywiodła swój interes prawny z przysługującego im prawa współwłasności bądź własności działki znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji. T.M. wywodził swój interes prawny z przysługującego mu prawa własności działki nr ew. [...] oraz współwłasności działki nr ew. [...].

GINB podał, że analiza projektu zagospodarowania terenu (projekt budowlany str. 25) wykazała, że stacja bazowa zaprojektowana na budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr ew. [...] znajdować się będzie:

- w odległości około 48 m od granicy działki nr ew. [...];

- w odległości około 7 m od granicy działki nr ew. [...], stanowiącej działkę drogową;

- w odległości około 12,5 m od granicy działki nr ew. [...], oraz jest od niej oddzielona działką nr ew. [...];

- w odległości około 82 m od granicy działki nr ew. [...], oraz jest od niej oddzielona działką nr ew. [...];

- w odległości około 100 m od granicy działki nr ew. [...], oraz jest od niej oddzielona działkami nr ew. [...];

- w odległości około 95 m od granicy działki nr ew. [...], oraz jest od niej oddzielona działką nr ew. [...].

Natomiast działki nr ew. [...] i [...] nie zostały nawet objęte ww. projektem zagospodarowania przestrzennego.

Z projektu zagospodarowania terenu (projekt budowlany - numer rysunku: [...]) wynika, że sporna stacja bazowa zaprojektowana została w odległości około 11,5 m od granicy z działką nr ew. [...] i jest od niej oddzielona działka nr ew. [...], oraz około 42,5 m od granicy działki nr ew. [...], która również jest od niej oddzielona działką nr ew. [...].

W ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działek nr ew. [...] i [...], a także działek nr ew. [...]. Położenie wskazanych działek względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania i korzystania z działek należących do wnioskodawców, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, jak również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448).

Organ odwoławczy podał, że dopuszczalny poziom, pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności określony w tabeli załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego od 2 GHz do 300 GHz, wynosi do 10 W/m2.

W aktach sprawy znajduje się mapa (projekt budowlany - przewidywane max. obszary pola EM o ponadnormatywnej gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola elektromagnetycznego, pasma pracy, widok z góry - numer rysunku [...] str. 71) z naniesionym przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych wytwarzane przez anteny stacji w trzech azymutach, które swym zasięgiem nie obejmują działek nr ew. nr ew. [...] i [...], a także działek nr ew. [...].

W związku z powyższym nie znajdują się one w obszarze odziaływania przedmiotowej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r.

W ocenie GINB również sami odwołujący się nie wykazali swego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazali, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należących doń nieruchomości, będzie niedopuszczalny - w świetle przepisów prawa - wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. Ponadto podał, że znaczna część wnioskodawców nie udokumentowała interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

GINB uznał, że skoro sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych, a tym samym działki należące do odwołujący się nie znajdują się w obszarze odziaływania przedmiotowej inwestycji, to również podnoszone aspekty zdrowotne pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. GINB wskazał, że może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu odwoławczego podnoszona okoliczność, że na dachu budynku mieszkalnego na którym zaprojektowana została sporna stacja bazowa bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...], zainstalowane zostały uprzednio anteny do przesyłu drogą radiową sygnału internetowego nie jest okolicznością "nową", która nie była znana Staroście [...]w dacie wydania kwestionowanej decyzji z [...] kwietnia 2020 r. Do projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] (sporządzonego w dniu 24 lutego 2020 r.) załączono "Ekspertyzę techniczną istniejącego budynku pod kątem możliwości montażu stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" (Projekt budowlany - str. 52), w której w pkt III. opis techniczny, 4. charakterystyka stanu istniejącego, znajduję się zdjęcie dachu budynku – (s. 58), które obrazuje powoływane przez skarżących istniejące anteny. Brak jest zatem podstaw, zdaniem GINB, do uznania, że okoliczność ta stanowi nową okoliczność nieznaną organowi w dniu wydania decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r. W związku z tym nie zaszła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję wniósł T. M., podnosząc zarzut naruszenia art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 28 Prawa budowlanego poprzez zaniechania wyjaśnienia wszelkich okoliczności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także niedoniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich podnoszonych przez skarżącego okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei spowodowało błędne uznanie przez organ, że nie przysługiwał skarżącemu przymiot strony postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie przeprowadzono pełnego postępowania o ustalenie czy stacja bazowa na działce nr [...] w W. oddziałuje na sąsiednie nieruchomości, nie wzięto pod uwagę nowych okoliczności zgłoszonych we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Skarżący wskazał, że w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projektant nie wspomniał, że na dachu przedmiotowego budynku zamontowane są anteny do przesyłu sygnału internetowego. Wskazał tylko, że najbliższa stacja bazowa znajduje się ok. 700 m dalej. Nie wyjaśnił jak wzajemnie na siebie oddziałują pola magnetyczne zamontowanych anten w przypadku ich awarii. Zarzucił, że nie wyjaśniono przy tym czy zdjęcie dołączone przez projektanta, czy też zdjęcie zrobione i przesłane przez skarżących wraz ze skargą na wydaną decyzję. Zarzucił, że kwestia wyjaśnienia okoliczności wpływu anteny na zdrowie i życie osoby z zamontowanym rozrusznikiem serca nie została przez organ w ogóle podjęta. W jego ocenie organy nie wyjaśniły również wszystkich podniesionych wątpliwości czy inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącego, kwestia ta nie została poparta miarodajnymi ekspertyzami, czy opracowaniami.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w jednym z tzw. trybów nadzwyczajnych - wznowienia postępowania, które jest instytucją prawa procesowego stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej już decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania ma charakter nadzwyczajny i stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji.

Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd skontrolował zaskarżoną decyzję jedynie w zakresie interesu prawnego T. M.. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte co prawda na wniosek kilkudziesięciu osób, jednak skargę do sądu administracyjnego wniósł wyłącznie T. M.. W toku postępowania podnosił, że jako właściciel działki o nr ew. [...] oraz współwłasności działki nr ew. [...] powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r., [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] na istniejącym budynku mieszkalnym wraz z zasilaniem w energię elektryczną na działce nr ew. [...] w miejscowości W., gmina Z..

Takie zakreślenie granic sprawy oznacza, że Sąd nie mógł oceniać czy organy prawidłowo orzekły o nieuwzględnieniu wniosku o wznowienia postępowania w stosunku do pozostałych kilkudziesięciu osób, na wniosek których zostało również wszczęte nadzwyczajne postępowanie administracyjne. By taka kontrola mogła zostać dokonana każda osoba, której odmówiono przymiotu strony winna, z powołaniem się na swój indywidualny interes prawny, wnieść skargę do sądu administracyjnego. T. M. posiada interes prawny, o jakim mowa w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a), do wniesienia skargi na decyzję GINB z dnia 30 listopada 2021 r., jednak w zakresie w jakim dotyczyła ona oddziaływania inwestycji na działki, których jest właścicielem lub współwłaścicielem.

Skarżący jako podstawę wznowienia powołał przepisy art. 145 § 1 pkt 4 oraz 5 k.p.a.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że jeżeli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy, na której zostało oparte żądanie wznowienia postępowania i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje. Jeśli więc są wątpliwości co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania i zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania, czy dana podstawa występuje (por. wyrok NSA z 18 września 2019 r., sygn. II OSK 1833/19, z 28 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1196/20).

Prawidłowo zatem organy orzekające w sprawie wznowiły postępowanie w celu ustalenia, czy m.in. skarżący, że względu na swój interes prawny, powinien być uznany za stronę postępowania zakończonego powoływaną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r.

Jak słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, istotą wznowionego postępowania było dokonanie weryfikacji statusu wnioskodawcy w postępowaniu zakończonym ostatecznym rozstrzygnięciem organu administracji, w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Dopiero pozytywne potwierdzenie tego faktu pozwalało na przejście do dalszej fazy, polegającej na badaniu wpływu tego naruszenia, wynikającego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na wydaną decyzję.

Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., bowiem zawęża krąg stron postępowania. Obszar oddziaływania obiektu, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiowany jest jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji).

Nie budzi wątpliwości, że T. M. jest współwłaścicielem działki nr działki nr ew. [...] (droga dojazdowa) oraz właścicielem działki nr ew. [...] (zabudowanej budynkiem jednorodzinnym). Działka nr [...] bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji, zaś działka nr [...] jest oddzielona od działki inwestora wskazaną drogą. Inwestycja ma znajdować się w odległości około 7 m od granicy działki nr ew. [...], oraz w odległości około 12,5 m od granicy działki nr ew. [...]. Ustalenia te nie są kwestionowane.

Wątpliwości dotyczą tego, czy owe nieruchomości leżą na obszarze oddziaływania obiektu i tym samym czy w świetle art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego skarżący powinien być stroną postępowania o pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga, że samo bezpośrednie sąsiedztwo z planowana inwestycją nie przesądza o uzyskaniu statusu strony.

Z zatwierdzonego projektu budowlanego z dnia 24 lutego 2020 r. wynika, że na maszcie budynku na działce nr [...] mają być zainstalowane 3 anteny sektorowe i 3 radioliniowe. Z tabeli 1 projektu budowlanego (str. 20) wynika, że maksymalny zasięg występowania obszaru pola EM o gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola elektromagnetycznego (pasa pracy) dla sektora RL1 wyniesie 6,1 metra na wysokości 23,8 metra, dla anten RL2 i RL3 wyniesie 3,8 metra na wysokości 23,5 i 23,9 metra. Dla anten sektorowych maksymalny zasięg występowania obszaru pola EM o gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola elektromagnetycznego (pasa pracy) na wysokości 22 metry (wysokości montażu) wyniesie 3,6 metra.

Wobec tego promieniowanie w zakresie większym lub równym dopuszczalnym w środowisku, określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku znajduje się na wysokości nieprzebywania i niezamieszkiwania ludności, ponadto obszar ten nie wykracza poza granice działki, na której zaplanowano przedmiotową inwestycję. Jak wynika z § 13 ust. 9a lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Zielonki z dnia 28 lipca 2005 r., nr XXVI 11/59/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zielonki nr 04 w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzyce (Dz.U. Woj. Małopolskiego z 2005 roku Nr 575 poz. 4032) w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej, agroturystycznej, oraz jednorodzinnej z usługami w parterach (MN, MNU, MW) określono warunki kształtowania zabudowy: dach - czterospadowy lub dwu spadowy, symetryczny o nachyleniu połaci głównych 35° - 45° z dopuszczalnymi przyczółkami i naczółkami z kalenicą równoległą do dłuższego boku budynku o maksymalnej wysokości kalenicy 9 m. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w odniesieniu do budynków usługowych oraz zamieszkania zbiorowego zlokalizowanych na terenach oznaczonych ("U"), ustalono, że wysokość obiektów wraz z kalenicą nie może przekroczyć 12 m. tj. liczbę kondygnacji nadziemnych budynku ogranicza się do trzech kondygnacji oraz kondygnacji użytkowej w dachu. Nieruchomość skarżącego (mieszkalna) znajduje się na obszarze objętym oznaczeniem MN, zatem maksymalna wysokość legalnie posadowionego na tym terenie budynku może wynosić 9 metrów. Nawet gdyby ten teren znajdował się na obszarze zamieszkania zbiorowego to i tak największy promieniowanie określone w azymucie 142° radiolinii RL1 występuje na wysokości 23,8 metra. Zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego anten, o wartościach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym przepisami rozporządzenia z 17 grudnia 2019 r., wystąpi wyłącznie w odległości 6,1 m od wieży, na wysokości niemal 24 m ( k. 20 projektu budowlanego, mapa do celów projektowych k.25 projektu budowlanego). Obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony na podstawie zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola o ponadnormatywnej gęstości (rys. [...] ) i obejmuje wyłącznie działkę [...] . Pola ponadnormatywne nie wystąpią zatem w miejscach dostępnych dla ludzi. Najbliższa podobna instalacja znajduje się w odległości ponad 700 metrów, co nie spowoduje występowania pola elektromagnetycznego o wartości gęstości mocy wyższych niż dopuszczalne.

Prawidłowo przeprowadzona przez organy orzekające w sprawie analiza projektu budowlanego doprowadziła do uzasadnionego wniosku, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek stanowiących własność skarżącego. Emitowane przez instalację pole elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych lub równych wartościom dopuszczalnym w środowisku, określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, znajdują się znacznie wyżej niż miejsca dostępne dla ludności, w dodatku emitowane pole nie wykracza poza granice działki, na której zaplanowano przedmiotową inwestycję, zatem obszar oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikający z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego), ogranicza się do działki inwestora. Wobec tego nie może ograniczać sposobu zagospodarowania działek będących własnością bądź współwłasnością skarżącego. Przymiotu strony w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie przyznaje bowiem jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ograniczenie to nie może być natomiast następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, gdyż fakt tzw. "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną, może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego

Sama okoliczność, że stację bazową telefonii komórkowej zaprojektowano na działce sąsiadującej z nieruchomościami skarżącego, nie stanowi wystraczającej przesłanki do uznania go za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, skoro, jak wykazały organy, ponadnormatywne oddziaływanie instalacji będzie znajdowało się jedynie na działce nr[...] .

Odnosząc się natomiast do drugiej z podstaw wznowieniowych powoływanych przez skarżącego tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. to rację przyznać należy organom orzekającym w sprawie, że okoliczność zamontowania na dachu budynku, na którym zaprojektowano montaż anten telefonii komórkowej również nadajników internetu radiowego nie była okolicznością nową, nieznaną organom orzekającym w postępowaniu zwykłym. Pojęcie "nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne" należy interpretować w sposób ścisły. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów. Natomiast pojęcie "wyjdą na jaw" oznacza takie dowody, co do których istnienia organ nie posiadał wiedzy. Nie można przyjąć, że dany dowód lub okoliczność były nieznane organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikały one z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. III SA 5019/98, z 28 marca 2017 r. sygn. II GSK 2080/15). Odmienna wykładnia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a nie da się pogodzić z zasadą trwałości decyzji administracyjnej w świetle której wznowienie postępowania ma charakter instytucji wyjątkowej.

W aktach sprawy, a konkretnie zatwierdzonym projekcie budowlanym z dnia 24 lutego 2020 r., znajdują się wydrukowane komputerowo zdjęcia dachu budynku (k.58). Wyraźnie na nim widać przedmioty przypominające anteny, zamocowane na maszcie przytwierdzonym do komina. Z pewnością były to materiały znane w toku postępowania zwykłego, a organy budowlane nie powinny mieć trudności z zakwalifikowaniem i identyfikacją tych urządzeń. Skarżący zasadnie zwrócił uwagę, że organy w ogóle nie odniosły się do tej instalacji, jednakże taki zarzut mógłby znaleźć uzasadnienie w postępowaniu zwykłym, kiedy to organy gromadzą materiał dowodowy i są obowiązane odnieść się do niego z uzasadnieniu decyzji, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym, kiedy to organy w zasadzie nie bada szczegółowo, jak to ma miejsce w trybach zwykłych, czy zebrał materiał dowodowy został prawidłowo zebrany, czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Nowy dowód musi stanieć w dniu wydania decyzji w trybie zwykłym oraz ma być nieznany organowi. W tym przypadku trudno uznać, by taka sytuacja miała miejsce. Niedoniesienie się organów do wszystkich okoliczności sprawy zakończonej decyzją wydaną w trybie zwykłym, czyli również kwestii wpływu instalacji na osoby z rozrusznikiem serca, nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Po wszczęciu postępowania o wznowienie organ przeanalizował okoliczności zgłoszone we wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący oprał swój wniosek o podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. i w takim też zakresie organ ocenił zasadność tego wniosku. W postępowaniu nazdwyczajnym, mając na uwadze konkretnie powołane podstawy wznowieniowe, właściwy organ nie miał obowiązku prowadzenia nowego postępowania dowodowego i poszukiwania materiałów uzasadniających uchylenie decyzji dotychczasowej, a tym bardziej zasięgania opinii biegłych, czy sporządzania ekspertyz.

W tej sytuacji, mając na uwadze specyfikę postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o wznowienie postępowania, trudno zarzucić organom orzekającym w sprawie, że wydały rozstrzygnięcie z naruszeniem prawa. Organy prawidłowo rozstrzygnęły bowiem sprawę zgodnie z żądaniem i podstawą prawną powołaną przez skarżącego. Sąd nie dostrzegł przy tym w zaskarżonych decyzjach takiego naruszenia prawa, które nakazywałoby uwzględnienie skargi z urzędu.

Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.