Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1234/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P.G. i A.G. na decyzję Wojewody z dnia 24 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących P.G. i A.G. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 września 2008 r. Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla PTK [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na budowę "stacji bazowej telefonii komórkowej PTK [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce nr "1" położonej w S.".

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczawnica zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Szczawnica Nr XVII/100/2004 z dnia 26 lipca 2004 r. Projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 prawa budowlanego. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów. Warunki wynikające z art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 i 4 prawa budowlanego zostały spełnione. Nadto organ wskazał, że "załączniki odpowiednio ponumerowane i opieczętowane pieczęcią Starostwa Powiatowego w N. stanowią integralną część decyzji".

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] wnieśli P. i A. G., domagając się uchylenia decyzji i orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzucili, że decyzja została wydana z istotnym naruszeniem prawa budowlanego jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż nie zostały zachowane wymagane odległości od granic działki sąsiedniej, stanowiącej ich własność. Posadowienie budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż wymagane przepisami prawa, nie może stanowić podstawy do realizacji na bazie tego budynku kolejnej inwestycji, zwłaszcza oddziaływującej negatywnie na środowisko. Zarzucili także, że w projekcie zagospodarowania działki wyraźnie wskazano, że oddziaływanie inwestycji na środowisko określone zostanie w odrębnym opracowaniu, a takiego dokumentu nie ma w aktach sprawy. W ocenie odwołujących się, zarówno moc urządzenia, jak i odległość od miejsca dostępnego dla ludności - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wskazuje na konieczność dokonania takiej analizy. Obiekt w projektowanej postaci zwiększy także zagrożenie ewentualnym uderzeniem pioruna w metalową, wysoką konstrukcję, co zagraża bezpieczeństwu ich nieruchomości. Zarzucili także naruszenie zasady określonej w art. 10 kpa, poprzez nie powiadomienie ich o możliwości końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Decyzją z dnia 24 listopada 2008 r. (znak: [...]) Wojewoda [...], powołując jako podstawę prawną art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przedłożony projekt jest "kompletny, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie obszaru i terenu górniczego "[...]" z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania". Został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Wymagania określone w art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego zostały spełnione. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, podał, że cytowane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczy budynków, natomiast przedmiotem inwestycji jest urządzenie. Kwestia lokalizacji budynku już istniejącego na działce będącej terenem inwestycji pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Odnosząc się do zarzutu negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu na działkę sąsiednią (nr "2") organ wyjaśnił, że obszar projektowanego oddziaływania inwestycji jest ustalany przez organ administracji zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane. Związany jest z możliwym, zgodnym z warunkami technicznymi zagospodarowaniem terenu na działkach sąsiednich i nie jest tożsamy z przyjęciem możliwości jakiekolwiek szkodliwego oddziaływania na tereny sąsiednie. Nadto, wbrew opinii odwołujących się, w aktach sprawy znajduje się odrębne opracowanie (część V projektu bud. - "Kwalifikacja Przedsięwzięcia") dotyczące oddziaływania na środowisko, w której stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest również bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000, w związku z czym nie jest dla niego wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Na podstawie analizy powyższego opracowania, jak i przedłożonej dokumentacji, podnoszona kwestia uciążliwości projektowanej inwestycji nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten. Nadto organ odwoławczy podniósł, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym zawarto szczegółowe rozwiązania w zakresie ochrony odgromowej urządzeń, ochrony przed przepięciami atmosferycznymi oraz ochrony przeciwpożarowej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Podał, że strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Między otrzymaniem przez odwołujących się zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a wydaniem decyzji upłynęło bowiem 11 dni.

Na powyższą decyzję P. i A. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucili naruszenie art. 35, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że inwestor nie dopełnił wymaganych prawem warunków, w tym uzyskania niezbędnych uzgodnień i opinii oraz przez przyjęcie, że inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że ww. rozporządzenie nie ma zastosowania; naruszenie art. 10 w zw. z art. 138 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że wysłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania stanowi wystarczającą realizację zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie. W uzasadnieniu skargi powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu. Wskazali, że niezrozumiałe jest dla nich stwierdzenie organu, że przedmiotem inwestycji było urządzenie, skoro przedmiotem wniosku inwestora była budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem inwestycja na realizację której było wymagane pozwolenie na budowę. W ocenie skarżących, inwestycja stanowi rozbudowę istniejącego budynku w sposób naruszający przepisy prawa w zakresie zachowania wymaganych od granicy odległości. Podali, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, aby teren inwestycji był terenem przeznaczonym pod realizację inwestycji w zakresie telekomunikacji, czy też budowy stacji radiowych.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Kr 290/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, zasądzając od Wojewody [...] na rzecz skarżących P. G. i A. G. kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jednakże w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej PTK [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1304/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, zasądzając od A. G. i P. G. solidarnie na rzecz Polskiej Telefonii Komórkowej [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 450 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W motywach rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wątpliwości i zarzuty, które legły u podstaw wyroku Sądu l instancji nie mogą być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, jeśli nie zostaną w sposób należyty zbadane i wyjaśnione w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych. Przed ponownym rozpoznaniem sprawy inwestor, aby wyjaśnić istniejące wątpliwości, powinien przedstawić Sądowi stosowne dokumenty wyjaśniające, czy działka nr "1" jest położona na obszarze górniczym, czy na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego, czy w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego, czy też w obrębie projektowanego Parku Krajobrazowego Małych Pienin, są to jedyne okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy, jednak nie dające podstawy do uchylenia decyzji l instancji przed ich wyjaśnieniem. Wyjaśnienie powyższych okoliczności ma znaczenie dla sprawy o tyle, o ile mogło mieć wpływ na przeprowadzone postępowanie oraz wymagane uzgodnienia i opinie, co mogło ewentualnie stanowić naruszenie przepisów prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i cl p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Skarga jest uzasadniona ale z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu l instancji uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia 24 listopada 2008 r. znak: [...] narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zaznaczyć, że tutejszy Sąd orzekający ponownie w niniejszej sprawie jest związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1304/09 oraz dokonaną oceną prawną.

Stosownie do przepisu art. 190 p.p.s.a Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z zaleceniem NSA zawartym w wyroku (str.7 in fine) "przed ponownym rozpoznaniem sprawy inwestor, aby wyjaśnić istniejące wątpliwości, powinien przedstawić Sądowi stosowne dokumenty wyjaśniające, czy działka nr "1" położona jest w obszarze górniczym, czy na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego, czy w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego, czy też w obrębie projektowanego Parku Krajobrazowego Małych Pienin (...)".

Na rozprawie sądowej w dniu 7 grudnia 2010 r. żadna ze stron postępowania nie stawiła się. Sąd uznał, że inwestor, którym jest PTK [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., mimo wcześniej posiadanej informacji wynikającej z wyroku NSA z dnia 10 września 2010 r. o obowiązku przedłożenia tutejszemu Sądowi takiegoż zaświadczenia wyjaśniającego w jakim obszarze usytuowana jest przedmiotowa działka, takiej informacji nie przedłożyła. W związku z tym, ta okoliczność nie została wyjaśniona przez organ odwoławczy w toku tegoż postępowania administracyjnego, a to z kolei w ocenie Sądu mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przesądzałoby o możliwości usytuowania przedmiotowej inwestycji na działce nr "1" i tym samym realizacji przedmiotowej inwestycji.

Skoro organ odwoławczy tego nie wyjaśnił, to tym samym nie zebrał i nie rozpatrzył wszystkich istotnych okoliczności sprawy, naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w przepisach art. 7 kpa-dotyczące ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 kpa dotyczące zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 kpa dotyczące prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa, ponieważ ustalony stan faktyczny sprawy przez organ odwoławczy nie wyjaśnia istotnych okoliczności, jest niepełny a to z kolei mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270zezm.).

Orzeczenie jak w pkt II wydano na zasadzie art. 152 p.p.s.a. w myśl którego w razie uwzględnienia skargi, sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonywane. Rozstrzygnięcie traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.