Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1506/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "A. " S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej "A. " S.A. z siedzibą w K. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , wydanym na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [....] S.A. w K. , odmówił przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] .

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 27 lipca 2011 r. do Wojewody [....] wpłynęło pismo Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. przesyłające odwołanie spółki [....] S.A. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzony na wniosek [....] S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (obecnie ....S.A. w K. ) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako parcele l. kat. nr nr [....] [....] etc....objęte umową sprzedaży z dnia 16 grudnia 1949 r. Rep. [....] .

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r., znak [....] , Wojewoda [....] stwierdził, że odwołanie spółki [....] S.A. w K. zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższe postanowienie, wskazując m.in., że " W świetle powołanych na wstępie przepisów prawa, a nadto przytoczonych poglądów orzecznictwa sądowo-administracyjnego i doktryny uznać należało, że przyjęty przez organ sposób procedowania, polegający na wydaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania bez uprzedniego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania naruszał prawo. W zaistniałej sytuacji procesowej należało do organu administracji w pierwszej kolejności załatwienie wniosku o przywrócenie terminu. Rodzaj i charakter dalszych czynności winien zaś być uzależniony od treści rozstrzygnięcia w przedmiocie ostatnio wskazanego wniosku. W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy winien rozpoznać wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ramach tego postępowania należy ustalić spełnienie wymogów formalnych, warunkujących dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotem swej uwagi w tym zakresie organ winien uczynić w szczególności podstawową dla kwestii dopuszczalności wspomnianego wniosku kwestię uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Niezbędne będzie tu poczynienie ustaleń związanych z datą doręczenia decyzji organu pierwszej instancji oraz prawidłowością tej czynności. Dalszy tok postępowania winien zaś być uzależniony od treści ustaleń i oceny we wskazanych wyżej kwestiach."

Rozpoznając następnie wniosek [....] S.A. w K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji Wojewoda [....] wskazał na następujące okoliczności.

Przywrócenie terminu należy do instytucji procesowych stanowiących wyłom od sztywnych ram postępowania administracyjnego. Pewność stosowania prawa, a także zasada ochrony trwałości decyzji ostatecznej wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. ustępuje w tym wypadku ochronie indywidualnego interesu jednostki, która w nadzwyczajnych, losowych przypadkach może zapobiec negatywnym skutkom uchybienia terminu. Stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., dla przywrócenia terminu dokonania czynności procesowych muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności. Przywrócenie terminu warunkuje złożenie przez zainteresowanego stosownego wniosku w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu oraz jego uzasadnienie, w szczególności poprzez uwiarygodnienie stosowną argumentacją swojej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych dotyczących prowadzonego postępowania administracyjnego. Koniecznym jest więc, aby zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się okoliczności losowe jak np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar - a więc okoliczności, których wystąpienie uniemożliwiło złożenie w terminie stosownego pisma, jak również nieprawidłowe doręczenie stronie pisma. Z przepisu art. 58 k.p.a. wynika, że samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Koniecznym jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Z orzecznictwa sadów administracyjnych w tym zakresie wynika bowiem, że o braku winy w niezachowaniu terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć ( usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku), od strony niezależnej, istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Ocena czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odniesieniem do okoliczności konkretnego przypadku. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W przedmiotowym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniesiono, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony i bez winy pełnomocnika. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że " w myśl utrwalonych w tym zakresie poglądów dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy trzeba oceniać zaistniałe okoliczności dotyczące pełnomocnika (lub samej strony) (...), a nie innych osób." Na uprawdopodobnienie braku winy w niedochowaniu terminu podniesiono, że przedmiotowa decyzja wpłynęła do kancelarii w dniu 5 lipca 2011 r. późnym popołudniem (co wynika z książki wpływu korespondencji prowadzonej przez sekretariat kancelarii), natomiast datę jej wpływu omyłkowo odnotowano na samej decyzji, jak również w elektronicznych rejestrach na dzień następny, tj. 6 lipca 2011 r. Stało się tak z tej przyczyny, że decyzja została doręczona nie przez pocztę, lecz przez nieznaną bliżej osobę w godzinach popołudniowych (poczta dostarczana jest przez listonosza rano), i w związku z tym znalazła się w rękach osoby zajmującej się jej oznaczeniem datą wpływu tuż przed końcem jej pracy. Dlatego właśnie dopiero następnego dnia (6 lipca) przekazała ona przedmiotową decyzję do zeskanowania innej osobie (siedzącej obok, zajmującej się skanowaniem korespondencji), która zwróciła jej uwagę na brak odnotowania na pierwszej stronie daty wpływu. Wówczas właśnie omyłkowo nabito na pierwszej stronie decyzji datę 6 lipca, tak jak na pozostałej korespondencji dostarczonej rano przez listonosza. Radca prawny T.K. otrzymał decyzję dopiero w dniu 6 lipca 2011 r., zaś radca prawny W.B. w dniu 7 lipca 2011 r., zatem nie mieli żadnych podstaw by przypuszczać, że wpłynęła ona w dniu 5 lipca 2011 r., a także przesłanek by kwestionować zaznaczoną na decyzji datę wpływu (06.07.2011 r.). Ani radca prawny W.B. , ani radca prawny T.K. nie byli obecni w kancelarii 19 lipca 2011 r., kiedy to licząc od daty 5 lipca 2011 r. upływał termin do wniesienia odwołania. Radca prawny T.K. przebywał bowiem w tym czasie na urlopie od dnia 8 lipca 2011 r., zaś radca prawny W.B. w związku z obowiązkami zawodowymi przebywał cały dzień poza K. Pracownica Kancelarii w dniu 6 lipca 2011 r. cierpiała na dolegliwości bólowe i zażyła leki przeciwbólowe, które zaburzyły jej percepcję i uwagę, co przyczyniło się do pomyłki w odnotowaniu wpływu poczty. Jak wyjaśnili pełnomocnicy strony, powyższe okoliczności doręczenia przedmiotowej decyzji zostały ustalone przez jednego z nich - radcę prawnego W.B. dopiero po tym, jak otrzymał on (w dniu 28 lipca 2011 r.) pismo Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 27 lipca 2011 r. , znak [....] , z którego wynikało, że odwołanie od decyzji zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniesiono również, że przesyłkę zawierającą decyzję przyniosła do sekretariatu [....] Spółka jawna bliżej niezidentyfikowana osoba, nie wskazując, że działa jako osoba reprezentująca Prezydenta Miasta K. , czy też Urząd Miasta K. , nie okazując żadnego upoważnienia, ani nie legitymując się żadnym dokumentem. Osoba ta nie podjęła próby doręczenia przesyłki do jej adresata, a mianowicie radcy prawnego T.K. , lecz wręczyła ją bezpośrednio pracownicy sekretariatu, nie pytając o upoważnienie do odbioru korespondencji ani o możliwość doręczenia przesyłki adresatowi, nie pozostawiła również żadnej informacji dla adresata o pozostawieniu przesyłki w rękach innej osoby niż adresat. Jak wynika z akt sprawy, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie odnotowano czytelnie ani danych osoby odbierającej przesyłkę, ani danych osoby wręczającej przesyłkę, ani numeru przesyłki. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika kto i w jakim charakterze wręczał przesyłkę, w szczególności czy był pracownikiem Urzędu Miasta K. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru niezgodnie z prawdą również odnotowano, że przesyłkę doręczono adresatowi, tj. radcy prawnemu T.K. , co wynika w szczególności z samego zwrotnego potwierdzenia odbioru, gdzie brak jest jego podpisu. Jeżeli zaś przesyłkę doręczył pracownik Urzędu Miasta K. , to oznaczałoby to, że przesyłka doręczona została przez osobę reprezentującą sporne interesy w postępowaniu i podlegającą wyłączeniu.

Wojewoda [....] stwierdził dalej, że przedmiotowy wniosek [....] S.A. w K. z dnia 2 sierpnia 2011 r. o przywrócenie terminu ( złożony w tej samej dacie na dzienniku podawczym [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. ) został wniesiony z zachowaniem terminu, z jednoczesnym dopełnieniem czynności (wniesienie odwołania), dla której ustanowiony termin jest przywracalny ( co niewątpliwie wynika chociażby z treści art. 59 § 2 k.p.a.). Jak słusznie wskazano we wniosku o przywrócenie terminu, dochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie niweczy fakt uprzedniego złożenia przez pełnomocnika odwołania, a dopiero później odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, z zachowaniem wszakże siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania liczyć należy od dnia 28 lipca 2011 r., bowiem to w tym dniu zostało doręczone pełnomocnikowi strony pismo Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 27 lipca 2011 r., znak [....] , przekazujące organowi drugiej instancji przedmiotowe odwołanie i zawierające informację o uchybieniu przez odwołującą terminu do wniesienia odwołania.

W analizowanej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , z uwagi na dwa aspekty. Po pierwsze, ustalenie skuteczności doręczenia, a w szczególności daty tej czynności, jest niezbędne dla stwierdzenia ewentualnego uchybienia przez wnoszącego podanie przewidzianego prawem terminu dla dokonania określonej czynności. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Po drugie zaś, ustalenie prawidłowości doręczenia pisma jest konieczne dla stwierdzenia zaistnienia jednej z przesłanek przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności, tj. braku winy strony w niedochowaniu terminu. Jeśli w tej sprawie strona wniosła o przywrócenie terminu powołując się na nieprawidłowe doręczenie, jako przesłankę uprawdopodobniającą brak jej winy, to organ odwoławczy badając zasadność prośby strony obowiązany był zbadać także prawidłowość doręczenia.

Punktem wyjścia do wyjaśnienia wyżej wymienionej kwestii winna być dyrektywa zawarta wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Wr 81/96 (LEX nr 28361), zgodnie z którą "Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 kpa (tzw. doręczenie zastępcze)."

W świetle powyższego należy wskazać, że zasady doręczeń w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy Rozdziału 8, Działu I K.p.a. (art. 39 - 49). Zgodnie z treścią art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Artykuł 40 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (jest to tzw. doręczenie właściwe/bezpośrednie/zwykłe), przy czym w art. 43 k.p.a. ustawodawca statuuje pierwszy ze sposobów tzw. doręczenia zastępczego, polegającego na tym, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Przytoczone przepisy przewidują do przyjęcia skuteczności opisanych wyżej doręczeń konieczność spełnienia konkretnych przesłanek, których ustalenie w przedmiotowym postępowaniu w sprawie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wcześniejszego doprecyzowania następujących pojęć: "mieszkanie", "nieobecność adresata", "doręczenie dorosłemu domownikowi", "za pokwitowaniem, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi".

Zgodnie z poglądami doktryny, nie ma wątpliwości, że chodzi tu tylko o mieszkanie adresata, a nie innej osoby. Sporne może być natomiast samo pojęcie "mieszkania". Należy przyjąć, że używając w art. 42 k.p.a. (a także w art. 43, art. 44) pojęcia "mieszkanie" ustawodawca mówi o rzeczywistym, faktycznym (a nie prawnym) mieszkaniu adresata. Mieszkaniem takim jest każde miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego - a nie krótkotrwałego tylko - pobytu, umożliwiającego doręczenie mu pisma. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powstałym na gruncie art. 42 k.p.a. wskazuje się, że użyte w przepisie art. 43 k.p.a. pojęcie "nieobecność adresata" niewątpliwie odnosi do nieobecności w mieszkaniu, o którym mowa w art. 42 § 1 k.p.a. Użyte w art. 42 § 1 k.p.a. pojęcie "mieszkanie" traktować można zamiennie z wskazywanym przez stronę adresem. Adres, o którym mowa w art. 63 § 2 i 41 § 1 k.p.a., to miejsce gdzie strona faktycznie przebywa i w którym będzie możliwe, zgodnie z jej wolą, doręczenie pism urzędowych adresowanych do niej. Pod pojęciem "nieobecności" rozumie się każde spowodowane przejściowymi okolicznościami niezastanie odbiorcy w miejscu, które jest dla doręczeń właściwe, wszelkiego rodzaju czasową nieobecność, lecz nie zmianę miejsca zamieszkania lub też wyjazd na stale do innej miejscowości lub za granicę. Również zakres pojęcia "dorosłego domownika" został w znacznym stopniu ukształtowany przez bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, które wychodząc naprzeciwko dynamicznie zmieniającym się stosunkom we współczesnym obrocie prawnym stanęło na stanowisku, że pojęcie to należy rozumieć szeroko. Status "domowników" adresata pisma (art. 43 k.p.a.) mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Natomiast osoby obce adresatowi nie są jego domownikami nawet, gdy mieszkają w tym samym mieszkaniu (np. jako lokatorzy lub sublokatorzy), chyba że zostały przez adresata włączone do wspólnoty domowej i prowadzą z nim (jego rodziną) wspólne gospodarstwo.

Kolejną przesłanką niezbędną dla stwierdzenia skuteczności doręczenia zastępczego jest zobowiązanie się odbiorcy (dorosłego domownika) do oddania pisma adresatowi oraz pokwitowanie jego odbioru. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego powstałego na tle art. 43 k.p.a., wyrażonym w szeregu wyroków, pokwitowanie złożone przez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia jest następstwem aktu woli, jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma. Innymi słowy, pokwitowanie na dowodzie doręczenia faktu odbioru przesyłki stanowi uzewnętrznienie podjętej wcześniej przez odbierającego pismo woli przekazania przesyłki adresatowi. Przepis art. 43 k.p.a. nie przewiduje składania przez domownika odbierającego pismo pisemnego zobowiązania do oddania pisma adresatowi jako warunku uznania doręczenia w trybie tego przepisu za prawidłowe. Odebranie przesyłki adresowanej do strony postępowania przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania przesyłki adresatowi.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda [....] wskazał, że przedmiotowa decyzja została doręczona przez upoważnionego pracownika Urzędu Miasta K. w dniu 5 lipca 2011 r., na adres korespondencyjny wskazany przez pełnomocnika strony, będący w istocie adresem kancelarii [....] Spółka jawna, do rąk pracownika tej kancelarii, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy organu pierwszej instancji zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, na którym widnieje pieczęć kancelarii wraz z datą oraz podpisem pracownika . Z porównania tego dokumentu oraz innych zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji organu pierwszej instancji ze znajdującymi się w aktach sprawy organu drugiej instancji zwrotnymi potwierdzenia odbioru pism kierowanych przez tutejszy organ do pełnomocników strony na adres kancelarii jednoznacznie wynika, że korespondencja organu pierwszej instancji oraz organu drugiej instancji była doręczana do rąk tego samego pracownika kancelarii, za pokwitowaniem tego pracownika. Widnieje na nich podpis osoby odbierającej przesyłkę oraz pieczęć kancelaryjna i dodatkowo, w przypadku zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek organu drugiej instancji, pieczęć osobista, wskazująca imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe tej osoby - "Sekretarka M.O.". Z akt sprawy nie wynika, by wcześniej pełnomocnicy kwestionowali sposób doręczania korespondencji organu pierwszej instancji właśnie temu pracownikowi ich kancelarii.

W kontekście powyższego budzi zatem uzasadnione wątpliwości organu odwoławczego podniesienie obecnie jako zarzutu okoliczności odbioru przedmiotowej decyzji przez pracownika kancelarii, który już wcześniej odbierał korespondencję od organu pierwszej instancji (jak również korespondencji organu odwoławczego, doręczaną za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego). Żaden przepis K.p.a. nie wskazuje wprost możliwości wyznaczenia przez stronę adresu "do korespondencji", tak jak to uczynił pełnomocnik skarżących, a co też praktykuje się w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji. Adresatem, o którym stanowi art. 42 k.p.a., jest nie tylko osoba faktycznie zamieszkująca pod adresem doręczenia, ale również osoba, która taki adres wskazała, jako adres dla doręczeń. Skoro tak, to domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest faktycznie zamieszkująca pod tym adresem pełnoletnia osoba. Inne rozumienie tego przepisu praktycznie wykluczałoby możliwość doręczenia pism pod adresem wskazanym jako adres dla doręczeń. Taki sposób doręczenia przesyłek wybiera strona w sytuacji, gdy z uwagi na sposób prowadzenia działalności, tryb życia lub inne okoliczności wskazanie adresu dla doręczeń umożliwia jej odbiór korespondencji przy pomocy osób trzecich. Domniemywa się, że osoba dorosła odbierająca korespondencie w imieniu pełnomocnika kierowaną na adres przez niego wskazany jest domownikiem lub osoba przez niego upoważniona do odbioru korespondencji. Ryzyko skutków wynikających z odbioru przez pracowników albo osoby trzecie korespondencji na adres wskazany przez profesjonalnego pełnomocnika obciąża zawodowego pełnomocnika. Prowadzący kancelarię adwokat czy radca prawny odpowiedzialny jest za właściwą organizację pracy kancelarii, nadzór oraz sprawowanie bieżącej kontroli nad odbiorem i wysyłaniem przesyłek.

Przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona do rąk pracownika kancelarii [....] ", do którego obowiązków należy m.in. odbiór korespondencji kierowanej na adres tej kancelarii wskazany przez pełnomocnika [....] S.A. w K. Odbiorca przesyłki oznaczonej datą oraz numerem sprawy zobowiązał się do jej przekazania adresatowi poprzez złożenie własnoręcznego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Błędne zaznaczenie przez doręczającego, że przesyłkę doręczono adresatowi nie powoduje nieskuteczności czynności doręczenia omawianej przesyłki.

Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wyjaśniające wykazało, że doręczenie wspomnianej przesyłki pracownikowi kancelarii jest w przedmiotowej sprawie bezsporne, o czym świadczą: zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki oraz informacje zawarte w piśmie Wydziału Organizacji i Nadzoru Urzędu Miasta K. z dnia 27 czerwca 2012 r., znak [....] , z których wynika, że : "Przesyłka [....] adresowana do Pana T.K. z Kancelarii Radców Prawnych [....] " została przekazana do doręczenia kurierowi urzędowemu - Panu J.Z. w poniedziałek, 4 lipca 2011 r. Kurier doręczył przesyłkę pod wskazany adres we wtorek, 5 lipca 2011 r. Korespondencję przyjęła oraz potwierdziła zwrotne potwierdzenie odbioru osoba pracująca w sekretariacie Kancelarii Radców Prawnych [....] .''

Wojewoda [....] wskazał dalej, że nie spełnia wymogu uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność, iż doręczenie przesyłki nastąpiło "w godzinach popołudniowych i w związku z tym znalazła się w rękach osoby zajmującej się jej oznaczeniem datą wpływu tuż przed końcem jej pracy, jak również wskazanie, że: dopiero następnego dnia (6 lipca) przekazała ona przedmiotową decyzję do zeskanowania innej osobie, która zwróciła jej uwagę na brak odnotowania na pierwszej stronie daty wpływu. Nie ma również znaczenia dla oceny prawidłowości doręczenia przedmiotowej przesyłki podniesiona w rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, że pracownica kancelarii w dniu 6 lipca 2011 r. cierpiała na dolegliwości bólowe i zażyła leki przeciwbólowe, które zaburzyły jej percepcję i uwagę, co przyczyniło się do pomyłki w odnotowaniu wpływu poczty. Z samego wniosku o przywrócenie terminu oraz jego załączników wynika, że "dolegliwości bólowe", na które wskazuje się w przedmiotowym wniosku, dotyczyły "osoby zajmującej się oznaczeniem decyzji datą wpływu", nie zaś pracownika odbierającego omawianą przesyłkę od kuriera Urzędu Miasta K. w dniu poprzednim. Korespondencję tę odebrała M.O. w dniu 5 lipca 2011 r., co wynika jednoznacznie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji . W sytuacji, gdy miało miejsce doręczenie zastępcze, brak winy strony w uchybieniu terminowi, to taka okoliczność, która uniemożliwiła osobie odbierającej decyzję jej oddanie adresatowi. Taką okolicznością to nie jest "zapomnienie", a zatem niedbalstwo w wywiązaniu się z przyjętego zobowiązania, lecz niemożność działania z przyczyn niezależnych od tej osoby. Okoliczność stanowiąca przeszkodę w oddaniu przesyłki adresatowi winna być stanem obiektywnej niemożności wywiązania się z obowiązku przekazania przesyłki, analogicznie jak w przypadku ustalenia braku winy strony w niedochowaniu terminu do dokonania określonej czynności.

Wskazywany przez wnioskodawcę [....] S.A. K. powód uchybienia terminu do złożenia odwołania, mający swe źródło w błędnym oznaczeniu przez pracownika kancelarii pełnomocnika wnioskodawcy daty wpływu tej decyzji jako "6 lipca 2011 r.", podczas gdy doręczenia tego dokonano w dniu 5 lipca 2011 r., stanowi w istocie "problem wewnętrzny" pełnomocnika, dotyczący organizacji pracy jego kancelarii. Działanie w omawianym zakresie pracownicy kancelarii pełnomocnika w pełni obciąża tego pełnomocnika, jako jej pracodawcę i tym samym na niego przenosi winę w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Nie można bowiem przyjąć, aby pewne powszechne dla kobiet niedyspozycje zdrowotne o charakterze typowo periodycznym jednej z pracownic kancelarii pełnomocnika, mogły stanowić okoliczność wyłączającą winę tego pełnomocnika w niedochowaniu terminu do dokonania omawianej czynności procesowej. Obowiązek fachowego pełnomocnika do dołożenia należytej, obiektywnej staranności przy prowadzeniu powierzonych mu spraw obejmuje również odpowiednie zorganizowanie pracy jego kancelarii, w tym przypadku zadbanie, aby realizacja całego procesu odbioru i "opracowania" korespondencji wpływającej do jego kancelarii odbywała się zawsze w sposób prawidłowy i niezakłócony.

Okoliczność polegająca na tym, że pełnomocnicy nie byli obecni w kancelarii w dniu 19 lipca 2011 r., kiedy to upływał termin do wniesienia odwołania, także nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu. Nie jest w szczególności wystarczającym w tym zakresie powoływanie się przez pełnomocników strony na korzystanie w tym terminie z urlopu, czy też przebywanie poza miejscem pracy (doręczenia) w związku z obowiązkami zawodowymi. Wyjazd na urlop, jak również zwolnienie lekarskie nie uprawdopodabnia, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Również praca w różnych miejscach w kraju, nie stanowi wyjątkowej okoliczności, której zaistnienie jest nagle i nieprzewidziane, skoro mieści się w granicach obowiązków skarżącego.

Zarzutu, jakoby przesyłka doręczona została przez osobę reprezentującą sporne interesy w postępowaniu i podlegającą wyłączeniu należy stwierdzić, że kwestia wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie była przedmiotem rozważań Wojewody [....] , który postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r., znak [....] , odmówił wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w postępowaniu. W postanowieniu tym stwierdzono m.in., że wskazywane i kwestionowane przez wnioskującego działania Prezydenta Miasta K. w przedmiotowej sprawie nie wywołują wątpliwości co do jego bezstronności i nie uzasadniają wyłączenia od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Powołane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania argumenty nie przystają do treści art. 24 § 3 oraz art. 26 § 2 pkt 1 w związku z art. 26 § 3 k.p.a. Subiektywne przeświadczenie strony i związany z tym ogólnikowy zarzut o "rażącej stronniczości" Prezydenta Miasta K. oraz podległych mu - wszystkich pracowników Urzędu Miasta K. - nie może stanowić podstawy wyłączenia organu pierwszej instancji od załatwienia przedmiotowej sprawy. Pogląd wyrażony w literaturze przedmiotu, iż należy wykluczyć dopuszczalność upoważniania do doręczania pism stron o spornych interesach uczestniczących w tym samym postępowaniu, dotyczy odmiennej sytuacji w stosunku do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Zgodnie bowiem z przytoczonym poglądem, aby można było stwierdzić wadliwość doręczenia pisma, musi być ono dokonane przez stronę tego samego postępowania i to stronę o spornych interesach. Bez wątpienia przymiotu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie posiada pracownik organu pierwszej instancji doręczający przedmiotową przesyłkę, jak również nie jest stroną tego postępowania organ pierwszej instancji, tj. Prezydent Miasta K. - miasta na prawach powiatu, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.

Popierając powyższe stanowisko cytatami poglądów doktryny i orzecznictwa Wojewoda [....] wskazał następnie na bezzasadności innych zarzutów dotyczących skuteczności doręczenia przedmiotowej decyzji. Jak wyjaśnił uwzględniając regulację z art. 40 § 2 k.p.a., w sytuacji, gdy strona ustanowiła w sprawie kilku pełnomocników obowiązek doręczania przez organ pism dotyczy tylko jednego z nich, przy czym wobec braku wskazania przez stronę takiego pełnomocnika, organ doręczy pismo jednemu z pełnomocników według swojego uznania.

Artykuł 39 k.p.a. w żaden sposób nie ogranicza wyboru przez organ administracji publicznej podmiotów dokonujących doręczenia, ani też nie można uznać za wiążącą kolejności ich wymienienia w tym przepisie. Ponadto zasady doręczeń przez pracowników Urzędu Miasta K. reguluje - na zasadzie komplementarności do przepisów K.p.a. - zarządzenie Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń. Jak z niego wynika, dopiero w przypadku braku możliwości doręczenia korespondencji przez trzy kolejne dni robocze przez pracowników Urzędu Miasta K. , jest ona wysyłana za pośrednictwem operatora pocztowego. W tej sprawie doręczenie odbyło się, jak ustalono, za pośrednictwem pracownika Urzędu Miasta K. J.Z. za pierwszym razem, w dniu 5 lipca 2011 r., na wskazany przez pełnomocnika adres. Odbiór decyzji kierowanej do pełnomocnika potwierdziła pracownica kancelarii. Zgodnie z § 4 ust. 3 zd. 1 i 2 załącznika nr 1 zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 10 czerwca 2009 r., w przypadku nieobecności adresata, pismo zgodnie z art. 43 k.p.a. można doręczyć za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy informuje się adresata, umieszczając stosowne zawiadomienie w jego skrzynce na korespondencję lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania. Przytoczona regulacja pozostaje więc w zgodzie z przepisami K.p.a., a jej oczywista komplementarność z regulacjami tego kodeksu czyni nietrafnym zarzut podnoszony w rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu, dotyczący nieprawidłowego doręczenia przez organ pierwszej instancji przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Wobec stwierdzenia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji po myśli § 4 ust. 3 powyższego zarządzenia Prezydenta Miasta K. oraz art. 43 k.p.a. zbędnym było w przedmiotowej sprawie składanie przesyłki we właściwym urzędzie gminy, na co wskazuje pełnomocnik wnioskodawcy. Zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej przesyłki jest zgodne z wzorem wskazanym w § 2 ust. 3 zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. i zawiera: naklejkę ze wskazaniem adresata, daty pisma oraz oznaczeniem numeru sprawy. W kwestionowanej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie do złożenia odwołania, jak również o terminie i trybie jego wnoszenia.

Postępowanie wyjaśniające wykazało, że doręczenie przesyłki zawierającej przedmiotową nastąpiło w dniu 5 lipca 2011 r. do rąk pracownika kancelarii. Odwołanie spółki [....] S.A. z siedzibą w K. zostało złożone w dniu 20 lipca 2011 r., a więc z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Nie jest trafne przytoczenie w rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Abstrahując od mocy wiążącej tego aktu, zdecydowana większość wskazanych w tym opracowaniu standardów znajduje odzwierciedlenie w przepisach K.p.a., których naruszenia nie stwierdzono.

W związku z powyższym należało uznać, że w niniejszej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, iż [....] S.A. w K. nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [....] z dnia 24 sierpnia 2012 r., znak [....] S.A. w K. domagała się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Skarżąca sformułowała zarzuty dzieląc je na dwie grupy, tj. dotyczące skuteczności doręczenia – część A., oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – część B.

I tak, wskazując w części A. na wadliwe przyjęcie, że decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , o umorzenia administracyjnego skutecznie doręczono 5 lipca 2011 r. pełnomocnikowi strony [....] S.A. w K. , skarżąca zarzucała, że organ odwoławczy naruszył :

1) art. 42 k.p.a. - poprzez błędne nieuwzględnienie, że w myśl tego przepisu osobom fizycznym pisma doręcza się w pierwszej kolejności bezpośrednio oraz błędne nieuwzględnienie tego, iż adresat pisma, czyli pełnomocnik był obecny w kancelarii w chwili dokonywania doręczenia i brak było jakichkolwiek przeszkód, aby doręczyć pismo bezpośrednio adresatowi, zgodnie z art. 42 k.p.a., a w konsekwencji już z tej podstawowej przyczyny brak było podstaw do dokonania doręczenia zastępczego w trybie art. 43 k.p.a.;

2) § 4 ust. 1, 2 i 3 załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. stronom (adresatom) przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń - poprzez błędne nieuwzględnienie, że w myśl powyższych przepisów adresatowi pisma doręcza się w pierwszej kolejności bezpośrednio, a także błędne nieuwzględnienie tego, że adresat pisma był obecny w kancelarii w chwili dokonywania doręczenia i brak było jakichkolwiek przeszkód, aby doręczyć pismo bezpośrednio adresatowi, zgodnie z art. 42 k.p.a. i powołanymi przepisami, a w konsekwencji już z tej podstawowej przyczyny brak było podstaw do dokonania doręczenia zastępczego w trybie art. 43 k.p.a.;

3) art. 43 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do doręczenia zastępczego przewidzianego tym przepisem, podczas, gdy :

a) zgodnie z art. 43 k.p.a., każde doręczenie zastępcze ( w tym za pośrednictwem dorosłego domownika) możliwe jest tylko w przypadku nieobecności adresata, zaś jak podnosił [....] S.A. w K. adresat pisma był obecny w kancelarii w chwili dokonywania doręczenia i brak było jakichkolwiek przeszkód, aby doręczyć pismo bezpośrednio adresatowi, zgodnie z art. 42 k.p.a. (czego Wojewoda [....] w ogóle nie rozważył), a w konsekwencji brak było koniecznej przesłanki by zastosować doręczenie zastępcze w trybie art. 43 k.p.a. ;

b) nie podjęto nawet próby doręczenia przesyłki adresatowi i przystąpiono od razu do doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego;

c) brak jest podstaw do uznania pracownicy kancelarii [....] Spółka jawna za dorosłego domownika adresata pisma;

d) brak jest podstaw, by pojęcie domownika wykładać rozszerzająco, albowiem przepisy o doręczeniach należy wykładać ściśle, w tym ściśle wykładać należy pojęcie domownika z uwagi na fakt, że doręczenie zastępcze za pośrednictwem dorosłego domownika ma doniosłe skutki w postaci fikcji prawnej doręczenia;

e) brak jest podstaw by w niniejszej sprawie mówić o doręczeniu pisma w mieszkaniu albowiem kancelaria [....] Spółka jawna nie stanowi mieszkania pełnomocnika i nie znajduje się w mieszkaniu, zaś wskazanie adresu kancelarii, jako adresu do doręczeń, nie oznacza, że w takiej sytuacji znajdują zastosowanie przepisy o doręczeniu adresatowi przesyłki w mieszkaniu;

f) brak jest podstaw do przyjęcia, że można domniemywać, iż pracownica kancelarii [....] Spółka jawna jest zgodnie z K.p.a. pełnomocnikiem skutecznie upoważnionym do odbioru korespondencji przez pełnomocnika strony, albowiem :

- domniemanie takie nie znajduje żadnej podstawy w obowiązujących przepisach prawa, a wprost przeciwnie, sprzeczne jest z wynikającą z art. 14, 33 § 2 i 40 k.p.a. zasadą, iż pełnomocnictwo ( w tym umocowanie do odbioru korespondencji ) winno zostać udzielone na piśmie;

- domniemanie takie nie znajduje oparcia w przepisie art. 33 § 4 k.p.a., który przyjęcie domniemania istnienia pełnomocnictwa dopuszcza jedynie w sytuacji, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) chodzi o przypadek mniejszej wagi, 2) pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony; 3) nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony, które to przesłanki nie zaistniały w niniejszej sprawie;

- przyjęte domniemanie jest najwyraźniej skutkiem błędnego zastosowania przez Wojewodę [....] sposobu rozumowania i orzecznictwa funkcjonującego w zakresie doręczeń przewidzianych art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

- nawet gdyby hipotetycznie i całkowicie błędnie przyjąć, że możliwe jest zastosowanie takiego domniemania, to należałoby uznać, iż doszło do jego obalenia, albowiem pracownica [....] Spółka jawna nie miała wymaganego prawem pisemnego pełnomocnictwa do odbioru pism adresowanych do pełnomocnika;

g) okoliczność na którą powołuje się Wojewoda [....] , iż do tej pory doręczano pisma do sekretariatu pracownikowi kancelarii i że była taka praktyka nie oznacza w żaden sposób, że dotychczas pisma doręczane były prawidłowo, jak również nie oznacza, iż sporne doręczenie było prawidłowe albowiem :

- istnienia pełnomocnictwa ( w tym upoważnienia do odbioru korespondencji) nie można domniemywać, nie mówiąc już nawet o wymogu formy pisemnej dla takiego pełnomocnictwa, a nie sposób przez rzekome domniemanie wykreować pełnomocnictwo w formie pisemnej, którego w przedmiotowej sprawie nie ma i nigdy nie było;

- praktyka taka nie może sanować wadliwości doręczenia i nie może prowadzić do wniosku, że pracownica kancelarii miała wymagane prawem pisemne pełnomocnictwo do odbioru pism;

- same wątpliwości Wojewody [....] co do kwestii istnienia takiego umocowania w związku z ową praktyką nie mogą prowadzić do przyjęcia, że takie pełnomocnictwo istniało, a wprost przeciwnie, mając owe wątpliwości organ winien sprawę wyjaśnić;

- gdyby po rzetelnym wyjaśnieniu sprawy Wojewoda [....] nadal miał wątpliwości w powyższej kwestii, to w myśl poglądów przyjętych w doktrynie i w orzecznictwie winien je rozstrzygnąć na korzyść strony wnoszącej o przywrócenie terminu i uznać, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż istniało takie pełnomocnictwo;

- praktyka taka nie ma żadnego związku z przepisami K.p.a. o doręczeniach, w szczególności nie mieści się w dyspozycji art. 43 k.p.a.;

- powołanie się przez Wojewodę [....] na ową praktykę jest konsekwencją pomylenia przesłanek doręczenia osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism ( art. 45 k.p.a.);

- orzecznictwo powołane w kontekście owej praktyki jest nieadekwatne ze stanem faktycznym sprawy;

h) brak jest podstaw do uznania, że doszło do doręczenia zastępczego w miejscu pracy pełnomocnika, bowiem art.43 k.p.a. nie przewiduje doręczenia zastępczego w miejscu pracy, a nadto doręczenie w miejscu pracy, zgodnie z przepisami K.p.a., zawsze powinno nastąpić bezpośrednio ( wyjątkiem w tym zakresie jest szczególna regulacja art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacja podatkowa, która nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie), takie doręczenie przesyłki osobiście adresatowi w miejscu pracy było zaś możliwe w związku z obecnością adresata w kancelarii, a gdyby było niemożliwe, to należało zastosować art. 44 k.p.a;

i) brak jest podstaw do uznania tego doręczenia za skuteczne doręczenie zastępcze również i z tej przyczyny, że zgodnie z art. 43 k.p.a., aby takie doręczenie mogło zostać uznane za skuteczne z pokwitowania doręczenia winno wyraźnie wynikać, że domownik (bądź inna wskazana w tym przepisie osoba) podjął się doręczenia, tymczasem w niniejszej sprawie z pokwitowania doręczenia nic takiego nie wynika;

j) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru błędnie i niezgodnie z prawdą wskazano, iż przesyłkę doręczono adresatowi, co z kolei uniemożliwia przyjęcie, że doręczenie było prawidłowe;

k) Wojewoda [....] błędnie utożsamia pracownicę kancelarii, której podpis znajduje się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z adresatem pisma, podczas gdy nie była ona adresatem tego pisma (decyzji);

l) doręczenie nastąpiło z naruszeniem przepisów załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń ( w szczególności § 4 ust. 1, 2 i 3 tego załącznika);

4) naruszenie art. 43 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa decyzja została doręczona adresatowi w dniu odebrania jej przez pracownicę kancelarii [....] Spółka jawna, podczas gdy skoro brak było podstaw do zastosowania doręczenia zastępczego, to brak jest podstaw do przyjęcia fikcji, iż w tym dniu odebrał przesyłkę jej adresat, zaś nawet gdyby przyjąć, że można w niniejszej sprawie zastosować takie domniemanie (domniemanie, iż przesyłka została odebrana przez adresata w dniu doręczenia zastępczego), to domniemanie takie jest wzruszalne i zostało obalone;

5) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 8 i 9 k.p.a. - poprzez uznanie, że w dniu 5 lipca 2011 r. nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji, podczas gdy nie doręczono jej wówczas żadnemu z ustanowionych w sprawie pełnomocników [....] S.A. w K. ;

6) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 8 i 9 k.p.a. - poprzez zaniechanie doręczenia decyzji radcy prawnemu W.B. , podczas gdy przepis ten w brzmieniu przed zmianą przewidywał, iż pismo należało doręczyć każdemu z ustanowionych pełnomocników, a skoro [....] S.A. w K. miała w niniejszej sprawie ustanowionych dwóch pełnomocników decyzję należało doręczyć pełnomocnikowi wskazanemu przez stronę, po wcześniejszym pouczeniu strony o takiej możliwości i wezwaniu jej do wskazania, któremu pełnomocnikowi organ ma doręczać korespondencję (zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 8 i 9 k.p.a.), czego zaniechano w niniejszej sprawie;

7) naruszenie § 2 ust. 3 oraz § 6 załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń - poprzez błędne uznanie, że w dniu 5 lipca 2011 r. nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji podczas gdy znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji nie spełnia wymagań wskazanych w § 2 ust. 3 załącznika nr 1, zaś zgodnie z § 6 wspomnianego załącznika Prezydent Miasta K. winien odmówić przyjęcia takiego zwrotnego potwierdzenia odbioru, albowiem :

a) nie zawiera ono czytelnego podpisu osoby doręczającej;

b) niezgodnie z prawdą wskazuje, iż przesyłkę doręczono adresatowi;

c) nie zawiera podpisu adresata lecz innej osoby, nie zawiera naklejki z oznaczeniem pisma, z naklejki tej nie wynika bowiem co zawiera przesyłka (samo wskazanie numeru sprawy nie jest takim wskazaniem);

8) naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i pkt.3 k.p.a., art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art.26 § 3 k.p.a. - poprzez nie uwzględnienie, że w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją brali udział pracownicy i organ podlegający wyłączeniu, co wykazano szeregiem dowodów, oraz pomimo tego, iż nawet sam Prezydent Miasta K. wnioskował o wyłączenie go od udziału w postępowaniu;

9) błędne uznanie, że Prezydent Miasta K. działając jako organ wykonujący swój ustawowy obowiązek nie może zostać uznany za stronę, a w konsekwencji nie może podlegać wyłączeniu, a w szczególności mógł wydać i doręczyć decyzję z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , podczas gdy okoliczność, że organ powołany jest do rozpoznania sprawy w wykonaniu ustawowego obowiązku nie wyklucza możliwości wyłączenia takiego organu od rozpoznania sprawy, a w konsekwencji nie wyklucza uznania, iż organ powinien wyłączyć się od udziału w sprawie, nie wydawać decyzji ani jej nie doręczać;

10) naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i pkt.3 k.p.a., art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art.26 § 3 k.p.a oraz art. 39, 42, 43 k.p.a. - poprzez nie uwzględnienie, że decyzję doręczył podmiot będący stroną o spornych interesach z [....] S.A. w K. , wyraźnie manifestujący te sporne interesy i błędne utożsamienie problemu doręczenia przez osobę mającą spore interesy z problemem legitymacji Prezydenta Miasta K. jako strony w niniejszym postępowaniu, podczas gdy dla prawidłowości doręczenia nie jest istotne tylko to, czy podmiotowi doręczającemu można przyznać legitymację strony w postępowaniu, ale i to czy podmiot taki ma sporne interesy ze stroną postępowania;

11) naruszenie art. 6, 7 , 8, 9 i 10 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie kwestii podnoszonych przez "[....] S.A. w K. we wniosku o przywrócenie terminu a związanych z wadliwością doręczenia, tj. :

a) nie wyjaśnienie dlaczego nie podjęto próby doręczenia decyzji osobiście adresatowi i dlaczego bez podjęcia takiej próby zastosowano doręczenie zastępcze, tym bardziej, że z pisma Prezydenta Miasta K. z 27 czerwca 2012 r. nie wynika, aby istniały jakikolwiek przeszkody dla takiego doręczenia (podjęcia takiej próby), a kurier urzędowy próby takiej nie podjął i od razu przystąpił do doręczenia zastępczego;

b) nie wyjaśnienie czy pracownica [....] Spółka jawna, która podpisała się na potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji miała wymagane prawem pisemne upoważnienie adresata do odbioru korespondencji i poprzestanie w tym względzie na dotychczasowej praktyce doręczania korespondencji;

c) nie wyjaśnienie w jakim charakterze działała osoba doręczająca decyzję, w szczególności czy legitymowała się upoważnieniem zgodnym z załącznikiem nr 2 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia , czy była pracownikiem urzędu i przestanie na lakonicznej informacji Prezydenta Miasta K. , że osoba ta jest kurierem urzędowym;

d) nie wyjaśnienie dlaczego, skoro pierwsza próba doręczenia winna nastąpić już w dniu pobrania przesyłki z Kancelarii Magistratu, tj. w dniu 4 lipca 2011 r., kurier doręczył ją dopiero dnia następnego , a to 5 lipca 2011 r. w późnych godzinach popołudniowych;

e) nie wyjaśnienie zarzutów związanych z naruszeniem § 2 ust.3 oraz § 6 załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] w tym § 2 ust.3 oraz § 6 załącznika nr 1 do tego zarządzenia i nie spełnianiem przez zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji wymagań wskazanych w § 2 ust.3 załącznika nr 1, które zgodnie z § 6 wspomnianego załącznika winny skutkować odmówieniem przez Prezydenta Miasta K. przyjęcia takiego zwrotnego potwierdzenia odbioru, a mianowicie kwestii :

- braku czytelnego podpisu osoby doręczającej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru;

- niezgodnym z prawdą wskazaniu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłkę doręczono adresatowi i brak podpisu adresata na tymże potwierdzeniu odbioru oraz podpis innej osoby jako adresata;

- braku na zwrotnym potwierdzeniu odbioru naklejki z oznaczeniem pisma, z naklejki tej nie wynika bowiem co zawiera przesyłka (samo wskazanie numeru sprawy nie jest takim wskazaniem);

- przyczyn dla których na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest adnotacji doręczyciela co do tego, że osoba odbierająca zgodziła się oddać przesyłkę adresatowi;

f) nie wyjaśnienie okoliczności wskazywanych przez [....] S.A. w K. jako podstawy do wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w sprawie pomimo przedłożenia w tym zakresie szeregu konkretnych dowodów, w tym pochodzących z akt rozpoznawanej sprawy, oraz pomimo wniosku samego Prezydenta Miasta K. o wyłączenie go od udziału w sprawie, a także, nie wyjaśnienie czy Prezydent Miasta K. nie zachowywał się w niniejszej sprawie jak strona o spornych interesach i poprzestanie na stwierdzeniu, iż Prezydentowi Miasta K. w niniejszej sprawie nie służy legitymacja do wzięcia w nim udziału w charakterze strony;

12) naruszenie art.107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ nie rozpoznał podnoszonych przez [....] S.A. w K. okoliczności związanych z wadliwym doręczeniem decyzji.

Uznając za wadliwe przyjęcie, że do ewentualnego uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011r., znak [....] , o umorzeniu postępowania doszło z winy [....] S.A. w K. skarżąca kwestionowała powyższe w części B., podnosząc, że :

1) takie ustalenie jest błędne w sytuacji, gdy :

a) skarżąca uprawdopodobniła całym szeregiem dowodów, iż [....] S.A.w K. (w tym pełnomocnik ) nie ponosi żadnej winy w złożeniu odwołania od przedmiotowej decyzji nie w dniu 19 lipca 20011 r., lecz w dniu 20 lipca 2011 r.;

b) obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego nie dają podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pełnomocnika za personel kancelarii, ani na zasadzie winy w wyborze, ani tym bardziej na zasadzie ryzyka (i to ryzyka absolutnego, jak je błędnie wykłada Wojewoda....).

2) gdyby nawet z jakichś przyczyn hipotetycznie wadliwie rozważać kwestię winy nie pełnomocnika, lecz pracownicy kancelarii, to z przyczyn podanych szczegółowo w ppkt a) - k) brak było podstaw do jego obciążania skutkami niedyspozycji takiej osoby, wywołanej menstruacją;

3) błędne uznanie, że przepis art. 58 § 1 k.p.a. interpretować należy restrykcyjnie dla strony postępowania, podczas gdy pogląd taki nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa ani w poglądach doktryny i orzecznictwa;

4) błędne uznanie, że przepis art. 58 § 1 k.p.a. wymaga udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu, podczas gdy przepis ten wymaga uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu;

5)naruszenie art. 58 § 1 k.p.a.- poprzez odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy doręczenie decyzji było wadliwe, nadto zaś gdyby nawet hipotetycznie i błędnie uznać, że doręczenie to byłoby prawidłowe, to [....] S.A. w K. nie ponosiłby winy we wniesieniu odwołania w dniu 20 lipca 2012 r. i brak było podstaw do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji;

6) naruszenie art.13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. , poprzez naruszenie prawa do skutecznego środka odwoławczego w sytuacji naruszenia obowiązków przez osoby działające urzędowo tj. osobę doręczającą decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r.

Powyższe zarzuty skarżąca rozwijała w obszernym uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r. Nr 270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowodministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2, przewidziane w art. 123 § 1-2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, lecz dotyczące poszczególnych kwestii incydentalnych, kontrola ta ogranicza się li tylko do badania prawidłowości zaskarżonego orzeczenia oraz z nim bezpośrednio związanych, które nie były odrębnie zaskarżalne.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a

Mając na uwadze treść zaskarżonego postanowienia, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegi postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest akt procesowy, który stanowi postanowienie Wojewody [....] z dnia 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , wydane na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [....] S.A. w K. , o odmowie przywrócenia temu podmiotowi terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] . Powyższe postanowienie zostało wydane w następstwie prawomocnego wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie Wojewody [....] z 29 sierpnia 2011 r., znak [....] , stwierdzające po myśli art. 134 k.p.a., że odwołanie spółki [....] S.A. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011r., znak [....] , wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy należy mieć na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W ocenie prawnej wyrażonej zawartej w przedmiotowym wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że:

"Zgodnie z art. 127 oraz art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2011 r., Nr 106, póz. 622, dalej jako: "k.p.a.") odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl art. 59 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Przyjmować należy, że postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem prośby strony wydanie takiego postanowienia stwierdzające uchybienie terminu jest niezgodne z prawem.

Wniesienie odwołania po terminie może spowodować dwojakiego rodzaju skutki procesowe. Jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 2 k.p.a.), organ odwoławczy jest wówczas obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jeżeli zaś w aktach organu drugiej instancji znajduje się odwołanie wniesione po terminie (nadesłane wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji) oraz odwołanie dołączone do wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), wówczas organ drugiej instancji musi najpierw wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu (przy czym na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu służy zażalenie - art. 59 § 1 k.p.a.) i dopiero gdy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, organ może postanowić o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu (A. Wróbel. Komentarz do art. 134 k.p.a., Wydawnictwo Lex,"2012 r., teza 11, B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do art. 134 k.p.a. Wyd. C.H. Beck. Legalis, pkt III teza 2, G. Łaszczyca, A. Matan, Komentarz do art. 134 k.p.a., wyd. Lex, 2010 r., teza 9).

Prezentowane wyżej stanowisko doktryny znajduje akceptację w orzecznictwie sądowo - administracyjnym. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 473/09, w sytuacji, gdy strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jednocześnie z odwołaniem lub wprawdzie później, lecz jeszcze przed wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., organ ten jest zobligowany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu i wydać w tej sprawie stosowne postanowienie. Dopiero ostateczne orzeczenie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania umożliwi wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania ma charakter ostateczny, gdyż nie przysługuje od niego zażalenie. Tym samym zamyka postępowanie administracyjne w sprawie i powoduje ostateczność decyzji administracyjnej wydanej przez organ l instancji. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt: l OSK 884/11, z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt: l OSK 478/10, z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt: l OSK 129/08, z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt: SA/Sz 306/98.

Przedmiotem sądowo - administracyjnej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest legalność postanowienia Wojewody [....] z dnia 1 lutego 2011 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a). Nie był przy tym kwestionowany fakt, że strona po złożeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. (k. 20 akt organu II instancji) a jednocześnie przed wydaniem kwestionowanego postanowienia Wojewody [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (k. 79 akt organu II instancji). Za bezsporny uznać też należy fakt, że organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczność ta w sposób jednoznaczny wynika z treści uzasadnienia postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w którym podano, że rozpoznanie wniosku stron o przywrócenie terminu do wniesienia odowalania pozostaje w toku i zostanie rozpatrzone w momencie, gdy upłynie termin do złożenia skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i postanowienie to nie zostanie zaskarżone bądź, w przypadku jego zaskarżenia, sprawa zostanie zakończona prawomocnym wyrokiem sadu administracyjnego.

W świetle powołanych na wstępie przepisów prawa, a nadto przytoczonych poglądów orzecznictwa sądowo - administracyjnego i doktryny uznać należało, że przyjęty przez organ sposób procedowania, polegający na wydaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania bez uprzedniego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania naruszał prawo. W zaistniałej sytuacji procesowej należało do organu administracji w pierwszej kolejności załatwienie wniosku o przywrócenie terminu. Rodzaj i charakter dalszych czynności winien zaś być uzależniony od treści rozstrzygnięcia w przedmiocie ostatnio wskazanego wniosku.

W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy winien rozpoznać wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ramach tego postępowania należy ustalić spełnienie wymogów formalnych, warunkujących dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotem swej uwagi w tym zakresie organ winien uczynić w szczególności podstawową dla kwestii dopuszczalności wspomnianego wniosku kwestię uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Niezbędne będzie tu poczynienie ustaleń związanych z datą doręczenia decyzji organu pierwszej instancji oraz prawidłowością tej czynności. Dalszy tok postępowania winien zaś być uzależniony od treści ustaleń i oceny we wskazanych wyżej kwestiach.

Jak wynika z powyższych rozważań, przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia było naruszenie przez Wojewodę [....] przepisu art. 134 k.p.a. Naruszenie tego przepisu, polegające na przyjęciu błędnej i niezgodnej z powołanymi wyżej przepisami prawa kolejności podejmowanych przez organ czynności procesowych przedwczesnym czyniło ocenę zasadności innych, podniesionych w skardze zarzutów. Odnosiły się one bowiem do okoliczności, które winny być dopiero przedmiotem ustaleń i oceny organu w postępowaniu w sprawie z wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zajmowanie stanowiska wobec tych zagadnień na obecnym etapie, w ramach rozpoznawanej obecnie sprawy administracyjnej, nie byłoby zatem celowe. "

Powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego toku postępowania zacytowano niemal w całości z tej przyczyny, że stanowisko prezentowane w wiążącym obecnie wyroku nie jest w pełni jednoznaczne. W znacznym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odwołuje się w niej do różnych poglądów doktryny i orzecznictwa, które nie są jednak tożsame.

I tak, teza 11 pochodząca z Komentarz do art. 134 k.p.a. A. Wróbel ( Wydawnictwo Lex 2012 r. ), eksponowana wyżej graficznie, może sugerować, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania służy zażalenia. Skoro jednak takiego poglądu nie powtarza się ani w tezach powołanych z innych komentarzy, ani wskazywanym orzecznictwie, zaś jej przyjęcie prowadziłoby do naruszenia art. 59 § 2 k.p.a., brak podstaw do uznania związania tym cytowanym jako trafny poglądem doktryny. Z art. 59 § 2 k.p.a. wynika bowiem jednoznacznie, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Takie też stanowisko wynika z samodzielnych rozważań, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który rozpoczynając ocenę prawna powołał brzmienie art. 59 § 2 k.p.a.

Wątpliwości może budzić również powołanie w powyższej ocenie prawnej tezy 9 Komentarza do art. 134 G. Łaszczyca, A. Matan ( wyd. Lex, 2010 r.), gdzie podaje się, że " Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość stwierdzenia uchybienia terminu (por. wyr. NSA z dnia 31 maja 2000 r., SA/Sz 565/00, niepubl.; wyr. NSA z dnia 23 lipca 1999 r., I SA 350/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., SA/Sz 306/98, niepubl.). W wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r., II SA/Gd 641/08, niepubl., WSA w Gdańsku przyjął, że "wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czyni zbędnym celowość i konieczność wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, czyli rozstrzyga również o tym, co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 k.p.a.". Stanowisko to wydaje się nazbyt uproszczone. Pomija aspekt obowiązku organu odwoławczego wyraźnego ustosunkowania się do czynności wniesienia odwołania, której "dopełnienia" - jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu - wymaga przepis art. 58 § 2 zd. 2 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu wymaga w takiej sytuacji jednoznacznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia. Nie ma natomiast przeszkód, by w ujęciu formalnym obie kwestie organ rozstrzygnął w jednym postanowieniu (dwuzakresowym)."

Zagadnienia z cytowanej tezy mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem prezentowane są w niej dwa różne stanowiska co do tego, czy wydając postanowieniem o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy dodatkowo stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. O ile zaś przyjmie się ten drugi pogląd, to pojawia się kolejne pytanie o to, co jest przedmiotem ustaleń w postanowieniu o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w szczególności, zaś czy wydając takie postanowienie należy ponownie dokonywać własnych ustaleń dotyczących skuteczności doręczenia stornie decyzji organu pierwszej instancji.

Powoływane na marginesie rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ( w nawiasie ) orzecznictwo nie jest jednolite, przy czym tylko wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt l OSK 478/10, jest zbieżny ze stanowiskiem zajmowanym w tej kwestii w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008 r., II SA/Gd 641/08 , że odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, co czyni zbędnym wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a.

Skoro jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela stanowisko komentatora, zaś cytuje szerzej pogląd pochodzący z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt: II GSK 473/09 ( eksponowany graficznie), trzeba przyjąć, że w opisanej sytuacji należy wydać dwa ostateczne postanowienia. Takie podejście wynika również pośrednio z rozważań własnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wskazuje jak jedyny przypadek wyłączający dopuszczalność wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W analizowanej ocenie prawnej oraz wskazaniach co do dalszego toku postępowania akcentuje się w sposób nie budzący wątpliwości, że skuteczność doręczenie odwołania stronie podlega ocenie już w ramach rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Brak natomiast takich jednoznacznych, czy tylko pośrednich wypowiedzi, co do przedmiotu ustaleń przy wydaniu postanowienia z art. 134 k.p.a., gdy uprzednio skuteczność doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji podlegała ustaleniom w związku z wydaniem ostatecznego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tym właśnie istotnym zakresie, w którym wiążąca ocena prawna nie została wyrażona należy uznać, że skuteczność doręczenie stronie odwołanie nie może podlegać ponownemu badaniu przy orzekaniu przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybiania terminu do wniesienia odwołania po tym, jak ostatecznym, a więc wiążącym postanowieniem o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uznał doręczenie za skuteczne, badając tę okoliczność jako jedną z przesłanek rozstrzygnięcia. Postanowienie o stwierdzeniu uchybienia termin z uwagi na konieczny zakres ustaleń czynionych przy rozpoznaniu wniosku w trybie art. 58 § 1 k.p.a. jawi się jako akt procesowy, który zamknąć formalnie kwestie wniesionego odwołania, które zalega w aktach sprawy.

Orzekając w sprawie ponownie Wojewoda [....] zacytował fragment uzasadnienia wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11, zawierający wskazania co do dalszego toku postępowania, będące konsekwencją wyrażonej uprzednio oceny prawnej na gruncie konkretnego stanu faktycznego, który nie uległ zmianie. Wskazania zawarte w powyższym wyroku naprowadzają zaś na zasadniczą kwestię, którą należało rozważyć w pierwszym rzędzie rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, jaką jest skuteczność doręczenia [....] S.A. w K. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] .

Nie można przy tym zapominać, że wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła jako wniosek ewentualny z uwagi na stwierdzenie zawarte w piśmie przewodnim organu pierwszej instancji z dnia 27 lipca 2011 r. , znak [....] , podkreślając jednocześnie nieskuteczność doręczenia [....] S.A. w K. przedmiotowej decyzji.

Jak wynika z materiału zgromadzonego w przedstawionych aktach administracyjnych oraz ustaleń Wojewody [....] , które w tej części nie są kwestionowane, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , miała zostać doręczona pełnomocnikowi strony – radcy prawnemu T.K. na wskazywany przez niego adres [....] Spółka jawna, ul. [....] . W tej dacie pełnomocnikiem strony był również radca prawny W.B. , któremu korespondencję należało doręczać także na wyżej wskazany adres, przy czym decyzja organu pierwszej instancji nie została do niego wysłana. Doręczenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , nie następowało za pośrednictwem poczty. Za dowód jej skutecznego doręczenia stronie uznano dokument zawierający tekst i miejsca do wypełniania, który :

- na stronie pierwszej stronie zawiera kolejno: oznaczenie - że stanowi on potwierdzenie odbioru; miejsce na datownik placówki oddawczej – którego brak; miejsca na oznaczenie rodzaju pisma – którego nie wypełniono; miejsce na oznaczenie numeru - którego nie wypełniono; miejsce na oznaczenie daty pisma - którego nie wypełniono; informację - że doręczenie niniejszej przesyłki następuje na zasadach kreślonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); wskazanie nadawcy – Urząd Miasta K. Wydział Skarbu Miasta, [....] - na stronie drugiej : naklejkę ze wskazaniem adresata - radca prawny T.K. , [....] Sp. j., [....], oznaczenie - sprawa nr [....],[....], ; symbol graficzny i literowe, a następnie - tekst wraz z rubrykami do wypełnienia dotyczącymi sposobu doręczenia przesyłki, względnie powodów jej niedoręczeni, gdzie zakreślono kwadrat o doręczeniu przesyłki adresatowi, opatrzony poniżej datą 05.07.11 i nieczytelnym podpisem doręczającego, oraz nadto miejsce przeznaczone do potwierdzenia odbioru przesyłki - gdzie widnieje pieczątka [....] Sp. j. [....] ODEBRAŁ - z wpisem ręcznym " O" .

Odwołanie od przedmiotowej decyzji [....] S.A. w K. , podpisane przez radcę prawnego W.B. z dnia 20 lipca 20011 r., zostało w tej samej dacie nadane poleconym w urzędzie pocztowym operatora publicznego.

Pismo Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 27 lipca 2011 r. , znak [....] , z którego wynikało, że odwołanie od decyzji zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia, pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 28 lipca 2011 r.

W dniu 2 sierpnia 2011 r. na dziennik podawczy Wojewody [....] zostało złożone pismo [....] S.A. w K. - z tej samej daty, podpisane przez radców prawnych T.K. i W.B. , stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , do którego dołączono egzemplarz odwołania z daty 20 lipca 2011 r. oraz dokumenty wymienione w treści pisma, jako dowody podnoszonych w nim okoliczności.

Niezależnie od tych okoliczności, które nie są kwestionowane, Wojewoda [....] ustalił , że przesyłka [....] , adresowana do T.K. z [....] została przekazana do doręczenia kurierowi urzędowemu, który jest pracownikiem Urzędu Miasta K. J.Z. w poniedziałek, 4 lipca 2011 r., kurier doręczył przesyłkę pod wskazany adres we wtorek, 5 lipca 2011 r. ( dowód - pismo Wydziału Organizacji i Nadzoru Urzędu Miasta K. z dnia 27 czerwca 2012 r., znak....,), oraz po wtóre, że korespondencję przyjęła oraz potwierdziła zwrotne potwierdzenie odbioru osoba pracująca w sekretariacie [....] ( dowód - inne potwierdzenia odbioru, w szczególności korespondencja ekspediowana w postępowaniu odwoławczym).

W prezentowanej ocenie prawnej Wojewoda [....] : po pierwsze - wskazuje na równorzędność i jednakowe znaczenie sposobów dokonywania doręczeń, o których mowa w art. 39 k.p.a.; po drugie - kwalifikuje przedmiotowe doręczenie jako dokonywane pełnomocnikowi strony w trybie doręczania pisma osobie fizycznej w miejscu zamieszkania, omawiając zasady doręczenia zastępczego pisma domownikowi ( art. 42 § 1 k.p.a., art. 43 k.p.a. zd. pierwsze), rozważając jednak równolegle dopuszczalności i konsekwencje wskazania przez osobę fizyczną adresu dla doręczeń w siedzibie kancelarii, które czyni skutecznym doręczenie pisma takiej osobie na zasadach określonych w art. 45 k.p.a. zd,. pierwsze; po trzecie - uznaje za prawidłowe doręczenie pisma tylko jednemu z dwóch pełnomocników strony; po czwarte - czyni rozważania odnoszące się do zagadnienia braku winy w uchybieniu terminowi.

Uwzględniona przy rozpoznaniu wniosku ocena prawna oraz ustalone okoliczności prowadzą Wojewodę [....] do wniosku o skuteczności doręczenie [....] S.A. w K. decyzji organu pierwszej instancji, a także o braku podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony.

Oceniają legalność zaskarżonego postanowienie nie można zgodzić się z Wojewodą [....] , że w stanie faktycznym niniejszej sprawy doręczenie [....] " S.A. w K. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , jest doręczeniem skutecznym. Nie jest w szczególności tak, jak przyjmuje organ odwoławczy, iż błędne zaznaczenie przez doręczającego, że przesyłkę doręczono adresatowi nie powoduje nieskuteczności czynności doręczenia. Budzi także zastrzeżenia, jako niezasadny pogląd, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu należy m.in. nieprawidłowe doręczenie stronie pisma. Takie doręczenie nie jest bowiem skuteczne.

W tym zakresie należy mieć na uwadze treść art. 39 k.p.a., w myśl którego, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Ani art. 39 k.p.a., ani inne przepisy powszechnie obowiązujące nie ustanawiają wiążącej organ kolejności wyboru podmiotów będących doręczycielami pism, a zatem brak podstaw do uznania, że wybór doręczycieli nie jest dokonywany przez organ administracji publicznej dowolnie. Innym zagadnieniem jest natomiast to, że korzystanie z doręczenia korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) stwarza dodatkowe możliwości w zakresie doręczenia zastępczego.

Odrębne upoważnienie jest wymagane tylko w przypadku, gdy doręczenie następuje przez inne upoważnione osoby lub organy.

W każdym z przypadków przewidzianych w art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem. Przez pokwitowanie należy rozumieć potwierdzenie doręczenia pisma przez odbierającego pismo swym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Własnoręczny podpis odbierającego pismo potwierdza nie tylko jego odbiór, ale i datę doręczenia. Z uwagi na zasadę oficjalności doręczeń dla oceny prawidłowości doręczenia na podstawie samego pokwitowania, jako doręczenia dokonanego osobiście adresatowi będącemu osobą fizyczną, ze skutkiem przyjęcia domniemania jego prawidłowości, niezbędnym jest, aby z pokwitowania wynikało, że to konkretny organ administracji publicznej dokonuje doręczenia, oznaczonego pisma, konkretnemu adresatowi, na określony adres, jak również, że odbiór pisma potwierdza właśnie adresat, podając datę doręczenia. O ile w treści pokwitowania brak określonych danych, albo dane te budzą wątpliwości, jako wewnętrznie lub wzajemnie sprzeczne, takie pokwitowanie nie może zostać uznane za dowód skutecznego doręczenia adresatowi pisma. Nie stwarza ono powiem domniemania skuteczności doręczenia. Stan powyższy zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy od odbiór pisma został potwierdzony nie przez adresata, lecz inną osobę - o czym świadczy choćby różne nazwisko, mimo wskazania w pokwitowaniu, że doręczono pismo adresatowi. W takiej sytuacji nie ma również znaczenia, czy osoba, która potwierdziła odbiór pisma należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 43 k.p.a. zd. pierwsze albo, czy podejmując przesyłkę działała jako pełnomocnik na podstawie uzyskanego upoważnienia do odbioru korespondencji. Skuteczność doręczenia w analizowanym przypadku dyskwalifikują bowiem już same wady tkwiące w treści pokwitowania. Nie istnieją zaś podstawy, by poza sytuacjami wskazanymi wprost w przepisach powszechnie obowiązujących prowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność, że doszło do doręczenia pisma adresatowi w inny sposób, niż jej oddanie bezpośrednio tej osobie. . Prawidłowo dokonane doręczenie uznawane jest za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w postępowaniu administracyjnym (E. Cisowska- Sakrajda: "Doręczanie pism w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym w obrocie zagranicznym" opubl.: "Administracja" 2010/3/31). Należy podzielić stanowisko wyrażone w piśmiennictwie, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Od takiej sytuacji, gdy wadliwość doręczenie jest widoczna już na tle treści samego pokwitowania, odróżnić należy zasadniczo odmienną kwestię, tj. prowadzenia wyjaśniającego mającego służyć udowodnieniu nieskuteczności doręczenia stwierdzonego pokwitowaniem, którego treść nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, zaś strona, przecząc okolicznościom jakie ono stwierdza, zmierza do obalenia domniemanie skuteczności doręczenia. Prawidłowe pokwitowanie (potwierdzenie) odbioru przesyłki stwarza bowiem jedynie domniemanie doręczenia, które może być jednak obalone przeciwdowodem. Dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych i także w razie wątpliwości samego organu, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich potrzebnych dowodów . W sprawie niniejszej ta ostatnia sytuacja nie ma miejsca, zaś Wojewoda [....] uznał bezzasadnie za skuteczne doręczenie stronie decyzji w oparciu wadliwe pokwitowanie, które nie mogło zostać uznane za dowód skutecznego doręczenia decyzji adresatowi, tj. będącemu pełnomocnikiem strony radcy prawnemu T.K.

Błędnego przyjmuje również Wojewoda [....] w niniejszej sprawie, że w świetle brzmienia art. 40 § 2 k.p.a. nie ma w sprawie znaczenie, któremu z pełnomocników strony doręczano decyzję.

Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Artykuł 40 § 2 k.p.a. w powyższym brzmieniu obowiązuje od dnia z dniem 11 kwietnia 2011 r. w związku ze zmianą dokonaną przez art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 Nr 6, poz. 18). Stosownie zaś do zasady z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Uwzględniając zatem, że w art. 40 § 2 k.p.a. prawo wskazania pełnomocnika, któremu należy doręczać pisma przyznano jednoznacznie samej stronie, a także mając na uwadze, iż obowiązki przewidziane w art. 9 k.p.a. nie zostały uzależnione od tego, czy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, należy uznać, że organ administracji publicznej ma swobodę w wyborze pełnomocnika, któremu dokonuje doręczenia pism dopiero wtedy, gdy pouczył stronę o przysługującym jej prawie, zaś ta z niego nie skorzystała. Do tego momentu korespondencji winna być doręczana wszystkim pełnomocnikom strony, a dokonanie doręczenia pisma tylko jednemu z nich nie może zostać uznane za skuteczne.

Wskazane wyżej uchybień regulacjom z art. 39 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. powodują, że w sprawie niniejszej naruszono również art. 58 § 1 k.p.a. , a także art. 127 art. § 1 k.p.a. i 129 § 1- 2 k.p.a. Bez znaczenia dla oceny prawnej stanu faktycznego pozostaje zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. stronom (adresatom) przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń, które jest aktem wewnętrznym.

Niezależnie od tego budzi zastrzeżenie fakt, że rozważając skuteczność doręczania pisma przez organ administracji publicznej osobie fizycznej Wojewoda [....] pomija całkowicie kwestię doręczania przesyłki takiemu podmiotowi w miejscu pracy, za jakie należy uznać kancelarie adwokackie czy radcowskie założone jednoosobowo, które nie funkcjonują pod adresem stanowiącym miejsce zamieszkania osoby fizycznej, albo takowe zorganizowane w formie spółek prawa handlowego. Dodatkowym uchybieniem jest również to, że podejmując niedopuszczalną świetle treści pokwitowania odbioru próbę konwersji doręczenia zwykłego adresatowi na doręczenie zstępcze oraz prowadząc w tym kierunku postępowanie wyjaśniające dla ustalenia rzeczywistej treści pokwitowania Wojewoda [....] , czyni to wybiórczo pomijając bez stosownej oceny wnioski dowodowe skarżącej, w szczególności te, które zmierzały do wykazania, że osoba potwierdzająca odbiór pisma na adres dla korespondencji ( miejsce pracy ) nie była upoważniona przez pełnomocników strony do podejmowania przeznaczonej dla nich korespondencji przychodzącej na adres [....] , co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a, 77 § 1k.p.a., 80 k.p.a. - w związku z art. 140 k.p.a. oraz i 107§ 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.

Te dalsze uchybienia pozostają jednak ostatecznie bez wpływu dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie o legalności zaskarżonego postanowienie z uwagi na zasadnicze znaczenie wad pokwitowania, które dyskwalifikują przedmiotowe doręczenie także jako doręczenie pisma osobie w miejscu pracy, czy również doręczenie na zasadach określonych w art. 45 k.p.a.

Nie zasługując natomiast na uwzględnienie te zarzuty skargi, w których nawiązują się do dokonania doręczenia przez podmiot o spornych interesach. Kwestia wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie była przedmiotem rozważań Wojewody [....] , który postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r., znak [....] , odmówił wyłączenia. Skoro nie doszło do zmiany okoliczności postanowienie to w sprawie niniejszej było wiążące, zaś jego kontrola może nastąpić w przypadku wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji, względnie po zaskarżeniu decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnej, wewnętrznej kontroli legalności aktów administracyjnych. Zarzuty dotyczące podstaw do wyłączenia wszystkich pracowników Urzędu Miasta K. w tym kuriera doręczającego pismo są związane wyłącznie z twierdzeniami o przesłankach dotyczących wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w postępowaniu, stąd z wyżej podanych przyczyn nie mogą zostać uznane za skuteczne.

Z art. 127 art. § 1 k.p.a. i 129 § 1- 2 k.p.a. wynika, odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zestawienie przepisów art. 129 § 2 i art. 58 k.p.a. wskazuje, że zarówno kwestię samego uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jak też kwestię przywrócenia uchybionego terminu, można rozważać dopiero po ustaleniu, że termin ten, rozpoczął skutecznie swój bieg. Warunkiem rozpoczęcia biegu terminu jest zaś skuteczne doręczenie lub ogłoszenie decyzji stronie. Takie skuteczne doręczenie decyzji [....] S. A w K. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , nie miało miejsca z wyżej wskazanych powodów, stąd nie zachodziły podstawy do uwzględniania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pomimo faktu, że zaskarżone postanowienie orzeka o odmowie przywrócenie terminu do wniesienie odwołania nie może pozostać w obrocie prawnym albowiem jego motywy są całkowicie błędne, zaś zostało wydane z naruszeniem uprzednio wskazanych przepisów prawa.

Z uwagi na takie rozstrzygnięcie bezprzedmiotowym jest rozważanie zarzutów ujętych w części B skargi.

Co do zasady w sytuacji, w której doręczenie decyzji stronie nie może zostać uznane za skuteczne, a termin do wniesienie odwołania nie rozpoczyna biegu, czynność doręczenie winna zostać ponowiona. W takim jednak wypadku - jak w niniejszej sprawie, tj. gdy odwołanie doręczono w efekcie osobiście pełnomocnikom strony, lecz w późniejszych datach niż stwierdzona pokwitowaniem, odwołanie należy uznać za wniesione w terminie przy uwzględnieniu ich twierdzeń co do rzeczywistej daty doręczenia. Odstąpienie od ponownego doręczenia odwołania nie narusza w takim przypadku przepisów prawa, w tym zasad z art. 6, 7, 8,10,15,16 k.p.a. oraz pozostaje w zgodzie z zasadą szybkości i prostoty postępowania administracyjnego ( art. 12 k.p.a.). W związku z przeprowadzoną w sprawie niniejszej kontrolą sądową, której wynika nakazuje uznanie nadanie biegu odwołaniu, które wniesiono w terminie, nie zachodzą również podstawy do ponownego rozpatrywania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który był wnioskiem ewentualnym, złożonym na wypadek stwierdzenia skuteczności zakwestionowanego pokwitowania doręczenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jego uchyleniu – jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c " p.p.s.a.

Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.