Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1208/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134,145 § 1 pkt. 1 lit. a i e
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1012/14 w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Gl 1012/14), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. S.A. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], Starosta R. -orzekając na wniosek T. S.A. z siedzibą w K. i na podstawie art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3, art. 118a ust. 2, art. 124 ust. 1, 2, 4, 7, art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] w obrębie B., o powierzchni 0,4210 ha, będącą własnością B. O., poprzez zezwolenie T. S.A. na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV na długości około 42 m, minimalnej wysokości co najmniej 12,2 m na poziomem terenu, w kierunku wschód – zachód, wzdłuż północnej granicy działki nr [...] bez prawa do posadowienia na niej słupa energetycznego, zgodnie z załącznikiem graficznym "Przebieg projektowanej linii 110 kV w zakresie działki nr [...]", stanowiącym integralną część decyzji. Nadto w tej decyzji (jej punkcie 2) organ zobowiązał T. S.A. do przywrócenia działki do stanu poprzedniego po założeniu i przeprowadzeniu sieci, a w przypadku braku takiej możliwości do zapłaty odszkodowania oraz w pkt 3 decyzji stwierdził, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości stanowi podstawę do dokonania stosownego wpisu w księdze wieczystej.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przez działkę nr [...] dotychczas nie przebiegała linia energetyczna 110 kV a - w jego ocenie - zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n. do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Wprawdzie bowiem z treści pisma Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2013 r. wynikało, że plan miejscowy (uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) nie przewidywał przebiegu dwutorowej linii energetycznej 110 kV przez działkę [...], ale w piśmie tym równocześnie wskazano na przepisy § 7 ust. 2 i § 43 ust. 3 planu a ponadto, z pisma Zastępcy Prezydenta Miasta R. z dnia [...] listopada 2013 r. wynikało, iż planowana przez wnioskodawcę trasa przebudowy linii 110 kV była zgodna z obowiązującym planem. Organ przywołał także stanowisko Prezydenta Miasta R., zawarte w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r., w myśl którego obowiązujące przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. pozwalały na realizację projektowanego odcinka linii 110 kV na działce [...] (w tym piśmie wskazano na § 43 ust. 1 i 2 planu).

W odwołaniu od powyższej decyzji, B. O. podniósł, że przedmiotowa inwestycja była niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. W szczególności zwracał uwagę, iż przebieg linii 110 kV został opisany w § 42 ust. 5 planu jako przebudowa linii 110 kV na dwutorową przebiegającą przez tereny D22R, D34R i D35R, prowadzącą do GPZ B. oznaczonego symbolem D1ITE. Natomiast działka nr [...] nie znajdowała się na terenach oznaczonych w planie miejscowym jako tereny objęte przebudową linii 110 kV. Działka ta nie była również przeznaczona w obowiązującym planie pod realizację celów publicznych. Zdaniem odwołującego się postanowienia planu w postaci: § 7 ust. 2 oraz 43 ust. 3 odnosiły się bowiem jedynie do lokalnych przyłączy, a nie do linii wysokiego napięcia.

Odwołujący podnosił więc, że decyzja organu I instancji godziła w jego interes prawny bowiem skutkowała wyłączeniem połowy powierzchni działki z możliwości jej zabudowy.

Rozpatrując sprawę w instancji odwoławczej, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 518),dalej: "u.g.n.", uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił udzielenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości (działka [...]).

W uzasadnieniu stanowiska organ przywołał treść art. 124 u.g.n. i wskazał na określone w nim przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz na szczególny charakter tego rodzaju decyzji (zbliżony do rozstrzygnięcia o wywłaszczeniu), skutkujący koniecznością interpretacji przesłanek ograniczenia korzystania z nieruchomości w sposób ścisły.

Wojewoda podkreślił, iż plan miejscowy – aby stanowić podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. - musi dopuszczać realizację celu publicznego, a także w sposób precyzyjny określać realizację inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Usytuowania inwestycji nie można przy tym ustalić, jak to uczynił organ I instancji, wyłącznie na podstawie ogólnych postanowień planu miejscowego.

Ponadto - jak wywodził organ odwoławczy - z uwagi na fakt, że w planie zagospodarowania przestrzennego określono przebieg projektowanej inwestycji należało stwierdzić, że wnioskodawca mógł skorzystać z przysługującego mu prawa do ograniczenia prawa właściciela, ale tylko do tych nieruchomości. Nie może stanowić bowiem podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomość ogólna regulacja planu, dopuszczająca w zasadzie na dowolnym terenie lokalizowanie urządzeń elektroenergetycznych.

Na wyżej przedstawioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. T. S.A. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzuciła organowi wojewódzkiemu naruszenie: art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., art. 124 u.g.n. i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także § 7 ust. 2, § 43 ust. 2, § 43 ust. 1 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z 2005 roku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Sąd przytoczył na wstępie treść art. 124 u.g.n. i stwierdził, że inwestycja, objęta wnioskiem skarżącej z dnia 19 września 2013 r. była wprawdzie inwestycją, o której mowa w w/w przepisie a także stanowiła inwestycję celu publicznego, ale przedmiotowa działka – zgodnie z planem 2005 r. - zlokalizowana była na terenach oznaczonych symbolami: D9R i D8R – tereny rolnicze, D1KDZ – tereny dróg publicznych zbiorowych, D5KDD – tereny dróg publicznych klasy dojazdowej i D6KDW – tereny dróg wewnętrznych. Już zatem z takiego przeznaczenia działki [...] wynikało, że plan miejscowy z 2005 r. nie przewidywał przebiegu przez tę działkę dwutorowej linii energetycznej 110 kV, co potwierdził także Prezydent Miasta R. w piśmie z dnia 21 października 2013 r. W piśmie tym zawarto bowiem informację, że ustalenia § 42 ust. 5 pkt 1 planu, dotyczące przebudowy linii 110 kV na dwutorową, dotyczą obszarów oznaczonych w planie symbolami D22R, D34R, D35R i nie odnoszą do budowy linii energetycznej na pozostałych terenach.

Zdaniem Sądu, § 7 ust. 2 planu z 2005 r. zawierał przy tym jedynie ogólne stwierdzenie, że każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, obok zagospodarowania podstawowego i dopuszczalnego, mogą występować między innymi sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych w rozdziale 7 oraz w zasadach określonych w pozostałych przepisach szczegółowych planu. Przepisy szczegółowe były zaś zawarte w rozdziale 11 planu. Regulowały one kwestie przebudowy linii 110 kV na obszarach innych, niż te, na których jest położona działka [...] oraz ustalenie utrzymania daty okresowego przebiegu już istniejącej linii 110 kV. Natomiast w § 43 planu zawarto uregulowania szczegółowe dotyczące zmiany parametrów oraz lokalizacji nowych przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej. Przepis § 43 dopuszczał lokalizację nowych, nauwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu, a więc - w ocenie Sądu - przepis ten dotyczył infrastruktury technicznej służącej władającym danym terenem. Zmiana dotychczasowego przebiegu linii 110 kV, która jest związana z poprawą układu zasilania obszaru R. (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia 9 grudnia 2013 r. nie stanowiło natomiast – jak podkreślił Sąd - bezpośredniej obsługi zagospodarowania terenu. Przepis § 43 dopuszczał przy tym – jak nadmienił Sąd - lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej we wszystkich obszarach, także poza wyznaczonymi pasami drogowymi, jeżeli jednak zostaną spełnione wymienione w nim warunki – m.in. zgoda właściciela nieruchomości. W omawianej sprawie takiej zgody było brak, a planowana inwestycja wykraczała poza pas drogowy drogi publicznej (załącznik graficzny do decyzji organu I instancji).

Skład orzekający nadmienił także w tym miejscu, iż podziela pogląd organu odwoławczego wyrażony również w Komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami – J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki i M. Wolanin – Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2009, str. 778 i nast., oraz w orzecznictwie, że decyzja z art. 124 § 1 u.g.n. stanowi rodzaj decyzji o wywłaszczeniu, polegającym na czasowym ograniczeniu wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, na której istnieje potrzeba wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym. Z uwagi zatem na szczególny charakter decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd podzielił też stanowisko Wojewody, że przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości należało w tym przypadku interpretować ściśle. Z art. 124 ust. 1 u.g.n. – jak kontynuował Sąd - wynika, że ograniczenie "ma nastąpić" zgodnie z planem miejscowym, co oznaczało, iż plan miejscowy musiał nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości przez którą ma ona przebiegać. Inaczej mówiąc, koniecznym jest by konkretny przepis planu miejscowego wskazywał, że na konkretną nieruchomość, na której miałby być realizowany konkretny cel publiczny. Usytuowania inwestycji nie można było zatem ustalać wyłącznie na podstawie ogólnych postanowień planu miejscowego. Określenie w planie przebiegu projektowanej inwestycji liniowej determinuje zaś zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a więc inwestor (wnioskodawca) może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela, tylko tych nieruchomości, które pod taką inwestycję zostały przeznaczone.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, T.S.A. z siedzibą w K. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie:

I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 7 i 8 k. p. a. - poprzez akceptowanie przez Sąd I instancji takiego działania organów administracji, które nie zmierza do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i nie zmierza do pogłębia zaufania obywateli, narusza ich słuszne interesy faktyczne i prawne w przedmiotowej sprawie,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów art. 4 ust 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z uznaniem przez organ administracji II instancji, iż pomimo, że na terenie planowanej inwestycji ustalono przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określono sposób zagospodarowania i warunki terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, konieczne i możliwe jest uzyskanie decyzji lokalizacyjnej o lokalizacji inwestycji celu publicznego,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie złożonej przez skarżącego skargi w sytuacji, kiedy — winna ona zostać uwzględniona - z uwagi na szereg naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a także z uwagi na inne naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

II. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie, a to:

1) art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - poprzez uznanie, że planowana przez skarżącą inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, iż poprzez uznanie, iż w badanej sprawie nie można wyrazić zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z wnioskiem skarżącej;

2) art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane poprzez uznanie planowanej inwestycji za budowę nowej sieci podczas, gdy traktować ją należy jako przebudowę istniejącej sieci.

3) § 7 ust. 2 uchwały Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. - poprzez uznanie, że na terenie objętym inwestycją nie może obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym występować urządzenie infrastruktury technicznej, do której zaliczana jest planowana przez skarżącą inwestycja,

4) § 43 ust 1 uchwały Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. - poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie została dopuszczona możliwość zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej, pomimo że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu przewiduje taką możliwość,

5) § 43 ust 3 uchwały Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. - poprzez uznanie, iż planowana przez skarżącą inwestycja nie będzie służyć obsłudze zagospodarowania terenu,

6) § 44 ust 2 uchwały Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. - poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie w ramach uchwalonego planu miejscowego nie można dopuścić do zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej na wniosek władającego terenem i na warunkach uzgodnionych z gestorem danej sieci; pomimo, iż plan miejscowy dopuszcza i ustala strefy ograniczonego użytkowania terenów dla napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub rozpoznanie skargi wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.

Odpowiedź na skargę nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Podstawy te obejmowały zarówno obrazę prawa materialnego w postaci błędnej wykładni, a przez to niewłaściwe zastosowanie: art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane oraz § 7 ust. 2, § 43 ust. 1, § 43 ust. 3 i § 44 ust. 2 uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz.[...]) a także istotne naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 7 i 8 k. p. a. oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych wskazać należy, że nie były one uzasadnione.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. mają charakter wyłącznie wynikowy, a zatem – w oparciu wyłącznie o te przepisy nie można było skutecznie konstruować zarzutu kasacyjnego.

Nie był także zasadny zarzut istotnego naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, uzasadnienie wyroku sądu powinno bowiem zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a elementy te zawiera zaskarżony wyrok. Zatem nie można było w tym przypadku mówić o istotnym naruszeniu w/w przepisu. Wskazać przy tym trzeba, że w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny nie musi odnosić się do wszystkich treści zawartych w skardze a jedynie do treści mających wpływ na treść orzeczenia. Zaskarżona zaś do Sądu decyzja oparta była na przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami a nie na przepisach ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy przepisach ustawy Prawo Budowlane. W związku z powyższym jakiekolwiek wypowiedzi organu odwoławczego, odnoszące się do innych ustaw, nie należały do istoty rozstrzygnięcia. Stąd brak było po stronie Sądu Wojewódzkiego obowiązku odnoszenia się do tego rodzaju wypowiedzi.

Nie były także zasadne zarzuty obrazy prawa materialnego.

Przedmiotowa sprawa dotyczyła decyzji, o której mowa w art. 124 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z uwagi na fakt, że w analizowanym stanie faktycznym nieruchomość, objęta wnioskiem T.S.A. z siedzibą w K. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, ze względu na planowane przez w/w Spółkę założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość odcinka dwutorowej linii wysokiego napięcia 110 kV na długości 42 m na wysokości co najmniej 12,2 m, była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), istotne było ustalenie, czy w/w inwestycja miała swoje uzasadnienie w tym planie.

Wykładając przy tym w/w przepis ustawowy, skład orzekający podziela w pełni stanowisko Sądu Wojewódzkiego, iż decyzja oparta na przepisie art. 124 § 1 u.g.n. stanowi rodzaj decyzji wywłaszczeniowej. Z uwagi zatem na fakt, że plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do ingerencji w prawo własności, upoważnia on jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego ustaleń. W konsekwencji powoduje to, że przesłanki ograniczenia korzystania przez właściciela z nieruchomości należy interpretować ściśle. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego, to jest na niekorzyść właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o ograniczenie, byłaby bowiem sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności. Prowadzi to ostatecznie do wniosku, że plan miejscowy musi dopuszczać realizację celu publicznego i jednocześnie w sposób: jasny, precyzyjny i konkretny określać lokalizację takiej inwestycji.

Zgodnie z treścią § 7 ust. 2 uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r., każdorazowo ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mogą występować: wewnętrzna obsługa komunikacyjna, ciągi piesze i pieszo-jezdne, ścieżki rowerowe, parkingi, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń urządzona i izolacyjna – o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych rozdziale 7 oraz w zasadach określonych w pozostałych przepisach niniejszej uchwały. Skoro zatem - w myśl § 42 ust. 5 pkt 1 cyt. uchwały - przebudowa linii 110 kV na dwutorową, dotyczyła tylko obszarów oznaczonych w planie symbolami: D22R, D34R, D35R i nie odnosiła się do budowy linii energetycznej na pozostałych terenach, a nieruchomość, objęta wnioskiem skarżącej Spółki o ograniczenie – w trybie art. 124 u.g.n. – leżała na terenie, który - zgodnie z planem 2005 r. – określony został symbolami: D9R i D8R (tereny rolnicze), D1KDZ (tereny dróg publicznych zbiorowych), D5KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej) i D6KDW (tereny dróg wewnętrznych), to – uwzględniając powyższą wykładnię prawa - nie można było twierdzić, że na podstawie tylko § 7 ust. 2 omawianej uchwały, istniała podstawa do wydania w tym przypadku decyzji ograniczającej B. O. prawo własności do nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] w obrębie B..

Przepis zaś § 43 ust.3 uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r., dopuścił wprawdzie lokalizację nowych, nie uwidocznionych na rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu (w tym stacji transformatorowych), we wszystkich obszarach, również poza wyznaczonymi pasami drogowymi, ale tylko przy spełnieniu określonych warunków. Jednym z nich było zaś uzyskanie zgody właściciela nieruchomości, a której – jak trafnie zauważył Sąd Wojewódzki - B. O. nie wyraził.

Niezasadny był także zarzut obrazy § 43 ust.1 omawianej uchwały, gdyż przepis ten należy odczytywać jako odnoszący się do sieci infrastruktury technicznej istniejącej już na danej nieruchomości. W przepisie tym uchwałodawcza dopuścił bowiem możliwość zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej, zastrzegając przy tym, że jest to możliwe na wniosek i koszt władającego terenem, na warunkach uzgodnionych z gestorem sieci i o ile: nie narusza to struktury danej sieci, nie pogarsza warunków obsługi i nie narusza interesów osób trzecich.

Zarzut dotyczący § 44 ust.2 cytowanej uchwały był natomiast całkowicie niezrozumiały. Zgodnie z tym przepisem, plan ustalił strefy ograniczonego użytkowania terenów dla napowietrznych linii elektroenergetycznych średniego i wysokiego napięcia, wynoszące odpowiednio: 1) 16 m od osi linii 110 kV, 2) 8 m od osi linii 20 kV. Jest to zatem przepis adresowany do inwestora zakładającego daną sieć (zawiera określone wymogi, które należy uwzględnić planując przebieg sieci). Nie jest to natomiast przepis, który może być podstawą do wydania decyzji ograniczającej właścicielowi nieruchomości prawo do swobodnego z niej korzystania.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.