Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1052/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

R. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2016 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2016 r. znak: [...], nakazującą skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego oczka wodnego o maksymalnych wymiarach około 9,0 x 8,80 m na terenie posesji nr ewid. 763/13 w S., przy ul. G. 7B, tj. obudowy ścian z kamienia i dna betonowego.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z uwagi na możliwość spowodowania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego rozbiórka ww. obiektu uniemożliwi odprowadzanie wód opadowych, a odwadnianie nieruchomości gwarantuje ochronę przed ich zalaniem podczas intensywnych opadów deszczu. Przedmiotowe oczko wodne służy też do pompowania wody przez Straż Pożarną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3).

Rozpatrując wniosek skarżącej w oparciu o art. 61 § 3 Ppsa, Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, którymi są: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. II OZ 1054/12).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem nakaz rozbiórki, a rozbiórka obiektu budowlanego z reguły powoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zrealizowanie na nowo takiego obiektu zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to organizacyjnymi. Niezależnie zatem od wartości zniszczonych w wyniku rozbiórki elementów – przywrócenie stanu poprzedniego obiektu, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, poprzez ponowną jego realizację – będzie wymagało niewątpliwie poniesienia przez skarżącego dużego nakładu pracy (por. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. I GPS 1/07; postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. II OSK 369/15).

Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa.