Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 1352/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O. A. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem nadanym 2 listopada 2022 r., skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 25 października 2022 r.

nr [...] organ udzielił stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada

z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej

– p.p.s.a.).

Sąd uznał, że skarga strony bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji z 25 października 2022 r. tj. po zakończeniu przez organ postępowania.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę

w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu 2 listopada 2021 r. tj. po wydaniu przez organ decyzji 25 października 2022 r. to należało uznać, zgodnie

z ww. uchwałą NSA, że taka skarga jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji.

Na marginesie wskazać należy, że strona skarżąca złożyła oświadczenie

o cofnięciu skargi na podstawie art. 60 p.p.s.a. Należy podkreślić, że cofnięcie skargi może dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona tj. wyłącznie takiej skargi, która jest dopuszczalna oraz nie zawiera braków formalnych

i fiskalnych. Cofnięcie skargi możliwe jest zatem wyłącznie w sytuacji, w której postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte.