Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2481/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1 art.15 pkt 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 149 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.7 ust.2 pkt 1 i ust.3
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 574/10 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od P. Z. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 574/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tegoż Ministra z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]. Jednocześnie zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpoznaniu wniosku Burmistrza Miasta Ożarów Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], działając na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 150,6040 ha gruntów rolnych klas II - III położonych na terenie wsi Macierzysz, Jawczyce i Mory w gminie Ożarów Mazowiecki.

Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2009 r. P. Z., zamieszkały w M., właściciel działki nr [...], wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją wskazując, że nie brał udziału w postępowaniu, a o decyzji powziął wiadomość na skutek pisma z Urzędu Miasta Ożarów Mazowiecki z dnia [...] listopada 2009 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania uznając, że P. Z. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Na skutek wniosku P. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymał swoje rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze klas I - III o powierzchni powyżej 0,5 ha składa do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wójt (burmistrz, prezydent miasta) za pośrednictwem marszałka województwa, który go opiniuje i tylko te organy są stroną w tym postępowaniu. Na potwierdzenie zasadności swego stanowiska Minister powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia

21 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 3491/01.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. Z., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem organu podniósł, że właściciele gruntów położonych na obszarze objętym zmianą przeznaczenia winni być stronami postępowania, gdyż mają w tym interes prawny. W rozpoznawanej sprawie organ nie ustalił wszystkich stron postępowania, nie zawiadomił ich o jego wszczęciu oraz nie zapewnił tym osobom udziału w każdym stadium tego postępowania. Również skarżący powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 862/09).

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku, którym uwzględnił skargę, nie zgodził się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zwrócił przy tym uwagę na regulację art. 28 Kpa, a następnie wskazał, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia określonych gruntów rolnych na cele nierolnicze wszczyna się na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jednak przymiot strony w tym postępowaniu mają także właściciele poszczególnych działek wchodzących w skład spornego obszaru, gdyż wynik sprawy dotyczy ich interesu prawnego związanego z wykonywaniem własności nieruchomości. Sąd zauważył, że źródłem interesu prawnego, przesądzającym o posiadaniu przymiotu strony, może być nie tylko prawo administracyjne, lecz również prawo cywilne, a w szczególności prawo rzeczowe. Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 995/99 oraz z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 1817/00.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stronami niniejszego postępowania administracyjnego powinni być właściciele i użytkownicy wieczyści działek, których dotyczy to postępowanie. Wobec tego obowiązkiem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stosownie do treści art. 148 Kpa, było ustalenie, czy P. Z. jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został w ustawowym terminie, a następnie w zależności od poczynionych ustaleń organ na podstawie art. 149 Kpa zobowiązany był do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) lub decyzji odmawiającej wznowienia postępowania (§ 3).

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył w całości Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W skardze kasacyjnej, opartej o podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, podniesione zostały zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez przyjęcie, że organ naruszył art.

28, art. 148 i art. 149 Kpa;

2) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 Kpa w związku

z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Podnosząc te zarzuty Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych (m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 3491/01, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt II SA 1899/03 i z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1750/06) oraz poglądów doktryny podkreślił, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stroną postępowania prowadzonego na podstawie tego przepisu jest wyłącznie gmina. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wskazuje natomiast właścicieli gruntów jako odrębnych stron postępowania. Posiadają oni jedynie interes faktyczny, a nie prawny, przez co nie mają przymiotu strony.

Wnoszący skargę kasacyjną zaakcentował, że przedmiotem postępowania przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest tylko zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i jest to jeden z etapów uzgodnieniowych procesu planowania przestrzennego. Decyzja w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów jest wiążąca dla gmin przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie wywiera natomiast żadnych skutków prawnych dla nieruchomości nią objętych, jak również dla ich właścicieli do chwili uchwalenia planu. Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 329/09.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że mimo tego, iż właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na terenie objętym zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są faktycznie zainteresowani pozytywnym załatwieniem wniosku w sprawie zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, to nie mają jednakże w tej sprawie własnego, indywidualnego interesu prawnego. Wnoszący skargę kasacyjną odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 148 Kpa podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, podmiot domagający się wznowienia postępowania administracyjnego powinien wskazać przepis prawa materialnego, dający mu legitymację do wzięcia udziału w postępowaniu (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/05). Natomiast legitymację procesową do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego posiada strona, tj. osoba która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która nie uczestniczyła w postępowaniu zwykłym, lecz może wykazać istnienie swojego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa uzasadniającego jej udział w sprawie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

2 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 23/06). Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa. Jednakże realizowane w granicach obu tych podstaw zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego zmierzają do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), są również właściciele gruntów rolnych położonych na terenie objętym wnioskiem o wyrażenie zgody na ich przeznaczenie na cele nierolnicze. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia stanowi istotę skargi kasacyjnej.

W punkcie wyjścia rozważań należy stwierdzić, że interpretacja wymienionego przepisu musi być dokonana w powiązaniu z treścią art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu, a zatem przepisu regulującego sposób i przebieg postępowania dotyczącego sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w toku procedury planistycznej dokonuje kolejno czynności, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu. Jeszcze na etapie przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu, zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu, uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zwanej dalej ustawą, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne m.in. gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wyrażenie takiej zgody następuje na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta ( art. 7 ust. 3 ustawy), złożonego za pośrednictwem marszałka województwa, który wraz ze swoją opinią przedstawia ten wniosek ministrowi ( art. 7 ust. 4 ustawy).

Z przedstawionej regulacji prawnej wynika, że postępowanie w sprawie wyrażenia przez właściwego ministra do spraw rozwoju wsi zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, o ile taka zgoda jest wymagana, jest jednym z etapów sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, o ile gmina zamierza zrealizować swoje planistyczne zamierzenie polegające na przeznaczeniu takich gruntów na cele nierolnicze, sporządzający projekt planu miejscowego obowiązany jest wystąpić do właściwego ministra ze stosownym wnioskiem i uzyskać jego zgodę. Uchwalenie planu miejscowego z naruszeniem art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i art. 7 ust. 2 i 3 ustawy, tj. bez wydania zgody przez właściwego ministra, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w tym zakresie i powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części ( por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1900/08 – Lex nr 534648). Z drugiej jednak strony wyrażenie przez właściwego ministra zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze nie przesądza jeszcze o przyszłym planistycznym przeznaczeniu tego terenu, gdyż przeznaczenie terenu oraz określenie sposobu jego zagospodarowania następuje dopiero w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu ).

Omawiane ustawy nie regulują jednak kwestii formy prawnej w jakiej następuje wyrażenie zgody przez właściwego ministra. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, w ślad za stanowiskiem zaprezentowanym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 995/99 (ONSA 2000 r. Nr 4, poz. 173), że zgoda ministra na przeznaczenie gruntów rolnych (leśnych) na cele nierolnicze (nieleśne) następuje w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże jak już stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 329/09 – Lex nr 992552 nie jest to typowa decyzja administracyjna wydana w postępowaniu jurysdykcyjnym w rozumieniu art. 1 § 1 Kpa. Przede wszystkim decyzja ta nie jest rozstrzygnięciem organu administracji w sprawie indywidualnej, lecz stanowi załatwienie sprawy w postępowaniu wszczętym na wniosek organu gminy sporządzającego projekt planu, a zatem w trakcie trwania procesu legislacyjnego zmierzającego do uchwalenia planu miejscowego ( aktu prawa miejscowego ). Ma to daleko idące konsekwencje. Postępowanie w takiej sprawie nie może zostać wszczęte na wniosek innych osób, w szczególności właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym projektowanym przeznaczeniem na cele nierolnicze. Osoby te niewątpliwie są zainteresowane wynikiem postępowania prowadzonego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy, wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze może bowiem w przyszłości mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności. Jednakże sam ten fakt nie dostarcza jeszcze wystarczających argumentów do przyjęcia, że na tym etapie procesu legislacyjnego właściciele nieruchomości mają własny, indywidualny i bezpośredni interes prawny, którego źródłem jest norma prawa cywilnego ( rzeczowego ). Jak już zauważono, postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i decyzja będąca finalnym wynikiem tego postępowania mają zdecydowanie specyficzny charakter, zbliżony do trybu postępowania planistycznego, w którym dochodzi do opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego z właściwymi organami i instytucjami ( art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu ). Wydana na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy decyzja nie rozstrzyga więc w sposób bezpośredni o prawach i obowiązkach właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów, nie konkretyzuje zatem wprost ich sytuacji prawnej. Dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą kształtować, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności ( art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu ). Ustawodawca na etapie sporządzania planu miejscowego przewidział możliwość wnoszenia wniosków do projektu planu, udziału w dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami oraz wnoszenia uwag w sytuacji, gdy kwestionowane są ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Nie sposób również skutecznie przyjmować, że skoro ustawodawca nie wprowadził do tekstu ustawy swoistej definicji strony w postępowaniu w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, stąd stosować należy kodeksową definicję strony ( art. 28 Kpa). Przeciwnie, specyfika tego postępowania wyłącza stosowanie w jego toku wszystkich kodeksowych instytucji procesowych, w tym definicji strony.

Rozważania powyższe dostarczają wystarczających podstaw do uznania, że stroną postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie w planie miejscowym gruntów rolnych na cele nierolnicze nie są właściciele nieruchomości na obszarze objętym wnioskiem organu sporządzającego projekt planu. Przyjęcie takiego poglądu nie oznacza, że właściciele tych nieruchomości pozbawieni są możliwości wykazywania, że rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze narusza ich interes prawny wypływający z prawa własności, tyle tylko, że wykazywanie tego naruszenia może nastąpić po uchwaleniu planu miejscowego w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego w wyrokach NSA z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 1817/00 – Lex nr 75553, z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 378/09 – Lex nr 592084, z dnia 21 stycznia

2011 r., sygn. akt II OSK 92/10 – Lex nr 953096 i z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 148/10 – Lex nr 952957. Podziela natomiast stanowisko i argumentacje zaprezentowane w wyrokach NSA z dnia 21 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 3491/09 – Lex nr 80872 i powołanym już wcześniej wyroku z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 329/09 – Lex nr 992552.

Mając na uwadze powyższe rozważania zgodzić się przyjdzie z zarzutem wnoszącego skargę kasacyjną, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia materialnoprawnych przepisów art. 7 ust. 3 ustawy i art. 28 Kpa przyjmując, że stroną postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze są również właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym wnioskiem. W konsekwencji usprawiedliwionym jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, skoro w ustalonym stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do czynienia organowi administracji zarzutu, iż nie została wyjaśniona kwestia, czy wnoszący podanie o wznowienie postępowania administracyjnego jest stroną tego postępowania i czy podanie zostało złożone w terminie.

Przepis art. 188 Ppsa umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wydanie reformatoryjnego orzeczenia przez uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi w przypadku, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja ma miejsce. Aczkolwiek skarga kasacyjna oparta została również o podstawę naruszenia przepisów postępowania, to jednak w skardze tej nie został podważony stan faktyczny sprawy. Orzekając zatem na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku należy stwierdzić, że będąca przedmiotem skargi P. Z. decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż Ministra z dnia [...] sierpnia 2006 r. o wyrażeniu zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas II – III o powierzchni 150.6040 ha jest zgodna z prawem, a zawarte w tej skardze zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia jej legalności. Dotychczasowa decyzja wydana została po rozpoznaniu wniosku Burmistrza Miasta Ożarów Mazowiecki z dnia 14 listopada 2005 r. złożonego w toku postępowania planistycznego, zmierzającego do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Macierzysz, Jawczyce i Mory w gminie Ożarów Mazowiecki. Procedura planistyczna została zapoczątkowana podjęciem przez Radę Miasta Ożarów Mazowiecki w dniu 6 lutego 2001 r. uchwały nr 266/01 ( zmienionej w dniu 3 lutego 2005 r.) o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej we wsi M., która objęta została wnioskiem o zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze w przygotowywanym planie miejscowym. Na tym etapie postępowania planistycznego skarżący nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do udziału w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy w charakterze strony. Mając to na względzie, w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zachodziły podstawy bez uprzedniego wznowienia postępowania do wydania decyzji na podstawie art. 149 § 3 Kpa o odmowie wznowienia postępowania z tej przyczyny, że żądanie pochodziło od osoby niebędącej stroną, a fakt ten był oczywisty.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł więc na podstawie art. 188 w związku z art. 151 Ppsa o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. Jednocześnie na mocy art. 203 pkt 2 Ppsa należało zasądzić od skarżącego na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną zwrot poniesionych kosztów postępowania, które sprowadzają się do opłaty sądowej ( wpisu od skargi kasacyjnej ) i wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).