Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2874/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego M. H. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej także "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca o imieniu i nazwisku M.B. (dalej "skarżący", "cudzoziemiec" lub "wnioskodawca"), działającego przez pełnomocnika M.B., od decyzji Wojewody [...] (dalej tajże "Wojewody") z dnia [...] września 2016 r. nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – utrzymał decyzję Wojewody w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Szefa Urzędu zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., przedstawia się następująco:

1. W dniu 29 marca 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią przedmiotowego wniosku celem pobytu skarżącego jest wykonywanie pracy na rzecz [...]. [...] [...], [...] [...]a, na stanowisku kucharza, na podstawie umowy o pracę, w okresie od dnia 31.03.2016 r. do dnia 31.03.2019 r., w wymiarze pełnego etatu, z proponowaną kwotą wynagrodzenia w wysokości 1950 zł brutto miesięcznie.

2. Decyzją z dnia [...].09.2016 r. Wojewoda, na podstawie art. 100 ust. 1 i 2 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, odmówił udzielenia skarżącemu żądanego zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ I instancji uznał za kluczowy dla sprawy fakt, iż cudzoziemiec zakończył pracę na rzecz [...]. i wbrew obowiązkowi nałożonemu art. 113 ustawy o cudzoziemcach, nie powiadomił wojewody o powyższym. Z uzasadnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego aplikujący został wezwany do dostarczenia dokumentów potwierdzających dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 113 ustawy o cudzoziemcach lub w przypadku niedopełnienia tego obowiązku-pisemnych wyjaśnień. W dniu 02.08.2016 r. do akt sprawy wpłynęły wyjaśnienia pełnomocnik strony, w których podniosła: "(...) Powodem niedopełnienia obowiązku było zaniedbanie pełnomocnika, który był zobligowany do dbania o interes klienta i dotrzymania postanowień ustawy. O fakcie ustania stosunku pracy, a co za tym idzie okolicznościach mających wpływ na ważność pobytu Pana M.B. we Polsce, pełnomocnik poinformowany byl we właściwym czasie. Pan M. nie zna dobrze obowiązujących przepisów prawa, dlatego korzystał z pomocy pro fesjonalnej i byl przekonany że jego pobyt w Polsce jest prawidłowo zalegalizowany i kontrolowany. Dopiero w trakcie postępowania o kontynuację pobytu czasowego i pracę okazało się, że nie spełniono wymogu określonego w art. 113 ustawy o cudzoziemcach (...) " Z uwagi na powyższe, w opinii organu I instancji skarżący spełnia przesłankę art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

[...] wskazał, iż dołączona do akt umowa o pracę nie została podpisana przez cudzoziemca oraz nie przedstawiono dokumentów uprawniających cudzoziemca do podjęcia legalnej pracy od dnia 31.03.2016 r. tj. zezwolenia na pracę. Tym samym cudzoziemiec nie udowodnił, że spełnia warunki określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W związku z powyższym organ rozpatrujący sprawę uznał, iż wniosek pana M.B. wyczerpuje dyspozycję art. 100 ust. 1 pkt 1. Ww. decyzja weszła do obrotu prawnego w dniu 27.09.2016 r.

3. Od powyższego rozstrzygnięcia, w dniu 10.10.2016 r., tj. w ustawowym terminie, pełnomocnik cudzoziemca, za pośrednictwem Wojewody [...], złożyła odwołanie do Szefa Urzędu.

III. Jak wskazano na wstępie, zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Szef Urzędu rozpatrzył odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] września 2016 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje:

1. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, będącego przedmiotem niniejszego postępowania skarżący przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...].03.2015 r. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z terminem ważności do dnia 29.03.2016 r. w celu wykonywania pracy na rzecz [...], ul. [...], [...] [...], na stanowisku kucharza na podstawie umowy zlecenie, w wymiarze 30 godzin tygodniowo, z wynagrodzeniem nie niższym niż 1500 zł brutto miesięcznie.

W celu potwierdzenia okoliczności uzasadniających pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do przedmiotowego wniosku oraz w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji dołączono m.in.:

• wydaną w dniu 18.03.2016 r. przez Urząd Pracy [...] informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, w której stwierdzono, iż brak jest możliwości pozyskania pracowników dla podmiotu [...] ul. [...], [...] [...], na stanowisku kucharza, na podstawie umowy o pracę, w wymiarze pełnego etatu, z proponowaną kwotą wynagrodzenia w wysokości 1950 zl brutto miesięcznie.

• nieuwierzytelnioną kopię najmu lokalu mieszkalnego pod adresem ul. [...] w [...] w okresie od dnia 01.11.2015 r. do dnia 30.06.2016 r., zawartą pomiędzy panem J.P. a skarżącym.

• wydaną w dniu 01.08.2016 r. przez Urząd Pracy [...] informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, w której stwierdzono, iż brak jest możliwości pozyskania pracowników dla podmiotu [...] ul. [...], 02-220 [...], na stanowisku kucharza, na podstawie umowy o pracę, w wymiarze pełnego etatu, z proponowaną kwotą wynagrodzenia w wysokości 2300 zł brutto miesięcznie,

• niepodpisaną przez cudzoziemca umowę o pracę zawartą w dniu 31.03.2016 r. z [...].,

• umowę najmu lokalu mieszkalnego pod adresem ul. [...] w [...] w okresie od dnia 01.07.2016 r. do dnia 30.06.2017 r., zawartą pomiędzy panem J.P. a panem skarżącym,

• zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 przez skarżącego wraz z potwierdzeniem złożenia dokumentu w Urzędzie Skarbowym [...].

• zaświadczenie z dnia 04.04.2016 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o niezaleganiu przez skarżącego w podatkach,

• polisę ubezpieczeniową [...] ważną od dnia 18.04.2016 r. do dnia 18.07.2016 r.,

• polisę ubezpieczeniową [...] ważną od dnia 01.08.2016 r. do dnia 01.11.2016 r.,

• wyjaśnienie pełnomocnika cudzoziemca, iż powodem niedopełnienia przez cudzoziemca obowiązku poinformowania urzędu w ciągu 15 dni o ustaniu stosunku pracy było zaniedbanie pełnomocnika.

2. Po dokonaniu analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ I instancji uznał za zasadne stwierdzenie, iż skarżący wypełnił obligatoryjne przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, przemawiające za odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia oraz. że wniosek cudzoziemca wyczerpuje dyspozycję art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

3. Zgodnie z art. 98 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące (ust. 1). Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata (ust. 2).

Art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Natomiast art. 113 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia.

Zgodnie z art. 121 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę powiadamia pisemnie wojewodę właściwego ze względu na miejsce swojego aktualnego pobytu, w ciągu 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu.

Natomiast art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113. jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego zezwolenia.

4. Odnosząc się do znajdującego się w aktach sprawy pisma pełnomocnika cudzoziemca, wyjaśniającego, iż powodem niedopełnienia przez cudzoziemca obowiązku poinformowania urzędu w ciągu 15 dni o ustaniu stosunku pracy było zaniedbanie pełnomocnika, należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2015 r. (sygn. akt II OSK 3031/13, niepubl.): " Strona skarżąca kasacyjnie powinna mieć na względzie, że działania łub brak działania po stronie pełnomocnika obciążają negatywnymi skutkami mocodawcę, w tym przede wszystkim w zakresie zawinionych działań pełnomocnika. W takich okolicznościach vr związku z art. 58 § 1 K.p.a. nie można uznać, że niedochowanie terminu do wniesienia pisma nastąpiło bez Miny strony, w sytuacji gdy brak było przeszkód do wniesienia pisma odwoławczego w terminie, nawet pomimo braku kontaktu telefonicznego pełnomocnika z mocodawcą, bowiem pełnomocnik dysponował upoważnieniem do samodzielnego działania w imieniu mocodawcy. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik, nawet nieprofesjonalny ma obowiązek działania na korzyść osoby, którą reprezentuje, a brak tego działania odnosi skutek do samego skarżącego."

Pogląd ten można przenieść na grunt przedmiotowej sprawy. Skoro pełnomocnik cudzoziemca wiedział o zakończeniu przez niego świadczenia pracy i nie poinformował cudzoziemca o konieczności zawiadomienia o powyższym fakcie, w określonym terminie, Wojewodę [...], to to wadliwe działanie - mimo, że miało mieć wpływ na sposób działania innej osoby. tj. samego cudzoziemca, powinno być poczytywane jako obciążające samą stronę.

5. W toku postępowania odwoławczego Szef Urzędu zapoznał się także z aktami dotyczącymi postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 27.11.2014 r. w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zakończonego decyzją z dnia [...].03.2015 r. orzekającą o udzieleniu cudzoziemcowi ww. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 29.03.2016 r. w celu wykonywania pracy na rzecz [...], ul. [...], [...] [...] z wynagrodzeniem nie niższym niż 1500 zł brutto miesięcznie. W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewoda [...]podkreślił, że w dniu 13.03.2014 r. Wojewoda [...]udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (wówczas obowiązujący stan prawny: zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na pracę). W dniu 13.02.2015 r. do akt sprawcy strona załączyła świadectwo pracy z firmy [...], z którego wynika że cudzoziemiec zakończył wykonywanie pracy na rzecz ww. pracodawcy w dniu 04.06.2014 r. Następnie analiza materiału dowodowego wykazała, że cudzoziemiec w okresie od dnia 01.11.2014 r. do dnia 31.01.2015 r. wykonywał pracę na rzecz firmy [...], niezgodnie z otrzymanym zezwoleniem na pracę. Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji uznał za zasadne udzielenie zezwolenia na okres jednego roku, co umożliwi organowi w krótkim czasie weryfikację wskazanych w decyzji warunków zatrudnienia.

Ww. decyzja zawiera pouczenie, iż zgodnie z art. 113 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę, który udzielił tego zezwolenia. W terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia.

Zgodnie z powyższymi aktami w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...].03.2014 r. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z terminem ważności do dnia 13.02.2015 r. Zezwolenie to było udzielone w celu wykonywania pracy na rzecz [...]. ul. [...]. [...] [...], na stanowisku kucharza, na podstawie umowy o pracę, w wymiarze % etatu, z wynagrodzeniem nie niższym niż 1500 zł brutto miesięcznie. Jak wynika ze wspomnianych akt sprawy cudzoziemiec wykonywał pracę na rzecz ww. podmiotu w okresie od dnia 09.12.2013 r. do dnia 04.06.2014 r.

Analiza dostarczonego do akt bieżącej sprawy, zeznania o wysokości dochodu, osiągniętego przez skarżącego w roku podatkowym 2015 r. wskazuje na to, iż cudzoziemiec osiągnął dochód w wysokości 1500 zł brutto, co odpowiada, zgodnie z wydanym zezwoleniem na pobyt czasowy i pracę, dochodowi za okres 1 miesiąca pracy. Tym samym istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż cudzoziemiec zakończył świadczenie pracy na rzecz podmiotu [...] natychmiast po uzyskaniu zezwolenia na pobyt czasowy.

6. Wydanie decyzji na podstawie art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zostało oparte na uznaniu administracyjnym. Granice uznania administracyjnego wyznacza art. 6 k.p.a, zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa, oraz art. 7 k.p.a.. zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej winny działać w sposób praworządny i podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i pojęcie słusznego interesu obywateli, nie zostało w prawie administracyjnym zdefiniowane. W doktrynie przyjmuje się. iż interes słuszny to taki, który jest godny ochrony, niestojący w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. W przypadku kolizji interesów, ochrona interesu społecznego wymaga udowodnienia, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli.

Art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, przewiduje sankcję, która ma stanowić gwarancję wykonania przez cudzoziemca obowiązku zawiadomienia wojewody o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy możliwa jest wówczas, gdy wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec złożył przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego zezwolenia.

W przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż art. 113 ustawy o cudzoziemcach w sposób jasny wskazuje stronę, na której ciąży obowiązek zawiadomienia wojewody, który udzielił zezwolenia na pobyt czasowy, o ustalaniu przyczyny udzielenia tegoż zezwolenia. Stroną tą jest cudzoziemiec- beneficjent zezwolenia, nie zaś jego pracodawca, co wprost wynika z brzmienia przepisu.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].03.2015 r. cudzoziemiec został prawidłowo pouczony o treści art. 113 ustawy o cudzoziemcach. Ustawa o cudzoziemcach nie przewiduje obowiązku zwolnienia cudzoziemca ze spełnienia obowiązku wynikającego z treści w/w artykułu.

Zważyć należy, iż zezwolenie na pobyt czasowy zostało udzielone cudzoziemcowi w konkretnym celu pobytu, a mianowicie w celu wykonywania pracy na rzecz określonego pracodawcy, na ściśle określonych warunkach. Za niepożądany z punktu widzenia interesów państwa uznać należy stan. w którym cudzoziemiec po uzyskaniu zezwolenia pobytowego nie przystępuje do realizacji celu pobytu, jaki stał się podstawą udzielenia tego zezwolenia, przystępuje zaś do realizacji celu. nieznanego organom państwa. Zważyć należy, iż z akt sprawy wynika, iż cudzoziemiec w ogóle nie przekazał Wojewodzie [...] informacji o zmianie pracodawcy.

Jak stanowi art. 83 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r.- Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.. nr 78. poz. 483, ze zm.). każdy, w tym również cudzoziemcy, ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 37 ustawy zasadniczej, cudzoziemcy mają prawo korzystania z praw zapisanych w Konstytucji z wyłączeniem okoliczności określonych w ustawach, a za taką okoliczność należy uznać dopełnienie wszystkich obowiązków związanych z legalizacją pobytu i pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

7. Jednocześnie należy wyjaśnić, że organ odwoławczy odstąpił od badania, czy skarżący wypełnia obligatoryjne przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

8. Organ odwoławczy uznaje brak podstaw do odstąpienia od zastosowania w stosunku do skarżącego dyspozycji art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zważywszy, iż:

• cudzoziemiec zakończył świadczenie pracy po trzech miesiącach od udzielonego mu w dniu 13.03.2014 r. na okres 1 roku zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy na rzecz [...];

• w sprawie ustalono, iż cudzoziemiec po zakończeniu świadczenia pracy na rzecz [...], w okresie od dnia 01.11.2014 r. do dnia 31.01.2015 r. świadczyła pracę na rzecz [...] niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa;

• w sprawie ustalono, iż cudzoziemiec w roku podatkowym 2015 osiągnął dochód w wysokości 1500 zł brutto, co odpowiada, zgodnie z wydanym zezwoleniem na pobyt czasowy i pracę na rzecz [...], dochodowi za okres 1 miesiąca pracy;

• w sprawie ustalono, iż cudzoziemiec nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 113 ustawy o cudzoziemcach pomimo, iż w decyzji Wojewody [...] [...]- [...] z dnia [...].03.2015 r. został prawidłowo pouczony o ciążącym na nim obowiązku;

• wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na pobyt czasowy został przez cudzoziemca złożony przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego zezwolenia;

• za odmową udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy przemawiają względy ochrony praworządności i zasad współżycia społecznego.

IV. Pismem z dnia 2 października 2017 r. skarżący, działający osobiście, wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] sierpnia 2017 r., zarzucając w/w orzeczeniu:

1. naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 w związku z art. 35 § 1 i § 3, art. 75, art. 78 k.p.a.

2. naruszenie przepisów proceduralnych wyrażonych w art. 7 kpa poprzez zaniedbanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

3. naruszenie przepisów art. 77 kpa poprzez rozpatrzenie zabranego materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa;

4. błędną interpretację przepisów ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 roku.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

Do akt sprawy dołączone zostały wyjaśnienia, że niedopełnienie obowiązku z art.113 ustawy nie było świadomym działaniem skarżącego, a zaniedbaniem poprzedniego pełnomocnika. W decyzji Szef Urzędu podniósł, iż zaniedbanie pełnomocnika obciąża negatywnymi skutkami mocodawcę.

Jako podstawę do wydania decyzji odmownej wskazano art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach mówiący, iż cudzoziemcowi można odmówić kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy jeśli nie wykona obowiązku z art. 113, a decyzja ta leży w gestii organu administracyjnego rozpatrującego sprawę. Co za tym idzie przepis ten pozostawia wybór rozstrzygnięcia danej sprawy od stanowiska organu, a nie wskazuje jednoznacznie konieczności zakończenia postępowania decyzją negatywną.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 3 listopada 2017 r., Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. Pismem procesowym z dnia 20 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącego adw. J.B. uzupełnił argumentację skargi.

VII. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 lutego 2018 r. skarżący podniósł, że: (-) w Polsce przebywa nieprzerwanie od 12 lat, tj. od marca 2006 r. i chciałby żyć w Polsce na stałe, (-) działalność spółki, będącej pracodawcą skarżącego została zawieszona w lutym albo marcu 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VIII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja Szefa Urzędu wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 15 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję odwoławczą należało wyeliminować z obrotu prawnego.

IX. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było rozstrzygnięcie, czy skarżący spełnia ustawowe przesłanki, wskazane łącznie w art.98 – 113a i art.114 – 126 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, niezbędne do udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Właściwy w sprawie organ I instancji przyjął w decyzji z dnia [...] września 2016 r., rozpatrującej wniosek skarżącego odmownie, iż odmowa ta jest wynikiem zajścia w sprawie okoliczności dwojakiego rodzaju, tj.:

1) niespełniania przez skarżącego warunków z art.114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy (nieposiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu) - powołując na tę okoliczność art.100 ust.1 pkt 1 ustawy oraz

2) niewywiązania się przez skarżącego z obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art.113 ustawy (zaniechanie zawiadomienia Wojewody, który udzielił wcześniejszego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia) - powołując na tę okoliczność art.100 ust.2 ustawy. Utrzymując decyzję Wojewody z dnia [...] września 2016 r. w mocy, Szef Urzędu, przyjął natomiast, iż do odmownego rozpatrzenia żądania skarżącego wystarczające jest bezsporne w ocenie organu odwoławczego niewywiązanie się przez skarżącego ze w/w obowiązku informacyjnego, umożliwiające zastosowanie sankcji z art.100 ust.2 ustawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na kolejny okres (odstępując w konsekwencji powyższego od niekoniecznej do rozstrzygnięcia sprawy oceny stanu faktycznego pod kątem kryteriów z art.114 ustawy).

W ocenie Sądu w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono w sposób dostateczny, czy niewywiązanie się przez skarżącego z obowiązku informacyjnego z art.113 ustawy istotnie uzasadniało zastosowanie w sprawie art.100 ust.2 ustawy (zważywszy na uznanie administracyjne, w oparciu o które przepis ten został skonstruowany) i czy zastosowanie art.100 ust.2 nie jest w przypadku skarżącego środkiem nadmiernie dolegliwym, zważywszy na jego długotrwały pobyt w Polsce (12 lat) oraz zamiar przebywania w Polsce na stałe.

2. Przepis art.113 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy w sprawie stanowił, iż cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia. Regulację tę uszczegóławiał – w odniesieniu ściśle do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – art.121 ustawy, w myśl którego cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę powiadamia pisemnie wojewodę właściwego ze względu na miejsce swojego aktualnego pobytu, w ciągu 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu.

Z kolei zgodnie z art.100 ust.2 ustawy cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego zezwolenia.

Szef Urzędu wskazał, iż: (-) w dacie złożenia obecnego wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (tj. w dniu 29 marca 2016 r.) skarżący przebywał w Polsce na podstawie poprzednio wydanego pozwolenia z dnia [...] marca 2015 r., obowiązującego do dnia 29 marca 2016 r., (-) w/w poprzednie pozwolenie zostało udzielone skarżącemu w celu umożliwienia wykonywania pracy na rzecz spółki [...], ul. [...], [...] [...], (-) w decyzji z dnia [...] marca 2015 r. skarżącego pouczono o obowiązku informacyjnym, wynikającym z art.113 ustawy, (-) analiza zeznania podatkowego skarżącego za rok 2015 r., ujawniająca dochód w postaci jednomiesięcznego wynagrodzenia uzasadnia przypuszczenie, iż skarżący zakończył pracę na rzecz wymienionego w poprzednim pozwoleniu pracodawcy niezwłocznie po uzyskaniu w/w zezwolenia.

Bezspornie rację należy przyznać organowi odwoławczemu, iż w rozpatrywanej sprawie miało miejsce uchybienie przez skarżącego obowiązkowi, wynikającemu z art.113 ustawy, czemu zresztą nie zaprzeczył sam skarżący, próbując (na etapie postępowania administracyjnego) wytłumaczyć tę sytuację nierzetelnością swojego ówczesnego pełnomocnika. Zdaniem Sądu jednakże, mając na uwadze nieobligatoryjność instrumentu przewidzianego w art.100 ust.2 ustawy, ocena, czy instrument ten w danej sprawie zastosować (nawet w przypadku niesporności uchybienia przepisowi art.113 ustawy), winna być poprzedzona dostatecznym rozeznaniem przez organ stanu faktycznego w celu zidentyfikowania zakresu zaistniałego uchybienia. W/w nieobligatoryjność odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt w przypadku naruszenia art.113 ustawy uniemożliwia bowiem przyjmowanie, iż każde stwierdzone naruszenie automatycznie uzasadnia orzeczenie o takiej odmowie.

W świetle tych uwarunkowań uznać należy, iż stopień uchybienia przez skarżącego obowiązkowi z art.113 ustawy wymaga dokładniejszego wyjaśnienia w szczególności w odniesieniu do daty i ewentualnie przyczyn zaprzestania przez skarżącego świadczenia pracy na rzecz zleceniodawcy. Odnotować w tym kontekście należy, że: (-) akta sprawy nie zawierają de facto żadnej dokumentacji, dotyczącej świadczenia przez skarżącego pracy na rzecz podmiotu wymienionego w pozwoleniu z dnia 30 marca 2015 r. (w toku postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącego oświadczył jedynie, iż skarżącemu nie wystawiono świadectwa pracy z uwagi na to, iż skarżącego i w/w podmiot nie łączyła umowa o pracę a umowa zlecenia), (-) nie jest zatem jasne, kiedy świadczenie w/w pracy przez skarżącego faktycznie nastąpiło (organ oparł się w tym zakresie wyłącznie na domniemaniach powiązanych z treścią zeznania podatkowego skarżącego za 2015 r.), (-) z oświadczeń skarżącego, złożonych na rozprawie przed Sądem wynika jednocześnie, iż działalność zleceniodawcy została zawieszona w 2016 r.

Zdaniem Sądu w tych okolicznościach należało wezwać skarżącego – w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art.136 k.p.a. - do jednoznacznego sprecyzowania, kiedy zaprzestał wykonywania pracy na rzecz zleceniodawcy. Dopiero poczynienie ustaleń we w/w zakresie pozwoli na wyczerpującą ocenę stopnia uchybienia przez skarżącego obowiązkowi z art.113 ustawy, co organ będzie zobligowany wziąć pod uwagę przy ponownej ocenie zasadności zastosowania w sprawie art.100 ust.2 ustawy. W ramach powyższego organ rozważy, czy przy uwzględnieniu okoliczności uchybienia przez skarżącego ciążącemu na nim obowiązkowi zastosowanie wobec niego art.100 ust.2 nie stanowiłoby środka nadmiernie dolegliwego, zważywszy na jego długotrwały pobyt w Polsce (12 lat) oraz zamiar przebywania w Polsce na stałe.

3. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Szef Urzędu ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego o decyzji Wojewody z dnia [...]września 2016 r., uzupełniając postępowanie wyjaśniające oraz ocenę sprawy we w/w zakresie.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.