Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 216/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 14, art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pozostawania wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. (data nadania u operatora pocztowego) K.K. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (w skrócie: Prezes NFZ) z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pozostawania wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W skardze skarżąca podkreśliła, że powyższa decyzja została jej doręczona w dniu [...] listopada 2014 r.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2015 r. pełnomocnik Prezesa NFZ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., gdyż z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] listopada 2014 r. została doręczona w dniu [...] listopada 2014 r. na adres skarżącej i odebrana przez babcię skarżącej.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Postanowienie to zostało uznane za doręczone skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem [...] czerwca 2015 r. (vide: zarządzenie z dnia [...] czerwca 2015 r. – karta 36 akt sądowych). Jednocześnie postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. Sąd zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] czerwca 2015 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 37 akt sądowych).

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. (data nadania u operatora pocztowego) skarżąca złożyła bezpośrednio do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podniosła, że o prawidłowej dacie doręczenia zaskarżonej decyzji skarżąca dowiedziała się dopiero z postanowienia Sądu o zwrocie wpisu, gdyż postanowienie o odrzuceniu skargi nie zostało jej doręczone. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu złożenia skargi, gdyż zaskarżona decyzja została odebrana przez jej 68 letnią babcię chorą na depresję i przyjmującą leki wpływające na jej stan psychiczny, które mogły wpłynąć na przekazanie informacji o dacie doręczenia decyzji. W treści wniosku wnioskodawczyni wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka K.Z. oraz przedstawiła zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu [...] lutego 2003 r. stwierdzające wystąpienie u K.Z. zespołu depresyjnego. Wnioskodawczyni podniosła także, że odrzucenie skargi niesie dla niej negatywne skutki w postaci uprawomocnienia się decyzji Prezesa NFZ stwierdzającej podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednocześnie w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.).

W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie stosownie do treści art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Sąd w tym miejscu wskazuje, że od zasady przewidzianej w przepisie art. 87 § 3 p.p.s.a. orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza wyjątek w sytuacji, w której skarga złożona została z uchybieniem terminu, a strona nie będąc świadomą tego uchybienia, nie wystąpiła wraz ze złożeniem skargi, z wnioskiem o przywrócenie terminu. W sytuacji takiej strona o uchybieniu terminowi dowiaduje się dopiero w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Zaznaczyć przy tym należy, że w przypadku późniejszego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. w sytuacji, gdy skarga wraz z aktami administracyjnymi sprawy znajduje się już w sądzie, niecelowym jest składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy należało uwzględnić również fakt, że skarga została już przez skarżącą złożona we właściwym trybie i nie zachodziła potrzeba jej ponownego składania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W analizowanym stanie sprawy należało również przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zawiera ze swej natury podtrzymanie przez składającą go stronę złożonego wcześniej środka zaskarżenia decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1343/10).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznaje za spełnione warunki formalne złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tym samym analizie będą podlegać przesłanki dopuszczalności przywrócenia terminu.

Analizując wniosek skarżącej pod tym względem, należy zauważyć, że słusznie wskazała ona, iż uchybienie terminowi złożenia skargi skutkujące w konsekwencji odrzuceniem skargi postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r. niesie dla wnioskodawczyni ujemne skutki. Niemniej jednak zdaniem Sądu skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie uprawdopodobniła w sposób przekonywający braku swojej winy w dochowaniu terminu złożenia skargi. Wprawdzie wnioskodawczyni wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przedstawiła kopię zaświadczenia lekarskiego o stwierdzeniu wystąpienia u dorosłego domownika skarżącej, który odebrał zaskarżoną decyzję, zespołu depresyjnego, ale przedstawione w kopii zaświadczenie zostało wystawione w dniu [...] lutego 2003 r., tj. przeszło 11 lat przed odbiorem zaskarżonej decyzji. Sąd kierując się doświadczeniem życiowym, z którego wynika, że depresja jest chorobą uleczalną i możliwa jest również remisja zespołu depresyjnego, uznał, że przedstawione zaświadczenie stwierdza stan dorosłej domowniczki na dzień [...] lutego 2003 r. a nie na moment odbioru zaskarżonej decyzji. Tym samym nie uprawdopodobniono braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, co wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Monitor Prawniczy nr 8, s. 340). Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Powyższy brak zdaniem Sądu nie może zostać usunięty w drodze przesłuchania K. Z. w charakterze świadka. Zauważyć bowiem należy, że sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego innego niż dowód uzupełniający z dokumentów przeprowadzany w toku rozprawy (por. art. 106 § 3 p.p.s.a.).

W świetle powyższego Sąd uznał, że wnioskodawczyni składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu w stopniu pozwalającym na stwierdzenie dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.