Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 929/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) asesor WSA Joanna Skiba Protokolant referendarz Aneta Wirkowska sądowy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2006 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie przyznania G. G. zasiłku okresowego od [...] 2005 r. do [...] 2005 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że organ pierwszej instancji ustalił, że G. G. spełnia przesłanki z ustawy o pomocy społecznej do przyznania zasiłku okresowego. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, jeżeli dochód osoby lub rodziny nie przekracza kryterium dochodowego. z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że G. G. mieszka samotnie i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskodawca jest bezrobotny i bezskutecznie poszukuje pracy. Jedynym dochodem G. G. jest [...] w wysokości [...] zł.

Zgodnie z przepisem art. 147 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w 2005 r. w przypadku osoby samotnie gospodarującej 30% różnicy między kryterium dochodowym a dochodem tej osoby. Zasiłki te realizowane są ze środków budżetowych i zasiłek w takiej wysokości ([...]) został przyznany. Z własnych funduszy gminy zwiększyła się wysokość zasiłku do kwoty [...] złotych. Organ pierwszej instancji nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego i jego decyzja jest zgodna z przepisami ustawy o pomocy społecznej.

W skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. G. kwestionuje wysokość przyznanego zasiłku i podniósł także, że zasiłek okresowy został przyznany na zbyt krótki okres.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, bowiem organy dokonały błędnej wykładni art. 38 i 147 ustawy o pomocy społecznej.

W myśl art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy w przypadku osoby samotnie gospodarującej przysługuje – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Równocześnie art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy przewiduje, że kwota zasiłku okresowego ustalonego zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.

Powyższe oznacza, że w myśl powołanych przepisów kwota zasiłku okresowego nie może być wyższa niż 418 zł, a równocześnie nie może być niższa niż 50 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Oznacza to, że ustawa określa wysokość zasiłku okresowego tak co do jego wysokości maksymalnej jak i najniższej. Pozwala to na stwierdzenie, że ustawa ustala pewnego rodzaju progi, które nie mogą być przekroczone przy ustalaniu wysokości tego zasiłku. Sama zaś wysokość zasiłku okresowego powinna uwzględniać okoliczności danej sprawy i przedstawione wyżej ograniczenia co do maksymalnej i minimalnej wysokości tego zasiłku.

Artykuł 147 ust. 1-3 ustawy o pomocy społecznej określający minimalną wysokość zasiłku okresowego w roku 2005 dla osoby samotnie gospodarującej na 30 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby przewiduje kolejne warunki ustalania wysokości tego zasiłku w latach 2004-2007. Nie oznacza to jednak, że na podstawie tych przepisów zasiłek okresowy ustalony stosownie do art. 38 ustawy należy jeszcze zmniejszyć do kwoty minimalnej określonej w art. 147. Przepis ten określa tylko minimalną, określoną w procentach wysokość zasiłku w danym roku a nie nakłada na organ obowiązku zmniejszenia ustalonego zasiłku do przyjętych w art. 147 minimalnych kwot zasiłku.

Orzekające w sprawie organy błędnie przyjęły, że ustalony na podstawie art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej zasiłek podlegał pomniejszeniu do wysokości minimalnej określonej w art. 147 dla zasiłków okresowych przyznawanych w roku 2005 r.

Z powyższych względów Sąd orzekł, jak sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).