Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 516/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2022 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Schroniska dla Zwierząt w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Schroniska dla Zwierząt w O. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 maja 2022 r. Dyrektor Schroniska [...] (dalej: "Dyrektor Schroniska", "organ") odmówił E.S. (dalej: "Skarżąca") udostępnienia informacji w zakresie odpowiedzi na punkt 8 wniosku z 3 listopada 2021 r., tj. kart wszystkich zwierząt przyjętych do Schroniska, jakie przebywały lub przebywają w Schronisku od 1 stycznia 2021 r. do dnia udostępnienia odpowiedzi na wniosek lub do końca okresu przypadającego nie później niż 3 dni kalendarzowe poprzedzające dzień udostępnienia odpowiedzi na wniosek.

W punkcie 8 wniosku Skarżąca wnosiła o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie kart wszystkich zwierząt przyjętych do Schroniska, jakie przebywały lub przebywają w schronisku za okres od 1 stycznia 2021 r. do dnia udostępnienia odpowiedzi na wniosek lub do końca okresu przypadającego nie później niż 3 dni kalendarzowe poprzedzające dzień udostępnienia odpowiedzi na wniosek. Dyrektor Schronisko stwierdził, że 22 grudnia 2021 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi zgodnie z wnioskiem, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 15 lutego 2022 r.,

II SAB/OI 10/22, po rozpoznaniu skargi Skarżącej na bezczynność Dyrektora Schroniska, zobowiązał organ do rozpoznania punktu 8 wniosku skarżącej w części dotyczącej kart wszystkich zwierząt nieudostępnionych Skarżącej; w pozostałej części oddalił skargę; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądził do Dyrektora Schroniska na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Schroniska wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek udostępniono wszystkie karty zwierząt przebywających na terenie jednostki, zgodnie ze stanem z 14 grudnia 2021 r., lecz bez zarchiwizowanej części dokumentacji obrotu zwierząt, tj. kart dotyczących zwierząt adoptowanych, odebranych przez właściciela, poddanych eutanazji, zbiegłych i padłych. Wskazał, że zarchiwizowana dokumentacja zawiera ponad 500 akt zawierających dane osobowe osób adoptujących zwierzęta zapisane w umowie adopcyjnej oraz w większości wypadków informacje dotyczące leczenia zwierząt, co zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt stanowią tajemnicę zawodową. Zaznaczył, że udostępnione skarżącej rejestry zwierząt zawierają wpisy, które ukazują wszystkie zwierzęta, jakie zostały przyjęte do Schroniska we wnioskowanym okresie i czy zostały zdjęte ze stanu. Z uwagi na to, że odpowiedź na wniosek w zakresie akt archiwalnych wymaga dużych nakładów pracy i spowoduje znaczne zaburzenia w funkcjonowaniu jednostki, wnioskodawczyni została wezwana do wykazania, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie opisała powody mające uzasadnić powyższą przesłankę, których Dyrektor Schroniska nie uwzględnił. Stwierdził ponadto, że fakt bycia przez pewien czas wolontariuszem w Schronisku nie uzasadnia spełnienia warunku otrzymania informacji publicznej przetworzonej.

W złożonej na ww. decyzję skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako: "u.d.i.p." przez błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej oraz naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych i art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zarzuciła, że organ nieprawidłowo przyjął, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Uznała, że niezasadne jest rozszerzanie kategorii "informacji przetworzonej" na taką informację, która składa się z informacji prostych, lecz w ocenie organu zakres wniosku uzasadnia potraktowanie jej jako przetworzonej. Podkreśliła, że wydobycie informacji, o które wnioskowała, nie wymaga pracy kreatywnej ani wytworzenia nowej informacji przez organ, a wyłącznie wyszukania określonych informacji i zestawienia, jak w przypadku każdej informacji prostej. Zauważyła, że gdyby przyjąć interpretację Dyrektora Schroniska, każda czynność wyszukania informacji byłaby równoznaczna z przetworzeniem, a podstawowa zasada u.d.i.p., że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego stałaby się fikcją. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces przekształcenia, a zatem udostępnienie informacji prostej nie wiąże się

z koniecznością wykonania pewnych dodatkowych, ponadprzeciętnych czynności, które

z informacji prostych tworzyłyby nową informację. Skarżąca podniosła ponadto, że nie wnioskowała o umowy adopcyjne, nie ma więc konieczności ich anonimizacji, lecz o skany kart, pokazujące datę i przyczynę wyjścia zwierzęcia ze Schroniska.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Schroniska wniósł o jej oddalenie, jako bezpodstawnej.

Wskazał, że informacja przetworzona wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych. Natomiast informacja prosta nie wymaga powyższych czynności, przy czym anonimizacja, polegająca na wykreśleniu z niej niektórych elementów formalnych dotyczących danych osobowych stron bez naruszenia samego rozstrzygnięcia, nie jest przetworzeniem informacji. Powyższe rozróżnienie sprawdza się, gdy anonimizacja informacji publicznej dotyczy niewielkiej liczby dokumentów. W niniejszej sprawie anonimizacja dotyczyłaby dokumentacji zawierającej łącznie ponad 500 akt zawierających dane osobowe osób adoptujących zwierzęta zapisane w umowie adopcyjnej oraz w większości wypadków informacje dotyczące leczenia zwierząt. Dyrektor Schroniska podkreślił, że czynność anonimizacji nie polega tylko na technicznym usunięciu danych, gdyż w celu udostępnienia informacji publicznej "prostej" należy przeczytać dokument, ustalić dane podlegające ewentualnej anonimizacji, ustalić czy w świetle art. 5 u.d.i.p. ustalone dane rzeczywiście podlegają anonimizacji i dopiero dokonać anonimizacji. Dyrektor Schroniska wywiódł, że bardzo szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, zanonimizowania i sporządzenia kserokopii wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, że zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego. W takim przypadku należy uznać, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Dyrektor Schroniska zaznaczył ponadto, że Schronisko jest niewielką pod względem osobowym jednostką organizacyjną, w której w zasadzie jednoosobowo sprawami administracyjnymi zajmuje się dyrektor. W schronisku pracuje tylko jeden pracownik biurowy, który zajmuje się bieżącą pracą, rozmowami z petentami, przyjmowaniem zwierząt i wydawaniem ich do adopcji; tworzeniem statystyk, dokumentacji, korespondencji, ogłoszeń adopcyjnych, prowadzeniem strony i profili społecznościowych propagujących adopcję, itd. Ponadto w Schronisku pracuje behawiorysta. Wobec tego, anonimizacja co najmniej 500 dokumentów zakłóca podstawowe działanie Schroniska, którego celem jest pomoc zwierzętom.

W replice na odpowiedź na skargę Skarżąca podtrzymała skargę. Podniosła m.in., że wnioskowana informacja znajduje się w posiadaniu organu i nie wymaga osobnego wytworzenia na potrzeby wniosku, w tym nie wymaga podjęcia przez organ czynności o charakterze analitycznym lub twórczym. Podkreśliła, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor Schroniska zaznaczył, że wnioskowana informacja wymaga anonimizacji i wydobycia ze zbiorów archiwalnych, nie zaś dokonania analiz, ekspertyz, obliczeń czy zestawień. Nie sposób więc uznać, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Zaznaczyła, że odpowiadając na punkt 8. wniosku organ udostępnił większość wnioskowanych danych - 215 kart ewidencyjnych zwierząt, które przebywały w Schronisku, w tym karty zanonimizowane i zawierające dane o leczeniu zwierząt. Organ dokonał więc arbitralnego wyboru, która część wnioskowanych danych zostanie udostępniona. Podniosła również, że przedmiotem wniosku nie były ani "akta" zwierząt, ani "umowy adopcyjne zawierające dane osobowe", a jedynie same karty ewidencyjne zwierząt. Była to zatem identyczna kategoria dokumentacji, jak karty zwierząt aktualnie przebywających w schronisku, które organ już udostępnił. Karta ewidencyjna zawiera wydzielone pola, dedykowane dla konkretnych kategorii danych, takich jak nazwa czy numer ewidencyjny zwierzęcia, jego opis, data przyjęcia czy opuszczenia schroniska, oraz ewentualne informacje podlegające anonimizacji. Dokumentacja ta nie wymaga zatem bardziej czasochłonnej animizacji niż udostępnione już przez organ karty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena czy punkt 8 wniosku dotyczy informacji przetworzonej.

Należy zauważyć, że u.d.i.p. nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej, a tylko w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przewidziano, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W kwestii dotyczącej interpretacji pojęcia "informacji przetworzonej" należy odwołać się do rozważań zawartych m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2022 r., III OSK 1534/21, w którym Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się m.in. do wyroku z 16 marca 2018 r., I OSK 915/16, wskazał, że informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która:

- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30.09.2015 r., I OSK 1746/14);

- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z: 5.04.2013 r., I OSK 89/13, 17.10.2006 r., I OSK 1347/05, 21.07.2022 r., III OSK 1988/21) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z: 12.12.2012 r., I OSK 2149/12; 5.04.2013 r., I OSK 89/13, 3 października 2014 r., I OSK 747/14);

- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – ograniczenie wprowadzone przez art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z 9.10.2010 r., I OSK 1737/12);

- może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 28.04.2016 r., I OSK 2658/14, 5.01.2016 r., I OSK 33/15). Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (zob. wyrok WSA z 23.09.2009 r., II SA/Wa 978/09; podobnie wyroki NSA: z 30.10.2008 r., I OSK 951/08; z 27.06.2013 r., I OSK 529/13). Przetworzenie informacji wymaga więc dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (zob. wyrok NSA z 05.03.2013 r., I OSK 3097/12). Informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (zob. wyrok NSA z 5.09.2013 r., I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością;

- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA z: 5 marca 2015 r., I OSK 863/14, z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14, z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11);

- której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z: 2 października 2014 r., I OSK 140/14, 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05).

Podkreśla się także, że przetworzenia informacji nie można utożsamiać z wytworzeniem informacji rodzajowo nowej, gdyż może ono polegać w szczególności na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby przez opracowanie prostego zestawienia (patrz: wyroki NSA z 5.03.2015 r., I OSK 865/14; 4.08.2015 r., I OSK 1645/14).

Wyrażany jest również pogląd, według którego mimo że anonimizacja dokumentów stanowi jedynie przekształcenie informacji, to prowadzi do uzyskania informacji przetworzonej, jeżeli polega na utworzeniu całego zbioru tak opracowanych dokumentów, wcześniej wybranych z wszystkich posiadanych materiałów, i przez to wymaga nakładu środków i zaangażowania pracowników z uszczerbkiem dla prawidłowego toku funkcjonowania organu (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2022 r., III OSK 914/21).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sięgnięcie przez organ do zbiorów archiwalnych dokumentacji, zawierającej informacje proste, i wyselekcjonowanie spośród nich jedynie żądanych przez Skarżącą kart zwierząt za wskazany okres, a nie jak to podał organ – akt zawierających dane osobowe z umów adopcyjnych i informacje dotyczące leczenia zwierząt – a następnie poddanie całości lub części z nich ich procesowi anonimizacji, nie skutkuje przekształceniem informacji prostej w informację przetworzoną. Należy bowiem zauważyć, że ze znajdujących się w przedłożonych Sądowi aktach sprawy kart ewidencyjnych, które już zostały wcześniej udostępnione Skarżącej bez żądania wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wynika, że są to kartki formatu A5 (ok. 21 cm x 15 cm), zawierające tabelę z danymi: numer rejestru, imię zwierzęcia, wiek, płeć, klatka, numer kwarantanny, opis zwierzęcia, data przyjęcia zwierzęcia i informacje dotyczące przyjęcia, wydanie zwierzęcia oraz uwagi, na niektórych kartach – w zależności od formularza – także dane osoby przyprowadzającej i odbierającej zwierzę. Niezrozumiały jest więc argument organu o konieczności anonimizacji ponad 500 "akt". Konieczne czynności nie wydają się być na tyle skomplikowane, że w ich efekcie mogłoby dojść do powstania całkowicie nowej informacji publicznej, bądź – jak to wywodzi Dyrektor Schroniska – wymagające tak znacznego nakładu pracy, że należałoby uznać informacje proste za przetworzone, tym bardziej, że część niezarchiwizowana została już Skarżącej udostępniona. Za "informację przetworzoną" można wprawdzie uznać sumę informacji prostych, ale zależy to od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 09.08.2011 r., I OSK 792/11; z 25.04.2012 r., I OSK 202/12; z 05.03.2015 r., I OSK 863/14; z 04.08.2015 r., I OSK 1645/14; z 25.11.2016 r., I OSK 1513/15; z 14.04.2017 r., I OSK 2791/16; z 26.03.2018 r., I OSK 2349/17; z 27.03.2018 r., I OSK 1526/16).

W ocenie Sądu, organ doszedł do błędnego przekonania, że zakres żądanych informacji wymaga przetworzenia, mimo że do udzielenia odpowiedzi na pkt. 8 wniosku należy przejrzeć dużą ilość dokumentów. Wskazany przez Dyrektora Schroniska zakres czynności ogranicza się do wyszukania konkretnych informacji, których część wcześniej już udostępniono Skarżącej, a następnie ich ewentualnej anonimizacji. Czynności te mają zatem charakter wyłącznie techniczny, który w żaden sposób nie prowadzi do powstania informacji przetworzonej, a zatem nie wymaga od strony wykazania, że udostępnienie zawnioskowanej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stąd też w niniejszej sprawie organ bezzasadnie domagał się od Skarżącej wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych danych. Naruszył tym samym dyspozycję art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie dysponował uzasadnionymi podstawami do wydania decyzji odmownie załatwiającej żądanie Skarżącej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie

art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zarówno strona skarżąca, w złożonej skardze, jak i organ -

w odpowiedzi na skargę - złożyli wnioski o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.