Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 233/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 1,  art. 28,  art. 110
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1 pkt 1,  art. 4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skarg E. B. i Miasta W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej oddala skargi.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. B., uchylił w całości decyzję [...] Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta W., z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] oraz odmówił uchylenia decyzji w/w organu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...].

Z uzasadnienia wskazanej decyzji Ministra wynika, że Miasto W. w dniu [...] lipca 2007 r. złożyło do [...] Konserwatora Zabytków wniosek o wydanie pozwolenia na podział działki nr [...] z obrębu [..](d. nr obr.[..]), poprzez wydzielenie z niej projektowanych działek o nr [...] odpowiadającym dawnym działkom nr [...] z hip. [...], stanowiącym nieruchomość KW Nr [...], położoną w rejonie ulic [...], w granicach obecnego [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków w W. z lipca 1965 r., zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Podział nieruchomości miał mieć na celu realizację roszczeń do nieruchomości.

[...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] nie pozwolił na planowany podział przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. D. K. poprzednik prawny E. B. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie w/w postępowania i uchylenie decyzji Konserwatora. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...][...] Konserwator Zabytków wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na podział opisanej nieruchomości. W wyniku wznowienia tego postępowania Konserwator, działając z upoważnienia Prezydenta W., decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz odmówił pozwolenia na podział działki nr [...] z obrębu [...] (d. nr obr. [...]) poprzez wydzielenie z niej projektowanych działek o nr [...] odpowiadającym dawnym działkom nr [...] z hip. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. B.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działający w niniejszej sprawie jako organ odwoławczy, stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeanalizowaniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa. Jednocześnie Minister wskazał, iż materialnoprawną podstawę decyzji Konserwatora stanowi art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydanego w formie decyzji administracyjnej. Przepis ust. 5 tego przepisu stanowi, że pozwolenie takie wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Przy czym właściwość konserwatorska do wydawania pozwolenia w niniejszej sprawie wynika z faktu, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją znajduje się na obszarze [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków w W. z lipca 1965 r., zmienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Organ odwoławczy podniósł, iż określając krąg stron postępowania konserwatorskiego prowadzonego w oparciu o art. 36 § 1 pkt 8 ustawy o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami, zasadnicze znaczenie ma wskazany zakres tego postępowania, ograniczony do zbadania czy z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej możliwe jest dokonanie podziału obszaru, wpisanego do rejestru zabytków. Powołana ustawa nie zawiera, odnośnie kręgu stron postępowania prowadzonego na podstawie art. 36, szczegółowego unormowania. W związku z powyższym, zastosowanie znajdzie tu art. 28 kpa, jako norma ogólna. Zgodnie z tym przepisem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu kpa, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Zatem o istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl uregulowanych poglądów orzecznictwa, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Natomiast wymóg uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków na podział nieruchomości ma na celu zapewnienie właściwych warunków utrzymania i zachowania dziedzictwa kulturowego i zabytków. Zgodnie z art. 5 ustawy o ochronie zabytków opiece nad zabytkami, do sprawowania opieki nad zabytkami zobowiązani są ich właściciele i użytkownicy zabytków. Instytucje tej ustawy nie stanowią natomiast instrumentu ochrony interesów osób zgłaszających roszczenia do zabytkowych nieruchomości, a przepisy tej ustawy nie zawierają norm kreujących interes lub obowiązek dla osób trzecich tj. nie posiadających tytułu prawnego do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub położonej na obszarze do takiego rejestru wpisanym. Z akt niniejszego postępowania wynika jednoznacznie, że wnioskodawczyni nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczyło w/w pozwolenie. Decyzja Konserwatora z dnia [...] marca 2010 r. nie powoduje bowiem powstania w jej sferze prawnej żadnych praw ani obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z orzecznictwem sądowym za ugruntowany można uznać pogląd, iż stronami postępowania w sprawach pozwoleń konserwatorskich są wyłącznie osoby posiadające do zabytku tytuł prawny. Wprawdzie zgodnie z wyjaśnieniami wnioskodawczyni, planowany podział miałby na celu realizację roszczeń wynikających z art. 7 ust. 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, niemniej na dzień wydania decyzji odwołująca się nie dysponuje tytułem prawnym do rzeczonej nieruchomości. Jednocześnie [...] Konserwator uznał, że w sprawie zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, natomiast organ odwoławczy tego poglądu nie podziela, dlatego też konieczne było uchylenie decyzji konserwatora i rozstrzygnięcie zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W konsekwencji przedstawionego stanowiska Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] którą uchylił w całości decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] oraz odmówił uchylenia decyzji w/w organu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...].

Ze skargami na powyższą decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpili E. B. i Miasto W.

E. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji Konserwatora z dnia [...] marca 2010 r. i z dnia [...] sierpnia 2008 r. Ministrowi zarzuciła naruszenie postępowania, a w szczególności:

1) przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 7 w zw. z art. 28 kpa poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego, a zatem nie powinna być stroną postępowania, przy czym wskazane uznanie odbyło się z całkowitą swobodą organu administracji bez zbadania stanu faktycznego sprawy;

- art. 8 kpa poprzez dokonanie skrajnie różnej oceny interesu prawnego skarżącej w stosunku do wcześniejszego stanowiska organu, wyrażonego w decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2004 r. nr [...];

- art. 11 kpa poprzez nieustosunkowanie się przez organ administracji do twierdzeń skarżącej, uznanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy;

- art. 28 kpa poprzez nieusprawiedliwione uznanie organu, że stroną zakończonego postępowania może być jedynie osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, a nie może to być skarżąca, która posiada roszczenie wynikające z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( D. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) – dekret [...], w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem zakończonego postępowania;

- art. 28 w zw. z art.145 § 1 pkt 4 kpa poprzez uznanie, że skarżąca nie była uprawniona do wznowienia postępowania przed stołecznym Konserwatorem Zabytków w W;

- art. 7 w zw. z art. 77 oraz 80 kpa poprzez dowolne ustalenia organu administracji bez badania materiału dowodowego sprawy a także poprzez nieuwzględnienie własnego stanowiska wyrażonego w decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2004 r. nr [...];

- art. 107 § 1 kpa poprzez brak zawarcia w decyzji właściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego;

2) przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 7 dekretu, poprzez nieusprawiedliwione zastosowanie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 19997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 17, poz. 95), a w szczególności trybu dokonania podziału nieruchomości przewidzianego w art. 96 ust. 1a tej ustawy (a w oderwaniu od art. 96 ust 1b), wskutek czego realizacja roszczeń skarżącej jest bezpodstawnie uzależniona od uznaniowej decyzji konserwatora zabytków, działającego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

- nieuprawnionym zastosowaniu art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków opiece nad zabytkami, albowiem przepisy dekretu [...] są wystarczającą materialnoprawną podstawą decyzji rozstrzygających sprawy z wniosków zgłoszonych na podstawie art. 7 dekretu [...] i ustanawiają sztywne reguły przyznawania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do gruntu, jeśli zostały spełnione przesłanki art. 7 ust. 1 i2 tego dekretu;

- nieuprawnionym naruszeniu konstytucyjnej ochrony praw majątkowych, wyrażonej w art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez takie działania organów administracji, które w konsekwencji uniemożliwiają skarżącej realizację przysługujących jej roszczeń z art. 7 dekretu [...];

- nieuprawnionym naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji, poprzez honorowanie przez organy administracji publicznej zmiany w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem realizacji roszczeń skarżącej wskutek zastosowania nieznajdującego oparcia w przepisach prawa trybu zmiany decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. wskutek którego nieruchomość została objęta (po wszczęciu postępowania restytucyjnego poprzez poprzedniczkę prawną skarżącej) w 2002 r. ochroną konserwatorską.

Miasto W. w swojej skardze wniosło natomiast o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że E. B. nie jest stroną postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na podział nieruchomości oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 36 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2011 r. Sąd postanowił, zarządził połączenie spraw o sygnaturze akt: I SA/Wa 233/11 (sprawa ze skargi E. B.) i I SA/Wa 234/11 (sprawa ze skargi Miasta W.) w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod wspólną sygnaturą akt I SA/Wa 233/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargi należy uznać za niezasadne.

Wznowione w sprawie niniejszej postępowanie dotyczyło udzielenia przez organ konserwatorski pozwolenia na podział działki nr [...] poprzez wydzielenie z niej projektowanych działek nr [...] położoną w granicach [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków w W. z lipca 1965 r. zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r.

[...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] nie pozwolił na planowany podział nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] Konserwator Zabytków wskutek wniosku D. K. (poprzednika prawnego E. B.) o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie.

Następnie [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] marca 2010 r. przyznając E. B. przymiot strony niniejszego postępowania uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2008 r. i rozstrzygnął sprawę co do jej istoty odmawiając pozwolenia na podział przedmiotowej działki.

Organ II instancji uznał, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa uchylił decyzję organu I instancji w całości i odmówił uchylenia decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W ocenie Sądu powyższa decyzja jest prawidłowa, gdyż ocena iż określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia prowadzi do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Brak przymiotu strony wyłącza zaś konieczność merytorycznej oceny decyzji.

Zdaniem Sądu prawidłowo organ II instancji wskazał, iż skarżąca E. B. nie ma przymiotu strony w żądaniu wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmawiającą pozwolenia na podział przedmiotowej nieruchomości.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy interes ma charakter prawny czy faktyczny, stanowi treść obowiązujących przepisów prawa materialnego, w oparciu o które rozstrzygana jest sprawa.

W niniejszej sprawie decyzja odmawiająca pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy określa, że zabytki nieruchome podlegają ochronie bez względu na stan zachowania.

W myśl art. 4 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, ochrona zabytków polega na podejmowaniu działań mających na celu m.in. zagospodarowanie i utrzymanie zabytków, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, kontroli stanu zachowania i przeznaczenia zabytku. Tylko służby konserwatorskie zobowiązane do wykonywania wskazanych wyżej zadań mogą wiedzieć czy i w jakim zakresie projektowany podział nieruchomości może stanowić zagrożenie dla utrzymania zabytku jako całości, bez szkody dla jego wartości.

Zgodnie z art. 96 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydaje się po uzyskaniu pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podział tej nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków. Obowiązek uzyskania takiego pozwolenia adresowany jest do osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego.

W żadnym razie nie są stronami postępowania o uzyskanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków osoby, które nie mają do niej żadnego tytułu prawnego.

Poza sporem pozostaje, że skarżąca E. B nie posiada żadnych praw rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości, która stanowi własność Miasta W., a jedynie powołuje się na roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, opierające się na art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

Wykazanie zaś w ocenie Sądu posiadania "ekspektatywy" nabycia prawa do nieruchomości, nie stanowi wykazania interesu prawnego, albowiem z samej istoty ekspektatywa taka ma charakter przyszły i niepewny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 914/09).

Roszczenie do nieruchomości zgłoszone w trybie dekretu [...] nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżąca E. B. ma interes prawny w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Interes prawnie chroniony w tym postępowaniu ma ten, kto ma tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, a nie podmiot który takiego tytułu dopiero dochodzi. W tej sytuacji faktycznej i prawnej interes skarżącej przybiera w sprawie postać interesu faktycznego, który nie daje jej jednak przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.

W związku z powyższym wobec niewskazania przez skarżącą konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby jej prawa do przedmiotowej nieruchomości (a jedynie roszczenia wynikające z dekretu [...]), nie mogła być ona uznana za podmiot posiadający interes prawny, umożliwiający skuteczne wznowienie postępowania o wydanie pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków.

W tej sytuacji Sąd uznał zarzuty skarg za chybione.

Należy podkreślić, iż ocena, że określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia, wyłącza konieczność merytorycznej oceny decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skargi E. B. dotyczącego związania organu I instancji oceną prawną zawartą w decyzji Ministra z dnia [...] września 2004 r. w kwestii przyznania spadkobiercom byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, Sąd stwierdza, że jest on bezzasadny. Sad podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 198/10, LEX nr 746865, zgodnie z którym art. 110 kpa nie ustanawia związania oceną prawną w przypadku uchylenia decyzji w wyniku wniesienia odwołania.

Wniesienie odwołania od decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów prawa. Art. 110 kpa reguluje niedopuszczalność zmiany rozstrzygnięcia przez organ, który wydał decyzję po jej doręczeniu lub ogłoszeniu.

Należy dodać, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2282/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wskutek skargi D. K. (poprzedniczki prawnej skarżącej E. B.) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2005 r. odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości z powodu braku pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podział nieruchomości oraz braku możliwości wydzielenia gruntu w odniesieniu do którego ustanowione zostałoby prawo użytkowania wieczystego i stwierdził wadliwe rozumienie przez organy administracji rozumienie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r.

Zdaniem Sądu, ponieważ dekret ustanawiał sztywne reguły, w których należało uwzględnić wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu, jeżeli zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1 i 2 tj. posiadanie gruntu w dacie złożenia wniosku w przepisanym terminie i korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dające się pogodzić z przeznaczeniem tego gruntu według planu zabudowania, inne okoliczności nie mają doniosłości prawnej, a więc nie mogą stanowić przeszkody do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.

Powyższe oznacza, iż brak możliwości podziału przedmiotowej działki z uwagi na decyzję odmowną organu konserwatorskiego nie może stanowić podstawy odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.

Tym bardziej więc za zasadne należy uznać stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że E. B., spadkobierczyni dawnej właścicielki nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.