Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1120/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52
journal: Dz.U. 2018 poz 173
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] Komendant Wojskowego Ośrodka F. i T. M. w C. , działając na podstawie art. 52 ust. 3 i 4 ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 173 ), § 3, § 4, § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Obrony N. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych z dnia [...] września 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1352) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku st. chor. M. A., orzekł o odmowie udzielenia pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki na niestacjonarnych studiach na kierunku zarządzanie, Wydziału Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego S. A. N. w G..

W uzasadnieniu decyzji orzekający organ podniósł, iż st. chor. szt. M. A. zajmuje stanowisko służbowe kierownik warsztatu i zwrócił się wnioskiem o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki na niestacjonarnych studiach na kierunku zarządzanie, na Wydziale Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego S. A. N..

Rozpatrując wniosek organ I instancji ustalił, że w ramach zajmowanego stanowiska st. chor. szt. M. A. ma obowiązek m.in. dbania o całokształt podległego warsztatu, właściwe zabezpieczenie procesu przeprowadzania napraw oraz konserwacji uzbrojenia i sprzętu wojskowego w warsztacie, remontu sprzętu, podejmowanie czynności zapobiegających powstaniu strat i szkód w mieniu warsztatu, kierowania organizacją i przebiegiem procesów technologicznych dotyczących obsługi technicznej i remontów, stałą znajomość bieżących i planowanych zadań warsztatu oraz możliwości ich wykonania. Analiza zakresu obowiązków stanowiska służbowego oraz Karty Opisu Stanowiska Służbowego, zdaniem orzekającego organu wskazują, iż stanowisko kierownika warsztatu, odpowiada za zapewnienie nadzoru nad właściwym procesem wykonywania zadań związanych z naprawami bieżącymi i przeglądami technicznymi sprzętu -kierowanego do warsztatu remontu sprzętu.

Ponadto zwrócono uwagę, że na stanowisku kierownika warsztatu, zgodnie z Kartą Opisu Stanowiska, wymagane jest: ukończenie szkoły średniej/ wykształcenie średnie (st. chor.- w zależności od potrzeb kursu doskonalącego), doświadczenie zawodowe - zajmowanie stanowiska w obszarze działalności logistycznej, praktyka w zakresie logistycznego zabezpieczenia, umiejętności - kierowanie zespołami ludzkimi, analityczne i perspektywiczne myślenie, ocena i realizacja postawionych zadań. St. chor. szt. M. A. spełniał wymagania kwalifikacyjne na zajmowanym stanowisku służbowym, przy czym w Karcie Opisu Stanowiska Służbowego brak zapisu dotyczącego ukończenia studiów - wymagane jest posiadanie wykształcenia na poziomie szkoły średniej.

Za bezsporną w ocenie organu należy przyjąć okoliczność, iż st. chor. szt. M. A. pobiera naukę na niestacjonarnych studiach na kierunku zarządzanie, na Wydziale Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego S. A. N. oraz, że poniósł i ponosi z tego tytułu koszty. Stosownie jednak do przedłożonych dokumentów jak i przytoczonych okoliczności, zdaniem organu I instancji st. chor. szt. M. A. nie spełnia warunków udzielenia pomocy w związku z pobieraniem przez niego nauki, gdyż zajmowane przez niego stanowisko służbowe nie wymaga ukończenia studiów, stąd też poziom podjętej nauki nie jest zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi. Ukończenie studiów na kierunku zarządzanie, na Wydziale Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego S. A. N., wprawdzie podniesie kwalifikacje żołnierza, jednak nie stanowi ono w ocenie organu wiedzy niezbędnej do wykorzystania na obecnie zajmowanym stanowisku.

Uznając, że studia nie są niezbędne i ściśle powiązane z powierzonymi w ramach zajmowanego stanowiska obowiązkami służbowymi, związanymi głównie z zapewnieniem nadzoru nad właściwym procesem wykonywania zadań związanych z naprawami bieżącymi i przeglądami technicznymi sprzętu kierowanego do warsztatu, remontu sprzętu, orzekający organ wyjaśnił, iż w Karcie Opisu Stanowiska Służbowego kierownika warsztatu, jako kwalifikacje dodatkowe, preferowane, nie wymagane do spełnienia wpisano: wykształcenie średnie - posiadanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje - technik mechanik, a więc preferowane jest wykształcenie typowo techniczne.

Ponadto podkreślono, że st. chor. szt. M. A. nie jest przewidziany w najbliższym czasie do wyznaczenia na wyższe od obecnego stanowisko służbowe.

Organ I instancji zwrócił też uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż bezwzględną przesłanką udzielenia pomocy żołnierzowi zawodowemu, jest ścisłe powiązanie kierunku podjętej nauki z obecnie zajmowanym stanowiskiem służbowym lub planowanym w przyszłości do zajęcia przez oficera stanowiskiem służbowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. A. zarzucił, że w wyniku sugestii przełożonych co do możliwości jego rozwoju zawodowego i podnoszenia kwalifikacji złożył w 2015 r. wniosek do Komendanta Wojskowego Ośrodka F. i T. M. o wyrażenie zgody na podjęcie nauki na studiach I stopnia w S. A. N. w G. (pismo nr [...] z dnia [...].10.2015 r.). Wniosek ten został poparty przez Szefa Logistyki, pozytywnie zaopiniowany przez Szefa Wydziału Ogólnego i Głównego Księgowego. W dniu [...] października 2015 r. Komendant Wojskowego Ośrodka Farmacji Techniki Medycznej wyraził zgodę i skierował wniosek do realizacji. W wyniku tej decyzji w dniu [...] października 2015 r. M. A. podpisał umowę z uczelnią i rozpoczął naukę.

Odwołujący się wyjaśnił, iż motywacja podjęcia decyzji o rozpoczęciu nauki w szkole wyższej wynikała bezpośrednio z potrzeby zdobycia odpowiedniego wykształcenia, które pozwoliłoby sprostać stawianym zadaniom w zmieniającym się, nowoczesnym wojsku, a zdobycie odpowiedniej wiedzy teoretycznej z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi i poznanie współczesnych technik i metod zarządzania w połączeniu z doświadczeniem mogłoby być wykorzystane w służbie.

Skarżący podkreślił również, że przełożeni sugerując podwyższanie kwalifikacji, właściwie ocenili jego predyspozycje, co przedstawiają uzyskiwane przez niego oceny; w pierwszym roku średnia ocena to 4.61, a w drugim 4.96.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], znak sprawy: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych odwołanie jest bezzasadne i nie może zostać pozytywnie rozpatrzone, gdyż poziom oraz kierunek nauki podjętej przez odwołującego się na niestacjonarnych studiach pierwszego stopnia w S. A. N. w G. na kierunku zarządzanie, nie są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na:

. zajmowanym przez odwołującego się stanowisku kierownika warsztatu w Wojskowym Ośrodku F. i T. M. - stanowisku o specjalności wojskowej 38T21 (korpus osobowy 38 - logistyki, grupa osobowa T - techniczna, specjalność 21 - eksploatacja i gospodarka w służbie czołgowo - samochodowej) lub

. na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym (aktualnie przewiduje się dalsze pełnienie służby przez tego żołnierza na zajmowanym obecnie stanowisku służbowym).

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że kierunek studiów podjęty przez podoficera nie będzie wpływał na fachowość zarządzania podległą załogą warsztatu, a wiedza zdobyta na tym kierunku nie będzie przydatna w procesie dowodzenia podległymi żołnierzami i pracownikami.

Uwzględniając wymagania dodatkowe, preferowane i niewymagane do spełnienia w zakresie wykształcenia zawarte w karcie opisu stanowiska służbowego żołnierza tj. średnie matura - dydaktyka, kurs doskonalący - przygotowanie metodyczne dla kierowników warsztatów obsługi sprzętu czołgowo-samochodowego, organ odwoławczy stwierdził, że nie obejmują one konieczności podjęcia studiów pierwszego stopnia na kierunku zarządzanie. Wymogu podjęcia studiów pierwszego stopnia na kierunku zarządzanie nie można również wyprowadzić z analizy zakresu obowiązków na stanowisku służbowym zajmowanym przez zainteresowanego, a poziom i kierunek podjętej nauki, nie są również zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, ponieważ aktualnie przewiduje się dalsze pełnienie służby przez tego żołnierza na zajmowanym obecnie stanowisku służbowym.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu, organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem, iż zainteresowany otrzymał zgodę Komendanta Wojskowego Ośrodka F. i T. M. na studia w S. A. N.. Zgodnie z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu pobierającemu naukę może być udzielona pomoc na pisemny wniosek żołnierza. Z takim wnioskiem żołnierz występuje do dowódcy jednostki w trakcie trwania nauki, a nie przed jej rozpoczęciem. Do wniosku dołącza się zaświadczenie o pobieraniu nauki wystawione przez podmiot prowadzący naukę.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że odwołujący się składając wniosek z dnia [...] października 2015 r. o wyrażenie zgody na podjęcie nauki nie zawarł w nim wszystkich wymaganych informacji, jak również nie dołączył zaświadczenia o pobieraniu nauki. Powyższe informacje oraz zaświadczenie, odwołujący przedstawił organowi pierwszej instancji dopiero w listopadzie 2017 r.

W skardze do Sądu M. A. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

1. rażące naruszenie prawa materialnego - art. 52 ust. 4 ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 4 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] września 2014r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych poprzez nieuwzględnienie kierunku rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych żołnierza,

2. naruszenie prawa procesowego - Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności:

. art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie niezbędnych kroków zmierzających do załatwienia sprawy,

. art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia sprawy,

. art. 9 kpa poprzez naruszenie zasady informowania strony o okolicznościach mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków.

Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, gdyż organy w zupełności pominęły treść § 6 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych, który stanowi, że dowódca jednostki wojskowej, ustalając spełnienie warunków do udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki, określonych w art. 52 ust 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uwzględnia kierunki rozwoju zawodowego i potrzeby szkoleniowe żołnierza zawodowego zawarte w opinii służbowej i w podobnej sprawie WSA w Bydgoszczy wydał wyrok w dniu [...].05.2016 r., sygn. akt II SA/Bd 208/16.

Odmawiając refundacji organy wskazały, że skarżący posiada kwalifikacje odpowiednie do zajmowanego obecnie stanowiska, jednak jego zdaniem zostały całkowicie pominięte fakty, że są to kwalifikacje minimalne, odpowiednie na chwilę obecną, a bez podnoszenia kwalifikacji nie ma możliwości awansowania i w przyszłości zmiany stanowiska, bo może okazać się, że brakuje niezbędnego wykształcenia oraz umiejętności.

Zaskarżona decyzja w przekonaniu skarżącego została wydana także z rażącym naruszeniem procedury administracyjnej. Wniosek złożony w dniu [...] października 2015 r. zainicjował postępowanie administracyjne, które powinno zakończyć się najdalej w ciągu miesiąca, albo poprzez udzielenie pomocy finansowej, albo wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pomocy finansowej (§ 7 rozporządzenia). Organy administracji przy rozpatrywaniu wniosku o zgodę na studia i udzielenia pomocy finansowej, zdaniem strony skarżącej przekroczyły dopuszczalne terminy do załatwienia wniosku, a przy tym naruszyły podstawowe zasady postępowania zawarte w procedurze administracyjnej. Wskutek tych uchybień nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy i pominięto całkowicie słuszny interes wnioskodawcy. Postępowanie prowadzone było w sposób tendencyjny, w sposób nie budzący zaufania do organów administracji. Wnioskodawca nie był w sposób należyty i wyczerpujący informowany o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jego praw. Przejawiało się to w szczególności na pomijaniu argumentów wnioskodawcy jak i faktu, że wskutek wskazanych naruszeń wnioskodawca w dobrej wierze i w zaufaniu do organów podjął studia i uiszczał czesne będąc w przekonaniu, że podanie w sprawie refundacji wkrótce zostanie pozytywnie rozpatrzone, bo przecież gdyby nie było zgody to już dawno organ wydałby konieczną, wymaganą prawem decyzję administracyjną.

Jak wskazał skarżący - decyzja została wydana po ponad dwóch latach od złożenia wniosku, przy czym wnioskodawca był utrzymywany w przekonaniu, iż będzie to decyzja pozytywna, a ponadto organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego pomijając fakty udzielenia poparcia wnioskowi o refundację i zabezpieczenia środków finansowych na ten cel. Wskutek powyższego decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 80 i 77 kpa gdzie nastąpiła dowolność w ocenie materiału dowodowego oraz uchybiono wszelkim terminom do rozstrzygnięcia sprawy.

Postępowanie organów w niniejszej sprawie, w szczególności argumenty i uzasadnienie prawne w ocenie skarżącego budzą zastrzeżenia w zakresie zastosowanej interpretacji przytoczonych przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jaki i rozporządzenia Ministra Obrony N. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych. Przy uwzględnieniu treści przepisów prawa materialnego oraz art. 81a kpa, organy powinny zastosować zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony i uwzględnić fakt rozpoczęcia nauki i jej kontynuowanie wynikające z niezałatwienia sprawy w terminie i braku decyzji odmownej oraz rozwój zawodowy żołnierza i jego potrzeby szkoleniowe związane z doskonaleniem zawodowym i nowymi umiejętnościami przydatnymi w służbie.

Ponadto zaskarżona decyzja, zdaniem skarżącego, zawiera uzasadnienie niezgodne z art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organy pominęły fakty wskazywane przez wnioskodawcę, a także nie wyjaśniły przyczyny wydania decyzji z uchybieniem terminów procesowych. Wskutek wadliwie prowadzonego postępowania, skarżący został narażony na duże koszty związane z opłatami czesnego, dojazdami i innymi, które obecnie wynoszą ponad piętnaście tysięcy złotych, natomiast gdyby organ w terminie wydał decyzję odmowną, to skarżący zrezygnowałby ze studiów ze względu na znaczne koszty przekraczające jego budżet domowy.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Innymi słowy, sąd obowiązany jest zasadniczo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie zaskarżonej decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

W ramach w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji, nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 52 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz zawodowy może pobierać naukę, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem przez niego zadań służbowych (ust. 1). Żołnierz zawodowy pisemnie informuje o fakcie pobierania nauki dowódcę jednostki wojskowej, w której zajmuje stanowisko służbowe (ust. 2). Żołnierz zawodowy może wystąpić do dowódcy, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki (ust. 3). Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym (ust. 4).

W treści przytoczonych unormowań ustawodawca określił wymagania dla żołnierza zawodowego w związku z pobieraniem nauki oraz warunki możliwości udzielenia pomocy żołnierzowi zawodowemu w związku z pobieraniem nauki. Odnośnie tej drugiej kwestii wskazać należy, że ustawodawca w art. 52 ust. 4 uswżz, wyraźnie uzależnił możliwość udzielenia pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki od przesłanki, aby poziom i kierunek nauki był zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Ocenę tej materialnoprawnej przesłanki należy dokonać z uwzględnieniem treści uszczegółowiającego tę przesłankę przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1352, dalej powoływanego jako "rozporządzenie z dnia 15 września 2014 r."), który określa, że dowódca jednostki wojskowej, ustalając spełnienie warunków do udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki, określonych w art. 52 ust. 4 uswżż, uwzględnia kierunki rozwoju zawodowego i potrzeby szkoleniowe żołnierza zawodowego zawarte w jego opinii służbowej.

W przedmiotowej sprawie rozpatrzenie wniosku skarżącego o przyznanie pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki wymagało zatem ustalenia przez organ, czy poziom i kierunek nauki podjętej przez skarżącego na kierunku zarządzanie Wydziału Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego na S. A. N. w G., był "zbieżny" z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym (art. 52 ust. 4 uswżz) z uwzględnieniem kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych żołnierza zawodowego zawartych w jego opinii służbowej (§ 4 ww. rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r.).

Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy oceniając spełnienie w sprawie przesłanki z art. 52 ust. 4 uswżz, prawidłowo rozważyły wszystkie istotne okoliczności dotyczące przedmiotowej przesłanki.

Podkreślić należy, że decyzja w sprawie udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Świadczy o tym użyte w art. 52 ust. 4 uswżz sformułowanie "pomoc (...) może być udzielona". Oznacza to, że organ orzekający w sprawie przedmiotowej pomocy posiada możliwość wyboru jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięcia, nawet w sytuacji spełnienia warunków od których zależy możliwość przyznania pomocy. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności organu administracji publicznej. Organ działając w ramach uznania administracyjnego jest zatem zobowiązany do wyjaśnienia i rzetelnej analizy wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, oraz do wykazania w uzasadnieniu decyzji, że podjęte rozstrzygnięcie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy (art. 11 i art. 107 § 3 kpa). W ocenie Sądu zaskarżana decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji spełnia wszystkie warunki niezbędne do podjęcia zgodnej z prawem decyzji uznaniowej. Z rozstrzygnięć orzekających w sprawie organów wynika, że organy przeanalizowały zbieżność poziomu i kierunku podjętej przez skarżącego nauki z wymogami i kwalifikacyjnymi zarówno na zajmowanym stanowisku służbowym, jak i planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, a także rozważyły okoliczność wytypowania skarżącego do nauki przez przełożonych skarżącego.

W ramach oceny przesłanki zbieżności poziomu i kierunku podjętej przez skarżącego nauki z wymogami kwalifikacyjnymi na zajmowanym stanowisku służbowym organy wzięły pod uwagę i porównały wymagania kwalifikacyjne do wyznaczenia na stanowiska służbowe dla podoficerów zawodowych zaszeregowane do stopni etatowych określone w rozporządzeniu z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, uwzględniły Kartę Opisu Stanowiska Służbowego skarżącego, analizując w jej ramach zarówno kwalifikacje wymagane do spełnienia jak i kwalifikacje dodatkowe, preferowane i niewymagane do spełnienia, poddały ocenie Opinie służbowe skarżącego, w tym i tę ich część, dotyczącą Kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych opiniowanego, a ponadto przeanalizowały charakter kierunku na którym skarżący podjął naukę, program pobieranej przez niego nauki i zakres obowiązków na stanowisku służbowym zajmowanym przez skarżącego. Na podstawie przeprowadzonej analizy wyprowadziły, zdaniem Sądu prawidłowy wniosek, że wymagania kwalifikacyjne na zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym nie są zbieżne z poziomem i kierunkiem nauki na Wydziale Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego S. A. N. w G., kierunek studiów - zarządzanie.

Wymagania kwalifikacyjne na stanowisku służbowym kierownika warsztatu, zgodnie z Kartą Opisu Stanowiska to: ukończenie szkoły średniej/wykształcenie średnie (st. chor.- w zależności od potrzeb kursu doskonalącego), doświadczenie zawodowe - zajmowanie stanowiska w obszarze działalności logistycznej, praktyka w zakresie logistycznego zabezpieczenia, umiejętności - kierowanie zespołami ludzkimi, analityczne i perspektywiczne myślenie, a posiadanie tytułu magistra jest koniczne dopiero na wyznaczenie na pierwsze stanowisko oficerskie - podporucznika (§ 3 pkt 2 i pkt 3 lit. a rozporządzenia z dnia [...] września 2014 r.), zaś w opiniach służbowych brak jest wskazania przez dowódcę jednostki wojskowej, że skarżący jest przewidywany w perspektywie rozwojowej do objęcia stanowiska służbowego, na którym wymagane byłoby wykształcenie wyższe.

W tych okolicznościach za prawidłowe i oparte na prawidłowo przeprowadzonej analizie stanowiska służbowego skarżącego oraz kierunku i poziomu nauki należy uznać ustalenie orzekających organów o braku zbieżności kierunku i poziomu nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym.

W ocenie Sądu również prawidłowe jest stanowisko organów o braku zbieżności kierunku i poziomu nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika bowiem, że w stosunku do skarżącego zaplanowane zostało do wyznaczenia inne stanowisko służbowe niż to, które aktualnie zajmuje skarżący. W tym zakresie szczególnie istotne jest to, iż w opiniach służbowych skarżącego w ramach pozycji "Wyznaczenie kierunków rozwoju zawodowego i określenie potrzeb szkoleniowych opiniowanego" brak jest adnotacji, iż skarżący jest przewidywany w perspektywie rozwojowej do objęcia innego stanowiska służbowego. Wskazać należy, że zgodnie z treścią § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 764), jeżeli istnieje potrzeba określenia kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych opiniowanego, dowódca jednostki wojskowej w ostatecznej albo zweryfikowanej opinii służbowej określa potrzeby szkoleniowe opiniowanego żołnierza. Skoro więc w opiniach skarżącego dowódca jednostki wojskowej nie zawarł adnotacji w tym zakresie, to tym samym oznacza to, że nie uznał on iż, w stosunku do skarżącego zachodzi potrzeba określenia kierunku rozwoju i potrzeb szkoleniowych, a wobec tego, że aktualny zakres rozwoju zawodowego skarżącego, jego wykształcenia i wiedzy jest wystarczający na zajmowanym stanowisku służbowym i nie przewiduje się w tym zakresie zmiany, zważywszy że jak wskazały organy, skarżący pełni służbę wojskową na stanowisku służbowym bez wskazania okresu kadencji na tym stanowisku. Oczywistym jest również w świetle przepisu § 12 ww. rozporządzenia, że podpisanie się przez bezpośredniego przełożonego skarżącego pod arkuszem opinii nie oznacza wyrażenia przez niego zgody na propozycje skarżącego dotyczące dalszego przebiegu służby. To bowiem dowódca jednostki wojskowej określa kierunki rozwoju zawodowego i potrzeby szkoleniowe opiniowanego.

W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko organów, że nie zachodzi zbieżność kierunku i poziomu nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, gdyż przewiduje się dalsze pełnienie służby przez skarżącego na zajmowanym obecnie przez niego stanowisku służbowym.

Odnosząc się natomiast, do podnoszonej przez skarżącego kwestii "uzyskania" zgody Komendanta Wojskowego Ośrodka F. i T. M. na studia w S. A. N. w G., zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych żołnierzowi zawodowemu pobierającemu naukę może być udzielona pomoc na pisemny wniosek żołnierza, z którym żołnierz występuje do dowódcy jednostki w trakcie trwania nauki, a nie przed jej rozpoczęciem. Do wniosku dołącza się zaświadczenie o pobieraniu nauki wystawione przez podmiot prowadzący naukę. Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że odwołujący się składając wniosek z dnia [...] października 2015 r. o wyrażenie zgody na podjęcie nauki nie zawarł w nim wszystkich wymaganych informacji, jak również nie dołączył zaświadczenia o pobieraniu nauki, które to informacje oraz zaświadczenie odwołujący przedstawił organowi pierwszej instancji dopiero w listopadzie 2017 r.

Ponadto zwrócić należy uwagę na okoliczność, iż brak jest podstaw do uznania, że nawet wytypowanie kandydata na studia, oznacza jednocześnie potwierdzenie spełnienia warunków przyznania pomocy finansowej, określonych w art. 52 ust. 4 uswżz i uprawnia do uzyskania pomocy z związku z pobieraniem nauki. Kwestię przesłanek udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki określa tylko i wyłącznie przepis art. 52 ust. 4 uswżz, który jednoznaczne stanowi, że warunkiem możliwości udzielenia pomocy jest "zbieżność" poziomu i kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, a nie okoliczność wytypowania kandydata przez przełożonych na studia.

Możliwość pobierania nauki i udzielenia pomocy w związku z nauką, o której mowa w art. 52 uswżz, stanowi zupełnie inny tryb podniesienia kwalifikacji i wykształcenia przez żołnierza zawodowego, niż przewidziane w przepisach art. 53 i art. 54 uswżz skierowanie żołnierza zawodowego na studia na koszt wojska. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek w sprawie wytypowania go na studia, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, że został on skierowany na studia na podstawie rozkazu. W takim zaś wypadku pomoc, w związku z pobieraniem nauki może być udzielona jedynie na wniosek żołnierza, w sytuacji spełnienia warunków z art. 52 ust. 4 uswżz.

Prawa do przyznania wnioskowanej pomocy nie kreują również podnoszone przez skarżącego okoliczności faktyczne dotyczące braku poinformowania go przed rozpoczęciem nauki o tym, że nie zostanie mu udzielona pomoc na naukę jak również przewlekłe prowadzenie sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy, w sposób zgodny z prawem wykazały, że poziom i kierunek nauki podjętej przez skarżącego na Wydziale Zarządzania i Bezpieczeństwa Narodowego S. A. N. w G., kierunek studiów – zarządzanie, nie był zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym a także, że prawidłowo, wnikliwie i wszechstronnie rozważyły wszystkie istotne okoliczności dotyczące wskazanej przesłanki przyznania pomocy.

Skoro orzekające w sprawie organy wzięły pod uwagę, rozważyły i przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności dotyczące możliwości przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy, a rozstrzygnięć organów podjętych w ramach uznania administracyjnego nie cechuje dowolność, zważywszy przy tym, że Sąd nie może wkraczać w sam zakres uznania administracyjnego, to tym samym uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i podjęte zostały w granicach uznania administracyjnego.

Wobec powyższego, uznając za zgodne z prawem stanowisko organów o nie spełnieniu w sprawie przesłanki z art. 52 ust. 4 uswżz z uwagi na brak zbieżności poziomu i kierunku nauki podjętej przez skarżącego z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.