Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 633/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b w zw z ust 13 oraz art 42a ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1426
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2021 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 grudnia 2020 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.650.2020.1.AK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. sp. z o.o. (dalej "Spółka", "Wnioskodawczyni" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

W stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni wyjaśniła, że jest zarejestrowanym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce (polskim rezydentem podatkowym). Spółka jest podmiotem działającym w sektorze farmaceutycznym, należącym do międzynarodowej grupy farmaceutycznej I.. Grupa I. opracowuje i wytwarza leki w wielu obszarach terapeutycznych, w szczególności takich jak dermatologia, endokrynologia, medycyna rozrodu, leczenie chorób układu kostno-szkieletowego i układu oddechowego czy urologia. W ramach swojej strategii gospodarczej grupa kładzie nacisk na rozwijanie najlepszych rozwiązań terapeutycznych służących pacjentom, innowacyjność, jakość i odpowiedzialność.

Spółka prowadzi na polskim rynku działalność w zakresie marketingu i reklamy produktów leczniczych produkowanych przez podmioty z grupy I.. Działalność marketingowa Spółki obejmuje m.in. reklamę produktów leczniczych oraz przekazywanie informacji na ich temat, popularyzowanie produktów w środowisku lekarskim i doskonalenie specjalistycznej wiedzy lekarzy w zakresie związanym z obszarami terapeutycznymi, którym dedykowane są produkty grupy I. Działania Spółki w tym zakresie są realizowane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 944, ze zm., dalej "Prawo farmaceutyczne"). Natomiast zgodnie z przepisami Prawa farmaceutycznego reklama produktu leczniczego to działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie: liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych (por. art. 52 ust. 1 Prawa farmaceutycznego). Z tytułu wykonywanych usług w zakresie marketingu i reklamy Spółka uzyskuje wynagrodzenie i osiąga przychody.

W szczególności, działalność reklamowa prowadzona przez Spółkę obejmuje sponsorowanie udziału w konferencjach, zjazdach i kongresach naukowych (dalej "Konferencje") dla osób upoważnionych do wystawiania recept (dalej "Lekarze"), czyli działania reklamowe określone w art. 52 ust. 2 pkt 6 Prawa farmaceutycznego. W trakcie Konferencji naukowych z dziedziny farmacji i medycyny przedstawiana jest znaczna część informacji dotyczących produktów grupy I.. Dodatkowo pojawiają się tam informacje dotyczące substancji czynnych zawartych w lekach reklamowanych przez Spółkę, w bezpośrednim kontekście badań naukowych, osiągnięć z zakresu farmacji i medycyny czy nowych trendów w terapii. Uczestnictwo Lekarza w Konferencji, w trakcie której omawiane są sprawy dotyczące produktów reklamowanych przez Spółkę (w tym informacje naukowe dotyczące substancji czynnych, schorzeń, terapii pacjentów, w których mogą znajdować zastosowanie produkty reklamowane przez Spółkę) jest samo w sobie przekazem reklamowym, realizowanym zgodnie z Prawem farmaceutycznym. Z tych względów Spółka - jako podmiot odpowiedzialny za reklamę produktów grupy I. - jest bezpośrednio zainteresowana uczestnictwem Lekarzy w takich Konferencjach.

Sponsorowanie Konferencji polega na zapewnieniu zaproszonym Lekarzom możliwości bezpłatnego udziału w Konferencji w celu umożliwienia im poszerzenia wiedzy w kluczowych dla grupy I. obszarach terapeutycznych. Spółka podejmuje się w związku z tym kompleksowej organizacji udziału Lekarza w Konferencji oraz pokrywa koszty tego udziału, takie jak opłata rejestracyjna za udział w Konferencji oraz koszty związane z podróżą (dalej "Koszty podróży"). Do Kosztów podróży należą wydatki takie jak:

- koszty przejazdu/przelotu Lekarza z miejsca zamieszkania na Konferencję oraz koszty powrotu z Konferencji do miejsca zamieszkania;

- koszty związane z transportem w miejscowości, gdzie odbywa się Konferencja;

- koszty zakwaterowania Lekarza w trakcie Konferencji;

- koszty wyżywienia Lekarza podczas Konferencji;

- inne uzasadnione koszty podróży, w tym koszty ubezpieczenia, wiz i innych opłat z tytułu przekroczenia granicy państwowej.

Wszelkie analizowane koszty pokrywane są przez Spółkę, tj. Spółka nabywa określone towary i usługi bezpośrednio od dostawców (biur podróży, linii lotniczych, hoteli, agentów) i uzyskuje dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków na takie towary i usługi. Mogą wystąpić przy tym sytuacje, że pokrywanie przez Wnioskodawczynię kosztów przejazdu Lekarza na Konferencję lub z Konferencji oraz kosztów związanych z transportem w miejscu, gdzie odbywa się Konferencja będzie realizowane poprzez pokrywanie kosztów wykorzystywania przez Lekarza samochodu osobowego, niebędącego własnością Spółki.

Lekarze uczestniczący w Konferencjach nie pozostają ze Spółką w stosunku pracy. Co do zasady, nie są oni również stroną umów zlecenia ani umów o dzieło zawartych ze Spółką. W niektórych wypadkach Spółka uzyskuje jedynie zgodę Lekarza na informowanie o fakcie sfinansowania jego udziału w danej Konferencji w różnych dostępnych środkach przekazu, co efektywnie wpływa na reklamowanie produktów grupy I. oraz popularyzowanie ich w środowisku lekarskim. W niektórych przypadkach Spółka może też zawierać z Lekarzami odrębne umowy dotyczące przygotowania wykładu, prezentacji lub innego opracowania obejmującego zagadnienia poruszane na Konferencji, w której Lekarz uczestniczył, w zamian za uzgodnione wynagrodzenie. Lekarze biorący udział w Konferencjach mogą uczestniczyć w nich w związku z prowadzoną przez nich pozarolniczą działalnością gospodarczą albo bez związku z taką działalnością. Niniejszy wniosek i zawarte w nim pytania dotyczą jednak wyłącznie Lekarzy, dla których uczestnictwo w Konferencjach nie pozostaje w związku z prowadzoną przez nich pozarolniczą działalnością gospodarczą.

W zakresie objętym niniejszym wnioskiem, Lekarze nie zaliczają Kosztów podróży finansowanych przez Spółkę do własnych kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym opisem Spółka spytała:

1. Czy w przypadku, gdy Spółka realizuje działania w zakresie reklamy produktów organizując udział Lekarza w Konferencji i pokrywając wydatki związane z takim udziałem, Lekarz uzyskuje przychód na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.")?

2. Czy, jeżeli Lekarz uzyskuje przychód na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z udziałem w Konferencji, odpowiednia część tego przychodu, tzn. równowartość Kosztów podróży Lekarza pokrytych przez Spółkę, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 u.p.d.o.f., do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej z dnia 29 stycznia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 167, dalej: "Rozporządzenie")?

3. Czy Spółka ma obowiązek wykazania w informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) sporządzanej na podstawie art. 42a u.p.d.o.f., przychodów Lekarza uzyskanych w związku z finansowaniem przez Spółkę kosztów podróży, w wysokości zwolnionej z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 u.p.d.o.f.?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku, gdy Spółka realizuje działania w zakresie reklamy produktów organizując udział Lekarza w Konferencji i pokrywając wydatki związane z takim udziałem, Lekarz uzyskuje przychód na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odpowiednia część przychodu uzyskiwanego przez Lekarza, tzn. równowartość Kosztów podróży Lekarza pokrytych przez Spółkę, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 u.p.d.o.f., do wysokości określonej w Rozporządzeniu. Spółka nie ma obowiązku ujmowania w informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) sporządzanej na podstawie art. 42a u.p.d.o.f. przychodów Lekarza, uzyskanych w związku z finansowaniem przez Spółkę Kosztów podróży, w wysokości, która jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 u.p.d.o.f.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "DKIS" lub "organ interpretacyjny") w interpretacji indywidualnej z dnia 18 grudnia 2020 r. w części dotyczącej kwalifikacji przychodów sponsorowanych lekarzy do określonego źródła przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznał stanowisko Wnioskodawczyni za prawidłowe, a w pozostałej części za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji wskazał, że pod pojęciem przychodu należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Sformułowanie "w szczególności" zawarte w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić zatem, w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Organ interpretacyjny podkreślił, że z art. 42a u.p.d.o.f. wynika, że w informacji PIT-11 nie ujmuje się m.in. tych dochodów, które są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 u.p.d.o.f. Na gruncie prawa podatkowego przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest każda forma przysporzenia majątkowego, tzn. zarówno pieniężna, jak i niepieniężna.

W ocenie Organu świadczenia ponoszone za lekarzy biorących udział w konferencjach, zjazdach i kongresach naukowych, tj. usługi hotelowe i transportowe, zarówno na terytorium Polski, jak i poza granicami kraju, należą do nieodpłatnych świadczeń, jakie osoby te otrzymują od Spółki.

Organ wyjaśnił też, że dla celów podatkowych pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje nie tylko działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby, ale również wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Zdaniem DKIS sfinansowanie przez Spółkę kosztów podróży związanych z udziałem sponsorowanych lekarzy w przedmiotowych konferencjach, zjazdach czy kongresach naukowych, na które składają się: opłata rejestracyjna za udział w Konferencji, koszty przejazdu/przelotu Lekarza z miejsca zamieszkania na Konferencję oraz koszty powrotu z Konferencji do miejsca zamieszkania, koszty związane z transportem w miejscowości, gdzie odbywa się Konferencja, koszty zakwaterowania Lekarza w trakcie Konferencji, koszty wyżywienia Lekarza podczas Konferencji, inne uzasadnione koszty podróży, w tym koszty ubezpieczenia, wiz i innych opłat z tytułu przekroczenia granicy państwowej, stanowić będą dla tych osób nieodpłatne świadczenia.

Wartość tych świadczeń należy ustalać kierując się treścią art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., zgodnie z którym wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustała się jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu. Z tej też przyczyny wartość tych świadczeń należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w powołanym powyżej art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., tj. do przychodów z innych źródeł.

Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że z wniosku wynika, że w chwili ponoszenia wydatków na pokrywanie kosztów dodatkowych, znana jest ilość osób (sponsorowanych lekarzy), które uczestniczyć będą w danym wydarzeniu, gdyż Spółka pokrywa za każdą osobę opłatę rejestracyjną. Wiadomo zatem, które osoby uczestniczą w konferencji, zjeździe czy kongresie naukowym, zatem Spółce znane są osoby, za których udział w Wydarzeniu ponoszone są przez Spółkę koszty dodatkowe. W rezultacie Spółka może więc wskazać każdą osobę, za którą ponosi wydatek, a tym samym uwzględniając następnie wysokość ponoszonych wydatków może ustalić wysokość przychodu uzyskanego przez daną osobę, w tym przez konkretnego sponsorowanego lekarza.

W art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. posłużono się terminem "podróż" bez określenia "służbowa", dlatego też zakres tego zwolnienia nie ogranicza się jedynie do podróży służbowych, ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami, pod warunkiem, że wypłacone diety i inne należności nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez podmiot otrzymujący świadczenie, oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów przez podmiot je finansujący (art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f.).

W ocenie DKIS pojęcie podróży "osoby niebędącej pracownikiem" należy interpretować identycznie, jak pojęcie "podróży służbowej" pracownika. Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że koszty podróży nie zostały poniesione przez sponsorowanych lekarzy w celu osiągnięcia przychodów, ponieważ celem poniesienia ww. kosztów jest udział w konferencji, zjeździe czy kongresie naukowym, nie zaś osiągnięcie jakiegokolwiek przychodu. W związku z tym w omawianym przypadku nie została spełniona przesłanka określona w art. 21 ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f.

W przedmiotowej sprawie, w ramach uczestnictwa sponsorowanych lekarzy w konferencjach, zjazdach czy kongresach naukowych nie dochodzi również do wykonywania zadania (świadczenia) dla (czy na rzecz) Spółki. Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jednoznacznie wynika, że osoby, z którymi Spółka wchodzi w relację sponsoringu (sponsorowani lekarze) nie pozostają ze Spółką w stosunku pracy. Sponsorowani lekarze nie wykonują również równocześnie dla Spółki usług na podstawie np. umów o dzieło lub zlecenia, w związku z uczestnictwem danego sponsorowanego lekarza w konkretnym wydarzeniu, którego dotyczy relacja sponsoringu, zaś sam sponsorowany lekarz nie jest zobowiązany do wykonania żadnych świadczeń wzajemnych czy świadczenia usług na rzecz Spółki. Zatem nie została spełniona również przesłanka określona w art. 21 ust. 13 pkt 2 u.p.d.o.f.

Ponadto, w świetle przedstawionego wniosku, koszty niewątpliwie nie zostały poniesione (pkt 3) "przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej lub samorządowej oraz jednostki organizacyjne i podlegle lub przez nie nadzorowane", ani też nie zostały poniesione (pkt 4) "przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji".

Zatem organ interpretacyjny wskazał, że brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w poszczególnych podpunktach art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. uniemożliwia uznanie, że zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. może znaleźć zastosowanie w przedmiotowym wniosku.

W wyniku powyższego wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków opisanych we wniosku, stanowi dla sponsorowanych lekarzy przychód z nieodpłatnych świadczeń, który należy zakwalifikować do źródła przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychód ten nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. Spółka jest zatem zobowiązana do sporządzenia informacji PIT-11 i przekazania ich osobom, z którymi zawarła umowy sponsoringu oraz właściwym organom podatkowym.

Spółka nie zgodziła się z wydaną interpretacją i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Interpretacji zarzuciła:

mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w zw. z ust. 13 u.p.d.o.f. poprzez dopuszczenie się błędu wykładni ww. przepisów, polegającej na przyjęciu, że uczestnictwo Lekarzy w Konferencjach nie stanowi "podróży" w rozumieniu analizowanych przepisów a koszty finansowania Lekarzom udziału w Konferencjach nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwej oceny co do zastosowania tych przepisów;

2) art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w zw. z ust. 13 i art. 42a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez dopuszczenie się błędu wykładni ww. przepisów, co doprowadziło do niewłaściwej oceny co do ich zastosowania, polegającej na przyjęciu, że Spółka jest zobowiązana do sporządzenia informacji PIT-11 i przekazania jej Lekarzom i właściwym organom, pomimo, że przychód uzyskiwany przez Lekarzy jest zwolniony z PIT;

mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

3) art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej "O.p.") poprzez niezaprezentowanie w interpretacji w sposób wystarczający oceny prawnej co do stanowiska Skarżącej, jak również lakoniczne przedstawienie przez DKIS uzasadnienia prawnego swojego stanowiska;

4) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania, polegające na zaprezentowaniu w nieuzasadniony sposób negatywnego dla Spółki rozstrzygnięcia, odmiennego od stanowiska przedstawianego w innych interpretacjach podatkowych;

5) art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika oraz w konsekwencji przyjęcie wykładni prawa powodującej największe możliwe obciążenie podatkowe.

Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji w części, w której DKIS uznał jej stanowisko za nieprawidłowe oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, dlatego też doprowadziła do uchylenia interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zaskarżonej części.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Postawą do takiego rozpoznania sprawy stanowi regulacja zawarta w art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej "uCOVID-19").

Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia.

Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 P.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego.

Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącą, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy równowartość kosztów podróży, związanych z uczestnictwem lekarzy w konferencjach, które to koszty są pokrywane przez Skarżącą Spółkę, stanowi dla tych lekarzy przychód, który - przy spełnieniu określonych warunków ustawowych - korzysta, czy też nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. (do wysokości określonej w odrębnych przepisach), a w konsekwencji, czy Skarżąca jest zobowiązana do sporządzenia informacji PIT-11 uwzględniających ten przychód oraz przekazania ich lekarzom i właściwym organom podatkowym na podstawie art. 42a ww. ustawy.

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że – jak to zostało wskazane w skardze – między stronami nie jest sporne, że generalnie z tytułu finansowania przez Spółkę uczestnictwa lekarzy w konferencjach uzyskują oni przychód z nieodpłatnych świadczeń, który należy zaliczyć do innych źródeł oraz, że koszty podróży nie obejmują opłaty rejestracyjnej za udział w konferencji, a tym samym przychód lekarza w wysokości opłaty rejestracyjnej nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Tym samym Sąd nie będzie zajmował się opłatą rejestracyjną.

Przypomnieć należy, że art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. stanowi, że wolne od podatku są diety i inne należności za czas:

a) podróży służbowej pracownika,

b) podróży osoby niebędącej pracownikiem

– do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Z kolei, zgodnie z art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f., przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) tej ustawy stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1) w celu osiągnięcia przychodów lub

2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub

3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub

4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Zawarty w art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. katalog warunków uprawniających do zastosowania zwolnienia statuowanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) tej ustawy ma charakter rozłączny, na co wskazuje użycie spójnika "lub". Wystarczające dla zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. jest więc zaistnienie jednego z wymienionych warunków.

Dokonanie oceny co do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. do określonego przychodu wymaga w pierwszym rzędzie ustalenia, czy jest to dieta lub inna należność za czas podróży służbowej pracownika lub podróży osoby niebędącej pracownikiem, mieszcząca się w limicie wysokości określonym w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Organ wydający zaskarżoną interpretację najpierw uznaje, że na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. pojęcie "podróży" nie ogranicza się w swym znaczeniu jedynie do podróży służbowych, lecz do wszelkich podróży tych osób, pod warunkami z art. 21 ust. 13 tej ustawy. Następnie jednak argumentuje, że pojęcie "podróży osoby niebędącej pracownikiem" należy interpretować identycznie, jak pojęcie "podróży służbowej pracownika", odwołując się do definicji z art. 775 § 1 Kodeksu pracy (str. 13 interpretacji).

Skarżąca w pierwszym ze sformułowanych zarzutów wskazuje, że organ błędnie uznał, iż uczestnictwo lekarzy w sponsorowanych konferencjach nie stanowi "podróży" w rozumieniu omawianych przepisów. Problem w tym, że w istocie w stanowisku organu próżno doszukać się jednoznacznego wypowiedzenia się co do omawianej tu kwestii. Oprócz wyżej przytoczonej sprzeczności w stanowisku organu, jego interpretacja skupia się na zakwestionowaniu samego celu poniesienia przedmiotowych kosztów (tj. osiągnięcia przychodów) oraz na tym, że lekarze, zdaniem organu, nie wykonywali zadań na rzecz Spółki (a więc na zakwestionowaniu wystąpienia przesłanek zwolnienia wymienionych w art. 21 ust. 13 pkt 1 i 2 u.p.d.o.f.) – str. 13-14 interpretacji.

W interpretacji wydanej przez DKIS brak jest rozważań na temat tego, dlaczego wyjazd lekarza na konferencję nie mógłby być zakwalifikowany jako "podróż" w rozumieniu powyższej wykładni przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. Organ wiąże definicję "podróży" z faktem wykonywania przez podróżującego (lekarza) "zadania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba spółki, bądź stałe miejsce wykonywania zadań", oraz kładzie nacisk na incydentalny charakter takiego zdarzenia. Nie podważa przy tym jednoznacznie stanowiska Wnioskodawczyni, że w omawianym stanie faktycznym lekarze odbywają "podróże" w znaczeniu stanowiącym podstawę do zwolnień podatkowych w myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f.

W ocenie Sądu nie sposób się zgodzić z wyżej przytoczonym poglądem organu interpretacyjnego, iż pojęcie "podróży" osoby niebędącej pracownikiem należy interpretować identycznie jak pojęcie "podróży służbowej" pracownika. Na ten temat niejednokrotnie wypowiadano się w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 699/18, LEX nr 2974892; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 700/18, LEX nr 2582894; wyrok NSA z dnia 14grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3337/15, LEX nr 2430432). W składu orzekającego w przedmiotowej sprawie Skarżąca zasadnie powołuje się na brak możliwości nakładania ograniczeń dotyczących podróży służbowej na sformułowanie "podróż" zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1446/16 (powołane w tym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl): "W treści art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT ustawodawca wyodrębnił dwa rodzaje podróży uzasadniające zwolnienie przychodów uzyskanych za czas podróży, mianowicie "podróż służbową" oraz "podróż osoby niebędącej pracownikiem". Trzeba więc zauważyć, że według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty "podróż służbowa" oraz "podróż osoby niebędącej pracownikiem" będą miały to samo znaczenie."

Stanowisko takie jest utrwalone w judykaturze. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3422/15 wskazano: "W art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT inaczej, niż w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT posłużono się terminem "podróż" bez określenia "służbowa". W związku z tym zakres zwolnienia nie został ograniczony jedynie do podróży służbowych w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 z późn. zm.; dalej: k.p.), ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami, przy spełnieniu wymienionych wcześniej warunków z art. 21 ust. 13 ustawy o PIT. Brak jest podstaw, żeby dokonywać takiej wykładni zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT pojęcia "podróż", aby jego desygnat rozciągnąć poza samo przemieszczanie się osoby delegowanej i objąć nim również realizację celu podróży tej osoby, co otworzyłoby drogę do rozliczenia w ramach kosztów delegacji nie tylko wydatków na przejazdy, noclegi i diety, ale także innych wydatków, służących realizacji celu podróży - jak kosztu opłaty rejestracyjnej za udział w konferencji naukowej (kongresie)" (tak także wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 910/14).

Termin "podróż" nie jest zdefiniowany normatywnie, przeto odwołać się należy do jego potocznego rozumienia, a jest nim "przebywanie drogi do jakiegoś odległego miejsca" (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza, Warszawa 2008, tom III, s. 255). Zakres znaczeniowy tego pojęcia nie obejmuje takiej kategorii, jak cel przebywania drogi. Dopiero w połączeniu z art. 21 ust. 13 pkt u.p.d.o.f. istotne staje się, aby podróż odbywała się w celu uzyskania przychodów.

Argumentacja organu skupia się na tezach, iż przedmiotowe podróże nie zostały poniesione przez sponsorowanych lekarzy w celu osiągnięcia przychodów – ponieważ celem ich poniesienia jest udział w konferencji, zjeździe, czy kongresie naukowym, nie zaś osiągnięcie jakiegokolwiek przychodu – oraz że lekarze nie wykonują przy tym zadań (świadczeń) dla (czy też na rzecz) spółki. Organ podważa więc spełnienie przesłanek zwolnienia z art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. (przy czym drugi z przywołanych w tym miejscu wniosków organu interpretacyjnego nie był przedmiotem zarzutu Skarżącej).

Niezrozumiałym jest przy tym, dlaczego organ odnosi się do kosztu poniesionego przez lekarzy, skoro kosztami wyjazdów nie są obciążeni wspomniani lekarze, a ponosi je właśnie sponsorująca Spółka i to jej wydatki winny być analizowane przez pryzmat celu wskazanego w pkt 1 ust. 13 art. 21 u.p.d.o.f.

Oczywistym jest jednak, że – patrząc na zakreślony profil działalności Skarżącej Spółki oraz na realia prawne i gospodarcze, w których prowadzi swoją działalność – koszt przedmiotowego sponsoringu jest ponoszony właśnie w celu osiągnięcia przez tę Spółkę przychodu, a więc zgodnie z wymogiem ustanowionym w pkt 1 ust. 13 art. 21 u.p.d.o.f. Oznacza to, że wskazane przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji świadczenia, takie jak: finansowanie przejazdu lekarzom w ramach odbywanej podróży środka komunikacji masowej (względnie refundacja kosztu przejazdu samochodem osobowym), zakwaterowania i noclegu na czas wydarzenia promocyjnego, wyżywienia oraz innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, winny być zakwalifikowane właśnie jako świadczenia poniesione w celu osiągnięcia przychodów przez finansującego (zgodnie z katalogiem zawartym w § 2 Rozporządzenia).

W sprawie należało jeszcze ustalić, czy otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów oraz czy wydatek ten został poniesiony na jeden z celów określonych w art. 21 ust. 13 pkt 1 i 2 u.p.d.o.f. lub przez jeden z podmiotów wymienionych w at. 21 ust. 13 pkt 3 i 4 tej ustawy. Spełnienie tych warunków daje możliwość skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na gruncie sprawy podobnej przedmiotowo i podmiotowo do rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu, wskazał w wyroku z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 257/12, że w świetle przepisów art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) i ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f., w przypadku podróży osoby niebędącej pracownikiem otrzymana przez tę osobę dieta i inne należności za czas podróży, będą wolne od podatku jedynie w sytuacji, gdy podmiot ponoszący te koszty nie zaliczy ich do kosztów uzyskania przychodów, pomimo że były one przez ten podmiot poniesione (wydatkowane) celem uzyskania przychodu. Sąd ten podkreślił, że nie zaliczając ich do kosztów uzyskania przychodu, podmiot pokrywający te koszty osiągnie wyższy dochód i zapłaci wyższy podatek dochodowy – stąd, zdaniem tego Sądu, uzasadnione jest, aby u osoby niebędącej pracownikiem, otrzymującej pokrycie kosztów jej podróży, nie opodatkowywać osiągniętego z tego tytułu przychodu; ciężar podatkowy z tego tytułu poniósł już bowiem inny podmiot (podmiot pokrywający te koszty). Z kolei, jeżeli podmiot ponoszący te wydatki zaliczy je do kosztów uzyskania przychodów, to przychód osiągnięty przez osobę niebędącą pracownikiem nie będzie korzystał ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, konstatacja ta zasługuje na pełną aprobatę.

W realiach niniejszej sprawy Spółka wskazywała, że lekarze nie zaliczają kosztów podróży finansowanych przez Spółkę do własnych kosztów uzyskania przychodów. Występuje tu pewna niekonsekwencja z jej twierdzeniami o tym, że co do zasady to ona finansuje przedmiotowe wydatki bezpośrednio u dostawców towarów i usług (biur podróży, linii lotniczych, hoteli, agentów) – za wyjątkiem refundacji kosztów wykorzystania przez lekarza samochodu osobowego nie będącego własnością Spółki. Poza tym ostatnim przypadkiem, nasuwa się pytanie, w jaki sposób lekarz miałby zakwalifikować jako koszt uzyskania swojego przychodu wydatek poniesiony przez Spółkę sponsorującą.

Bez wątpienia jednak z treści stanowiska Wnioskodawczyni wynika, że jej intencją było wskazanie, iż przedmiotowe wydatki nie zostają w analizowanym układzie przez nikogo zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu (a więc – zgodnie z przedstawioną wyżej koncepcją – mogą stanowić uzasadnienie do zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f.). Nie zostało to jednak w wystarczający sposób rozważone w interpretacji, a przecież stanowi okoliczność determinującą możliwość skorzystania z przedmiotowego zwolnienia.

Jako, że organ interpretacyjny nie zakwestionował tej okoliczności, należy przyjąć, że w stanie faktycznym będącym tłem do wydania przedmiotowej interpretacji zrealizowała się przesłanka zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. w postaci niezaliczenia świadczeń do kosztów uzyskania przychodów.

Wszystko powyższe przemawia za uznaniem, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał subsumcji przedstawionego stanu faktycznego przez pryzmat wskazanych w zarzucie przepisów prawa materialnego. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, w stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawczynię wystąpiły przesłanki do zastosowania ww. zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) i ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f. w związku z finansowaniem przez Spółkę kosztów podróży lekarzy na organizowane przez nią wydarzenia promocyjno-reklamowe.

Pociąga to za sobą uznanie, że w związku z tym przychodem lekarzy, Spółka nie jest zobowiązana do sporządzenia informacji PIT-11 i przekazania jej lekarzom oraz właściwym organom na podstawie art. 42a u.p.d.o.f.

W ocenie Sądu nie są natomiast zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Na wstępie należy przywołać stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 482/15: "interpretacja podatkowa musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, aby podatnik mógł się do niej zastosować (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1216/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) (...) wnioskodawca ma prawo oczekiwać od organu interpretacyjnego nie tylko rozstrzygnięcia, czy zajęte przez niego stanowisko jest prawidłowe, czy też nie, ale też przedstawienia rzetelnego uzasadnienia prawnego, dotyczącego wszystkich aspektów analizowanego problemu, w szczególności jeżeli organ nie podziela poglądu strony. Należy podkreślić, że w sytuacji gdy organ nie zgadza się ze stanowiskiem podatnika, to nie jest wystarczające stwierdzenie, że jest ono nieprawidłowe. Zobligowany jest on także wskazać, dlaczego stanowisko to nie może być zaakceptowane w świetle właściwych przepisów prawa."

W ocenie Sądu organ interpretacyjny w sposób wystarczający zaprezentował w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zarówno swoją ocenę, jak i ocenę co do stanowiska Wnioskodawczyni. Organ prawidłowo przytoczył stan faktyczny sprawy, przywołał adekwatne przepisy materialnoprawne, dokonał oceny stanowiska Wnioskodawczyni oraz wyłożył prezentowane przez siebie stanowisko, podpierając się przy tym tezami z orzeczeń sądów administracyjnych.

Chociaż pogląd prawny przedstawiony przez organ był w pewnej części błędny, jest on zrozumiały dla adresata (poza pewnymi nieścisłościami, o których była już mowa wyżej). Na podstawie takiego stanowiska można zdekodować zarówno tok rozumowania organu, jak i powinność, do której podatnik winien się zdaniem organu zastosować. Znajduje to zresztą potwierdzenie w treści skargi złożonej w niniejszej sprawie, w której to zamieszczona jest krytyczna ocena poglądu prawnego prezentowanego przez organ.

Dlatego też w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

W sprawie nie doszło także do naruszeń przepisów art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej i art. 2a Ordynacji podatkowej.

Wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z art. 16 ust. 13 u.p.d.o.f. nie nastręcza wątpliwości uzasadniających zastosowanie art. 2a Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Sąd, odnosząc się do powołanych przez Spółkę interpretacji podatkowych, zauważa, że nie można ich przeciwstawić obowiązującym przepisom prawa i w tym zakresie trudno uznać, że doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Odmienne rozstrzygnięcia organów podatkowych dokonane nawet w analogicznych sprawach, nie mogą stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia sprawy, jeśli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa. Organ podatkowy, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, nie może powielać ewentualnego błędu popełnionego w innej sprawie (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 848/07 i w Łodzi z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 907/08). Zasada demokratycznego państwa prawnego, jak i zasada budzenia zaufania do organów podatkowych, nie oznaczają bowiem, że organ podatkowy nie może w analogicznym stanie faktycznym wydać innego rozstrzygnięcia niż to, które wydał poprzednio. Nie można bowiem żądać od organów podatkowych, by po wydaniu błędnego rozstrzygnięcia powielały dalej ten sam błąd. Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (art. 120 O.p.), która zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Również w orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że zasada zaufania wyrażona w art. 121 O.p. nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1775/98 i z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt FSK 2528/04). Wydanie odmiennego rozstrzygnięcia, od oczekiwanego przez Stronę, nie narusza art. 121 § 1 O.p.

Wobec zaistnienia wyżej wskazanych wyżej błędów co do wykładni art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 oraz art. 42a ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację w części uznającej stanowisko Skarżącej Spółki za nieprawidłowe, to jest w zakresie, w jakim interpretacja ta została zaskarżona, na podstawie art. 146 § 1 wzw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., gdyż skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W ponownym postępowaniu organ interpretacyjny rozpozna na nowo wniosek Skarżącej, uwzględniając wyłożony w niniejszym wyroku pogląd Sądu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty postępowania w tej sprawie stanowiły: wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa prawnego doradcy podatkowego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa w wysokości 17 zł.