Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3000/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 299 ust. 6 pkt 2, art. 302 ust. 1 pkt 16, art. 329
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

R. M. wniósł skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził w nim, że jego sprawa jest szczególnie zawiła, a pozytywne rozpoznanie tego wniosku spowoduje wstrzymanie wydania decyzji przez właściwego komendanta Straży Granicznej, zobowiązującej skarżącego do powrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r.,

sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".

W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego jest nieuzasadniony – nie zostały

w nim podane okoliczności, których obowiązek wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla w/w wniosku. Wynika to zwłaszcza

z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności decyzji, wydanej przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.

Należy również dodać, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, którą skarżący w tym postępowaniu skarży, nie jest decyzją o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), dalej w skrócie: "ustawa o cudzoziemcach"], cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.

Jednak niewykonanie tego obowiązku nie stanowi bezpośredniej przesłanki przymusowego wydalenia cudzoziemca, jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy

o cudzoziemcach, która podlega przymusowemu wykonaniu na mocy art. 329 tej ustawy. Dopiero w stosunku do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu możliwe jest wstrzymanie jej wykonania ze względu na to, że nakłada ona na stronę obowiązek powrotu, jak też podlega egzekucji. W efekcie, udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy, o którą wniósł skarżący, jest niemożliwe.

W związku z powyższym Sąd w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.