Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 959/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 § 1, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2315/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 października 2015 r., nr: [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 959/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2315/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 28 września 2016 r., umarzające postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podał, że mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", należy stwierdzić, iż w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, w którym sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. Trafnie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Również w art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w żadnym innym przepisie p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a.

Skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r., to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącego, uznając je za niedopuszczalne.

Tożsame stanowisko przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 7/17 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym podmiotem wnoszącym skargę był skarżący w niniejszym postępowaniu.

Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.