Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1646/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1601/13 w sprawie ze skargi M.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. U. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 7.200 zł (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 1646/14

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 1601/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., oddalił skargę M.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 czerwca 2013 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania M.U., utrzymał w mocy 9 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. o numerach: [...] z dnia 11 marca 2013 r. określających wysokość zobowiązań podatkowych za kolejne miesiące od kwietnia do grudnia 2011r. Decyzję wydano na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) oraz art. 86 ust. 1 i 2 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej zwana jako ustawa o VAT).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w złożonych do Urzędu Skarbowego w S. deklaracjach VAT-7 M.U., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. wykazał za kolejne miesiące 2011 r. tj. od kwietnia do grudnia zobowiązania podatkowe podlegające wpłacie do urzędu. Przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług podważyło w/w rozliczenia dokonane przez podatnika w ramach samoobliczenia podatku, ponieważ stwierdzono zawyżenie kwoty podatku naliczonego. Zawyżenie podatku naliczonego powstało w wyniku odliczenia podatku wykazanego na fakturach VAT wystawionych przez Firmę Z., z siedzibą w K. W toku kontroli ustalono, że firma ta jest podmiotem nieistniejącym, tym samym faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W wyniku stwierdzenia powyższych nieprawidłowości Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał 9 decyzji z 11 marca 2013 r. nr [...], na podstawie których za wskazane miesiące zmieniono zadeklarowane rozliczenie w podatku od towarów i usług określając wysokość zobowiązania podatkowego w odmiennej od zadeklarowanej wysokości.

Nie zgadzając się z takimi rozstrzygnięciami M.U. złożył odwołania, w których wniósł o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w K.

Rozpatrując sprawy w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 18 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, ponieważ firma ich wystawcy w tym czasie była podmiotem faktycznie nieistniejącym; nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług; numer identyfikacji podatkowej, którym się posługiwała został nadany innemu podmiotowi. Pod wskazanym na fakturach adresem firma nie prowadziła również żadnej działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanych okolicznościach faktyczno - prawnych organ podatkowy I instancji zasadnie przyjął, że wystawione przez Firmę Z. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji handlowych.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przyjął, że pomimo faktu bycia przez firmę Z. głównym kontrahentem należącej do podatnika firmy T. i wcześniej nie znanej M.U. z okresu prowadzenia działalności wspólnie z ojcem W.U., Strona nie sprawdziła tego podmiotu, zwłaszcza, że nawiązanie współpracy nie nastąpiło jako efekt rozpoznania rynku i wyboru firmy mogącej dać gwarancje dobrej i rzetelnej współpracy, lecz na skutek przedstawienia oferty przez zupełnie nieznaną osobę.

Organy podatkowe uznały, że faktury wystawione przez podmiot nieistniejący nie dokumentują czynności, które zostały dokonane w ramach obrotu gospodarczego pomiędzy podmiotami wskazanymi w tych fakturach i tym samym, zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego za przedmiotowe okresy 2011 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze Skarżący powtórzył zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji I instancji akcentując nie wykazanie przez organy zawinienia strony w prowadzeniu transakcji z nieuczciwym podmiotem. Wskazał również na podmioty, którym następnie towary były zbywane i które posiadają faktury zakupu towarów od skarżącego. Te dowody świadczyć miały o tym, że transakcje zostały przeprowadzone i ktoś rzeczywiście, aczkolwiek z pominięciem legalnej działalności, dostarczał Skarżącemu towary handlowe, które ten następnie sprzedawał innym podmiotom. W skardze dodano, że w przedstawionym zakresie organ II instancji nie dysponował żadnym materiałem dowodowym, który świadczyłby o prawdziwości odmiennej tezy. Organ wyprowadził więc swoje twierdzenie, co do nierzeczywistego charakteru transakcji wyłącznie z tego, iż Firma Z. faktycznie nie istniała jako podmiot gospodarczy, a w świetle orzecznictwa i regulacji art. 17 VI Dyrektywy fakt niezarejestrowania się wystawcy spornych faktur nie jest wystarczający do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą uprzednio w zaskarżonej decyzji.

2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Sąd podniósł, że przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organy obniżenia przez skarżącego kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Firmę Z.

Sąd argumentował, że co prawda fakt niezarejestrowania się wystawcy spornych faktur nie jest wystarczający do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż prawo do odliczenia zależy jedynie od stwierdzenia przez organy podatkowe, czy usługodawca był podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, faktycznie wykonał czynności podlegające opodatkowaniu, czy dane zawarte w fakturze VAT pozwalają ustalić tożsamość wystawcy faktury i z tytułu zrealizowanych transakcji był on zobowiązany do zapłaty podatku VAT. Natomiast z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Firma Z. nie była podmiotem rzeczywiście istniejącym w obrocie gospodarczym bowiem pod wskazywanym adresem nie istniała siedziba tej firmy, gdyż w K. NIP o podawanym numerze przypisany jest Ochotniczej Straży Pożarnej. Firma nie figuruje w rejestrze REGON województwa śląskiego. Tym samym, w ocenie Sądu, spełniona została przesłanka z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Organy dokonały też prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

Sąd dodał, że przesłuchani G.Ś. - pracownik Spółki E. od 20 lat oraz W.U. - współwłaściciel E. i ojciec M.U. nie potrafili nic powiedzieć na temat firmy J.Z.; nie wiedzieli gdzie ma siedzibę, ani czym się zajmuje. Nie mieli również wiedzy na temat składowania towaru firmy T. na terenie sklepu. Poza tym organ kontroli skarbowej dwukrotnie wzywał Skarżącego w celu przesłuchania, ale strona nie stawiła się, nie odpowiedziała również na wezwanie do udzielenia wszelkich możliwych informacji na temat właściciela Firmy Z. umożliwiających nawiązanie kontaktu ze wspomnianą osobą. W konsekwencji więc nie udało się ustalić żadnych danych pozwalających zidentyfikować dostawcę firmy T.

Sąd argumentował, że okoliczności nawiązania współpracy z rzekomym dostawcą towarów, brak zainteresowania ze strony Skarżącego, mimo kilku lat takiej współpracy, od kogo faktycznie nabywa towar, nie domaganie się potwierdzenia statusu podmiotu gospodarczego czy też tożsamości bądź pełnomocnictwa do działania w imieniu firmy Z., płatności gotówką do rąk osób, których nie znał faktycznych danych personalnych świadczą o tym, że Skarżący mógł co najmniej przewidywać, że uczestniczy w transakcji stanowiącej nadużycie.

3. Skarga kasacyjna

Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości. Zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie pomimo braku dowodów na poparcie twierdzenia, że transakcje dokonane przez podatnika nie miały rzeczywistego charakteru. Dalej wskazano na naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. 1 ustawy o VAT poprzez błędne zastosowanie w sprawie, pomimo braku dowodów na poparcie twierdzenia, że podatnik wiedział lub mógł wiedzieć o tym, że osoba, która dostarczała mu towary i pobierała zapłatę faktycznie nie reprezentowała firmy wskazanej w fakturach i firma taka w ogóle nie istniała.

Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

4. Odpowiedź na skargę kasacyjną

Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna Skarżącego jest niezasadna.

5.2 Należy przede wszystkim podkreślić, że skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów naruszenia przepisów postępowania, mimo że Skarżący wskazał na okoliczności faktyczne, z którymi się nie zgadza. Przypomnieć w tej sytuacji należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom postępowania - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5.3 Konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Obliguje to stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów, a już na pewno nie do powoływania przepisów stanowiących podstawę zarzutów kasacyjnych. Niewskazanie ich w skardze kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę twierdzeń strony w tym względzie.

5.4 Odnosząc te uwagi do sprawy należy stwierdzić, że skoro Skarżący podważał stan faktyczny, to na nim spoczywał obowiązek wykazania i uzasadnienia naruszenia np. art. 122, art. 187 § 1, czy art. 191 O.p w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Co więcej, Skarżący powinien wykazać, że naruszenie tych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący tego nie uczynił, ograniczając się do zarzucenia popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych i oceny stanu faktycznego sprawy. Tak sformułowane stanowisko nie może w sposób skuteczny podważyć stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji.

5.5 Wobec niepodważenia w skardze kasacyjnej ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego, dla oceny zarzutów w zakresie prawa materialnego miarodajny jest tenże stan faktyczny. Wynika zaś z niego, że Skarżący w poszczególnych miesiącach 2011 roku nabywał towar od J.Z. Zakupy były o dużej wartości, tj. przeszło 1.597.932,96 zł netto. Skarżący dokonywał zapłaty gotówką, nie zawierał umów, nie występował do organów podatkowych w celu ustalenia, czy kontrahent jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwie Skarżący nie podjął żadnych działań w zakresie weryfikacji kontrahenta, a nadto wręcz potwierdził, że dokonał zakupu u nieokreślonej osoby, której tożsamości nie udało się ustalić, ze względu na brak posiadania przez skarżącego podstawowych informacji o niej. Warto też wskazać, że osoby przebywające pod adresem firmy Skarżącego, gdzie miało dochodzić do dostaw towarów, również nie były w stanie nic powiedzieć na temat tych dostaw i osoby J.Z. Te wszystkie okoliczności wskazują, że czynności wskazane w wystawionych fakturach nie miały miejsca.

5.6 Skoro organy ustaliły w sprawie taki stan faktyczny, to prawidłowo zastosowały art. 88 ust. 3 pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Z kolei art. 88 ust. 3a. pkt 1 lit. a ustawy zakazuje obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego z faktur i dokumentów celnych w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących.

5.7 Przepisy te określają przypadki, których zaistnienie wyłącza prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Są więc one ograniczeniem podstawowej zasady podatku VAT – zasady neutralności. Interpretując te przepisy uwzględnić należy – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji - orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

5.8 W wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że:

1) Artykuł 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

2) Artykuł 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

5.9 W powołanym wyroku Trybunał podtrzymał swoją dotychczasową linię orzeczniczą i wskazał (punkty 53 i 54), że na tle rozpatrywanych spraw C 80/11 i C-142/11 aktualne jest jego stanowisko, że tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji, bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. też wyrok w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 51).

5.10 Podkreślić należy, iż Trybunał nie uznał jednak za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymagania, aby podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-409/04, Zb.Orz. s. I 7797, pkt 65 i 68; wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-499/10 Vlaamse Oliemaatschappij).

5.11 Podobne stanowisko zawarł Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 Stroj trans EOOD i C-643/11 ŁWK – 56 EOOD, w którym stwierdził, że prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że art. 167 i art. 168 lit. a dyrektywy 2006/112, a także zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu, mimo że w rektyfikacji decyzji podatkowej skierowanej do wystawcy tej faktury zadeklarowany przez tego ostatniego podatek od wartości dodanej nie został skorygowany. Jeżeli jednak, wziąwszy pod uwagę oszustwa podatkowe lub nieprawidłowości popełnione przez wskazanego wystawcę lub na etapie obrotu poprzedzającym czynność służącą jako podstawa do odliczenia, czynność ta zostanie uznana za faktycznie zrealizowaną, należy ustalić, w świetle obiektywnych danych i nie wymagając przy tym od odbiorcy faktury przeprowadzania weryfikacji nienależących do jego obowiązków, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż dana czynność wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, zaś sprawdzenie tego jest zadaniem sądu odsyłającego.

5.12 W wyroku tym wyrażony został pogląd, że zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu - to jednak dla pozbawienia odbiorcy faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku - należy ustalić, w świetle obiektywnych danych i nie wymagając przy tym od odbiorcy faktury przeprowadzania weryfikacji nienależących do jego obowiązków, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż dana czynność wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, zaś sprawdzenie tego jest zadaniem sądu odsyłającego, a tym samym organów podatkowych. Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2013 r. I FSK 429/12.

5.13 Z przywołanych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości wynika, że chcąc pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, organy powinny ustalić, czy podatnik będący odbiorcą tych faktur wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu i czy podatnik przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie. 5.14 W świetle przedstawionego orzecznictwa Trybunału stanowisko organu odwoławczego i sądu pierwszej instancji co do "braku należytej staranności" Skarżącego jest prawidłowe. Skarżący, pomimo dokonywania znacznych zakupów u J.Z., płaconych gotówką, nie wykonał żadnej czynności mającej na celu sprawdzenie wiarygodności kontrahenta, chociażby przez ustalenie, czy jest on zarejestrowany w Urzędzie Skarbowym i składa deklaracje podatkowe. Warto też zauważyć, że w okresie od stycznia 2011r., do lutego 2012 r., w rejestrze Skarżącego ujęto 272 faktury VAT, wszystkie wystawione przez firmę Z. Zatem J.Z. był niemalże jedynym dostawcą towarów dla Skarżącego, co powinno było skutkować u przeciętnie dbającego o swoje interesy przedsiębiorcy dokonaniem sprawdzenia kontrahenta. Skarżący nie uczynił tego, co spowodowało określone konsekwencje podatkowe.

5.15 Zatem nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. 5.16 Ubocznie warto zauważyć, że w wyrokach z dnia 25 marca 2015 r., I FSK 125/14 i I FSK 126/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne Skarżącego od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalających jego skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. określające Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2009 r. i za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2009 r. w podobnym, a nawet wręcz tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Z kolei wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 731/13 i III SA/Gl 732/13, oddalające skargi na decyzje określające Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2008 r. i za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2008 r. w identycznym stanie faktycznym i prawnym uprawomocniły się w pierwszej instancji.

5.17 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 5.18. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2-3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).