Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2195/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant ref. staż. Ewelina Kuszkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej stanowiącej załącznik nr 1 – wieś [...] – rysunek nr 7 w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej w miejscowości [...] w części usytuowanej na gruncie ewidencyjnie leśnym (Ls) o powierzchni 0,82 ha w zakresie w jakim położona jest na terenie oznaczonym symbolem AI93MN; II. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] (zwaną dalej: "Radą" lub "organem") nr [...] z [...] marca 2001 r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (zwaną dalej: "planem", "uchwałą") w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] położonej w miejscowości [...].

Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dla części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości [...].

Opierając się na powyższym zarzucie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 31 oraz w części graficznej w odniesieniu do części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w zakresie w jakim usytuowana jest ona na terenie oznaczonym symbolem [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł, że przy podejmowaniu uchwały nr [...] naruszony został tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca, wskazuje bowiem na wymóg uwzględnienia w planowaniu przestrzennym ochrony gruntów leśnych. W odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym stwierdzono występowanie gruntów leśnych, a zatem przy uchwalaniu miejscowego planu zastosowanie miały przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych reguluje m. in. zasady ochrony gruntów leśnych poprzez ograniczanie przeznaczania tych gruntów na cele nieleśne i nierolnicze. Przeznaczenie gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody i może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody wojewody. Rada Gminy sporządzając plan miejscowy nie uzyskała stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntu, a zatem nie była uprawniona do dokonywania zmiany przeznaczenia w odniesieniu do działki nr ew. [...]. Organ sporządzający plan naruszył właściwość organów, o której mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W obrębie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...] (o łącznej powierzchni 1,6 ha) występują lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsV o powierzchni 0,82 ha, co potwierdza wypis z ewidencji gruntów według stanu z daty podjęcia uchwały, tj. z [...] marca 2001 r. oraz według stanu z [...] lutego 2018 r. Tymczasem z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż część działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w granicach użytku leśnego, została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem [...]. Zmiana przeznaczenia w planie wykazanych gruntów leśnych na cele nieleśne, wymaga uzyskania zgody właściwego organu, w procedurze sporządzenia projektu planu (w trybie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Tymczasem, takiej zgody organ wykonawczy Gminy [...] nie przedłożyć. Brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia działki leśnej na cele zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych oraz zabudowy rekreacyjnej stanowi naruszenie trybu postępowania przy sporządzaniu planu miejscowego skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności części uchwały w zakresie części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], jednostka ewidencyjna [...].

Rada Gminy w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosła o oddalenie skargi. W ocenie organu skarżący dokonał ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym dotyczącym działki [...], jaki występował w dacie podejmowania uchwały planistycznej. Procedura planistyczna została przeprowadzona na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Materiały graficzne (mapy ewidencyjne), które zostały wykorzystane przy sporządzaniu projektu planu miejscowego zostały zakupione w Wydziale Geodezji w Starostwie Powiatowym w [...] i nie przedstawiały użytku leśnego na ówczesnej działce ewidencyjnej [...] lecz użytek Ps czyli pastwisko. Obecny faktyczny stan działki, jak również stan podczas opracowywania planu, przedstawiał pastwisko porośnięte kilkoma olchami. Także materiały planistyczne z roku 1974 - plan uproszczony oraz inwentaryzacja z 2002 r. świadczą o tym, że na przedmiotowej działce ewidencyjnej występuje zieleń niska - pastwisko. Zarząd Gminy [...] sporządzając zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego był w posiadaniu dokumentów świadczących o występowaniu użytków leśnych na innych terenach przewidzianych do zmiany przeznaczenia i wystąpił do Wojewody [...] o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa ze skutkiem pozytywnym - decyzja [...] z [...] października 2000 r. W przypadku działki [...] w oparciu o posiadaną dokumentację nie występowała konieczność zmiany przeznaczenia gruntów leśnych, dlatego Zarząd nie ujął przedmiotowej działki we wniosku do Wojewody o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa, gdyż przedmiotowa działka nie była lasem ani terenem leśnym. Zmiana planu została przeprowadzona z zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa, a procedura planistyczna została zrealizowana w sposób wyczerpujący i zgodny z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i aktami wykonawczymi do tej ustawy, była uzgodniona i zaopiniowana przez wszystkie ustawowe instytucje. Projekt planu był wykładany do publicznego wglądu, a autorem opracowania była osoba posiadająca wymagane uprawnienia. Zastosowane mapy będące załącznikiem graficznym do planu były pozyskane ze Starostwa Powiatowego w [...] - z organu właściwego z ustawowymi kompetencjami do prowadzenia i gromadzenia danych graficznych na mapach ewidencyjnych i rejestru ewidencji gruntów i budynków dla gminy [...]. W odniesieniu do działki [...] występuje rozbieżność pomiędzy tym co jest w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, a tym co znajduje się na mapach ewidencyjnych. Działka w części przylegającej do drogi powiatowej w czasie sporządzenia planu, jak i w chwili obecnej była i jest użytkowana jako pastwisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) - dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem kontroli Sądu pod względem legalności była uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z [...] marca 2001 r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w miejscowości [...].

Skargę na uchwałę złożył Wojewoda [...], jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2018, poz. 994 ze zm.; dalej jako u.s.g.). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. wyrok NSA z 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; a także postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g.

Zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 1997, Nr 78, poz. 483 ze zm.) organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w dacie podejmowania przez Radę zaskarżonej uchwały obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.z.p."). Zaskarżona uchwała należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Sąd uznaje skargę za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 27 ust. 1 u.z.p. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.z.p. do zadań własnych gminy należy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego. W myśl art. 2 ust. 1 u.z.p. ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 3 u.z.p.). Jak zaznaczył NSA w wyroku z 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05 (CBOSA), ustalenia miejscowego planu w praktyce ograniczają prawo własności. Przywołane przepisy tworzą normatywne zręby doktrynalnej koncepcji tzw. władztwa planistycznego gminy, przez które rozumie się przyznaną organom gminy przez ustawodawcę kompetencję do określania w sposób władczy (jednostronny i wiążący) przeznaczenia terenów położonych na obszarze gminy oraz zasad (sposobów) ich zagospodarowania. W ramach tego władztwa organy gminy mogą samodzielnie kształtować przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się na obszarze ich działania, pod warunkiem, że czynią to w granicach obowiązującego prawa i nie nadużywają swych uprawnień. Jednym z podstawowych instrumentów, za pomocą których gmina wykonuje przysługujące jej władztwo planistyczne, jest plan miejscowy.

Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że ustawodawca w art. 1 ust. 2 pkt 3 u.z.p. wprowadził wymóg uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony środowiska przyrodniczego. Z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a u.z.p. jednoznacznie wynika, że zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu, z organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych. Z uwagi na okoliczność, że na obszarze objętym planem miejscowym stwierdzono występowanie gruntów leśnych zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 u.z.p. w odniesieniu do tych gruntów zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 1995, Nr 16, poz. 78 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochrona gruntów leśnych polega na ograniczaniu przeznaczania tych gruntów na cele nieleśne lub nierolnicze; zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej; przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności. Tak więc, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, reguluje m.in. zasady ochrony gruntów leśnych poprzez ograniczanie przeznaczania tych gruntów na cele nieleśne i nierolnicze. Z kolei stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże, stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, wymaga uzyskania zgody wojewody. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż wyrażenie, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następuje w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999 r., II SA 995/99, ONSA z 2000 r. Nr 4, poz. 173). Decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga kwestię dopuszczalności przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i stanowi podstawę do dokonania zmiany przeznaczenia w planie miejscowym. Przy czym, decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy, poza odesłaniem do art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazującym na przesłanki, jakimi winien kierować się organ, w dacie podejmowania uchwały w przedmiocie zagospodarowania terenu, przy kwalifikowaniu gruntu leśnego do odmiennego przeznaczenia.

Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w okresie prowadzenia procedury planistycznej i na dzień uchwalenia planu, tj. [...] marca 2001r. działka nr [...] w ewidencji gruntów i budynków widniała w części jako grunt leśny "LsV". Wójt Gminy [...] nie uzyskał zgody na dokonanie zmiany przeznaczenia spornego gruntu w planie, a zatem nie był uprawniony do dokonywania zmiany przeznaczenia w odniesieniu do fragmentu leśnego ww. działki. Oznacza to, że przy uchwalaniu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] doszło do naruszenia obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne.

Odnosząc się do podnoszonego w odpowiedzi na skargę braku konieczności uzyskania zgody na przeznaczenie spornego gruntu na cele nieleśne z uwagi na treść map ewidencyjnych wskazujących, że działka nr [...] stanowi w całości pastwisko należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2000, Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków w skład spornej działki, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, wchodził grunt ewidencyjnie leśny, to organ sporządzający plan miejscowy, winien był uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny, by zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, mógł przeznaczyć część terenu leśnego na cel inny niż leśny. Tym samym dokonanie zmiany przeznaczenia gruntu leśnego dla ww. działki na cel inny niż leśny winno nastąpić w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Wskazać należy, iż bezwzględnie, przeznaczenie działek determinuje sposób ich zagospodarowania. Zatem skoro powyższej zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dla ww. działki Gmina dokonała w planie bez uzyskania wymaganej zgody, bez której organ planistyczny nie był uprawniony do dokonywania zmiany przeznaczenia gruntu (art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), to stwierdzić należy, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, co prowadzić musiało do stwierdzenia nieważności postanowień zaskarżonej uchwały we wskazanym wyrokiem zakresie. Oznacza to, że przy uchwalaniu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] doszło do naruszenia obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w omawianym zakresie. Naruszenie trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 ust. 1 u.z.p. powodowało nieważność uchwały rady gminy podjętej w sprawie planu miejscowego. W orzecznictwie oraz doktrynie na tle przywołanego przepisu ugruntowany został pogląd, że zapisy dotyczące procedury sporządzania planu są kategoryczne, a klauzula w nim zawarta ma na celu zapewnienie ich bezwzględnego przestrzegania przez organy samorządu lokalnego. Podkreślano, że skoro plan miejscowy jest przepisem gminnym, a więc prawem lokalnym powszechnie obowiązującym, to obowiązek ścisłego przestrzegania rygorów jego stanowienia jest jedną z gwarancji państwa prawnego w tworzeniu prawa lokalnego (wyrok WSA w Opolu z 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 575/08). Tak restrykcyjna sankcja nie została recypowana do obecnie obowiązującej ustawy w zakresie planowania przestrzennego. Norma art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że jedynie istotne naruszenie trybu sporządzania planu powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Dla ustalenia istotności decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Innymi słowy, czy stwierdzone naruszenie procedury planistycznej mogłoby mieć wpływ na treść zapisów planu. Ustawa zaś z 1994 r. nie dawała możliwości gradacji wagi i charakteru uchybienia w procedurze stanowienia planu. Nie miało także znaczenia jaki obszar terytorialnie obejmuje część planu, co do której doszło do naruszenia trybu jego stanowienia. Dodatkowo trzeba podnieść, że brak decyzji w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia mógł mieć wpływ na treść planu w tej części. Odmowa wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia lasu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną skutkowałaby nadal przeznaczeniem leśnym. Trzeba pamiętać, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem jego ustalenia winny być zgodne z obowiązującą regulacją prawną. W świetle powyższego argumentacja Wójta przedstawiona w odpowiedzi na skargę nie mogła zadziałać wbrew skarżącemu, czyli doprowadzić do nieuwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 147 § 1 P.p.s.a. – należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały odnośnie działki objętej skargą, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił w punkcie II na mocy art. 200 w zw. 205 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty celowego dochodzenia praw w przedmiotowej sprawie stanowiło wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone na kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265).