Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 846/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, art. 32, art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta L. działając na podstawie art. 37 ust. 2, art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. A. Ż. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z lokalem usługowym o funkcji biurowej wraz z instalacjami wewnętrznymi w tym instalacją elektryczną, c.o. i gazu – kontynuacja budowy w celu jej ukończenia (kat.XIII obiektu budowlanego).

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje roboty budowlane, których wykonanie jest niezbędne dla ukończenia budowy. Obiekt, wraz z przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej linii energetycznej (WLZ), jest w znacznej części zrealizowany. Potwierdza to opis zaawansowania robót, przy czym z treści projektu budowlanego wynika, że do zakończenia budowy pozostało wykonanie niektórych ścianek działowych w pomieszczeniach lokalu usługowego oraz roboty wykończeniowe (wykonanie posadzek, parkietów i wykładzin) w pomieszczeniach mieszkalnych i przestrzeni komunikacji wewnętrznej oraz montaż balustrad i fragmentów obróbek blacharskich.

Wszystkie instalacje wewnętrzne wykonano w całości.

Z przeprowadzonej oceny zgodności zamierzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] r. wynika, iż zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego prawa.

Organ ustalił, iż teren inwestycji położony jest w obszarze jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem "2MN/U" o przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną z usługami. Przy czym w § 24 ust 3 planu ustalono: "dla terenów od 1MN/U do 18 MN/U jako podstawowe przeznaczenie:

1) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną,

2) zabudowę mieszkaniowa jednorodzinna z usługami,

3) usługi komercyjne, z wyłączeniem gastronomii na terenach 2MN/U, 3MN/U, i 4MN/U.

4) handel detaliczny, usługi oświaty na terenach 8MN/U i 14MN/U.

Powyższe dowodzi zgodności zamierzenia z prawem miejscowym. Potwierdza ją również zapis § 24 ust, 1 tekstu planu: "wyznacza się tereny zabudowy jednorodzinnej z usługami, oznaczone symbolami od 1MN/U do 18 MN/U' Przy czym zgodnie z § 24 ust. 4 ,,dla terenów wymienionych w ust 1 obowiązują następujące ustalenia szczegółowe:

1) wysokość zabudowy - minimum 2 i maksimum 3 kondygnacje nadziemne, tj. minimum 10 m i maksimum 15 m od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu, 4) dojazd do terenów: 2MN/U - z ulicy 1KD-D i 5KD-D".

Projekt budowlany zamierzenia w całości wypełnia powyższe zapisy, bowiem wnioskowany budynek ma 3 kondygnacje (2 kondygnacje i poddasze użytkowe), a jego wysokość wynosi 11,08 m w najwyższym punkcie.

Dojazd do budynku przewidziano od drogi 1KD-D (tj, w ulicy N.), Przedmiotowa inwestycja nie przekracza również ustanowionej planem linii zabudowy. Projekt przewiduje również, w ilości odpowiedniej do potrzeb, miejsca postojowe dla przedmiotowej inwestycji.

Ponadto zamierzenie spełnia wymogi § 5 pkt 4 planu o treści: Jako powierzchnię biologicznie czynną należy pozostawić minimum 10% powierzchni terenu inwestycji na terenach (...) od 1 MN/U do 18 MN/U".

Oceniając wypełnienie powyższych dyspozycji organ ustalił na podstawie bilansu terenu że powierzchnia zieleni wynosi 327,27 m2, co w stosunku do powierzchni działki 706.00 nr stanowi pozostawienie 46% powierzchni biologicznie czynnej, co spełnia wymóg planu.

Następnie Starosta L. wskazał w uzasadnieniu, że ocena dokumentów, przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy potwierdza również zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Objęty niniejszym postępowaniem obiekt jako wolno stojący usytuowany jest w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] i 4 m od granicy z działką nr[...]. Organ stwierdził iż projekt ten nie narusza wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm,), a w szczególności § 12 ust, 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

Projektant dodatkowo w projekcie budowlanym zawarł analizę techniczną lokalizacji budynku w kontekście wymogów przepisów przeciwpożarowych, a także odnośnie zacieniania i przesłaniania, wykazując zgodność usytuowania budynku z przepisami prawa. Na podstawie przeprowadzonej analizy solarnej tzw. "linijki słońca" wykazał, że projekt budowlany nie narusza przepisów w sprawie nasłonecznienia, bowiem pokoje znajdujące się na piętrze budynku usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...] mają zapewnione nasłonecznienie przez więcej niż

3 godziny w ciągu dnia, co wypełnia wymogi przepisów § 13 powołanego wyżej rozporządzenia.

Projekt budowlany, stanowiący załącznik do wniosku inwestora z dnia 3 października 2011 r. jest kompletny i zgodny z wymaganiami przepisów. Został też opatrzony opiniami i uzgodnieniami na podstawie przepisów szczególnych, w tym m.in. pozytywnymi opiniami rzeczoznawców, do spraw sanitarnohigienicznych.

Z analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż materiał ten spełnia wymagania art, 33 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a ponadto, jak wykazano wcześniej, inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. nr[...].

Organ orzekający wyjaśnił również w uzasadnieniu, że analizując materiał dowodowy, a w szczególności projekt zagospodarowania terenu organ kierował się między innymi zapisem art. 4 Prawa budowlanego, wedle którego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami. Wskazał przy tym, że inwestor planując budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami nie narusza prawa. Organ wbrew zarzutom B.M. nie znalazł argumentów popartych konkretnym przepisem prawa, na podstawie których mógłby domagać się wyeliminowania z projektu budowlanego zamierzonego przez inwestora urządzenia w domu jednorodzinnym kilku łazienek i aneksów kuchennych. Przepis art. 3 pkt 2a definiuje pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przez który należy rozumieć "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowe, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku".

Przy czym "lokal mieszkalny" w rozumieniu § 3 pkt 9 powołanego powyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie to "zespól pomieszczeń mieszkalnych mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiającymi stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego". Natomiast pomieszczenia pomocnicze zgodnie z przepisem § 3 pkt 11 tego rozporządzenia to pomieszczenia znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności". Przepisy nie ograniczają ilości takich pomieszczeń w jednym lokalu mieszkalnym. Organ, jak też inny podmiot, nie mogą więc narzucać inwestorowi rozwiązań funkcjonalnych budynku, ani tez sposobu zagospodarowania działki, o ile jest on zgodny z obowiązującym przepisami prawa.

W zakończeniu uzasadnienia Starosta L. stwierdził, że w toku postępowania organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek ocenić wniosek pod kątem zgodności z przepisami prawa z uwzględnieniem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Jakkolwiek ochrona taka, obejmuje szeroki zakres oddziaływania jednej nieruchomości na inne sąsiednie, to jednak podlega też pewnym ograniczeniom. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. Wiąże się to z możliwością prawidłowego korzystania ze swoich nieruchomości zarówno przez inwestora jak i przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Organ rozpatrując sprawę w przedmiocie pozwolenia na budowę umożliwiającego ukończenie inwestycji rozważył te kwestie mając na względzie prawo miejscowe, przepisy Prawa budowlanego oraz przepisy techniczno-budowlane, co wykazano wyżej. Zdaniem organu orzekającego w świetle powyższych okoliczności wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art 32 ust. 4 Prawa budowlanego należało uwzględnić wniosek inwestora.

Z materiału sprawy wynika, że decyzję Starosty L. powyżej opisaną poprzedziły wskazane poniżej czynności procesowe stron postępowania oraz orzecznicze organów administracji architektoniczno-budowlanej właściwych instancyjnie i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu:

- decyzją Starosty L. Nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. Ż., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. – A.Ż., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wewnętrznymi instalacjami w tym: wewnętrznymi instalacjami w tym: wewnętrzną linią zasilającą i wewnętrzną instalacją gazu oraz budowę zjazdu z ul. N., działka nr [...], [...], [...], [...], obręb [...] miasta L.;

- decyzją Wojewody D. Nr [...] z dnia [...] r. utrzymano w mocy decyzję Starosty L. Nr [...] z dnia [...] r. a inwestor przystąpił do realizacji inwestycji;

- na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła B. M.; a przed wydaniem wyroku, decyzją Starosty L. Nr [...] z dnia [...] r. zmieniono decyzję Starosty L. Nr [...] z dnia [...] r. i zatwierdzono projekt zamienny obejmujący zmianę funkcji budynku z budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek usługowy - usługi komercyjne oraz zmianę zagospodarowania terenu w zakresie usytuowania miejsc parkingowych oraz zjazdu z ulicy N.;

- wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011r (sygn. akt II SA/Wr 713/10j uchylono decyzję Wojewody D. Nr [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

- decyzją z dnia [...] r. (znak [...] Starosta L. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] r. zmieniającej decyzję Starosty L. Nr [...] z dnia [...]r. i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny;

- w dniu [...] r. w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ pierwszej instancji, inwestor wycofał swój wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji a Starosta L. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w omawianej sprawie;

- w dniu [...] r. inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego - usługi zamieszkania zbiorowego oraz pomieszczenia biurowe - kontynuacja budowy, ul. N. w L., działka nr[...], [...], [...], [...],[...];

- decyzją Starosty L. Nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. Ż. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. – A.Ż. pozwolenia na budowę budynku usługowego o funkcji usługi zamieszkania zbiorowego oraz pomieszczenia biurowe wraz z instalacjami wewnętrznymi w tym instalacją elektryczną, c.o. i gazu oraz zjazdem i miejscami parkingowymi - kontynuacja budowy, działka nt[...], [...], [...], [...] , [...] obręb [...] miasta L.;

- decyzją Wojewody D. Nr [...] z dnia [...] r. uchylono powyższą decyzję Starosty L. i przekazano sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji;

- w dniu [...] r. w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ pierwszej instancji inwestor wycofał swój wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a Starosta L. decyzją Nr [...] z dnia [...]r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w omawianej sprawie;

- w dniu [...] r. A. Ż. prowadzący działalność gospodarczą

pod nazwą M. – A. Ż., wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z lokalem usługowym o funkcji biurowej wraz z instalacjami wewnętrznymi w tym instalacją elektryczną, c.o. i gazu - kontynuacja budowy w celu ukończenia działka nr[...] , [...] ,[...] , [...],[...]obręb [...] miasta L.;

- decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla w/w inwestycji;

- od powyższego rozstrzygnięcia odwołała się B. M., a Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty L. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji;

- decyzją z dnia [...] r. Nr[...]Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.Ż. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. A. Ż. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stającego z lokalem usługowym o funkcji biurowej wraz z instalacjami zewnętrznymi, w tym instalacją elektryczną, c.o. i gazu – kontynuacja budowy w celu jej ukończenia (kategoria XIII obiektu budowlanego), działka nr[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] miasta L.

Decyzja ta wcześniej opisana została w toku instancyjnym zaskarżona przez B. M., która w odwołaniu zarzuciła wydanie jej z naruszeniem prawa, w tym przede wszystkim niewłaściwą interpretację przepisów powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych, użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836), ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388), ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 4, poz. 27) i ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorskich (Dz.U. Nr 71, poz. 733).

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 37 ust. 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4.

Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy inwestycja nie została zakończona, a inwestor na skutek wskazanych w powołanym przepisie okoliczności nie posiada wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, warunkiem kontynuacji procesu budowlanego jest uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatwierdzony taką decyzją projekt budowlany powinien obejmować zarówno już wykonane roboty budowlane jak i te, których realizacja jest niezbędna w celu zakończenia inwestycji. Jedynie w oparciu o tę regulację możliwe jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ustawy - Prawo budowlane w sytuacji gdy część robót budowlanych została już wykonana w oparciu o decyzję wyeliminowaną z obrotu prawnego.

Wymagania, których spełnienie stanowi warunek udzielenia pozwolenia na budowę zostały określone w treści art. 32-35 ustawy - Prawo budowlane.

Następnie Wojewoda D. przywołał w uzasadnieniu przepisy art. 33 ust. 2 pkt 1-3 i art. 35 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy oraz odnoszące się do terenu zainwestowania ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do których przedmiotowa inwestycja powinna być dostosowana.

Organ orzekający stwierdził jednocześnie, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożony projekt jest zgodny z przepisami technicznymi, a ponadto przedstawiono w nim analizę techniczną budynku w kontekście wymogów przepisów przeciwpożarowych oraz analizę zacieniania i przesłaniania potwierdzającą zgodność użytkowania budynku z przepisami prawa.

Wojewoda D. zwrócił też uwagę, że projekt spełnia wymogi określone w art. 34 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, zawiera projekt zagospodarowania działki, inwentaryzację stanu istniejącego, projekt architektoniczno-budowlany obejmujący planowane do realizacji zmiany i opatrzony wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, w tym m.in. opinię rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych. Ponadto projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się zaświadczeniami właściwej izby skarbowej, a projektant przedłożył również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

W dalszej części uzasadnienia organ orzekający w szczegółowy i wyczerpujący sposób odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniając m.in., że zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2a ustawy — Prawo budowlane pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego rozumieć należy budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku.

Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia całkowita budynku wynosi 587,30 m2, natomiast powierzchnia lokalu usługowego - 73,94 m2. Nie został zatem przekroczony dopuszczony prawem stosunek powierzchni lokalu usługowego do powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie zaś z § 3 pkt 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mieszkanie stanowi zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Zgodzić się zatem należy ze Starostą L., iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny wkraczać w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne obiektu, o ile zgodne są one z przepisami prawa.

Ponadto wskazując na ustalenie zawarte w § 5 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r., zgodnie z którym ochronę krajobrazu kulturowego należy zapewnić poprzez kształtowanie nowej zabudowy (jej formy i skali) na zasadzie kontynuacji cech przestrzennych zabudowy istniejącej, jako jej twórczej interpretacji, Wojewoda D. wyjaśnił, że w projekcie budowlanym zamieszczono informację, iż projektowany zespół stanowi kontynuację zabudowy mieszkalnej w tym rejonie, a na sąsiednich działkach zrealizowana została zabudowa wielorodzinna i jednorodzinna, a działka inwestora jest łącznikiem pomiędzy wysoką zabudową wielorodzinną a zabudową jednorodzinną. Powyższe ustalenia planu miejscowego nie dają organowi administracji architektoniczno-budowlanej podstaw do zakwestionowania przyjętej przez architekta koncepcji zabudowy działki.

W odniesieniu natomiast do zarzutu ograniczenia dostępu do naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia organ podkreślił, że za prawidłowość przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań w tym zakresie odpowiada projektant, który stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane składa oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W przedmiotowej sprawie stosowne oświadczenie zostało złożone. Ponadto w projekcie budowlanym, jak i w dokumentacji złożonej do akt w toku postępowania przed organem pierwszej instancji znajduje się sporządzona przez projektanta analiza lokalizacji budynku pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Opracowanie zawiera część opisową oraz rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej i wykazało, że wymogi ustalone przepisami prawa spełnione są nie tylko przy założeniu, iż oś okna w budynku przesłanianym wyznaczona jest na wysokości 0,85 m, tj. na wysokości parapetu, ale i gdy obliczenia uwzględniają oś okna na wysokości podłogi.

Ponadto odnosząc się do zarzutu, iż we wnioskowanym budynku wykonano odprowadzanie wód opadowych na teren działki inwestora, co skutkuje wystąpieniem odcieków i trwałego zawilgocenie podstawy ściany południowej budynku zlokalizowanego na działce nr[...]– Wojewoda D. wyjaśnił, że inwestor planuje budowę kanalizacji deszczowej poprzez przyłącza do istniejącej sieci kd. Wody opadowe z dachów odprowadzane docelowo mają być do sieci miejskiej kanalizacji deszczowej zgodnie z warunkami wydanymi przez Urząd Miasta w L.

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 176/2004 "ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę polega na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, zabezpieczeniu przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Ochrona ta obejmuje również gwarancję należytego dopływu światła dziennego oraz zabezpieczenia przed hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, a nadto zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. O naruszeniu tych interesów można mówić jednak tylko wtedy gdy naruszone zostały konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Granice praw i obowiązków wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym, mającym na celu wydanie pozwolenia na budowę określają przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy. Poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego pozostają natomiast osobiste poglądy, życzenia i oczekiwania stron co do warunków ich egzystencji w relacji z planowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może być podstawą kwestionowania legalności, to jest zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę."

Co do kwestii zubożenia i degradacji działki skarżącej organ wyjaśnił, iż roszczenia z tego tytułu mają charakter cywilnoprawny i jako takie mogą być ewentualnie dochodzone przed sądem powszechnym, wskazując dodatkowo, iż w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą naruszenia art. 37 ust 2 ustawy Prawo budowlane, organ wyjaśnił, że w przypadku, gdy inwestycja nie została zakończona, a inwestor nie posiada wymaganego pozwolenia na budowę w wyniku uchylenia przedmiotowej decyzji (np. przez sąd, jak w przedmiotowej sprawie) roboty budowlane można kontynuować dopiero, gdy inwestor uzyska wydaną przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzję o pozwoleniu na budowę, obejmującą roboty budowlane niezbędne do dokończenia takiej inwestycji.

Uzyskane w ten sposób pozwolenie na budowę powinno zatwierdzać nowy projekt budowlany obejmujący także tę część obiektu, która została już wykonana, zatem uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę jest konieczne, niezależnie od tego, na jakim etapie robót budowlanych pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego (w trakcie realizacji budowy, czy w przypadku faktycznego wykonania wszystkich robót budowlanych).

Wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę należy do kompetencji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Jedynie w przypadku, gdy w sprawie prowadzone było postępowanie dotyczące istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót, o której mowa w art. 51 ust 4 ustawy - Prawo, budowlane, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego.

Dodatkowo organ orzekający wyjaśnił, że analiza akt rozpatrywanej sprawy, tj. porównanie projektów budowlanych, na podstawie których wnioskowana inwestycja była realizowana (projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty L. Nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją Nr [...] z dnia[...] .) z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych nie wykazało wystąpienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wobec czego wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę należy do kompetencji właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała B. M. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji niezgodność z przepisami ustawy – Prawo budowlane i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie zawartym w niej rozstrzygnięciem interesu prawnego.

W obszernym uzasadnieniu skargi B. M. wskazała przede wszystkim, że inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011 r. Skarżąca zwrócił też uwagę, ze niezrozumiałe jest używanie przez organy orzekające w postępowaniu instancyjnym czasu przyszłego w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, skoro obiekt od dwóch lat istnieje. Nie jest to też – jak stanowczo stwierdziła skarżąca – budynek jednorodzinny bowiem wydzielono w nim pięć odrębnych mieszkań i lokal usługowy, a swoją kubaturą parokrotnie przekracza kubaturę budynków sąsiednich. Nie można też – zdaniem skarżącej – uznać to za łącznik pomiędzy wysoką zabudową wielorodzinną, a zabudową jednorodzinną, jak określają to organy orzekające, bowiem budynek ten stanowi w istocie rażące naruszenie ładu architektonicznego osiedla i jego koncepcji urbanistycznej.

W zakończeniu uzasadnienia skargi B. M. zarzuciła organowi odwoławczemu ignorowanie jej uzasadnionego interesu prawnego poprzez przyjęcie, że oświadczenie projektanta stanowi gwarancję prawidłowości i poprawności rozwiązań projektowych.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 21 lutego 2013 r. skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, podtrzymując twierdzenie i wnioski w niej zawarte, a ponadto złożyła do akt sprawy pismo procesowe, stanowiące uzupełnienie treści skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § Zastawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Ponadto poprzedzając wyjaśnienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że w istniejących warunkach prawnych organ administracji architektoniczno-budowlanej jest uprawniony do stwierdzenia, iż projektant – jako osoba wykonująca samodzielne funkcje techniczne, podlegające regulacji art. 12 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane – poświadcza zgodność sporządzonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i ponosi odpowiedzialność zawodową, a także cywilnoprawną za nieprawidłowe w tym zakresie rozwiązania projektowe przyjęte w przedłożonym do zatwierdzenie projekcie budowlanym. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, określającym konieczne czynności właściwego organu administracyjnego, poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego ustawodawca zobligował ten organ do sprawdzenia m.in. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i wykonania w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego o wpisie na listę jej członków, potwierdzającym prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (art. 35 ust. 1 pkt 2 i 4).

Z kolei wskazany powyżej przepis art. 20 ust. 2 omawianej ustawy wymaga od projektanta zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.

Z przyjętych regulacji ustawowych wynika jednoznacznie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, natomiast jest upoważniony do uznania, że zgodność tę gwarantuje stosowne oświadczenie projektanta i ewentualnie osób sprawdzających, o których mowa w art. 20 ust. 2 wskazywanej powyżej ustawy – Prawo budowlane (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 480/10, Lex nr 665488).

Z tych względów Sąd uznał, że nie zasługiwał na akceptację zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów: § 204, § 309, § 316 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wcześniej powoływanego.

Orzekając kasacyjnie Sąd uwzględnił natomiast to, że przepisy ustawy – Prawo budowlane, które stanowiły podstawę materialnoprawną orzekania w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w rozpoznawanej sprawie należą do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji – jako postępowanie w sprawie administracyjnej – przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.

W procedurze administracyjnej do przepisów postępowania o uniwersalnym charakterze należą zasady sformułowane m.in. w art. 7 i art. 77 § 1 – 81 kpa, ustalające niektóre reguły postępowania wyjaśniającego.

Wskazany powyżej przepis art. 7 kpa statuuje zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie. Obowiązkowi temu podporządkowany jest każdy organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie administracyjnej i dysponujący kompetencją decyzyjną, a zadośćuczynienie mu następuje poprzez ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie zgodnego z prawem orzeczenia, którym organ załatwia sprawę w rozumieniu przepisu art. 104 kpa. Realizując ten obowiązek właściwy w sprawie organ powinien przestrzegać reguł przyjętych w przepisach art. 77 § 1 i art. 80 kpa, gwarantujących prawidłowość czynności wyjaśniających.

W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie naruszyły prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybiły ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenia wadliwości wymagającą ich uchylenia.

Zważyć przede wszystkim należy, że powoływany już wcześniej w uzasadnieniu przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi w pkt. 1, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku planu miejscowego.

Z materiału sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że teren zainwestowania tj. działki położone przy ul. N. w L., oznaczone numerami ewidencyjnymi:[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] miasta L., objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...] r. W tym akcie planistycznym przedmiotowy obszar należy do terenu oznaczonego symbolem 2MN/U, którego przeznaczenie lokalny pracodawca określił jako teren zabudowy jednorodzinnej z usługami.

Zdaniem Sądu wobec faktu, że w osnowie decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty L. wnioskowana inwestycja określona jest jako "kontynuacja budowy w celu jej ukończenia" należy też zwrócić uwagę, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do którego przeprowadził swoją ocenę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poprzednio orzekając w sprawie tej inwestycji (wyrok z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 713/10) tj. w planie nr [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. Nr [...] teren inwestycji zawierał się w obszarze jednostki strukturalnej [...] MN, przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (wolnostojącą, bliźniaczą, szeregową).

W obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia zastosowano przy orzekaniu w sprawie w administracyjnym postępowaniu instancyjnym zachowana dla przedmiotowego obszaru funkcja zabudowy jednorodzinnej uzupełniona została o funkcję usługową.

Taka funkcja została też przewidziana w zatwierdzonym projekcie budowlanym w części kondygnacji przyziemia i w sposób przewidziany w projekcie zrealizowana przez inwestora w wybudowanym obiekcie, nie przekraczając 30% jego całkowitej powierzchni.

Istotne jednak jest, że zaskarżoną decyzją udzielono A.Ż., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. A. Ż. pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego wolnostojącego z lokalem usługowym o funkcji biurowej wraz z instalacjami wewnętrznymi w tym instalacją elektryczną, c.o. i gazu – kontynuacja budowy w celu jej ukończeniu (kat. XII obiektu budowlanego) na działkach nr[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] miasta L.

Kategoria XIII obiektu przyjęta w decyzjach wydanych w tej sprawie w postępowaniu instancyjnym oznaczająca wg załącznika do ustawy - Prawo budowlane inne budynki mieszkalne została zmieniona postanowieniem Starosty L. z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 113 § 1 kpa i orzekającym – na żądanie strony – o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji Starosty L. Nr [...] z dnia [...] r. na kategorię I obiektu, oznaczającą wg tego załącznika budynki mieszkalne jednorodzinne

Jednocześnie w tym samym trybie rektyfikacji decyzji zmieniono zawarty w pkt 5 zapis dotyczący obowiązku wykonania ostatecznej decyzji o pozwolenia na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego obiektu na zapis informujący o obowiązku zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania.

Z materiału sprawy wynika zatem z sposób jednoznaczny, że inwestorowi – zgodnie z treścią wniosku i dokumentacją projektową – udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym, zatwierdzając jednocześnie projekt budowlany obejmujący budynek mieszkalny jednorodzinny z usługą.

Definicja legalna obiektu budowlanego określonego jako budynek mieszkalny jednorodzinny przyjęta została zapisem art. 3 pkt 2 a powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni budynku.

Tak określone przez ustawodawcę warunki powinien spełniać obiekt zrealizowany w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L. w obszarze oznaczonym symbolem 2 MN/U.

Istotne też jest, że wyjaśnienie pojęcia "mieszkanie" zamieszczone zostało w § 3 pkt 9 powoływanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącym, że jest to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.

Wyjaśniając natomiast pojęcie pomieszczenia mieszkalnego i pomocniczego w tym akcie wykonawczym pracodawca postanowił, że przez pomieszczenie mieszkalne należy rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego (§ 3 pkt 10), a przez pomieszczenie pomocnicze należy rozumieć znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego, służące do celów komunikacji wewnętrznej higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności.

W ocenie Sądu – uwzględniającego przedstawione powyżej uwarunkowania prawne – w przedmiotowym budynku zrealizowanym na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego wydzielono – jak zarzuca się w skardze – pięć lokali mieszkalnych i jeden lokal użytkowy o funkcji biurowej, co wyłącza możliwość kwalifikowania go jako budynek mieszkalny jednorodzinny z lokalem usługowym a w konsekwencji eliminuje możliwość stwierdzenia zgodności projektu budowlanego, zawierającego takie rozwiązanie projektowe z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego dla terenu zainwestowania przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami.

Zważyć przy tym należy, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzednio wskazywanego zgodność w tym zakresie, podlegająca obowiązkowej ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej właściwego w sprawie jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zatwierdzenia projektu budowlanego.

Analiza znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego, w tym przede wszystkim rzutów przyziemia, piętra i poddasza oraz przyjęta na tych kondygnacjach modularna koncepcja planistyczna upoważniają do stwierdzenia, że projekt obejmuje pięć odrębnych mieszkań – w rozumieniu § 3 pkt 9 powoływanego wcześniej rozporządzenia – i jeden lokal usługowy o funkcji biurowej.

Przedstawione w projekcie rozwiązania nie stwarzają natomiast – w uznaniu Sądu – żadnej wiarygodnej podstawy do przyjęcia, że w przedmiotowym budynku wydzielono nie więcej niż jeden lokal mieszkalny i lokal użytkowy, zgodnie z kryteriami przyjętymi dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym, na realizację którego inwestor uzyskał pozwolenie na budowę.

Fakt niewrysowania przez projektanta drzwi wejściowych w niewątpliwie przeznaczonych do tego miejscach w każdym z modułów zawierających takie same – funkcjonalnie – pomieszczenia mieszkalne i pomocnicze nie może dowodzić tego, że budynek zawiera jeden lokal mieszkalny i lokal użytkowy, a w konsekwencji odpowiada definicji zawartej w art. 3 pkt 2 a ustawy – Prawo budowlane.

Wyjaśnić w tym kontekście należy również, że Sąd w składzie orzekającym akceptuje stanowisko organów właściwych instancyjne, wyrażone w stwierdzeniu, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne obiektu, o ile są zgodne z przepisami prawa. Istotny jest jednak warunek sformułowany in fine, który w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony, a akcentowana w przywołanym stwierdzeniu niemożność weryfikowania rozwiązań funkcjonalnych zawartych w projekcie oznacza w istocie przyzwolenie na obejście prawa, czy inaczej akceptację działań niezgodnych z prawem.

Zważyć też należy – na co zwracano już uwagę w judykaturze sądowoadministracyjnej, że przesadnie akcentowanie przez właściwe organy prawo zabudowy nieruchomości posiadanej nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych.

Ograniczenie to znajduje oparcie zwłaszcza w przepisach ustawy – Prawo budowlane, w tym w jej art. 35 ust. 1 pkt 1, który określa zakres i formę ingerencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zaliczyć trzeba także ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (np. wyrok NSA z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2342/10, Lex nr 1145585).

Odnosząc przedstawione powyżej kwestie do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że organy właściwe instancyjnie przeprowadziły warunkującą możliwość udzielenie pozwolenia na budowę czynność sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób wadliwy, naruszający wymogi określone w art. 7 i art. 80 kpa. W dokonanej w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane czynności sprawdzającej w zakresie powyżej opisanym organy uchybiły obowiązkowi respektowania praworządności jako postulatu państwa prawa ani nie uwzględniły całokształtu materiału dowodowego. Należy przy tym wskazać, że ocena istotnych w sprawie okoliczności musi być dokonywana w sposób racjonalny z zachowaniem reguł wnioskowania oraz z uwzględnieniem wiedzy fachowej, doświadczenia zawodowego i życiowego. Takie reguły ocenne są przyjęte w każdej procedurze. (W. Siedlecki: Postępowanie cywilne; Warszawa 1986; Z. Świda-Łagiewska: Zasada swobodnej oceny dowodów w polskim procesie karnym, Wrocław 1983; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006).

Dodatkowo należy wyjaśnić, że w myśl przepisu art. 35 ust. 4 (a contario) ustawy – Prawo budowlane decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana tylko w przypadku spełnienia wymagań określonych m.in. w art. 35 ust. 1 tej ustawy.

W rozpoznanej sprawie ten warunek – w ocenie Sądu – nie został spełniony, bowiem przedłożony projekt budowlany, przewidujący budynek nie odpowiadający definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dla terenu zainwestowania przyjęto przeznaczenie – zabudowy jednorodzinnej z usługami.

Wobec stwierdzonego naruszenia prawa w przedstawionym powyżej zakresie nie było istotne – zdaniem Sądu – rozważanie zachowania przez przedmiotowy obiekt parametrów zabudowy wskazanych dla odpowiedniej jednostki strukturalnej w uchwale planistycznej.

W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji jako naruszające przepisy prawa wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej we wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 powołanej powyżej ustawy.

Rozpatrując sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu przedstawione w uzasadnieniu.