Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1187/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 1998 nr 98 poz 607
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.), Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech - Kłak, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt II SA/Wa 406/09 w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o utracie prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od I. C. na rzecz Prokuratora Generalnego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 maja 2009r., sygn. akt II SA/Wa 406/09, oddalił skargę I. C. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o utracie prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 16 lipca 1999 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie prokuratora w stanie spoczynku I. C., w toku którego wykazano, że w latach 1955-1956 pełnił on służbę w Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Publicznego W., gdzie zajmował merytoryczne stanowisko referenta i oficera operacyjnego, sekcji [...] Wydziału [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2000 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] maja 2000r. Prokurator Generalny stwierdził, że I. C. utracił prawo do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku.

Skarga na powyższą decyzję z dnia [...] maja 2000 r. została oddalona przez Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt II SA 1560/00.

W dniu 22 listopada 2000 r. I. C. złożył wniosek o wznowienie zakończonego postępowania administracyjnego w przedmiocie pozbawienia go stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Podał, że ustalił dane dwóch byłych bezpośrednich przełożonych z okresu swego zatrudnienia w organach bezpieczeństwa publicznego – J. K. i J. A., którzy złożyli oświadczenia nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, których treść winna mieć wpływ na wynik sprawy.

Po wznowieniu postępowania Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] maja 2002 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2000 r.

Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 maja 2003 r., sygn. akt II SA 2077/02.

Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. (sygn. akt OSK 114/04) uchylił wyżej wskazane orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1345/04 uchylił decyzję z dnia [...] maja 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2002 r.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przedstawienie dowodu prowadzącego do zastosowania w sprawie art. 7 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr 98, poz. 607 ze zm.), a w rezultacie wyłączenie możliwości zastosowania w sprawie art. 7 ust 1 pkt 2 i 3, wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, które w ocenie Sądu, nie zostało w sprawie przeprowadzone.

Realizując wytyczne Sądu, Prokurator Generalny zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej o dostarczenie dokumentów dotyczących służby I. C. w Sekcji [...] Wydziału [...] Urzędu ds. Bezpieczeństwa Publicznego W. oraz odnoszących się do struktury organizacyjnej tej jednostki.

Dodatkowo postanowieniem Prokuratury Apelacyjnej w P. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] powołano w sprawie biegłego historyka celem stwierdzenia, jakie faktycznie czynności były wykonywane przez I. C. w spornym okresie.

Po ponownej analizie materiału dowodowego Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...], odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] maja 2000 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi I. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008r. sygn. akt. II SA/Wa 1796/07 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu stwierdził, że Prokurator Generalny nieprawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznając za niewiarygodny dowód z zeznań powołanych przez skarżącego świadków, na okoliczność wykonywania przez niego, w okresie zatrudnienia w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego W., wyłącznie zadań niezwiązanych ze zwalczaniem organizacji oraz osób działalności na rzecz suwerenności i niepodległości Polski. Sąd podkreślił, że organ nie wykazał, że komórka, w której pracował skarżący, wykonywała wyłącznie czynności o charakterze represyjnym wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Polski.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 553/08 uchylił powyższy wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji podkreślił, że dokonując odmiennej od organu oceny materiału dowodowego, należało odnieść się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nieprawidłowo Sąd I instancji uznał, że to organ ma wykazać okoliczności z art. 7 ust. 3 powołanej ustawy, gdyż ciężar ich udowodnienia spoczywa na skarżącym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu oddalił skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że przedmiotowa sprawa została wszczęta w trybie wznowieniowym, co oznacza, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku skarżącego. Ostateczna decyzja w tym przedmiocie została wydana przez Prokuratora Generalnego [...] maja 2000 r. Jej treść i legalność została zweryfikowana, zbadana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 8 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 1560/00, oddalił skargę I. C. na ostateczną decyzję Prokuratora Generalnego z [...] maja 2000 r.

Ponadto Sąd stwierdził, że wykładnia art. 8 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw nie budzi wątpliwości, iż sam fakt pełnienia służby lub pracy w organach określonych w art. 7 ust. 1 pkt. 1-4 powoduje automatycznie utratę prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Zawarte w tym przepisie sformułowanie tracą prawo do stanu spoczynku i uposażenia zawiera w sobie kategoryczny i obligatoryjny nakaz ustawodawcy do stwierdzenia utraty tych praw. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżący w latach 1955-1956 pełnił służbę w Urzędzie do spraw Bezpieczeństwa Publicznego, jako referent, a następnie oficer sekcji [...] Wydziału [...]. Sporne jest, czy zaistniały przesłanki wyłączające utratę prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku określone w art. 7 ust. 3 pkt 2 omawianej ustawy. Przepis ten daje możliwość zachowania prawa do stanu spoczynku i uposażenia osobom, które udowodnią, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w strukturach, jednostkach i na stanowiskach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 wykonywały wyłącznie zadania niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. Wykładnia tego przepisu, w ocenie Sądu I instancji, prowadzi do wniosków, iż ciężar udowodnienia ww. okoliczności spoczywał na skarżącym.

W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił dowodu na okoliczność, iż podczas zatrudnienia w latach 1955-1956 w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa wykonywał wyłącznie zadania niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP.

Zeznań świadków J. A. i J. K., ich wiarygodność, rzetelność, spójność nie można oceniać było w oderwaniu od innych zgromadzonych w sprawie materiałów dowodów, w szczególności w oderwaniu od dowodu z dokumentów i dowodu z opinii biegłego sporządzonej przez historyka-specjalistę Instytutu Pamięci Narodowej.

Według opinii biegłego historyka cały Wydział [...] (w którym pracował skarżący), w tym sekcja [...] Wydziału [...], jako jednostka operacyjna zajmował się pracą operacyjno-kontrwywiadowczą w instytucjach naukowych, kulturalnych, wydawniczych, w prasie i radiu, w służbie zdrowia i opiece społecznej, w organizacjach i stowarzyszeniach społecznych, ochroną delegacji naukowych i artystycznych wyjeżdżających do krajów kapitalistycznych. Owa działalność kontrwywiadowcza, prowadzona na terenie miasta W., podobnie jak w całym "pionie trzecim" resortu BP, polegała na zwalczaniu wszelkich działań antypaństwowych, czyli takich, które godziły w ustrój PRL.

Treść tej opinii jednoznacznie dowodzi, że skoro cały Wydział [...] jako jednostka operacyjna zajmował się pracą operacyjno - kontrwywiadowczą polegającą na zwalczaniu działań antypaństwowych, czyli takich, które godziły w ustrój PRL to zadania te musiał wykonywać każdy zatrudniony w tym skarżący.

Przytoczonych przez biegłego dokumentów, stanowiących podstawę wydania opinii strona skarżąca nie kwestionowała w zakresie ich treści, wiarygodności, oraz samego faktu, ich istnienia. Uznać zatem należało, że skarżący nie kwestionuje dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawie, to jest dowodów na których oparto opinię lecz jedynie wnioski wywiedzione, postawione przez biegłego historyka wynikające z ich analizy.

W ocenie Sądu zeznania świadków, sprowadzające się do jednomyślnego twierdzenia, że Sekcja [...] Wydziału [...] wykonywała wyłącznie zadania zabezpieczające o charakterze porządkowym mające na celu zabezpieczenie od strony organizacyjnej świąt państwowych, wizyt delegacji zagranicznych, imprez państwowych, wizyt kulturalnych i politycznych, zawodów sportowych trafnie Prokurator Generalny ocenił, jako mało wiarygodne. Ponadto, obarczone są one prawdopodobieństwem braku niepełnej pamięci z uwagi na upływ czasu.

Zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów, oraz dowód z opinii biegłego przeczą także wyjaśnieniom samego skarżącego, który analogicznie jak jego przełożeni twierdzi, iż wykonywał w latach 1955-1956 r. wyłącznie zadania związane z obsługą i zabezpieczeniem imprez, państwowych tj. zadania niezwiązane ze zwalczaniem i represjonowaniem osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego.

Nawet gdyby przyjąć, że Wydział [...] zajmował się poza działalnością kontrwywiadowczą także zabezpieczaniem oficjalnych uroczystości, to i tak okoliczność ta nie stanowiłaby wystarczającego dowodu, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o ustroju sądów powszechnych. Skarżący musiałby wówczas wykazać, że zajmował się wyłącznie tymi zadaniami.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł I. C., wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wnoszący skargę kasacyjną przedmiotowemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, tj. art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1998 r., Nr 98, poz. 607) poprzez:

a) błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, polegającą na zastosowanej przez Sąd niesłusznie rozszerzającej interpretacji tego przepisu i przyjęcie, że sam fakt pracy w organach bezpieczeństwa wyklucza przyznanie uprawnień do stanu spoczynku i wynagrodzenia z tym związanego, a tym samym nie danie szansy w procesie skarżącemu, który udowodnił, że nie miał żadnego związku ze zwalczaniem osób i organizacji, które działały na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego;

b) obrazę art. 7 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. przez przyjęcie, że I. C. nie spełnił wymogu wynikającego z cytowanego przepisu, podczas gdy prawidłowa ocena ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności zeznań świadków J. A. i J. K., a także innych dowodów dają podstawę do przyjęcia, iż wymieniony udowodnił, że podczas pracy w organizacjach bezpieczeństwa przez niespełna rok wykonywał wyłącznie zadania nie związane ze zwalczaniem ówczesnej opozycji;

c) obrazę art. 78 § 1 kpa polegającą na nieuwzględnieniu wniosku strony z dnia 1 czerwca 2006 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego historyka niezwiązanego z Instytutem Pamięci Narodowej, który z urzędu zajmuje się ustalaniem negatywnych działań organów bezpieczeństwa PRL;

d) obrazę art. 10 § 1 i 79 § 1 i 2 kpa, polegającą na tym, że I. C. nie został powiadomiony o miejscu i terminach przeprowadzania czynności przez biegłego, co uniemożliwiło mu branie czynnego udziału w każdym stadium postępowania;

e) obrazę art. 75 § 1 kpa przez przyjęcie, że w świetle zebranej dokumentacji historycznej dotyczącej charakteru pracy i zadań organów bezpieczeństwa PRL zeznania świadków i strony nie mają istotnego znaczenia;

f) obrazę art. 7 kpa przez przyjęcie, że opinia biegłego historyka jest w pełni wiarygodna, mimo że nie ustosunkował się on do zmian, jakie w grudniu 1954 r. nastąpiły w pracy organów bezpieczeństwa PRL i związanej z tym tzw. "odwilży";

g) obrazę art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez przyjęcie, że zebrany materiał dowodowy pozwala na jedynie słuszne orzeczenie, którego wyrazem jest zaskarżony wyrok.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów kpa nie mogą być w ogóle podstawą skargi kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem do postępowania przed tym sądem nie mają one zastosowania.

Ponadto, sformułowany zarzut błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. jest całkowicie nietrafny, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie przyjął interpretacji zaprezentowanej przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 powołanej ustawy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza sama strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez konstrukcję podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 powołanej ustawy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności, co do zasady, rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy można przejść do skontrolowania prawidłowości zastosowania prawa materialnego i jego wykładni.

Kasator zarzuca naruszenie przepisów art. 78 § 1, art.10 § 1 i 79, art. 75 § 1, art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Zarzut ten postawiony jest nieprawidłowo, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie procesuje w oparciu i przepisy kodeksu postępowania administracyjnego lecz w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, nie oznacza to jednak, że strona pozbawiona jest możliwości wykazania, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszeń przepisów k.p.a., których sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę. Każde bowiem niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia procedury administracyjnej, które miało wpływ na treść decyzji, jest naruszeniem przepisów p.p.s.a., obligujących ten Sąd do kontroli legalności decyzji administracyjnej i do jej uchylenia w przypadku opisanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Innymi słowy, nie jest możliwa sytuacja, w której pozostawienie w obrocie prawnym przez Sąd pierwszej instancji decyzji, istotnie naruszającej przepisy k.p.a. nie będzie stanowiło naruszenia przepisów p.p.s.a. Rzecz w tym tylko, aby oba rodzaje przepisów odpowiednio powiązać w podstawie skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej powołując przepisy kodeksu postępowania administracyjnego usiłuje podważyć stan faktyczny sprawy. Jednakże wobec nie powiązania zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. z zarzutem obrazy przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czyni ten zarzut nieskutecznym, gdyż Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej stosownie do wspomnianego wyżej art. 183 p.p.s.a.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalony przez Prokuratora Generalnego na jego podstawie stan faktyczny został zaakceptowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzez oddalenie skargi. Oznacza to, że stan faktyczny i ocena prawna dowodów nie może być zakwestionowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku zarzutu kasacyjnego, gdyż jak wcześniej wspomniano sprzeciwia się temu treść art. 183 p.p.s.a.

Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr 98, poz. 607) przepisy o stanie spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku nie mają zastosowania do sędziów i prokuratorów, którzy w latach 1944-1956 byli zatrudnieni, pełnili służbę lub funkcję w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także w nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich, związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego.

W sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżący pełnił w latach 1955-1956 służbę w Urzędzie d/s Bezpieczeństwa Publicznego W. gdzie zajmował stanowisko referenta a następnie oficera operacyjnego sekcji [...] Wydziału [...]. Stosownie do art. 7 ust. 3 przepisów tych nie stosuje się wobec osób, które:

1) udowodnią, że do służby i organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy,

2) udowodnią, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w strukturach, jednostkach i na stanowiskach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, wykonywały wyłącznie zadania niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.

Istota sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy w przedmiotowej sprawie skarżący wykazał zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 7 ust. 3 powołanej ustawy w szczególności, czy udowodnił, że podczas zatrudnienia w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego W. wykonywał wyłącznie zadania niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii biegłego oraz dołączonych do niej dokumentów archiwalnych pozwolił na ustalenie, że cały Wydział [...] (skarżący był w nim zatrudniony) jako jednostka operacyjna zajmował się pracą operacyjno - kontrwywiadowczą nakierowaną na zwalczanie osób i wszelkich organizacji, które mogły swoją działalnością zagrozić ówczesnym władzom, i których działanie godziło w ustrój PRL. Skoro zadania te wykonywał cały Wydział [...] to skarżący jako oficer operacyjny zatrudniony w tym wydziale także musiał wykonywać te zadania.

Analiza przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy prowadzi do wniosku, iż do utraty prawa do stanu spoczynku i związanego z tym uposażenia wystarczy sam fakt zatrudnienia w Urzędzie Bezpieczeństwa. Nie jest konieczne określenie wykonywanych w nim funkcji. Funkcje te mają natomiast znaczenie dla stwierdzenia, czy zaistniały przesłanki wyłączające z art. 7 ust. 3 ustawy. W tym jednak przypadku ciężar udokumentowania tych przesłanek spoczywa na skarżącym.

Skarżący nie wykazał, by w okresie pracy w UBP zajmował się wyłącznie wykonywaniem zadań o charakterze porządkowym mającym na celu zabezpieczanie wizyt delegacji zagranicznych oraz świąt państwowych i związanych z tymi świętami imprez publicznych, choć niewątpliwie zadania takie także wykonywał, za czym przemawia treść dokumentów archiwalnych dołączonych do akt. Jednakże w czasie wykonywania zadań zabezpieczających, funkcjonariusze Wydziału [...] sekcji [...] także (zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, między innymi instrukcją nr [...] dot. operacyjnego zabezpieczenia V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów), zajmowali się "agenturalnym rozpracowywaniem wywiadów imperialistycznych i innych wrogich elementów usadowionych w środowiskach młodzieżowych, artystycznych, i naukowych."

Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.