Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 814/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2, 4 i art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 104 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 10 kwietnia 2012 r. nr [...]w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego D.K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 685/11 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy ponownie rozpatrzył wniosek D.K. i wydał w dniu 14 lutego 2012 r. decyzję znak: [...] na podstawie art. 54; art. 59 ust.1,2; art. 60 ust. 1; art. 63 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80 poz. 717) oraz art. 104 kpa odmawiającą ustalenia warunków zabudowy na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z garażem, na terenie obejmującym działkę nr [...] Obręb [.,..] przy ul. [...]..

W uzasadnieniu organ wskazał na uwarunkowania wynikające z ww. art. 61 ust. 1 ustawy i na wynik przeprowadzonej analizy terenu, w której ustalono, że w analizowanym obszarze brak jest sąsiadujących działek zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jako uzasadnienie przedmiotowej decyzji organ przytoczył wnioski i wyniki z przeprowadzonej analizy terenu, która wykazała, że cały obszar poprzez drogę na dz. [...] został podzielony na dwa tereny o różnym zagospodarowaniu i użytkowaniu, które posiadają odmienne zasady funkcjonalno-użytkowe: zurbanizowany - mieszkaniowy i wolny od zabudowy, niezurbanizowany teren rolny, gdzie ani jeden ani drugi obszar nie stanowią swoich funkcjonalnych uzupełnień. Uznano, że ustalenie wymagań dotyczących realizacji nowej zabudowy i wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy pozostawałoby w sprzeczności z ww. art. 61 ust. 1 ustawy oraz prowadziłoby do działania wbrew intencjom ustawodawcy, który wyraźnie wymienił pięć warunków koniecznych do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto powtórzono stwierdzenie analizy, że realizacja jakiejkolwiek inwestycji w tym terenie podjęta bez specjalistycznych opracowań funkcjonalno-przestrzennych w konsekwencji doprowadzi do zaniechania ochrony uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich poprzez wprowadzenie wzmożonego ruchu kołowego w rekreacyjno-ogrodowych częściach ich działek mieszkaniowych, które w efekcie z każdej strony obłożone zostaną uciążliwością komunikacji kołowej, co z kolei spowoduje pogorszenie ich warunków zamieszkania. Prezydent Miasta T. zaznaczył również, że przy obecnym zainwestowaniu obszaru, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania dla wnioskowanego terenu dokonane może być wyłącznie w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdzie po przeprowadzeniu koniecznych analiz planistycznych oraz określeniu współzależności funkcjonalno-społecznej uwzględniającej prawny interes osób trzecich, można będzie określić sposób dalszego zagospodarowania i rozwoju całego obszaru.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył D.K. zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niedopełnieniu obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, że w obszarze działki objętej wnioskiem brak jest sąsiadujących działek zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię prowadząca do wniosku, że w analizowanym obszarze dotyczącym planowanej inwestycji brak jest sąsiadujących działek oraz art. 1 ust 2 pkt. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Odwołujący podniósł, że w judykaturze oraz doktrynie utrwalony jest pogląd, że termin "działki sąsiedniej", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy powinien być interpretowany funkcjonalnie i należy go odnosić do wszystkich nieruchomości znajdujących się obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora. Przyjmuje się zatem, że działka sąsiednia to nieruchomość położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, którą dla każdego przypadku należy określić oddzielnie. Odwołujący stwierdził, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich nieruchomości znajdujących się na analizowanym obszarze i podkreślił, że budynki położone po drugiej stronie ulicy [...] ( dz. nr [...] ,[...] ,[...] ) stanowią budynki podobne do tego, który chce wybudować. Są to budynki o podobnej funkcji i podobnych gabarytach. Wybudowanie budynku po przeciwnej stronie ulicy nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego, w wręcz przeciwnie, właśnie taki ład zagwarantuje, ponieważ ulica zostanie zabudowana po obu stronach. Dodatkowo żadna z osób trzecich, które otrzymywały zawiadomienia dotyczące planów i zamierzeń skarżącego nie wniosła sprzeciwu bądź jakichkolwiek zastrzeżeń, które wyrażałyby obawy o takie sąsiedztwo. Wręcz przeciwnie, zamierzenia skarżącego spotkały się z aprobatą osób zamieszkujących w sąsiedztwie działki będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z poz. zm.) i §1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925 ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że brak jest możliwości wyznaczenia linii zabudowy, która przebiegać będzie wzdłuż działki nr [...], bowiem ta działka nie pełni funkcji drogi publicznej i wzdłuż tej działki brak jest jakichkolwiek budynków mieszkalnych. Działka ta wyznacza granice obszaru niezabudowanego, w przeciwieństwie do ulicy [...], która z kolei stanowi granice obszaru mieszkaniowego, zurbanizowanego. Tak więc nie są zasadne twierdzenia zawarte w odwołaniu, iż wybudowanie budynku po przeciwnej stronie ulicy nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego. D.K. nie domaga się bowiem ustalenia warunków zabudowy dla budynku, który znajduje się po drugiej stronie ulicy [...], a domaga się ustalenia warunków zabudowy w tzw. drugiej linii budowy. Ustalenia dokonane w analizie pozwalają, zdaniem Kolegium, na przyjęcie, że nie został spełniony w niniejszej sprawie warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D.K. zarzucił jej naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, spełnione zostały wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust 1 pkt 1 cyt. ustawy. Stwierdził, iż działka nr [...] stanowiąca drogę, zostanie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przedłużona w stronę południową i w ten sposób połączy się z drogą, wzdłuż której istnieje dotychczasowa linia zabudowy. Przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej, wzdłuż której istnieją zabudowania. Zatem jest spełniony wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem, że lokalizacji inwestycji sprzeciwiają się ogólne zasady zagospodarowania terenu. Stworzenie nowej linii zabudowy wzdłuż działki [...] stanowiącej drogę z pewnością nie zakłóciłoby ładu przestrzennego, a zwłaszcza wymagań kompozycyjno-estetycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ppsa Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jest w pełni zasadna.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie organy błędnie przyjęły, że w analizowanym obszarze brak jest sąsiadujących działek zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu mimo, że w obszarze tym znajdują się działki o nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] dostępne z tej samej drogi publicznej – ul. [...] zabudowane domami jednorodzinnymi.

Skoro teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to należało przeprowadzić postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznaczało to konieczność wyznaczenia wokół działki inwestora tzw. terenu analizowanego zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003. Nr 164. poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem, aby przeprowadzić na nim analizę terenu w celu stwierdzenia, czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej ("publicznej" – a zatem nie z drogi wewnętrznej, tu: działki [...] ), jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, czy teren ma dostęp do drogi publicznej oraz ustalenia pozostałych warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 cyt. wyżej ustawy. Błędem organów było zatem odniesienie się do działki drogowej o nr ewid. 239 zamiast do drogi publicznej oraz do "ogólnych zasad zagospodarowania terenu" (trzecia strona uzasadnienia SKO).

Zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 60 ust. 4 ww. ustawy, ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne, wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, której wiedza ma dać gwarancję właściwego stosowania przepisu art. 61 ust. 1 i następnych ustawy, co nie oznacza zwolnienia organów administracji publicznej od samodzielnej oceny i podjęcia decyzji zgodnej z przepisami prawa. Analiza urbanistyczno - architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem nie została wykonana prawidłowo, a jej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie przez organy administracji publicznej. Pomimo bowiem stwierdzenia w analizie, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej – ul. [...] i pomimo znajdowania się w analizowanym terenie co najmniej czterech ww. zabudowanych już działek dostępnych z tej samej ulicy, autor analizy nie dokonał analizy wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu ale skupił uwagę na charakterystyce obszaru, który wg niego został podzielony poprzez drogę na dz. [.,..] na dwa tereny o różnym zagospodarowaniu i użytkowaniu: zurbanizowany - mieszkaniowy i wolny od zabudowy, niezurbanizowany teren rolny oraz na rozważaniu ochrony interesów osób trzecich, a dokładniej "rekreacyjno-ogrodowych częściach ich działek mieszkaniowych". Rzecz jednak w tym, że ustalenie warunków zabudowy następuje na podstawie ściśle określonych przepisów prawa i nie może być uzależniane od żadnych dodatkowych ocen, analiz, ekspertyz i warunków. Właśnie na taką konieczność wykładni przepisów obowiązującej ustawy i rozporządzenia wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt IISA/Kr 685/11, stwierdzając ponadto, że ze sporządzonej analizy wynika, że " po drugiej stronie ul. [...] w T. istnieje już rząd budynków podobnych do tego, jaki pragnie wybudować wnioskodawca (...) i należało rozważyć, czy po drugiej stronie ulicy nie mogłaby powstać podobna linia zabudowy. Nie naruszy ładu przestrzennego, a przeciwnie: właśnie taki ład zagwarantuje ustanowienie ulicy zabudowanej po obu stronach w podobny sposób". Ścisła wykładnia przepisów prawa przy uwzględnieniu konstytucyjnej ochrony prawa własności i związanego z nim prawa do zabudowy swojej nieruchomości (vide np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 66/08) nie może być zastępowana nieokreśloną i niezrozumiałą wizją ładu przestrzennego.

W przedmiotowej sprawie zarówno po jednej, jak i drugiej stronie ulicy [...] w T. znajduje się zabudowa i to nie tylko w pierwszej, czy drugiej linii zabudowy, ale również w dalszej części, tak jest po zachodniej stronie od ulicy (lewej stronie, patrząc na mapę), jak i południowo – wschodniej jej stronie (czyli po tej samej stronie drogi co działka skarżącego ). Dlatego przy rozpoznaniu wniosku D.K. nie ma żadnego znaczenia, że jego działka leży w drugiej linii zabudowy, czy też, że nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Istotne jest, że ma ona dostęp do tej samej drogi publicznej, do której dostęp (bezpośredni bądź pośredni) mają działki zabudowane domami jednorodzinnymi (działka nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ). Wniosek zatem D.K. wymaga i wymagać będzie rozpatrzeniu wg przepisów ww. ustawy i rozporządzenia, bez pomijania sąsiednich zabudowanych działek o nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] . l tak, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowała terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust. 1- 5 ustawy." Zgodnie z ust. 2 § 3 granice tego obszaru, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora. Jak wynika z dalszych przepisów rozporządzenia § 4 - § 8 zabudowa znajdująca się na tym terenie, jest podstawą wyznaczenia parametrów dla nowej inwestycji - odnośnie obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Ustalenie, przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji wz, tego, jaki rodzaj zabudowy dominuje na tym obszarze, pozwala następnie na określenie warunków zabudowy dla nowej inwestycji.

Sposób sporządzania analizy, jak i poszczególne zasady ustalania warunków zagospodarowania dla projektowanej inwestycji, a podane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r., winny być przestrzegane i zrealizowane przy uwzględnieniu wiążących zaleceń WSA w Krakowie wyrażonych w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. i nin. uzasadnieniu.

Organ weryfikując warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust.1 ustawy, w tym m. in. ustalając linię zabudowy będzie miał na uwadze, że zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy - jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nie objętych planem miejscowym - stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa wprowadzonej przez art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, przy czym niedopuszczalne jest rozszerzanie ograniczeń, wynikających z przepisów ustawy, dokonywane w oparciu o normy niższej rangi, takie jak wykonawcze przepisy, zawarte w rozporządzeniach. W przeciwnym razie zasada, wynikająca z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w myśl której ograniczenie prawa własności musi posiadać formę ustawy, zostałaby naruszona.

W takim kontekście należy dokonywać wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy reguluje szczegółowo przesłanki, których łączne zaistnienie jest niezbędne dla ustalenia warunków zabudowy konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z tym przepisem, konieczne jest aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji ..., teren miał dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, a decyzja o warunkach zabudowy była zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia jakiejkolwiek z tych przesłanek musi - w świetle wyraźnego brzmienia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - skutkować wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jednocześnie, jeżeli inwestycja spełnia wszystkie wskazane w tym przepisie kryteria, organ administracji jest obligowany do ustalenia warunków zabudowy. Zarówno same przepisy ustawy, jak i ich wykładnia, dokonana przez pryzmat norm konstytucyjnych (art. 21, art. 64 ust. 3), nie pozostawia organom, orzekającym w tym przedmiocie, żadnej możliwości rozstrzygania w sposób uznaniowy.

Co do sposobu wyznaczenia linii zabudowy podnieść należy, iż przepis rangi podustawowej musi być interpretowany w taki sposób, aby ostateczny wynik jego wykładni mieścił się w ramach wyznaczonych przez ustawę. Dlatego z całą pewnością normy zawarte w rozporządzeniu nie mogą ograniczać praw wynikających z przepisów ustawowych. Wobec tego, jeżeli wszystkie przesłanki, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostały spełnione, organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy, a przepisy wykonawcze nie mogą tego obowiązku ograniczyć. W tej kwestii wypowiedział się już WSA w Krakowie w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. W przedmiotowej sprawie wyznaczenie takiej linii nie powinno nastręczać żadnych problemów skoro nie tylko wzdłuż ul. [...], po obu jej stronach, istnieje zabudowa w tzw. drugiej linii zabudowy, ale istnieje też zabudowa na wskazanych wyżej działkach sąsiednich.

Dokonane przez organy obu instancji ponowne, wbrew zaleceniom WSA, zaostrzenie kryteriów ustalenia warunków zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 rozporządzenia, było niedopuszczalne, a zatem doszło do naruszenia tych przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.

Z powyższych rozważań wynikają wskazania dla organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Rzeczą organów jest zatem takie wykorzystanie instrumentów, jakie daje im rozporządzenie wykonawcze, aby ustalić parametry nowej zabudowy w sposób jak najbardziej odpowiadający wymogom ładu przestrzennego, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa wyrażoną w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a