Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 349/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności spadkodawcy za zaległość podatkową spadkodawcy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 rok postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów postępowania, podnosząc, iż nie ma pieniędzy ani majątku wystarczającego do sfinansowania wpisu od skargi.

Oświadczył, iż mieszka wraz z żoną i czworgiem dzieci (w wieku 29, 19, 15 i 13 lat). Według twierdzeń skarżącego cała rodzina utrzymuje się z dochodów z prac dorywczych jego i żony w łącznej wysokości 1150 zł. Nadto podał, że nie posiada oszczędności, ani innych istotnych składników majątkowych.

W trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) skarżący został wezwany do złożenia dokumentów potwierdzających status bezrobotnych jego i żony, wyciągów z ich rachunków bankowych, odpisów ich ostatnich rocznych zeznań podatkowych oraz oświadczenia o wysokości miesięcznych wydatków.

Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącemu 5 czerwca 2008 r.

Pomimo upływu zakreślonego w nim terminu skarżący nie złożył żądanych dokumentów i oświadczeń.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście - obiektywnie niemożliwe.

Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednak, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 póz. 8).

Niemniej w razie, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu posiadania bądź stanu rodzinnego lub budzi w tych kwestiach wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub jej stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).

Zaniechanie złożenia żądanych dokumentów skutkuje rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w oparciu o treść oświadczeń zawartych w złożonym formularzu (zob. post. NSA z 31.lll.2005r. II FZ 126/05 ONSAiWSA z 2006r. z. 1 póz. 13).

Kierując się powyższymi kryteriami należało uznać, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanek prawa pomocy.

Twierdzenia skarżącego zawarte w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie zostały przez niego poparte wystarczającymi dowodami dokumentami. Brak mianowicie dowodów potwierdzających status bezrobotnych skarżącego i jego żony oraz brak oszczędności. Zaniechanie przedstawienia tych dokumentów uniemożliwia procesową weryfikację oświadczeń skarżącego, a w konsekwencji także dokonanie kategorycznych ustaleń dotyczących jego sytuacji majątkowej. Nie jest zatem możliwe stwierdzenie, czy uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi istotnie przekracza jego zdolności płatnicze.

W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.