Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1269/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51, art. 59
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z.K. i innych...., na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 sierpnia 2016 r. znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 16 czerwca 2014 r. ([...] ) na podstawie art. 105 §1 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku pensjonatowo-mieszkalnego na dz. ewid. [...] , [...] obr. [...] położonego w [...] na podstawie dokumentacji projektowej będącej załącznikiem do decyzji Starosty [...] z dnia 3 października 2012 r. i decyzji Wojewody [...] z dnia 20 marca 2013 r.

Decyzją z dnia 27 lutego 2015 r. ([...] ) na podstawie art. 138 §2 kpa oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 pt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wskazał, że organ I instancji powinien m. in. ustalić prawidłowość wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz prawidłowego posadowienia obiektu budowlanego od granic z działkami sąsiednimi, a w szczególności od działki nr ewid. [...].

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2015 r. (Sygn. akt II SA/Kr 542/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję i zalecił uzupełnienie materiału dowodowego przez: zwymiarowanie obiektu inwestycji poprzez określenie odległości od granic działek sąsiednich; dokonanie ustaleń w przedmiocie lokalizacji i wymiarów ściany oddzielenia przeciwpożarowego; przedstawienie dowodów niezbędnych do rozpoznania zarzutu zbliżenia się okapów na przepisowa odległość od nieruchomości sąsiednich; określenie wysokości terenu na działce.

Wskazał nadto sąd, że wzrost kubatury obiektu o 2,9 m³ w stosunku do pierwotnej kubatury, co stanowi 0,098 %, nie jest istotnym odstępstwem.

Decyzją z dnia 30 października 2015 r. ([...] ) na podstawie art. 105 §1 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku pensjonatowo-mieszkalnego z infrastrukturą techniczną na dz. nr ewid. [...], [...] obr. [...] oraz na dz. nr [...] obr. [...] w [...] .

Podał organ, że postępowanie zarejestrowane pod nr [...] zostało zainicjowane pismem B. K., Z. K. , M. K. i R. K. z dnia 16 grudnia 2013 r., w którym wnioskodawcy zwrócili się o przeprowadzenie działań inspekcyjnych w zakresie prawidłowości przebiegu procesu budowlanego i wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych przy realizacji inwestycji prowadzonej przez T. K. , polegającej na budowie budynku pensjonatowo-mieszkalnego z infrastrukturą techniczną na działach nr ewid. [...] , [...] obr. [...] oraz na działce [...] obr. [...] w [...] . Budowę prowadzono na podstawie decyzji z dnia 3 października 2012 r. ([...] ) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 20 marca 2013 r. ([...] ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 657/13) oddalił skargę na w/w decyzję Wojewody.

Dodał, że przedmiotowa sprawa zostaje rozpoznana łącznie ze sprawą nr [...] , wszczętą z wniosku Z. K. z dnia 16 maja 2012 r., w którym wskazał, na podniesienie terenu przy realizacji robót budowlanych na działkach [...] [...] obr. [...] w [...].

Organ wyjaśnił, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2015 r. ustalono, że wysokość budynku, usytuowanie okapów, usytuowanie budynku w stosunku do nieruchomości sąsiednich są zgodne z projektem. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego o wym. ok. 7,50 x 2,70 m usytuowana jest zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, co potwierdza mapa inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej.

Wyjaśnił organ, że dokonane zmiany zostały wykazane na kopiach rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, są nieistotne w rozumieniu przepisu art. 36 a prawa budowlanego. Polegają na rezygnacji z wykonania trzech otworów okiennych w ścianach zewnętrznych budynku, rezygnacji z wykonania balkonu w kondygnacji poddasza, wykonaniu dwóch balkonów w kondygnacji strychowej. Zmiana ta spowodowała zwiększenie kubatury budynku o około 2,9 m3, co stanowi ok. 0,09% całkowitej kubatury budynku i uznana została za nieistotną. Dodał, że prawidłowość lokalizacji obiektu była sprawdzana w postępowaniu administracyjnym zarejestrowanym pod znakiem [...] . Organ na podstawie zebranych materiałów przesądził w ostatecznej decyzji, że lokalizacja budynku jest zgodna z warunkami zatwierdzonego projektu budowlanego.

Teren w rejonie inwestycji został podniesiony i to znacząco, lecz przewidziany w projekcie zakres nie został przekroczony. Dla zobrazowania zmiany zagospodarowania terenu należy odnieść się do stanu sprzed daty powstania inwestycji. Stan ten przedstawiony jest na mapie sytuacyjno - wysokościowej przyjętej do zasobu powiatowego a wykonanej przez uprawnionego geodetę mgr inż. A. S. z dnia 15 lipca 2011 r. Z odczytu zamieszczonych tam punktów wysokościowych wynika, że poziom terenu w rejonie nieruchomości był na poziomie 824,61 m n.p.m i był niższy od projektowanego o około 79 cm ( projektowy teren w tym rejonie 825,40 m n.p.m)

Zmiana kubatury jest zmiana nieistotną, gdyż nie doszło do zmian, które w istotny sposób wpływałyby na parametry budynku, w tym w żaden sposób nie wpłynęły negatywnie na otoczenie.

Skoro nie doszło do ziszczenia się hipotezy normy art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego, tj. nie stwierdzono, iż roboty budowlane prowadzone były niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i innymi przepisami, należało zastosować przepis art. 105 §1 kpa.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Z. K. , M. K. , B. K. i R. K.

Decyzji zarzucili naruszenie przepisów:

- art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 i 84 ust. 1, 84 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez niezbadanie przesłanki polegającej na zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi imienia przez realizowaną inwestycję;

- art. 36 a ust. 5 prawa budowlanego poprzez nieustalenie stanu faktycznego i niedostrzeżenie odstąpienia od projektu budowlanego;

- art. 71 a prawa budowlanego poprzez niepodjęcie działań w kwestii zmiany użytkowania murku ogrodzeniowego na mur oporowy;

- art. 105 kpa poprzez jego przedwczesne zastosowanie bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy;

- art. 57 ust. 7 prawa budowlanego poprzez niezauważenie, ze obiekt jest użytkowany;

- art. 62 kpa poprzez połączenie spraw :[...] i [...] do wspólnego rozstrzygnięcia;

- art. 10 w zw. z art. 79§2 i 68 kpa poprzez niedopuszczenie odwołujących się do oględzin w dniu 6 maja 2015 r.;

- art. 7 w zw. z art. 77 kpa, 80 kpa i 84 §1 kpa poprzez nieustalenie charakteru robót budowlanych i zagrożenia pożarowego;

- art. 8, 9 i 11 kpa poprzez łamanie przepisów prawa i nieudolność organu administracji w rozstrzygnięciu sprawy;

- art. 107 §3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji.

W piśmie uzupełniającym odwołanie skarżący podnieśli nadto, że na terenie inwestycji urządzono znacznie więcej niż przewidywał projekt, miejsc postojowych oraz że na ogrodzeniu umieszczono instalację i oświetlenie, czego projekt w ogóle nie przewidywał.

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r. ([...] ) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. 2016., poz. 290) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, powielił ustalenia i oceny poczynione przez organ I instancji i podał, co następuje:

W niniejszej sprawie wypowiadał się Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lipca 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 542/15), a w sprawie pośrednio powiązanej tj. dotyczącej użytkowania przedmiotowego obiektu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z wyroku z dnia 26 lutego 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 1496/15).

Na dzień wydawania niniejszej decyzji Inwestor legitymuje się ostateczną decyzją pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Z uwagi bowiem na uchylenie przez WSA w Krakowie (wyrok z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1496/15) decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2015 r. ([...] ), decyzją z dnia 3 czerwca 2016 r., ([...] ) umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2015 r., ([...] ), którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku pensjonatowo-mieszkalnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi na działkach nr ewid. [...] , [...] oraz na działce [...] .

Zgodnie z aktualnym stanowiskiem sądownictwa administracyjnego, reprezentowanym np. w wyroku NSA z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II OSK 335/14: uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu pozbawia organ nadzoru budowlanego możliwości prowadzenia postępowania naprawczego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie kończy proces budowlany i stanowi potwierdzenie legalności zrealizowanego obiektu.

Odnosząc się do zarzutu wykonania większej, niż określona w projekcie budowlanym ilości miejsc postojowych, organ wskazał, że w trakcie kilku kontroli nie stwierdzono, aby północno-zachodnia cześć inwestycji działki objętej przedmiotową inwestycją służyła jako miejsca parkingowe w większym zakresie niż przewidywał to projekt.

Na powyższą decyzję Z. K. , M. K. , B. K. i R. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów:

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 36a ust 5 pkt, art. 50 ust 1 pkt 4 i art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane polegające na niepodjęciu postępowania naprawczego w stosunku do samowolnie wykonanych miejsc postojowych nieujętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, wbrew przedstawionym dowodom w postaci fotografii przedstawiających wykonanie dodatkowych miejsc postojowych, w postaci odpowiednio przygotowanego i urządzonego podłoża, zaparkowane w tym miejscu samochodów, oznakowania parkingu znakiem "P" (dowód: fotografie w załączeniu),

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 36a ust. 5 pkt 1, art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 prawa budowlanego polegające na niepodjęciu postępowania naprawczego w stosunku do samowolnie wykonanej zewnętrznej instalacji elektrycznej wraz z lampami zewnętrznymi wolnostojącymi nieujętymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, wbrew przedstawionym dowodom na ich zrealizowanie w postaci fotografii;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 50 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 1 i 84 ust 1, 84 a prawa budowlanego poprzez niepodjęcie działań w stosunku do występującego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, wynikającego z niewłaściwej odległości budynku pensjonatowo- mieszkalnego od drewnianego budynku gospodarczego skarżących;

- art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 71 a prawa budowlanego poprzez niepodjęcie działań w stosunku do samowolnej zmiany sposobu użytkowania murku ogrodzeniowego na mur oporowy, spowodowanej dwukrotnym podniesieniem terenu po stronie inwestycji;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 62 kpa- poprzez niewyjaśnienie dlaczego Powiatowy Inspektor połączył do wspólnego rozpatrzenia postępowanie ze sprawy: [...] , ze sprawą wszczętą w 2012 roku pod znakiem [...] ; skoro Powiatowy Inspektor stwierdził tożsamość spraw wówczas należało wywieść, że postępowanie zostało wszczęte w 2012 roku, jeszcze przed udzieleniem pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku pensjonatowo-mieszkalnego, a nie w dniu 16 grudnia 2013 roku (akapit 3 uzasadnienia decyzji). Wówczas, zanim pozwolenie na budowę stało się ostateczne, inwestor przystąpił do robót budowlanych, m.in. poprzez podniesienie terenu zagospodarowania inwestycji. Taki stan powoduje że inwestor rozpoczął roboty budowlane w sposób samowolny bez wymaganego pozwolenia na budowę;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 10 kpa, art. 79 § 2 kpa i art. 68 kpa poprzez niewyjaśnienie, dlaczego dowód z oględzin w dniu 5 maja 2015 r. odbył się bez udziału skarżących;

- art.138 1 pkt 1 kpa w związku z art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa, art. 84 § 1 kpa polegający na nieustaleni u charakteru robót budowlanych rozpoczętych w 2012 r., czyli zanim uzyskano pozwolenie na budowę pensjonatu;

- art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. art. 107 §3 kpa poprzez nieadekwatne uzasadnienie decyzji w stosunku do zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. 2016/1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2016/718). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a jej zarzuty w większości nie mogą być weryfikowane.

Decyzją z dnia 17 lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpoznania odwołania Z. K. , M. K. , B. K. i R. K. decyzję tę uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Ta z kolei decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r. (sygn.. II SA/Kr 1496/15). W dniu 3 czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uwzględniając pogląd Sądu co do tego, że odwołujący się nie mają przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie, umorzył postępowanie odwoławcze.

Tak więc w dacie zaskarżonej decyzji inwestor dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie wzniesionego obiektu.

Decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydaje się po przeprowadzeniu kontroli obiektu budowlanego, podczas której sprawdza się wykonanie budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W szczególności sprawdza się zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu i projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych, zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz – w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego – zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Ponadto sprawdza się wyroby budowlane szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego. Decyzja ta zatem zakończyła proces budowlany. Skoro zaś, tak jak każda inna decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.), korzysta ona z domniemania zgodności z prawem i w sposób wiążący kształtuje stan prawny, to dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu, dopóty nie będzie dopuszczalne prowadzenie postępowania nadzorczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu budowlanego, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny (tak np. wyroki NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 2012/11 i z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 887/10, z dnia 13 października 2015 II OSK 335/14; WSA z dnia z dnia 8 lipca 2016 r. II SA/Kr 599/16 – baza orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co do zasady zatem pogląd organu odwoławczego, który doprowadził do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego uznać należy za trafny. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przesądziła, że jeżeli doszło do odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, to były to odstępstwa nieistotne. Ukształtowany tą decyzją opisany stan prawny pozostaje wiążący, co oznacza, że zgodność budowy z projektem budowlanym nie może być badana w innym postępowaniu. Podnoszone zatem przez skarżących zarzuty dotyczące parametrów i usytuowania przedmiotowego obiektu nie mogą być weryfikowane.

Dostrzec jednak trzeba, że skarżący w toku postępowania odwoławczego podnieśli także kwestie urządzenia nadmiernej liczby miejsc postojowych i urządzenia zewnętrznego oświetlenia niezgodnie z projektem. Temu zarzutowi organ odwoławczy poświęcił jedno zdanie wskazując, że podczas licznych bytności na terenie inwestycji organ nie stwierdził urządzenia większej liczby miejsc postojowych w północno – zachodniej części działki. Taką wypowiedź organu uznać należy za niewystarczającą w okolicznościach rozpoznawanej sprawy i to pomimo faktu, że miejsca postojowe usytuowane mają być w nieodpowiedniej odległości nie od nieruchomości skarżących, lecz od nieruchomości należącej do B. G. Organ bowiem nie ustalił, czy wymieniane przez odwołujących miejsca postojowe i instalacja rzeczywiście i ewentualnie kiedy zostały wykonane, ani też nie stwierdził, że okoliczność ta nie ma w sprawie znaczenia. Uchybienie to jednak uznać należy za niemające wpływu na wynik sprawy.

Jeżeli bowiem dodatkowe miejsca parkingowe i oświetlenie wykonano przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i elementy te miałyby stanowić odstępstwo od zatwierdzonego projektu, to ich legalność potwierdzona została decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Jeżeli roboty te nie miałyby stanowić odstępstwa od projektu, ale stanowiłyby wynik odrębnej samowoli, to bez względu na czas ich wykonania, mogłyby podlegać ocenie tylko w odrębnym postępowaniu, a nie tym, które dotyczyło odstępstw od projektu.

Dostrzec też trzeba, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 17 lipca 2015 r. wydana została m.in. na podstawie art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Organ określił terminy do wykonania szczegółowo opisanych robót wykończeniowych, w tym do "dokończenia zagospodarowania terenu wykonanie utwardzenia z kostki betonowej, z ukształtowaniem nawierzchni w sposób uniemożliwiający spływanie wód opadowych i powierzchniowych na działki sąsiednie...". Jeżeli nawet przyjąć, że urządzenie dodatkowych miejsc postojowych nastąpiło w ramach tak określonych robót wykończeniowych, to także ocena tego stanu nie może odbywać się w ramach poprzedzającego zasadniczo pozwolenie na użytkowanie, postępowania w przedmiocie odstępstw od pozwolenia na budowę.

W rzeczywistości więc przesądzające w sprawie znaczenie ma decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu tamująca możliwość kontynuowania postępowania naprawczego. Stąd też wszystkie zarzuty dotyczące braku dostatecznych ustaleń w zakresie odstępstw od projektu, także zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 57 ust. 7 Prawa budowalnego uznać należy za nieuzasadnione.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 71a Prawa budowlanego, ponieważ samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu nie jest przedmiotem rozpoznania w postępowaniu w sprawie odstępstw od projektu budowlanego, art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

Na wynik sprawy nie miał też żadnego wpływu wynik oględzin przeprowadzonych w dniu 5 kwietnia 2016 r., a co za tym idzie zarzuty związane z naruszeniem prawa strony podczas tych oględzin nie mają znaczenia istotnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący połączenia sprawy [...] , ze sprawą wszczętą w 2012 roku pod znakiem [...] . We wniosku z dnia 16 maja 2012 r. Z. K. domagał się sprawdzenia prawidłowości robót wskazując w szczególności na podwyższenie terenu inwestycji. Połączenie, o którym mowa, było tylko czynnością techniczną, uzasadnioną faktem, że co do wniosku Z. K. z dnia 16 maja 2012 r. postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone, nie został wydany żaden akt, a kwestia podwyższenia terenu – w aktualnym w dacie połączenia stanie faktycznym - mogła być badana tylko w ramach wszczętego postępowania nadzorczego zainicjowanego wnioskiem skarżących z dnia 18 sierpnia 2014 r. Poza granicami sprawy zaś pozostają przyczyny, dla których organ nadzoru co do wniosku z dnia 16 maja 2012 r. nie podjął czynności proceduralnych.

Skoro żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd z urzędu nie stwierdził uchybień powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, skargę, na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.