Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 1417/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący, Sędziowie, Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Olga Białek, Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 (słownie: jeden tysiąc) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący (A. A.), wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ), w związku ze sprawą z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, złożonego 15.05.2018 r.

Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie: art. 6 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, albowiem w niniejszej sprawie Wojewoda poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności prawnych mających na celu terminowe załatwienie wniosku, prowadzi postępowanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, uniemożliwiając tym samym realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. przez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego i niezałatwienie sprawy pomimo upływu 1,5 roku od chwili złożenia wniosku; a ponadto także art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 37 § 4 i 5 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, o wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania sprawy, a także poprzez nieprzekazanie organowi wyższego stopnia ponaglenia z 18.04.2019 r. Wniósł o:

1. stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa oraz niezałatwienia w terminie sprawy z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę;

2. zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia sprawy w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

3. przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty 5.000 zł na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.;

5. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, opisując podejmowane w sprawie czynności oraz wskazując na typowe przyczyny opóźnienia procedowania w tego rodzaju sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 25.05.2018 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącego w przedmiotowej sprawie. W dniu 23.04.2019 r. skarżący złożył ponaglenie, które zostało przekazane do organu właściwego dopiero 04.12.2019 r. Również dopiero w wyniku niniejszej skargi, organ w dniu 04.12.2019 r. poinformował skarżącego o toczącym się postępowaniu i przewidywanym terminie jego zakończenia (4.03.2020r.), wzywając jednocześnie do przedłożenia dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W tym samym dniu organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie wymaganych informacji na temat skarżącego.

Powyższe wskazuje, że - na dzień wniesienia skargi - Wojewoda pozostaje w sprawie bezczynny, naruszając zasady i terminy określone - m.in. - w art. 35 oraz w art. 7, art. 8 i art. 9, a w konsekwencji art. 6 k.p.a.

W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt. I sentencji wyroku.

Biorąc zaś pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku), że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Brak podjęcia czynności w celu rozpoznania wniosku, zwłaszcza niezwłocznego wezwania do usunięcia ewentualnych jego braków, brak zawiadomienia o terminie załatwienia sprawy i przyczynach jej niezałatwienia w terminie, czy też brak niezwłocznego przekazania ponaglenia, zdecydowanie podważa zaufanie do organów władzy publicznej i świadczy o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nakazał Wojewodzie rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stwierdził, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt i pracę na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty ww. kwoty przez organ posłuży zwalczeniu przewlekłości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Sąd uznał przy tym, że żądana przez skarżącego kwota jest wygórowana.

O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).