Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 795/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 825/11 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 825/11 oddalił skargę D. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Wyrok wydany został w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 11a ust. 1 i 3, art.11c, art.11e, art. 11f ust.1, art. 11i ust.1 i 2, art. 12, art. 16 ust. 2, art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej ustawa drogowa) zezwolił na realizację inwestycji drogowej na rzecz zarządcy drogi Prezydenta Miasta Poznania działającego przez Zarząd Dróg Miejskich (dalej Inwestor) dla inwestycji polegającej na budowie ulicy Ptasiej (droga gminna) w Poznaniu, przewidzianej do realizacji na nieruchomościach lub ich częściach, o numerach działek: 22, 24/4, 24/5, 26/3, 28, 31, 34, 37/3, 40/1, 43, 46, 47, 48, 49/1, 50/2, 51/2, 55, 53/1, 56/8, 56/5, 57/3, 56/7, 57/5, 57/10, 57/15, 58, 59/1, 59/3, 60/1, 61/1, 62/3, 62/6, 57/9, 57/7, 54, 61/2, 60/2, 60/3, obręb Łazarz, arkusz mapy 19. Jednocześnie Prezydent, na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy drogowej, nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W szczególności Prezydent określił w pkt I, że wnioskowana inwestycja powiązana będzie z układem komunikacyjnym miasta Poznania przez skrzyżowania z drogami publicznymi: ul. Wałbrzyską (droga gminna), ul. Świerzawską (droga gminna), ul. Bułgarską (droga powiatowa). W pkt III ust. 1 Prezydent, powołując § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej rozporządzenie z 2010 r.) przesądził, że na Inwestorze nie spoczywa obowiązek uwzględnienia warunków wynikających z decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2010 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Prezydent zatwierdził podział nieruchomości zgodnie z projektami podziału nieruchomości wykonanymi przez uprawnionego geodetę, przyjętymi przez Prezydenta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dnia 25 lutego 2011 r., Prezydent Miasta Poznania działając przez Inwestora, złożył wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy Ptasiej, załączając wymagane prawem dokumenty. Organ I instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania wpłynęło szereg uwag związanych z planowaną inwestycją, które zostały wzięte pod uwagę oraz uwzględnione przy wydawaniu decyzji z [...] maja 2011 r. Jednocześnie Prezydent zauważył, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi. W toku postępowania przed wydaniem decyzji organ sprawdza zgodność wniosku z przepisami prawa. Jeżeli rozwiązania zastosowane przez zarządcę drogi są zgodne z prawem, to organ nie ma możliwości odmowy wydania decyzji zgodnej z wnioskiem, a tym bardziej nie ma możliwości nakłonienia inwestora do zmiany wniosku w zakresie zagospodarowania pasa drogowego i terenu inwestycji. Zgodnie z art. 11e ustawy drogowej, nie można uzależnić zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Planowana inwestycja nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2010 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z 2003 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km". Projektowana ulica Ptasia ma długość nieprzekraczającą 1 km, zatem Inwestor nie ma obowiązku przedłożenia do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej u.d.i.ś.).

Inwestor wprawdzie załączył do wniosku decyzję Prezydenta z 28 października 2010 r., podlegającą natychmiastowemu wykonaniu, jednak w odpowiedzi na postanowienie organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2010 r. zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości, Inwestor powołał się na obowiązujący w dniu złożenia niniejszego wniosku ww. zapis rozporządzenia z 2010 r.

Do wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej załączono: mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla budowy drogi oraz uzbrojenia terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Prezydent wyjaśnił, że szybkie i sprawne wykonanie robót budowlanych objętych decyzją na budowę ulicy Ptasiej przyczyni się do poprawy warunków komunikacji, bezpieczeństwa na drodze, komfortu życia mieszkańców i umożliwi sprawne przeprowadzenie turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Zatem wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadniony ważnym interesem społecznym i gospodarczym.

Odwołanie od decyzji z [...] maja 2011 r. pismem z dnia 31 maja 2011 r. złożyła D. S..

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda Wielkopolski uchylił decyzję z [...] maja 2011 r. w części dotyczącej pkt III.1. przez uchylenie zapisu, że "Inwestor winien uwzględnić warunki wynikające z decyzji Prezydenta Miasta Poznania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia – nie dotyczy wobec § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397)". W miejsce zapisu uchylonego, organ II instancji wprowadził zapis: "Należy zachować warunki wynikające z decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 28 października 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia". W pozostałej części organ II instancji utrzymał decyzję z [...] maja 2011 r. w mocy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 11a ustawy drogowej, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla dróg powiatowych i gminnych wydaje starosta na wniosek właściwego zarządcy drogi. Zarządcą dróg w odniesieniu do dróg powiatowych jest zarząd powiatu, a w odniesieniu do dróg gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta). W miastach na prawach powiatu funkcje przypisane staroście sprawuje prezydent miasta. W konsekwencji prezydent miasta staje się organem uprawnionym do wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na obszarach miasta na prawach powiatu. Ustawodawca wiedział o tym, że w przypadku czy to dróg powiatowych, czy też większości dróg w miastach na prawach powiatu będzie występowała sytuacja, w której ten sam organ zainicjuje postępowanie (jako zarządca drogi) i wyda decyzję (jako organ administracji samorządowej). Jest to więc zasada, a nie sytuacja, która mogła zdarzyć się wyjątkowo, a mimo to ustawa nie wprowadziła wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu w sprawach wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej.

Inwestycja polegająca na budowie ul. Ptasiej stanowi integralną część przedsięwzięcia polegającego na budowie ulic Ptasiej, Wałbrzyskiej i Marcelińskiej, dla którego Prezydent wydał dnia 28 października 2010 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 86 u.d.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-13, tzn. również decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (pkt 10). Zgodnie z art. 72 ust. 5 u.d.i.ś., jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się także w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej decyzji, o których mowa w ust. 1 lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia. Tak więc nie można uznać, że w przypadku złożenia wniosku o wydanie owej decyzji nie zachodzi obowiązek przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji środowiskowej, ponieważ inwestycja ta stanowi jeden z etapów przedsięwzięcia objętego decyzją z 28 października 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Związanie organu decyzją oznacza, że nie może on pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej. Decyzja ta nakłada, w ramach kompensacji przyrodniczej, m.in. warunek dokonania nowych nasadzeń dla ul. Ptasiej. W związku z powyższym, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda uchylił decyzję z [...] maja 2011 r. w części dotyczącej odniesienia do decyzji z 28 października 2010 r.

Inwestycja polegająca na budowie ul. Ptasiej stanowi integralną część większego przedsięwzięcia, polegającego na budowie ulic: Ptasiej, Wałbrzyskiej, Marcelińskiej. Tak więc wykorzystanie w postępowaniu dotyczącym jednego z etapów, opinii wydanych dla całości przedsięwzięcia, jest właściwe.

Wojewoda podkreślił, że przepisy ustawy drogowej nie upoważniają organu orzekającego do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku i do korygowania przebiegu projektowanej drogi. Zgodnie z art. 11i ust. 2 ustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że nie bierze się pod uwagę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ administracji nie ma uprawnień do zmiany wniosku, może jedynie wydać decyzję odmowną, jeżeli wniosek jest sprzeczny z przepisami prawa. Zasady ochrony interesów osób trzecich zostały określone w pkt IV zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami ustawy.

Pismem z dnia 29 lipca 2011 r. D. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA), zaskarżając decyzję z [...] lipca 2011 r. i wnosząc o jej uchylenie oraz zwrócenie się stosownie do treści art. 193 Konstytucji z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, dotyczącym zgodności art. 11i ust. 2 ustawy drogowej w zw. z art. 11e i art. 11f ust. 1 tej ustawy z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP, z uwagi na znaczące wątpliwości dotyczące konstytucyjności wskazanych przepisów.

Decyzji z [...] lipca 2011 r. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 11a ust. 1 ustawy drogowej w związku z art. 25 i 26 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej przez Prezydenta wykonującego obowiązki Starosty w sprawie dotyczącej bezpośrednio interesów majątkowych Prezydenta reprezentującego interesy gminy miejskiej Poznań, podczas gdy organ ten winien zostać wyłączony z orzekania w tej sprawie, a sprawę winien przejąć Wojewoda Wielkopolski albo inny starosta, wyznaczony stosownie do art. 26 § 3 k.p.a., co ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, prowadząc do wydania decyzji obarczonej sankcją nieważności, a w szczególności przyjęcie, że sprawa nie dotyczy interesów majątkowych Prezydenta w sytuacji, gdy Skarżąca w toku postępowania administracyjnego wskazywała alternatywny wariant inwestycji na gruncie stanowiącym własność miasta Poznań;

2) art. 11a ust. 4 w zw. z art. 11d ustawy drogowej, polegające na wydaniu zezwolenia w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącą inwestycji nieobjętej niniejszym postępowaniem, tj. decyzji Prezydenta z 28 października 2010 r., co doprowadziło do wydania zezwolenia mimo braku wymaganej prawem dokumentacji;

3) art. 11b ust. 1 w zw. z art. 11d ustawy drogowej, polegające na wydaniu zezwolenia bez uzyskania wymaganych prawem opinii Prezydenta dla inwestycji objętej niniejszym postępowaniem i wykorzystaniu opinii sporządzonej na potrzeby innej inwestycji - postanowienia Prezydenta z 4 września 2009 r., sporządzonego dla inwestycji polegającej na budowie ulic Ptasiej, Wałbrzyskiej, Strzegomskiej, Marcelińskiej i Węgorka, co doprowadziło do wydania zezwolenia mimo braku wymaganej prawem dokumentacji;

4) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11i ustawy drogowej w zw. z art. 11e i art. 11f ust. 1 ustawy drogowej z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP przez wadliwe i niezgodne z przytoczonymi przepisami przyjęcie, że organ nie jest władny ustalać stanu faktycznego i ważyć interesów stron w toku postępowania, a w szczególności, że jest związany wnioskiem i nie ma prawa oceniać jego racjonalności lub słuszności, a nadto nie musi badać żadnych kwestii dotyczących zagospodarowania przestrzennego i ładu przestrzennego w kontekście interesów stron postępowania, a nadto błędne przyjęcie, że przepisy te wykluczają możliwość wydania decyzji o treści odmiennej od wniosku inwestora, podczas gdy wynikający z art. 11f ustawy drogowej obowiązek określenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich potwierdza, że organ I instancji nie jest związany włącznie wnioskiem inwestora ale powinien wnikliwie przeanalizować wszystkie okoliczności związane z daną inwestycją, a w szczególności zapoznać się ze stanowiskiem stron postępowania, by rozstrzygnąć wszelkie konflikty między inwestorem a lokalną społecznością, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, prowadząc do pominięcia argumentów skarżącej i stanowiska Prezydenta z 4 września 2009 r., skutkującego nienależytym określeniem wymagań dotyczących ochrony osób trzecich.

Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie organ właściwy do wydania decyzji jest jednocześnie inwestorem i wnioskodawcą. W sprawie skumulowano po stronie Prezydenta szereg funkcji, praw i obowiązków, a rozstrzygnął o nich Prezydent. Takie działanie jest niedopuszczalne w świetle art. 26 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżąca zwróciła uwagę, że decyzja z 28 października 2010 r. nie spełnia wymogów wynikających z przepisów prawa, ponieważ dotyczy innego zakresu, aniżeli pierwotny wniosek dotyczący planowanej inwestycji i postanowienie Prezydenta z 4 września 2009 r.

Szczególny charakter ustawy drogowej nie powoduje odmienności od obowiązujących standardów tworzenia prawa oraz konstytucyjnych wymogów jego obowiązywania. Wyłączenie w art. 11i ust. 2 ustawy drogowej stosowania przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza pełnej dowolności organu przy wydawaniu decyzji o lokalizacji drogi publicznej. Zgodnie z art. 11f pkt 4 ustawy drogowej, decyzja winna określać warunki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie sposób przyjąć, że określenie tych warunków może sprowadzać się jedynie do przeczytania treści wniosku oraz wpisania go do treści decyzji.

Projektowana inwestycja znacznie odbiega od ustaleń przewidzianych w uchwale Rady Miasta Poznania z dnia 11 kwietnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy stadionie miejskim w rejonie ulic Ptasia, Bułgarska w Poznaniu (dalej Plan). Zgodnie z Planem, rozbudowa ulicy Ptasiej miała obejmować tereny ogródków działkowych, bez ingerencji w zabudowę mieszkalną, zlokalizowaną po drugiej stronie ulicy. Tak sformułowana propozycja rozbudowy ulicy Ptasiej została pozytywnie zaopiniowana przez Prezydenta w postanowieniu z 4 września 2009 r., który zalecił inwestorowi zachowanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działając w zaufaniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także postanowienia Prezydenta z 4 września 2009 r., skarżąca przeprowadziła gruntowny remont domu i ogrodu, dążąc tym samym do poprawy warunków mieszkaniowych.

Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności wskazanych na wstępie przepisów skarżąca zwróciła uwagę, że Miasto Poznań w 2006 r. uchwaliło miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przygotowujący warunki zabudowy okolic stadionu poznańskiego pod Euro 2012, a następnie broniło Planu przed sądami administracyjnymi. Plan przewidywał rozbudowę ul. Ptasiej bez ingerencji w prawa skarżącej. Prezydent w 2009 r. zalecił rozbudowę ul. Ptasiej w sposób zgodny z Planem. Naprzeciw terenów skarżącej znajdują się grunty stanowiące własność Miasta Poznania, po których, zgodnie z Planem, miałaby zostać przeprowadzona droga. Mimo wskazanych okoliczności organy zaakceptowały wywłaszczenie skarżącej, niszczenie jej ogrodu, pogorszenie jej komfortu życia. W sytuacji, gdyby w tych szczególnych okolicznościach organy nie mogłyby zgodnie z przepisami chronić interesu skarżącej, ważyć jej interesu i interesu publicznego, a także przeciwdziałać rażącemu naruszaniu praw obywatelskich, przepisy ustanawiające takie regulacje byłyby oczywiście niekonstytucyjne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zawartych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku zaznaczył, że przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie była decyzja z [...] lipca 2011 r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy Ptasiej w Poznaniu. Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane w rozpoznawanej sprawie przez organy obu instancji, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań.

Materialnoprawną podstawą niniejszej sprawy były normy prawne wywodzone przede wszystkim z ustawy drogowej, która zgodnie z art. 1 ust. 1 określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej u.d.p.). Przepisy ustawy drogowej w sposób istotny upraszczają postępowanie administracyjne dotyczące budowy dróg, w tym m.in. w zakresie nabywania części nieruchomości zajętej pod budowę drogi na rzecz odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy drogowej, upoważnionym do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg gminnych jest starosta, działający na wniosek właściwego zarządcy drogi. Zgodnie z art. 11e analizowanej ustawy, zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Organ orzekający może więc korygować w prowadzonym postępowaniu oraz w wydanej decyzji projektowane zamierzenie inwestycyjne o kształcie określonym we wniosku jedynie wtedy, gdy będzie go uprawniał do tego przepis obowiązującego prawa i to w sposób nakazujący ustalenie takich okoliczności lub parametrów inwestycji drogowej, które są wiążące niezależnie od przyjętych we wniosku (M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz, C.H. Beck 2009, s. 125, nb 2). W tym znaczeniu decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ma charakter związany, ponieważ jej wydanie zostało uzależnione od wypełnienia przez wnioskodawcę wszystkich wymogów określonych w prawie powszechnie obowiązującym, po wystąpieniu których na organie administracji spoczywa obowiązek jej wydania w sposób zgodny z doprecyzowanymi we wniosku szczegółowymi parametrami. Stosownie do art. 11i ust. 1 ustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. W razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach ustawy drogowej i prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11i ust. 2 ustawy drogowej).

W ocenie Sądu, organy obu instancji w prawidłowy sposób zastosowały w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego i procesowego. Zarzuty sformułowane przez skarżącą okazały się niezasadne.

Planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję zaliczoną do przedsięwzięć Euro 2012 w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Euro. W dacie wniesienia wniosku w niniejszej sprawie przedsięwzięcie wymienione było pod poz. 42 jako rozbudowa ulic Węgorka, Ptasia, Rumuńska, Wałbrzyska, Marcelińska rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52, dalej rozporządzenie z 2009 r.), obowiązującego w dacie wydania decyzji obu instancji. W dacie wniesienia wniosku inicjującego postępowanie zakończone decyzją z 28 października 2010 r., to przedsięwzięcie wymienione było pod poz. 41 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. Nr 192, poz. 1385, zm. z 2008 r. Nr 127, poz. 818, które utraciło moc dnia 3 lutego 2010 r.), jako przebudowa ulic w kwartale pomiędzy ulicami: Bułgarska, Ptasia, Wałbrzyska i Marcelińska. W rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja dotyczy budowy ulicy Ptasiej, a zatem zawiera się ona w wyżej przedstawionym wykazie, obejmując wymienione w nim ulice. Przesądzającym dla zaliczenia planowanego zamierzenia do przedmiotowego wykazu nie jest nadanie mu nazwy "budowa", "rozbudowa" czy "przebudowa", tylko faktyczny zakres prac, który polega na modernizacji dotychczas istniejącego układu komunikacyjnego wraz z niezbędną ku temu infrastrukturą, na obszarze opisanym w punkcie 41 załącznika z 2007 r. czy w punkcie 42 załącznika z 2009 r. Modyfikacja nazwy przedsięwzięcia nie wpłynęła przy tym na cel ani charakter inwestycji drogowej. Samego sformułowania "rozbudowa ulic Węgorka, Ptasia, Rumuńska, Wałbrzyska, Marcelińska" nie należy pojmować jedynie jako prac polegających na poszerzeniu wskazanych ulic, lecz także zapewnienia niezbędnej infrastruktury, dzięki której będą one mogły spełniać w sposób jak najbardziej użyteczny funkcje komunikacyjne. Konsekwencją prawidłowego potraktowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia Euro 2012 było zastosowanie w sprawie ustawy o Euro. Nadto zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 2 u.d.i.ś., Prezydent wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie był związany ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie nie zaistniała którakolwiek z przesłanek wyłączenia Prezydenta Miasta Poznania od jej rozpoznania i rozstrzygnięcia. W szczególności Prezydent nie orzekał o interesie majątkowym gminy miejskiej w Poznaniu. Zamysł dokonania inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej nie miał na celu zapewnienia dochodów Miastu Poznań, a realizację przez gminę jednego z jej ustawowych obowiązków, o których stanowi art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.), a nadto odnosił się do zamierzenia powiązanego w sposób funkcjonalny z koniecznością przygotowania infrastruktury służącej przeprowadzeniu mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 r. Czym innym jest uprawienie, a zarazem obowiązek rozstrzygania spraw indywidualnych w zakresie i na zasadach prawem określonych i w ślad za tym do korzystania z władztwa administracyjnego, a czym innym wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do majątku komunalnego. Fakt, że te dwie role gminy są rozdzielne nie oznacza, że nie mogą być wykonywane przez gminę jednocześnie. To oznacza, że wójt, burmistrz (prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej. I dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych gminy. W zakresie, w jakim wójt, burmistrz (prezydent miasta) pełni funkcję organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego.

Powierzenie właściwości rzeczowej prezydentowi miasta na prawach powiatu do prowadzenia postępowania w zakresie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie dróg powiatowych i gminnych skutkuje tym, że miasto, którego jest on prezydentem, nie ma prawa strony w takim postępowaniu. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 25 i 26 k.p.a. stanowiących o przesłankach oraz postępowaniu w przedmiocie wyłączenia organu od załatwienia sprawy administracyjnej z uwagi na brak zaistnienia przyczyn dla których organ I instancji podlegać miałby takiemu wyłączeniu.

Sąd miał na względzie, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2011 r., Prezydent wydał decyzję z 28 października 2010 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie ulic: Ptasiej, Wałbrzyskiej i Marcelińskiej, na odcinku od ul. Wałbrzyskiej do ul. Bułgarskiej w Poznaniu, wraz z infrastrukturą: kanał deszczowy, oświetlenie i kable energetyczne, gazociąg, kanalizacja teletechniczna, przyłącze sanitarne, przyłącze wodociągowe. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i ma na celu wyłącznie ustalenie, czy planowana inwestycja drogowa jest zgodna z przepisami prawa z zakresu ochrony środowiska. W niniejszej sprawie zakres decyzji z [...] maja 2011 r. zawiera się w zakresie decyzji z 28 października 2010 r. i dlatego nie można uznać, że decyzja z [...] maja 2011 r. wydana została bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bądź bez koniecznych dokumentów.

Zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy drogowej, właściwy zarządca drogi składa wniosek, o którym mowa w art. 11a ust. 1 analizowanej ustawy, po uzyskaniu opinii właściwego miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W niniejszej sprawie ul. Ptasia jest drogą gminną, krzyżującą się z ul. Bułgarską (drogą powiatową) i z ul. Wałbrzyską (drogą gminną) – kierująca ruch z ul. Marcelińskiej i ul. Strzegomskiej, służąc obsłudze komunikacyjnej dla stadionu miejskiego, niezbędnego dla przeprowadzenia turnieju Euro 2012, który ma znaczenie ogólnopolskie. Postanowieniem z 4 września 2009 r. Prezydent zaopiniował pozytywnie inwestycję polegającą na budowie ulic Ptasiej, Wałbrzyskiej, części ul. Strzegomskiej, części ul. Marcelińskiej i budowy ul. Węgorka. Nie można w tej sytuacji uznać, że w niniejszym postępowaniu wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nastąpiło z naruszeniem art. 11b ust. 1 w zw. z art. 11d ustawy drogowej.

Jak zauważyła skarżąca, zgodnie z art. 11i ust. 2 ustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd miał na względzie, że z jednej strony zastosowanie pełnego trybu oraz warunków zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) powodowałoby znaczne opóźnienia związane z realizacją budowy dróg w Polsce – w tym wypadku ul. Ptasiej, jako elementu obsługi komunikacyjnej stadionu miejskiego w Poznaniu. Ze względu na priorytetowy interes publiczny, jakim jest niewątpliwie poprawa infrastruktury drogowej w Polsce, i konieczność racjonalnego wykorzystania unijnych środków finansowych, możliwe są odstępstwa, a nawet wyłączenia stosowania niektórych ustaw w związku z realizacją inwestycji drogowych. Z drugiej strony swoboda ustawodawcy ograniczona została zasadami konstytucyjnymi (wyrok TK K 23/05). Ponadto należało mieć na uwadze, że realizacja drogi publicznej jest inwestycją publiczną, która ma na celu poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi, w tym także bezpieczeństwa samej skarżącej. W ramach tego postępowania konieczne jest ważenie interesów stron. Organy ważąc interes skarżącej i interes publiczny, dokonały słusznej oceny, że w tej konkretnej sytuacji, odjęcie prawa własności niewielkiej, niezabudowanej części nieruchomości skarżącej, przyczyni się od poprawy bezpieczeństwa w ważnym komunikacyjnie miejscu. Takie działanie odpowiada zasadzie proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji i nie ogranicza ono istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). W niniejszym postępowaniu skarżąca miała zapewniony czynny udział. Na etapie postępowania przed organem I instancji skarżąca złożyła szereg uwag do planowanej inwestycji, co do których organ I instancji ustosunkował się w sposób dostateczny zarówno w trakcie toczącego się przed nim postępowania, jak i w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2011 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, powyższa decyzja w pkt IV zawiera szczegółowe wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnoszą się one do uprawnień właścicielskich nieruchomości, na których ma zostać wybudowana ulica Ptasia, w tym możliwości zwrócenia się do inwestora przez właścicieli częściowo wywłaszczonych nieruchomości z żądaniem nabycia pozostałej części, która nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, bądź możliwość uzyskania odszkodowania w odrębnym postępowaniu (pkt IV ppkt 2, 8 decyzji z [...] maja 2011 r.).

W sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji z uwagi na przesłanki, jakimi kierował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 września 2010 r., II OSK 1128/10.

W szczególności miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), w sposób wiążący określającym sposób przeznaczenia i zagospodarowania objętych nim terenów. Jednocześnie jest to akt, który, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., określa wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Oparcie decyzji na rozwiązaniach ustawy o Euro nie doprowadziło w niniejszej sprawie do skutków, opisanych w skardze. W stosunku do sprawy będącej przedmiotem wyroku II OSK 1128/10 zachodzi zasadnicza różnica – planowana w owym postępowaniu lokalizacja wiaduktu mogła uniemożliwić bądź bardzo utrudnić podłączenie nieruchomości strony do projektowanego kolektora ściekowego. Tymczasem w sprawie IV SA/Po 825/11 takie niebezpieczeństwo nie zachodzi – w przypadku budowy w przyszłości kanalizacji sanitarnej w pasie drogi – ul. Ptasiej – możliwość podłączenia nieruchomości Skarżącej do kanalizacji sanitarnej nie będzie w żaden sposób ograniczona.

Ważąc interes skarżącej – właścicielki nieruchomości o powierzchni 0,4826 ha, stanowiącej działkę nr 22, ark. 19, obręb Łazarz (po północnej stronie ul. Ptasiej) i interes publiczny, organy obu instancji trafnie uznały, że zgodnie z zasadą proporcjonalności, odstępstwo od linii rozgraniczenia drogi KD-L1 (objętej Planem ul. Ptasiej) z nieruchomością Skarżącej stało się konieczne, bowiem w niniejszym postępowaniu niezbędnym było zlokalizowanie dwukierunkowej drogi rowerowej wzdłuż ul. Ptasiej (po stronie południowej) i węższego ciągu pieszo-rowerowego (po stronie północnej), co skutkować musiało przesunięciem osi jezdni w stosunku do załącznika graficznego do Planu (k. 93, 98 t. 2 akt administracyjnych). Tym samym, mimo że organy obu instancji powoływały się na normę wywiedzioną z art. 11i ust. 2 ustawy drogowej, prawidłowo uznały, że takie przesunięcie osi jezdni, i wywłaszczenie skarżącej z niewielkiej części dawnej działki nr 22 – w zakresie działki nr 22/1 – mieści się w granicach dopuszczonych prawem, tym bardziej, że Miasto Poznań przekazuje z południowej strony ul. Ptasiej znacznie szerszy pas gruntu.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności art. 11i ust. 2 ustawy drogowej z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji (k. 5v, 104 akt IV SA/Po 825/11). Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie wskazanym w skardze, ani w żadnym innym. Przesłanką do wystąpienia z pytaniem opartym na art. 193 Konstytucji jest nabranie przez Sąd uzasadnionych wątpliwości co do zgodności danego przepisu z Konstytucją bądź ratyfikowaną przez Polskę umową międzynarodową, w sytuacji, w której odpowiedź na to pytanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie taka uzasadniona wątpliwość nie zaistniała.

Norma prawna o zbliżonej treści normatywnej, wywiedziona z art. 10 ustawy drogowej, który utracił moc 10 września 2008 r. na skutek uchylenia przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958), była już przedmiotem kontroli zgodności z Konstytucją. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie zaistniały nowe przesłanki, które uzasadniałyby ponowną kontrolę konstytucyjności normy prawnej w zbliżonym kształcie. Także norma prawna wywiedziona z art. 11i ust. 2 w zw. z art. 11e i art. 11 f ust. 1 ustawy drogowej nie nasunęła Sądowi uzasadnionych wątpliwości co do braku zgodności tej normy ze wskazanymi przez skarżącą wzorcami kontroli: art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP. Sąd może przedstawić pytanie prawne w oparciu o art. 193 Konstytucji jedynie wówczas, gdy od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodziła.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła D. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego – 145 ust. 1 lit. c/ p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w przypadku naruszenia przez organ art. 77 § 1 i 80 k.p.a., w związku z art. lIi ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r., w związku z art. 11e i art. 11f ust. 1 tej ustawy poprzez stwierdzenie przez Sąd, że postępowanie o zezwolenie na rozpoczęcie inwestycji sprowadza się wyłącznie do zbadania wniosku pod względem formalnym, gdzie tymczasem organ winien prawidłowo ustalić stan faktyczny i rozważyć czy nie zasługują na ochronę interesy innych uczestników postępowania (wyrok TK z dnia 6 czerwca 2006 r., K 23/05, OTK ZU-A 2006, nr 6, poz. 62), co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi;

II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego – art. lla ust. 4 w związku z art. lId ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegające na uznaniu przez Sąd, że organ mógł oprzeć się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla innej inwestycji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 151 p.p.s.a. przez sąd i nieuchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 ust. 1 lit a/;

III. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 11b ust. 1 w związku z art. 11d ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegające na uznaniu prze Sąd, że organ mógł oprzeć się na opiniach wydanych dla zupełnie innej inwestycji co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 151 p.p.s.a. przez sąd i nieuchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 ust. 1 lit a/.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu przed rozwagę wyłącznie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów kasacyjnych należy wskazać na nieprawidłowość sformułowania pierwszego z nich. Mimo że autor skargi zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., to nie wskazał jakie konkretne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięć były wadliwe, bądź jakie istotne okoliczności sprawy nie zostały uwzględnione w podstawie faktycznej decyzji. Mając zatem na uwadze wskazanie w tym zarzucie również poszczególnych przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – należało odnieść się do tej właśnie regulacji, w kontekście uzasadnienia skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że w skardze kasacyjnej przypisano Sądowi Wojewódzkiemu stwierdzenie, które nie zostało w zaskarżonym wyroku wypowiedziane. Sąd bowiem nie stwierdził, "że postępowanie o zezwolenie na rozpoczęcie inwestycji sprowadza się wyłącznie do zbadania wniosku pod względem formalnym", gdy tymczasem – jak wywodzi autor skargi kasacyjnej – organ winien prawidłowo ustalić stan faktyczny i rozważyć czy nie zasługują na ochronę interesy innych uczestników postępowania.

Rozwijając ten zarzut zakwestionowano ocenę Sądu: "że organ mógł pominąć konsultacje społeczne oraz uwagi skarżącej, kierując się potrzebą jak najszybszego wybudowania koniecznych odcinków komunikacyjnych oraz wykorzystania dodatkowych środków z Unii Europejskiej". Również ta argumentacja z uzasadnienia skargi kasacyjnej wypacza sens twierdzeń Sądu Wojewódzkiego.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Sąd rozpoczął od zbadania podstawy faktycznej decyzji, co znalazło wyraz w stwierdzeniu, że: "podzielił ustalenia faktyczne dokonane w rozpoznawanej sprawie przez organy obu instancji".

Niezależnie od tej konstatacji również w dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd odniósł się dodatkowo do niektórych istotnych okoliczności faktycznych. Różnica stanowisk wyrażonych w toku całego postępowania przez organy administracji oraz stronę skarżącą w istocie nie odnosiła się do ustaleń stanu faktycznego, ale do ich oceny na gruncie przepisów prawa materialnego.

Potwierdzeniem tego jest wywód zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, który koncentruje się na zagadnieniu naruszenia interesu skarżącej wskutek zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Według strony lokalizacja drogi powinna być adekwatna do planu, w którym przewidziano obszar rezerwowany pod drogi publiczne. Tymczasem w decyzjach zaakceptowano zmienioną lokalizację drogi, co odbyło się bez uwzględnienia wszelkich okoliczności natury prawnej i faktycznej, w tym prawa własności skarżącej do nieruchomości położonej w sąsiedztwie obszaru objętego inwestycją.

Sąd Wojewódzki odnosząc się do tego zagadnienia uznał, że organy ważąc interes skarżącej i interes publiczny, dokonały słusznej oceny, że w konkretnej sytuacji odjęcie prawa własności niewielkiej, niezabudowanej części nieruchomości skarżącej, przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa w ważnym komunikacyjnie miejscu. Ponadto Sąd w swoich rozważaniach zwrócił uwagę na charakter i cel inwestycji związanej z przedsięwzięciem Euro 2012.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki nie przyjął, że organ administracji "mógł pominąć uwagi skarżącej", lecz rozważał, czy były one właściwie przez organ zbadane.

Analizując przebieg postępowania administracyjnego oraz podjęte w sprawie rozstrzygnięcia Sąd Wojewódzki doszedł do wniosku, że nie zostały naruszone prawa skarżącej w znaczeniu procesowym ani materialnoprawnym. Zgodzić się należało ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku, że konieczne stało się przesunięcie osi jezdni w stosunku do wcześniejszego przebiegu drogi ujętego w planie miejscowym, z uwagi na potrzebę zlokalizowania dwukierunkowej drogi rowerowej i ciągu pieszo-rowerowego po obu stronach przedmiotowej drogi. W rezultacie interes publiczny uzasadniał wywłaszczenie skarżącej z niewielkiej części nieruchomości gruntowej, tym bardziej, że Miasto Poznań przekazało z drugiej strony drogi znacznie szerszy pas gruntu.

Trafnie Sąd też wskazał na priorytetowy interes publiczny, jakim jest niewątpliwie poprawa infrastruktury drogowej w kraju i konieczność racjonalnego wykorzystania unijnych środków finansowych.

Dostrzegając jednocześnie negatywne skutki inwestycji dla interesu skarżącej, Sąd uznał zasadnie, że rozwiązania przyjęte w decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej drogi nie naruszają przepisów prawa oraz zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji i nie ograniczają istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji).

Jako przekonującą należało również uznać argumentację Sądu Wojewódzkiego, iż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, aby wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

Mając na uwadze ocenę Trybunału Konstytucyjnego zawartą w wyroku z 6 czerwca 2006 r. sygn. akt K 23/05 również Sąd drugiej instancji nie stwierdził, aby na gruncie rozpatrywanej sprawy wyłoniły się znaczące wątpliwości co do konstytucyjności przepisów kwestionowanych w skardze kasacyjnej.

W konsekwencji jako prawidłowe należało uznać to, że Sąd Wojewódzki jako kryterium legalności zaskarżonej decyzji przyjął obowiązujące unormowania ustawy drogowej.

Niezasadne okazały się zarzuty, według których Sąd Wojewódzki zaakceptował rozstrzygnięcia organów orzekających w sprawie, mimo iż wymagane opinie i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydane zostały dla innej inwestycji.

Stawiając zarzuty w tym zakresie, strona skarżąca niesłusznie kwestionuje stanowisko Sądu Wojewódzkiego.

Sąd bowiem w zaskarżonym wyroku szczegółowo wyjaśnił, że zakres decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej mieści się w zakresie wcześniejszej decyzji z 28 października 2010 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie oznaczonych ulic, w tym ulicy, której dotyczy niniejsza sprawa. Sąd trafnie zaznaczył, że niezależnie od zmiany nazwy inwestycji oraz modyfikacji projektu decydujące znaczenie miał zasadniczy charakter planowanych prac oraz to, że nie uległ istotnej zmianie zakres przestrzenny przedsięwzięcia.

Skoro przedmiotowe decyzje dotyczyły etapowej realizacji inwestycji drogowej o mniejszym zakresie niż przedsięwzięcie planowane wcześniej, to nie było przeszkód, aby wydane one zostały w oparciu o uprzednio uzyskane opinie i środowiskowe uwarunkowania.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.