Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1068/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1, art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 510
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.
article: art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: par. 21 ust. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2019 poz 18
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi Z. H. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. A 1 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. K. z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2021 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 28 lipca 2021 r. w przedmiocie wymeldowania M.K. z pobytu stałego w A. przy ul. [...].

Jak wynika z akt sprawy 17 maja 2019 r. W.F., właścicielka lokalu położonego w A. przy ul. [...], wystąpiła z wnioskiem

o wymeldowanie A.K., jej niepełnoletniej córki O.M. oraz jej ojca – M.K. z pobytu stałego pod ww. adresem.

Decyzją z 16 września 2020 r. Wójt Gminy [...] orzekł o odmowie wymeldowania A.K., jej niepełnoletniej córki O.M. oraz jej ojca – M.K. z pobytu stałego pod ww. adresem.

Decyzją z 12 listopada 2020 r. Wojewoda Łódzki uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt Gminy [...]decyzją z 28 maja 2021 r. orzekł o wymeldowaniu M.K. z pobytu stałego w lokalu położonym w A. przy ul. [...].

Od powyższego rozstrzygnięcia M.K., złożył odwołanie, wytykając organowi gminy tendencyjne i nietypowe prowadzenie sprawy z uwzględnieniem racji strony przeciwnej. Jego zdaniem opłaty mieszkaniowe były regulowane terminowo i nie ma żadnych zaległości, zaś organ gminy nie zapoznał się z aktami sprawy sądowej, zawisłej między stronami dotyczącej spornej nieruchomości i nie wziął pod uwagę, że W.F. na stałe mieszka w Ł., a więc jej kontakt z mieszkańcami domu jest sporadyczny. Odwołujący się zarzucił organowi gminy, że nie przedstawił żadnych dowodów na jego niezamieszkiwanie w spornym lokalu, a zeznania świadków B.W. i W.K. pominął. Odwołujący się podkreślił, że w szafach w lokalu znajdują się jego rzeczy osobiste, natomiast sprawa eksmisji z lokalu dotyczy tylko jego córki, wnuczki i byłego męża córki – Ł.M. M.K. utrzymuje, że mieszka na stałe przy ul. [...] na I piętrze, a korespondencję za niego odbiera córka, gdyż pracuje on w trybie zmianowym, a ponadto zajmuje się 85-letnią matką, która wymaga stałej opieki. Odwołujący się zauważył, że podczas oględzin w lokalu znajdowały się jego rzeczy osobiste, zaś jego córka załączyła do odwołania rachunki ponoszone za opłaty mieszkaniowe oraz wyroki sądowe. Ponadto M.K. zauważył, że organ I instancji oparł się na poszlakach, a nie dowodach i nie przedstawił w decyzji żadnych dowodów przemawiających za jego wymeldowaniem.

Przywołaną na wstępie decyzję z 17 września 2021 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 28 lipca 2021 r. w przedmiocie wymeldowania. Przytaczając treść art. 25 ust. 1, art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r., poz. 510 ze zm.) organ odwoławczy wyjaśnił, iż opuszczenie miejsca pobytu stałego oznacza, że obywatel polski wyprowadził się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, czyli przeniósł swoje centrum życiowe w inne miejsce, nie dopełniając obowiązku wymeldowania, przy czym przeniesienie to powinno mieć charakter dobrowolny i trwały. Opuszczenie miejsca pobytu stałego zawiera w sobie zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w dotychczasowym lokalu, jak i element woli przeniesienia swego pobytu w inne miejsce i urządzenia tam swojego trwałego centrum życiowego. Zamiar opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego i związaną z nim dobrowolność przeniesienia spraw życiowych w inne miejsce, należy oceniać na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie tylko ustnych czy pisemnych deklaracji strony.

Organ II instancji podniósł, iż M.K. opuścił miejsce pobytu stałego w A. przy ul. [...] i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jak wynika z akt sprawy ok. 11 lat temu wyprowadził się on z domu w A., zabierając część swoich rzeczy osobistych i nie powrócił do stałego przebywania w spornym lokalu. Nie zerwał on jednak wszystkich więzi łączących go z domem i nie zaniechał kroków prawnych zmierzających do przejęcia na własność części nieruchomości oraz odzyskania nakładów ponoszonych na nieruchomość. Strona nadal odwiedza sporny lokal, partycypuje w kosztach utrzymania nieruchomości i pozostawiła w lokalu część swoich rzeczy osobistych. M.K. nie wyjawił swojego aktualnego miejsca pobytu stałego. Jednakże z całości materiału dowodowego zdaniem organu odwoławczego można wnioskować, że zamieszkuje on z matką, którą się opiekuje (wspólnie z bratem W.K.) w Łodzi przy ul. [...].. M.K. nie posiada tytułu prawnego do spornego lokalu. Utrzymuje, że wraz z córką i wnuczką zajmują pierwsze piętro domu w A. i ma do dyspozycji jeden pokój.

Organ II instancji wyjaśnił, iż przedmiotowy dwukondygnacyjny dom przy

ul. [...], najpierw był własnością W.F., zaś w dniu 11 sierpnia 2021 r. został darowany jej córce – E.F., która od lat zamieszkuje na parterze budynku wraz z mężem i dziećmi.

23 marca 2018 r. komornik sądowy wszczął egzekucję przeciwko A.K., Ł.M., O.M. i M.K. i wezwał ich do opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego w A. przy ul. [...]. Ponownie w dniu 17 stycznia 2019 r. i 11 stycznia 2020 r. komornik zawiadomił ich o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i wezwał do dobrowolnego opróżnienia lokalu. Odwołujący się oraz jego córka nie opróżnili lokalu ze wszystkich swoich rzeczy i nie wydali go właścicielce. Nadal odwiedzają go i posiadają klucze (w czasie pobytu w A. korzystają z pierwszego piętra domu). Jak wynika z powyższego ani M.K., ani jego córka, nie posiadają tytułu prawnego do spornego lokalu (nie nabyli go również poprzez zasiedzenie), a komornik sądowy 3-krotnie wzywał ich do dobrowolnego opróżnienia lokalu (eksmisja jest jedynie zawieszona i zostanie w przyszłości wykonana). Ponadto strona pozostaje w wieloletnim konflikcie z poprzednią i aktualną właścicielką lokalu, co wyklucza jego zamieszkiwanie w domu obok rodziny E.F. Brak jest zatem obiektywnych możliwości na powrót strony do stałego zamieszkiwania pod spornym adresem. Zamiar stałego pobytu strony nie jest możliwy do realizacji w świetle obiektywnych kryteriów (brak tytułu prawnego, odroczona w czasie eksmisja, brak zgody właścicielki na zamieszkiwanie itd.).

Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom M.K., że zamieszkuje na stałe w A. (korzystając z jednego pokoju w lokalu, co do którego nie posiada tytułu prawnego), skoro jednocześnie opiekuje się 85-letnią matką, która mieszka w Ł. i z racji podeszłego wieku oraz stanu zdrowia wymaga jego stałej pomocy. Organ II instancji podniósł nadto, że A.K. i M.K. są podatnikami podatku rolnego i podatku od nieruchomości w związku z posiadaniem działki rolnej nr 68/16 w Ł. przy ul. [...], gdzie mieści się budynek mieszkalny o pow. 54,90 m². Współposiadanie przez skarżącego gospodarstwa rolnego w Ł., czyni jego oświadczenia na temat stałego zamieszkiwania w A., jeszcze mniej prawdopodobnymi.

Organ odwoławczy zaznaczył, że nie kwestionuje, że strona odwiedza sporny lokal w A., spędza tu czas, ma tu część swoich rzeczy osobistych, a nawet zdarza się, że nocuje w spornym lokalu. Jednakże jego pobyt nie ma charakteru pobytu stałego w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności - nie jest to jego stałe miejsce zamieszkania, centrum jego aktywności życiowej.

Odnosząc się do argumentacji strony, że płaciła regularnie i terminowo opłaty za korzystnie z lokalu (energię elektryczną, wywóz śmieci, opał itd.) organ odwoławczy wskazał, że nie kwestionuje faktu, że M.K. wspólnie z córką partycypowali w kosztach utrzymania lokalu. W aktach sprawy znajdują się załączone przez nich kopie rachunków z tytułu wydatków ponoszonych za korzystanie z lokalu z lat 2017-2021. Jednakże faktem jest również, że część załączonych przez nich kopii faktur i przekazów pieniężnych dotyczyła spłaty wcześniejszych zaległości w opłatach mieszkaniowych. Jak zresztą wynika z pisma Urzędu Gminy w A. Referatu Komunalnego z 16 lipca 2021 r.

w gospodarstwie domowym należącym do A.K. zgłoszone

są 2 osoby do wywozu odpadów, a wnoszone przez A.K. sporadyczne opłaty pokrywają zaległości z lat ubiegłych. Wpłaty dokonane w 2021 r., pokryły zobowiązania dotyczące roku 2019. Ponoszenie przez odwołującego się pewnych kosztów związanych z korzystaniem z lokalu, nie świadczy o tym, że w A. przy ul. [...] mieści się jego centrum aktywności życiowej.

Także załączone do akt sprawy zdjęcia pomieszczeń w lokalu, w ocenie organu II instancji, nie stanowią dowodu na jego stałe przebywanie w spornej nieruchomości. Po pierwsze, załączone do odwołania wydruki zdjęć nie przedstawiają osób zamieszkałych w lokalu. Po drugie zaś, nie wiadomo kiedy zdjęcia zostały zrobione i czy ukazane sprzęty gospodarstwa domowego i rzeczy osobiste, stanowią własność strony oraz stałe wyposażenie lokalu. Nadto samo posiadanie części swoich rzeczy osobistych w lokalu, nie przesądza jeszcze o tym, że mamy do czynienia z miejscem pobytu stałego danej osoby. Można mieć bowiem kilka lokali do dyspozycji i każdy z nich wyposażyć w niezbędne sprzęty gospodarstwa domowego oraz przedmioty codziennego użytku. M.K. i jego córka są zdeterminowani utrzymaniem wpisu w ewidencji o ich zameldowaniu w A., a przy tym posiadają klucze do spornego lokalu, co stwarza niebezpieczeństwo pozorowania przez nich faktycznego pobytu w lokalu (przykładowo w trakcie kontroli meldunkowej w dniu 17 grudnia 2019 r. W.F. i A.K. poinformowali, że A.K. przyjechała do lokalu w przeddzień wyznaczonego terminu oględzin, przywiozła łóżeczko turystyczne, torby i worki z rzeczami, a następnego dnia po oględzinach rzeczy zostały zabrane i wywiezione).

Reasumując, na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że miejscem pobytu stałego M.K. nie jest już dom w A. przy ul. [...]. Wprawdzie nie zerwał on definitywnie wszelkich więzi łączących go z tym lokalem, gdyż odwiedza go, "dokłada się" do opłat mieszkaniowych oraz pozostawił tam cześć swoich rzeczy osobistych, jednakże dom ten nie stanowi już dla niego miejsca pobytu stałego i brak jest jakichkolwiek widoków na zmianę tego stanu rzeczy (z uwagi na brak tytuł prawnego do lokalu i zagorzałe spory osobiste i prawne z poprzednią oraz aktualną właścicielką nieruchomości). Utrzymywanie w ewidencji ludności wpisu o pobycie stałym strony przy ul. [...] w A., w sytuacji gdy od lat zamieszkuje ona gdzie indziej, prowadziłoby jedynie do utrzymywania tzw. "fikcji meldunkowej" i jako takie byłoby sprzeczne z celem prowadzenia ewidencji ludności.

Na ostateczną decyzję Wojewody Łódzkiego skargę do sądu administracyjnego złożył M.K. podnosząc, iż nigdy nie wyprowadził się z A., a jego miejsce zamieszkania i prowadzenia gospodarstwa domowego mieści się w spornym lokalu. W lokalu tym posiada rzeczy osobiste. Skarżący zaprzeczył, że 11 lat temu wyprowadził się z A. wskazując, iż organ w tym względzie oparł się wyłącznie na poszlakach i zeznaniach strony przeciwnej sporu. Skarżący zaprzeczył również, iż zamieszkuje w Ł. w lokalu przy ul.[...], wskazał, że przebywa tam w związku z opieką nad chorą matką, którą sprawuje z bratem i siostrzenicą. Skarżący podniósł nadto, iż w postępowaniu o eksmisję nie był stroną pozwaną i jego nie obejmuje wyrok eksmisyjny.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddaleni, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 1 kwietnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy [...] z 28 lipca 2021 r nie naruszają prawa w stopniu zobowiązującym do ich uchylenia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r. poz. 510, dalej: ustawa o ewidencji). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, iż zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 824/11 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Postępowanie w tym przedmiocie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych i nie stanowi formy kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu w określonym miejscu. Celem decyzji o wymeldowaniu jest wyłącznie doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, decyzja ma więc charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania.

Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne krótkotrwałe pobyty w lokalu nie dają podstawy do uznania, że w danym lokalu skoncentrowane zostały czynności życiowe strony.

O opuszczeniu miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 u.e.l. można mówić wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie jest wynikiem woli tej osoby. Nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi bowiem podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu powołanego przepisu konieczne jest ustalenie, że opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały oraz, że w sprawie doszło do przeniesienia centrum spraw życiowych strony w inne miejsce. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przez trwałość opuszczenia lokalu należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Z kolei z dobrowolnym opuszczeniem lokalu mamy do czynienia wówczas, gdy wynika ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swych interesów życiowych w inne miejsce. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących na to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka, prowadzenie życia towarzyskiego), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyroki NSA: z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2337/19, z 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 319/17, z 6 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2408/12, dostępne w CBOSA). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

W świetle powyższego, rzeczą organów w kontrolowanym postępowaniu było ustalenie czy przebywanie skarżącego poza adresem zameldowania objęte jest jego wolą i czy miało charakter dobrowolny i trwały. W ocenie sądu organy trafnie oceniły, że skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce swojego stałego zameldowania w A. przy ul. [...].

W ocenie sądu stwierdzenie przez organy orzekające zaistnienia przesłanki opuszczenia przez stronę dotychczasowego miejsca pobytu stałego na gruncie niniejszej sprawy było w pełni uzasadnione. Organ słusznie uznał, że przedmiotowy lokal na pierwszym piętrze dwukondygnacyjnego domu w A. nie stanowi centrum życiowego skarżącego. Z akt sprawy wynika, że skarżący po śmierci swojej żony około 11 lat przed wszczęciem postępowania opuścił sporny lokal i gdzie indziej skoncentrował swoje interesy życiowe. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w szczególności w oświadczeniu wnoszącej o wymeldowanie byłej właścicielki lokalu mieszkalnego W.F., ale także w zeznaniach najbliższych sąsiadów A.i R. G. oraz pomagającego wnioskodawczyni w remoncie domu P.G. i szwagra jej męża J.M. A.G. zeznała, że "nie jest w stanie powiedzieć kiedy ostatni raz widziała M.K. na spornej posesji, nie widziała także zapalonego światła w korytarzu ani w oknach od strony ulicy" zaś R.G. wskazał, że "M.K. widuje późnym wieczorem co trzy miesiące". Także P.G. oraz J.M. oświadczyli, że podczas swoich częstych wizyt u rodziny F. nie widywali na spornej posesji skarżącego. Kwestionowanie w skardze wiarygodności dowodów dających asumpt do stwierdzenia, że M.K. opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały, jest nieuzasadnione, jedynymi osobami, które potwierdzają przebywanie strony w spornym lokalu jest jego córka, której także dotyczył wniosek o wymeldowanie inicjujący niniejsze postępowanie oraz jej koleżanka i brat jej teścia, którym córka skarżącego się opiekuje i u którego nocuje 2-3 razy w tygodniu. Zeznania córki skarżącego jako zainteresowanej w sprawie stoją w oczywistej sprzeczności z zeznaniami wskazanych powyżej świadków. Z kolei zeznania B.T. koleżanki A.K. uznać należy za niewiarygodne bowiem świadek oświadczając, że kilka razy w tygodniu odwiedza koleżankę w spornym lokalu przy ul. [...] spędzając tam 3-6 godzin nie potrafiła zgodnie z rzeczywistością opisać jego wyglądu m.in. koloru ścian, twierdziła także że w kuchni znajduje się działając lodówka, mimo że w toku oględzin ustalono, że jest ona popsuta. Podobnie niewiarygodne są w ocenie sądu zeznania A.M., który twierdzi, że skarżący mieszka na spornej posesji i że odwozi na nią 3 razy w tygodniu po treningach córkę A.K. około godziny 19, podczas gdy sąsiedzi zeznają, że w oknach spornego lokalu o tej porze nie palą się światła.

Należy podkreślić, że pozostawienie przez skarżącego pewnych rzeczy osobistych w spornej nieruchomości takich jak ubrania, przybory toaletowe, kubki czy talerze, które stwierdzono w toku oględzin 16 marca 2021 r., nie świadczy o stałym zamieszkiwaniu w lokalu i tym samym o koncentracji tamże jego interesów życiowych. Podnieść należy także, że fakt sporadycznych i krótkotrwałych wizyt nie może prowadzić do wniosku, że skarżący stale przebywa pod wskazanym adresem. W przekonaniu sądu analiza zebranego materiału dowodowego potwierdza, że M.K. nie zamieszkuje w domu w A. przy ul. [...] i nie koncentruje w nim swoich interesów życiowych.

Dla oceny czy doszło do opuszczenia spornego domu przez skarżącego nie mają także znaczenia informacje dotyczące sporadycznych opłat eksploatacyjnych pokrywających zaległości z lat ubiegłych tym bardziej, że przedstawione w toku postępowania rachunki wskazują, że opłat tych dokonywała córka skarżącego A.K.

Trafnie natomiast skarżący podnosi, że organy w sposób nieuprawniony wywodzą, że wobec strony toczyło się postępowanie o eksmisję oraz że orzeczono jego eksmisję ze spornego lokalu. Z materiału dowodowego w sposób niezbity wynika, że postępowanie eksmisyjne ze spornego lokalu toczyło się wyłącznie wobec córki skarżącego jej dziecka i byłego męża . Tych osób dotyczy znajdujący się w aktach sprawy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi –Widzewa w Łodzi z 12 października 2011 roku. Powyższe w ocenie sądu nie przesadza jednak o wadliwości ustaleń faktycznych popełnionych przez organy w kontrolowanym postępowaniu. Fakt, żę w stosunku do strony nie było prowadzone postępowanie o eksmisję zdaje się jedynie potwierdzać okoliczność, że skarżący dobrowolnie wyprowadził się ze spornego lokalu 11 lat temu a wobec tego nie istniała potrzeba kierowania sprawy o jego eksmisje do sądu.

Podkreślić trzeba, że przy ustalaniu dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, nie można poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale trzeba wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu lokalu, jak też zachowanie strony po tym zdarzeniu. Same deklaracje osoby wymeldowanej o przebywaniu w lokalu lub zamiarze powrotu do niego nie wyczerpują znamion pobytu stałego, zwłaszcza jeśli - tak jak w przypadku skarżącego - nie znajdują one pokrycia w zachowaniu strony, jak i pozostają w oczywistej w sprzeczności z pozostałymi dowodami potwierdzającymi fakt niezamieszkiwania w spornej nieruchomości. W rozstrzyganej sprawie organ prawidłowo ocenił, że skarżący w sposób dobrowolny opuścił miejsce swojego stałego zameldowania.

W rozstrzyganej sprawie nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że skarżący nie ma obiektywnej możliwości powrotu do lokalu, gdyż stanowi on wyłączną własność uczestniczki niniejszego postępowania, która nie wyraża zgody na powrót skarżącego do lokalu. Konflikt z poprzednią jak i obecną właścicielką lokalu wskazuje na brak obiektywnej możliwości realizacji woli przebywania w sporym lokalu przez skarżącego.

Z tych przyczyn jako niewadliwe ocenić należy ustalenia organów obu instancji, że skarżący opuścił miejsce swojego pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Powyższe okoliczności przemawiają w sposób niebudzący wątpliwości za spełnieniem w stosunku do skarżącego przesłanek wymeldowania z pobytu stałego. Utrzymanie w takiej sytuacji zameldowania skarżącego sprawiałoby, że w ewidencji ludności istniałby wpis niezgodny ze stanem faktycznym, a skoro skarżący nie ma realnych możliwości na powrót do lokalu, odmowa wymeldowania prowadziłaby do trwałej fikcji meldunkowej wbrew jego odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów prawa procesowego. Organy bowiem zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe i prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Zajęte w sprawie stanowisko organ przedstawił w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. zawierającym wskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł, oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów mających w sprawie zastosowanie. Jednocześnie organ ustosunkował się do wszystkich okoliczności i zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę.

Skarżący reprezentowany były w postępowaniu sądowym przez pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy. O należnym mu wynagrodzeniu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony – na zasadzie prawa pomocy, adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18). W myśl jego § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w innej sprawie przed sądem administracyjnym opłata wynosi 240 zł. Ulega ona podwyższeniu (§ 4 ust. 3 rozporządzenia) o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka, wynosi 23 %. Łączna kwota wynagrodzenia dla adwokata wyniosła 295,20 zł.

d.j.