Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SO/Wa 22/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1 zd. 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 281/10 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia: - oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 31 maja 2011 r. T. K. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 281/10, w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Rozpoznając wniosek należy zważyć co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 P.p.s.a.).

Rozważając zasadność przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie w dniu 9 marca 2009 r., za pośrednictwem urzędu pocztowego, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. przyznał skarżącej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie to w dniu 4 kwietnia 2009 r. uzyskało przymiot prawomocności. Następnie, w wyniku rozpoznania kolejnego wniosku skarżącej dotyczącego ustanowienia radcy prawnego, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z w niniejszej sprawie. Postanowienie to w dniu 28 lipca 2009 r. uzyskało przymiot prawomocności.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawomocne postanowienia referendarza sądowego przyznające skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, pozostają w mocy, a możliwość ich uchylenia lub zmiany przez Sąd mogłaby zajść jedynie w przypadku wyznaczonym dyspozycją normy zawartej w art. 165 P.p.s.a., tj. wskutek zmiany okoliczności sprawy. W rozważanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi.

Ponadto należy podkreślić, iż zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w postępowaniu ze skargi, obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie.

Powyższe oznacza, że od dnia wydania postanowienia przyznającego wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych skarżący nie ma obowiązku uiszczania żadnych kosztów sądowych. Z kolei przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu skutkuje tym, iż ustanowiony w sprawie pełnomocnik obowiązany jest reprezentować stronę w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego, czyli również w postępowaniu związanym z wniesieniem skargi o wznowienie postępowania, w którym to postępowaniu prawo to stronie przyznano.

W sytuacji zatem wcześniejszego zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (radcy prawnego) na mocy prawomocnych orzeczeń sądowych, nie jest ona zobowiązana do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, jeżeli ma zamiar dokonać w postępowaniu czynności podlegającej opłacie oraz objętych przymusem radcowsko-adwokackim.

Dodatkowo należy zauważyć, że ustawa procesowa – P.p.s.a. - nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania ustanowienia kolejnego pełnomocnika (radcy prawnego, czy adwokata) jeśli dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań. W sytuacji zatem przyznania stronie, na mocy prawomocnego postanowienia, prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, strona nie może skutecznie domagać się od Sądu ustanowienia innego pełnomocnika, ponieważ jej prawo w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r. w sprawie II OZ 1313/10 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl).

Skoro zatem stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezzasadny. Konkludując należy stwierdzić, iż w rozpoznawanym przypadku skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, a zatem merytoryczne rozpoznawanie kolejnego wniosku w tym zakresie, poprzez dokonywanie oceny oświadczeń skarżącej odnoszących się do jego sytuacji majątkowej, byłoby niecelowe.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych powyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.