Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 950/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Wójta Gminy [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - postanawia - odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego p.n.: "Budowa schroniska dla zwierząt wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr ewid. 3512/1 obr. [....]", a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Od powyższej decyzji Wójt Gminy [...] wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia.

W piśmie z dnia 26 sierpnia 2020 r. Kolegium zawnioskowało o odrzucenie sprzeciwu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwana dalej: "p.p.s.a."), jako złożonego przez podmiot nie mający do tego legitymacji procesowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Na mocy art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś § 3 tego przepisu w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej wszczętej sprzeciwem od decyzji stronami są wnoszący sprzeciw oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem sprzeciwu.

Natomiast art. 50 p.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi, który stanowi, że uprawnionym jest każdy, kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Zarówno wyżej powołane przepisy, jak i art. 28 i art. 29 k.p.a. definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie – w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy [...].

Prawidłowo zatem Kolegium przyjęło w odpowiedzi na sprzeciw, że Wójt Gminy [...] działając jako organ I instancji, nie ma legitymacji do wniesienia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej do sądu administracyjnego. Powierzenie bowiem organom gminy w drodze ustawowej właściwości do orzekania w indywidualnych sprawach w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość składania przez te organy skarg (sprzeciwu) do sądu administracyjnego na decyzje wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy.

Za takim stanowiskiem opowiedział się również wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, iż gmina, która wydała decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie może zaskarżyć do sądu administracyjnego orzeczenia organu odwoławczego, wydanego w tejże sprawie, (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. OSK 1017/04 LexPolonica nr 374068).

Tut. Sąd popiera stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA o/z we Wrocławiu z dnia 15.10.1990 r., sygn. SA/Wr 990/90 (publ. ONSA 1990/4 poz. 7), że organ powołany z mocy prawa do wydania decyzji administracyjnej nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym i tym samym nie jest uprawniony do wniesienia skargi rozpoczynającej postępowanie przed NSA. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny "interes prawny lub obowiązek". Także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej

o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do nieoczekiwanych konsekwencji również na gruncie stosowania przepisów proceduralnych, np. do pozbawienia znaczenia przepisów różnicujących wszczęcie postępowania z urzędu i na wniosek strony, albo wywodzenia dopuszczalności wniesienia odwołania przez organ I instancji od własnej decyzji, gdyby już po jej doręczeniu adresatowi organ uznał ją za niekorzystną dla swoich interesów. Przede wszystkim zaś przyznanie organowi orzekającemu statusu strony w postępowaniu administracyjnym godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się w ten sposób "sędzią we własnej sprawie".

Dopuszczenie możliwości wniesienia sprzeciwu przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi zarówno uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, jak i uprawnienia strony kwestionującej w drodze sprzeciwu rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Żaden przepis prawa nie przyznaje jednak organowi pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcie w podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

Ze względów podniesionych wyżej Sąd uznał skargę Wójta Gminy [...] na decyzję Kolegium, którą uchylono decyzję wydaną wcześniej w I instancji przez tegoż Wójta Gminy [...], za niedopuszczalną i działając na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i sprzeciw odrzucił.

Wobec tego, że sprzeciw podlegał odrzuceniu Sąd odstąpił od wzywania do uiszczenia wpisu sądowego na podstawie art. 222 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.