Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 655/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 176 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 12, art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Chromicka, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Geodety Kraju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1189/12 w sprawie ze skargi K. K.-B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1189/12 w sprawie ze skargi K. K.-B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Główny Geodeta Kraju ww. decyzją, po rozpatrzeniu odwołania K. K.-B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] września 2010 r. orzekającej o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych na terenie dzielnicy [...][...] w obrębie [...], w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, a przedmiotem tego postępowania jest kontrola prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji dotyczyło decyzji orzekającej o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Organ wyjaśnił, że należy odróżnić postępowanie w sprawie zakwalifikowania danego gruntu jako określonego użytku gruntowego od postępowania dotyczącego gleboznawczej klasyfikacji, gdyż są to postępowania odmienne i prowadzone w oparciu o różne przepisy prawa. Organ zaznaczył, że przedmiotem decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nie było wprowadzenie zmian danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, w zakresie wykazywanego rodzaju użytku gruntowego występującego na przedmiotowej działce, lecz zmiana gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że dla przedmiotowej działki ewidencyjnej obowiązywał w okresie od [...] stycznia 2002 r. do [...] grudnia 2011 r. uproszczony plan urządzenia lasu i inwentaryzacji stanu lasu, którego granice i powierzchnie są uwzględnione w ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego, że plan ten miał charakter wiążący, bez znaczenia w kwestii ustalenia rodzaju użytku gruntowego pozostało faktyczne użytkowanie i przeznaczenie danego terenu. Główny Geodeta Kraju podniósł ponadto, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest jego zadaniem weryfikacja wyników pracy klasyfikatora, które pozwoliły dokonać określenia typu i klasy gleby występującej na ww. działce ewidencyjnej. Skarżąca nie przedstawiła zaś dowodów potwierdzających wadliwość ustaleń klasyfikatora co do jakości produkcyjnej gleby występującej na tym terenie. W ocenie organu decyzja z dnia [...] września 2010 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa".), uzasadniającą stwierdzenie jej nieważność. Postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 201 Or. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.) oraz stanem faktycznym w dacie wydania decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję wniosła K. K. - B. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy w zakresie, w jakim dotyczy działki o ww. numerze ewidencyjnym. W ocenie skarżącej decyzja ta rażąco naruszyła przepisy prawa, gdyż jej wydanie wiązało się z naruszeniem konstytucyjnych zasad państwa prawa, ochrony własności i praw nabytych. Skarżąca wskazała, że na przedmiotowej działce ewidencyjnej, w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę były i są prowadzone prace budowlane. W ocenie skarżącej o klasyfikacji gruntu jako las nie przesądza treść uproszczonego planu urządzenia lasu, na którym Główny Geodeta Kraju oparł swoje rozstrzygnięcie. Skarżąca pozostaje w przekonaniu, że treść art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.), nakazujący uwzględnić w ewidencji gruntów i budynków ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasu oznacza, że plan ten należy mieć na uwadze przy sporządzaniu klasyfikacji gruntu i w przypadku wątpliwości ustalać klasę gruntu zgodnie z planem urządzenia lasu. Skarżąca podważa także rzetelność kontroli gleboznawczej klasyfikacji użytków gruntowych przeprowadzonej w 2010 roku. Wskazuje, że podczas tej kontroli zaklasyfikowano grunt jako las, mimo zmniejszenia stanu zadrzewienia w stosunku do stanu z 1999 roku. Ponadto skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem organu, że o przynależności gruntu do lasów i gruntów leśnych przesądza stan faktyczny. W jej ocenie działka nie jest pokryta roślinnością leśną, a pojedyncze drzewa nie pozwalają na klasyfikację gruntu jako las. Skarżąca podniosła, że nie zmieniła sposobu użytkowania działki i działa w zakresie uzyskanego pozwolenia na budowę. W jej ocenie niedopuszczalne jest pozostawanie w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów sprzecznej z decyzją o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest zasadna. Sąd wskazał na odpowiednie przepisy regulujące wydanie ww. decyzji i stwierdził, że oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. w swoim uzasadnieniu zawiera stwierdzenie, że dla gruntów położonych obecnie w obrębie [...] (dawny obręb [...]) gleboznawcza klasyfikacja gruntów została ustalona w 1976 r. i zatwierdzona decyzją nr [...] z dnia [...] września 1977 r. wydaną przez Urząd Dzielnicowy Warszawa [...] dla rejonu urbanistycznego [...]. W stosunku do działki skarżącej nr [...] położonej w obrębie [...] okoliczność ta nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Burmistrz Gminy Warszawa [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], zatwierdził gleboznawczą klasyfikację gruntów na działkach o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] polegającą na zmianie konturu klasyfikacyjnego [...] na kontur [...]. Decyzja orzeka również o utracie aktualności dotychczasowej kwalifikacji na tych działkach zatwierdzonej decyzją Urzędu Dzielnicowego Warszawa [...] z dnia [...] września 1977 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że konieczność dokonania kontroli gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] wynikła w związku ze stwierdzeniem istnienia rozbieżności między stanem faktycznym na gruncie a zapisem w ewidencji gruntów. W wyniku dokonanej lustracji terenowej i badań przeprowadzonych na gruncie stwierdzono, ze na działkach o nr ew. [...] i [...] nie ma lasu, nie ma również gruntu leśnego. W latach powojennych na działkach tych znajdowało się pastwisko, obecnie nieużytkowane z przyczyn ekonomicznych. Na obrzeżu tych działek rosną pojedyncze drzewa brzozy w wieku 30-40 lat. Występujące zadrzewienie ma charakter krajobrazowy, przydrożny. Działka nr ew. [...] jest działką sąsiednią w stosunku do działki nr ew. [...], która nie została objęta zmianą gleboznawczej kwalifikacji gruntów zatwierdzoną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. Skoro Prezydent m.st. Warszawy wydając decyzję z dnia [...] września 2010 r. pominął decyzję wydaną przez Burmistrza Gminy Warszawa [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., to dla działki nr ew. [...] nie zachodziła konieczność zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów, gdyż zarówno w decyzji wydanej przez Urząd Dzielnicowy Warszawa [...] w dniu [...] września 1977 r., jak i w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. dla działki nr ew. [...] ustalona jest ta sama klasa gruntu [...]. Zgodzić się zdaniem sądu należy ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, że sama decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. nie zmienia użytku gruntowego na działce nr ew. [...] z pastwiska na las, jednakże postępowanie w sprawie zakwalifikowania danego gruntu, jako określonego użytku gruntowego i postępowanie dotyczące gleboznawczej klasyfikacji gruntów są postępowaniami ściśle ze sobą związanymi. Konieczność dokonania zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów jest następstwem zmiany użytku gruntowego występującego na danym gruncie. Z uzasadnienia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. jedynie ogólnie wynika, że w 2009 r. przeprowadzono prace związane z modernizacją operatu ewidencji gruntów i budynków na terenie dzielnicy [...], podczas których stwierdzono zmianę sposobu użytkowania gruntów objętych gleboznawczą klasyfikacją gruntów. Kiedy dla działki nr ew. [...] dokonano zmiany użytku gruntowego z pastwiska na las i co uzasadniało tę zmianę z decyzji tej nie wynika. W toku postępowania dotyczącego gleboznawczej klasyfikacji gruntów gleby, zgodnie załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 1957 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. nr 5, poz. 21), zalicza się do jednej z trzech kategorii: gleb ornych, użytków zielonych i gruntów pod lasami. Dla działki skarżącej nr ew. [...] w toku postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów zmieniono klasę gruntu z [...] na [...]. W toku postępowania nieważnościowego organ zbadał jedynie czy tryb postępowania określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów zastał zachowany. Nie zbadał natomiast zgodności decyzji z obowiązującym prawem pod względem merytorycznym. Z ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji nie wynika dlaczego, pomimo że w 1999 roku na działce nr ew. [...] nie stwierdzono lasu i istnienia gruntu leśnego, w 2010 r. uznano, że na działce tej jest grunt leśny. W decyzji tej nie wskazano przesłanek, które by o tym przesądzały. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że firma [...], której pracownicy wykonywali prace związane z gleboznawczą klasyfikacją gruntów również na działce nr ew. [...], przyjęli "klasę i typ gleby z operatu klasyfikacji gruntów zatwierdzonego decyzją nr [...]". A przecież w stosunku do działki nr ew. [...], decyzją Burmistrza Gminy Warszawa [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. orzeczono o utracie aktualności dotychczasowej klasyfikacji na tej działce wynikającej z decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa [...] z dnia [...] września 1977 r., nr [...]. Zatem posłużono się danymi, które nie były aktualne dla tej działki. Dla działki nr ew. [...] w 2001 roku wydano decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W 2002 roku wydano pozwolenie budowlane na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego na tej działce. Proces budowlany, jak wynika z dziennika budowy, rozpoczął się w 2004 roku i trwa nadal zgodnie z warunkami wynikającymi z pozwolenia na budowę. W tej sytuacji stwierdzenie, że na działce skarżącej znajduje się grunt leśny V klasy musi być w decyzji uzasadnione. Takiego uzasadnienia w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. nie ma. Zdaniem sądu w kontekście powyższego zdziwienie musi budzić objęcie w 2002 roku działki nr ew. [...] uproszczonym planem urządzenia lasu, skoro już w 1999 roku na działce tej nie stwierdzono lasu i istnienia gruntu leśnego. W ocenie sądu, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, można mieć wątpliwości, czy ustalenia klasyfikatora, co do klasy bonitacyjnej i typu gleby występującej na działce nr ew. [...] są zgodne ze stanem faktycznym, zwłaszcza, że oparto się na operacie klasyfikacji gruntów, który nie był aktualny dla działki nr ew. [...]. Sąd wskazał, że organ ponownie przeprowadzając ocenę decyzji Prezydenta m.st. Warszawy weźmie pod uwagę, że orzecznictwo sądowe, dotyczące nieważności decyzji administracyjnych przyjmuje, że nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych może być ocenione jako rażące naruszenie prawa.

Od tego wyroku GGK wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

* prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 141 §

4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakie przepisy postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zostały w ocenie Sądu, w tym przypadku, naruszone przez organy administracji publicznej;

* prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §

1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji, gdy wbrew twierdzeniu Sądu, organy administracji publicznej prowadząc postępowanie dokonały wszechstronnej oceny kwestionowanej przez skarżącą decyzji na gruncie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.;

* przepisu prawa materialnego, tj. art. 20 ust 2 ustawy z dnia 28 września

1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r., nr 45, poz. 435 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie w trakcie rozpatrywania przedmiotowej sprawy.

Wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania. Wskazał w uzasadnieniu, że sąd powinien był wskazać konkretne przepisy, które naruszył organ, nie zaś odnosić się do tej kwestii ogólnie. Przedstawił także stan sprawy. Istnieją wątpliwości, czy wskazywany teren nie mieścił się w definicji pojęcia gruntu pod lasami. Wskazał na charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna nie została uwzględniona, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze można określić jako bezprzedmiotowe. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przedmiotowa sprawa toczyła się w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, co już samo przez się wpływa na zakres przedmiotowy tego postępowania, który wyznaczają przesłanki określone w art.156§ 1 k.p.a. właściwe dla stwierdzenia nieważności decyzji, a nie zakres przedmiotowy właściwy dla postępowania prowadzonego w zwykłym trybie. Druga istna uwaga dotyczy przedmiotu postępowania, którym był wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] września 2010r. nr [...] w sprawie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Zasadna jest tym samym uwaga, że problematyka dotycząca określenia rodzaju użytku gruntowego, a problematyka dotycząca gleboznawczej klasyfikacji gruntów to dwa różne postępowania, do których mają zastosowanie odrębne regulacje prawne. Art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że gleboznawczą klasyfikacją gruntów obejmuje się grunty rolne i leśne. Tym samym z punktu widzenia instytucji użytku gruntowego, procedury klasyfikacji gruntów są wtórne względem ustaleń użytku gruntowego. To w pierwszej kolejności ustala się użytek, by po ustaleniu, że jest to akurat użytek rolny lub leśny ewentualnie przystąpić do przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na tym użytku. Zgodnie z art.2 pkt 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez gleboznawczą klasyfikację gruntów rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a poprzez nie wskazanie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku jakie przepisy postępowania , mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy zostały naruszone, należy stwierdzić, że zarzut ten jest częściowo zasadny. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji rzeczywiście nie wskazał wprost jakie przepisy zostały naruszone, a także wskazania co do dalszego postępowania są mało precyzyjne.

Natomiast co do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa procesowego tj art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy dokonały wszechstronnej oceny kwestionowanej decyzji na gruncie przesłanek wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest zasadny. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że nie można zgodzić się z Sądem I instancji w tym zakresie w którym stwierdza, że dla działki skarżącej nr ew. [...] w toku postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów zmieniono klasę gruntu z [...] na [...]. A także gdy Sąd I instancji podaje, że z ocenianej w postepowaniu nieważnościowym decyzji z [...] września 2010r. nie wynika dlaczego uznano, że na działce jest grunt leśny, tym bardziej, że w decyzji nie wskazano przesłanek, które by o tym przesądzały. Należy bowiem przypomnieć, że w postępowaniu w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie ustala się rodzaju użytku gruntowego, co do którego ma być przeprowadzona gleboznawcza klasyfikacja. To po pierwotnym ustaleniu użytku gruntowego jako gruntu rolnego lub leśnego, podejmowane jest odrębne postępowanie w sprawie klasyfikacji gruntu. Natomiast zarzut ten nie jest zasadny, a to dlatego, że organy nie dokonały wszechstronnej oceny decyzji z [...] września 2010r. w kontekście przesłanek z art.156 § 1 k.p.a. Ten brak wszechstronnej oceny decyzji z [...] września 2010r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w kontekście przesłanek z art.156 § 1 k.p.a. związany jest z faktem, że dla przedmiotowej działki ewidencyjnej były już wydawane decyzje w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Taką decyzją była decyzja z dnia [...] września 1977r. nr [...] wydana przez Urząd Dzielnicowy Warszawa [...], jak również decyzja [...] grudnia 1999r. nr [...] wydana przez Burmistrza Gminy Warszawa [...]. W takich okolicznościach badanie decyzji z dnia [...] września 2010r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, a więc z punktu widzenia przesłanek z art.156 § 1 k.p.a. nie powinno się ograniczać do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów, ale powinno również uwzględniać wydane wcześniej na podstawie tego samego rozporządzenia decyzje w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Ten brak odniesienia się do wydanych wcześniej decyzji w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów ma znaczenie choćby z punktu widzenia przesłanki o której mowa w art.156 §1 pkt 3 k.p.a. Zasadnie też Sąd I instancji zwrócił uwagę na brak odniesienia się przez organy do wydanych wcześniej decyzji w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Sąd I instancji podniósł, że "w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że firma [...], której pracownicy wykonywali prace związane z gleboznawczą klasyfikacja gruntów na przedmiotowej działce nr [...], przyjęli "klasę i typ gleby z operatu klasyfikacji gruntów zatwierdzonego decyzja nr [...]". Podczas gdy decyzją Burmistrza Gminy Warszawa [...] z dnia [...] grudnia 1999r. orzeczono o utracie aktualności dotychczasowej klasyfikacji na tej działce wynikającej z decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa [...] z dnia [...] września 1977r. nr [...]. Zatem posłużono się danymi, które nie były aktualne dla tej działki." Powyższe uwagi wskazują, że dokonana przez organy ocena decyzji z dnia [...] września 2010r. z punktu widzenia przesłanek określonych w art.156 § 1 k.p.a. nie miała charakteru wszechstronnego, a w konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być uwzględniony. Pomimo bowiem częściowo błędnego uzasadnienia, orzeczenie odpowiada prawu.

Ostatni zarzut dotyczy naruszenia prawa przepisu prawa materialnego tj art.20 ust.2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono na związanie powyższym przepisem, co oznacza, ze dopóki dany teren jest ujęty w planie urządzenia lasu lub w uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, to nie jest dopuszczalna zmiana w innym postepowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny niż las. Zarzut ten został sformułowany w odniesieniu do stanowiska Sądu I instancji, w którym wskazywano na niejasne okoliczności przyjęcia w 2010r. istnienia gruntu leśnego na działce nr [...], podczas gdy w 1999r. nie stwierdzono lasu i gruntu leśnego na przedmiotowej działce. Zarzut ten nie ma znaczenia w sprawie, albowiem przedmiotem niniejszego postępowania nadzwyczajnego była sprawa, której przedmiotem jest gleboznawcza klasyfikacja gruntów, a nie zmiana w ewidencji gruntów w zakresie określenia użytku gruntowego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, albowiem mimo częściowo błędnego uzasadnienia orzeczenie odpowiada prawu.