Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 983/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 19 ust. 1 i 2, par. 19 ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 4 pkt 3, art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 8, art. 29 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E. O. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: "k.p.a." ) w związku z art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania S. G. i M. G. od decyzji Starosty W. (dalej: "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. O. pozwolenia na budowę budynku usługowego (usługi szklarskie) z częścią gospodarczą (kategoria obiektu budowlanego - XVII) wraz z odwodnieniem i infrastrukturą techniczną w K. przy ul. W. i ul. B. na działkach ew. Nr [...], [...],[...] i [...] obręb [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu [...] lutego 2012 r. E. O. jako inwestor wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującą budowę budynku usługowego (usługi szklarskie) z częścią gospodarczą (kategoria obiektu budowlanego - XVII) wraz z odwodnieniem i infrastrukturą techniczną w K. przy ul. W.i ul. B. na działkach ew. Nr [...], [...],[...] i [...] obręb[...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 19 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 i § 3 pkt 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1554) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. O. pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyli M. G., S. G., M. S., H. M., H. M., S. M., M. D. – P., S. D., M. P.

Z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych odwołań w postaci braku oryginalnego podpisu, Wojewoda [...] w dniu [...] października 2012 r. stwierdził niedopuszczalność odwołań: H. M. (postanowienie nr[...]), S. M. (postanowienie nr [...]), H. M. (postanowienie nr [...]), natomiast postanowieniem nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. S. Decyzjami z dnia [...] października 2012 roku nr [...],[...]i [...] umorzył postępowanie odwoławcze w związku z odwołaniami odpowiednio: M. P., M. D. – P. i S. D.

Rozpatrując odwołania S. G. i M. G., organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] października 2012 r. orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż z posiadanej dokumentacji wynika, że nie wszystkie ww. wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż przede wszystkim wyjaśnienia wymaga kwestia dotycząca odległości miejsc parkingowych od granicy działki budowlanej stosownie do § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.), bowiem z mapy do celów projektowych wynika, iż projektowane miejsca parkingowe zlokalizowane są w granicy działek na których ma być zlokalizowana zamierzona inwestycja.

Przywołał brzmienie § 1 pkt 4 z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta K. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Kobyłce Nr XVI/172/04 z dnia 15 stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r. Nr 25 poz. 835), który stanowi, iż: "Dopuszcza się sytuowanie budynków mieszkalnych, usługowych, gospodarczych i garażowych bezpośrednio przy granicy budowlanej lub w odległości mniejszej niż 3,0 m lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy jeżeli zostaną spełnione wszystkie warunki:

a) usytuowanie budynku nie zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości sąsiednich,

b) usytuowanie budynku nie naruszy zasad współżycia społecznego,

c) ściana budynku zwrócona w stroną nieruchomości sąsiedniej nie będzie posiadała otworów.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż założenia miejscowego planu dopuszczają taką lokalizację wyłącznie w stosunku do budynków mieszkalnych, usługowych, gospodarczych oraz garaży. Dlatego też uznał, iż przedmiotowa inwestycja w zakresie użytkowania miejsc parkingowych, nie jest zgodna z założeniami ww. planu miejscowego, obowiązującego na terenie nieruchomości (działki nr ew.[...], [...], [...],[...]), na której ma być zlokalizowany budynek usługowy z częścią gospodarczą wraz z odwodnieniem i infrastrukturą techniczną.

Nadto podniósł, iż z akt sprawy wynika, że inwestor uzyskał pozytywną decyzję na lokalizację zjazdu z drogi gminnej ul. B. (dz. Nr [...]) do działki nr [...] oraz zjazdu z drogi gminnej ul. W. (dz. Nr [...]) do działki nr [...]. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia wymaga zatem kwestia, czy przedmiotowe zjazdy są częściowo zlokalizowane w pasie drogowym ul. B. oraz ul. W. W przypadku takiej lokalizacji inwestor musiałby uzyskać od zarządcy wskazanych działek drogowych zgodę na dysponowanie powyższym gruntem, co jest jednoznaczne z uzyskaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz do zajęcia pasa drogowego na czas zamierzonych robót budowlanych. Zjazdy zaznaczone są na mapie częściowo linią przerywaną która wykracza poza granice działek, co sugeruje, że przedmiotowe zjazdy zlokalizowane są również w pasie drogowym. A zatem w przypadku, gdy zjazdy faktycznie obejmują swym zakresem również pas drogowy, organ odwoławczy uznał, iż należy bezwzględnie uzyskać zgodę zarządcy na zajęcie pasa drogowego.

Zauważył także, iż w projekcie budowlanym jest szereg nieautoryzowanych poprawek nie potwierdzonych przez projektanta (str. 43, 57, 34, 31).

Konkludując organ odwoławczy uznał, iż wskazane nieprawidłowości nie mogą być przez niego sanowane, gdyż skutkowałoby to zatwierdzeniem projektu budowlanego innego niż zatwierdzony przez organ I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. O. (dalej: "skarżąca") wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2012 r. Autor skargi zarzucił jej naruszenie przepisów:

a) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej oraz brak przytoczenia przepisów prawa, które narusza decyzja Starosty w zakresie wskazania, że w decyzji tej Starosta nie wyjaśnił (I) czy zjazdy objęte decyzją na lokalizację zjazdu z drogi gminnej ul. B. do działki nr [...] oraz zjazdu z drogi gminnej ul. W. do działki nr [...] są zlokalizowane w pasie drogowym, oraz (II), że w projekcie budowlanym jest szereg poprawek nieautoryzowanych przez projektanta, jak również nie wskazanie, które przepisy art. 35 Prawa budowlanego zostały naruszone;

b) art. 6 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej niektórych zarzutów podniesionych w decyzji Wojewody w stosunku do decyzji Starosty;

c) art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że materiał dowodowy wymaga uzupełnienia i dodatkowych wyjaśnień;

d) art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącej do władzy publicznej poprzez niewyjaśnienie przesłanek faktyczno-prawnych zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji merytorycznej w sprawie;

e) art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz w związku z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w sytuacji, w której decyzja Starosty nie naruszała przepisów postępowania administracyjnego i istniały podstawy do merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżącej;

f) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie, poprzez wskazanie, że nie wszystkie wymagania tego przepisu zostały spełnione;

g) art. 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się przyjęciem, iż minimalna odległość wydzielonych miejsc postojowych jest odległością od działki sąsiadującej niezależnie od jej przeznaczenia, nie zaś od działki podlegającej zagospodarowaniu (działki budowlanej);

h) art. 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego pominięcie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kwestii błędnego zastosowania art. 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że powyższy przepis reguluje odległości miejsc postojowych od granicy działki budowlanej, na której ma być zlokalizowana inwestycja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd, naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na względzie powyższą regulację Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, chociaż zarzuty skargi nie w pełni zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylająca decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. O. pozwolenia na budowę budynku usługowego (usługi szklarskie) z częścią gospodarczą (kategoria obiektu budowlanego - XVII) wraz z odwodnieniem i infrastrukturą techniczną w K. przy ul. W. i ul. B. na działkach ew. Nr [...], [...],[...]i [...] obręb [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przypadku bowiem, gdy przedmiotem zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego jest decyzja kasacyjna wydana we wskazanym trybie, rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w przepisach prawa.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, iż zapadła ona z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć bowiem należy, iż odwołanie S. G. i M. G. opierało się na zarzutach uciążliwości planowanej inwestycji z uwagi na przedmiot działalności. W ocenie autorów odwołania zakwalifikowanie działalności polegającej na usługach szklarskich jako nieuciążliwej jest niedopuszczalne. Wskazano jednocześnie, iż inwestycja będzie znacząco oddziaływać na środowisko i powinna posiadać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na oddziaływanie na obszary Natura 2000. W odwołaniu wskazano na potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na aspekty ochrony środowiska, emisję hałasu i zanieczyszczeń. Zaskarżona decyzja w treści znajdującej się w aktach administracyjnych nie zawiera odniesienia się do zarzutów odwołania. Z numeracji kolejnych stron decyzji wynikać może, iż nie została dołączona strona trzecia decyzji, ewentualnie błędne ponumerowano strony. Bez względu na przyczyny takiego stanu brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy zajął i przedstawił wyczerpująco swoje stanowisko co do zarzutów odwołania. Tym samym naruszone zostały art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Naruszeniem powołanych wyżej przepisów jest także wskazanie na poprawki zawarte w projekcie budowlanym bez ich opisania oraz nie wskazania jakie ujemne dla strony konsekwencje mogą one rodzić i z jakich przyczyn.

Tym samym kontrolując zaskarżoną decyzję można odnieść się jedynie do oceny stanu faktycznego i zastosowanej wykładni prawa w zakresie przedstawionym w treści decyzji dołączonej do akt administracyjnych. Według oceny Sądu, przyjęta w tej mierze przez organ odwoławczy kwalifikacja przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania wyjaśniającego jako niekompletnego i zawierającego braki jest błędna i niezasadna. Stosownie do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Za poglądami judykatury (czyli nauki prawa) należy przyjąć, że wydanie decyzji kasacyjnej tego rodzaju może nastąpić tylko wtedy, gdy organ I instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe.

Przesłanką uprawniającą do skorzystania z możliwości wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy są jedynie wątpliwości tego organu co do stanu faktycznego i niemożność ich wyeliminowania w trybie art. 136 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż stan faktyczny ustala organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w pierwszej instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne.

W ocenie Sądu okoliczności wskazane w zaskarżonej decyzji nie uzasadniają wydania przez Wojewodę [...] decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy dokonując oceny usytuowania miejsc parkingowych w projektowanej inwestycji powołał się na § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) (dalej: "rozporządzenia"), zgodnie z którym odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowalnej nie może być mniejsza niż 3 m w przypadku do 4 stanowisk włącznie i 6 m w przypadku 5 – 60 włącznie. Wbrew twierdzeniom skargi z § 19 ust. 2 rozporządzenia, który to przepis określa odległości od granicy działki budowlanej, nie wynika konieczność odnoszenia się do tego jakie przeznaczenie ma nieruchomość znajdująca się po drugiej stronie tej granicy. Należy zauważyć jednak, iż organowi odwoławczemu przy dokonywaniu oceny prawidłowości usytuowania miejsc parkingowych projektowanej inwestycji w odniesieniu do § 19 rozporządzenia, uszedł uwadze jego ustęp 4. Zgodnie z brzmieniem § 19 ust. 4 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku Nr 19, poz. 115 j.t. ze zm.) (dalej : "ustawa o drogach publicznych") ulicą jest droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Z pisma Urzędu Miasta K. z dnia [...] listopada 2011 roku kierowanego do Z.P.U. "[...]" wynika, iż dwanaście miejsc parkingowych zostało zaprojektowanych przy granicy z drogą gminną (działka ew. nr [...]) stanowiącą drogę dojazdową do garaży i dwóch posesji. Z projektu zagospodarowania terenu obejmującego działki ew. nr [...], [...], [...] i [...] wynika, iż pozostałe miejsca parkingowe zostały zaprojektowane od strony ulic B. i W., które są drogami gminnymi. W tych okolicznościach organ winien dokonując oceny prawidłowości usytuowania miejsc parkingowych projektowanej inwestycji uwzględnić powyższe okoliczności w kontekście brzmienia § 19 ust. 4 rozporządzenia.

W ocenie Sądu za błędne należy uznać twierdzenia organu odwoławczego, iż zaznaczenie na mapie linią wykraczającą poza granice działek sugeruje, że zjazdy z drogi gminnej ul. B. do działki nr [...] i z drogi gminnej ul. W. do działki nr [...] zostały zlokalizowane w pasie drogowym ze skutkiem, iż w takim przypadku już na etapie podjęcia działań w celu uzyskania pozwolenia na budowę należałoby uzyskać zgodę zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

Dokonując oceny powyższych twierdzeń należy odwołać się do definicji zjazdu, którą znajdujemy w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z samej definicji zjazdu wynika, iż stanowiąc połączenie działki z drogą publiczną zjazd wykracza poza granice działki w kierunku drogi publicznej. Jednocześnie zauważyć wypada, iż zgodnie z art. 19. ust. 1 ustawy o drogach publicznych organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W myśl art. 19 ust. 2 pkt 4 tej ustawy zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 8, są dla dróg gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Do zarządcy drogi należy w szczególności wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych (art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych). Jak wynika z art.29 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1 ); zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5; w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (ust. 3).

Z brzmienia powyższych przepisów wynika, iż uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym (w niniejszej sprawie Burmistrza Miasta K.), jest konieczne przed rozpoczęciem robót budowlanych. Rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić po uzyskaniu pozwolenia na budowę i uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie robót budowlanych w pasie drogowym, jak to określono w decyzji Burmistrza miasta K. z dnia [...] grudnia 2010 roku Nr [...] o zezwoleniu na lokalizację na czas nieokreślony dwóch zjazdów publicznych. Tym samym wywody organu odwoławczego dotyczące zjazdów, o których mowa, w szczególności obowiązku wykazania się w niniejszym postępowaniu zgodą zarządcy na zajęcie pasa drogowego naruszają treść art. 29 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe rozważania i przedstawianą wykładnię przepisów prawa oraz usunąć opisane wyżej naruszenia przepisów k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2).

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż strona skarżąca przed Sądem była reprezentowana przez adwokata. Na łączną kwotę [...] zł przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania Sąd zaliczył: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, [...] zł tytułem zastępstwa procesowego i [...] zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (pkt 3 sentencji wyroku).