Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 436/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art.16 ust.1 pkt 51,  art.16 ust.1 pkt 30, art. 15 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. S. A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz T. S. A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r., T. S.A. – zwana dalej Skarżącą lub Spółką zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W uzasadnieniu przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizując określone programy telewizyjne oddelegowuje do pracy za granicą, zgodnie z poleceniem służbowym, osoby takie jak korespondenci, osoby realizujące audycje telewizyjne, pracowników oddelegowanych do załatwienia interesów Spółki. Za zgodą pracodawcy osoby te korzystają z samochodów osobowych wynajętych od firm typu "rent a car" w miejscu docelowym określonym w delegacji do wykonania zadania służbowego. Wynajęcie samochodów odbywa się w ten sposób, że Spółka wynajmuje samochody, dla osoby oddelegowanej za granicę w określonym terminie, od firmy polskiej lub zagranicznej i z tego tytułu otrzymuje fakturę/rachunek wystawioną na Spółkę. Zdarzają się sytuacje, że delegowani pracownicy i korespondenci sami wynajmują samochody do wykonywania zadania służbowego na miejscu docelowym, a faktury/rachunki są wystawione na pracownika bądź Spółkę.

Wskazane osoby uzyskują zgodę na korzystanie z wynajętego przez Spółkę samochodu (z kierowcą lub bez kierowcy). Charakter podróży służbowej osoby oddelegowanej do realizacji zadania służbowego jest szczególny. Materiał do programów telewizyjnych jest zbierany w trudnych, ekstremalnych warunkach. Delegowany do realizacji zadań służbowych posiada ze sobą profesjonalny ciężki sprzęt, którego korzystanie także uzasadnia wynajęcie samochodu do jego przewożenia.

Spółka dodała, że do rozliczenia delegacji, osoba będąca w podróży służbowej, dokumentuje wydatki fakturami, rachunkami. Wydatki dotyczą zakupu paliwa, części samochodowych, opłat za autostrady i parkingi, itp.

Tak więc, z powyższego tytułu, Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z delegacjami zagranicznymi, ponosi różne koszty odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, związane z rozliczeniem:

- kosztów podróży służbowej pracowników,

- kosztów podróży osób nie będących pracownikami.

Spółka tego typu wydatki kwalifikuje jako wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, tj. zgodnie z poleceniem służbowym jako koszty związane z realizacją programów telewizyjnych.

W opisanej sytuacji Spółka poniesione wydatki traktuje jako koszty uzyskania przychodów na podstawie przepisu określonego w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. dalej powoływanej jako u.p.d.o.p.).

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny, Spółka zapytała, czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, iż w opisanym stanie faktycznym, wydatek dotyczący wynajmu samochodu, oraz wydatki związane z paliwem, częściami, autostradą, parkingami, itp. są kosztem uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.?

Na wstępie Spółka zaznaczyła, że dokonując właściwej kwalifikacji kosztów poniesionych w trakcie zagranicznej delegacji służbowej, należy uwzględnić przepisy określone w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 21 z 1998 r., poz. 94 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, z późn. zm.) w kontekście art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Spółka dodała, że na podstawie przepisów art. 775 §1 Kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą. Zdaniem Spółki zgodnie z tymi przepisami zobowiązana jest ponieść wszelkie koszty podróży służbowej. Wysokość i rodzaj świadczeń przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowych zagranicznych określają przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju.

W ocenie Spółki, zwrot wydatków osobom oddelegowanym z tytułu wynajętego samochodu do wykonania zadania w podróży służbowej, to zwrot wydatków, który należy kwalifikować w oparciu o przepis § 2 pkt 2 lit. c wymienionego rozporządzenia do wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, z uwagi na przedstawiony szczególny charakter podróży.

Tak więc stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przedmiotowe wydatki, poniesione przez Spółkę tytułem zwrotu osobom odbywającym podróż służbową w związku z wykonywanym zadaniem służbowym, stanowią koszty uzyskania przychodów.

Zdaniem Spółki w opisanym stanie faktycznym, nie ma zastosowania art. 16 ust 1 pkt 30 u.p.d.o.p., bowiem dotyczy on przypadków, gdy pracownicy używają na potrzeby pracodawcy własne samochody osobowe.

Minister Finansów interpretacją indywidualną z dnia [...] października 2009r. nr [...] uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 16 ust.1 pkt 51 u.p.d.o.p. ograniczający możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych - w pełnej wysokości- wydatków z tytułu używania samochodów osobowych niestanowiących majątku podatnika.

Organ podatkowy uznał, że pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Organ wyjaśnił, że jeżeli wyjazd pracownika stanowi w myśl Kodeksu pracy podróż służbową to należy zgodzić się ze Spółką, że na podstawie § 2 pkt 2 lit.c powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju pracodawca może zwrócić udokumentowane wydatki z tytułu korzystania przez pracownika z wynajętego samochodu osobowego za granicą. Ta okoliczność ma jednakże znaczenie na gruncie przepisów prawa pracy, nie zmienia natomiast w żaden sposób oceny tych wydatków na gruncie podatkowym.

Zdaniem organu okoliczności przedstawione we wniosku jednoznacznie świadczą, że zarówno pracownicy jak i inne osoby dokonują zakupu usług czy towarów w imieniu i na rzecz Spółki. Fakt, iż pracownicy ponoszą - w sensie kasowym- pewne wydatki, które później są im zwracane, nawet w sytuacji gdy następuje to w ramach rozliczenia podróży służbowych, nie zmienia kwalifikacji tych wydatków w świetle ograniczeń wynikających z art. 16 ust.1 pkt 51 u.p.d.o.p. W praktyce Spółka wykonując swoją działalność czyni to "przy pomocy" swoich pracowników lub innych osób.

Reasumując organ uznał, że Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poniesione i udokumentowane wydatki dotyczące najmu samochodów osobowych niestanowiących majątku Spółki oraz wydatki na zakup paliwa, opłaty parkingowe, opłaty za autostrady oraz części samochodowe, jednak do wysokości nie wyższej niż odpowiadające kwocie wynikającej z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Pomimo wystosowania przez Skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez nieuzasadnione ograniczenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Spółki stanowiących zwrot wydatków ponoszonych przez pracowników delegowanych do odbycia podróży służbowych. Spółka stanęła na stanowisku, iż opłaty dotyczące najmu samochodów osobowych na potrzeby odbycia przez pracowników podróży służbowych (finansowane ze środków powierzonych pracownikom przez Spółkę albo poniesionych bezpośrednio przez pracowników, a następnie zwracanych pracownikom przez Spółkę) spełniają przesłanki zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości, tzn. nie mieszczą się w kategorii kosztowej wydatków z tytułu używania samochodów osobowych, o których mowa w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie jej argumenty zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."),w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W niniejszej sprawie u podstaw sporu na etapie postępowania sądowego legła interpretacja art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p, który stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu.

Minister Finansów stanął na stanowisku, że wydatki z tytułu wynajmu samochodów osobowych niestanowiących majątku Spółki oraz wydatki związane z używaniem samochodów wynajmowanych na zakup paliwa, części samochodowych oraz opłat za autostrady, parkingi Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

Zdaniem Skarżącej przedmiotowe wydatki, poniesione przez Spółkę tytułem zwrotu osobom odbywającym podróż służbową w związku z wykonywanym zadaniem służbowym stanowią koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

W ocenie Spółki w opisanym stanie faktycznym, nie ma zastosowania art. 16 ust.1 pkt 30 u.p.d.o.p., gdyż przepis ten dotyczy przypadków, gdy pracownicy używają na potrzeby pracodawcy własne samochody osobowe, natomiast ze względu na treść wydanej interpretacji istotne w niniejszej sprawie jest jedynie ograniczenie wynikające z treści przepisu art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

W związku z powyższym rozstrzygnięcie niniejszego sporu wymaga ustalenia jaka kategoria wydatków mieści się w zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p sformułowaniu "koszty używania". Zgodzić się należy z Ministrem Finansów, iż w czynieniu tych ustaleń pomocne może być słownikowe znaczenie wyrazu "używanie". Zauważyć jednak trzeba, że wyraz ten jest definiowany bardzo obszernie (vide: np. Słownik Języka Polskiego pod redakcją M. Szymczaka, T. III, PWN, Warszawa 1981, s. 644), ale dla potrzeb zdefiniowania "używania rzeczy" najbardziej pomocne jest przyjęcie znaczenie tego wyrazu jako "posłużyć się czymś", "zastosować coś jako środek, narzędzie", "zrobić z czegoś użytek" (ww. Słownik Języka Polskiego).Należy zauważyć, że definicja wyrazu "używanie" wskazuje na element dynamizmu, aktywności.

Tak więc samo posiadanie rzeczy lub uprawnienie do posiadania lub używania danej rzeczy nie może być utożsamiane z używaniem rzeczy. Używanie rzeczy ma bowiem miejsce wówczas, gdy rzecz jest faktycznie wykorzystywana, stosowana, czyniony jest z niej użytek itp.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że umowa najmu samochodu jest czynnością cywilnoprawną poprzedzającą używanie samochodu i jej zawarcie rodzi obowiązek zapłacenia (płacenia) czynszu. W wyniku umowy najmu najemca nabywa uprawnienie do używania przedmiotu najmu, inaczej mówiąc przedmiot najmu zostaje postawiony do dyspozycji najemcy.

Zgodnie z art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W myśl postanowień § 2 tego przepisu czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

Czynsz jest opłatą stałą, która musi być ponoszona bez względu na zakres używania wynajętej rzeczy, również powinien być płacony, gdy rzecz nie jest używana (warunki umowy w tym warunki jej rozwiązania kształtują strony umowy). Zatem czynsz jest wynagrodzeniem za oddanie rzeczy do używania.

W związku z powyższym w ocenie Sądu koszt czynszu stanowiącego wynagrodzenie za prawo do korzystania z samochodów jest kategorią odrębną od kosztów eksploatacji samochodów.

Tym samym organ podatkowy błędnie przyjął, że opłaty wynikające z wynajmu samochodu osobowego zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w ograniczonej wysokości i na równi traktowane z kosztami eksploatacyjnymi podlegającymi ograniczeniu wynikającemu z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

Natomiast koszty eksploatacji są kosztami związanymi z faktycznym używaniem samochodu, dlatego należy zaliczyć do nich wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wydatki na zakup paliwa, opłaty za przejazd autostradą, opłaty parkingowe oraz wydatki na części samochodowe. Wymienione wydatki wiążą się nierozerwalnie z używaniem samochodu i koszty te podlegają ograniczeniu wynikającemu z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

Zasadnym wydaje się zwrócenie uwagi na jeszcze jeden aspekt niniejszej sprawy. Otóż, zważywszy na nałożony art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p obowiązek prowadzenia przez podatnika ewidencji przebiegu pojazdu, dla odkodowania treści tego przepisu, niezależnie od wcześniej przywołanych argumentów, pomocna jest też treść ust. 5 tego artykułu, w zakresie w jakim stanowi on, iż ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. Z ust. 5 wynika, iż dla potrzeb zastosowania regulacji zawartej w ust. 1 pkt 51 istotne są te dane, które zostały wymienione w ust. 5, a te w sposób oczywisty związane są faktycznym używaniem (eksploatacją) samochodu.

Zdaniem Sądu, czynsz najmu samochodu, który jest kosztem ponoszonym w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie mieści się w kategorii wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p i może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Jednakże należy wskazać, że z ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p wynika, iż są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

W związku z brzmieniem tego przepisu do kosztów uzyskania przychodów należałoby zaliczyć wydatki związane z opłatami z tytułu wynajmu przez spółkę samochodu osobowego dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast koszty eksploatacyjne takiego samochodu takie jak wydatki na paliwo, opłaty parkingowe i autostradowe, koszty części zamiennych itp. należy zaliczyć do kategorii kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. i podlegającym ograniczeniom określonym w tym przepisie.

Tak samo należałoby kwalifikować poniesione przez Spółkę wydatki w sytuacji zwrotu poniesionych kosztów z tego tytułu przez pracowników spółki realizujących zadnia na podstawie polecenia służbowego.

Jednakże należy zauważyć, że Skarżąca przedstawiając stan faktyczny stwierdziła, że;, oddelegowuje do pracy za granicą, zgodnie z poleceniem służbowym osoby takie jak korespondenci, osoby realizujące audycje telewizyjne, pracowników oddelegowanych do załatwienia interesów spółki ‘’

Ponadto wskazała, iż ,,zdarzają się sytuacje, że delegowani pracownicy i korespondenci sami wynajmują samochody do wykonywania zadania służbowego na miejscu docelowym, a faktury/rachunki są wystawiane na pracownika bądź Spółkę.’’

Skarżąca stwierdziła , że w zakresie rozliczeń tych wydatków stosuje przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju.

W związku z powyższym powstaje pytanie czy podstawą wypłat z tytułu poniesionych wydatków na wynajem i eksploatację pojazdów przez osoby niebędące pracownikami spółki jest również polecenie służbowe i powołane powyżej przepisy Kodeksu pracy i przepisów wykonawczych.

Należy zauważyć, że dopiero na etapie skargi Skarżąca jednoznacznie wskazuje, iż wydatki poniesione przez Spółkę stanowią zwrot wydatków poniesionych przez pracowników Spółki skierowanych do odbycia podróży służbowej, co w jej ocenie ma rozstrzygające znaczenie.

W ocenie Sądu o tym jak należy traktować zwrot wydatków poniesionych przez osoby niebędące pracownikami nie mogą decydować, jak oczekuje tego Skarżąca przepisy Kodeksu pracy oraz powołanego rozporządzenia, które dotyczą zwrotu kosztów podróży służbowej pracowników, zatrudnionych w państwowej lub samorządowej sferze budżetowej. Jeżeli osoby te nie są pracownikami Spółki, to istotne znaczenie ma treść umowy łączącej te podmioty ze Spółką w szczególności w zakresie ponoszenia kosztów związanych z wynajęciem i eksploatacją pojazdów dla celów realizacji umowy.

Skoro zdarzają się sytuacje jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego,, iż delegowani pracownicy i korespondenci sami wynajmują samochody do wykonywania zadania służbowego na miejscu docelowym, a faktury/rachunki są wystawiane na pracownika bądź Spółkę’’ zasadne jest określenie czy osoby niebędące pracownikami wynajmują samochody we własnym imieniu czy w imieniu Spółki.

Zarówno w świetle art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. jak i art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. powyższe ma znaczenie ze względu na określenie czy samochód jest wynajmowany dla potrzeb działalności gospodarczej Skarżącej i ma związek z uzyskiwanym przez nią przychodem, czy dla potrzeb osoby świadczącej usługę czyli innego podmiotu realizującego zobowiązanie z tytułu zawartej ze Skarżącą umowy.

Natomiast organ przyjął, że przedstawione we wniosku okoliczności jednoznacznie świadczą, że zarówno pracownicy jak i inne osoby dokonują zakupu usług czy towarów w imieniu i na rzecz Spółki.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniu organu takich jednoznacznych wniosków z przedstawionego stanu faktycznego nie można wywieść.

Istotne również jest jednoznaczne stwierdzenie na kogo wystawiane są faktury -na Spółkę czy na osobę wynajmującą pojazd- w sytuacji, gdy samochody wynajmowane są przez osobę niebędącą pracownikiem Spółki.

Zdaniem Sądu udzielenie przez Ministra Finansów zaskarżonej interpretacji w stanie faktycznym sprawy, którego nie można uznać za wyczerpująco przedstawiony w rozumieniu art. 14b § 3 O.p., było przedwczesne. Przed udzieleniem kolejnej interpretacji, a tym samym przed dokonaniem prawidłowej subsumpcji norm prawnych, organ podatkowy winien wezwać stronę skarżącą, na mocy art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p., do należytego wypełnienia wymogów przedstawionych w przepisie art. 14b § 3 O.p., z uwzględnieniem wskazań Sądu wyrażonych wyżej, tj. jakiego rodzaju umowy łączą Skarżącą z osobami wymienionymi we wniosku, a niebędącymi jej pracownikami i w jaki sposób umowy te regulują kwestie związane z ponoszeniem kosztów podróży związanych z realizacją zadań wynikających z umowy. Czy osoby te zawierają umowy najmu samochodów osobowych we własnym imieniu, czy w imieniu Spółki i czy faktury wystawiane są na te osoby czy na Spółkę.

Ponadto organ podatkowy powinien uwzględnić dokonaną przez Sąd interpretację art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.