Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 7/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 127 par. 3, art. 138 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1-2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2007 nr 44 poz 287
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta /spr./ WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013r. sprawy ze skargi W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów poza instalacją 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. kwotę 200 zł (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] listopada 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 104, art. 155, art. 156 §1 pkt 2 i 7, art. 157 §1 i art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), art. 3 pkt 6, art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 r., nr 62, poz. 627 ze zm., dalej poś), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. 2001 r., nr 62, poz. 628 ze zm., dalej uop) stwierdziło nieważność decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r.) oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r., znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] listopada 2006 r.).

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że niniejsze postępowanie zostało zainicjowane podaniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej WWIOŚ) z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów oraz decyzji zmieniającej z [...] listopada 2006 r. W opinii WWIOŚ pryzmy kompostowe, na których prowadzony jest proces odzysku nie stanowią budowli (nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie), stąd przedmiotowa kompostownia nie wyczerpuje definicji instalacji zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy poś. Prowadzenie odzysku poza instalacjami reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. 2006 r., nr 49, poz. 356, dalej rozporządzenie z 2006 r.). Odzysk może odbywać się tylko w wyniku

procesów R14 i R15. Tymczasem w niniejszej sprawie odzysk odbywa się metodą R3, która nie została ujęta w powyższym rozporządzeniu.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Kolegium powiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, a także wyznaczyło 7-dniowy termin na składanie uwag i wniosków. Kolegium ustaliło, że "X" Sp. z o.o z siedzibą w Poznaniu (dalej Spółka) jest następcą prawnym "X" S.C. H. K., I. K., ul. [...], [...] P.

Rozpatrując wniosek WWIOŚ, Kolegium wzięło pod uwagę nie tylko przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 §1 pkt 2 kpa, ale wszystkie przesłanki stwierdzenia nieważności i zbadało pod tym kątem całe postępowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 uop, organem właściwym do wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów oraz na podstawie art. 155 kpa decyzji zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r. jest Starosta Poznański. Starosta Poznański był zatem organem właściwym do wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r.

Dokonując wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa o którym stanowi art. 156 §1 pkt 2 kpa Kolegium stwierdziło, że zachodzi ono wówczas, gdy rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnej interpretacji przepisu, przy czym błąd ten jest oczywisty. W niniejszej sprawie zarówno decyzja pierwotna, jak i zmieniająca powinny być wydane na podstawie tych samych przepisów tj. art. 13 ust. 1 uop w zw. z §1 rozporządzenia z 2006 r. Tymczasem prowadzona przez Spółkę działalność polega na odzysku odpadów metodą R3. Jest to metoda niedopuszczalna w przypadku odzysku odpadów poza instalacjami. Z uwagi na powyższe, w niniejszej sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji (pierwotnej i zmieniającej) zezwalającej na odzysk odpadów metodą R3 poza instalacjami, a więc z naruszeniem art. 13 ust. 1 uop w zw. z §1 rozporządzenia z 2006 r. Tym samym z całą pewnością doszło do naruszenia przepisów ochrony środowiska, które skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. i decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 11 poś w zw. z art. 156 §1 pkt 7 kpa.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pismem z dnia [...] lutego 2012 r. złożyła Spółka (dalej odwołująca), wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie decyzji z [...] listopada 2011 r. oraz umorzenie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. i z dnia [...] listopada 2006 r.

W uzasadnieniu odwołująca podkreśliła, że pracownicy WWIOŚ podjęli w marcu 2011 r. czynności kontrolne w sposób niezgodny z art. 77 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej usg), a ich wyniki nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji stosownie do art. 12a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. 2007 r., nr 44, poz. 287 ze zm., dalej uioś), dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym.

Odwołująca wskazała również, że wniosek z dnia [...] lipca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r. został podpisany przez osobę do tego nieuprawnioną i jako taki nie powinien podlegać rozpatrzeniu. Ponadto zarówno art. 156, jak i 158 kpa wyraźnie wskazują, że w ramach jednego postępowania organ stwierdza nieważność pojedynczej decyzji, a nie kilku naraz. Poza tym, odwołująca zarzuciła naruszenie art. 8 kpa, art. 7 kpa oraz art. 9 kpa. Odwołująca podkreśliła, że Kolegium nie odniosło się w jakikolwiek sposób do wniosków złożonych przez Jej pełnomocnika w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r., a decyzja wydana dnia [...] listopada 2011 r., a więc ponad 4 miesiące po wszczęciu niniejszego postępowania, została doręczona odwołującej ponad 2 miesiące po jej wydaniu.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r.) Kolegium uchyliło decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez SKO.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie wszczęcie postępowania powinno nastąpić z urzędu, a nie na wniosek organu kontrolującego, który nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Poza tym, Kolegium w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. nie wykazało, że decyzja na podstawie której odwołująca prowadziła dotychczas swoją działalność została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Analizując treść samej decyzji stwierdzić należy, że nie zawiera ona wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie decyzji powinno być na tyle szczegółowe, aby pozwoliło stronie na poznanie argumentacji organu I instancji. Organ w uzasadnieniu powinien omówić dowody zgromadzone w sprawie oraz wskazać przyczyny, dla których jednym dowodom dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności. Tymczasem wyjaśnienie na czym polega rażące naruszenie prawa w tej konkretnej sprawie jest lakoniczne i nie wyjaśnia odwołującej, na czym to naruszenie miałoby polegać. Z akt sprawy nie wynika, czy przedmiotowa kompostownia jest urządzeniem lub instalacją, o której mowa w art. 3 pkt 6 poś (w brzmieniu na dzień 17 listopada 2006 r.). Jedynie powyższe ustalenie pozwoliłoby na ocenę, czy kompostownia jest prowadzona poza instalacją i dałoby podstawę do stwierdzenia, że odzysk odpadów prowadzony jest metodą niezgodną z przepisami prawa. Zdaniem SKO, organ badający zasadność wniosku WWIOŚ nie może wykraczać poza swoje kompetencje i sprawdzać, czy wybudowane przez odwołującą urządzenie jest czy nie jest budowlą. Zweryfikowanie powyższego faktu należy raczej do organów nadzoru budowlanego. Organ administracyjny w toku postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji powinien badać jedynie to, czy decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów z dnia [...] czerwca 2006 r. i decyzja ją zmieniająca z dnia [...] listopada 2006 r. zostały wydane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami uop.

Skargę od decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. wywiódł WWIOŚ (dalej skarżący) pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że art. 16 ust. 2 uioś przyznaje Jemu prawo inicjowania postępowań administracyjnych. Dlatego też twierdzenie Kolegium, że do wszczęcia postępowania w tej sprawie mogło dojść tylko z urzędu nie ma żadnego umocowania prawnego.

Skarżący podkreślił również, że Kolegium rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno wydać decyzję co do istoty sprawy, a nie uchylać decyzję, a sprawę przekazywać do ponownego rozpoznania. W przypadku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie zachodzi bowiem konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, gdyż prawidłowość decyzji oceniana jest według stanu faktycznego i prawnego występującego w dacie jej wydawania. Mając zatem wątpliwość, czy odzysk odpadów odbywa się w instalacji, czy poza nią Kolegium samo powinno rozstrzygnąć, czy przedmiotowa kompostownia może być uznana za instalację, czy też nie. Nawet bowiem przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nikt nie uwolni SKO od samodzielnego dokonania takiej oceny (k. 4-5 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Kolegium wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej (k. 19 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd pod względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe Kolegium, zainicjowane podaniem skarżącego z dnia [...] lipca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów oraz decyzji ją zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r.

W pierwszej kolejności Sąd miał na uwadze, że skarżący mógł w sposób prawnie skuteczny wnieść podanie o stwierdzenie nieważności opisanych powyżej decyzji, a następnie przysługiwało jemu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 50 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) w zw. z art. 16 ust. 3 uioś. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 157 § 2 kpa, może zostać wszczęte zarówno z urzędu, jak i na żądanie strony. Postępowanie wszczynane jest przez organ z urzędu w razie powzięcia wiadomości o wadliwości decyzji, albo w razie wystąpienia przez podmioty, których kompetencja w tym zakresie została wprost wskazana w kpa, tj. przez prokuratora (art. 184 kpa) lub organizację społeczną (art. 31 § 1 pkt 1 kpa), a także w razie żądania innych podmiotów, które zostały do tego upoważnione na podstawie przepisów szczególnych. Do przedstawionego kręgu podmiotów zaliczyć należy organy Inspekcji Ochrony Środowiska, które z mocy uioś mają specyficzne uprawnienia, w szczególności określone w art. 16 tej uioś. Zgodnie z ostatnio wskazanym przepisem, organy te - którymi zgodnie z art. 3 uioś są Główny Inspektor Ochrony Środowiska oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska - mogą zwrócić się do każdego organu administracji państwowej i rządowej oraz organu samorządu terytorialnego o udzielenie informacji lub udostępnienie dokumentów i danych związanych z ochroną środowiska (ust. 1). W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska w działalności organów, o których mowa w ust. 1, organy Inspekcji Ochrony Środowiska kierują wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego oraz o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu (ust. 2). W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 2, organom Inspekcji Ochrony Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym (ust. 3).

Uprawnienia wynikające z przytoczonego wyżej przepisu można określić jako ogólne, służące organom Inspekcji Ochrony Środowiska w związku z realizacją zadań w zakresie, do którego zostały powołane, określonych szczegółowo w art. 1 ustawy. W świetle omawianego uregulowania kompetencja organów Inspekcji Ochrony Środowiska nie ogranicza się tylko do możliwości zgłoszenia żądania dopuszczenia do udziału w już toczącym się postępowaniu, o czym stanowi art. 16 ust. 1 pkt 2 uioś. Stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 1 uioś, organy te mogą ponadto zainicjować każde postępowanie administracyjne, a więc również prowadzone w trybie nadzwyczajnym weryfikacji decyzji, ponieważ art. 16 uioś nie zawiera w tym zakresie żadnych ograniczeń. Wówczas w tego rodzaju postępowaniach organom Inspekcji Ochrony Środowiska przysługują prawa strony. Uprawnienie to nie jest przy tym uzależnione od wcześniejszego udziału w postępowaniu zwykłym, w którym wydano decyzję objętą weryfikacją w trybie nadzwyczajnym. Jedynym warunkiem jest spełnienie przesłanki z art. 16 ust. 2 uioś, jaką jest stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska w działalności organów administracji. Na tle powyższych uregulowań można dopatrzyć się pewnych analogii w zakresie pozycji procesowej organów Inspekcji Ochrony Środowiska (także co do trybu wszczęcia postępowania) z pozycją procesową przyznaną w procedurze administracyjnej prokuratorowi, przy czym u podstaw kompetencji organów Inspekcji Ochrony Środowiska do działania w postępowaniu administracyjnym leży szeroko rozumiana ochrona środowiska. Podejmowanie przez te organy działań określonych w przepisach prawa, także w indywidualnych sprawach administracyjnych, ma natomiast na celu doprowadzenie do zgodności działań innych organów z przepisami o ochronie środowiska, natomiast działanie na rzecz ochrony środowiska jest niewątpliwie prowadzone w interesie publicznym.

Odnosząc się do zarzutu wskazanego w skardze, dotyczącego naruszenia przez SKO w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. art. 15 kpa, przez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy, w ocenie Sądu był on zasadny. Przesłanki wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy zostały określone w art. 138 § 2 kpa. W aktualnym brzmieniu organ odwoławczy jest władny uchylić zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ odwoławczy powinien wskazać okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy w tym miejscu zauważyć, że obecne brzmienie art. 138 § 2 kpa zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2011 r., nr 6, poz. 18). Przed dniem jej wejścia w życie, tj. 11 kwietnia 2011 r. art. 138 § 2 kpa uzależniał wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy od uznania, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ mógł wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu projektu nowelizacji art. 138 § 2 kpa wskazano, że zmierza on do zwiększenia skrępowania organu odwoławczego przy podejmowaniu decyzji kasacyjnej stanowiącej wyjątek od zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy (zob. http://orka.sejm.gov.pl/Druki6ka.nsf/wgdruku/2987). Tak samo w doktrynie zauważa się, że w przypadku decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy z powodu bardzo poważnych uchybień w zakresie postępowania dowodowego, nie znając stanu faktycznego, nie może rozstrzygnąć sprawy (W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ZNSA 2011 r., z. 4, str. 20). Kolegium wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie wskazało w jej uzasadnieniu, jakie poważne uchybienia postępowania dowodowego uniemożliwiły merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 kpa dopuszczalne jest w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji w którym wydana została zaskarżona decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, gdy wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 518-519). Przesłanką wydania decyzji w oparciu o art. 138 § 2 kpa nie jest konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu (wyrok NSA z dnia 13.02.2002 r., sygn. akt V SA 1680/01, lex nr 109328). Zasadą jest obowiązek organu II instancji dokonania samodzielnej oceny prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej i merytorycznego rozpoznania sprawy. Jeśliby zaś organ odwoławczy uznał, że organ I instancji nie wyjaśnił rozpoznawanej sprawy w sposób wystarczający, to powinien sam przeprowadzić niezbędne postępowanie w określonym zakresie. Organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 kpa jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, w jakim zakresie organ pierwszej instancji ma uzupełnić postępowanie dowodowe. Powinien także wskazać okoliczności uniemożliwiające jego uzupełnienie w trybie art. 136 kpa (wyrok NSA z dnia 09.12.2010 r., sygn. akt II GSK 1065/09, lex nr 746056). Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie wskazał w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w jakim zakresie postępowanie dowodowe powinno zostać uzupełnione, rezygnując również ze wskazania okoliczności jakie należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd miał na uwadze, że zarówno w postępowaniu I-instancyjnym, jak i II-instancyjnym właściwym do rozpoznania sprawy było Kolegium. Stosownie do art. 127 §3 in fine kpa, do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosowanie znajdują przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Jak jednak zauważa się w literaturze, z uwagi na to, ze wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie ma konstrukcji względnie dewolutywnej, art. 138 §2 kpa nie powinien znajdować w ogóle do jego rozpoznania zastosowania (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 490, A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 629). Aprobując ten pogląd, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę dostrzega, że również z punktu widzenia ekonomii procesowej nieuzasadnionym jest przekazywanie tej samej sprawy innemu składowi Kolegium do ponownego rozpoznania. Wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w żaden sposób nie zmieniło właściwości SKO do rozpoznania tej sprawy. Kolegium dostrzegając lakoniczność uzasadnienia decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. powinno było powtórnie dokonać takiej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa, która pozwoliłaby w sposób ostateczny na ocenę ustalonego stanu faktycznego pod kątem zaistnienia którejkolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium będąc rzeczowo właściwe w niniejszej sprawie na podstawie art. 157 §1 kpa nie powinno przy tym przenosić kompetencji do rozpoznania niniejszej sprawy na inne organy, w tym organy nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium powinno w sposób merytoryczny rozpatrzyć złożone podanie o ponowne rozpatrzenie sprawy mając na względzie, że skarżący był podmiotem uprawnionym do zainicjowania niniejszego postępowania pismem z dnia [...] lipca 2011 r. Kolegium powinno dokonać wykładni przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przesądzając w sposób ostateczny, czy decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów oraz decyzja ją zmieniająca z dnia [...] listopada 2006 r. dotknięte są którąkolwiek z wad, które skutkowałyby stwierdzeniem ich nieważności.

W pkt 2 Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Kolegium na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, na która złożył się jedynie wpis od skargi, którego wysokość została określona w §2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

ja