Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 474/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 3.
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2022 roku numer [...]; 2. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego M. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu B., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] lutego 2022 r. (omyłkowo wskazano 4 lutego 2021 r.), nr [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie R., gm. Z., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 4,5931 ha, poprzez udzielenie P. S.A. z siedzibą w L. zezwolenia na przeprowadzenie na ww. nieruchomości inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nN 0,4kV oraz kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV.

Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Starosta Powiatu B., po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. z siedzibą w L., decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, ale po rozpoznaniu odwołania M. P. C., Wojewoda P., decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, Starosta Powiatu B. uzupełnił materiał dowodowy o postanowienie Starosty Powiatu B. z dnia [...] października 2020 r., znak: [...[, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych, oraz o reformatoryjne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...[. Inwestor przedłożył wyjaśnienia z dnia [...] stycznia 2022 r. w kwestii lokalizacji projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej na przedmiotowej nieruchomości oraz załącznik graficzny przedstawiający dokładne wymiary trwałego ograniczenia nieruchomości.

W dniu [...] lutego 2022 r. Starosta Powiatu B. wydał decyzję nr [...], w której w pkt I ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie R., gm. Z, oznaczonej jako działka nr [....] o pow. 4,5931 ha, poprzez udzielenie P. S.A. z siedzibą w L. zezwolenia na przeprowadzenie na ww. nieruchomości inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nN 0,4kV oraz kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV. W pkt II decyzji organ określił obszar zajęcia gruntu na czas budowy urządzeń energetycznych, o których mowa w pkt I na ww. nieruchomości w wielkości 98,16 m2, zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część przedmiotowej decyzji. W pkt III decyzji organ określił obszar zajęcia gruntu celem dalszej eksploatacji urządzeń energetycznych o których mowa w pkt I na ww. nieruchomości w wielkości 22,68 m2, zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część przedmiotowej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. P. C.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr[...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu B., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] lutego 2022 r. (omyłkowo wskazano 4 lutego 2021 r.), nr[...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie kablowej sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nN 0,4kV oraz kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV, niewątpliwie stanowi cel publiczny.

Dalej organ wskazał, że teren obejmujący nieruchomość skarżącego nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Burmistrza Z. z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej SN-15kV i nN-0,4kV wraz z budową kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN oraz urządzeniami budowlanymi, na określonych działkach w obrębie R., Z.oraz Z., gm. Z. Integralną część decyzji stanowi załącznik w postaci kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, na której przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji (linia przerywana koloru zielonego z oznaczeniami literowymi A-O). Na ww. mapie oraz w treści decyzji lokalizacyjnej nie wskazano na jakiej działce ustalono lokalizację kontenerowej stacji transformatorowej. Jednocześnie, w treści uzasadnienia decyzji wskazano, że na działkach nr: [...] położonych w obrębie R., sklasyfikowanych jako Br-RIIIb, RJIIb, S-RIIIb, nie mogą zostać usytuowane kontenerowe stacje transformatorowe SN/nN. Natomiast inwestor zaplanował stację transformatorową na działce nr [...] na użytku RIVa.

Dalej organ odwoławszy wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego, Burmistrz Z., w piśmie z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...] wskazał, iż na etapie uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego kontenerową stację transformatorową planowano właśnie na przedmiotowym gruncie sklasyfikowanym jako użytek RIVa, w odległości około 5 m od granicy działki sąsiedniej nr [...]. Niezasadne zatem okazały się twierdzenia skarżącego w odwołaniu z dnia 8 października 2021 r., iż w toku postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej na jego nieruchomości nie przewidywano kontenerowej stacji transformatorowej. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż ograniczenie przedmiotowej nieruchomości jest zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie organu odwoławczego organy rozpatrujące wnioski o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie są zobowiązane do badania alternatywnej lokalizacji inwestycji. Lokalizacja inwestycji została przesądzona w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli w danym akcie administracyjnym przesądzono kwestię powstania określonych urządzeń infrastruktury technicznej na prywatnej nieruchomości jej właściciel mógł się bronić przed takim rozstrzygnięciem, wnosząc odwołanie od decyzji lokalizacyjnej, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Natomiast nie może on skutecznie kwestionować lokalizacji inwestycji na etapie postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, gdyż w tym postępowaniu badana jest wyłącznie zgodność ograniczenia z ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ odniósł się też do kwestii przeprowadzonych w sprawie rokowań i stwierdził, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, że inwestor pismami z dnia 20 lipca i 19 sierpnia 2021 r. zwracał się do właściciela nieruchomości o wyrażenie zgody na realizację inwestycji poprzez ustanowienie odpłatnej jednorazowo służebności przesyłu. Odwołujący się w piśmie z dnia 30 sierpnia 2021 r. jednoznacznie sprzeciwił się na posadowienie stacji transformatorowej na jego nieruchomości. Z tego względu inwestor nie był zobowiązany do prowadzenia dalszych negocjacji.

Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści art. 124 ust. 4 u.g.n., na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4, zgodnie z którym odszkodowanie przysługuje za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie R., gm. Z, powiat b. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, a właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na jej udostępnienie na warunkach zaproponowanych przez inwestora. Decyzja Starosty Powiatu B. wraz z załącznikiem graficznym, wskazuje jednoznacznie zarówno położenie inwestycji na nieruchomości, jak i zakres uszczuplenia władztwa w zakresie niezbędnym dla jej prawidłowego wykonania. Stwierdzić również należy, iż organ I instancji, uwzględniając uzupełniony przez organ odwoławczy materiał dowodowy, przeprowadził prawidłowo postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a tym samym z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł M. P. C., w której zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 i 8 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i w sposób bezstronny, poprzez wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez rozważenia innego możliwego i zgodnego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sposobu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, w szczególności w zakresie usytuowania stacji transformatorowej, co doprowadzi do znacznie większej uciążliwości inwestycji celu publicznego dla właściciela nieruchomości niż gdyby ustalić miejsce stacji transformatorowej przy granicy działki właściciela, tam gdzie obecnie stoi napowietrzna stacja transformatorowa, która ma zostać zdemontowana;

2) art. 10 § 1 k.p.a., art. 13 k.p.a. i art. 50 § 1 k.p.a., polegające na tylko pozornym zapewnieniu stronie, występującej w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, a której prawo własności miało zostać ograniczone, czynnego udziału w postępowaniu i nie wezwaniu strony do wyjaśnienia jej rzeczywistego stanowiska, szczególnie w kontekście badania zaistnienia przesłanki braku zgody właściciela z art. 124 ust. 1 u.g.n., w sytuacji gdy w aktach sprawy (m.in. pismo Wojewody P. z dnia [...].03.22 r. lub Zawiadomienie Starosty Powiatowego z dnia [...].09.21 r.) są dowody, w tym przyznane przez inwestora, że skarżący M. P. C. "wyraził zgodę na umieszczenie urządzeń energetycznych", co doprowadziło do błędnych ustaleń organu i uznaniu, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka braku zgody właściciela, co doprowadziło do wydania decyzji mimo niespełnienia przesłanek do jej wydania, określonych w art. 124 u.g.n. i jednocześnie godzącej w słuszny interes prywatny, w tym prowadzący do powstania szkody majątkowej, w sytuacji gdy sprawa mogła zostać załatwiona polubownie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 13 k.p.a. - w sposób satysfakcjonujący obie strony i respektujący interes publiczny;

3) art. 77 w zw. z art. 75 k.p.a., poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub oględzin nieruchomości, na okoliczność dotychczasowego sposobu korzystania z tej nieruchomości i ustalenia dogodnego miejsca dla stacji transformatorowej, zgodnego zarówno z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z interesem obu stron — tak inwestora, jak właściciela nieruchomości, w szczególności w celu rozważenia przesunięcia stacji transformatorowej do granicy działki - na miejsce obecnej napowietrznej stacji transformatorowej, a także w celu ustalenia rzeczywistego obszaru zajęcia nieruchomości, co doprowadziło do rozstrzygnięcia godzącego w interes prywatny strony w sposób rażący, powodujący szkodę majątkową większą niż wynika to z samej instytucji ograniczenia korzystania z nieruchomości na cele publiczne, bez uwzględnienia faktu, iż stacja wyłączy z produkcji rolnej obszar znacznie większy niż to konieczne do realizacji celu publicznego;

4) art. 7 i 80 k.p.a., polegające na błędnej, dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki ocenie materiału dowodowego, bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, poprzez uznanie, że obszar zajęcia gruntu celem dalszej eksploatacji urządzeń energetycznych na nieruchomości wynosić będzie 22,68m2, w sytuacji gdy w wyniku umieszczenia stacji transformatorowej w planowanym miejscu oznacza pozostawienie pasa ok. 5-metrowego między granicą nieruchomości a stacją transformatorową, co w rzeczywistości uniemożliwi korzystanie z tego pasa ziemi, co w konsekwencji oznacza, że faktyczny obszar wyłączony w wyniku realizacji przedmiotowej decyzji będzie znacznie większy niż wskazany w decyzji, ponieważ żadna maszyna rolnicza nie jest w stanie obsłużyć 5-metrowego pasa, czego ustalenie z kolei ma istotny wpływ na późniejsze ustalenie wartości odszkodowania, możliwe do dochodzenia w odrębnym postępowaniu, a tym samym narusza słuszny interes skarżącego;

5) art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a, polegające na niepełnym rozstrzygnięciu, poprzez brak określenia ram czasowych ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a także brak oznaczenia granic przestrzennych, w sposób na tyle precyzyjny, aby właściciel nieruchomości wiedział w jakim zakresie faktycznie ograniczono mu korzystanie z własności jego nieruchomości, co doprowadziło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n., a zatem do wadliwości decyzji administracyjnej z uwagi na brak pełnego rozstrzygnięcia.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 124 ust. 3 u.g.n., polegające na niewłaściwej wykładni przesłanki podjęcia rokowań i błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że rokowania były jedynie pozorne i nie zmierzały do ugodowego załatwienia sprawy

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

ewentualnie

2. zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji zmieniającej decyzję organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2022 r. i umorzenie postępowania w celu umożliwienia stronom podjęcia rokowań;

3. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu — mapki, z oznaczeniem przez skarżącego możliwego umiejscowienia stacji transformatorowej na okoliczność możliwego innego umiejscowienia inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ w żadnym stopniu nie badał kwestii związanych z prawdziwością oraz zasadnością ustalenia obszarów do zajęcia, nie zweryfikował też twierdzeń skarżącego, który wskazywał, iż faktyczne zajęcie i wyłączenie obszaru będzie znacznie większe. Przez to prawa skarżącego, który jest właścicielem nieruchomości, zostały w sposób rażący zignorowane i nie uwzględnione. Orzeczenia, które mają wpływ na usytuowanie stacji transformatorowej nie były znane skarżącemu, ale także samemu organowi. Dopiero w dniu 21 marca 2022 r., co wynika z treści decyzji ostatecznej Wojewody P., Burmistrz Z. przesłał załącznik graficzny z lokalizacją kontenerowej stacji transformatorowej na nieruchomości oznaczonej jako działka [...] — czyli działka skarżącego. Oznacza to, że postępowanie oraz decyzje zapadłe wcześniej były oparte wyłącznie o wolę inwestora.

Dalej skarżący zarzucił, że niezależnie od istnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, która nie określała w ogóle umiejscowienia samej stacji transformatorowej, a przynajmniej nie posiadała w swojej integralnej części załącznika ją precyzyjnie ustalającą, to stacja transformatorowa — zgodnie z mapami zawartymi w aktach sprawy — ma być umiejscowiona w dość przypadkowym miejscu na działce skarżącego. Miejsce to z całą pewnością nie uwzględnia jakiegokolwiek interesu właściciela nieruchomości ani faktu, iż nieruchomość ta przynosi pożytki, a ograniczenie zakresu możliwej uprawy na niej de facto generuje realną szkodę dla właściciela nieruchomości, szkodę nie czasową acz stałą. Już samo przesuniecie jej do granicy działki byłoby zmniejszeniem dolegliwości decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości.

Kolejny zarzut skargi dotyczy kwestii naruszenia zasady zapewnienia stronie udziału w postępowaniu. Organ dał stronie tylko 7 dni na ustosunkowanie się do materiału zgromadzonego w sprawie i wydawał decyzje już dzień po upłynięciu tego 7 dniowego terminu. Natomiast widząc niejasności w pismach, sprzeczne stanowiska właściciela nieruchomości, który z jednej strony nie wyraża zgody na umieszczenie stacji na jego nieruchomości, ale w rzeczywistości próbuje choć uzyskać zmianę lokalizacji w ramach jego działki (dołączone załączniki w odwołaniu z dnia 20 lutego 2022 r.), organ powinien podjąć dodatkowe czynności, aby wyjaśnić wszelkie okoliczności. Brak załączników w postanowieniach SKO i innych aktach prawnych z usytuowaniem stacji transformatorowej na działce miały także wpływ na stanowisko zajmowane przez właściciela nieruchomości, który do pewnego etapu był przekonany, że w wyniku postępowania możliwe będzie rozstrzygnięcie, aby usytuować stację transformatorową na innej działce, gdzie jej umieszczenie nie będzie uciążliwe dla nikogo. Strona nie wiedziała zatem jakie są granice uznania w tej sprawie. Nawet sam organ, tak Starosta Powiatu B., jak Wojewoda w zasadzie też przez większość czasu postępowania — do momentu dołączenia załącznika w dniu 21 marca 2022 r. nie wiedział na ile ma możliwość ukształtować sytuację stron. Mimo to, organ orzekł bez rozważenia choćby możliwości usytuowania stacji w innym miejscu. Należy podkreślić, że uzasadnienie inwestora z dnia 11 stycznia 2022 r. nie zawiera żadnego merytorycznego wyjaśnienia, dlaczego stacja musi zostać usytuowana w wyznaczonym miejscu (w tym aż 5 m od granicy działki), a powoływanie się na koszty inwestora wynikające z długości przewodów nie powinny rzutować na decyzji, szczególnie, że lokalizacja stacji na działce [...] wymaga przeprowadzenia tych przewodów na drugą stronę ulicy. Natomiast likwidacja dotychczasowej stacji transformatorowej jest argumentem na to, że nowa mogłaby stanąć na jej miejscu. Organ orzekł wprost zgodnie z żądaniem inwestora, nie poddając w wątpliwość zasadności takiego usytuowania. Możliwe było przeprowadzenie nawet w tym celu rozprawy administracyjnej, tak by strona mogła także dowiedzieć się jaka jest istota postępowania i w jakich ramach orzekać będzie organ. Takie działanie organu mogło nie tylko przyczynić się do ustalenia pełnego i jednoznacznego stanu faktycznego i stanowisk stron, ale także być może do polubownego załatwienia sprawy.

Skarżący podniósł też trzeci zarzut, a mianowicie taki, że organ winien dopuścić dowody w postaci oględzin nieruchomości a następnie z opinii biegłego sądowego, który mógłby ustalić faktyczny obszar oddziaływania inwestycji lub jej alternatywne usytuowanie. Natomiast organ ograniczył prawo korzystania z nieruchomości właścicielowi w rzeczywistości w znacznie większym stopniu niż wynika to z decyzji. 5-metrowy pas między granicą działki a stacją uniemożliwi produkcję rolną na tym obszarze oraz osiąganie pożytków z tego gruntu, który dotychczas jest aktywnie i w sposób ciągły wykorzystywany do produkcji rolnej i przynosi pożytki. Ponadto opinia biegłego mogła pozwolić na prawidłowe ustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, który został ustalony błędnie.

Zdaniem skarżącego zlokalizowanie stacji — zresztą bez wskazania granic w decyzji wprost, co samo w sobie może sprzyjać dowolności inwestora — w rzeczywistości wyłączna znacznie większy obszar z możliwości korzystania, czyli ograniczenie korzystania z nieruchomości wynikające z decyzji organu w rzeczywistości jest znacznie większe. Obejmuje bowiem obszar od granicy działki — tak wzdłuż drogi, jak i działki graniczącej o numerze [...] do marginesów zaproponowanych przez inwestora — od wewnętrznej strony nieruchomości. Nie można zatem przyjąć, że organ w sposób prawidłowy dokonał analizy dokumentów w postaci map, ale także przez wzgląd na nie przeprowadzenie wszelkich czynności, jak przywołana wyżej opinia biegłego czy oględziny nie określił w sposób prawidłowy i zgodny z realiami prac rolniczych rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Rozstrzygnięcie w tym zakresie będzie miało bezpośredni wpływ na wymiar odszkodowania możliwy do uzyskania w odrębnym postępowaniu, ale już przesądza o słabszej i gorszej pozycji właściciela nieruchomości w nim.

Ponadto zdaniem skarżącego, wadliwie określono granice przestrzenne i czasowe inwestycji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w dalszym ciągu organ nie uzupełnił rozstrzygnięcia o te kwestie, co pozostawia inwestorowi, który ma wkroczyć na nieruchomość osoby trzeciej szeroki zakres dowolności, tak czasowej, jak i przestrzennej. Z mapy obecnie wynika, że odległość od granicy wynosi ok. 5 m. jednak nie wskazanie tego wprost w rozstrzygnięciu rodzi ryzyko odstępstw, a tym samym braku pewności właściciela nieruchomości co do jego sytuacji.

Podniesione powyżej zarzuty, w ocenie skarżącego, świadczą o tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że rokowania faktycznie miały miejsce, ponieważ były pozorne, wprowadzały w błąd właściciela i nie miały szans na powodzenie, a służyły jedynie sformalizowanemu spełnieniu przesłanki do wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr[...], która utrzymała w mocy decyzję Starosty Powiatu B., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie R., gm. Z., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 4,5931 ha, poprzez udzielenie PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. zezwolenia na przeprowadzenie na ww. nieruchomości inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nN 0,4kV oraz kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.; dalej: u.g.n.), a w szczególności art. 124 ust. 1 i 3.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n., w zakresie prawidłowości przeprowadzenia rokowań, które to naruszenie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z kolei z art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 763/11). Decyzje wydawane na podstawie wskazanego przepisu ze swej istoty naruszają interes właściciela nieruchomości, gdyż ograniczają sposób korzystania z nieruchomości, czyli prawo własności. Ustawodawca dopuścił je w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10). Zauważenia jednak wymaga, że przepisy art. 124 u.g.n. muszą być interpretowane dosłownie i niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09). W decyzji takiej ograniczenie prawa własności musi być ściśle określone, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres niezbędnego do wykonania danej inwestycji, uszczuplenia władztwa właściciela (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12). Powyższe dotyczy także obowiązku precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, a zatem decyzja winna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres (por. M. Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 r., str. 796, oraz wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09).

Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n, jak wyżej wskazano, wymaga także zgodności decyzji o ograniczeniu prawa własności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe warunki gwarantują, że administracyjna ingerencja w korzystanie z nieruchomości nie będzie możliwa w każdej sytuacji i w stosunku do każdej inwestycji, lecz jedynie do tych, które spełniają jakieś kryteria i służą realizacji relatywnie doniosłych interesów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2497/10).

W ocenie Sądu, planowana inwestycja niewątpliwie stanowi cel publiczny, a ponadto realizowana ma być na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, na mocy z art. 124 ust. 1 u.g.n., przedmiotowe ograniczenie ma nastąpić zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Burmistrza Z. w dniu [...] grudnia 2020 r., nr RGiGG.6733.36.2020, wynika, że przedmiotem tej inwestycji jest zarówno budowa sieci elektroenergetycznej kablowej SN-15kV i nN-0,4kV jak również budowa kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN oraz budowa urządzeń budowlanych na konkretnych działkach. Dołączone do tej decyzji dwa rysunki stanowiące jej załączniki obrazują przebieg linii poprzez poszczególne działki. Jeśli zaś chodzi o działkę skarżącego nr [...], to brak jest tam wrysowania kontenerowej stacji transformatorowej. Organ I instancji wydając decyzję w dniu [...[ lutego 2022 r. stwierdził, że z decyzji lokalizacyjnej wynika, że stacja taka może powstać na terenie o przeznaczeniu RIVa, a takie właśnie przeznaczenie ma część działki nr [...]. Dodatkowo zdaniem organu, z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) wynika, że decyzja lokalizacyjna nie musi określać dokładnego przebiegu linii energetycznej, co oznacza, że przesunięcie linii rozgraniczających teren inwestycji nie powoduje niezgodności inwestycji z postanowieniami decyzji lokalizacyjnej. W jego ocenie decyzję o usytuowaniu projektowanych obiektów budowlanych może podjąć dopiero organ architektoniczno – budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę.

Z kolei organ odwoławczy na etapie rozpoznawania odwołania pozyskał od Burmistrza Z. informację wraz z dołączonym rysunkiem (k. 15 i 16 akt organu odwoławczego) o przebiegu przedmiotowej inwestycji przez poszczególne działki, w tym lokalizację kontenerowych stacji transformatorowych. Na kserokopii mapy poświadczonej za zgodność z oryginałem na działce nr [...], na jej obszarze RIVa, widnieje wrysowana projektowana kontenerowa stacja transformatorowa. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że wskazane we wniosku inwestora posadowienie tej stacji na działce nr [...] jest zgodne z decyzją lokalizacyjną (patrz rysunki z k. 26 i 80 akt adm.)

W ocenie Sądu stanowiska obu organów są nieprawidłowe. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że dołączona kserokopia mapy z k. 16 akt organu odwoławczego różni się zasadniczo od mapy stanowiącej załącznik graficzny do decyzji lokalizacyjnej. Na tej ostatniej brak jest bowiem wrysowania na działce nr [...] kontenerowej stacji transformatorowej, zaś na tej pierwszej taka stacja widnieje. Nie wiadomo zatem, dlaczego na kserokopii mapy z k. 16 akt organu odwoławczego postawiono pieczątkę "Za zgodność z oryginałem". Na pewno nie jest to bowiem kserokopia oryginału załącznika graficznego do decyzji lokalizacyjnej. Organ odwoławczy nie wyjaśnił więc o jaki oryginał chodzi i kiedy on powstał (o ile powstał). Z zebranego materiału nie wynika również, czy decyzja lokalizacyjna (w tym jej część rysunkowa) była zmieniana i w jaki sposób. Powyższe zaś jest o tyle ważne, że z przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że ograniczenie (w braku planu miejscowego) ma być zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a nie z jakimiś innymi ustaleniami. Twierdzenie więc przez oba organy, że przedmiotowe ograniczenie jest zgodne z decyzją lokalizacyjną nie do końca odpowiada prawdzie. Owszem jest prawdziwe w zakresie umiejscowienia stacji na obszarze działki nr [...] oznaczonym jako RIVa, ale jest nieprawdziwe w zakresie konkretnego umiejscowienia stacji na tym obszarze, gdyż decyzja lokalizacyjna kwestii tej nie rozstrzyga. Skoro więc z decyzji lokalizacyjnej w jej części tekstowej i graficznej nie wynika miejsce położenia planowanej kontenerowej stacji transformatorowej na działce skarżącego nr [...], to tym samym kwestia posadowienia tej stacji na działce skarżącego została przeniesiona niejako do niniejszego postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. To zaś oznacza, że nie można przyjąć stanowiska organów, iż w tym konkretnym stanie faktycznym i prawnym kwestia posadowienia stacji nie może być już badana. Temu bowiem służą rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 940/21) ukształtował się pogląd, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, a zatem o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Mogą one zostać zakończone w dowolnym czasie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 507/21). W związku z tym badanie przyczyn braku zgody stron nie stanowi obowiązku organu, zaś okoliczność że w rokowaniach inwestor zaproponował właścicielowi warunki, które są dla niego niekorzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Ponadto organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody stron prowadzących rokowania, a postępowanie dowodowe powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań na podstawie dokumentów przedłożonych przez inwestora oraz ich negatywnego wyniku. Nie podlega więc kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Takie dobra jak zła wiara inwestora czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 358/21).

Zauważenia jednak wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się i takie poglądy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 454/21), że celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy między stronami, a nie prowadzenie rokowań dla samego ich prowadzenia. A zatem przedmiot rokowań musi zostać precyzyjnie określony, tak, aby strony miały możliwość ustosunkowania się do konkretnych propozycji inwestora. Przedmiotem rokowań jest zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. wyrażenie zgody na realizację konkretnej inwestycji. Ponadto wyrażono i taki pogląd, że wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1412/17).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, jak już wyżej wskazano, z decyzji lokalizacyjnej nie wynikało miejsce posadowienia stacji na działce skarżącego. Także jedną z przyczyn uchylenia przez Wojewodę decyzją z dnia 30 listopada 2021 r. decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] września 2021 r. był brak precyzyjnego (co do 1 metra) określenia umiejscowienia tej stacji na działce skarżącego. Dopiero w decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2021 r., w jej załączniku graficznym (k. 85 akt adm.), samą stację jak i powierzchnię obszaru podlegającego ograniczeniu w sposobie korzystania oraz powierzchnię obszaru niezbędną do zajęcia na czas budowy nowych urządzeń energetycznych, precyzyjnie określono w metrach z dokładnością do 1/100 m względem granic działki nr [...] (wrysowano na tej mapie). Oznacza to więc tyle, że to dopiero na tym etapie przesądzono o lokalizacji tej stacji. Stało się to zaś na wniosek inwestora, do którego dołączono rysunek z propozycją posadowienia stacji (k. 26 akt adm.). Ten sam rysunek jako propozycję w rokowaniach przesłano dwukrotnie skarżącemu (k. 14 i k. 20 akt adm.).

Na powyższą propozycję w rokowaniach skarżący nie wyraził zgody (k. 24 i k. 40 akt adm.). Z odwołania złożonego przez skarżącego do decyzji Starosty z dnia [...] września 2021 r. wynika niezbicie, że nie zgadza się on przede wszystkim z posadowieniem stacji kontenerowej na jego działce ze względu na zaproponowane przez inwestora odległości stacji od granic działki, co spowoduje faktyczne wyłączenie korzystania z działki na większej jej powierzchni. Precyzyjniej skarżący ujął to w odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2022 r. i dołączonym do odwołania rysunkiem. Najszerzej zaś kwestię tę zobrazował rysunkiem dołączonym do skargi (k. 13 akt sądowych) oraz rysunkiem dołączonym do pisma z dnia [...] sierpnia 2022 r. (k. 45 akt sądowych). Skarżącemu chodzi więc o to, aby przedmiotowa stacja została umiejscowiona albo po granicy jego działki nr [...] z działką nr [...] albo w połowie na jego działce i w połowie na działce sąsiada o nr [...] (na takie rozwiązanie skarżący przedłożył zgodę właściciela działki nr [...] – k. 53 akt sądowych).

W ocenie niniejszego składu orzekającego rokowania o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. w celu uzyskania zgody właściciela na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1, obejmują również kwestię precyzyjnego posadowienia urządzeń i obiektów na nieruchomości tego właściciela. W szczególności wtedy, gdy decyzja lokalizacyjna tego nie przesądziła. Oceniając czy w takim przypadku rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo organ nie może bowiem bazować jedynie na propozycji przedstawionej przez inwestora we wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Musi też uwzględnić obiektywnie rozsądne propozycje podmiotu, z którym prowadzący rokowania je przeprowadza. Jak już bowiem wskazano powyżej, gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania, to rokowania takie są dotknięte wadą pozorności (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1412/17).

Stanowisko powyższe jawi się tym bardziej uprawnione gdy się zważy, że w przypadku jak w sprawie niniejszej, skarżący nie mógł wcześniej podważać decyzji lokalizacyjnej odnośnie posadowienia na jego działce przedmiotowej stacji, gdyż decyzja ta położenia tej stacji na jego działce nie określała. Sąd z racji przedstawionych wyżej nie zgadza się z organem odwoławczym, który w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że ograniczenie przedmiotowej nieruchomości jest zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której zostało przesądzone miejsce posadowienia stacji, zaś skarżący mógł się przed takim rozstrzygnięciem bronić wnosząc odwołanie od decyzji lokalizacyjnej. Przeczy temu sam Burmistrz Z., który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. odmawia wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 1 grudnia 2020 r. i w uzasadnieniu wyjaśnia, że "po przeanalizowaniu akt sprawy i samej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stwierdzono, aby organ konkretnie ustalił lokalizację budowy kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN na działce [...] w obrębie Z. W decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. organ ustalił jedynie możliwość budowy stacji transformatorowej na konkretnych działkach, w tym na działce nr [...]".

Jak zatem z powyższego widać organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny wychodząc z założenia, że decyzja lokalizacyjna z dnia 1 grudnia 2020 r. przesądziła o konkretnym położeniu stacji transformatorowej na działce skarżącego. To zaś doprowadziło je do błędnej konstatacji, że w sprawie wystarczające było zbadanie, że odbyły się rokowania, w trakcie których skarżący nie zgodził się na propozycje inwestora odnośnie miejsca posadowienia stacji. W tym ujęciu interesy skarżącego na żadnym etapie planowanej inwestycji nie zostałyby nawet rozważone. Przy czym Sąd nie podziela stanowiska Burmistrza Z. z jego postanowienia z dnia 18 sierpnia 2022 r., że kwestia posadowienia stacji na działce nr [...] zostanie dopiero sprecyzowana na etapie decyzji o pozwolenie na jej budowę. W sytuacji bowiem decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2022 r., w załączniku graficznym której dokładność powierzchni obszaru podlegającego ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości określono w centymetrach kwadratowych, zaś projektowaną na niej kontenerową stację transformatorową umiejscowiono z dokładnością wyrażoną w centymetrach od granic działki nr [...], decyzja o pozwoleniu na budowę tej stacji nie będzie mogła tych parametrów zmienić. W realiach niniejszej sprawy jedynym więc postępowaniem, w którym kwestie te mogą być rozważone i sprecyzowane jest postępowanie niniejsze o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w ramach prowadzonych przez inwestora i skarżącego rokowań. Nie znaczy to, że inwestor musi się zgodzić na propozycje skarżącego, ale musi co najmniej się do nich odnieść i uzasadnić swoje stanowisko. Tym bardziej, że patrząc na rysunek z k. 85 akt adm. nie wiadomo, czemu przedmiotowa stacja na działce nr [...] nie mogłaby być przesunięta do granicy z działką nr [...] lub umiejscowiona na obu tych działkach, skoro z decyzji lokalizacyjnej wynika, że stacja ta może być umiejscowiona m.in. na jednej i na drugiej z tych działek. Przy stanowisku zaprezentowanym więc przez inwestora i organy mamy do czynienia z fikcją rokowań, podczas których w ogóle nie odniesiono się do stanowiska skarżącego i jego ewentualnie uzasadnionych interesów.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięć zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.