Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 701/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2020 r. do Prezydenta Miasta B. (dalej: "Prezydent") wpłynął wniosek K. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Skup Metali Kolorowych i Złomu "K." w B. (dalej: "inwestor" lub "skarżący") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (dalej: "decyzja środowiskowa") polegającego na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne na terenie posesji przy ul. [...] w B. (działka nr [...]), zakwalifikowanego na mocy w § 3 ust. 1 pkt 83a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019, poz. [...]39, dalej: "rozporządzenia RM") jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor we wniosku wskazał, że decyzja środowiskowa jest niezbędna do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów. Do wniosku załączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia, akt notarialny umowy dzierżawy z dnia [...] października 2019 r. rep. A nr [...] działki nr [...], zaświadczenie Prezydenta z dnia [...] czerwca 2019 r. o przeznaczeniu ww. działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części osiedla Wygoda w Białymstoku (rejon ul. [...]) zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia 26 marca 2007 r. nr IX/76/07 (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 104, poz. 913, ze zm. dalej: "plan miejscowy") oraz kserokopię wyrysu z mapy ewidencyjnej z zaznaczoną lokalizacją składowiska odpadów. W dniach 4 marca 2020 r. i 20 kwietnia 2020 r. inwestor uzupełnił ww. wniosek przedkładając organowi m.in. wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów.

Obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Prezydent zawiadomił o wszczęciu postępowania o uzyskanie decyzji środowiskowej dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Obwieszczenie umieszczono na elektronicznej tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B., na stronie internetowej BIP oraz na terenie inwestycji. Zawiadomieniem datowanym również na [...] kwietnia 2020 r. o wszczęciu postępowania poinformowano inwestora.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Prezydent odmówił inwestorowi określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, ze względu na fakt, że jego lokalizacja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, który przeznacza część działki nr [...] w obrębie [...] pod zabudowę usługową i zieleń urządzoną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Organ wskazał przy tym, że wedle zapisów planu miejscowego tereny zabudowy usługowej są przeznaczone do zabudowy obiektami służącymi zaspokajaniu potrzeb ludności, w szczególności z zakresu użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz inne obiekty służące do wytwarzania dóbr materialnych, ale nie na skalę przemysłową. Organ ustalił, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że w ramach inwestycji planowane jest uruchomienie punktu do zbierania odpadów innych niż niebezpieczne, w ramach którego nastąpi magazynowanie odpadów w celu zebrania odpowiedniej partii do wysyłki oraz przekazani przedsiębiorstwom posiadającym odpowiednie zezwolenia. W ocenie Prezydenta plan miejscowy przewiduje inne zagospodarowanie terenu, niż wyżej opisane, które nie służy zaspokajaniu potrzeb ludzkich z zakresu użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego. Tego rodzaju inwestycje, w ocenie organu, można lokalizować wyłącznie na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem "P", będącymi terenami zabudowy produkcyjnej, przeznaczonymi do zabudowy obiektami służącymi do wytwarzania dób materialnych na skalę przemysłową oraz bazy i składy. Tym samym organ stwierdził, że brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, podkreślając, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2020, poz. 283 ze zm., dalej: "ustawa środowiskowa") podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji środowiskowej. Organ ustalił również, że inwestor występował w [...] z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia o nieco zmodyfikowanym zakresie, ale zlokalizowanego na tej samej działce, który został rozpatrzony negatywnie przez organy obu instancji, zaś kontrola przeprowadzona przez sąd nie wykazała podstaw do uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji (wyrok z dnia 8 sierpnia 2019 r., II SA/Bk 314/19).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję, podzielając w uzasadnieniu stanowisko organu I instancji. Kolegium podkreśliło przy tym, że jakkolwiek uznano zasadność zarzutu odwołującego się, polegającego na naruszeniu § 6 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego przez zawężenie zawartej tam definicji "usług" tylko do usług użyteczności publicznej, to jednak planowane przedsięwzięcie nie mieści się również w szerszej definicji "usług" obejmującej obok ww. rodzaju usług, również te, które służą zaspokojeniu potrzeb ludności w zakresie zamieszkania zbiorowego. Podobnie jak organ I instancji, Kolegium stwierdziło, że jedną z zasad determinujących wydanie decyzji środowiskowej, wymaganą w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, której to przesłanki zamierzenie inwestora nie spełnia.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wywiódł K. N. zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

1. naruszenie § 6 ust 1 pkt 2 planu miejscowego przez dokonanie nieuprawnionej wykładni i uznanie, że:

– przedsięwzięcie objęte wnioskiem nie służy zaspokajaniu potrzeb ludności w zakresie zamieszkania zbiorowego, a co za tym idzie jest sprzeczne z ustaleniami planu,

– definicja usług obejmuje wyłącznie usługi użyteczności publicznej oraz usługi, które służą zaspokojeniu potrzeb ludności w zakresie zamieszkania zbiorowego, podczas gdy użyte w miejscowym planie sformułowanie "w szczególności" interpretować należy, w taki sposób, że jest to jeden z rodzajów, a nie jedyny, dopuszczony rodzaj działalności,

2. naruszenie § 6 ust 1 pkt 3 planu miejscowego przez dokonanie nieuprawnionej wykładni i uznanie, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem, może być realizowane na terenie oznaczonym "P", podczas gdy działalność

w zakresie zagospodarowania odpadami jest dopuszczalna na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną;

3. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2020, poz. 797, dalej: "u.o.") w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. 2015, poz. 1676, dalej: "PKWiU") przez stwierdzenie, że zbieranie odpadów nie jest działalnością usługową służącą zaspokajaniu potrzeb ludności, podczas gdy planowane przedsięwzięcie skierowane jest na zaspokojenie potrzeb mieszkańców miasta oraz ochronę środowiska,

4. naruszenie art. 7 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności czy nieruchomość inwestycyjna przeznaczona jest pod działalność usługową, czy tylko pod działalność usługową na potrzeby zabudowy mieszkaniowej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu do określenia uwarunkowań środowiskowych na realizację przedsięwzięcia, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szczegółową argumentację na poparcie wywiedzionych zarzutów, wskazując, że w jego ocenie nieruchomość inwestycyjna spełnia wszelkie przesłanki do zlokalizowania na niej zamierzonego przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację, wedle której prowadzenie zbiórki złomu nie wpisuje się w określoną zapisami planu miejscowego działalność usługowo-produkcyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej w niniejszej sprawie przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne.

Podstawę materialnoprawną podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 3 ust. 1 pkt 83a rozporządzenia RM, a także przepisy uchwały Rady Miejskiej B. z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla W. w B. (rejon ul. [...]).

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl zaś art. 80 ust. 2 ww. ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyżej planowana inwestycja odpowiada przedsięwzięciom, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 83a ww. rozporządzenia RM, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się bowiem "punkty do zbierania, w tym przeładunku: złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych".

Poza sporem w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje także fakt, że

w dacie wydawania zaskarżonej decyzji na terenie objętym planowaną inwestycją, obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla W. w B. (rejon ul. [...]), zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia [...] marca 2007 r. [...].

Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu, nie są też kwestionowane przez strony, w tym samego skarżącego.

W kontrolowanej sprawie kwestią sporną była natomiast zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że z treści wyżej cytowanego art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wynika bezsprzecznie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też, trafne i zgodne z prawem jest stanowisko organów obu instancji, że tylko stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej.

W orzecznictwie nie ma przy tym sporu co do tego, że w przypadku stwierdzenia braku zgodności inwestycji z planem miejscowym, należy wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Dalsze prowadzenie postępowania w takiej sytuacji jest bowiem zbędne i niecelowe (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1093/17 oraz z dnia

30 października 20[...] r., sygn. akt II OSK 2667/16, a także wyrok WSA w Poznaniu

z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 51/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 20[...] r. sygn. akt II SA/Kr 502/[...] i wyrok WSA w Gdańsku z dnia

21 czerwca 20[...] r. sygn. akt II SA/Gd 208/[...]).

W tej sytuacji nie budzi zatem wątpliwości, że dla wyniku kontrolowanej sprawy wiodące znaczenie ma ocena zgodności z prawem dokonanej przez organy wykładni norm części opisowej planu miejscowego znajdujących zastosowanie

w sprawie i porównania przez organy wyniku wykładni z istotą planowanego przedsięwzięcia, po to aby wyprowadzić wniosek czy kontrolowany organ prawidłowo stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z treścią ww. planu miejscowego, czym uzasadnił odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Powyższa ocena ma kluczowe znaczenie dla konkretnej sprawy, tym bardziej, że wedle skarżącego interpretacja zapisów ww. planu została dokonana przez organy w sposób nieprawidłowy.

Przystępując zatem do kontroli wykładni norm planu miejscowego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że teren na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne, tj. część działki o nr [...]- obręb [...], oznaczony jest w planie symbolem 4.1U,ZP i przeznaczony pod zabudowę usługową i zieleń urządzoną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zgodnie zaś z definicją z § 6 ust. 1 pkt 2 ww. planu zawartą w Dziale I zatytułowanym "Postanowienia ogólne", tereny oznaczone symbolem "U" są to: "tereny zabudowy usługowej, tj. do zabudowy obiektami służącymi zaspokajaniu potrzeb ludności w szczególności z zakresu użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego, o których mowa w warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz inne obiekty służące do wytwarzania dóbr materialnych, ale nie na skalę przemysłową (wielkoseryjną)."

Tymczasem jak trafnie ustaliły organy obu instancji, na podstawie danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w zakresie opisanej na wstępie inwestycji planowane jest: uruchomienie punktu do zbierania odpadów innych niż niebezpieczne, w ramach którego nastąpi magazynowanie odpadów w celu zebrania odpowiedniej partii do wysyłki oraz przekazanie firmom posiadającym odpowiednie zezwolenia. Działalność prowadzona ma być na utwardzonym placu, odpady zaś gromadzone w sposób selektywny w pojemnikach, kontenerach lub bezpośrednio na betonowych płytach. Skup wyposażony zostanie w kontener biurowy, wagę najazdową, koparkę przeładunkową i hakowiec.

W tych uwarunkowaniach rację należy przyznać organom, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia nie jest przewidziana na terenie, na którym znajduje się działka nr [...]. Miejscowy plan przewiduje bowiem inne zagospodarowanie terenu, niż podano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Przede wszystkim planowane przedsięwzięcie polegające na uruchomieniu punktu zbierania

i przeładunku złomu nie służy w żaden sposób zaspokajaniu potrzeb ludzkich

z zakresu użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego. Sąd podziela przy tym, stanowisko skarżącego, że zamieszczona § 6 ust. 1 pkt 2 uchwały definicja usług, nie może być zawężona tylko do usług użyteczności publicznej. Jednakże, wbrew rozumieniu skarżącego, takie zawężenie wykładni ww. zapisu nie wynika ze stanowiska organów. Organy wyjaśniły bowiem w uzasadnieniu swoich decyzji, że chodzi o takie usługi, które są związane z zabudową mieszkaniową. Należy przez to rozumieć nie tylko usługi użyteczności publicznej, ale też takie, które służą zaspokojeniu potrzeb ludności w zakresie zamieszkania zbiorowego. Z tych też względów zgodzić się należy z oceną organów, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w pojęciu ww. usług. Powyższe, o czym była już mowa wyżej, wynika

z charakteru (istoty) działalności opisanej w karcie informacyjnej.

W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że organy prawidłowo wywiodły, że planowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującymi na tym terenie ustaleniami planu miejscowego.

W tym miejscu zauważyć należy, co znacząco podkreśliły w swoich uzasadnieniach organy obu instancji, że na wnioskowanym terenie było już prowadzone postępowanie z wniosku skarżącego złożonego w dniu [...] lipca w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] listopada r. (znak: [...] o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne na nieruchomości położonej w B. przy ul [...], na części działki o nr. [...]- obręb [...] ([...]). W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydało decyzję z dnia [...] marca 2019 r., (znak: [...] o utrzymaniu w mocy ww. decyzji organu I instancji, skarga zaś na powyższe rozstrzygnięcie wywiedziona do WSA w Białymstoku przez skarżącego została oddalona wyrokiem tego Sądu z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 314/19 (wyrok jest prawomocny).

Analiza przedłożonego obecnie wniosku dokonana przez organy w kontekście wyżej opisanej sprawy dowiodła, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na tej samej działce o nr [...]- obręb [...], przez tego samego inwestora, jednak

w zmienionym zakresie (zakres zmienionego wniosku nie jest kwestionowany przez skarżącego). Słusznie zatem organy uznały, że mamy do czynienia z nowym przedsięwzięciem, dla którego należało wszcząć stosowne postępowanie.

Pomimo jednak, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nowym przedsięwzięciem, to nie można nie zauważyć, że nadal planowane jest ono na tej samej działce, objętej tymi samymi postanowieniami planu miejscowego. Dlatego też Sąd w składzie obecnym w pełni podziela i uważa za swoje stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w ww. wyroku z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 314/19, odnośnie oceny definicji "usług" zawartej w § 6 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego, którą uznano za mało precyzyjną i budzącą kontrowersję. W uzasadnieniu ww. wyroku, Sąd wskazał, że "aby dokonać prawidłowej wykładni ww. przepisu należało sięgnąć do innych zapisów planu miejscowego, co jest dopuszczalne a nawet niezbędne (vide: wyroki NSA z dnia [...] września 20[...] r. sygn. akt II OSK 2408/16 i z dnia

11 lipca 20[...] r. sygn. akt II OSK 2011/16). Prawidłowa wykładnia danego przepisu (w tym przypadku § 6 ust 1 pkt 2 planu) nie zawsze wynika z jego językowego sformułowania. Dlatego pomocnym w prawidłowej wykładni może być inny przepis planu. Takim przepisem, zdaniem Sądu, jest § 6 ust. 1 pkt 3 planu. Stanowi on, że symbolem "P" oznacza się tereny "zabudowy produkcyjnej, tj. do zabudowy obiektami służącymi do wytwarzania dóbr materialnych na skalę przemysłową oraz bazy i składy". Na tej podstawie Sąd stwierdził, że "nie ma wątpliwości, że lokalizacja na obszarze "bazy i składy" jest adekwatna do zamierzenia inwestycyjnego skarżącego, którego działalność ma polegać na magazynowaniu i składowaniu odpadów niebezpiecznych i innych, na składowaniu złomu, na jego segregacji. Skoro, przeznaczenie w planie miejscowym terenu oznaczonego symbolem "P", odpowiada lokalizacji spornej inwestycji, to sprzeczne z planem byłoby jej zlokalizowanie na terenie oznaczonym 4.1.U, ZP"

Zaprezentowany pogląd, dodatkowo zatem wzmacnia stanowisko organów, że określony również w niniejszej sprawie rodzaj planowanej działalności, który w dużej mierze stanowi modyfikację poprzednio już składanego wniosku, można rozpatrywać wyłącznie na terenach, które w ww. planie miejscowym oznaczono symbolem literowym "P" – tereny zabudowy produkcyjnej, tj. do zabudowy obiektami służącymi do wytwarzania dóbr materialnych na skalę przemysłową oraz bazy i składy.

Powyższej oceny nie zmienia podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o., który stanowi, że przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania,

w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Jak słusznie bowiem zauważa organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, treść tego przepisu nie zmienia faktu, że prowadzenie zbiórki złomu nie wpisuje się w określoną przepisami ww. planu miejscowego działalność usługowo -produkcyjną.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że ustalenia organów obu instancji dokonane zostały w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną interpretację zapisów planu i dowodzą o sprzeczności planowanej inwestycji z obowiązującym planem, co na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej obligowało organy do wydawania decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Planowane przedsięwzięcia należało rozpatrywać przez pryzmat zapisów planu miejscowego, którego całkowita wykładania dowodzi, że przedsięwzięcie nie może być lokalizowane na działce objętej wnioskiem. Organ zgromadził pełen materiał dowodowego i dokonał jego całościowej oceny, dlatego też zarzut naruszenia art. art. 6 i art. 7 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe

z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2019 r., poz. 2325 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji.