Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 274/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2,3 i 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 963
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. C. (dalej "skarżący") jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej "ZUS") wydana w przedmiocie ulg spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r. skarżący zwrócił się o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. W kolejnym piśmie wyjaśnił, że ich nieopłacenie nie wynikało ze złej woli, a jedynie z niewiedzy. Uzyskał bowiem od pracownika ZUS informację o braku konieczności regulowania składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzonej działalności przy jednoczesnym pobieraniu emerytury. Niezależnie podniósł, iż spłacał koszty związane z podziałem majątku po rozwodzie, co w znacznym stopniu pogorszyło jego sytuację finansową. Ponadto ma problemy zdrowotne oraz utracił uprawnienia biegłego, co spowodowało zmniejszenie jego dochodów.

2. ZUS decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie:

a) art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 300 ze zm., dalej "u.s.u.s."), odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 1 stycznia 2014 r. do lutego 2018 r. w łącznej kwocie 18.167,36 zł wraz z odsetkami,

b) art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 3a oraz art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej "rozporządzenie"), odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek za okres od stycznia 2014 r. do lutego 2018 r. w łącznej kwocie 18.167,36 zł z odsetkami.

Zdaniem ZUS, w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia zarówno te określone w ustawie, jak i te wskazane w rozporządzeniu.

ZUS stwierdził, że wobec przedmiotowych zaległości podjęte zostały czynności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Mianowicie dniu [...] r. zostało wszczęte postępowanie zmierzające do wydania decyzji określającej zadłużenie, co skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.

3. Pismem z dnia 31 października 2019 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o umorzenie należności z tytułu składek.

4. ZUS decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), w związku z art. 83 ust. 4 "u.s.u.s.", utrzymał w mocy decyzję ZUS z dnia [...] r.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy ZUS ustalił: 1) skarżący jest stanu wolnego, 2) prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i ponosi (według oświadczenia skarżącego) stałe wydatki związane z utrzymaniem: z tytułu miesięcznych opłat - 343,00 zł, opłat eksploatacyjnych - 120,00 zł oraz koszty związane z leczeniem – 800,00 zł, 3) nie prowadzi już działalności gospodarczej, 4) nie pracuje zarobkowo, lecz pobiera emeryturę, w wysokości (według oświadczenia skarżącego) 2.459,54 zł brutto, tj. 2.032,55 zł netto i nie posiada dochodów z innych źródeł, 5) nie korzysta z pomocy społecznej, 6) skarżący posiada zobowiązania finansowe u osób fizycznych w wysokości 6.000,00 zł, które spłaca w miesięcznych dobrowolnych ratach po 500,00 zł, 7) posiada mieszkanie w K. przy ul. [...] (nr [...]) o pow. [...] m2, stanowiące jego własność, nieruchomość w postaci garażu w B. przy ul. [...] o pow. [...] m2 stanowiącą jego własność oraz środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości 5.600,00 zł (lokata 5.200,00 zł); nie posiada innych praw majątkowych, ruchomości oraz wierzytelności.

ZUS uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 3, 4, 4a, 4b, 5 i 6 u.s.u.s. W tym zakresie wskazał, iż wobec skarżącego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. Wysokość zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek przewyższa kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. W dniu 2 lutego 2018 r. nastąpiło wyrejestrowanie działalności (według druku ZWPA złożonego do ZUS), natomiast wyrejestrowanie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) nastąpiło 3 września 2019 r., jednocześnie nie wystąpiła przesłanka braku majątku niepodlegającego egzekucji, bowiem skarżący uzyskuje dochód z tytułu świadczenia emerytalnego, z którego istnieje możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący jest właścicielem nieruchomości, które mogą stanowić przedmiot obrotu cywilno-prawnego w celu spłaty zadłużenia wobec ZUS. Pomimo, że wobec skarżącego nie jest prowadzone postępowania egzekucyjne, to istnieje możliwość zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego. ZUS podkreślił, że dopóki istnieje możliwość prowadzenia działań egzekucyjnych organ rentowy, działając jako wierzyciel, nie może stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności zadłużenia i zaniechać prób jego wyegzekwowania.

Zdaniem ZUS, skarżący nie wykazał, że w jego przypadku istnieje możliwość umorzenia należności na podstawie przepisów rozporządzenia.

Przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie ma w stosunku do skarżącego zastosowania, ponieważ nie prowadzi on już działalności gospodarczej. Zgromadzone dowody nie wskazują, by zadłużenie powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych.

Zdaniem ZUS, skarżący nie jest zagrożony ubóstwem. Pobiera świadczenie emerytalne w wysokości (według oświadczenia skarżącego) 2.459,54 zł brutto, tj. 2.032,55 zł netto, a zatem na poziomie wyższym od ustalonego minimum socjalnego dla jednoosobowego gospodarstwa emeryckiego, które wynosi 1.197,47 zł (wg IPISS z 24 października 2019 r.), a wskazane wydatki, których skarżący nie udokumentował nie są nadzwyczajne. ZUS argumentował, że skarżący nie korzysta z jakichkolwiek form pomocy społecznej, a posiadane nieruchomości mogą być źródłem spłaty zadłużenia.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, ZUS podniósł, iż podejmując się wykonywania działalności gospodarczej skarżący wziął na siebie obowiązek zapoznania się z przepisami prawa i ich respektowania, a ZUS nie ma obowiązku informowania o zadłużeniu, bowiem od osoby prowadzącej działalność wymaga się podwyższonej staranności działania, co w konsekwencji przedkłada się na obowiązek znajomości prawa.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący podniósł, iż po uzyskaniu uprawnień emerytalnych udał się do informacji w ZUS w C. by dowiedzieć się, czy jeśli będzie uzyskiwał dodatkowe dochody, to zobowiązany będzie do płacenia składek. Uzyskał odpowiedź o braku obowiązku płacenia składek, a po otrzymaniu od ZUS pierwszego rozliczenia rocznego PIT 40A, z którego wynikało, że ze świadczeń emerytalnych potrącane są składki na ubezpieczenia zdrowotne, upewnił się, że nie jest zobowiązany do ich uiszczania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadzała się do oceny zgodności z prawem decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne.

W skardze skarżący podkreślił, iż nie uiszczał składek na ubezpieczenie zdrowotne, gdyż w oddziale ZUS w C. uzyskał informację o braku takiego obowiązku w sytuacji, kiedy będąc emerytem uzyskuje dodatkowe dochody z prowadzonej działalności gospodarczej.

Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 28 u.s.u.s. Zgodnie z jego ust. 1-3 umorzenie należności z tytułu składek w całości lub w części może nastąpić (z zastrzeżeniem ust. 3a) tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 2171, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 791);

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Wspomniany art. 28 ust. 3a u.s.u.s. wskazuje z kolei, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia wspomnianych należności w takim przypadku określa przywołane wcześniej rozporządzenie z dnia 31 lipca 2003 r. Zgodnie z jego § 3 ust. 1 Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Umorzenie należności z tytułu składek następuje więc w ściśle określonej sytuacji. Organ orzekający w sprawie w pierwszej kolejności musi zatem stwierdzić, czy okoliczność taka w ogóle powstała, albowiem jej brak determinuje konieczność wydania rozstrzygnięcia odmownego. W przeciwnym razie organ jest natomiast zobligowany do oceny, czy w świetle zaistniałych zdarzeń umorzenie to byłoby zasadne, a przesądza o tym konstrukcja powołanych przepisów, z której jednoznacznie wynika, że nawet w razie spełnienia którejkolwiek z przesłanek umorzenia należności, należność tę organ umorzyć może, a nie: musi. Podkreślić zatem trzeba, że jakkolwiek spełnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. lub rozporządzeniu jest niezbędne do umorzenia należności, to ich wystąpienie nie skutkuje powstaniem obowiązku podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez organ, lecz dopiero daje mu taką możliwość. Także zatem w razie stwierdzenia wystąpienia wspomnianych przesłanek organ może podjąć rozstrzygnięcie odmowne. Zwłaszcza jednak w takim przypadku powinien uzasadnić swą decyzję w sposób nie budzący wątpliwości co do motywów, którymi się kierował przy jej wydawaniu, a więc szczegółowo przedstawić powody takiej kwalifikacji i argumenty, które legły u jej podstaw. Tylko bowiem wówczas, decyzja przezeń wydana nie będzie nosiła znamion dowolności.

Jednocześnie niezbędne staje się podkreślenie, że rolą Sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie legalności takiej decyzji jest zweryfikowanie, czy przedstawione wymogi zostały spełnione. Sąd jest bowiem obowiązany do oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada standardom określonym w obowiązujących przepisach, czy też je narusza w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W przypadku decyzji odmawiającej umorzenia należności ze względu na niezasadność zgłoszonego w tym przedmiocie żądania zadaniem Sądu nie jest więc ocena słuszności tej kwalifikacji, lecz to, czy w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy jej podjęcie było dopuszczalne (zgodne z prawem). Sąd bada zatem, czy w danym przypadku organ istotnie mógł wydać rozstrzygnięcie odmowne, a nie to, czy w sytuacji zaistnienia takiej możliwości, poprawnie postąpił, podejmując taką, niepomyślną dla wnioskodawcy, kwalifikację.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że organ sprostał opisanym wymogom w części obejmującej analizę wystąpienia przesłanek umorzenia wspomnianych należności. Trafnie bowiem spostrzegł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by zaistniała jakakolwiek okoliczność warunkująca przyjęcie odmiennej kwalifikacji w tym przedmiocie, co znalazło zresztą odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarówno pogląd ten, jak i argumentacja powołana na jego poparcie zasługują na aprobatę.

W ślad za organem powtórzyć zatem trzeba, że w sprawie, z przyczyn oczywistych, nie wystąpiła okoliczność opisana w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s., a ponadto nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów, które dowodziłoby spełnienia przesłanek z art. 28 ust. 3 pkt 2, pkt 4 i pkt 4b u.s.u.s. Jednocześnie niewątpliwym jest, że wysokość nieopłaconych składek przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s.), a skarżący (pomimo wykreślenia jej działalności gospodarczej) dysponuje majątkiem, z którego można egzekwować należności (art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s.). Z kolei co do pkt 5 i 6 tego przepisu stwierdzić należy, że skarżącemu przysługuje świadczenie emerytalne i organ egzekucyjny może wszcząć egzekucję należnych składek, zatem nie można uznać, że naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję lub jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne; z akt sprawy nie wynika aby jakikolwiek organ egzekucyjny stwierdził bezskuteczność egzekucji wobec skarżącego.

Odnosząc się z kolei do przesłanek określonych w rozporządzeniu, organ prawidłowo ocenił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie upoważnia do wydania decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

W świetle art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, to ubiegający się o umorzenie należności z tytułu ubezpieczeń społecznych ma wykazać, że ze względu na stan majątkowy, sytuację rodzinną oraz zdrowotną nie jest w stanie opłacić tych należności, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Skoro zobowiązany ma wykazać spełnienie przesłanek wymienionych w § 3 rozporządzenia, będących podstawą dla organu rentowego do wydania decyzji o umorzeniu składek, to oznacza, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim, jako wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 980/18; z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 157/13; z dnia 13 marca 2014 r., sygn. II GSK 31/13; z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2132/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to przede wszystkim z faktu, że umarzanie należności z tytułu składek jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania. Ponadto to stronie znane są okoliczności, które uniemożliwiają jej uregulowanie zaległości (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r., sygn. II GSK 149/1, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z ustalonego w oparciu o oświadczenia skarżącego stanu faktycznego wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 2.032,55 zł netto miesięcznie, czyli na poziomie wyższym od ustalonego minimum socjalnego dla jednoosobowego gospodarstwa emeryckiego, pokrywa stałe wydatki związane z utrzymaniem: z tytułu miesięcznych opłat – 343,00 zł, opłat eksploatacyjnych - 120,00 zł oraz koszty związane z leczeniem – 800,00 zł (których nie udokumentował), nie korzysta z pomocy społecznej i spłaca zobowiązania wobec osób fizycznych (6.000,00 zł) w wysokości 500 zł miesięcznie. Posiada nieruchomości – mieszkanie i garaż oraz oszczędności w kwocie 5.600 zł.

Sąd podziela stanowisko ZUS, iż skarżący może spłacać zaległości z tytułu składek, np. w systemie ratalnym, szczególne, że spłaca zobowiązania cywilnoprawne w kwocie 500 zł miesięcznie oraz, że biorąc pod uwagę posiadany przez skarżącego majątek (mieszkanie i garaż), nie jest zagrożony ubóstwem. Nie zasługuje na aprobatę stan, w którym skarżący spłaca zobowiązania prywatne, a te wobec ZUS w ogóle, twierdząc, iż nie ponosi odpowiedzialności za ten stan rzeczy, gdyż o braku obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie zdrowotne został poinformowany przez pracownika ZUS. Otóż zobowiązania cywilnoprawne nie powinny być traktowane priorytetowo. To należności publicznoprawne korzystają ze szczególnej ochrony prawnej i powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, iż "w sprawach o umorzenie należności z tytułu zaległych składek ubezpieczeniowych na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s interes publiczny musi być szczególnie mocno akcentowany, bowiem akceptowanie stanu, w którym dopuszcza się niewywiązywanie się z obowiązku opłacania składek godzi w prawa innych opłacających składki osób i narusza nakreśloną art. 2a ust. 1 i 2 pkt 2 u.s.u.s. zasadę równego traktowania ubezpieczonych" (por. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 99/10; z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 193/14, LEX nr 1658374; z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 301/06;z dnia 9 maja 2018 r., I GSK 955/18, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl 8). Jak bowiem słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, decydując się na podjęcie aktywności zarobkowej, skarżący musiał liczyć się z obowiązkiem terminowej zapłaty należności publicznoprawnych, w tym z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, szczególnie, że obowiązek ich uiszczania ma charakter powszechny i istnieje niezależnie od osiąganego wyniku finansowego prowadzonego przedsiębiorstwa. Zasadnie ZUS wskazał, że skarżący, podejmując się wykonywania działalności gospodarczej zobowiązany był zapoznać się z przepisami prawnymi i je respektować. Nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności, na którą można się powoływać w celu usprawiedliwienia niepodjęcia działań, od których norma prawna uzależnia określony skutek. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 7 marca 1995 r., w sprawie o sygnaturze akt W 9/94 (opublikowanej w Dz.U. 1995 r. Nr 39, poz. 198), wskazał, że funkcjonowanie prawa, zwłaszcza w demokratycznym państwie prawnym, opiera się na założeniu, iż wszyscy adresaci obowiązującej normy prawnej - a więc zarówno podmioty obowiązane do jej przestrzegania, jak i organy powołane do jej stosowania - znają jej właściwą treść (tzw. fikcja powszechnej znajomości prawa) i że nikt nie może uchylić się od ujemnych skutków naruszenia tej normy na tej podstawie, że normy tej nie znał lub rozumiał ją opacznie (ignorantia iuris nocet).

W sprawie nie wystąpiła przesłanka umorzenia zaległości określona w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w postaci przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Z przedłożonej dokumentacji lekarskiej wynika, że sytuacja zdrowotna skarżącego jest niewątpliwie trudna, jednak nie pozbawia go możliwości uzyskiwana dochodu umożliwiającego opłacenie należności z tytułu składek, gdyż skarżący pobiera świadczenie emerytalne, wypłacane bez względu na stan zdrowia. Skarżący wskazał: "Zdaje sobie sprawę, że będzie musiał nadal dorabiać za sporządzanie opinii budowlanych na zlecenie ludzi, aby podołać kosztom jednak na pewno nie dopuszczę do tego, aby nie płacić składek". Skarżący przewiduje zatem możliwość uzyskania dodatkowych dochodów w celu spłaty zadłużenia.

W świetle powyższych uwag uznać należało, że w omawianym zakresie organ w sposób poprawny zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a przeprowadzona przezeń analiza sytuacji skarżącego przez pryzmat przesłanek umorzenia należności z tytułu składek nie nosi znamion dowolności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.