Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 641/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 59, 63 ust. 1, art. 72 ust. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 138 par. 2, 77 par. 1, 80,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 200,151a par. 1 , art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze sprzeciwu [...] Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej [...] Spółki z o.o. w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W wyniku rozpoznania wniosku inwestora - spółki P. z siedzibą

w W., złożonego przez pełnomocnika spółki w dniu 10 października 2018 r., Burmistrz Gminy G., decyzją z dnia [...] nr [...], ustalił na rzecz P. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na terenie działki nr [...] obręb geodezyjny [...]

Od powyższej decyzji J. J. - W. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując, że obawia się negatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego w szczególności na mieszkańców budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr [...].

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji

i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie w dniu 10 października 2018 r. inwestor wystąpił z nowym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], składającej się z wieży wolnostojącej konstrukcji kratowej o wysokości całkowitej do 39,5 m.n.p.t. wraz z instalacją na niej anten sektorowych w ilości 3 szt. i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą.

Wnioskowana inwestycja ma posiadać trzy anteny sektorowe, skierowane na azymutach 10°, 130° i 250°. Jak wskazuje inwestor w opracowaniu kwalifikacja przedsięwzięcia, równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny przewidzianej do montażu ma się mieścić w granicach od 1000 W i mniej niż 2000 W. Dla anten o takim promieniowaniu ocena, czy przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na środowisko jest dokonywana w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium, przepis ten daje podstawę dla uznania odwołującej za stronę postępowania. Jak wskazuje bowiem inwestor, powierzchnia inwestycji ma obejmować obszar 100 m˛. Zgodnie z wnioskiem inwestora organ I instancji na załączniku mapowym do wydanej decyzji zakreślił teren objęty wnioskiem. Działka odwołującej, w przypadku lokalizacji stacji bazowej na granicy tak oznaczonego terenu zainwestowania, znajduje się w odległości 70 m, który podlega badaniu pod kątem potencjalnego oddziaływania na środowisko.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, wówczas konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi. Uwarunkowania środowiskowe powinny być zbadane przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej po to, aby właściwe były określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu inwestycji, zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Tak więc obowiązkiem organu jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 – j.t. ze zm.), dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 – t.j.), dalej jako "rozporządzenie". W tym zakresie podstawowe znaczenie odgrywa ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie inwestor przedstawił trzy własne opracowania: kwalifikację przedsięwzięcia, analizę środowiskową oraz analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m˛. Opracowania te mają wykazywać, że pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartości dopuszczalnej dla wnioskowanej stacji bazowej występować będą w przestrzeni niedostępnej dla ludzi, a w związku z tym nie będą negatywnie oddziaływały na środowisko. Na podstawie przedstawionych opracowań organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż wskazywane przez inwestora pochylenia wiązek promieniowania poszczególnych anten w odległości do 70 m nie występują w miejscach dostępnych dla ludności. Ponadto, z przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż w odległości około 360 m od lokalizacji planowanej wieży znajduje się wieża telefonii komórkowej należąca do operatorów [...]. Dalej, organ I instancji wskazał, że skoro wiązki promieniowania nie stykają się z wiązkami promieniowania planowanej anteny na terenie działki nr [...], zatem nie występuje zjawisko skumulowanego promieniowania.

W ocenie Kolegium, zaprezentowana powyżej analiza organu I instancji,

czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie wypełnia warunku prawidłowej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym. Przede wszystkim dlatego, że jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organ I instancji odwołał się jedynie do dokumentu kwalifikacji przedsięwzięcia, chociaż ten dokument nie opisuje zjawiska łącznego oddziaływania całej inwestycji, koncentrując się jedynie na oddziaływaniu poszczególnej anteny na danym kierunku. Również dlatego, że kumulacja działania istniejącej już stacji bazowej z antenami dwóch innych operatorów z wnioskowaną nową stacją bazową, w ocenie organu I instancji, miałaby polegać na "stykaniu się wiązek promieniowania", a nie na łącznym i wzajemnym oddziaływaniu całej jednej i drugiej instalacji. Tak zaprezentowana analiza problemu kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia w istocie nie prezentuje rzetelnej i miarodajnej analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi.

Kolegium porównało obecną inwestycję z inwestycją, dla której z wnioskiem

o wydanie decyzji lokalizacyjnej wystąpił ten sam inwestor, również na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. Inwestycja obejmowała budowę wieży wolnostojącej konstrukcji kratowej o wysokości całkowitej do 39,5 m.n.p.t. wraz

z instalacją na niej anten sektorowych w ilości 12 szt. (azymut 10°, 130°, 250°)

i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą. Orientacyjne umiejscowienie stacji na działce było tożsame

z umiejscowieniem stacji w nowym wniosku inwestora. W postępowaniu z tego wniosku Burmistrz Gminy G. wezwał inwestora do przedstawienia we wniosku danych obrazujących oddziaływania całej instalacji na środowisko, czyli podczas działania wszystkich projektowanych anten sektorowych. Ostatecznie inwestor takiej charakterystyki instalacji nie przedstawił, wniosek swój cofnął i postępowanie w tej sprawie zostało umorzone.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m.in.) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na położenie w sąsiedztwie planowanej obecnie inwestycji innej stacji bazowej telefonii komórkowej, na której zainstalowane są anteny o różnej mocy dwóch innych operatorów (łącznie 15 anten) oraz wynikającą z tej okoliczności możliwość kumulacji wartości mocy stacji działających łącznie, Kolegium powzięło wątpliwości, czy wnioskowana inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie tej wątpliwości w niniejszej sprawie w istocie oznaczałoby badanie kwestii dotyczących ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko i przez to wkraczało w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie m.in. następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości (art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy).

Kolegium uznało zatem, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez właściwy w tych sprawach organ, bądź postanowienia właściwego organu o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z tej przyczyny zaskarżoną decyzję uchylono i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, z sugestią, że nowa decyzja, powinna zostać wydana po rozstrzygnięciu kwestii oceny oddziaływania inwestycji przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. P. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła sprzeciw od ww. decyzji Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 138 § 2 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego w całości i nie przeanalizował go prawidłowo,

- art. 52 ust. 2 w związku z art. 53 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez bezpodstawne uznanie, że informacje zawarte we wniosku skarżącej były niewystarczające do prawidłowej oceny przedsięwzięcia, pomimo że skarżąca wprost podała dane związane ze zsumowanym działaniem swoich anten oraz swoich instalacji wraz z instalacjami innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego,

- § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez narzucenie konieczności zbadania parametrów, które nie są w nim przewidziane,

w szczególności uwzględnienia kumulowania promieniowania urządzeń skarżącej oraz urządzeń innych operatorów nieznajdujących się w ramach zakładu/obiektu/działki, na jakim planowana jest inwestycja, pomimo że dane te zostały podane we wniosku,

- art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...)

w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez bezpodstawne uznanie o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, a na terenie tej działki nie znajduje się inwestycja tożsama z inwestycją skarżącej,

- art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawną i samowolną ingerencję w treść wniosku skarżącej i uznanie, że wieża będzie zainstalowana w miejscu innym niż wskazane we wniosku.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego odrzucenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dodatkowo wskazać należy, że zakres sądowej kontroli zgodności zakreśla

art. 64e p.p.s.a., zgodnie z którym rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie zaś do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wyjaśnić również należy, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowi wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. Organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną, wskazuje na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd administracyjny ocenia z kolei, czy istniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy merytorycznego rozstrzygnięcia, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który – z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) – uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie ocena ta obejmuje badanie, czy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić, jako istotne. Należy przy tym zwrócić uwagę, że użyte w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" oznacza, że organ jest zobowiązany do poczynienia każdorazowo, na tle okoliczności faktycznych, ustaleń, czy postępowanie przed organem pierwszej instancji obarczone jest brakami, które należy zakwalifikować jako istotne, czy zachodzi w związku z tym konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i wreszcie, czy uzupełnienie to we własnym zakresie przez organ odwoławczy naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.

W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a.

W świetle poczynionych wyżej uwag przyjąć należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Przy czym rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść, tylko wówczas, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

Nie ulega również wątpliwości, że wytyczne organu odwoławczego co do kierunku, w którym powinno być prowadzone postępowanie powinny wynikać

z przeprowadzonej przez ten organ analizy materiału dowodowego i powinny być jasne i czytelne.

W badanej sprawie przyczyną uchylenia decyzji Burmistrza Gminy G. było powzięcie przez organ odwoławczy wątpliwości czy wnioskowana inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Swoje wątpliwości w tym zakresie Kolegium uzasadniło tym, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji ocena wzajemnego oddziaływania planowanej inwestycji ze zrealizowanymi i działającymi już stacjami bazowymi innych operatorów telefonii komórkowej została przeprowadzona wadliwie.

W ocenie Kolegium Burmistrz błędnie założył, że skoro nie dochodzi do "stykania się wiązek promieniowania", to wzajemne oddziaływania tych instalacji nie zachodzi. Zdaniem organu odwoławczego badanie tych kwestii wykraczałoby poza jego kompetencje.

W praktyce zatem organ odwoławczy, poza porównaniem parametrów planowanej inwestycji z parametrami inwestycji objętej poprzednio złożonym wnioskiem, nie dokonało własnej analizy przedłożonych przez inwestora dokumentów i nie przedstawiło własnej ich interpretacji. Za taką nie można bowiem uznać lakonicznego stwierdzenia, że dokonana przez organ pierwszej instancji kwalifikacja przedsięwzięcia nie wypełnia warunku prawidłowej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym.

Przypomnieć należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, rzeczą organu drugiej instancji jest ponowne zbadanie sprawy w jej całokształcie. Organ ten zatem nie tylko dokonuje oceny rozstrzygnięcia, które w sprawie zapadło, ale również bada materiał dowodowy zgromadzony w sprawie z uwzględnieniem zarzutów odwołania i dopiero wówczas, gdy analiza ta wskazuje na jego istotne braki może skorzystać z możliwości jakie daje art. 138 § 2 k.p.a.

W badanej sprawie taka analiza nie została przez organ odwoławczy przeprowadzona. Kolegium odniosło się bowiem krytycznie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, jednak zaniechało poczynienia własnych rozważań

i dokonania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zupełnie niezrozumiałym jawi się przy tym porównanie przez organ parametrów planowanej inwestycji z poprzednio złożonym przez inwestora wnioskiem i opisywanie wyników tego porównania oraz sposobu zakończenia postępowania w poprzedniej sprawie, skoro przedmiotem rozpoznania jest nowy wniosek. Uwaga organu powinna się zatem skoncentrować na prawidłowej jego ocenie oraz ocenie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów przedłożonych przez inwestora.

Przechodząc do oceny zasadności stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego sprzeciwem rozstrzygnięcia, wskazać należy, że P. w W. załączyła do wniosku opracowania dotyczące analizy środowiskowej, analizy występowania obszaru pół elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 oraz opracowania dotyczącego kwalifikacji przedsięwzięcia. Dodatkowo na wezwanie organu, inwestor przedstawił wyjaśnienie, z którego wynika, że mechaniczne przesunięcie, pochylenie lub zmiana kierunku anten nie jest możliwe, załączając jednocześnie schemat montażu. Spółka załączyła do wyjaśnienia komplet dokumentacji środowiskowej, uwzględniającej zarówno istniejącą zabudowę, jak i zabudowę mogącą powstać w przyszłości. Ponadto przedłożyła opracowania zatytułowane "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych (...)", które – jak podkreśliła, są zupełnie odrębnymi opracowaniami, przygotowanymi w oparciu o różne przepisy.

W dokumentach tych inwestor przedstawił szczegółowo – w formie tekstowej oraz graficznej, analizę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, również przy uwzględnieniu okoliczności, iż w pewnej odległości znajduje się działająca instalacja obejmująca stacje bazowe innych operatorów telefonii komórkowych. Według załączników graficznych do Analiz środowiskowych z września 2018 r. i października 2018 r. odległość pomiędzy masztami wynosi ok. 360 m, a odległość pomiędzy sumarycznymi strefami oddziaływania istniejącej stacji bazowej oraz stacji planowanej ok. 190 m.

Organ pierwszej instancji przyjął, za poglądem wyrażonym w opracowaniach,

że w tej sytuacji nie dochodzi do kumulacji oddziaływania, a zatem nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Faktem jest, że organ ten nie rozwinął w uzasadnieniu decyzji tego wątku i nie wyjaśnił bardziej szczegółowo, z jakich względów jego zdaniem opracowanie w tej części jest wiarygodne. Tym bardziej zatem rzeczą organu odwoławczego, w sytuacji, gdy zanegował on twierdzenia Burmistrza w tym zakresie, było szczegółowe przeanalizowanie opracowań poruszających kwestię wzajemnego oddziaływania istniejącej i planowanej inwestycji i wyrażenie swojego stanowiska w taki sposób, aby poddawało się ono kontroli sądu. Tymczasem uzasadnienie organu odwoławczego w tej części jest lakoniczne i ogranicza się do stwierdzenia, że z uwagi na położenie planowanej inwestycji w sąsiedztwie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, na której zainstalowane są anteny innych operatorów (łącznie 15) oraz wynikającą stąd możliwość potencjalnej kumulacji, powziął on wątpliwość, czy planowana inwestycja nie stanowi inwestycji mogącej zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to zdaniem organu wkracza w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Brak jest w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego własnej oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów, w szczególności Analiz środowiskowych wraz z załącznikami graficznymi. Nie ma również logicznego wywodu, z którego wynikałoby, z jakich względów organ ten uznał, że twierdzenia dotyczące możliwej kumulacji oddziaływania istniejącej i planowanej instalacji są niewiarygodne, czy też niewystarczające do przyjęcia takiej kwalifikacji przedsięwzięcia, jakiej dokonał organ pierwszej instancji.

Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji z jednoczesnym wskazaniem na konieczność przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia bądź postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku należało zatem uznać za przedwczesne, bowiem niepoprzedzone analizą materiału dowodowego, który zdaniem sądu jest wystarczający do tego, aby organ samodzielnie dokonał oceny, czy zawarte w przedłożonych przez inwestora opracowaniach dane są wiarygodne, a w konsekwencji czy dokonana w nich kwalifikacja przedsięwzięcia jest prawidłowa. W przypadku wątpliwości, za dopuszczalne należy uznać uzupełnienie materiału dowodowego o informację, czy w przypadku jednoczesnej pracy obu instalacji, przy wykorzystaniu pełnej mocy zainstalowanych anten dojdzie do nałożenia się wiązek promieniowania w taki sposób, że przekroczone zostaną ich dopuszczalne poziomy. Dopiero takie ustalenia dawałyby organowi asumpt do uchylenia decyzji Burmistrza G. i przekazania sprawy temu organowi celem uzupełnienia materiału dowodowego o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Z tych względów uznając, że doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.