Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1288/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1, art. 232
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. N. P.P.H.U. "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - postanawia - I. umorzyć postępowanie; II. zarządza zwrot na rzecz skarżącego T. N. P.P.H.U. "[...]" uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł /słownie: pięćset złotych/.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 18 ust. 1 i ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania T. N. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych utrzymało ją w mocy.

Wskazaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ I instancji po rozpoznaniu wniosku T. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – w punkcie handlowym zlokalizowanym przy ul. A. w R. Powodem, dla którego zapadło powyższe rozstrzygnięcie było postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] negatywnie opiniujące wniosek T. N. W opinii tej podkreślono fakt niespełnienia przez wnioskodawcę warunku zachowania 100-metrowej odległości licząc w ciągu komunikacyjnym od działki wydzielonej trwałym ogrodzeniem obiektów chronionych, wymienionych w § 1 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 20 kwietnia 2004 r. Nr [...] w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie Miasta [...] miejsc sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży do wejścia do placówki. Odległość ta bowiem zmierzona podczas oględzin wyniosła 76,10m licząc od wejścia do sklepu do najbliżej położonego głównego wejścia do Niepublicznego Przedszkola "[...]" mierzona wzdłuż ciągu komunikacyjnego w linii najkrótszej. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy przedmiotową opinię.

T. N. odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2011 r., wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 10 § 1 i art. 79 § 1 i § 2 K.p.a. Odwołujący się zarzucił zaniechanie podjęcia kroków celem ustalenia prawdy obiektywnej, zaniechanie umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i brak powiadomienia o zebraniu takiego materiału oraz wadliwą jego ocenę w szczególności co do obserwacji osób odbierających dzieci z Niepublicznego Przedszkola "[...] oraz co do Projektu organizacji ruchu sporządzonego przez R. D. Składający odwołanie wskazał, że ze wskazanego Projektu wynika, że istotna w sprawie odległość wynosi 122m przy uwzględnieniu ciągu pieszego w pasie drogi wewnętrznej zgodnie z zachowaniem bezpieczeństwa w komunikacji. Tymczasem Komisja ustaliła taki ciąg w linii prostej według własnego uznania tj. bez uwzględnienia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymało w mocy kwestionowane nim rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu podniesiono, że stosownie do art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to wydawane jest na pisemny wniosek po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i ust. 2 wskazanej wyżej ustawy. SKO zwróciło uwagę, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi ustalenie charakteru prawnego powyższej opinii. W ocenie organu odwoławczego, nie jest ona klasyczną opinią o charakterze dowodowym. Przesądza o tym brzmienie art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu (...), zgodnie z którym organ może wydać zezwolenie dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii komisji. Tym samym treść opinii może przesądzić o treści wydawanej następnie decyzji administracyjnej. Negatywna opinia uniemożliwia bowiem wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Przedmiotowa opinia jest jednak tylko jednokierunkowo wiążąca, bowiem organ zobligowany jest do odmowy wydania zezwolenia tylko wówczas, gdy jest ona negatywna. W przypadku opinii pozytywnej ocena stanowiska podlega normalnym regułom oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze Kolegium oceniło jako nietrafne zarzuty odwołującego się dotyczące naruszenia art. 77 i art. 80 K.p.a., jako że odnoszą się one do postępowania prowadzonego przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, której postanowienie z dnia [...].06.2011 r. stanowiło przedmiot odrębnej oceny przez Kolegium.

Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz właściwie zastosował przepisy prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia ilości punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta [...] oraz uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w sprawie w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie Miasta [...] miejsc sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży oraz o zmianie uchwały Rady Miasta [...]. W przepisach tych określono na 100m minimalną odległość miejsc sprzedaży napojów alkoholowych (przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży), licząc w ciągu komunikacyjnym, od wejścia do placówki do wejścia na teren działki wydzielonej trwałym ogrodzeniem, gdzie znajdują się szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńcze, budynki służące wykonywaniu kultu religijnego, jednostki wojskowe, kluby abstynenckie, grupy AA, AL.-Anon, A-ten. W wypadku braku ogrodzenia odległość ta mierzona jest do wejścia do wymienionych placówek.

SKO uznało także, że odwołujący się nie wykazał w dostateczny sposób, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 i art. 79 1 i § 2 K.p.a., bowiem zostały zachowane wszelkie standardy odnoszące się do czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu oraz zapewniono jej uczestnictwo w dokonywanych w toku prowadzonego postępowania oględzinach i możliwość składania wniosków dowodowych.

Decyzję powyższą zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie T. N., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i zasądzenie kosztów postępowania oraz podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego tożsame z tymi wskazanymi uprzednio w odwołaniu od pierowszoinstancyjnego rozstrzygnięcia. Dodatkowo zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. § 1 ust. 1 uchwały Rady Miasta z dnia 30 grudnia 1996 r. oraz uchwały tej Rady z dnia 20 kwietnia 2004 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z powodów podanych w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił niniejsze postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie ze skargi T. N. na postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymującego w mocy postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie negatywnej opinii odnośnie do wniosku T. N. dotyczącego zezwolenia na sprzedaż w punkcie handlowym usytuowanym przy ul. A. w R. napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. WSA w Rzeszowie stwierdził nieważność wymienionego wyżej postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2011 r. Skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 536/12.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 r. WSA w Rzeszowie podjął niniejsze postępowanie.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia T. N. na postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymało je w mocy.

W dniu 3 czerwca 2014 r. na rozprawie pełnomocnik skarżącego - adwokat P. S. złożył wyraźne oświadczenie o tym, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi.

W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.