Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1002/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 85,  art. 86 par. 1,  art. 87 par. 1,  art. 87 par. 2,  art. 87 par. 3,  art. 87 par. 4,  art. 87 par. 5,  art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie uznania świadczeń za nienależnie pobrane – w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]czerwca 2014 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Sekcji Postępowania Egzekucyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...]lutego 2014 r. Nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], skarżąca K. Ł. wniosła nadto o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Według skarżącej zaskarżona decyzja została jej doręczona dopiero na jej wniosek w dniu 15 września 2014 r. Wcześniejsze doręczenie decyzji nie nastąpiło, gdyż w ogóle nie otrzymała zawiadomienia w postaci awizo pocztowego o nadejściu przesyłki poleconej z Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponieważ takiej przesyłki oczekiwała udała się do organu celem ustalenia, czy decyzja została do niej wysłana. Tam uzyskała informację, że przesyłka z odpisem decyzji została do niej skierowana i po dwukrotnym awizowaniu zwrócona nadawcy ze skutkiem doręczenia. Wtedy skarżąca zwróciła się o doręczenie jej odpisu decyzji, co nastąpiło w dniu 15 września 2014 r. Jednocześnie wystąpiła do Urzędu Pocztowego – [...] z reklamacją dotyczącą braku awizowania przesyłek z SKO, a organ zasugerował wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Na wezwanie Sądu skarżąca pismem z dnia z dnia 28 listopada 2014 r. złożyła dodatkowe wyjaśnienie odnośnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, do którego załączyła odpowiedź operatora pocztowego na jej reklamację (k. 14, 16 i 17). W piśmie tym skarżąca powołała się na błędy popełniane przez pracownika operatora pocztowego przy doręczaniu przesyłek w jej kamienicy, na dowód czego załączyła kserokopię awiza innej przesyłki, które zawierało błędy adresowe świadczące o pomyłkach listonosza. Ustosunkowując się do wniesionej przez skarżącą reklamacji Poczta Polska uznała, że reklamację wniosła osoba nieuprawniona (adresat przesyłki), gdyż przysługuje ona nadawcy. Jednocześnie operator pocztowy stwierdził, że nie ma możliwości odtworzenia faktycznych czynności osoby doręczającej, co nie daje możliwości zweryfikowania ponad wszelką wątpliwość zastrzeżeń zgłaszanych w piśmie skarżącej potraktowanym jako skarga na jakość świadczonych usług.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie ustawowego terminu. W ocenie Kolegium skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako spóźniony podlega odrzuceniu.

Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") jest to, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W sytuacji, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 p.p.s.a.).

Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej albo z przyczyn formalnych, albo merytorycznych.

Jednym ze wskazanych wyżej warunków formalnych przywrócenia terminu do dokonania czynności, jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Obowiązkowi temu skarżąca uchybiła.

W okolicznościach faktycznych tej sprawy nastąpiło prawidłowe doręczenie skarżącej odpisu zaskarżonej decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Występując zatem z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca winna zgłosić ten wniosek najpóźniej w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Skoro skarżąca twierdzi, że pierwotne doręczenie nie było skuteczne, a zaskarżona decyzja została jej doręczona dopiero w dniu 15 września 2014 r., oznacza to, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 16 września 2014 r. i upłynął z dniem 23 września 2014 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności skarżąca zgłosiła w skardze, którą wniosła w dniu 1 października 2014 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Tym samym skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Stosownie zaś do przepisu art. 88 zd. 1 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W konkluzji należało zatem stwierdzić, że w okolicznościach tej sprawy brak podstaw do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi, gdyż złożony w dniu 1 października 2014 r. przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności jest spóźniony.

Z tej przyczyny na podstawie art. 88 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.