Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 224/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi I. B.V. z siedzibą w B., Holandia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu europejskiego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2015 r. [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej organ, Urząd Patentowy RP), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. wniosku H. S. (dalej uczestnik), unieważnił patent europejski nr [...] na wynalazek pt.: "Moduł [...]", udzielony na rzecz [...] z siedzibą w [...], Holandia (dalej skarżąca, uprawniona).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 89 ust. 1 w związku z art. 921 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. 2013 r., poz. 1410; dalej p.w.p.) oraz art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich z dnia 5 października 1973 r., zmienionej aktem zmieniającym art. 63 Konwencji z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej z 21 grudnia 1978 r., 13 grudnia 1994 r., 20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 79, poz. 737 i 738; dalej Konwencja o patencie europejskim) a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Z akt sprawy wynika, że dnia 1 marca 2010 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęły wnioski P. D. i H. S. o unieważnienie patentu europejskiego na wynalazek pt. "Moduł [...], udzielonego na rzecz uprawnionej. W ocenie wnioskodawców patent nie spełniał warunków nowości i oczywistości. Zarzut braku nowości wnioskodawcy uzasadniali ujawnieniem cech zamiennych wynalazku w stanie techniki, poprzez liczne publikacje patentowe natomiast zarzut nieoczywistości stosowaniem opatentowanego rozwiązania przed datą pierwszeństwa na lodowisku [...] w W., w B. i w G. Decyzjami z [...] czerwca 2011 r. Nr [...] i [...] Urząd Patentowy RP oddalił powyższe wnioski wskazując, że wnioskodawcy nie udowodnili ani braku nowości, ani też nie wskazali braku poziomu wynalazczego opatentowanego wynalazku.

W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskodawcy wnosili o uchylenie ww. decyzji, wskazując na rażące naruszenie przepisów procesowych, polegające na zmianie w toku postępowania składu Kolegium Orzekającego.

Wyrokiem z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1993/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skargi na decyzje z [...] czerwca 2011 r. Nr [...] i [...], stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji.

Przy piśmie z 13 grudnia 2013 r., Sąd doręczył organowi odpis prawomocnego wyroku Sądu oraz zwrócił akta sprawy celem rozpoznania wniosku o unieważnienie patentu europejskiego na wynalazek pt. "Moduł [...]".

Pismem z 20 stycznia 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż sprawa o numerze [...] została zarejestrowana pod nowym numerem [...].

W odpowiedzi na powyższe H. S. podtrzymała wniosek o unieważnienie w całości patentu europejskiego na wynalazek "Moduł [...]", wskazując na niespełnienie przez chronione nim rozwiązanie przesłanki nowości i poziomu wynalazczego (art. 54 i 56 Konwencji o patencie europejskim).

Uprawniony w piśmie z 13 sierpnia 2015 r. wniósł o oddalenie wniosku, argumentując, że żaden z powołanych przez wnioskodawcę dokumentów nie ujawnia informacji, które w połączeniu ze stanem techniki zapewniałyby dojście znawcy do rozwiązania będącego przedmiotem wynalazku chronionego patentem bez jakiejkolwiek aktywności wynalazczej.

Na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał wniosek o unieważnienie patentu podnosząc przy tym, iż w zakresie merytorycznym powołuje się wyłącznie na nowe materiały dowodowe nadesłane przy piśmie procesowym z 23 lutego 2015 r.

Decyzją z [...] września 2015 r. Kolegium Orzekające, unieważniając patent europejski na wynalazek "Moduł [...]", uznało, iż w dacie zgłoszenia patentu tj. w dniu 22 marca 2004 r. nie spełniał on wymogu poziomu wynalazczego. Organ uznał, iż wnioskodawca wykazał interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa, bowiem jest on konkurentem uprawnionego na rynku, zaś uprawniony wystąpił w oparciu o sporne prawo (patent) z roszczeniami, dlatego wnioskodawca ma prawo żądać ustalenia czy sporny patent został udzielony z zachowaniem ustawowych warunków wymaganych do przyznania patentu.

Organ wskazał, iż problemem technicznym rozwiązywanym przez sporny wynalazek jest uzyskanie konstrukcji lodowiska przenośnego umożliwiającego uzyskiwanie różnych pól jego powierzchni, a ponadto prosty i szybki montaż i demontaż z odzyskaniem płynu chłodniczego. Zdaniem organu, analiza przeciwstawionych materiałów dowodowych pozwala przyjąć, iż specjalista w analizowanej dziedzinie mógłby bez wkładu twórczego dojść do przedmiotowego rozwiązania. Wskazuje, iż na fotografii stanowiącej zał. 4a widać moduł chłodzący i dwa podzespoły - każdy z zasilającym przewodem rozgałęźnym, jak również zał. 4a i zał. 5a przedstawiają "pewną liczbę podłużnych rur", ponadto człony łączące przedstawione są na zdjęciu zał. 5a podobnie jak w przedmiotowym patencie. Zał. 5b prezentuje co najmniej dwie sztywne sekcje rurowe połączone za pomocą elementu złącznego, który widać również na zdjęciu zał. 5c. Sztywne rury połączone za pomocą giętkiej sekcji rurowej zaciśniętej ponadto za pomocą opasek na rurach przedstawia zdjęcie stanowiące zał. 6a. Na zdjęciu zał. 5e znawca zauważy płynno-szczelne podłoże i co się z tym wiąże umożliwia ono napełnienie widocznej przestrzeni powstającego lodowiska wodą. Zdjęcia zał. 4a i zał. 4b obrazują podwyższone obrzeże a ponadto na zdjęciu zał. 4a ujawniono przewody zasilające i odprowadzające czynnik chłodzący w postaci rur połączonych z poszczególnymi sekcjami rurowymi.

Organ podał, że w oświadczeniu z 30 września 2014 r. C. B. stwierdził, że aluminiowe lodowiska zostały zainstalowane w wielu miastach Belgii i Holandia w latach 1996 r.-2004 r. Wskazując na dwie fotografie (4a i 4b), stanowiące załącznik nr 4, następnie 5 fotografii (od 5a do 5e) stanowiących załącznik nr 5 oraz 5 fotografii nad którymi eksperymentowali do 2002 roku (od 6a do 6e) stanowiących załącznik nr 6 - przedstawiające konstrukcję lodowiska stosowanego przez firmę [...] – C. B. oświadczył, że są one prawdziwe i uczciwe. Również zdjęcia z artykułów prasowych wraz z pierwszymi stronami gazet wskazują, że zaistniała możliwość podania przedmiotowej konstrukcji do wiadomości publicznej poprzez wystawienie jej w miejscach ogólnodostępnych. Na zdjęciu stanowiącym załącznik nr 11 z 8 grudnia 1998 r. (przedstawione w artykule prasowym pt. "Lodowisko i jarmark bożonarodzeniowy wielkim sukcesem" opublikowanym w dzienniku "[...]") widać sztywną sekcję rurową, natomiast zdjęcie stanowiące załącznik nr 12 przedstawia pewną liczbę podłużnych rur, co zgodnie z załączoną dokumentacją (kopia artykułu prasowego pt. "Jedenaście kilometrów rur wytwarza sześćdziesiąt ton lodu" opublikowanego w dzienniku "[...]") datowane jest na dzień [...] grudnia 1999 r.

Zdaniem organu, wzmiankowane dokumenty zawierają informacje, które umożliwiłyby specjaliście dojście do rozwiązania jak w spornym patencie przed datą jego zgłoszenia. Ponadto, przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, rozpatrywane łącznie ujawniają zespół cech lodowiska według patentu [...]. Powyższe zdaniem organu pozwalało uznać przedmiotowe rozwiązanie za oczywiste w świetle przedstawionych materiałów.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

1. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 16, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 921 oraz 256 ust. 1 p.w.p. poprzez:

a. niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, jak również poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których całkowicie pominął argumentację uprawnionej oraz inne dowody zebrane w sprawie, tym bardziej, że organ poprzednio wydał już decyzję oddalającą wniosek uczestnika, która została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyłącznie z powodu wad formalnych, a nie merytorycznych;

b. określenie rzekomego "stanu techniki mającego niweczyć cechę nowości i poziom wynalazczy" na podstawie zdjęć przedstawiających fragment gotowego produktu (bez jakichkolwiek szczegółów technicznych ujętych w zastrzeżeniach patentowych) oraz nieopatrzonych datą, a także materiałów prasowych nieprzedstawiających, a jedynie wspominających, że instalacja bliżej nieokreślonego lodowiska przenośnego miała miejsce (bez ujawnienia szczegółów technicznych istotnych z punktu widzenia patentu), jak również oświadczenia C. B., dyrektora generalnego firmy będącej konkurentem skarżącej, którego oświadczenie o przeprowadzanych eksperymentach w 2002 r. niepoparte jest żadną dokumentacją techniczną lub jakimikolwiek innymi wiarygodnymi dowodami mogącymi podważać nowość lub poziom wynalazczy a jedynie zdjęciami bez daty i również nieopatrzoną datą ulotką informacyjną, która została opracowana w 2011 r., czyli na wiele lat po dacie pierwszeństwa spornego patentu;

c. błędne potraktowanie pisemnego oświadczenia C. B., na równi z dokumentem urzędowym lub zeznaniami świadka złożonymi pod rygorem odpowiedzialności karnej, gdy tymczasem jest to li tylko dokument prywatny, który może stanowić dowód na okoliczność, że C. B. złożył oświadczenie zawarte w takim dokumencie (tym bardziej, że do oświadczenia tego nie dołączono jakichkolwiek dokumentów technicznych mogących ujawniać stan techniki istotny dla oceny ważności patentu europejskiego);

d. błędne przyjęcie, że to uprawniony z patentu ma udowodnić w postępowaniu spornym, że patent udzielony uprzednio przez Europejski Urząd Patentowy jest ważny, gdy tymczasem w postępowaniu spornym o unieważnienie patentu to na wnioskodawcy (wnoszącym sprzeciw) spoczywa ciężar dowodu w kwestii rzekomej wadliwości takiej decyzji Europejskiego Urzędu Patentowego, a wątpliwości w kwestii ważności patentu powinny być rozstrzygane na korzyść uprawnioną, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Powyższe uchybienia, zdaniem skarżącej, miały wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby organ nie dopuścił się wytkniętych uchybień zapadłaby decyzja oddalająca wniosek o unieważnienie patentu europejskiego.

2. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 52, art. 54 i art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, polegające m. in. na:

a. nieprawidłowym łączeniu w jedno zagadnienia kwestii nowości i nieoczywistości, a także jednocześnie niewskazanie według jakich kryteriów organ oceniał ważność patentu w niniejszej sprawie;

b. pominięciu zasad rozkładu ciężaru dowodu obowiązujących w postępowaniu spornym prowadzonym przez Urząd Patentowy RP, wedle których niedające się usunąć wątpliwości dotyczące poziomu wynalazczego opatentowanego rozwiązania powinny być rozstrzygane na korzyść uprawnionego, a nie wnoszącego sprzeciw.

Powyższe uchybienia, w ocenie skarżącej, doprowadziły organ do błędnej konkluzji o nieważności patentu,

Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, iż organ nie rozpoznał istoty sprawy, a ponadto skonstruował podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w sposób rażąco odbiegający od standardów wypracowanych w orzecznictwie Urzędu Patentowego RP. Organ, bazując wyłącznie na pisemnym oświadczeniu przedstawiciela konkurencyjnego przedsiębiorstwa, niedatowanych zdjęciach oraz artykułach prasowych nieujawniających jakichkolwiek szczegółów technicznych istotnych w aspekcie kwestii ujętych w zastrzeżeniach patentowych pozbawił uprawnionego prawa majątkowego udzielonego przez Europejski Urząd Patentowy.

Argumentując zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazała, że w jej ocenie, oświadczenia konkurenta, nie mogą zastępować zeznań świadków czy dokumentów zawierających obiektywną wiedzę techniczną, jak opisy patentowe, artykuły naukowe, materiały z konferencji, czy podręczniki. Postępowanie organu narusza zatem zasady kodeksowe, w tym zasadę wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego określonego w treści art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie jedynie analiza całokształtu materiału dowodowego wskazującego na szereg okoliczności faktycznych łącznie odzwierciedlających rzeczywisty stan wiedzy technicznej z daty pierwszeństwa i wnioski wynikające z niego dla znawcy w tej dacie pozwoliłaby na obiektywną ocenę zdolności patentowej zastrzeganego rozwiązania. Ograniczenie się przez organ do wydania decyzji na podstawie kilku arbitralnie wybranych okoliczności bez wyjaśnienia chociażby przyczyn takiego wyboru stanowi naruszenie m. in. zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania oraz zasady przekonywania stron. Wybiórcze podejście organu do oceny materiału dowodowego narusza zasadę rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu spornym, bowiem organ wszelkie wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść rozwiązania, którego zdolność patentową potwierdził uprzednio ostateczną decyzją administracyjną.

Skarżąca wskazuje, iż organ nie wyjaśnił ile lodowisk uznano za zawierające sporne rozwiązanie oraz jakie cechy wspólne miałyby mieć poszczególne lodowiska i sporny patent. Zwraca również uwagę na dysproporcję uzasadnienia, w części dotyczącej opisu spornego wynalazku i pobieżnej oceny rzekomego podobieństwa. Podkreśla ponadto, iż organ nie wskazuje, które lodowisko miałoby utożsamiać cechy spornego patentu ujęte w zastrzeżeniach patentowych.

Odnosząc się do sugestii wnioskodawcy, iż doszło do publicznego używania dwóch wariantów lodowisk. Skarżąca wskazuje, iż wariant oznaczony numerem 2 dotyczy lodowiska z aluminiowymi odcinkami z połączeniami sztywnymi, a zatem stanowi alternatywny kierunek rozwoju technologii lodowisk sprzeczny z rozwiązaniem według patentu [...]. Jako konkurencyjna technologia, przewidująca inne rozwiązanie techniczne nie może stanowić podstawy do unieważnienia spornego patentu.

Odnosząc się do wariantu oznaczonego numerem 1 wskazała, iż jedynym źródłem informacji o jego cechach jest oświadczenie C. B., z którego wynika, iż eksperymentowano z systemem lodowiska składanego, tym nie mniej z uwagi na wycieki zdecydowano o zaprzestaniu używania proponowanego sposobu składania lodowisk. Oświadczenie to nie precyzuje daty ani szczegółów technicznych i może dowodzić, że testowane było jakieś inne rozwiązanie niż to, które jest z powodzeniem stosowane przez uprawnionego z patentu. Oświadczenie to potwierdza, natomiast że cechy jakie posiada wskazany wyżej systemem lodowiska składanego nie były nigdy użyte w sposób publiczny, a jedynie w postaci eksperymentów.

Zdaniem skarżącej analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza, iż organ koncentruje się wyłącznie na okolicznościach, które jego zdaniem podważają nieoczywistość rozwiązania, na które to rozwiązanie Europejski Urząd Patentowy w żmudnej procedurze zgłoszeniowej udzielił patentu, a następnie ten sam organ wcześniej oddalił już wniosek o udzielenie patentu. Okoliczności i dokumenty podważające tezę przyjętą przez organ są całkowicie pomijane.

Odnosząc się do kwestii nowości i nieoczywistości opatentowanego rozwiązania skarżąca wskazuje, iż w jej ocenie, organ nieprawidłowo łączy powyższe kwestie i jednocześnie nie wskazuje według jakich kryteriów dokonał oceny ważności patentu. Zdaniem skarżącej, oświadczenie C. B. nie podważa nowości rozwiązania zastrzeżonego patentem. Zauważa, iż pomimo zawarcie w oświadczeniu opisu budowy lodowiska wytwarzanego przez [...], to nie tylko nie utożsamia ono większości cech spornego rozwiązania, ale również jest to jedynie oświadczenie niepoparte żadną dokumentacją techniczną mogącą świadczyć o tym, że przed datą pierwszeństwa patentu [...] była stosowana dokładnie tak opisana budowa lodowisk. Fotografie załączone do oświadczania nie są datowane, natomiast artykuły prasowe, które przywołuje organ i które miałyby stanowić potwierdzenie określonej budowy lodowiska wspominają jedynie ogólnie o wydarzeniach jakimi było zainstalowanie lodowisk, ale nie omawiają ich konstrukcji.

Zaznacza również, iż przypadku oceny nowości wynalazku, zarzut braku nowości można podnieść jedynie w przypadku istnienia pojedynczego dokumentu samodzielnie ujawniającego rozwiązanie określone zestawem cech technicznych określonych w zastrzeżeniu niezależnym patentu. Łączenie cech technicznych z różnych dokumentów i na tej podstawie uzasadnienie zarzutu braku nowości nie jest prawidłowe. Na poparcie powyższego stanowiska skarżąca przytacza pogląd ugruntowany zarówno w postępowaniu przed Europejskim Urzędem Patentowym (T [...], T [...], T [...], T [...]), jak i w orzecznictwie Urzędu Patentowego RP (Poradnik Wynalazcy, pod. Red. A. Pyrży, Wydanie II uzupełnione, Warszawa 2009 - str. 118-119). Podnosi, iż żaden z pojedynczych dokumentów powołanych przez wnioskodawcę nie ujawnia rozwiązania określonego identycznym zestawem cech technicznych co wynalazek określony w zastrzeżeniu 1 patentu [...], a zatem ujawnienie pojedynczych cech technicznych w oderwaniu od siebie, zdaniem skarżącej, nie może świadczyć o braku nowości wynalazku stanowiącego kombinację tych cech.

Przechodząc do kryterium oczywistości jako podstawy unieważnienia spornego patentu strona skarżąca podniosła, iż w tym zakresie należy odnieść się do techniki "problem – rozwiązanie", której końcowym etapem analizy jest odpowiedź na pytanie, czy w dacie zastrzeganego pierwszeństwa znawca wychodzący od najbliższego stanu techniki i pragnący rozwiązać obiektywny problem techniczny doszedłby do zastrzeganego rozwiązania, ponieważ znalazłby w stanie techniki (tym razem - już bez ograniczania się jedynie do najbliższego stanu techniki) jednoznaczną zachętę/wskazówkę naprowadzającą go na akurat taki wybór spośród wielu potencjalnie możliwych. Etap ten stanowi punkt kulminacyjny całej analizy, zatem jego uważne przeprowadzenie, zgodnie z przyjętymi zasadami, jest decydujące dla prawidłowości całego rozważania, a w konsekwencji - dla prawidłowości oceny istnienia poziomu wynalazczego. Zdaniem skarżącej, aby zatem wykazać, że oceniane rozwiązanie jest pozbawione poziomu wynalazczego, czyli w dacie zastrzeganego pierwszeństwa wynikało ze stanu techniki w sposób oczywisty dla znawcy, konieczne jest wskazanie wśród cytowanych publikacji konkretnych informacji, mogących w stanie z daty pierwszeństwa stanowić dla znawcy realną i czytelną wskazówkę odnośnie zrealizowania akurat takiej kombinacji cech technicznych, jak w ocenianym wynalazku. Odwołując się do prezentowanego na gruncie orzecznictwa Europejskiego Urzędu Patentowego poglądu wskazuje, iż w trakcie rozważań, znawca może korzystać z ujawnień dokonanych w innych dokumentach ze stanu techniki i łączyć opisane tam cechy techniczne z rozwiązaniem z stanu techniki jednakże, łączenie rozwiązań z dwóch dokumentów ze stanu techniki, nawet jeśli są zaklasyfikowane w tej samej klasie MKP może nastąpić jedynie jeśli to połączenie byłoby oczywiste dla znawcy w dacie zgłoszenia. Podniosła, iż przyjmuje się, że jeśli osiągnięcie wynalazku wymaga połączenia wielu dokumentów albo sięgnięcia do dokumentów z oddalonych dziedzin techniki, rozwiązanie posiada poziom wynalazczy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż wbrew twierdzeniom skarżącej podjął wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czyli do właściwej oceny merytorycznej i formalnej zdolności ochronnej przedmiotowego patentu. Zdaniem organu, załączone przez wnioskodawcę dokumenty zawierają informacje, które umożliwiłyby specjaliście na podstawie ich lektury dojść do rozwiązania jak w spornym patencie przed datą jego zgłoszenia.

W ocenie organu dowody rozpatrywane łącznie ujawniają zespół cech lodowiska według patentu [...]. Wszystkie istotne cechy konstrukcyjne przedstawione na fotografiach składają się na rozwiązanie tożsame z przedstawionym w spornym patencie [...].

Organ podniósł, iż w toku postępowania uwzględnił podniesione przez uprawnioną argumenty lecz w świetle dowodu w postaci zdjęć i oświadczenia, które w sposób jednoznaczny podważają poziom wynalazczy spornego patentu, należało go unieważnić. Na użytek odpowiedzi na skargę organ potrzymał twierdzenie, iż przedmiotowe rozwiązanie w dacie jego zgłoszenia, tj. [...] marca 2004 r. nie spełniało wymogu poziomu wynalazczego w świetle stanu techniki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Sąd doszedł do przekonania, że skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza prawa.

W działaniu organu wydającego decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny odpowiednich przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest pełna.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że wnioskodawca wykazał interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa, bowiem jest on konkurentem uprawnionego na rynku, zaś uprawniony wystąpił w oparciu o sporne prawo (patent) z roszczeniami, dlatego wnioskodawca miał prawo żądać ustalenia czy sporny patent został udzielony z zachowaniem ustawowych warunków wymaganych do przyznania patentu.

Zdaniem Sądu unieważniając zaskarżoną decyzją patent europejski na wynalazek "Moduł [...]" - Urząd Patentowy zasadnie uznał, że w dacie zgłoszenia patentu tj. w dniu [...] marca 2004 r. nie spełniał on wymogu poziomu wynalazczego.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż problemem technicznym rozwiązywanym przez sporny wynalazek jest uzyskanie konstrukcji lodowiska przenośnego umożliwiającego uzyskiwanie różnych pól jego powierzchni, a ponadto prosty i szybki montaż i demontaż z odzyskaniem płynu chłodniczego.

Sąd stwierdza, że w toku postępowanie przed Urzędem Patentowym wykazano, że analiza przeciwstawionych materiałów dowodowych pozwala przyjąć, iż specjalista w analizowanej dziedzinie mógłby bez wkładu twórczego dojść do przedmiotowego rozwiązania.

Sąd zauważa, że na znajdującej się w aktach sprawy na fotografii stanowiącej zał. 4a widać moduł chłodzący i dwa podzespoły - każdy z zasilającym przewodem rozgałęźnym.

Załącznik 4a i zał. 5a przedstawiają "pewną liczbę podłużnych rur", ponadto człony łączące przedstawione są na zdjęciu zał. 5a podobnie jak w przedmiotowym patencie. Zał. 5b prezentuje co najmniej dwie sztywne sekcje rurowe połączone za pomocą elementu złącznego, który widać również na zdjęciu zał. 5c. Sztywne rury połączone za pomocą giętkiej sekcji rurowej zaciśniętej ponadto za pomocą opasek na rurach przedstawia zdjęcie stanowiące zał. 6a. Na zdjęciu zał. 5e znawca zauważy płynno-szczelne podłoże i co się z tym wiąże umożliwia ono napełnienie widocznej przestrzeni powstającego lodowiska wodą. Zdjęcia zał. 4a i zał. 4b obrazują podwyższone obrzeże a ponadto na zdjęciu zał. 4a ujawniono przewody zasilające i odprowadzające czynnik chłodzący w postaci rur połączonych z poszczególnymi sekcjami rurowymi.

Trzeba także wziąć pod uwagę, co słusznie zauważył organ, że w oświadczeniu z 30 września 2014 r. C. B. stwierdził, że aluminiowe lodowiska, które opisał zostały zainstalowane w wielu miastach Belgii i Holandia w latach 1996 r.-2004 r.

Wskazując na dwie fotografie (4a i 4b), stanowiące załącznik nr 4, następnie 5 fotografii (od 5a do 5e) stanowiących załącznik nr 5 oraz 5 fotografii nad którymi eksperymentowali do 2002 roku (od 6a do 6e) stanowiących załącznik nr 6 - przedstawiające konstrukcję lodowiska stosowanego przez firmę [...] – C. B. oświadczył, że są one prawdziwe i uczciwe.

Także zdjęcia z artykułów prasowych wraz z pierwszymi stronami gazet (z datą publikacji) wskazują, że zaistniała możliwość podania przedmiotowej konstrukcji do wiadomości publicznej poprzez wystawienie jej w miejscach ogólnodostępnych. Na zdjęciu stanowiącym załącznik nr 11 z 8 grudnia 1998 r. (przedstawione w artykule prasowym pt. "Lodowisko i jarmark bożonarodzeniowy wielkim sukcesem" opublikowanym w dzienniku "[...]") widać sztywną sekcję rurową, natomiast zdjęcie stanowiące załącznik nr 12 przedstawia pewną liczbę podłużnych rur, co zgodnie z załączoną dokumentacją (kopia artykułu prasowego pt. "Jedenaście kilometrów rur wytwarza sześćdziesiąt ton lodu" opublikowanego w dzienniku "[...]") datowane jest na dzień 9 grudnia 1999 r.

Sąd stwierdza, że organ administracji zasadnie uznał, iż powyższe materiały zawierają informacje, które umożliwiłyby specjaliście dojście do rozwiązania jak w spornym patencie przed datą jego zgłoszenia. Ponadto, przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, rozpatrywane łącznie ujawniają zespół cech lodowiska według patentu [...]. Powyższe, zdaniem Sądu, pozwalało uznać przedmiotowe rozwiązanie za oczywiste w świetle przedstawionych materiałów.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego, którą orzeczono o unieważnieniu patentu europejskiego nr [...] na wynalazek pt.: "Moduł [...]", udzielony na rzecz [...] z siedzibą w [...], Holandia jest w pełni zasadna.

Sąd stwierdza, że organ przeprowadził dokładnie postępowanie administracyjne i wydane w jego wyniku rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Reasumując, w ocenie Sądu organ administracji nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęto niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.