Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1474/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 82 ust 1 pkt 3 w zw . z art 79 ust 2 i art 82 ust 2 pkt 1 oraz art 84
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 71/09 w sprawie ze skargi W. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1474/09 U z a s a d n i e n i e

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 71/09 po rozpoznaniu skargi W. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2008 r. o odmowie uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2004 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla I. i A. B. dotyczącej budowy budynku mieszkalnego w postępowaniu wznowieniowym - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżone orzeczenie administracyjne zostało wydane w związku z żądaniem skarżącego wznowienia postępowania powołującego się na przesłankę określoną w art. 145 ( 4 kpa, gdyż został pominięty w zwykłym postępowaniu administracyjnym, pomimo iż w jego ocenie ma przymiot strony wywodzący się z przepisów prawa wodnego /art. 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 79 ust. 2 i art. 82 ust. 2 pkt 1 oraz art. 84/ ze względu na to, że teren przewidziany pod przedmiotową zabudowę to obszar zagrożony powodzią. Na konieczność ustalenia charakteru obszaru objętego ustaleniem warunków zabudowy, jako mającego znaczenie dla określenia interesu prawnego skarżącego wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 958/05.

Rozpatrujący sprawę ponownie organ gminy stwierdził, że brak jest jakikolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, że działka objęta kwestionowaną decyzją jest położona w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodziowego w rozumieniu ustawy - Prawo wodne a tym samym nie można skutecznie twierdzić, że skarżący W. I. ma w sprawie interes prawny a zatem nie zaistniała przesłanka z art. 145 ( 1 pkt 4 kpa i należało orzec zgodnie z art. 151 ( 1 pkt 1 kpa. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji po rozpoznaniu odwołania W. I.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W. I. podniósł, że sprawa nie została należycie przeanalizowana w aspekcie przepisów prawa materialnego, to jest ustawy Prawo wodne oraz Prawo ochrony środowiska a rozstrzygnięcie zapadło z uchybieniem przepisom art. 7 i 107 ( 1 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Sąd nie podzielił zarzutów odnoszących się do naruszenia wskazanych przepisów ustawy - Prawo wodne. Dany teren nie został potraktowany w aktach o charakterze normatywnym jako zagrożony powodzią /brak planu miejscowego/ a inwestycja nie może być oceniana przez pryzmat istniejącego, faktycznego zalewania. Każdy kto ma tytuł prawny do nieruchomości, może zagospodarować swoją działkę w sposób zgodny z prawem. Brak zakazów przeciwpowodziowych nie daje podstaw do stwierdzenia, że kwestionowane ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w sposób naruszający interes prawny skarżącego. Sam skarżący przyznaje w sprawie, że w czasie wydania kwestionowanej decyzji brak było podstaw do przyjęcia, że dany obszar jest objęty zagrożeniem przeciwpowodziowym. Nie zostały też naruszone przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie obowiązku uwzględnienia przy wydawaniu kwestionowanej decyzji stanu faktycznego. Istnienie inwestycji skarżącego - zakładu G., nie może być uznane za wyznaczenie dla tego zakładu strefy uciążliwości powodującej, że nie było możliwe wydanie kwestionowanej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. I. reprezentowany przez adwokata, zarzucając:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, to jest art. 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 79 ust. 7, art. 82 ust. 2 pkt 1, art. 84, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne /Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm./, poprzez przyjęcie, iż skoro brak przepisów statuujących dany obszar jako objęty ochroną przeciwpowodziową, to wyklucza możliwość ustalenia takiej regulacji; jak też naruszenie art. 64 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że w rozumieniu tych przepisów zwłaszcza wobec nie uwzględnienia istniejącego na danym obszarze stanu faktycznego,

2/ naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest - art. 133 ( 1 ppsa wobec pominięcia znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji dotyczącej występowania na danym terenie zjawiska bezpośredniego zagrożenia powodzią, podczas gdy Sąd orzeka na podstawie akt sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W niniejszej sprawie kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym przez skarżącego jest decyzja organu gminy o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wydana na rzecz inwestora, którym jest inny podmiot, niż skarżący, dotycząca terenu, na którym w bezpośrednim sąsiedztwie już znajduje się zabudowa analogiczna, zaś skarżący, który w pobliżu na swojej nieruchomości prowadzi zakład, określany także przez niego jako niosący pewne uciążliwości, faktycznie nie brał udziału w sprawie w zwykłym postępowaniu, bowiem jego działka z terenem należącym do inwestora nie sąsiaduje. Kwestionowane rozstrzygnięcie w postępowaniu wznowieniowym zostało wydane na żądanie skarżącego, twierdzącego iż pomimo że powinien być traktowany jako strona, nie został bez swej winy do postępowania dopuszczony. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 151 ( 1 pkt 1 kpa stanowiący, że organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 ( 1 lub art. 145a, czyli w istocie uzna, że faktycznie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa powołana jak w niniejszej sprawie, we wniosku o wznowienie. Skarżący jako podstawę wznowienia powołał art. 145 ( 1 pkt 4 kpa twierdząc, że ma interes prawny w sprawie a pomimo to do postępowania go bez jego winy nie dopuszczono.

W sprawie nie jest sporne, że skarżący nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestora, a na jego nieruchomości funkcjonuje zakład, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, stanowiący uciążliwość dla sąsiednich terenów. Jak to słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sytuacji gdy zamierzenie inwestycyjne inwestora dotyczy budynku mieszkalnego w żaden sposób nie oddziałującego na interes prawny skarżącego prowadzącego w okolicy swój zakład, to z tytułu prowadzenia tego zakładu skarżący nie może wywodzić swojego interesu prawnego. Poza tym nawet jeżeli w poprzednim wyroku WSA w Rzeszowie wskazał na to, że związek z interesem prawnym skarżącego może mieć podnoszona przez niego kwestia faktycznej możliwości powstania powodzi na danym terenie, zaś nie ustalono istnienia przepisów prawnych, które na taki interes prawny by wskazywały, to rację miał WSA orzekając w niniejszej sprawie o oddaleniu skargi, iż orzeczenie administracyjne wydane na podstawie art. 151 ( 1 pkt 1 kpa jest zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.