Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 609/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... stycznia 2020 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem refundacji dodatkowych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz B. B. kwotę 7417 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. B. (dalej: "skarżąca" lub "strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu", "organ") z [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków Funduszu, przekazanych tytułem refundacji dodatkowych kosztów pracodawcy wynikających z zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

[...] maja 2017 r. pomiędzy Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON"), a skarżącą, prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...], zawarta została umowa nr [...] o refundację dodatkowych kosztów wynikających z zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakresie zakupu pojazdu służącego do przewozu pracowników niepełnosprawnych.

[...] listopada 2017 r. stronie wypłacono środki w wysokości [...] zł za zakup 9-osobowego samochodu do przewozu osób niepełnosprawnych marki [...] o nr rejestracyjnym [...] (faktura nr: [...] z dnia [...].09.2017 r. na kwotę [...] zł).

[...] października 2018 r. PFRON zwrócił się do strony o przedstawienie informacji, dotyczącej spełniania warunków § 7 umowy w okresie od dnia jej podpisania do nadal.

Na podstawie przedstawionej [...] listopada 2018 r. informacji o stanie zatrudnienia osób niepełnosprawnych w [...], PFRON ustalił, że w okresie od kwietnia 2018 r. do czerwca 2018 r. oraz od lipca 2018 r. do września 2018 r. doszło do zmniejszenia średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych odpowiednio o 14,44 % i 12,74 % w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych określonego w § 1 pkt 8 lit b) umowy.

[...] lutego 2019 r. PFRON wezwał stronę do zwrotu, w terminie 3 miesięcy, przekazanej przez Fundusz refundacji, w kwocie należności głównej [...] zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia jej przekazania do dnia zapłaty.

[...] kwietnia 2019 r. strona zwróciła się do Prezesa Zarządu o podpisanie aneksu do umowy nr [...] z [...] maja 2017 r., w zakresie "proporcjonalnego zmniejszenia wymogów dotyczących w danym okresie zatrudnienia i kwoty refundacji kosztów transportowych". Pismem z [...] maja 2019 r. organ poinformował skarżącą, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości takiej zmiany.

W związku z brakiem zwrotu środków, [...] czerwca 2019 r. PFRON zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Decyzją z [...] lipca 2019 r. znak: [...], Prezes Zarządu nakazał skarżącej zwrot środków PFRON w kwocie [...] zł, wraz z odsetkami naliczonymi w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania refundacji, tj. [...] listopada 2017 r., do dnia wpłaty na rachunek bankowy PFRON. W uzasadnieniu organ wskazał, że w umowie skarżąca zobowiązała się do niezmniejszania w czasie obowiązywania umowy (od 23 maja 2017 r. do zakończenia amortyzacji środka trwałego, nie dłużej niż 5 lat od dnia zawarcia umowy) średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o więcej niż 10% w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych określonego w § 1 umowy, tj. z okresu ostatnich trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku, o którym mowa w § 1 pkt 1 umowy. W wyniku kontroli, polegającej na weryfikacji danych przedstawionych przez stronę [...] listopada 2018 r., stwierdzono, że w okresie od kwietnia 2018 r. do czerwca 2018 r. oraz od lipca 2018 r. do września 2018 r. doszło do zmniejszenia średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o więcej niż dopuszczalne 10 % w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych określonego w § 1 umowy. Organ wyjaśnił, że według umowy oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej pracodawcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ze środków PFRON (Dz.U. z 2014 r. poz. 1975), beneficjent zobowiązany jest do zwrotu refundacji w przypadku naruszenia co najmniej jednego z warunków umowy.

[...] sierpnia 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym podniosła, że do zmniejszenia zatrudnienia doszło z przyczyn od niej niezależnych. Podała, że w okresie od lutego 2018 r. do kwietnia 2018 r. 4 osoby niepełnosprawne przeszły na emeryturę lub rentę, pomimo że skarżąca składała im ofertę dalszego zatrudnienia. Ponadto w połowie roku 2 osoby niepełnosprawne, przebywające na dłuższym zwolnieniu chorobowym, nie podjęły pracy, a dodatkowo w czerwcu 2018 r. zwolniły się 2 kolejne osoby niepełnosprawne. W konsekwencji w stosunkowo krótkim czasie zatrudnienie osób niepełnosprawnych zmniejszyło się o 7,75 etatów z przyczyn niezależnych od skarżącej, pomimo, że podejmowała ona szereg przedsięwzięć, aby utrzymać poziom zatrudnienia osób niepełnosprawnych. W tym celu zamieszczała ogłoszenia do PUP w [...] oraz składała oferty poprzez portale internetowe. Wzrost stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych nastąpił dopiero w IV kwartale 2018 r. Spadek średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o więcej niż 10% w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, wystąpił incydentalnie, z przyczyn stojących po stronie pracowników.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Zarządu decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że każdorazowe zmniejszenie średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych więcej niż o 10% w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, niezależnie od przyczyny zmniejszenia, skutkuje obowiązkiem zwrotu dofinansowania. Okoliczność, że przedmiotowa sytuacja wystąpiła u strony incydentalnie nie jest argumentem dającym moc prawną do uchylenia decyzji z [...] lipca 2019 r., nakazującej zwrot środków, gdyż zarówno skarżąca jak i PFRON zobowiązane były do przestrzegania zapisów umowy nr [...] oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie pomocy finansowej udzielanej pracodawcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W ocenie Prezesa Zarządu zmniejszenie średniego stanu zatrudnienia w wyniku przejścia pracowników na emeryturę, czy też z rezygnacji kolejnych z dalszej pracy oraz brak odzewu osób niepełnosprawnych na zamieszczane ogłoszenia, nie uzasadnia odstępstwa od przepisów prawa wyrażonych w rozporządzeniu i przeniesionych do podpisanej przez strony umowy o refundacji. Organ zwrócił ponadto uwagę, że skarżąca, zgodnie z § 7 pkt 6 umowy, miała obowiązek informowania Funduszu o wszelkich zmianach dotyczących realizacji umowy w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zmian, jednakże dopiero w odpowiedzi na pismo PFRON z [...] października 2018 r., w dniu [...] listopada 2018 r. poinformowała Fundusz o spadku średniego kwartalnego stanu zatrudnienia w okresie od kwietnia 2018 r. do czerwca 2018 r. oraz od lipca 2018 r. do września 2018 r.

Strona zaskarżyła decyzję Prezesa Zarządu z [...] stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.107 § 1 i 3 oraz art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: k.p.a., albowiem:

a) decyzja, poza powołaniem ogólnych unormowań art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 49e ust. 1 i 1a ustawy o rehabilitacji, nie zawiera wyczerpującego wskazania stosownych norm prawnych stanowiących materialnoprawną podstawę jej wydania oraz na jakich zostało oparte merytoryczne stanowisko utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji;

b) uzasadnienie decyzji nie zawiera oceny prawnej zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w efekcie odniesienia do kwestii właściwej subsumcji norm prawnych znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie co powoduje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań art.107 § 3 k.p.a.;

c) decyzja wydana została bez rozważenia jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady budowania zaufania uczestników do działań władzy publicznej oraz uwzględniania interesu społecznego oraz słusznego interesu strony; organ administracyjny pominął całkowicie, że w stanie faktycznym sprawy w wyniku realizacji dofinansowanego zadania – w zakresie zakupu pojazdu służącego do przewozu pracowników niepełnosprawnych, który to wydatek bez wątpliwości w sposób możliwie najpełniejszy odpowiada na potrzeby osób niepełnosprawnych, a zatem w optymalny sposób służy wypełnieniu celów wskazanych w art. 7 i następnych ustawy;

2) art. 138 § 1 pkt w zw. art. 7 i art. 80 K.p.a. oraz w zw. z art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, w sposób mający istotny wpływa na treść rozstrzygnięcia polegające utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że organ I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, tj. ustalenia, że zmniejszenie średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ustalonego stosownie do § 10 ust. 5 pkt 3, więcej niż o 10 % w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakładzie skarżącej, nastąpiło z przyczyn leżących po jej stronie;

3) przepisów prawa materialnego polegającego na:

a) niewłaściwej interpretacji art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w związku z § 13 ust 2 pkt 2 lit. c Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie pomocy finansowej udzielanej pracodawcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, polegającą na uznaniu, że każdorazowe zmniejszenie średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ustalonego stosownie do § 10 ust. 5 pkt 3, więcej niż o 10 % w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, niezależnie od przyczyny zmniejszenia, skutkuje obowiązkiem zwrotu dofinansowania podczas gdy prawidłowa interpretacja powołanych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że w przypadku gdy pracodawca nie podejmuje kroków zmierzających do zmniejszenie średniego kwartalnego stanu zatrudnienia lub przeciwdziała aktywnie temu zjawisku to nie zachodzą przesłanki do orzeczenia zwrotu dofinansowania;

b) naruszeniu art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych polegające na naliczeniu odsetek w sytuacji gdy zmniejszenie średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ustalonego stosownie do § 10 ust. 5 pkt 3, więcej niż o 10 % w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącej i pomimo tego, że przeciwdziałała aktywnie temu zjawisku poszukując pracowników o odpowiednim statusie;

c) naruszeniu wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz wynikającej z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej zasady proporcjonalności, w związku z treścią art. 49e ust. 2 ustawy o zatrudnianiu i rehabilitacji osób niepełnosprawnych, dopuszczającym możliwość orzeczenia zwrotu środków w kwocie ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości;

d) zobowiązaniu skarżącej do zwrotu całości dofinansowania wraz z odsetkami;

e) naruszeniu art. 5 kodeksu cywilnego, w którym zapisano, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego; działanie Prezesa Zarządu, polegające na nakazaniu zwrotu całości dofinansowania w przypadku incydentalnego i niezamierzonego oraz krótkotrwałego spadku kwartalnego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych przy zachowaniu wskaźnika rocznego, nie może być uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony w okolicznościach tej sprawy nadużyciem prawa i nie powinno korzystać z ochrony.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej – ppsa). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o rehabilitacji i w konsekwencji tego nie dokonał wszystkich ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Zaskarżoną decyzją nakazano zwrot środków w kwocie ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Stwierdzone przez organ nieprawidłowości polegały na niewywiązaniu się skarżącej ze zobowiązania, zawartego w umowie o refundację, zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej pracodawcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Powołany przepis stanowi, że umowa określa zobowiązanie pracodawcy odpowiednio do m.in. niezmniejszenia średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ustalonego stosownie do § 10 ust. 5 pkt 3, więcej niż o 10 % w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w tym przepisie, w czasie obowiązywania umowy. W wykonaniu powołanego przepisu skarżąca w § 7 pkt 2 umowy o refundację zobowiązała się do "nie zmniejszenia średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o więcej niż 10% w stosunku do średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych określonego w § 1 pkt 8 umowy, z zastrzeżeniem, że wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w każdym miesiącu nie może być niższy niż 50 %, w czasie obowiązywania umowy". W § 8 ust. 1 umowy uzgodniono, że w przypadku niewykonania przez pracodawcę zobowiązań określonych w umowie lub podania przez pracodawcę danych we wniosku oraz oświadczeń w umowach niezgodnych z rzeczywistym stanem: 1) Fundusz ma prawo rozwiązać umowę z zachowaniem 14-dniowego okresu wypowiedzenia, 2) przekazana przez Fundusz refundacja podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia jej przekazania, w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania z Funduszu wezwania.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że w czasie obowiązywania umowy, w okresie obejmującym dwa kwartały, doszło do zmniejszenia średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych odpowiednio o 14,44% i 12,74 % w stosunku do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych określonego w § 1 pkt 8 umowy. Organ dokonał jednak nieprawidłowej wykładni treści zobowiązania skarżącej wynikającego z umowy przyjmując, że sam fakt zmniejszenia zatrudnienia niepełnosprawnych w zakładzie skarżącej, poniżej progu określonego w umowie, przesądza o niewykonaniu przez skarżącą obowiązków przyjętych w umowie, niezależnie od przyczyn tego zmniejszenia.

Środki Funduszu, których zwrot orzeczono zaskarżoną decyzją, zostały przekazane skarżącej na podstawie umowy, jako zwrot kosztów dla pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o rehabilitacji. Umowa została zawarta na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że środki Funduszu są przekazywane przez Prezesa Zarządu tego Funduszu podmiotom realizującym zadania zlecone przez Fundusz lub inne zadania wynikające z ustawy – na postawie zawartych z nimi umów. Stwierdzona przez organ nieprawidłowość dotyczyła zobowiązań strony wynikających z ustaleń zamieszczonych w umowie, a nie obowiązków, które wynikałyby wprost z przepisów prawa administracyjnego. W szczególności nie stanowi podstawy do stwierdzenia istnienia obowiązku administracyjnoprawnego strony powoływany przez organ § 13 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia z 23 grudnia 2014 r., ponieważ przepis ten określa jedynie jakie zobowiązania powinna zawierać umowa zawarta przez Fundusz z pracodawcą. Analizowana norma jest więc skierowana do Funduszu, który zawiera umowę z pracodawcą, natomiast nie rodzi ona bezpośrednio żadnych zobowiązań dla pracodawcy. Zobowiązanie dla pracodawcy powstaje dopiero z chwilą zawarcia przez niego umowy i treść tego zobowiązania określa źródło jego powstania, czyli umowa.

Do wykonania wynikających z umowy zobowiązań pracodawcy znajdują zastosowania ogólne zasady wykonywania zobowiązań istniejące w cywilnoprawnym stosunku zobowiązaniowym. Uprawnionym jest zatem odwołanie się do regulacji art. 354 i art. 355 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 354 § 1 k.c. dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W myśl art. 355 k.c. dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność) (§ 1), a należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności (§2). W świetle powołanych przepisów Kodeksu cywilnego Fundusz na podstawie umowy może od pracodawcy żądać spełnienia takiego świadczenia (działania lub zaniechania), do jakiego pracodawca się zobowiązał w umowie. Treść tego zobowiązania należy ustalić, analizując istotę zobowiązania. Wykonanie zobowiązania polega na realizacji oznaczonego w treści stosunku prawnego działania lub zaniechania. Ocena wykonania zobowiązania umownego przez pracodawcę powinna być dokonywana z uwzględnieniem wymogu zachowania przez niego należytej staranności, której stopień jest determinowany zawodowym charakterem działalności.

W § 7 pkt 2 umowy o refundację strona zobowiązała się do "nie zmniejszenia średniego kwartalnego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych". Treść zobowiązania strony obejmowała więc zachowanie polegające na utrzymaniu odpowiedniego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jej przedsiębiorstwie w okresie obowiązywania umowy. Skoro strona zobowiązała się w umowie do określonego zachowania, to ocenę należytego wykonania przez nią umowy należy przeprowadzić przez pryzmat dochowania przez nią należytej staranności w podejmowaniu działań zmierzających do osiągnięcia celu określonego umową, które leżały w zakresie jej możliwości. Tym samym pracodawca nie może ponosić odpowiedzialności za okoliczności, które przeszkodziły w osiągnięciu celu określonego umową, na które nie miał wpływu. Jeśli pracodawcy nie można postawić zarzutu nienależytego wykonania umowy w świetle opisanych wyżej zasad, to nie może on ponosić odpowiedzialności w postaci zwrotu całości przyznanej refundacji. Nie każdy bowiem brak osiągnięcia jednego z rezultatów określonych w umowie zawartej na gruncie ustawy o rehabilitacji powinien automatycznie przesądzać o obowiązku zwrotu całości środków finansowych, lecz tylko taki który całkowicie niweczy cel, dla którego została zawarta ta umowa.

W rozpoznawanej sprawie organ nie wyjaśnił, czy brak osiągnięcia przez skarżącą jednego z celów określonych w umowie (utrzymanie przez cały okres trwania umowy zatrudnienia osób niepełnosprawnych na określonym poziomie) był wynikiem niedochowania przez skarżącą należytej staranności przy wykonaniu umowy, pomimo iż strona podnosiła że ten rezultat nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych i powoływała na tę okoliczność dowody. Przez brak tych ustaleń organ naruszył art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Prezes Zarządu uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i uzupełni ustalenia faktyczne w brakującym zakresie.

Mając na uwadze powyższe sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Na zasądzoną kwotę składają się: wpis sądowy w wysokości [...] zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł i opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.