Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 642/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 39, art. 41
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant Asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat D. G. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania J.S. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) dalej jako: k.p.a., art. 3, art. 8, art. 39, art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.) dalej jako: ustawa, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]. w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, że J.S. wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o udzielenie pomocy finansowej przeznaczonej na pokrycie kosztów dobudowy pomieszczenia w domu.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił stronie prawa do świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego. Organ uzasadnił, iż strona przekroczyła ustawowe kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy, a nadto w sytuacji strony nie występuje szczególny przypadek, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji J.S. wskazała na swoją trudną sytuację rodzinną i materialną. Zwróciła uwagę, że nie dostała w tym roku dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego i nie wnosi o 20.000,00 zł, lecz o 2.000,00 zł, aby jej dziecko miało swój kąt. Załączyła kserokopię zaświadczenia z dnia 10 czerwca 2019 r. wystawionego przez psychologa, w którym jako rozpoznanie wpisano: "Rodzina - pacjentka i jej syn - wymaga wsparcia w zakresie poprawy warunków bytowych (rozbudowa domu) w celu polepszenia funkcjonowania rodziny". Przedstawiła wyliczenie wydatków związanych z leczeniem syna.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji.

Organ odwoławczy przytaczając zapisy art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 39 i art. 41 ustawy stwierdził, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że J.S. zamieszkuje w domu jednorodzinnym, w którym zajmuje dwa pomieszczenia ogrzewane piecem węglowym, bez łazienki. Izby są wyposażone w sprzęt gospodarstwa domowego. Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z 14-letnim synem. Zarówno wnioskodawczyni jak i jej syn są osobami niepełnosprawnymi. Skarżąca posiada orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 7 listopada 2017 r., potwierdzające, że do dnia 30 listopada 2019 r. jest całkowicie niezdolna do pracy. Syn skarżącej legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 18 grudnia 2017 r., o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych wydane do dnia 31 grudnia 2019 r. Źródłem utrzymania rodziny jest renta socjalna w wysokości 935,00 zł miesięcznie, świadczenia rodzinne w wysokości 234,00 zł miesięcznie, zasiłek pielęgnacyjny na dziecko w wysokości 184,42 zł oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 400,00 zł miesięcznie. Łączny dochód rodziny skarżącej wyniósł w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku 1.753,42 zł, co w przeliczeniu na osobę stanowiło kwotę 876,71 zł, czyli więcej niż kryterium ustawowe, które aktualnie wynosi dla osoby w rodzinie 528 zł. Nadto strona jest właścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni ogółem 1,5041 ha (0,2615 ha powierzchnia przeliczeniowa), pobiera także świadczenie wychowawcze na syna w wysokości 500,00 zł miesięcznie.

Kolegium podkreśliło, iż ustawodawca uzależnił przyznanie zasiłku celowego od spełnienia kryterium dochodowego (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W związku z przekroczeniem kryterium dochodowego wynikającego z ustawy organ I instancji zasadnie nie miał podstaw do przyznania wnioskodawczyni zasiłku celowego. Organ odwoławczy podzielił ocenę zaskarżonej decyzji również w zakresie możliwości przyznania pomocy społecznej, mimo przekroczenia kryterium dochodowego. Kolegium wyjaśniło, iż jak wynika z uzasadnienia decyzji organ I instancji analizował sytuację strony pod kątem spełnienia przesłanek z art. 41 ustawy, z którego wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznana pomoc w postaci m.in. zasiłku celowego. Kolegium zgodziło się z oceną organu I instancji, iż w przypadku skarżącej nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający udzielenie pomocy specjalnej. Sytuacja zdrowotna skarżącej i jej syna, którzy chorują przewlekle - nie nosi znamion nagłości, jednorazowości, niecodzienności, nadzwyczajności. Wydatki na leczenie nie są znaczne (wg oświadczenia strony jest to kwota ok. 63 zł miesięcznie). Występująca w rodzinie niepełnosprawność nie generuje kosztów mających znaczny wpływ na budżet domowy. Nie jest również szczególną okolicznością nieotrzymanie dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego, na co wskazuje skarżąca w odwołaniu. Niewątpliwie długotrwałe choroby oraz związane z nimi wydatki wpływają na wysokość środków przeznaczanych na realizację innych potrzeb bytowych, jednak stan ten nie ma charakteru okazjonalnego, niecodziennego, czy też nadzwyczajnego. Organ zwrócił uwagę, iż analizując wniosek strony musiał uwzględniać fakt, że udzielane w ramach pomocy społecznej wsparcie ma wyłącznie charakter pomocniczy (art. 2 ust. 1 ustawy), co oznacza, iż jedynie uzupełnia ono środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej i łączyć się musi z współdziałaniem z jej strony, zmierzającym do przezwyciężenia powstałych trudności życiowych, ale również, że organy są zobligowane objąć swoim wsparciem możliwie największą liczbę osób takiego wsparcia wymagających. Zatem decydując o przyznaniu takiego wsparcia mają obowiązek uwzględnienia wielkości budżetu, którym dysponują na realizację przypisanych im przez ustawodawcę celów (art. 3 ust. 1 i 4 ustawy.). Organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają bowiem w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować swoje zadania. W ramach pomocy społecznej nie jest więc możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Ustalenie, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, posiada orzeczenie o niezdolności do pracy, jej syn legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności nie miało decydującego znaczenia w sprawie i nie oznaczało, że pomoc, o której przyznanie strona zabiegała, automatycznie jej przysługiwała. Organ I instancji zobligowany był uwzględnić nie tylko uzyskiwany przez skarżącą dochód, ale również potrzeby innych beneficjentów udzielanej pomocy, w kontekście posiadanych środków. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji GOPS w B. posiada niewielkie środki finansowe. Na zasiłki celowe dysponuje kwotą 1.780,00 zł miesięcznie, co pozwoliło w okresie od stycznia do kwietnia 2019 r. na przyznanie pomocy w tej formie osobom i rodzinom, które posiadały dochód nieprzekraczający kryterium dochodowego, w średniej wysokości 296,97 zł. W tej sytuacji zamierzenia inwestycyjne wnioskodawczym nie mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.S. wskazała na trudną sytuację zdrowotną swoją i syna, na warunki w jakich żyją, z uwagi na które syn wstydzi się zapraszać kolegów. Dodała, iż stara się utrzymywać porządek ale bóle reumatyczne utrudniają codzienne czynności, podkreśliła, iż nie ma problemów psychicznych. Wniosła o pozytywne załatwienie sprawy z uwagi na dobro syna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić również trzeba, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, iż strona skarżąca odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej zasiłku celowego. Opisana decyzja wydana została na wniosek skarżącej, która uzyskane środki planowała przeznaczyć na polepszenie warunków mieszkaniowych.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji tworzą przepisy ustawy o pomocy społecznej, w szczególności przepis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 528 zł - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

W niniejszej sprawie zastosowano przepisy dotyczące zasiłku celowego zarówno uzależnionego od spełnienia kryterium dochodowego (art. 39 ustawy), jak i przepisy normujące zasady przyznawania zasiłku niezależnie od sytuacji dochodowej wnioskodawcy (art. 41 ustawy).

I tak, stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W ust. 2 czytamy, iż zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest, iż tego rodzaju świadczenie jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, który Sąd w pełni podziela, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że na tle tego rodzaju spraw ustalenie, iż strona nie przekracza kryterium ustawowego wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy nie oznacza jeszcze, iż zostanie wnioskodawcy przyznana wnioskowana pomoc. Niemniej jednak w niniejszej sprawie wobec ustalenia, iż strona przekroczyła kryterium dochodowe, organ zasadnie nie poddawał dalszej analizie wniosku strony w kontekście zapisu art. 39 ustawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy, źródłem utrzymania rodziny jest renta socjalna w wysokości 935,00 zł miesięcznie, świadczenia rodzinne w wysokości 234,00 zł miesięcznie, zasiłek pielęgnacyjny na dziecko w wysokości 184,42 zł oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 400,00 zł miesięcznie. Nadto strona jest właścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni ogółem 1,5041 ha (0,2615 ha powierzchnia przeliczeniowa), pobiera także świadczenie wychowawcze na syna w wysokości 500,00 zł miesięcznie. Łączny dochód rodziny skarżącej wyniósł w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku 1.753,42 zł, co w przeliczeniu na osobę stanowiło kwotę 876,71 zł, czyli więcej niż kryterium ustawowe, które aktualnie wynosi dla osoby w rodzinie 528 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Z uwagi na powyższe ustalenia organ trafnie poddał analizie sytuację strony w kontekście przesłanek z art. 41 ustawy, który nie uzależnia przyznania pomocy od kryterium dochodowego. Stanowi bowiem, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany:

1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;

2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Podobnie, jak w przypadku uregulowania przepisu art. 39 ustawy, i decyzja wydana na podstawie art. 41 ustawy ma charakter decyzji uznaniowej. Przyjęta konstrukcja uznania administracyjnego pozwala organowi administracji na wybór takiego rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze dla osiągnięcia celów pomocy społecznej, zarówno co do przyznania, jak i odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego, a także co do jego wysokości. Uznanie administracyjne daje organowi pomocy społecznej pewną swobodę przy podejmowaniu decyzji. O ile rozstrzygnięcie musi wynikać z okoliczności sprawy, ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego, to zastosowana instytucja uznania administracyjnego powoduje, że organ nie jest zobowiązany spełniać każdego żądania strony w pełnym zakresie. Samodzielność organu w wyborze spośród dwóch lub większej ilości możliwych skutków prawnych nie jest bowiem zupełnie dowolna i swobodna, lecz jest ograniczona przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie, jak i w innych normach prawnych - w szczególności normach prawa procesowego, regulujących zakres i sposób prowadzenia postępowania dowodowego. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym oraz wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia (vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1794/10; wyroki WSA: w Opolu z dnia15 października 2019 r., sygn. akt II SA/Op 289/19; w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 400/19 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:/orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotne jest jednocześnie, iż formułując przepis art. 41 ustawy, ustawodawca uzależnił przyznanie pomocy od wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Warunkiem dla zastosowania w sprawie indywidualnej normy wynikającej z art. 41 ustawy, a więc wartościowania w granicach uznania administracyjnego, jest zatem ustalenie czy w konkretnym stanie faktycznym zachodzi nadzwyczajna potrzeba. Wskazując przesłankę przyznania specjalnego zasiłku celowego, ustawodawca posłużył się w art. 41 ab initio ustawy pojęciem ogólnym, niedookreślonym i nieposiadającym definicji ustawowej. Orzecznictwo przyjmuje, iż przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i wynika z wyjątkowych zdarzeń. (vide. wyroki NSA: z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1416/07; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 164/11; wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 563/19; w Krakowie z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 671/19).

Przenosząc powyższe na grunt niniejsze sprawy, Sąd rozumie, iż skarżąca wraz z synem znajduje się w trudnej sytuacji, jednakże trafna jest ocena organów, iż sytuacji tej nie sposób zaliczyć do szczególnie uzasadnionych przypadków. Owszem, zarówno wnioskodawczyni jak i jej syn są osobami niepełnosprawnymi, stan zdrowia strony utrudnia wykonywanie codziennych obowiązków, jednak jak wynika z dokumentów nie są to schorzenia, które generują znaczące, stałe wydatki, jeżeli uwzględni się, iż strona ma stałe źródło dochodu. Ponadto, strona z synem mieszka w domu jednorodzinnym, w którym zajmuje dwa pomieszczenia ogrzewane piecem węglowym, bez łazienki. Izby są wyposażone w sprzęt gospodarstwa domowego. Rodzina ma zatem gdzie mieszkać i ma stałe źródło utrzymania w postaci renty socjalnej w wysokości 935,00 zł miesięcznie, świadczeń rodzinnych w wysokości 234,00 zł miesięcznie, zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko w wysokości 184,42 zł, świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 400,00 zł miesięcznie oraz świadczenia wychowawczego w wysokości 500 zł miesięcznie. Strona jest także właścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni ogółem 1,5041 ha, które może wydzierżawić, jeżeli stan zdrowia uniemożliwia jej samodzielne zagospodarowanie areału. Istnieją zatem realne możliwości pozyskania, odłożenia środków na planowane przez stronę powiększenie powierzchni mieszkalnej. Zgodzić należy się z organem, iż sytuacja skarżącej nie wykracza poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, nie jest także wyjątkowa na tle innych osób występujących z podobnymi wnioskami. Sąd rozumie, że strona nie musi się interesować problemami innych wnioskodawców, jednak winna mieć na uwadze mieć, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Oznacza to, iż o ile strona nie musi interesować się sytuacją innych osób występujących o pomoc społeczną, o tyle organ administracji rozpoznający tego rodzaju wnioski jest obowiązany do ich wartościowania.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować powierzone im w ustawie cele. Nie zachodzi przy tym konieczność wykazywania w każdym przypadku możliwości finansowych organów pomocy społecznej, a ich ograniczone możliwości należą do faktów powszechnie znanych (por. wyroki NSA: z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07; z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08, z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1389/12). Prawidłowo zatem organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, argument dotyczący ograniczonych możliwości finansowych organu I instancji, a tym samym podkreślił konieczność ochrony interesów innych osób uprawnionych do uzyskania wsparcia ze środków pomocy społecznej. Te okoliczności są bowiem także istotne z punktu widzenia realizacji celów pomocy społecznej.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, przez co nie nastąpiło naruszenie granic przysługującego organom uznania administracyjnego, ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, które zostały wydane na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.).

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W pkt 2 sentencji wyroku, stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w kwocie 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty te nie zostały pokryte nawet w części.

IB