Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 349/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 246
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 748/07 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu D. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów.

Powyższe postanowienie było następstwem wniesionego sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 stycznia 2008 r. na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.

Na podstawie złożonych przez skarżącego D. K. oświadczeń i dokumentów Sąd I instancji ustalił, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą na skupie złomu, z której utrzymuje siebie, ojca urodzonego w [...] r., matkę urodzoną w [...] r. i brata urodzonego w [...] r. Ojciec i matka skarżącego nie pracują i nie pobierają świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Ojciec skarżącego był od [...] do [...] i od [...] do [...] zarejestrowany jako bezrobotny, ale bez prawa do zasiłku. Matka skarżącego jako bezrobotna nie jest zarejestrowana. Brat skarżącego jest zatrudniony u niego i zarabia [...] zł miesięcznie. Skarżący posiada samochód dostawczy marki [...] z 1997 r., zaś jego brat przyczepę do tego samochodu z 1996 r. W okresie od [...] października 2007 r. do [...] stycznia 2008 r. na rachunek bankowy prowadzony na firmę skarżącego dokonano łącznie wpłat w wysokości [...] zł.

Zdaniem rozpoznającego wniosek Sądu skarżący nie jest w takiej sytuacji majątkowej i osobistej, uprawniającej go do przyznania prawa pomocy w świetle art. 246 § 1 p.p.s.a. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która daje mu stałe wysokie przychody. Nie jest natomiast wiarygodna informacja, że wpłat na rachunek bankowy dokonywał on sam z pieniędzy wcześniej w tym banku pobranych lub pożyczonych od znajomych, gdyż wpływy uwzględnione przez Sąd są opisane w wyciągu bankowym w ten sposób, iż wynika z nich, iż pochodzą one z działalności gospodarczej. Wskazane są tam bowiem firmy, numery faktur i numery kontraktów.

Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D. K., "w części dotyczącej kwoty jego dochodów" ustalonych przez Sąd za okres od [...] października do dnia [...] stycznia 2008 r. jak również w części dotyczącej stwierdzenia, iż stać go na poniesienie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego bez uszczerbku w utrzymaniu siebie i najbliższych. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu powyższego zażalenia strona stwierdziła, że kwota [...] złotych stanowi jedynie przychód działalności jako zapłata za sprzedany towar, który skarżący musiał kupić i nie ma nic wspólnego z dochodem jaki uzyskuje. Skarżący przyznał ponadto, iż przyjmując ustaloną przez Sąd w jego sprawie wysokość zarobków, ubieganie się o przyznanie prawa pomocy byłoby bezczelne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest o tyle zasadne, iż nie można stwierdzić, że skarżone postanowienie zostało wydane z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Przede wszystkim jednak należy zaznaczyć, że wbrew zarzutom zażalenia zaskarżeniu podlegać może jedynie treść rozstrzygnięcia sądowego ze względu na jego uzasadnienie, nie zaś bezpośrednio same uzasadnienie. Praktyka sądowa jak też i ustawodawstwo (art. 184 p.p.s.a.) dopuszcza również przypadek, kiedy może być uznane za prawidłowe same rozstrzygnięcia pomimo błędnej treści uzasadnienia tegoż rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie Sąd ustalając wysokość zarobków skarżącego dokonał zsumowania wszystkich kwot wpływających na jego rachunek bankowy w okresie od [...] października 2007 r. do [...] stycznia 2008 r., nie uwzględniając przy tym specyfiki działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, która wiąże się także z wydatkami. Również w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawca podniósł, iż jego skup nie przynosi dużych dochodów z uwagi na znaczną konkurencję w okolicy. Wziąć również pod uwagę należy, iż skarżący jest jedynym żywicielem pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym jego rodziców oraz brata a kwota dochodu wynikająca z treści oświadczenia skarżącego nie przekracza [...] złotych na osobę w jego rodzinie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka rozbieżność między ustaleniami dokonanymi na podstawie oświadczenia skarżącego a ustaleniami Sądu nie musi wykluczać pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zarówno w zakresie częściowym albo w zakresie całkowitym.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wzięte pod uwagę informacje przedłożone przez wnioskodawcę nie dają podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy a tym samym zaskarżone postanowienie Sądu I instancji nie jest zgodne z prawem, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a.