Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 145/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A.T. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 marca 2014 r. przyznano Skarżącemu A.T. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczona została J. K. . Udzieliła ona następnie pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu E. K. . Ta na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Oświadczyła jednocześnie, że udzielona z urzędu pomoc prawna nie została zapłacona ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 17 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.

Postanowieniem z 23 października 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu E..K.

Od tego postanowienia sprzeciw wniósł wyznaczony pełnomocnik – radca prawny J.K. . W sprzeciwie tym zawarła ona również wniosek o przyznanie na jej rzecz wynagrodzenia, które nie zostało zapłacone ani w całości, ani w części. Sprzeciw ten – zgodnie z treścią – potraktowano jako wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W myśl § 16 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącego przed Sądem I instancji, przy czym reprezentacja ta obejmowała zapoznanie się z aktami sprawy, udział w rozprawie oraz złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.