Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 568/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Marta Semiczek, , Protokolant sekretarz sądowy Paweł Poźniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2021 r. przy udziale D. M. sprawy ze skargi K. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K. M. kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. M. (dalej: Skarżąca; Strona) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy) z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wspólnym wniosku o jej wydanie złożonym przez Zainteresowaną będącą stroną postępowania K. M. oraz Zaineresowanego niebędącego stroną postępowania D. M. (dalej: Zainteresowani), uzupełnionym w następstwie wezwania organu podatkowego, Strona podała, że w dniu 6 października 2011 r. Zainteresowani (będący od [...] października 2014 r. w związku małżeńskim, na prawach wspólności majątkowej) zawarli przedwstępną umowę deweloperską zakupu lokalu mieszkalnego. Zgodnie z informacją zawartą w tej umowie, mieszkanie miało zostać przekazane i oddane do użytku do dnia 25 stycznia 2013 r., a akt końcowy podpisany do 31 grudnia 2013 r. Tak się nie stało – niespełna rok później Sąd ogłosił upadłość deweloperską. Dnia 21 października 2011 r. roszczenie o zwarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży, w tym przeniesienia prawa własności, zostało wpisane w dziale [...] księgi wieczystej. Nieruchomość Zainteresowani odebrali celem dokonania prac wykończeniowych w dniu 17 października 2013 r., co zostało potwierdzone podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego. Zainteresowani dokonali meldunku i tam zamieszkali. Upadłość deweloperska została ogłoszona w dniu 22 października 2014 r. a syndyk rozpoczął postępowanie upadłościowe.

W dniu 9 listopada 2018 r. podpisano akt własności nieruchomości, który dotyczył umowy "ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowy sprzedaży". Nabycie nieruchomości nastąpiło do wspólności majątkowej małżeńskiej. Zainteresowani sprzedali nieruchomość w dniu 11 października 2019 r. Lokal mieszkalny będący przedmiotem odpłatnego zbycia stanowi odrębną nieruchomość oraz udział we współwłasności w gruncie i częściach wspólnych i wchodzi w skład wspólności majątkowej małżeńskiej. Sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. Po sprzedaży nieruchomości, większą część kwoty około 250 000,00 zł Zainteresowani przeznaczyli na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego na ww. nieruchomość, resztę kwoty, tj. 125 500,00 zł przeznaczyli na wkład własny, na nową nieruchomość, której umowa przedwstępna została podpisana w dniu 20 grudnia 2019 r.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Strona zadała następujące pytanie:

Czy w takiej sytuacji Zainteresowani są zobowiązani płacić podatek od czynności sprzedaży nieruchomości w zakresie obowiązku zapłaty podatku w wysokości 19% od dochodu ze sprzedaży mieszkania oraz konieczności uwzględnienia tej sprzedaży w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r.?

Zdaniem Strony, w opisanym stanie faktycznym nie dojdzie do powstania obowiązku rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego albowiem jego sprzedaż nastąpiła po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym lokal mieszkalny został wybudowany. Dokonując wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odwołując się do wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 223/19, Strona wyraziła pogląd, że przepis ten wprowadza dwie, niezależne od siebie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnił początek biegu pięcioletniego terminu, tj. nabycie lub wybudowanie. W konsekwencji, pięcioletni termin o jakim mowa w tym przepisie może zostać zapoczątkowany zarówno nabyciem nieruchomości, jak i jej wybudowaniem. Strona podniosła, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku znajdzie zastosowanie przesłanka "wybudowania". Przez :wybudowanie" zaś rozumieć należy datę wydania nabywcy (protokół zdawczo – odbioru) lokalu mieszkalnego, celem przeprowadzenia prac wykończeniowych.

W przypadku Zainteresowanych protokół odbiorczy został podpisany w dniu 17 października 2013 r. stąd pięcioletni termin liczyć należy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. Sprzedaż mieszkania nastąpiła w dniu 11 października 2019r. a więc już po upływie 5 letniego terminu. Dlatego też w stanie faktycznym dochody uzyskane ze sprzedaży nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Podkreślono też, że gdyby uzyskano prawo własności lokalu mieszkalnego zgodnie z pierwotnym założeniem, tj. do dnia 31 grudnia 2013 r. to dokonana w 2019 r. sprzedaż tego lokalu nie generowałaby po ich stronie obowiązku zapłaty podatku. W tej mierze Strona powołała się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1887/12. Podkreślono, że ocena stanu faktycznego powinna uwzględniać obiektywne trudności (upadłość dewelopera, długotrwały proces) w uzyskaniu prawa własności lokalu mieszkalnego, zgodnie z warunkami przedwstępnej umowy deweloperskiej - co jest krzywdzące i przeczy wartościom wynikającym z art. 2 Konstytucji RP.

W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał za nieprawidłowe stanowisko Strony przedstawione we wniosku.

W jej uzasadnieniu organ podatkowy odwołując się do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2020 r., poz. 1426, dalej: u.p.d.o.f.) przypomniał, że przepis ten formułuje generalną zasadę, w myśl której, odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty podatku dochodowego – decydujące znaczenie ma moment i sposób nabycia.

W nawiązaniu do powyższego organ podatkowy zwrócił uwagę, że ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia :nabycie". Wskazał, że kierunek wykładni tego pojęcia został natomiast wskazany w wyroku NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II FSK 1489/08, CBOSA. Z orzeczenia tego wynika, że przy wykładni użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. terminu "nabycie" należy odwołać się do zawartych w prawie cywilnym regulacji odnośnie do uzyskania prawa własności rzeczy.

Podążając za tymi wskazówkami, organ podatkowy przywołał treść art. 155 § 1, art. 156 i art. 389 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm., dalej: k.c.) stwierdzając w podsumowaniu, że przeniesienie własności nieruchomości następuje z chwilą zawarcia – w formie aktu notarialnego – ostatecznej umowy przenoszącej własność nieruchomości.

Zwrócił uwagę, że w myśl art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1468), umowa deweloperska to umowa na podstawie której deweloper zobowiązuje się do ustanowienia lub przeniesienia na nabywcę po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego prawa o którym mowa w art. 1, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz dewelopera na poczet ceny nabycia tego prawa.

Wskazując na powyższe organ podatkowy wyraził pogląd, że umowa deweloperska nie jest umową przenoszącą własność nieruchomości, a jedynie, niejako przyrzeczeniem do przeniesienia na nabywcę prawa własności do lokalu po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego.

Dodał, że moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 k.c., a przepis art. 158 k.c. określa wyraźnie formę tej czynności prawnej.

W nawiązaniu do powyższego organ podatkowy stwierdził, że ani umowa przedwstępnej sprzedaży czy też umowa deweloperska, będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeżeli została sporządzona w formie aktu notarialnego, ani fakt wcześniejszej zapłaty deweloperowi ustalonej przez niego ceny oraz przekazania nabywcy lokalu mieszkalnego na podstawie protokołu zdawczo – odbiorczego czy też zameldowanie się w ww. lokalu mieszkalnym i ponoszenie z tego tytułu stosownych opłat, nie powodują przeniesienia prawa własności.

Zatem, przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ stwierdził, że odebranie w dniu 17 października 2013 r. nieruchomości celem dokonania prac wykończeniowych na podstawie protokołu zdawczo – odbiorczego nie spowodowało przeniesienia na zainteresowanych prawa własności lokalu mieszkalnego. Również okoliczność, że Zainteresowani zameldowali się w ww. lokalu mieszkalnym i zaczęli w nim mieszkać, nie skutkowało przeniesieniem prawa własności lokalu mieszkalnego na ich rzecz.

Organ podatkowy podkreślił, że przepisy Kodeksu cywilnego jednoznacznie wskazują, że przeniesienie prawa własności nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej umowy rozporządzającej - umowy sprzedaży przenoszącej własność nieruchomości w wykonaniu przedwstępnej umowy sprzedaży. Oznacza to, że prawo własności ww. lokalu mieszkalnego Zainteresowani nabyli dopiero na mocy umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży, która została zawarta w dniu 9 listopada 2018 r. Tym samy stwierdził organ, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem zainteresowanych, że początek biegu okresu pięcioletniego o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. powinien być liczony od momentu wybudowania lokalu, a nie od momentu wyodrębnienia i sprzedaży prawa własności wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej.

Zatem z uwagi na fakt, że umowa przenosząca własność lokalu mieszkalnego na rzecz Zainteresowanych została zawarta w dniu 9 listopada 2018 r., to odpłatne zbycie przez Zainteresowanych w dniu 11 października 2019 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art.10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f., a dochód uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu 19 % podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e u.p.d.o.f., ponieważ zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego , w którym nastąpiło jego nabycie. Zainteresowani będą zobowiązani wykazać ww. przychód w zeznaniu PIT-39.

Organ podatkowy wskazał również, że w przypadku wydatkowania w całości ww. przychodu na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1-2 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., Zainteresowani będą mogli, po spełnieniu warunków określonych w u.p.d.o.f., skorzystać z ulgi podatkowej.

Końcowo wskazał organ, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych zapadły w innych stanach faktycznych, a nadto wyjaśnił, że w świetle art. 87 Konstytucji RP orzeczenia sądowe nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa.

W skardze na ww. interpretację indywidualną, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Strona zarzuciła naruszenie:

- art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pięcioletni termin, po upływie którego sprzedaż nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, liczony jest w analizowanej sprawie od daty nabycia nieruchomości, a nie od daty jej wybudowania oraz poprzez błędną wykładnię i wybiórcze uwzględnienie przesłanek w nim zawartych, uwzględniając jedynie przesłankę "nabycia" z pominięciem przesłanki "wybudowania";

- zasad ogólnych postępowania podatkowego, wyrażonych w art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) poprzez wydanie interpretacji indywidualnej niezgodnej z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz poprzez wybiórcze uwzględnienie przesłanek zawartych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. na niekorzyść podatnika, a tym samym naruszenie zasady zaufania do organów państwa.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu podatkowego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Strona powtórzyła argumentację z wniosku uszczegóławiając ją.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2021 r. Strona w całości podtrzymała zarzuty, wnioski ora uzasadnienie skargi (k 48-49 akt sprawy sądowej).

Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2021 r. pełnomocnik Skarżącej oraz legitymujący się pełnomocnictwem udzielonym przez D. M. wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika D. M. na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Interes prawny wywiódł z faktu, że wyrok który zapadnie, będzie dotyczył również D. M., albowiem pozostaje on w związku małżeńskim z K. M. i konsekwencje rozstrzygnięcia będą dotyczyć też jego osoby.

Pełnomocnik organu wskazał, że nie widzi przeciwskazań do dopuszczenia w charakterze uczestnika K. M.

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika D. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, LEX/el.; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., I SA/Po 910/18, CBOSA).

Wobec braku w skardze zarzutów natury procesowej dotyczących uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, rolą Sądu w przedmiotowej sprawie była ocena w pierwszej kolejności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię.

Analogiczna kwestia była rozstrzygana przez tut. Sąd w wyroku z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 223/19. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w całości podziela argumentację oraz wnioski przedstawione w ww. wyroku i przyjmuje je za własne.

Stosownie do treści ww. przepisu źródłami przychodów są: odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Posłużenie się w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. między zwrotami "nabycie", "wybudowanie" funktorem alternatywy nierozłącznej "lub", powoduje, że przesłanki te należy traktować jako równorzędne, a w konsekwencji wystąpienie którejkolwiek z nich (albo obu łącznie) rodzi powstanie obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości i praw wymienionych w ww. przepisie. Zatem na gruncie analizowanego przepisu wystarczającą przesłanką do powstania obowiązku podatkowego jest wybudowanie nieruchomości lub jej części.

Użycie zatem przez ustawodawcę pojęcia "wybudowanie" oznacza zatem konieczność nadania temu słowu takiego znaczenia, jakie jest mu potocznie nadawane w języku polskim. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że skoro słowu "wybudowanie" przypisany jest czas przeszły dokonany, to oznacza ono w języku polskim nic innego jak zakończenie budowy rozumianej jako czynność budowania. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż w przywołanym przez skarżącego Słowniku Języka Polskiego pojęcia "budować" i "wybudować " są tożsame i oznaczają - wznieść jakiś obiekt. Definicje te nie są ze sobą sprzeczne i wzajemnie się uzupełniają. Niemniej jednak podkreślić należy, iż potoczne znaczenie pojęcia "wybudować" jest dostateczne zrozumiałe aby mogło mieć zastosowanie niniejszej sprawie. Tym samym należy uznać, że "wybudowanie" oznacza "stworzenie" budowli, tj. wykonanie nowego (dotychczas nieistniejącego) obiektu budowlanego, który nadaje się on do zamieszkania. Za taki natomiast należy uznać samodzielny lokal mieszkalny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r., I SA/Kr 1887/12; wyrok NSA z dnia 26 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 352/97, Lex 36820; wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 238/99, Lex 46996; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2000 r., sygn. akt 1301/99, Lex 53181; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 października 2006r., I SA/Bd 490/06, CBOSA).

W przedmiotowej sprawie należy zaś uznać, że takim momentem będzie data wydania Stronie (protokołem zdawczo-odbiorczym) lokalu mieszkalnego celem przeprowadzenia prac wykończeniowych.

Wykładnia przesłanki "wybudowania" w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine u.p.do.f., przeciwna do zaprezentowanej, prowadziłaby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej tych podatników, którzy samodzielnie budują (są samodzielnymi inwestorami) budynki od tych, którzy korzystając z możliwości istniejących i akceptowanych przez państwo i kupują lokale i domy (nowobudowane) od deweloperów (por. wyroki: z dnia 3 kwietnia 2019 r., II FSK 52/19 oraz WSA w Olsztynie z dnia z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Ol 152/19).

Warto jest też wskazać, że pomocniczo można posłużyć się argumentacją sądów administracyjnych, która dotyczyła oceny kwalifikacji wydatków z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. jako ponoszonych na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. Uznano w nich, że umowę deweloperską należy rozpatrywać w kategoriach budowy nieruchomości a nie nabycia nieruchomości. Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 52/19, CBOSA, wskazano, że kwoty płacone deweloperowi na podstawie umowy deweloperskiej stanowią wydatki na budowę własnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. Lokal ten wprawdzie w momencie ich poniesienia nie stanowi jeszcze własności podatnika (bo nie istnieje), jednakże wydatki są indywidualnie wyliczone w odniesieniu do konkretnego przyszłego lokalu, którego własność podatnik ma nabyć, znane jest miejsce położenia lokalu, jego rozkład, powierzchnia i inne cechy indywidualizujące, środki wpłacane deweloperowi są na rachunku powierniczym i są mu przekazywane stosownie do postępów budowy (por. też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 152/19; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3510/17, CBOSA).

Analizując treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej warto jest wskazać, że rozważania organu podatkowego skupiły się przede wszystkim na przesłance "nabycia" z art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine u.p.d.o.f., zapominając o drugiej przesłance jaką jest "wybudowanie" a która miała istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Tym samym nie do zaakceptowania jest poczyniona przez organ podatkowy wykładnia w której organ podatkowy pomija, że upływ 5 letniego terminu może być liczony nie tylko od daty nabycia odsprzedawanego lokalu mieszkalnego, ale i od daty jego wybudowania, co trafnie Strona wiąże z datą wydania jej (protokołem zdawczo-odbiorczym) lokalu mieszkalnego celem przeprowadzenia prac wykończeniowych. Należy tym samym stwierdzić, że organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. i błędnie uznał, że Strona zobowiązana jest do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ponadto, w ocenie Sądu, przyjęta przez organ podatkowy ocena podatkowoprawnego stanu faktycznego w sprawie, nie uwzględniająca obiektywnych trudności Strony (upadłość dewelopera, długotrwały proces) w uzyskaniu prawa własności lokalu mieszkalnego zgodnie z warunkami zaakceptowanej przez niego przedwstępnej umowy deweloperskiej (umowy o budowę i sprzedaż lokalu mieszkalnego) jest oczywiście krzywdząca dla Strony i przeczy wartościom wynikającym z art. 2 Konstytucji RP. Jako taka, narusza również zasadę z art. 120 § 1 O.p.

Należy zauważyć, że gdyby Skarżąca uzyskała prawo własności lokalu mieszkalnego zgodnie z pierwotnymi założeniami (do 31 grudnia 2013 r.) to dokonana w październiku 2019 r. sprzedaż tego lokalu nie generowałaby po jej stronie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 200 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Dokonując ponownej oceny wniosku podatnika organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną w niniejszym wyroku.