Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1347/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 par. 1, art. 26 par. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 51, art. 93 ust. 1a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 22
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1462
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej
article: art. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2001 nr 80 poz 872
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska del. WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2077/10 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r. wydanym w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 2077/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne.

Rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji zapadło w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] września 2009 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. nałożył na A. Sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 15.000,00 zł. Dnia [...] lutego 2010 r. w/w organ wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Następnie, pismem z dnia [...] marca 2010 r. A. Sp. z o. o. w W. wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – T. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Spółka podniosła zarzuty:

- niedopuszczalności egzekucji wobec wszczęcia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 § 1 ust. 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229/05, poz. 1954 ze zm.),

- niedopuszczalności egzekucji wobec braku doręczenia pisemnego upomnienia,

- niedopuszczalności egzekucji wobec faktu wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot nieposiadający legitymacji do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. wierzyciel – M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne.

Uzasadniając swoje stanowisko, wierzyciel zauważył, że wskazanie w tytule wykonawczym art. 2 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako podstawy prawnej egzekucji jest wystarczające, ponieważ w przepisie tym wymieniono obowiązek, na podstawie którego tytuł wykonawczy został wystawiony. Ponadto z § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z art. 15 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie (przytoczona wyżej decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. z [...] września 2009 r.). W ocenie wierzyciela niezasadny był też zarzut, dotyczący wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot nieposiadający legitymacji do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ stwierdził bowiem – powołując się na art. 51 ust. 1, 2 i 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – iż nie ma podstaw do kwestionowania uprawnień M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do egzekwowania swoich orzeczeń.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie wierzyciela – M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. o stwierdzeniu bezzasadności zarzutów spółki w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu swojego postanowienia podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie zarzutów spółki. Ponadto, odnosząc się do zarzutu wystawienia tytułu wykonawczego przez niewłaściwy organ podkreślił, że do wystawienia tego tytułu uprawniony jest i był jako wierzyciel M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązków określonych w art. 2 wymienionej ustawy, w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, jest zaś uprawniony, zgodnie z art. 5 ustawy, organ właściwy do orzekania w pierwszej instancji.

W skardze od powyższego postanowienia wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., A. Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r.

Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, iż organy administracji obu instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Za zasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał stanowisko organów orzekających, że podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji z [...] września 2009 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej, jest M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. Sąd wywiódł bowiem, że wojewódzki inspektor transportu drogowego jest stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Według natomiast art. 51 ust. 1 pkt 6 ostatnio wymienionej ustawy, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. – Główny Inspektor. Takie rozwiązanie dopuszcza w ocenie Sądu ustawa z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31/09 poz. 206), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, że zadania administracji rządowej w województwie wykonują organy rządowej administracji zespolonej we województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie NSA (wyrok z 23 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 191/09). WSA w W. podkreślił też, że przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i akty wykonawcze do tej ustawy nie wprowadzają podziału ze względu na sposób powstania należności, lecz określają wyłącznie, że obowiązek przesłania upomnienia zobowiązanemu nie jest wymagany, jeżeli egzekucja dotyczy należności pieniężnej określonej w orzeczeniu.

Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia pełnomocnikowi strony tytułu wykonawczego Sąd wyjaśnił, że tytuł ten wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego, został doręczony stronie [...] marca 2010 r., czego dowodzi pokwitowanie odbioru na tytule wykonawczym. Tymczasem pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu reprezentującemu stronę zostało złożone dopiero razem z zarzutami, które przesłano w dniu [...] marca 2010 r. Ponieważ dopiero od tej daty organ powziął wiadomość o zgłoszeniu się pełnomocnika, dopiero od tego momentu zobowiązany był do doręczania mu pism w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił jednocześnie stanowisko organu, odnoszące się do prawidłowości powołanej w tytule wykonawczym podstawy prowadzenia egzekucji.

W skardze kasacyjnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. Spółka z o.o. A. w W. wniosła o uchylenie wyroku WSA w W. z dnia 8 marca 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 22 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej oraz art. 51 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego przeciwko skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, pochodzi od uprawnionego organu;

- przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a). i c). p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej jest dopuszczalna, mimo niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących, co miało wpływ na wynik postępowania, bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że tytuł wykonawczy pochodzi od nieuprawnionego do jego złożenia organu. Od 1 stycznia 2007 r. zadania inspekcji transportu drogowego wykonuje wojewoda za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, wchodzącego w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Skoro uprawnionym do wydania decyzji jest wojewoda, a inspektor wydaje decyzje tylko w jego imieniu, to wszelkie czynności egzekucyjne, mające charakter techniczny, mogą być wykonane tylko przez wojewodę. Konsekwencją powyższej zmiany ustawy jest przeniesienie kompetencji do wydawania określonego rodzaju decyzji przez wojewodę. Zdaniem skarżącej, jedynie organ, który wydał decyzję stanowiącą przedmiot egzekucji, jest uprawniony do jej przeprowadzenia. W przedmiotowej sytuacji, wierzyciel wystawił tytuł egzekucyjny i skierował sprawę do egzekucji, podczas gdy nie był do tego upoważniony, ponieważ właściwym podmiotem, w zakresie prowadzenia egzekucji na podstawie prawomocnej decyzji, jest Wojewoda M. Wobec wykazanie w ocenie autora skargi kasacyjnej, że egzekucja była niedopuszczalna z powodu braku prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny obowiązany był, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy, umorzyć postępowanie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a (Dz. U. Nr 270/12 poz.270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem, stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W tej sytuacji zgodnie z przytoczonymi przepisami, uzasadnione jest odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie do poszczególnych zarzutów przedstawionych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny takiego właśnie zarzutu zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy podkreślić, że w ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie szeregu wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów poprzez błędne przyjęcie, że egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej jest dopuszczalna, mimo niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących, co miało wpływ na wynik postępowania i skutkowało oddaleniem skargi. W związku z powyższym zarzutem wyjaśnić należy, że w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący winien powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny.

Tymczasem skarżący kasacyjnie ograniczył się jedynie do stwierdzenia w petitum skargi, że zarzucane naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania miało wpływ na wynik postępowania, bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi. Tezy takiej jednak nawet nie spróbował uzasadnić, gdyż w motywach skargi kasacyjnej nie znalazły się jakiekolwiek wywody dotyczące tego zarzutu. Okoliczność ta w istocie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę postawionego zarzutu, gdyż nie jest rolą Sądu II instancji domyślanie się, czym kierował się kasator formułując zarzut skargi kasacyjnej.

Nawet gdyby jednak przyjąć, że uzasadnienie omawianego zarzutu da się wywieść z petitum skargi kasacyjnej, to i tak nie mogłoby dojść do jej uwzględnienia. Nie jest bowiem prawdą zawarte w treści zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzenie, jakoby nie doszło w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – T. do prawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2010 r. wystawionego przez M, Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. Wbrew bowiem wynikającej z omawianego zarzutu sugestii, że tytuł ten powinien być doręczony pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie, w rzeczywistości powinien on być doręczony samemu dłużnikowi. Jak bowiem trafnie wyjaśnił Sąd I instancji, pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu reprezentującemu stronę zostało złożone dopiero razem z zarzutami przesłanymi w dniu [...] marca 2010 r., a doręczenie tytułu wykonawczego do rąk przedstawiciela skarżącej spółki nastąpiło wcześniej, bo w dniu [...] marca 2010 r. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Z kolei, jak stanowi art. 26 § 5 wskazanej ustawy, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że skoro doręczenie tytułu wykonawczego wszczyna postępowanie egzekucyjne, doręcza się go stronie (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r., II FSK 945/08, LEX nr 525843).

Uwzględniając powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania za bezzasadny.

Zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przepisów prawa materialnego sprowadzają się do kwestionowania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną właściwości M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego, w celu wyegzekwowania obowiązku, wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...] września 2009 r. o nałożeniu na A. Spółkę z o.o. w W. kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł.

Należy podkreślić, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, iż w wyniku zmiany treści art. 51 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., organem właściwym do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania sprawy do egzekucji jest Wojewoda M., a nie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego.

Tymczasem, poza sporem winna pozostawać okoliczność, że powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 22 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz.1461), zmienił treść art. 51 ustawy o transporcie drogowym. Przed nowelizacją przepis art. 51 wymienionej ustawy przewidywał, że zadania inspekcji transportu drogowego wykonuje (poza Głównym Inspektorem Transportu Drogowego) wojewódzki inspektor transportu drogowego. Natomiast, po nowelizacji tego przepisu z jego treści wynika, że opisane wyżej zadania wykonuje wojewoda, działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w skardze kasacyjnej błędnie przyjęto zatem, że opisana powyżej zmiana oznacza brak podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych przez wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Należy tu odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, gdzie wskazano, że w celu podniesienia sprawności Państwa i jakości wykonywania przypisanych prawem zadań i kompetencji, koniecznym jest między innymi zdefiniowanie pozycji wojewody, jako przedstawiciela Rady Ministrów w województwie. Podniesiono także, że w obowiązującym podziale kompetencji nie było (w ocenie autorów projektu) przypadków równoległego wykonywania tych samych zadań i kompetencji przez organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego. W ustawie przyjęto zatem założenie, że zadania przypisane wojewodzie, jako przedstawicielowi rządu na danym obszarze, powinny ograniczać się między innymi do wykonywania funkcji zwierzchnika zespolonej administracji rządowej oraz funkcji inspekcyjno-kontrolnych. Konsekwencją przesunięcia zadań i kompetencji do samorządu województwa była również konieczność zespolenia służb, inspekcji i straży funkcjonujących na poziomie wojewódzkim i powiatowym, które nie działały w strukturze zespolonej wbrew założeniom reformy z 1999 r. (Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Inspekcja Transportu Drogowego). Sąd pierwszej instancji zasadnie również wskazał, że w art. 2 pkt 2 lit. b, obowiązującej wówczas ustawy z 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 80 poz. 872 ze zm.) przewidziano, że administrację rządową na obszarze województwa wykonują, działający pod zwierzchnictwem wojewody, kierownicy zespolonej inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Ponadto, z art. 93 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym wynika uprawnienie dla inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego do dokonywania kontroli drogowych, w wyniku których mają prawo do nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym.

Wreszcie podkreślić należy, że w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wprost przewidziano, że wojewoda działa "za pośrednictwem" wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Natomiast, w ust. 6 powołanego wyżej przepisu, w brzmieniu obowiązującym do 30 grudnia 2010 r., wskazano, że w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor transportu drogowego, a organem wyższego stopnia, w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez sąd pierwszej instancji wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.