Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1596/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 11 października 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 23 ze zm.) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 1202 ze zm.) po ponownym, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. II SA/Kr 786/17, rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 29 stycznia 2016 r., znak [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorom: M. K. i B. K., reprezentującym firmę "[...]" s.c. z siedzibą w M. , pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków usługowych A i B z instalacją wewnętrzną gazu w budynku A, z wewnętrznymi liniami zasilającymi energii elektrycznej wraz z układem komunikacji wewnętrznej, z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, zjazdem publicznym z drogi powiatowej publicznej (działka nr [...]) oraz instalacją kanalizacji wód opadowych ze zbiornikami wybieralnymi, zlokalizowane na działce budowlanej składającej się działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina Wielka Wieś – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Starosta [...], decyzją nr [...] z dnia 29 stycznia 2016 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom: M. K. i B. K., reprezentującym firmę "[...]" s.c. z siedzibą w M. , pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków usługowych A i B z instalacją wewnętrzną gazu w budynku A, z wewnętrznymi liniami zasilającymi energii elektrycznej wraz z układem komunikacji wewnętrznej, z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, zjazdem publicznym z drogi powiatowej publicznej (działka nr [...]) oraz instalacją kanalizacji wód opadowych ze zbiornikami wybieralnymi, zlokalizowane na działce budowlanej składającej się działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina Wielka Wieś. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że po ostatecznej korekcie wniosku zamierzenie obejmuje projekt dwóch budynków usługowych o powierzchni zabudowy 250m2 każdy, z przeznaczeniem biurowym. Wnioskowana inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego gminy Wielka Wieś – Uchwała nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r. Działki nr [...] i [...], na których zlokalizowane jest wnioskowane zamierzenie, znajdują się w terenie zabudowy jednorodzinnej i usługowej oznaczonym w MPZP symbolem "MNU" z przeznaczeniem dla usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko oraz częściowo w terenie tras i urządzeń komunikacyjnych oznaczonych symbolem "KD-Z". Ponadto w/w działki znajdują się w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego, w której to strefie powierzchnia zabudowy budynków usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, nie może być większa niż 250m2. Działki znajdują się w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego. W projekcie (str. 4 części opisowej zagospodarowania – tom I) określono dla terenu MNU objętego wnioskiem pozwolenia na budowę powierzchnię zabudowy wynoszącą 25,90% oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej równy 30,08% dla terenu MNU. Powyższe wskaźniki spełniają zapisy § 6 ust. 2 pkt. 2 lit. a i b MPZP Gminy Wielka Wieś dla terenu MNU, który określa wskaźnik powierzchni zabudowy terenu nie więcej niż 30% i wskaźnik terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 30%. Forma architektoniczna przedmiotowych budynków jest zgodna z ustaleniami § 33 ust. 6c MPZP – projektowane budynki usługowe posiadają wysokość 9,00m, dwie kondygnacje nadziemne, przy czym druga kondygnacja stanowi poddasze użytkowe w dachu stromym, dach dwuspadowy symetryczny o kalenicy równoległej do dłuższego boku danego budynku, o kącie nachylenia równym 35°, wysięg okapów wynosi 80 cm. Projektant odniósł się również do lokalizacji inwestycji w granicach Otuliny Ojcowskiego Parku Narodowego i wykazał, iż inwestycja uwzględnia wymogi ochrony wartości krajobrazowych, przyrodniczych i kulturowych, w związku z lokalizacją inwestycji w strefie orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego zastosowano rozwiązania gwarantujące dotrzymanie standardów w zakresie ochrony przed hałasem (str. 3 projektu zagospodarowania tom I). Wnioskowane zamierzenie jest zgodne z zapisami MPZP Gminy Wielka Wieś, zaprojektowano dwa budynki usługowe (komercyjno-biurowe) o powierzchni zabudowy 250m2 każdy. Organ podkreślił, że miejscowy plan nie określa łącznej sumy powierzchni zabudowy budynków usługowych lokalizowanych na jednej działce budowlanej, a jedynie ogranicza powierzchnię zabudowy dla jednego budynku. Zaprojektowane budynki są zgodne z definicją budynku zawartą w ustawie Prawo budowlane – art. 3 pkt 2. Ponieważ budynki są "zbliźniaczone", zaprojektowano pomiędzy nimi dwie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodne z § 235 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie organu I instancji, projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Budynek "A" zlokalizowany jest względem działki zabudowanej nr [...] w odległości 4,70m, względem działki zabudowanej nr [...] w odległości od 4,19 do 4,37m. Budynek "B" zlokalizowany jest względem działki zabudowanej nr [...] w odległości od 4,77 m do 5,40m, natomiast względem działki niezabudowanej nr [...] w odległości od 4,19 do 4,98m. Lokalizacja projektowanych budynków usługowych jest zgodna z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, tj. § 272 ust. 1 w/w rozporządzenia. Z uwagi na lokalizację budynku "B" od strony działki nr [...] zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, która jest zgodna z § 235 i § 232 ust. 6 warunków technicznych. Warunki ochrony przeciwpożarowej zostały szczegółowo opisane przez projektanta (projekt architektoniczny str. 4 tom II). Nawiązując do § 29 ust. 6 pkt 2 MPZP gminy Wielka Wieś, organ I instancji wskazał, że dla całego przedsięwzięcia inwestycyjnego projektant zaprojektował 23 miejsca postojowe w tym jedno dla osób niepełnosprawnych.

Organ I instancji wskazał dalej, że wnioskiem o pozwolenie na budowę objęta jest również kanalizacja opadowa ze zbiornikami wybieralnymi dla potrzeb dwóch budynków usługowych A i B, terenów utwardzonych (dojścia, dojazd) oraz zjazdu z drogi publicznej, co jest zgodne z § 30 ust. 7 pkt 2 Uchwały nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r. Przedmiotowe rozwiązania projektowe są również zgodne z § 28 i § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu projektowany budynek usługowy A został usytuowany w odległości 17,04m do granicy z działką drogową, która stanowi własność Zarządu Dróg Powiatu K. . Taka lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd objęty wnioskiem. Projekt zjazdu publicznego z drogi powiatowej został pozytywnie uzgodniony z zarządcą drogi decyzją nr [...] z dnia 12 listopada 2014 r. Inwestorzy przedłożyli decyzje zezwalające na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, znak [...], z dnia 11 marca 2015 r., i znak [...], z dnia 11 marca 2015 r. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na obszar Natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające uprawnienia do projektowania, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (m. in. uzgodnienie z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 16 listopada 2015 r. – bez uwag). Projektant oraz sprawdzający załączył informację BIOZ oraz złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Inwestorzy złożyli oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Organ I instancji ustosunkował się także do uwag składanych w toku postępowania przez A. S., uznając je za niezasadne.

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] złożyła A. S.. Odwołująca się podniosła, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś w zakresie funkcji projektowanych budynków, ich powierzchni zabudowy, sposobu zabudowy (zdaniem skarżącej istnieje zakaz zabudowy bliźniaczej budynków usługowych), a także z uwagi na nienawiązanie do regionalnego charakteru istniejącej zabudowy. Ponadto odwołująca się zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezawierającego wszystkich niezbędnych rozwiązań, jakie przewidziane są do realizacji obiektów biurowych oraz z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak należytego rozeznania sprawy i wydania decyzji kończącej bez poinformowania stron postępowania o zebraniu całości materiału dowodowego.

Na skutek powyższego odwołania Wojewoda, decyzją z dnia 27 kwietnia 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 29 stycznia 2016 r. w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że nie wykazano jednoznacznie zgodności inwestycji z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zaproponowanych w projekcie rozwiązań dotyczących odprowadzenia wód opadowych; niezgodność ta powoduje, że naruszony został także § 30 ust. 7 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś. Jakkolwiek przeprowadzono uzupełniające postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 k.p.a., organ odwoławczy uznał, że uzupełniony materiał dowodowy nie jest wystarczający, a skoro projekt może i powinien zostać doprowadzony do zgodności z przepisami WT oraz ustaleniami planu miejscowego, zaskarżoną decyzję należało uchylić i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuty odwołania dotyczące innych kwestii organ odwoławczy uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 786/17 – na skutek skargi A. S. – uchylił powyższą decyzję kasacyjną Wojewody z dnia 27 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na rysującą się sprzeczność w argumentacji organu odwoławczego co do tego, czy projekt budowlany jest niezgodny z przepisami rozporządzenia, czy z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych, albowiem przyjęte w nich rozwiązania nie są tożsame. Poza tym, w ocenie Sądu, skoro organ uznał, że braki w materiale dowodowym w zakresie wykazania zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tudzież rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych mogą zostać usunięte ramach postępowania odwoławczego, to konsekwentnie winien w ramach tego postępowania dążyć do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i wydania w sprawie decyzji merytorycznej. Nadto Sąd zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia kwestii miejsc postojowych dla pracowników. Sąd podkreślił, że odstąpił od oceny zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem organ ponownie rozpoznając sprawę także będzie obowiązany wziąć je pod uwagę i do nich się odpowiednio ustosunkować.

Rozpatrzywszy sprawę ponownie w związku z powyższym wyrokiem, Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 11 października 2018 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 29 stycznia 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy – w odniesieniu do kwestii ilości miejsc parkingowych – wskazał, że to nie wielkość obiektu wpływa na ilość zatrudnionych pracowników, lecz specyfika prowadzonej w tym obiekcie działalności. Zadeklarowane wykorzystanie powierzchni inwestycji, tj. na halę wystawienniczą do prezentacji "obrabiarek numerycznych i innych precyzyjnych i wysoce specjalistycznych urządzeń o dużych gabarytach", jest spójne z przyjęciem wskazanej i omówionej przez inwestora liczby pracowników. Nie istnieją powody, dla których tego rodzaju działalność miałaby generować potrzebę zatrudnienia większej ilości pracowników. Nie istnieje żaden wiarygodny dowód na to, by podważać spójne wyjaśnienia inwestora w tej sprawie; nie istnieje także przepis, na podstawie którego organ mógłby żądać innych czy dodatkowych, konkretnych dowodów. W sytuacjach oceny ilości pracowników jednym takim dowodem może być spójna z całością materiału dowodowego argumentacja. Organ wyjaśnił dalej, że dokonał naprawy dwóch błędów, które zostały popełnione przy wydawaniu pierwszej decyzji, których co prawda sąd nie zauważył i nie wytknął, ale zdaniem organu konieczne jest ich naprawienie, skoro organ sam je zauważył w ponownie prowadzonym postępowaniu. Biorąc pod uwagę wymóg miejscowego planu, aby w przypadku pracowników przelicznik miejsc na osobę był 40 miejsc na 100 pracowników, to przy czterech pracownikach wskaźnik wynosi 1,6 miejsca postojowego, co oznacza, że inwestor powinien zapewnić dwa takie miejsca, przy czterech pracownikach, gdy tymczasem zapewnił jedno. To miałoby znaczenie dla sprawy, gdyby miejsca liczone według wszystkich trzech kryteriów wskazanych w planie sumowały się. Natomiast właśnie drugi błąd przedmiotowej decyzji polega na niewłaściwym zastosowaniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazanie trzech różnych kryteriów w miejscowym planie do określonego terenu ma właśnie na celu przeciwdziałanie temu, czego, jak się wydaje, obawiał się sąd przy swojej analizie sprawy. Chodzi o uniknięcie sytuacji, w ramach której liczbę miejsc postojowych opierałoby się tylko na jednym wskaźniku. Stąd przyjęto trzy wskaźniki i oczywistym jest, że ich wyniki nie powinny się sumować, lecz pod uwagę powinien być brany pod uwagę jeden – ten, który wyznacza największą ilość miejsc postojowych, ponieważ pozostałe dwa, siłą rzeczy, zostają wtedy spełnione. Jeśli więc, przykładowo, z jednego wskaźnika wynika potrzeba zapewnienia 15 miejsc, z drugiego 6, a z trzeciego 1, to należy przyjąć najbardziej rygorystyczne z tych trzech wymagań, ponieważ jedynie ono pozwala na spełnienie się wszystkich kryteriów jednocześnie. Ilość kryteriów ma na celu uwzględnienie specyfiki rożnych sposobów przeznaczenia obiektów budowlanych. Gdyby wyznaczyć tylko jeden z nich, np. samą powierzchnię obiektu, to mogłoby się okazać, że dla działalności, w ramach której zatrudnia się wielu pracowników na niewielkiej powierzchni brakuje de facto miejsc postojowych, lub że właśnie ogromna przestrzeń, która może generować potrzebę większej ilości miejsc, jest obsługiwana przez kryterium ilości pracowników, a przy przykładowym magazynie czy hali wystawienniczej, może to być nawet jeden czy dwóch pracowników. Dlatego więc te kryteria wzajemnie się korygują i jeśli nawet jakaś działalność generuje niewielkie zatrudnienie, to ilość miejsc jest "korygowana" potrzebami parkingowymi obliczonymi według metrażu, a nie ilości pracowników. Organ uznał, że argumentacja ta stanowi wypełnienie wskazań Sądu co do odnośnej kwestii. W związku z korektą błędu w sposobie liczenia miejsc postojowych na podstawie miejscowego planu (wybór najbardziej restrykcyjnej ilości spełniającej wymogi wszystkich wskaźników) błąd wynikający z wyliczenia ilości miejsc na 4 pracowników (2 zamiast jednego) nie ma znaczenia, ponieważ i tak ilość miejsc dla tej inwestycji jest większa, z uwagi na metraż.

W odniesieniu do analizowanej w poprzednim postępowaniu kwestii zgodności inwestycji z przepisami WT oraz ustaleniami planu miejscowego w zakresie odprowadzenia wód opadowych organ odwoławczy wskazał, że uzyskano od autora projektu budowlanego jednoznaczne wyjaśnienia, z których wynika, iż wody opadowe z dachów budynków oraz terenów utwardzonych gromadzone będą w szczelnych zbiornikach retencyjnych zaprojektowanych na terenie inwestycji. Zbiorniki będą gromadziły wody opadowe w okresach jej nadmiaru w celu wykorzystania jej w innym okresie do podlewania zieleni lub innych potrzeb gospodarczych. Szczelność zbiorników oznacza brak możliwości przedostania się ich zawartości go gruntu. Zagospodarowanie wód opadowych odbędzie się w całości w ramach terenu inwestycji, nie przewiduje się wywożenia "ścieków". Ponadto zbiorniki w sposób trwały zostaną połączone z instalacją służącą do podlewania zieleni na terenie inwestycji. W ocenie organu odwoławczego rozwiązanie takie jest zgodne z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozwiązanie to jest również zgodne z § 30 ust. 7 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że wszystkie kwestie dotyczące braków projektu budowlanego zgłaszane przez odwołującą się były ponownie analizowane wtoku postępowania odwoławczego, a strona skarżąca każdorazowo miała możliwość zapoznania się ze składanymi przez organ I instancji oraz autora projektu budowlanego dodatkowymi wyjaśnieniami poszczególnych kwestii. W szczególności uzyskano dodatkowe wyjaśnienia projektanta i stanowisko organu I instancji co do zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego w zakresie powierzchni zabudowy budynków usługowych, wyliczeń wskaźników bilansu terenu, a także nawiązania formą architektoniczną projektowanych budynków do charakteru regionalnego danego terenu oraz zgodności inwestycji z przepisami budowlanymi (w tym spełnienie wymagań dla budynków użyteczności publicznej określonych w WT). Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Starosty [...] zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Kontynuując argumentację, organ odwoławczy odniósł się do tych aspektów zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, które nie są oczywiste i wymagają interpretacji organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, co następuje: 1. Jak wynika z projektu budowlanego, projektowane dwa obiekty usługowe (w projekcie opisane jako biurowe) zlokalizowane są na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości [...], w terenie zabudowy jednorodzinnej i usług oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNU. Zgodnie z § 6 ust. 1 ustaleń planu teren ten przeznaczony jest do zabudowy jednorodzinnej, usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko oraz obiektów i urządzeń towarzyszących takiej zabudowie. W § 2 pkt 5 planu miejscowego zdefiniowano usługi komercyjne jako świadczenie usług, w szczególności: handlu, rzemiosła, gastronomii, rozrywki, turystyki, administracji, biurowe i inne o podobnym charakterze. Zatem funkcja budynków określona w projekcie budowlanym mieści się w zakresie usług wymienionych planie. Organy administracji architektoniczno budowlanej nie mają podstaw do przypuszczania, że zamierzeniem inwestora jest inne niż podane w projekcie przeznaczenie budynków; 2. W § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającego przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów MNU w ust. 2 podano: "Budynki mieszkalne jednorodzinne powinny być lokalizowane w układzie wolno stojącym lub bliźniaczym (z wykluczeniem układu szeregowego)". Brak takiego zapisu dla budynków usługowych sugeruje, że budynki usługowe mogą być lokalizowane w dowolnym układzie – brak zakazu oznacza przyzwolenie. Idąc tropem interpretacji ustaleń planu w tym zakresie poczynionej przez odwołującą się, wedle której brak odrębnych zapisów dla budynków usługowych oznacza zakaz ich lokalizacji w zabudowie bliźniaczej, należałoby rozszerzyć na zakaz lokalizacji tych budynków jako wolnostojących, co byłoby oczywistym nonsensem; 3) Inwestycja zlokalizowana jest w obrębie strefy orientacyjnego znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego, oznaczonego na rysunku planu symbolem literowym "h", dla której ustalenia planu miejscowego w § 6 ust. 2 pkt 6 podają inną niż przyjęta dla obiektów usługowych lokalizowanych poza tą strefą, maksymalną powierzchnię zabudowy: "powierzchnia zabudowy tych budynków nie może być większa niż 250 m2". Skarżąca podnosi, że skoro dla obiektów w terenach MNU w § 6 ust. 2 pkt 5 planu ustalono: "a powierzchnia zabudowy nowo lokalizowanych budynków nie może być większa niż 100 m2, b) dopuszczalna jest zmiana funkcji istniejących budynków na funkcję usługową, jednakże pod warunkiem, że na działce budowlanej łączna powierzchnia zabudowy budynków o funkcji usługowej nie będzie większa niż 200 m2"– to przez analogię, dla budynków położonych w strefie h dopuszczać należy także łączną powierzchnię zabudowy – maksymalnie 250 m2; zatem projektowane obiekty o powierzchni zabudowy 250 m2 każdy nie spełniają ustaleń planu miejscowego. Organ odwoławczy ocenił ten zarzut jako bezzasadny. Zdaniem organu odwoławczego kluczowym jest tu słowo "łączna" w odniesieniu do powierzchni. Brak powtórzenia określenia "łączna" dla budynków zlokalizowanych w strefie oddziaływania znaczącego ruchu drogowego jest zamierzone – w strefie tej prawo miejscowe jest mniej rygorystyczne i dopuszcza obiekty o większej, niż na innych obszarach, powierzchni zabudowy; 4. Zarzut odwołania dotyczący naruszenia § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 ustaleń planu w zakresie braku nawiązania projektowanych obiektów z regionalnym charakterem istniejącej zabudowy w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego (teren inwestycji położny jest również w tej strefie) nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym kontekście organ odwoławczy przytoczył pełną treść § 35 planu i podkreślił, że teren inwestycji zlokalizowany w granicach otuliny Ojcowskiego Parku Narodowego i terenie MNU, w którym miejscowy plan nie wyklucza lokalizacji budynków usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych. Ponadto w planie narzucono wiele ograniczeń w kształtowaniu bryły budynku, charakterystycznych dla zabudowy jednorodzinnej: wysokości, kąta nachylenia połaci dachu, ilości kondygnacji, kolorystyki itp. Warunki te zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, dodatkowo projektowanych budynków nie można zaliczyć się do obiektów wymienionych i objętych cytowanymi powyżej zakazami. Zatem nie można jednoznacznie stwierdzić, że projektowane obiekty nie współgrają z otoczeniem, a tym samym, że nie spełnione zostały ustalenia planu w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawidłowości prowadzonego przez Starostę [...] postępowania administracyjnego w sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżąca, zgodnie z art. 10 k.p.a., miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie i z możliwości tej korzystała. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku odpowiadania na wszystkie kolejne pisemne wystąpienia strony, zwłaszcza takie, w którym podtrzymane są zarzuty podnoszone we wcześniejszym piśmie i które nie wnosiło nowych dowodów w sprawie, zatem nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Ponadto skarżąca skorzystała z możliwości, zgodnie z art. 127 k.p.a., odwołania się od decyzji kończącej postępowanie. Organ, przedstawiając w uzasadnieniu decyzji swoje stanowisko w sprawie, może cytować fragmenty odpowiedzi udzielanych przez inwestora, czy też projektanta. Organ odwoławczy skonkludował, że projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Uprawniony projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Pismem z dnia 16 listopada 2018 r. A. S. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezrealizowanie przez Wojewodę wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 29 września 2017 roku, sygn. akt: II SA/Kr 786/17, i sformułowanie oceny prawnej sprzecznej z tym wyrokiem, podczas gdy organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. winien był zastosować się do wytycznych i wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie, a tym samym ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] podczas gdy Wojewoda zobligowany był do uchylenia decyzji Starosty [...] i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę dla spółki [...] s.c; 3) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane poprzez uznanie przez Wojewodę, iż inwestycja jest zgodna z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Wielka Wieś Nr XXXVIII/178/2005 z dnia 11 marca 2005 r., bowiem: a) zapisy planu nie zezwalają na jednej działce budowę budynków większych niż 250 m2, zaś inwestycja dotyczy budowy nie dwóch, a faktycznie jednego obiektu o powierzchni 500 m2, gdyż zastosowanie 2 cm szczeliny dylatacyjnej w żadnym przypadku nie świadczy o rozdzieleniu budynków na dwa oddzielne, tak aby stanowiły one dwa odrębne budynki każdy o powierzchni 250m2; b) inwestor planuje budowę budynku usługowego z przeznaczeniem produkcyjnym, a organ II instancji nie ustalił, na czym polegać ma ekspozycyjność planowanych hal w stosunku do producenta obróbki metali; tym samym obróbka metalu wskazuje na produkcję, skoro inwestor zajmuje się wyłącznie obróbką metalu, a nie innymi usługami tym bardziej funkcję biurową, co w konsekwencji jest sprzeczne z zapisami planu, który zakazuje sytuowania na przedmiotowym terenie budynków produkcyjnych; c) zgodnie z § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 w obszarze inwestycji zakazuje się budowy nowych obiektów nienawiązujących do charakteru regionalnego, a za taki zapewne nie można uznać budowy zakładu produkcyjnego, czy nawet jak uważa inwestor hali usługowej; 4. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, bowiem projekt w żadnym zakresie nie spełnia warunków przewidzianych dla budynków biurowych, które zgodnie z art. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy zakwalifikować, jako budynki użyteczności publicznej; 5) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez: a) nieustalenie rzeczywistego charakteru i funkcji zamierzenia budowlanego; b) bezpodstawne przyjęcie, iż projekt inwestycji jest zgodny z mpzp Gminy Wielka Wieś i z przepisami techniczno-budowlanymi; c) pominięcie faktu, iż zamierzenie budowlane dotyczy budowy wyłącznie jednego budynku, z przeznaczeniem na halę produkcyjną. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 11 października 2018 r., znak: [...], a także poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...], oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca zaprezentowała argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że w niniejszej sprawie, szeroko rozumianej, został uprzednio wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 786/17 – jest to wyrok, który zapadł na skutek skargi na decyzję kasacyjną Wojewody z dnia 27 kwietnia 2017 r. Biorąc pod uwagę istotę tego rozstrzygnięcia, a także treść zreferowanej wyżej argumentacji Sądu naówczas orzekającego – stwierdzić należy, że wspomniany wyrok traktuje jedynie o braku podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. oraz o niektórych okolicznościach faktycznych, które wymagają wyjaśnienia, natomiast nie zawiera ich oceny materialnoprawnej; nie zawiera wypowiedzi, które można by uznać za wiążące na etapie subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę wchodzącej w rachubę normy prawnej. Antycypując dalsze ustalenia, można już teraz zaznaczyć, że odnośne okoliczności (kwestia odprowadzania wód opadowych i kwestia miejsc parkingowych) zostały przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewodę należycie wyjaśnione, co stanowi o uczynieniu zadość wskazaniom Sądu; w istocie wskazaniom Sądu czyni zadość również samo wydanie decyzji merytorycznej po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Implikuje to niezasadność sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś (Uchwała Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r., Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2005 r. Nr 215 poz. 1446 ze zm.), a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym.

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś, a także wymogami ochrony środowiska (co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji). Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organu co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Słusznie przy tym organ I instancji podkreślił, że interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. "Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów, natomiast organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa".

Gdy idzie o kwestię odprowadzania wód opadowych, ostatecznie przyjęto rozwiązanie, że wody z dachów budynków oraz terenów utwardzonych gromadzone będą w szczelnych zbiornikach retencyjnych zaprojektowanych na terenie inwestycji. Zbiorniki będą gromadziły wody opadowe w okresach jej nadmiaru w celu wykorzystania jej w innym okresie do podlewania zieleni lub innych potrzeb gospodarczych. Szczelność zbiorników oznacza brak możliwości przedostania się ich zawartości go gruntu. Zagospodarowanie wód opadowych odbędzie się w całości w ramach terenu inwestycji, nie przewiduje się wywożenia "ścieków". Ponadto zbiorniki w sposób trwały zostaną połączone z instalacją służącą do podlewania zieleni na terenie inwestycji. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że rozwiązanie takie jest zgodne zarówno z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i z § 30 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś.

W ocenie Sądu, przekonująca jest zaprezentowana przez Wojewodę wykładnia § 29 ust. 6 pkt 6 planu miejscowego, w myśl której wskazane tam kryteria ustalenia wymaganej liczby miejsc postojowych wzajemnie się korygują i należy brać pod uwagę jedno kryterium – to, które wyznacza największą ilość miejsc postojowych. W efekcie stwierdzić wypada, że przewidziana w projekcie liczba miejsc postojowych jest wystarczająca.

Powołując się na § 6 ust. 1 oraz § 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś, organ odwoławczy w sposób jednoznaczny wykazał, że zlokalizowanie na przedmiotowych działkach budynków o przeznaczeniu usługowym (biurowym) jest dopuszczalne. Polemizując z tą oceną, skarżąca kwestionuje nie tyle interpretację ustaleń planu, ile samo przeznaczenie budynków; ściśle biorąc, podaje w wątpliwość to, czy przeznaczenie budynków deklarowane przez inwestora jest zgodne z rzeczywistością. Niemniej jednak rację ma Wojewoda, gdy wskazuje, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą opierać swoich rozstrzygnięć na przypuszczeniu, że zamierzeniem inwestora jest inne przeznaczenie budynków niż podane w projekcie.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo odczytał ustalenia planu miejscowego stwierdzając możliwość lokalizowania na odnośnym terenie budynków usługowych – w przeciwieństwie do budynków mieszkalnych jednorodzinnych – w dowolnym układzie. Podobnie należy ocenić stanowisko Wojewody co do tego, że § 6 ust. 2 pkt 6 planu – inaczej niż § 6 ust. 2 pkt 5 – nie traktuje o łącznej powierzchni zabudowy, wobec czego zaprojektowane budynki powierzchni 250m2 są zgodne z ustaleniami planu.

Zdaniem Sądu, niezasadna jest supozycja skarżącej, jakoby w istocie w grę w chodził jeden budynek o powierzchni 500m2, a nie dwa budynki o powierzchni 250m2. Już organ I instancji zwrócił uwagę na to, że zaprojektowane budynki są zgodne z definicją budynku zawartą w art. 3 pkt 2 pr.bud. Z uwagi na ich zbliżenie zaprojektowano pomiędzy nimi dwie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodne z § 235 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie można tedy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, jakoby w tym zakresie dokonano nadinterpretacji przepisów.

Nie ma również podstaw do kwestionowania oceny Wojewody w zakresie spełniania przez projektowane budynki warunków opisanych w § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś. W tym kontekście organ trafnie zauważył, że na odnośnym terenie plan nie wyklucza lokalizacji budynków usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych; w projekcie budowlanym uwzględniono wynikające z planu ograniczenia co do bryły budynków. Projektowane budynki nie są objęte zakazami statuowanymi powołanym przepisem. Nawiązanie inwestycji do charakteru regionalnego zostało wykazane w projekcie (tom I, s. 5, pkt 11).

Nie budzi wątpliwości zreferowana szczegółowo w poprzedniej części niniejszego uzasadnienia pozytywna ocena organów obu instancji co do pozostałych aspektów zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zwłaszcza w zakresie projektu zagospodarowania działki. Za zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi zasadniczo odpowiada projektant (do projektu zostało dołączone oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej). Reguła ta, choć nie zwalnia całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod tym względem, ogranicza ich kompetencje i powinności w tej mierze. Weryfikacja projektu pod względem zgodności z przepisami została w odpowiednim zakresie dokonana, a w jej ramach organy brały po uwagę przeznaczenie budynku. Niepodobna zatem skonstatować naruszenia powołanych, a w zasadzie wymienionych skardze przepisów techniczno-budowlanych – tym bardziej, że zrelatywizowany do nich zarzut nie został sprecyzowany ani poparty argumentacją.

W ocenie Sądu, organy administracji publicznej nie naruszyły prawa procesowego, a w każdym razie nie naruszyły go w sposób istotny, mogący mieć wpływ na wynik sprawy; w szczególności nie zostały naruszone przepisy powołane w zarzutach skargi (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Wszystkie istotne okoliczności zostały należycie wyjaśnione, a uzasadnienie decyzji – zarówno gdy idzie o aspekt prawny, jak i o aspekt faktyczny – odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W szczególności zaskarżona decyzja nie narusza art. 153 p.p.s.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 pr.bud. ani art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.