Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2912/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 § 1 i 2, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [...] w D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 132/17 w sprawie ze skargi [...] w D. na decyzję Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Podlaskiego – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, dalej: IZ RPOWP, określił kwotę przypadającą do zwrotu od [...] w D. w wysokości 247 522,42 zł wypłaconą w związku z realizacją projektu pn. Poprawa jakości i dostępności usług medycznych w [...] w D. poprzez adaptację pomieszczeń oraz zakup sprzętu medycznego, o dofinansowanie wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy ww. decyzję.

Skarżący złożył od tej decyzji skargę do sądu.

Postanowieniem z 15 lutego 2017 r., I SA/Bk 132/17 WSA w Białymstoku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, zaś wyrokiem z 23 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 132/17 oddalił skargę.

Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi kasacyjnej brak uzasadnienia tego wniosku, nie dołączono też osobnego pisma uzasadniającego wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej, gdyż nie wykazał on wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił natomiast żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku. Zawarte w skardze kasacyjnej jedyne stwierdzenie odnoszące się do wstrzymania wykonania decyzji nie odnosi się do przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, a stanowi tylko wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ze wskazaniem jej danych. Nie podaje zatem powodów wstrzymania wykonania decyzji. Twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej odnoszą się merytorycznie tylko do istoty sprawy, nie zaś bezpośrednio do przesłanek przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej. Wniosek strony nie zawiera więc wymaganego uzasadnienia.

Rolą sądu nie jest zastępowanie strony w zakresie formułowania pism procesowych – nie może on bowiem oprzeć orzeczenia na swoich domysłach czy interpretacjach. W orzecznictwie podnosi się nawet, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien posiadać osobne uzasadnienie, jako odrębne od skargi żądanie skierowane do sądu. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04). Sąd nie ma zatem nie tylko obowiązku, ale również podstawy prawnej do tego, aby o przesłankach wstrzymania wykonania decyzji rozstrzygać na podstawie całokształtu sprawy czy treści innych pism procesowych albo też faktu, że wobec skarżącego zostało już wydane przez sąd pierwszej instancji postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji (które jednakże upadło, zgodnie z treścią p.p.s.a., z chwilą wydania orzeczenia przez sąd). Skarżący w treści pisma nie odsyła bowiem nawet do argumentacji zawartej w rozpoznanym po myśli strony wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przez WSA w Białymstoku. NSA nie ma zaś wiedzy co do tego, czy sytuacja strony od wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji nie uległa zmianie, mogącej mieć znaczenie dla oceny ziszczenia się w sprawie przesłanek zastosowania tej instytucji. Tym samym wcześniejsze udzielenie ochrony tymczasowej nie determinuje automatycznie wstrzymania wykonania decyzji także w postępowaniu przed NSA.

Na marginesie trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że nałożony na skarżący zakład obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne poprzez zwrot uiszczonej kwoty. Niemniej jednak, w pewnych sytuacjach sama zapłata określonej, zwłaszcza znacznej, kwoty może być zdarzeniem tego rodzaju, które spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, zapłata sumy pieniężnej, choć sama jest odwracalna, może powodować trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę innego rodzaju.

NSA zauważa, że w przypadku, gdy skarżący uzna, iż w sprawie nadal istnieją przesłanki wstrzymania wykonania decyzji może zwrócić się do sądu o zastosowanie tej instytucji, tym razem dołączając odpowiednie uzasadnienie tego wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.