Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 576/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1-5, art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134 par. 1, art. 135, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09.12. 2008 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] (znak [...]), II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 500,- zł tytułem zwrotu wpisu. /-/ M. Kwiecińska /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] ([...]) Prezydent Miasta na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 z związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych [...] z usługami, garażem podziemnym, oczyszczalnią ścieków oraz infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], ark. [...], obręb [...] oraz nr [...], ark. [...], obręb [...], położonych w rejonie ul. [...] – [...] w [...].

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż w dniu [...] wpłynął wniosek spółki A o ustalenie warunków zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji, dla której wszczęto i przeprowadzono postępowanie mające na celu ustalenie warunków zabudowy. Dalej organ zauważył, iż po zawiadomieniu stron wpłynęło do organu pismo spółki B, w którym zwrócono uwagę na uciążliwą działalność tej firmy prowadzoną na terenie bezpośrednio sąsiadującym z planowaną inwestycją, jednakże w ocenie organu kwestie związane z uwarunkowaniami środowiskowymi i ewentualnym oddziaływaniem zabudowy sąsiedniej nie są rozpatrywane na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, lecz zostaną uwzględnione na etapie postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, które zgodnie z opinią Wydziału Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] jest wymagana dla planowanej inwestycji. Organ I instancji podkreślił, iż dla terenu objętego wnioskiem, ze względu na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjęto w toku postępowania czynności wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; uzyskano uzgodnienia wymagane przepisami art. 53 ust. 4 pkt 2, 6, 9, 10, 11 tej ustawy z: Miejskim Konserwatorem Zabytków – postanowienie nr [...] z dnia [...], Zarządem Dróg Miejskich – nr [...] z dnia [...], Marszałkiem Województwa [...] – postanowienie nr [...], Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] – postanowienie nr [...] z dnia [...]. Dalej organ stwierdził, iż wobec położenia inwestycji na obszarze objętym Uchwałą Nr LXVII/707/IV/2005 Rady Miasta Poznania z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy rzece [...] między ul. [...] a ul. [...] w [...], uzyskano opinie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...] i zgodnie z tymi opiniami planowana inwestycja w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] znajduje się na terenie zakładów produkcyjnych oraz na terenie zieleni publicznej o specjalnym sposobie zabudowy, jednakże projekt zmiany Studium oznacza obszar ten, jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz usługowej, a także jako tereny otwarte, cenne przyrodniczo ([...]). Ponadto organ podkreślił, iż Miejska Pracownia Urbanistyczna w opinii nr [...] z dnia [...] na terenie oznaczonym [...] dopuściła lokalizację budynków wielofunkcyjnych, nawiązujących do przeważającego przeznaczenia terenów wokół portu, z uwzględnieniem charakteru terenów otwartych, a ponadto poinformowała o tym, że w założeniach projektu planu funkcja mieszkaniowa stanowić będzie podstawowe przeznaczenie terenu. Organ I instancji wskazał, iż przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588)- k.[...]-[...] akt administracyjnych. Część graficzną analizy zamieszczono na kserokopii mapy zasadniczej, wykonanej wg odręcznego zapisku w skali 1: 200.Ponadto organ zwrócił uwagę, że dla przedmiotowej inwestycji spełnione jest pięć warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono, iż: na działkach sąsiednich istnieje zabudowa pozwalająca na kontynuowanie funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; działka ma umownie zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, przy czym inwestora nie dotyczy obowiązek uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej. Ponadto organ zauważył, iż stosownie do art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego strony zostały zawiadomione o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nimi oraz wypowiedzenia co do zebranych materiałów i do organu wpłynęło w dniu [...] pismo spółki C zawierające wniosek o nie wydanie decyzji o warunkach zabudowy do czasu wspólnego spotkania z inwestorem projektowanej zabudowy, na którym miałyby zapaść wspólne uzgodnienia co do uzbrojenia terenu. W ocenie organu I instancji nie było podstaw do uwzględnienia tego pisma, bowiem organ nie może być bezczynny w prowadzonej sprawie, jeżeli przez wnioskodawcę nie został złożony stosowny wniosek o zawieszenie postępowania.

Do decyzji dołączono:

- kopię mapy zasadniczej, przedstawiającą wyniki analizy w skali 1: 1000,

- wyniki analizy.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła spółka C domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając, iż w dniu 22 lutego 2008 r. organ doręczył Spółce pismo z dnia [...], którym powiadomił o zgromadzeniu materiału dowodowego i prawie stron do zapoznania się z tym materiałem oraz wypowiedzenia się odnośnie tego materiału w terminie 7 dni pod dnia doręczenia pisma, a w dniu [...], to jest siódmego dnia od dnia otrzymania wymienionego pisma, Spółka która chciała wypowiedzieć się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz złożyć wyjaśnienia, dowiedziała się, że decyzja została juz w sprawie wydana, a zdaniem Spółki decyzja ta została wydana przedwcześnie.

Po rozpoznaniu odwołania podmiotu spółki C Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w omawianym zakresie przepisami, a zarzuty odwołania nie uzasadniały jej uchylenia. Organ odwołując się do art. 10 § 1 kpa wskazał na to, że powołany przepis nie rozstrzyga w jaki sposób organy mają wykonać obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stąd też wyznaczenie przez organ I instancji terminu 7-dniowego do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodnym i wypowiedzenia się co do niego, oraz wskazanie godzin urzędowania było działaniem zgodnym z prawem, zatem organ mógł w dniu [...] wydać po godzinie [...] zaskarżoną decyzję. Ponadto Kolegium podkreśliło, iż istotną okolicznością dla oceny zasadności odwołania jest to, że spółka C w toku postępowania nie składała żadnych dowodów ani wniosków, a po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu postępowania w piśmie z dnia [...], złożonym w dniu [...], wniosła o niewydawanie decyzji przed spotkaniem z przedstawicielami stron postępowania. Zdaniem organu II instancji organizowanie takich spotkań wykracza poza obowiązki organu określone w art. 10 kpa, a nadto wnioskodawca spółka A nie wykazała zainteresowania takim spotkaniem i w piśmie z dnia [...] wniosła o nieuwzględnienie wniosku spółki C oraz jak najszybsze wydanie decyzji. Organ odwoławczy zauważył także, iż w odwołaniu spółka C poza ogólnikowym stwierdzeniem, że nie mogła się wypowiedzieć co do zebranego materiału oraz złożyć wyjaśnień nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów ani wyjaśnień, które wskazywałyby, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa oraz przepisy normujące wydawanie decyzji ustalających warunki zabudowy. Kolegium podkreśliło także, iż zgodnie z art. 138 kpa nie jest organem kasacyjnym i nie może ograniczyć się wyłącznie do zbadania zarzutów odwołania i zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy jest zobowiązany ponownie rozpoznać sprawę, zbadać ją we wszystkich aspektach. Kolegium wskazując na art. 59 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdziło, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem obowiązków wynikających z powołanych przepisów oraz wydał decyzję, która nie narusza prawa.

Z powyższym rozstrzygnięciem Kolegium nie zgodził się skarżący spółka C, która we wniesionej skardze zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 10 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 57 § 1 i § 5 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co naruszyło interes prawny skarżącego, jako strony postępowania uprawnionej do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż organ I instancji powinien był respektować wyznaczony termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i do złożenia wyjaśnień, który to koniec terminu zgodnie z art. 57 § 1 kpa nastąpił z upływem ostatniego z wyznaczonej liczby dni, to jest jego zakończenia o północy, dlatego też organ I instancji nie był uprawniony do wydania decyzji przed końcem dnia [...]. W ocenie skarżącego bez znaczenia pozostaje fakt, że organ I instancji wskazał w zawiadomieniu godziny urzędowania [...], gdyż wypowiedzenie się co do zebranego materiału mogło nastąpić również pisemnie, a pismo mogło być także wysłane pocztą, w myśl art. 57 § 5 pkt 2 kpa. Zdaniem skarżącego wydając decyzje w dniu [...] po godz. [...] organ I instancji uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału, co niezależnie od wpływu na wynik sprawy stanowiło naruszenie skarżącego do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Ponadto skarżący zauważył, że organ I instancji nie wykazał, iżby zachodziły przesłanki z art. 10 § 2 kpa do odstąpienia od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu, sam wniosek spółki A "o wydanie decyzji w jak najszybszym terminie" nie spełnia żadnej z przesłanek z art. 10 § 2 kpa. Skarżący powołał również orzecznictwo sądownictwa administracyjnego wskazujące, iż wydanie decyzji przez organ przed upływem terminu do zapoznania się z zebranym materiałem oraz do złożenia uwag stanowi naruszenie art. 10 kpa i uzasadnia uchylenie decyzji, a ponadto stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłankę wznowienia postępowania.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, bowiem naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ a wynik sprawy, a ponadto naruszenie to ma charakter naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Kolegium podkreśliło, iż z zawiadomienia jednoznacznie wynikało, iż organ I instancji będzie oczekiwał na ewentualne wypowiedzenie się przez skarżącego (niezależnie od formy wypowiedzi) do dnia [...] do godziny [...], a ponadto zauważyło, że powołany przez skarżąca przepisów art. 57 kpa dotyczy terminów wyznaczonych w dniach. Organ II instancji podkreślił również, iż skarżący nie wykazał, że by zarzucane naruszenie prawa miało wpływ na wynik postępowania, jedynie, ze mogło mieć istotny wpływ. Kolegium podniosło, iż pełnomocnik skarżącego w czasie postępowania przed Kolegium zapoznał się z aktami sprawy i wnosił o kilka dni na przygotowanie wystąpienia dotyczącego sprawy, by ostatecznie poinformować, ze żadne pismo nie zostanie złożone, zatem nawet, jeśli założyć, iż skarżący nie mógł skorzystać ze swoich praw w postępowaniu przed organem I instancji, mógł to uczynić w postępowaniu odwoławczym, ale z tej możliwości nie skorzystał, nie przedstawił żadnych okoliczności, które miałyby znaczenie przy dokonywaniu oceny decyzji organu I instancji i mogły spowodować inny wynik postępowania.

Uczestnik postępowania spółka A wniosła o oddalenie skargi zauważając między innymi, iż skarżący wnosząc w dniu [...] pismo w postępowaniu przed organem I instancji skorzystał ze swojego uprawnienia z art. 10 § 1 kpa do zapoznania się z całością akt sprawy i wyrażenia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a jej jedynym wnioskiem było żądanie wstrzymania się przez organ z wydaniem decyzji do czasu opisanego w piśmie z dni [...] spotkania przedstawicieli sąsiadujących stron, właścicieli gruntów; żadnego innego pisma skarżący nie złożył.

Zdaniem uczestnika postępowania z żadnego przepisu kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, by wyznaczony stronom termin na zapoznanie się z aktami sprawy odpowiadać musiał siedmiu dniom. Wystarczy, że będzie to termin adekwatny do złożoności i stopnia skomplikowania sprawy jak również do zawartości materiału dowodowego.

W niniejszej sprawie zdaniem uczestnika postępowania dochowano wymogom art. 10§1 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, jednakże nie z przyczyn w niej podniesionych.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan prawny i akta sprawy istniejące w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była ocena zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych [...] z usługami, garażem podziemnym, oczyszczalnią ścieków oraz infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na wskazanych działkach, położonych w rejonie ul. [...] –[...] w [...].

Na wstępie stwierdzić należy, iż zarzuty skargi okazały się nietrafne.

W istocie bowiem analiza akt administracyjnych nie pozwala na przyjęcie,

że w sprawie naruszono art. 10 §1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych materiałów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zasada czynnego udziału strony stanowi jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, że w sytuacji uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu koniecznym jest ustalenie jakiej konkretnej czynności strona nie mogła dokonać i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone uchybienie.

Dopiero wykazanie, że naruszenie powyższej zasady uniemożliwiło podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wykazanie istotnego wpływu tego uchybienia na wynik sprawy daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej normy.

Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu skarżącego powiadomiono o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów, zgłoszonych żądań. Wprawdzie wydanie decyzji nastąpiło przed upływem wyznaczonego stronom terminu jednakże skarżący nie wykazał, by miało to istotny wpływ na wynik sprawy.

I tak decyzja zapadła w ostatnim (siódmym) dniu terminu wyznaczonego zgodnie z art. 10§1kpa. Skarżący ani w odwołaniu ani w skardze ani w żadnym innym piśmie nie odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego, nie kwestionował prawidłowości jego prowadzenia, nie zgłosił jakichkolwiek wniosków dowodowych. Ograniczył się do podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału bez bliższego przytoczenia jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że błędnym jest rozumowanie organów co do wykładni przepisu art. 57§1 kpa. W istocie bowiem już jego literalna wykładnia pozwala na przyjęcie, iż terminy liczone w dniach kończą się z upływem ostatniego dnia, z tymże nie wlicza się tego dnia, w którym nastąpiło zdarzenie będące początkiem terminu, przy czym za zdarzenie będące początkiem terminu uważa się między innymi dzień doręczenia zawiadomienia z art. 10§1kpa.

Dzień zaś upływa z wybiciem godziny 24.00.

Zwrócenia uwagi wymaga, że bezzasadność zarzutów skargi nie uniemożliwia uchylenia decyzji organów administracji, o ile w trakcie kontroli sąd administracyjny dopatrzy się uchybień wprawdzie nie dostrzeżonych przez skarżącego, ale wyczerpujących przesłanki z art. 145§1pkt.1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2002.153.1270), dalej p.p.s.a.

Zgodnie bowiem z art. 134§1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie zaś dopuszczono się uchybień, przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1-5 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w cyt. art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z ust. 2 tejże normy wynika, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Art. 52 ust. 2 pkt 1 stanowi o mapie zasadniczej lub w przypadku jej braku o mapie katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, a stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.

Front działki w rozumieniu przepisów rozporządzenia oznacza część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W niniejszej sprawie dojazd do projektowanego zespołu budynków odbywać się ma maksymalnie dwoma zjazdami z ulicy [...], zatem za "front działki" w rozumieniu przepisów rozporządzenia należało w niniejszej sprawie uznać tę część całego obszaru inwestycji, która przylega do ulicy [...].

Porównanie szerokości tak wyznaczonego frontu działki z zaznaczonym na mapie, stanowiącej część graficzną analizy( k. [...] akt administracyjnych) promieniem obszaru analizowanego wskazuje, iż jego granice zostały ustalone wadliwie, albowiem zaznaczono je w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki( tu: działek) objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Zauważyć w tym miejscu należy, że nie odpowiada również analizowanej normie zaznaczenie wymaganego obszaru na mapie z wynikami analizy( k.343akt) poprzez wykreślenie wektorów, oznaczających kierunki badania z zapisem, iż wielkość obszaru analizowanego zawiera się w promieniu większym aniżeli 150m. Wyznaczenie na mapie całego obszaru analizowanego jest koniecznym wymogiem w świetle cytowanych norm rozporządzenia . Podkreślić należy, że znajdująca się w aktach część tekstowa analizy nie zawiera żadnych informacji pozwalających na ustalenie wielkości obszaru objętego badaniem, poza przytoczeniem brzmienia przepisu §3 ust.2 cyt. rozporządzenia. Wyznaczenie jego granic w sposób odpowiadający wymogom pozostaje w zgodzie z fundamentalnymi regułami postępowania administracyjnego, w szczególności z art. 7, 77§1kpa, w myśl których jako dowolne należy potraktować ustalenia, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym ale niekompletnym.

Zdaniem Sądu już same powyższej wykazane uchybienia powodują, że sporządzona analiza, a co z tym się wiąże także i jej wyniki nie mogły stanowić podstawy ustaleń w kontrolowanej sprawie.

Zwrócenia uwagi wymaga, że część graficzna analizy została wykonana na mapie, której skala nie odpowiada dopuszczonej przez art.52 ust.2 pkt.1 cyt. ustawy. Zawiera ona bowiem odręcznie wykonaną adnotację z wielkością skali mapy 1: 2000, która zastrzeżona jest do inwestycji liniowych.

Badanie akt administracyjnych wykazało nadto, że mapa z k.166, będąca częścią graficzną analizy, w zakreślonym przez organ "obszarze analizowanym" zawiera puste pole, będące wynikiem najprawdopodobniej wadliwego jej odwzorowania w trakcie kopiowania. Uwagi te dotyczą terenu leżącego na południowy wschód od obszaru inwestycji.

Sąd zauważa, iż ustalenia zawarte w części tekstowej analizy są obszerne i szczegółowe, jednakże podkreślić trzeba, że rozważania w niej zawarte obejmują tylko część obszaru, który powinien zostać nią objęty tj. stronę północną od ul. [...], w którym występuje zabudowa mieszkaniowa [...] oraz zabudowę usługową. W sprawie praktycznie brak jest analizy terenów znajdujących się na wschód od ul. [...] i na południe od ulicy [...], obejmujących zarówno obszar nie odwzorowany na mapie wskutek wadliwości procesu kopiowania jak i pozostały, leżący po tej stronie inwestycji, co do którego odnosić się będą czynione później rozważania Sądu, obejmujące ocenę części graficznej analizy.

Nie sposób też dopatrzeć się żadnych rozważań co do obszaru leżącego na zachód od planowanej inwestycji. Przypomnieć tu należy, iż z faktu, że obszar analizowany ma być umiejscowiony wokół terenu inwestycji (objętej wnioskiem) wynika logiczny wniosek, iż z każdej strony tego terenu wymieniony obszar musi być zamknięty liniami granicznymi. Wobec tego nie tylko strona północna, południowo-wschodnia tego terenu powinna być zamknięta tymi liniami, ale również część zachodnia. W przekonaniu Sądu od analizy części zachodniej nie zwalnia fakt, iż inwestycja od tej strony graniczy z rzeką [...]. Niewątpliwie [...] rozgranicza teren inwestycji z terenami położonymi na [...] brzegu tej rzeki, jednakże należało rozważyć istniejące zagospodarowanie terenów znajdujących się po drugiej stronie brzegu rzeki w stosunku do analizowanej inwestycji. Tereny te znalazły się w "obszarze analizowanym", w granicach oznaczonych przez organ. Dokonania analizy wspomnianych terenów leżących po stronie wschodniej, południowej i zachodniej inwestycji nie odzwierciedla jej część graficzna. Jedynie na terenie bezpośrednio graniczącym od strony południowej z terenem inwestycji zamieszczono oznaczenie co do jego funkcji produkcyjnej i usługowej. Po jego stronie wschodniej w obszarze położonym ponad "pustym polem" na mapie-k.[...] akt organu I instancji zaznaczono jedynie funkcję usługową. Przy czym zauważyć należy, że na większej części tego terenu brak praktycznie jakichkolwiek oznaczeń co do rodzaju zagospodarowania. O ile funkcja usługowa obejmowała cały ten teren należało to wyraźnie zaznaczyć na mapie bądź zamieścić stosowne rozważania w tym względzie w części tekstowej analizy, czego nie uczyniono. Powyższe budzi wątpliwości Sądu także z tego powodu, iż ze znajdującego się w aktach administracyjnych dokumentu, nazwanego Koncepcją zagospodarowania przestrzennego terenu nad[...] – [...] wynika, że tereny na wschód od obszaru planowanej inwestycji i na południe względem ulicy [...] obejmują obszar nie tylko o funkcji usługowej ale i fabrycznej.

Zdaniem Sądu przeprowadzając analizę w niniejszej sprawie należało także zbadać, czy na objętym nią obszarze nie można wyodrębnić linii wyraźnie rozgraniczających tereny o odmiennej zabudowie w zakresie funkcji, tworzących rodzaj zwartych zespołów.

W istocie bowiem z do tej pory zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego dokumentów, składających się na część tekstową i graficzną analizy, ze wspomnianej wyżej Koncepcji zagospodarowania przestrzennego terenu nad [...] –[...] zdaje się wynikać, iż tereny o funkcji mieszkaniowej znajdują się zasadniczo po przeciwnej (północnej stronie ul. [...]), niż teren planowanej inwestycji (zachodnia strona ul. [...]).

Wspomniana ulica [...] dzieli zaś obszar na część północną i południową, w której posadowiona jest zabudowa usługowa wraz z produkcyjną. Podział ten zdaje się potwierdzać także wspomniany już dokument "Koncepcji..".

Wprawdzie wynika z niego także, że na południowy wschód od terenu inwestycji posadowiona jest również zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednakże brak jakichkolwiek informacji co do niej w przeprowadzonej analizie uniemożliwia uwzględnienie jej w rozważaniach, tym bardziej że bez prawidłowo zakreślonego obszaru analizowanego nie sposób stwierdzić, czy zabudowa ta zawarta jest w jego granicach, nieznane są w aktualnym stanie sprawy jej parametry.

Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyżej opisane uchybienia stanowią także naruszenie § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia wykonawczego, a także przepisu art. 61 ust.1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r. poprzez co najmniej przedwczesne przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że dostrzeżone przez Sąd wadliwości wyczerpują znamiona przepisu art. 145§1pkt.1lit.a) i c) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku, mając nadto na względzie art. 135 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, w szczególności zaś co do konieczności respektowania przepisów rozporządzenia w zakresie wyznaczenia granic obszaru analizowanego, objęcia zakresem rozważań zabudowy i zagospodarowania na całym wyznaczonym zgodnie z powyższymi regułami obszarze, także w zakresie występowania na nim wyraźnie wyodrębnionych liniami granicznymi tzw. zwartych zespołów o odmiennej zabudowie w zakresie funkcji, co pozwoli na stwierdzenie, czy projektowane zamierzenie pozostaje w zgodzie z występującym tam ładem urbanistycznym.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

/-/M. Kwiecińska /-/A. Łaskarzewska /-/W. Batorowicz