Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 249/01
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2001-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Teza: Hipotetyczny zamiar wniesienia rewizji nadzwyczajnej bądź też samo wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w innej sprawie, ponieważ nie jest to rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 210 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

TEZY

Hipotetyczny zamiar wniesienia rewizji nadzwyczajnej bądź też samo wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w innej sprawie, ponieważ nie jest to rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 210 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Spółka z o.o. w E. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 7 lutego 2001 r. (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania celnego - uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego w B.-P. z 6 grudnia 2000 r. (...), (...).


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 200 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/, Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego w B.-P. (...) z dnia 6 grudnia 2000 r.

W uzasadnieniu swojego postanowienia Prezes Głównego Urzędu Ceł podał między innymi, że w dniu 21 listopada 2000 r. importer zgłosił na formularzu SAD do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu węgiel bitumiczny pozostały, który zadeklarował jako towar objęty kodem PCN 2701 12 90 0.

W trakcie weryfikacji zgłoszenia celnego organ I instancji stwierdził, że zgłaszający nie przedłożył wszystkich niezbędnych dokumentów pozwalających ustalić prawidłową klasyfikację przedmiotowego węgla. Uznał więc, że w celu nadania towarowi właściwego przeznaczenia celnego niezbędne jest przeprowadzenie postępowania. Dlatego też postanowieniem z dnia 23 listopada 2000 r. wszczął postępowanie celne.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." Spółka z o.o. w dniu 15 listopada 2000 r. przekazało na piśmie swoje wyjaśnienia oraz uzupełniło dokumentację do zgłoszenia celnego.

Analiza dołączonych do zgłoszenia celnego dokumentów pozwoliła ustalić, że przedmiotem zgłoszenia winny być dwa rodzaje towaru, tj. węgiel bitumiczny pozostały objęty kodem PCN 2701 12 90 0 i węgiel inny niż bitumiczny klasyfikowany według kodu PCN 2701 19 00 0.

Decyzją Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji rosyjskiej /M.P. nr 3 poz. 14/ przywóz węgla kamiennego klasyfikowanego według kodu PCN 2701 12 90 0 i PCN 2701 19 00 0 objęty został kontyngentem ilościowym. Zatem dopuszczenie przedmiotowego węgla do obrotu na polskim obszarze celnym jest możliwe tylko na podstawie ważnego pozwolenia.

Legalność ww. decyzji w świetle obowiązującego prawa została zakwestionowana w wyrokach NSA OZ w Lublinie z dnia 22 września 2000 r. I SA/Lu 642-648/99. Sąd uznał bowiem, że przedmiotowa decyzja nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa i nie może być podstawą prawną decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż objęcie przedmiotowego towaru wnioskowaną procedurą może spowodować nieodwracalne skutki w przypadku rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ceł, organ I instancji uznał, iż powyższa sytuacja powoduje konieczność zawieszenia postępowania. W związku z tym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2000 r. nr jw. zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Najwyższy.

Przepis art. 201 par. 1 ustawy - Ordynacja podatkowa nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek zawieszenia postępowania w pewnych, określonych w tym artykule przypadkach. Zawieszenie postępowania jest obligatoryjne, jeśli w toku postępowania mają miejsce zdarzenia, które w sposób przejściowy uniemożliwiają dalsze jego prawidłowe prowadzenie. Organ jest obowiązany zawiesić postępowanie, jeśli występuje jedna z przyczyn wymienionych w art. 201 par. 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Konieczność zawieszenia postępowania zachodzi m.in. wówczas, gdy strona lub jej przedstawiciel ustawowy utracili zdolność prawną lub zmarli oraz gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Pod pojęciem zagadnienia wstępnego, zgodnie z komentarzem do Ordynacji podatkowej, rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie i nie było prawomocnie przesądzone.

W sprawie taka sytuacja ma właśnie miejsce. Wyrokami z dnia 22 września 2000 r., jw. NSA OZ w Lublinie stwierdził nieważność decyzji Prezesa GUC z dnia 20 maja 1999 r. oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji uznając, iż organ I instancji uzależnił nadanie przeznaczenia celnego importowanym towarom od przedstawienia pozwolenia wynikającego z decyzji Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej /M.P. nr 3 poz. 14/, która zdaniem Sądu nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa i nie może być podstawą prawną decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów. W związku z tym Sąd przyjął, iż decyzje organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej, zaś organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzje nieważne naruszył w sposób rażący prawo.

W przedmiotowych sprawach spór dotyczył niewykonania terminu zawitego określonego w art. 48 par. 1 pkt 2 ustawy - Kodeks celny. Podstawą wydania decyzji był wyłącznie fakt braku zgłoszenia celnego. Wobec niewykonania czynności niezbędnych do nadania towarowi przeznaczenia celnego, urząd celny będąc zobligowanym przepisem art. 53 par. 1 Kodeksu celnego do podjęcia działań mających na celu uregulowanie sytuacji towarów składowanych czasowo, zarządził zwrot towaru za granicę. Z powyższego wynika, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. nie stanowiła podstawy prawnej decyzji organów celnych.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż ustalenia dokonane przez skład orzekający w ww. wyrokach, co do niekonstytucyjności decyzji Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. stanowią wkroczenie w zakres kompetencji Trybunału Konstytucyjnego i nie mieszczą się w granicach zasady, o której mowa w przepisie art. 178 par. 1 Konstytucji, Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał, iż wyroków tych nie można zaakceptować, gdyż naruszają przepisy prawa w stopniu rażącym. Zasadność powyższego twierdzenia potwierdziła uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. FPS 12/00. W uzasadnieniu powyższej uchwały skład orzekający stwierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny /Dz.U. nr 157 poz. 1027/ stanowi akt administracyjny, a nie normatywny. Ustanowienie środka ochronnego odnosi się, bowiem do konkretnej sytuacji /sprawy/ i jest efektem procesu stosowania prawa, a nie efektem procesu stanowienia prawa.

Podkreślenia wymaga również fakt, iż w sprawach zbliżonych pod względem faktycznym i prawnym do niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargi wniesione przez Przedsiębiorstwo "H." spółka z o.o. na decyzję Prezesa GUC utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji, które nakazywały cofnięcie towaru za granicę. Sąd nie podnosił przy tym niekonstytucyjności decyzji Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z towarem klasyfikowanym do kodów PCN 2701 12 90 0 i PCN 2701 19 00 0, którego objęcie wnioskowaną procedurą możliwe jest wyłącznie na podstawie pozwolenia Ministra Gospodarki. Z powyższego wynika, rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy i wydanie decyzji musi być rozpatrywane w kontekście obowiązywania decyzji Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r.

Wobec odmiennych stanowisk sądów, co do zgodności z konstytucją przedmiotowej decyzji koniecznym jest, aby zagadnienie to zostało prawomocnie przesądzone wyrokiem Sądu Najwyższego.

Skargę na powyższe postanowienie wniosło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." Spółka z o.o. w E. domagając się stwierdzenia nieważności tego postanowienia, zarzucając naruszenie;

- przepisów art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

- zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa,

- zasady wynikającej z art. 125 Ordynacji podatkowej, która nakłada na organy celne obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko, przy posługiwaniu się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia,

- art. 207 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez organ celny poprzez niezakończenie trwającego postępowania w sprawie w danej instancji decyzją,

- art. 165 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w toczącej się już sprawie,

- art. 201 Ordynacji podatkowej poprzez zawieszenie postępowania celnego powołując się na ewentualną możliwość wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego w sytuacji wyjaśnienia wszystkich zagadnień w zakończonym już postępowaniu przed NSA,

- art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym poprzez nierespektowanie wiążącego wyroku NSA wydanego w sprawie,

- art. 49 ust. 5 ustawy o NSA poprzez niezastosowanie się do uchwały siedmiu sędziów NSA.

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że wobec nieuznania w toczącym się postępowaniu korzystnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w tej konkretnej sprawie stan taki powoduje uznanie postępowania przez organ celny za postępowanie stronnicze i sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzający naruszenie prawa poprzez odmowę w formie decyzji dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowanego węgla kamiennego opartej na niestanowiącej do tego podstawie prawnej wynikającej z decyzji Ministra Gospodarki podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Urząd Celny po bezpodstawnym ponownym wszczęciu postępowania, w dniu 5 grudnia 2000 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania celnego powołując się na art. 201 par. 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 201 par. 1 Ordynacji podatkowej organ celny zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodnie ze stanowiskiem dotyczącym prejuducjalności należy przytoczyć definicje zagadnienia wstępnego przytoczonego przez B. Graczyka w publikacji pt.: "O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym" Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego Seria 1, 1965 r., nr 35, str. 91 i 92, zgodnie, z którą pod tym pojęciem rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania /tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpił/, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem /element stosunku czasowego/ prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedź, co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne.

Z przytoczonej definicji zagadnienia wstępnego wynika, że przepis art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na który powołał się w postanowieniu Urząd Celny w przedmiotowej sprawie jest nie do zastosowania, ponieważ zagadnienie będące przedmiotem toczącego się od dawna postępowania celnego zostało w dokładny sposób rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny na właściwej drodze używając stylistyki autora definicji.

Ponadto zgodnie z pozostałymi przepisami dotyczącymi zawieszenia postępowania ze względu na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd przepisy te wskazują, że organ celny wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. W przypadku gdy w wyznaczonym przez organ celny terminie strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, urząd wystąpi z tym wnioskiem samodzielnie. Niestety do dzisiejszego dnia żadna z tych czynności nie została podjęta przez organ celny, co potwierdza stanowisko, że prawdopodobnie sam organ celny doszedł do wniosku, iż podjęcie decyzji wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania było pochopne i przedwczesne.

Na końcu uzasadnienia do postanowienia zamieszczono informację, dlaczego Urząd Celny uznał za właściwe zawieszenie postępowania. Wynika z tego fragmentu uzasadnienia, że jest możliwy przypadek wniesienia rewizji nadzwyczajnej przez Prezesa Sądu Najwyższego na wniosek Prezesa głównego Urzędu Celnego. Należy zwrócić uwagę, że ewentualna możliwość wniesienia rewizji nadzwyczajnej jest możliwa w odniesieniu do każdego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, co nie powoduje w tej sytuacji w każdym przypadku zawieszenia toczącego się postępowania. Przypomnienia wymaga w tym miejscu, że zawieszenie postępowania zgodnie z art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej następuje obligatoryjnie przez organ celny, jeżeli spełnione są ku temu określone w tym przepisie przesłanki. Przesłanką taką jednak na pewno nie jest fakultatywna możliwość wniesienia rewizji nadzwyczajnej przez określone w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym podmioty. W przeciwnym wypadku wszystkie postępowania ulegałyby zawieszeniu.

Na przedmiotowe postanowienie o zawieszeniu postępowania pełnomocnik strony wniósł zażalenie do Głównego Urzędu Ceł za pośrednictwem Urzędu Celnego w B.-P. W zażaleniu na postanowienie dość szczegółowo przedstawiono niezgodność z prawem wydanych postanowień, a w szczególności postanowienia o wszczęciu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to zostało już wszczęte kilkanaście miesięcy wcześniej. Zgodnie z postępowaniem celnym Urząd Celny w B.-P. miał 30 dni na podjęcie odpowiednich kroków celem uchylenia wydanych przez siebie postanowień. Niestety uznał, że wszystko jest w porządku i przekazał akta Głównemu Urzędowi Ceł. Organ odwoławczy po zapoznaniu się ze sprawą wydał w dniu 7 lutego 2001 r. postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zgodnie z uzasadnieniem do tego postanowienia Główny Urząd Ceł pominął dotychczasowy stan faktyczny sprawy, ograniczając się do stanu od wydania postanowienia o wszczęciu postępowania.

Ponadto odnosząc się do wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków Główny Urząd Ceł stwierdził, że ustalenia dokonane przez skład orzekający w wyrokach, co do niekonstytucyjności decyzji Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. stanowią wkroczenie w zakres kompetencji Trybunału Konstytucyjnego i nie mieszczą się w granicach zasady, o której mowa w przepisie art. 178 par. 1 Konstytucji. Prezes głównego Urzędu Ceł uznał, iż wyroków tych nie można zaakceptować, gdyż naruszają przepisy prawa w stopniu rażącym.

Wynika z tego fragmentu uzasadnienia, że nie dość, że urzędy celne nie mają zamiaru zastosować się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jeszcze oficjalnie dokonują krytyki merytorycznych przesłanek orzekania wskazując niekompetencję i bezzasadność przesłanek, jakimi kierował się skład orzekający w Ośrodku Zamiejscowym Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Takie postępowanie organów celnych wskazuje na ewidentne naruszenie wszelkich zasad prowadzenia postępowania zarówno z punktu widzenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jak również ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek strony poprzez złożenie przez stronę zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu według SAD (...) z dnia 21 listopada 2000 r. węgla kamiennego w ilości 7.944.200 kg. W wyniku tego zgłoszenia organ celny wszczął postępowanie postanowieniem z 23 listopada 2000 r., które w tej samej dacie zostało doręczone stronie w tej samej dacie. Nie przeprowadzając jakichkolwiek czynności w sprawie organ celny zawiesił to postępowanie na podstawie art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej podając w jego uzasadnieniu, iż nie zgadza się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w sprawach: I SA/Lu 642-648/99 i w przypadku wniesienia rewizji nadzwyczajnej przez Prezesa Sądu Najwyższego na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ceł może spowodować nieodwracalne skutki w tej sprawie. Oceniając zasadność skargi należałoby rozważyć czy postępowanie organów celnych było prawidłowe. Bezspornym jest, iż strona złożyła zgłoszenie celne w formie pisemnej.

Zgodnie z art. 3 par. 1 pkt 24 Kodeksu celnego zgłoszeniem celnym jest czynność, poprzez którą osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedurą, bowiem art. 60 par. 1 Kodeksu celnego stanowi, iż każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej procedury. Ustawowa definicja zgłoszenia celnego określonego ww. art. 3 par. 1 pkt 24 powoduje z mocy prawa określone w art. 65 par. 3 Kodeksu celnego skutki prawne co świadczyłoby o materialnoprawnym charakterze zgłoszenia celnego.

Organ celny zgodnie z art. 65 par. 1 Kodeksu celnego przyjmuje zgłoszenie celne, a następnie na wniosek strony wydaje decyzję lub z urzędu może wydać decyzję o określonej treści zgodnie z art. 65 par. 4 Kodeksu celnego w terminie nie dłuższym niż 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego /art. 65 par. 5 Kodeksu celnego/.

W sytuacji, gdy zgłoszenie celne nie odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 64 par. 1 par. 2 Kodeksu celnego organ odmawia jego przyjęcia wskazując przyczyny odmowy w formie pisemnej /art. 64 par. 3 Kodeksu celnego/. Podnieść w tym miejscu należy, iż ustawodawca nie wskazuje, iż ma to być decyzja, lecz mówi o formie pisemnej, która odnosiłaby się do przyczyn odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego. Mogłoby to świadczyć o tym, że odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego nie może być załatwiona w formie decyzji, bowiem ustawa Kodeksu celnego tego nie przewiduje.

Powyższe rozwiązanie prawne dokonane na użytek stosunków prawno-celnych, co wynikałoby z art. 1 Kodeksu celnego jest samoistnym uregulowaniem prawnym podobnym do uregulowań prawnych zawartych w art. 169 par. 1 Ordynacji podatkowej czy art. 64 par. 1 i par. 2 Kpa.

Z akt sprawy nie wynika, aby organ celny odmówił przyjęcia zgłoszenia celnego, co świadczyłoby, iż odpowiadało ono wymogom określonym w art. 64 Kodeksu celnego a więc w rozumieniu art. 65 par. 1 Kodeksu celnego przyjął zgłoszenie celne i wobec żądania strony dopuszczenia towaru celnego do obrotu na polskim obszarze celnym zobligowany był wydać decyzję uznającą zgłoszenie celne za prawidłowe lub uznające zgłoszenie celne za nieprawidłowe z konsekwencjami wynikającymi z art. 65 par. 4 ust. 2 lit. "a" lub "b".

W kwestii wydawania decyzji przez organ celny miałyby zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej poprzez art. 262 Kodeksu celnego bowiem przepisy tego Kodeksu w tym zakresie nie posiadają odrębnych uregulowań, a więc również postępowania wyjaśniającego, dowodowego w tym również przepisy dotyczące zawieszenia postępowania celnego.

Powołana przez organy celne podstawa zawieszenia postępowania w ocenie Sądu jest niezasadna. Wprawdzie w ww. sprawach Naczelny Sąd Administracyjny wyraził określony pogląd prawny, którym jest związany na podstawie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ do czasu uchylenia tego wyroku. Pogląd prawny wyrażony w tym wyroku wiąże również w tych sprawach organ.

Przedmiotowa sprawa nie była uprzednio rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny i w związku z tym organ nie jest związany w tej sprawie poglądem prawnym wyrażonym przez NSA w sprawach uprzednio rozstrzygniętych. Hipotetyczny zamiar wniesienia rewizji nadzwyczajnej bądź też samo wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w innej sprawie, ponieważ nie jest to rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Rozpoznanie sprawy niniejszej i wydanie decyzji w trybie art. 65 par. 4 Kodeksu celnego nie jest uzależnione od wniesienia rewizji nadzwyczajnej w innej sprawie jakkolwiek niewątpliwie ewentualny wyrok Sądu Najwyższego może być bardzo "przydatny" organowi do załatwienia sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia jednak takie okoliczności nie stanowią podstawy zawieszenia w tej sprawie i dlatego należało podzielić zarzuty skargi w tym zakresie i uchylić postanowienia obu instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ww. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i orzec o kosztach postępowania w oparciu o art. 55 ust. 1 tejże ustawy.