Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 400/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 17 pkt 1-13, art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 64 ust. 3, art. 87
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. W. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] stycznia 2012 r. Rada Gminy K. (dalej Rada Gminy) działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp; obecnie t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 647), art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 142, poz. 1592 ze zm., dalej usg) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości P. – obręb O. na obszarze działki o nr ewid. [...] (dalej uchwała z dnia [...] stycznia 2012 r.).

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. R. W. (dalej skarżący) działając na podstawie art. 101 usg wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa dokonanego powyżej opisaną uchwałą.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w uchwale z dnia [...] stycznia 2012 r. wytyczona została nieprzekraczalna linia zabudowy dla obiektów budowlanych nie przeznaczonych na pobyt ludzi, która obejmowała od strony drogi gminnej działkę na całej jej długości, z tym że na linii od publicznej drogi krajowej nr 24 do około 3/4 tej działki linię tę oznaczono na 20 m od drogi publicznej, by na końcowym odcinku oznaczyć tę linię na jedynie 6 m. Działania organów na etapie projektowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawsze zakładały pociągnięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od publicznej drogi gminnej.

Skarżący wyraził swoje zdziwienie określeniem linii zabudowy na jednej długości w dwóch jej szerokościach. Taki stan rzeczy pozostaje niezgodny z zasadami logiki, skoro na pewnym etapie działki skarżący może wznosić zabudowania blisko drogi, a klika metrów wcześniej nie. Skarżący zwrócił również uwagę, że na działce nr [...], zgodnie z jej przeznaczeniem prowadzona jest nieuciążliwa działalność gospodarcza. Wytyczanie nieprzekraczalnej linii zabudowy w tak dużej odległości od drogi publicznej narusza prawa skarżącego jako właściciela nieruchomości, ponieważ ogranicza możliwość zabudowy niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Wójt Gminy K. wyjaśnił skarżącemu, że wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 20 m od drogi gminnej nie narusza Jego prawa własności do działki o nr ewid. [...], ponieważ pozostaje do zagospodarowania pas o szerokości 75 metrów do zachodniej jej granicy. Na terenie o szerokości 20 m pomiędzy granicą działki przy drodze gminnej a nieprzekraczalną linią zabudowy można urządzić miejsca parkingowe dla samochodów i komunikację wewnętrzną niezbędną dla planowanego zagospodarowania działki. Właściciel terenu ma prawo do zagospodarowania działki, natomiast o sposobie zagospodarowania decyduje samorząd gminy zgodnie z przysługującymi uprawnieniami ustawowymi i przepisami prawa.

Wójt zwrócił następnie uwagę, że w czasie dyskusji publicznej w dniu 8 grudnia 2011 r. skarżący został poinformowany, że nieprzekraczalna linia zabudowy w południowej części działki zostanie przyjęta w odległości 20 m od granicy działki przy drodze gminnej i wówczas nie zgłosił sprzeciwu. W północnej części działki gdzie nie występuje w sąsiedztwie zabudowa mieszkaniowa ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości minimalnej, tj. 6 m.

W ocenie Wójta, w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, ponieważ zachowano procedurę planistyczną wynikającą z ustawy, a w toku dyskusji publicznej zainteresowane strony zgłosiły swoje uwagi do projektu planu. Wójt uwzględnił uwagę zgłoszoną przez A. K. oraz A. K. (dalej uczestnicy postępowania) i dlatego wprowadzono stosowną korektę do projektu planu, czemu skarżący się nie sprzeciwiał i co potwierdza protokół z ustaleń poczynionych dnia [...] grudnia 2012 roku.

Wójt wskazał również, że wystosowane przez skarżącego wezwanie jest przedwczesne, ponieważ zgodnie z §19 uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r., ustalenia dla działki nr [...] wchodzą w życie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na uchwałę z dnia 31 stycznia 2012 r. zaskarżając ją w całości oraz zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa regulujących procedurę sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to jest art. 17 upzp przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wersji odmiennej od projektu, który został wyłożony przez Wójta do wglądu i był przedmiotem dyskusji publicznej przeprowadzonej w dniu 8 grudnia 2011 roku. W ocenie skarżącego plan został uchwalony bez przeprowadzenia w stosunku do zmienionego projektu niezbędnych czynności określonych w art. 17 upzp, która to zmiana była następstwem uwzględnienia przez Wójta uwagi wniesionej przez uczestników postępowania i skutkowała, w porównaniu z pierwotnym projektem, przesunięciem nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce objętej planem z odległości 6 metrów na odległość 20 metrów od granicy działki wzdłuż przylegającej do niej gminnej drogi publicznej. Wskazane uchybienie spowodowało naruszenie interesu prawnego skarżącego, albowiem ograniczono sposób wykonywania przez Niego prawa własności gruntu objętego planem miejscowym, przez rozszerzenie w stosunku do pierwotnego projektu, wyłożonego do wglądu i dyskusji publicznej, nieprzekraczalnej linii zabudowy na części działki o numerze ewidencyjnym [...] z 6 metrów do 20 metrów licząc od granicy działki wzdłuż przylegającej do niej drogi gminnej, przy jednoczesnym pozbawieniu skarżącego uprawnienia do zapoznania się ze zmienionym projektem planu i do wniesienia uwag dotyczących jego treści,

2) art. 1 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2 upzp przez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na części działki o numerze ewidencyjnym [...] w odległości 20 metrów licząc od granicy działki wzdłuż przylegającej do niej drogi gminnej, co powoduje naruszenie interesu prawnego skarżącego, polegające na zbyt daleko idącej ingerencji w przysługujące jemu prawo własności tej działki, a to w ten sposób, że znacznie ograniczono możliwości jej wykorzystania na cele budowlane, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (w szczególności art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, t.j. Dz.U. 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm., dalej udp), nieprzekraczalna linia zabudowy powinna być tak wyznaczona, aby od krawędzi drogi gminnej nie można było posadowić budynku w odległości 6 metrów - a nie 20 - a jednocześnie żaden z czynników polityki planistycznej wskazanych w art. 1 ust. 2 upzp nie uzasadnia wyznaczania, dla działki objętej zaskarżoną uchwałą, sięgającej dalej - licząc od krawędzi drogi gminnej - nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł nadto o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, ponieważ jest to niezbędne dla wyjaśnienia powstałych w sprawie wątpliwości, a jednocześnie nie spowoduje przedłużenia postępowania.

Uzasadniając pierwszy ze sformułowanych zarzutów skarżący wyjaśnił, że zgodnie z ogłoszeniem Wójta, w dniach od [...] listopada 2011 roku do [...] grudnia 2011 r. w siedzibie Urzędu Gminy wyłożono do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt ten w części graficznej przewidywał dla działki objętej planem, a stanowiącej własność skarżącego, nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną w odległości 6 metrów od granicy działki wzdłuż przylegającej do niej gminnej drogi publicznej. Taki też projekt stał się przedmiotem przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2012 r. dyskusji publicznej.

Podczas dyskusji publicznej prowadzonej nad wyłożonym projektem planu miejscowego uwagę do niego złożyli uczestnicy postępowania, którzy domagali się wyznaczenia dla działki o numerze ewidencyjnym [...] nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości sięgającej dalej niż przewidziane w projekcie 6 metrów od granicy działki wzdłuż przylegającej drogi gminnej. W wyniku dyskusji publicznej nad projektem planu miejscowego ustalono, że zostanie on przedłożony wraz z uwagą uczestników postępowania Radzie Gminy do uchwalenia.

Rada Gminy otrzymała jednakże do uchwalenia plan miejscowy w wersji zmienionej, to jest po uwzględnieniu uwagi złożonej przez uczestników postępowania. Nowy, skierowany na sesję projekt, przewidywał dla działki objętej planem, a stanowiącej własność skarżącego na większej części jej długości nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną w odległości nie 6 metrów, ale 20 metrów od granicy działki wzdłuż przylegającej do niej gminnej drogi publicznej. Jest to w oczywisty sposób zmiana niekorzystna dla skarżącego, ponieważ prowadzi do znacznego zmniejszenia powierzchni działki, która może zostać wykorzystana na cele budowlane. Projekt przedłożony przez Wójta został przyjęty uchwałą z dnia [...] stycznia 2012 roku.

Zdaniem skarżącego, w opisanym wyżej stanie rzeczy doszło do rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 17 upzp, który reguluje w sposób szczegółowy tryb postępowania poprzedzający uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem Wójta po uwzględnieniu uwagi wniesionej przez uczestników postępowania było dokonanie w stosunku do zmienionego projektu planu zagospodarowania przestrzennego czynności planistycznych, o których mowa w art. 17 upzp, w szczególności w punktach 6-11 cytowanego przepisu.

Jedyną działką dla jakiej sporządzano zaskarżony plan miejscowy była działka o numerze ewidencyjnym [...], stanowiąca własność skarżącego. W takiej sytuacji zmiana projektu na niekorzyść właściciela przez uwzględnienie uwagi zgłoszonej przez inne osoby, mające sprzeczne interesy związane z zagospodarowaniem działki objętej planem miejscowym w ten sposób, że znacząco ograniczono wykorzystanie gruntu na cele budowlane (wyznaczono sięgającą dalej w głąb działki nieprzekraczalną linię zabudowy) jest na tyle istotną ingerencją w jego treść, zmieniającą podstawowe założenia planu, że z całą pewnością należało ponowić odpowiednie czynności, określone w art. 17 upzp, w szczególności ogłosić o wyłożeniu do wglądu zmienionego projektu, przeprowadzić nad nim dyskusję publiczną oraz umożliwić zgłaszanie uwag.

Niezależnie od powyższego zarzutu Skarżący podkreślił, że uchwała z dnia [...] stycznia 2012 r. narusza przepisy prawa materialnego. W przyjętym planie miejscowym wyznaczono dla większej części działki o numerze ewidencyjnym [...] nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 20 metrów licząc od granicy działki wzdłuż przylegającej do niej drogi gminnej. Jest to rozwiązanie arbitralne i nieuzasadnione. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawnym, który współokreśla zasady wykonywania prawa własności. Jest to prawo chronione konstytucyjnie, a wszelkie jego ograniczenia powinny być usprawiedliwione ważnym interesem publicznym. Nieprzekraczalna linia zabudowy jest bardzo istotnym parametrem planistycznym. Decyduje ona jaka część działki może być w ogóle wykorzystana na cele budowlane. Przepisy prawa regulują w jakiej odległości od zewnętrznych krawędzi dróg publicznych nie mogą być posadowione obiekty budowlane. Zgodnie z art. 43 ust. 1 udp, w przypadku dróg gminnych odległość taka powinna wynosić 6 metrów. Jak wynika z treści uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r., ustalono w niej linię nieprzekraczalnej zabudowy sięgającą aż 14 metrów dalej. W ten sposób na znacznej części działki, dla której sporządzano plan miejscowy, wyłączono możliwość wznoszenia jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Dla tak rażącej ingerencji w prawo własności gruntu nie ma uzasadnienia w przepisach upzp. Wójt w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. w lakoniczny sposób uzasadnił wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w takiej, a nie innej odległości od krawędzi przylegającej do działki drogi gminnej. Nie wiadomo w ogóle jakiemu to "interesowi społecznemu" służyć ma tak znaczące rozszerzenie obszaru działki, który nie może być zabudowany (k. 5-15 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], Przewodniczący Rady Gminy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Przewodniczący Rady Gminy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie istniała potrzeba dokonywania ani ponownego wyłożenia planu, ani umożliwienia zainteresowanym wnoszenia uwag do zmienionego projektu planu. Zmiana, która dokonana została w niniejszej sprawie nie dotyczyła zmiany przeznaczenia terenu objętego planem, a jedynie zmiany w zakresie dopuszczalnej linii zabudowy. Co więcej, zmiana ta została zawnioskowana podczas dyskusji publicznej, w której uczestniczył skarżący. Dodatkowo, podczas spotkania, które odbyło się w Urzędzie Gminy dnia [...] grudnia 2011 r. i z którego została sporządzona notatka znajdująca się w aktach sprawy, zostało wskazane, że linia zabudowy powinna być w projekcie planu przesunięta. Skarżący zgłosił w tym zakresie swój sprzeciw. W związku z tym w niniejszej sprawie interes skarżącego nie został naruszony brakiem ponownego wyłożenia zmienionego projektu planu ani nie wyznaczeniem terminu na złożenie w tym zakresie wniosków i uwag, jako że skarżący wielokrotnie miał możliwość wypowiedzenia się na ten temat, nie korzystając z tego uprawnienia na żadnym etapie postępowania.

Odnosząc się do drugiego ze sformułowanych zarzutów Przewodniczący Rady Gminy wyjaśnił, że nieprzekraczalna linia zabudowy została zmieniona z 6 m na 20 m w południowej części działki o nr ewid. [...], do pasa technologicznego linii elektroenergetycznej napowietrznej średniego napięcia. W północnej części działki gdzie nie ma sąsiedztwa zabudowy mieszkaniowej wyznaczono linię zabudowy w odległości 6 m od drogi gminnej. Zgodnie z art. 43 ust. 1 udp minimalna odległość zabudowy od drogi gminnej nie może być mniejsza niż 6 m. Uwzględniając obecne i planowane zagospodarowanie działki oraz bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej po stronie wschodniej drogi gminnej oraz złożoną uwagę przez uczestników postępowania w toku przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2011 r. w Urzędzie Gminy dyskusji publicznej, w obecności skarżącego, ustalono zmianę linii zabudowy i wyznaczono nową linię zabudowy w odległości 20 m od drogi gminnej w południowej części działki. Skarżący zgodził się z tym ustaleniem.

Przewodniczący Rady Gminy zwrócił również uwagę, że powodem wniesienia skargi w niniejszej sprawie mogą być zrealizowane niezgodnie z wydaną przez Wójta decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] oraz pozwoleniem na budowę z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], cztery silosy w odległości 6 m od drogi gminnej (k. 22-25 akt sądowych).

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie zgłosił udział pełnomocnik procesowy skarżącego podtrzymując skargę w całości oraz wnosząc o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 73 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem w niniejszej sprawie była uchwała z dnia [...] stycznia 2012 r. Jej przedmiot stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w miejscowości P. – obręb O. na obszarze działki o nr ewid. [...], należącej do skarżącego. Z treści skargi wynikało, że skarżący kwestionuje § 10 ust. 1 pkt 5 uchwały, mówiący że w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy dla terenu obiektów produkcyjnych ,składów i magazynów i terenu zabudowy usługowej, oznaczonego symbolem P/U, ustala się nieprzekraczalna linię zabudowy od granicy działki drogi gminnej w odległości 20,0 m oraz 6,0 m, zgodnie z rysunkiem planu. W tym zakresie Sąd badał uchwałę. Z wyjaśnień prowadzonych przez Sąd wynika, że dotychczas uchwała ta nie została zaskarżona.

Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 usg. Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego.

Ze wskazanym powyżej wezwaniem można wystąpić w każdym czasie. Pozostaje ono bezskuteczne wówczas, gdy wezwany organ gminy, tak jak w rozpoznawanej sprawie, wyraźnie odmówi usunięcia naruszenia prawa albo w ogóle nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie przewidzianym do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Jak zauważył NSA w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) i wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 usg, mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Z tego względu nie ma racjonalnych podstaw do wyłączenia stosowania art. 53 § 2 ppsa w przypadku wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy, z koniecznym wszakże uwzględnieniem specyficznych unormowań dotyczących wnoszenia skargi na uchwałę rady gminy. W normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania zaczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi, obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd miał na uwadze, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w terminie o którym stanowi art. 53 ppsa. Skarżący wystąpił do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 14 lutego 2012 r., które zostało doręczone do Urzędu Gminy w dniu 14 lutego 2012 r. Następnie pismem z dnia 15 marca 2012 r. Wójt udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższe wezwanie, nie podzielając argumentacji i wniosków skarżącego. Skarżący odebrał powyższą odpowiedź dnia 26 marca 2012 r. Skarga w niniejszej sprawie została nadana w urzędzie pocztowym dnia 24 kwietnia 2012 r. (k. 20 akt sądowych), tj. z zachowaniem 30-dniowego terminu o którym stanowi art. 53 §2 ppsa. Sąd nie podziela przy tym poglądu Wójta o przedwczesnym wywiedzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie, ponieważ nie istnieje regulacja prawna, która uzależniałaby skuteczność wezwania do usunięcia naruszenia prawa od wejścia w życie aktu prawa miejscowego. Skoro organ nadzoru może stwierdzić nieważność aktu prawa miejscowego zanim wejdzie on w życie, to nie ma żadnych powodów, aby w innej sytuacji stawiać podmioty legitymowane do zaskarżenia tych aktów do sądu administracyjnego, jeżeli brak jest przepisu, który ograniczałby ich uprawnienie w tym zakresie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 178, G. Jyż, w: A. Szewc, A. Jyż, Z. Pławecki, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 776). Sąd miał również na uwadze, że uchwała z dnia 31 stycznia 2012 r. nie była dotąd przedmiotem innych skarg do sądu administracyjnego, na co zwrócił uwagę w piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r. Przewodniczący Rady Gminy (k. 44 akt sądowych). Skarżący w petitum skargi wskazał, że zaskarżył uchwałę z dnia 31 stycznia 2012 r. w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Sąd miał jednak na uwadze, że zarówno z treści sformułowanych zarzutów, jak i uzasadnienia wynika, że w istocie rzeczy zaskarżony został jedynie §10 ust. 5 planu w którym ustalona została nieprzekraczalna linia zabudowy od granicy działki nr [...] wzdłuż drogi gminnej w odległości 20,0 m oraz 6,0 m zgodnie z rysunkiem planu.

Kolejnym zagadnieniem które wymagało rozważenia w niniejszym postępowaniu przed przystąpieniem przez Sąd do merytorycznego badania sprawy było określenie legitymacji czynnej skarżącego do wytoczenia skargi.

Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, że w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 usg nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 usg musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący jak sam podkreślił w uzasadnieniu skargi, miał legitymację czynną do wniesienia skargi na uchwałę z dnia 31 stycznia 2012 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczy wyłącznie działki będącej własnością skarżącego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 upzp, ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie ograniczeń co do możliwości zagospodarowania tej działki narusza interes prawny skarżącego wynikający m.in. z przysługującego jemu prawa własności.

W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, że samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza konieczności uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, lex nr 920623) NSA wskazał, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 usg zostały spełnione, to Sąd zobligowany był do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 upzp. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Procedurę planistyczną określają przepisy upzp, a w szczególności art. 17 tej ustawy. Przy czym w pierwszej kolejności wskazać należy, że w trakcie procesowania zmianie uległo brzmienie art. 17 upzp. Jednakże należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania stosownych czynności proceduralnych.

W niniejszej sprawie Rada Gminy w dniu [...] czerwca 2008 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości P. – obręb O. na obszarze działki o nr ewid. [...].

Zgodnie z art. 17 pkt 1 upzp Wójt ogłosił w prasie lokalnej (Wiadomości Gospodarcze Strona Ogłoszeniowa z dnia 24 czerwca 2009 r.) oraz w drodze obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Określono również termin składania wniosków do tego planu w terminie 21 dni od daty ukazania się ogłoszenia. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Sołectwa w terminie od 19 czerwca 2009 r. do dnia 22 lipca 2009 r.

Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 upzp Wójt zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu do ich wniesienia. Zawiadomienie to skierowano do: Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Starosty Międzychodzkiego, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., Wojewody Wielkopolskiego, Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego, Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Delegatury ABW w Poznaniu, Komendy Wojewódzkiej Policji, Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, Regionalnego zarządu Gospodarki Wodnej, Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zakładu Obsługi Mienia samorządowego, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu, Polskich Sieci Elektroenergetycznych Zachód S.A., Grupy Energetycznej Enea S.A., A. System Sp. z o.o., Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o., PGNIG S.A. oddział w Zielonej Górze, Telekomunikacji Polskiej S.A., Sołtysa sołectwa K., Sołtysa sołectwa R.

W toku postępowania wpłynęły wnioski od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w M., Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P., Polskich Sieci Elektroenergetycznych – Zachód S.A., Operatora Gazociągów Przemysłowych GAZ-SYSTEM S.A., Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu, Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A., Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Następnie Wójt działając w oparciu o art. 17 pkt 6 i 7 upzp zwrócił się o uzgodnienie projektu miejscowego planu z Gminną Komisją Urbanistyczno-Architektoniczną, Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Zespołem Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego, Wojewódzkim Sztabem Wojskowym, Delegaturą ABW w Poznaniu, Komendą Wojewódzką Policji w Poznaniu, Komendą Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Wojewódzkim zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zakładem Obsługi Mienia Samorządowego, Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich w Poznaniu, Starostwem Powiatowym w M., Polskimi Sieciami Elektroenergetycznymi – Zachód S.A., Grupą Energetyczną Enea S.A., A. System Sp. z o.o. w Poznaniu, Wielkopolską Spółką Gazownictwa Sp. z o.o., PGNIG S.A. Oddział w Zielonej Górze, Telekomunikacją Polską S.A., Urzędem Komunikacji Elektronicznej, Wielkopolskim Urzędem Wojewódzkim Wydział Infrastruktury i Rolnictwa, Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w M., Wielkopolskim Urzędem Marszałkowskim, Nadodrzańskim Oddziałem Straży Granicznej.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], opinię w sprawie wyraziła Wielkopolska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. wskazując, że budowa oraz przyłączenie podmiotów do sieci gazowej będzie możliwe w przypadku, gdy zaistnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i odbioru.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. poinformowało, że otrzymane projekty zaopiniowało bez uwag.

Wojewoda Wielkopolski pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uzgodnił projekt planu w zakresie zadań rządowych.

Uwagi do projektu planu zgłoszone zostały przez Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną w protokole z dnia [...] listopada 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], projekt planu został uzgodniony przez Starostę Międzychodzkiego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], projekt planu uzgodniony został przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...],[...], projekt planu uzgodniony został przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], projekt planu uzgodniony został przez Wojewódzkiego Szefa Sztabu Wojskowego w Poznaniu.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], projekt planu uzgodniony został przez Zarząd Powiatu.

Uwagi do projektu planu pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], wniesione zostały przez Operatora Gazociągów Przesyłowych A. S.A.,

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uwagi do projektu planu zgłoszone zostały przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], o nie zajmowaniu stanowiska w sprawie orzekł Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Poznaniu.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Polskie Sieci Elektroenergetyczne – Zachód S.A. poinformowały o nie wniesieniu uwag do planu.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], znak [...], projekt planu uzgodniony został przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Poznaniu.

Postanowieniem dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Dyrektor Regionalnego zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu orzekł o zwrocie Wójtowi wniosku o uzgodnienie projektu planu z uwagi na to, że nie dotyczy on stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], projekt planu został uzgodniony przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w M..

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], projekt planu został uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M..

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], pw, projekt planu został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.

Następnie Wójt obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy zawiadomił o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozami oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Gminy w dniach od 24.11.2011 r. do dnia 15.12.2011 r. Ogłoszenie o tożsamej treści ukazało się również w "Tygodniu Międzychodzko-Sierakowskim" dnia 16 listopada 2011 r. oraz na tablicy ogłoszeń Sołectwa.

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. uwagi do projektu planu wniesione zostały przez uczestników postępowania.

W dniu [...] grudnia 2011 r. odbyła się publiczna dyskusja nad projektem planu miejscowego w której udział wziął m. in. skarżący oraz uczestnicy postępowania. Rezultatem dyskusji jest spisany przez uczestników protokół ustaleń.

W 2011 r. sporządzona została również prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Sporządzona została również prognoza oddziaływania na środowisko.

W dniu [...] stycznia 2012 r. Rada Gminy K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości P. – obręb O. na obszarze działki o nr ewid. [...].

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że organ zachował określoną w art. 17 upzp procedurę.

Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w skardze odnoszących się do naruszenia zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważanie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji z interesami prywatnymi.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 upzp ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina przez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa.

Zwrócić również należy uwagę, że planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 14 ust. 8 upzp), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 upzp).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że z mocy przepisów obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina jest uprawniona do ustalania przeznaczenia terenów pod określone funkcje, określania sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy i dokonuje tego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 14 upzp). To uprawnienie gminy - doktrynalnie określane jako władztwo planistyczne - nie oznacza jednak dowolności przyjętych rozwiązań planistycznych. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd 698/11, baza orzeczeń NSA). Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw właścicielskich powinna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu.

Zatem za prawnie wadliwe ustalenia planu uznaje się zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. W każdym bowiem przypadku w odniesieniu do konkretnego przyjętego rozwiązania planistycznego gmina musi wykazać jego celowość i zasadność z punktu widzenia interesu publicznego, bądź z punktu widzenia interesu określonej grupy społecznej. W sytuacji gdy słuszność danego ustalenia planistycznego nie zostanie wykazana przez gminę, naraża się ona na zarzut dowolności i arbitralności przyjętego rozwiązania, a to z kolei uzasadnia wniosek o nadużyciu czy przekroczeniu granic władztwa planistycznego.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na uwadze, że co prawda prawo własności, mimo że konstytucyjnie chronione, nie jest prawem bezwzględnym. Art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie istota prawa własności nie została naruszona. Zarówno z odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i z odpowiedzi na skargę wynika w sposób czytelny, że wyznaczenie linii zabudowy w odległości 20 metrów od drogi jest uzasadnione obecnym oraz planowanym zagospodarowaniem działki skarżącego, obejmującym obecną oraz przyszłą działalność gospodarczą. Z tego względu Rada Gminy zasadnie uwzględniając bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej dostrzegła tym samym prawo do swobodnego korzystania z własności należącej do uczestników postępowania, a wyznaczona linia zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych stanowi w istocie rzeczy kompromis pomiędzy uprawnieniami właścicielskimi do nieruchomości skarżącego oraz uczestników postępowania.

W sprawie nie znajdował również uzasadnienia zarzut naruszenia procedury planistycznej polegający na braku ponowienia czynności procesowych o których stanowi art. 17 upzp, w związku z uwzględnioną uwagą zgłoszoną przez uczestników postępowania, a dotyczącą wspomnianego powyżej przesunięcia linii zabudowy w miejscowym planie z 6 do 20 metrów od granicy działki wzdłuż drogi gminnej, o czym stanowi §10 ust. 5 uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. Należy zwrócić uwagę, że w sytuacji wprowadzenia zmian do projektu planu miejscowego ustawodawca w art. 17 pkt 13 stanowi o konieczności ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie. Obowiązek ten powiązany został z koniecznością rozważenia zasadności ponowienia procedury planistycznej przez użycie niedookreślonego sformułowania – w niezbędnym zakresie, tzn. nie w każdym przypadku, a tylko takim, gdy dokonane zmiany mają znaczący wpływ z punktu widzenia przeprowadzonych już czynności planistycznych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1435/11, lex nr 1070332, że przy interpretacji art. 17 pkt 13 w zw. z art. 19 ust. 1 upzp trzeba mieć na uwadze charakter prawny tych uwag wnoszonych do projektu planu. Gdy są to uwagi o charakterze indywidualnym, zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, to jako takie mogą być uwzględniane przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta w trybie art. 17 pkt 13 upzp tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, gdy mamy do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta, powodują, że ci którzy są w opozycji do zmian, tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan (zob. też wyrok NSA z dnia 01.07.2010 r., sygn. akt II OSK 905/10, lex nr 673894, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1667/07, lex nr 460515, wyrok NSA z dnia 03.10.2008 r., sygn. akt II OSK 367/08, lex nr 511474). W niniejszej sprawie uwaga zgłoszona przez uczestników postępowania miała charakter skonkretyzowany i jednostkowy. Skarżący odniósł się do tej uwagi podczas dyskusji publicznej poświęconej rozwiązaniom przyjętym w projekcie miejscowego planu, która miała miejsce dnia [...] grudnia 2011 r. Ustalenia poczynione podczas powyżej opisanej dyskusji zostały następnie utrwalone w protokole podpisanym przez Wójta, w którego pkt 5 skarżący wyraził zgodę na propozycję przedstawionego projektu planu potwierdzając, że na pozostałej części działki będzie mógł prowadzić działalność w formie budowy stacji paliw. Poza tym Sąd miał na uwadze, że modyfikacja linii zabudowy w uchwale z dnia [...] stycznia 2012 r. nie dotyczy interesu prawnego nikogo innego poza skarżącym. Innymi słowy, ponowne przeprowadzanie procedury uzgodnieniowej w sytuacji, gdy bezpośrednio zainteresowanym wprowadzoną do planu zmianą był tylko skarżący, który miał możliwość odniesienia się do zaproponowanej zmiany, byłoby ze wszech miar niecelowe oraz sprzeczne nie tylko z zasadami logiki, lecz również koniecznością zakończenia postępowania planistycznego w rozsądnym terminie. Rada Gminy nie naruszyła zatem art. 17 pkt 13 w zw. z art. 19 ust. 1 upzp, ponieważ w niniejszej sprawie nie zaistniała niezbędna potrzeba ponowienia czynności o których stanowi art. 17 upzp. Ponadto podkreślić należy ,że sporządzony przez Radę Gminy plan nie narusza obowiązującego dla terenu nim objętego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2002 roku wraz ze zmianami – co podlegało przez Sąd badaniu z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.

MZ