Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 138/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Pochopin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skarg R. C., F. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 28 października 2021 r. nr WINB.WOA.7721.434.2021.KC w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym oddala skargi.


UZASADNIENIE

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (ŚWINB) decyzją nr WINB.W0K7721.434.2021. z dnia 28 października 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. — dalej "k.p.a.".) oraz art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm. — dalej "P.b."), po rozpatrzeniu odwołania R. C. i F. C. od decyzji nr [...] z dnia 31 sierpnia 2021 r., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (PINB), umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S., oraz zażalenia F. C. na postanowienie nr [...] z dnia 30 lipca 2021 r., PINB odmawiającego F. C. uznania za stronę toczącego się postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu w pkt 1) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości; w pkt 2) umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania R. C.; w pkt 3) uchylił w całości postanowienie PINB nr [...] z dnia 30 lipca 2021 r.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. do PINB wpłynęło zawiadomienie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego, znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S. na szkolę tańca "A." (szkoła tańca). Zgodnie z treścią pisma nie dopełniono formalności, związanych ze zmianą sposobu użytkowania wskazanego lokalu użytkowego. W ocenie autora pisma funkcjonowanie szkoły tańca powoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu oraz drgań.

W dniu 18 stycznia 2018 r. przeprowadzono czynności kontrolne w sprawie użytkowania pomieszczeń pierwszego piętra na szkołę tańca. Zgodnie z treścią protokołu kontroli szkoła tańca zaczęła użytkować pomieszczenia w budynku przy ul. [...] w S. na podstawie umowy najmu z dnia 28 października 2016 r. zawartą z właścicielem przedmiotowego lokalu – Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w S. (także SM). Prace adaptacyjne wykonane w lokalu obejmowały zmianę układu ścian działowych kartonowo-gipsowych, wymianę pokrycia podłóg z płytek ceramicznych na panele, malowanie ścian oraz przeróbki sufitu podwieszanego, z uwagi na zmianę układu pomieszczeń. Podczas wyżej wskazanych prac nie ingerowano w elementy konstrukcyjne budynku takie jak ściany nośne lub stropy. Zgodnie z wynikami kontroli nakazano dostosować balustrady w pomieszczeniach szkoty tańca do wysokości 110 cm ze względu na bezpieczeństwo dzieci, co zostało wykonane. Przedłożona dokumentacji kontroli okresowych oraz oględziny elementów konstrukcyjnych lokalu nie ujawniły żadnych nieprawidłowości lub uszkodzeń, które byłyby podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia 17 stycznia 2019 r. nr [...], PINB umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu.

Decyzją z dnia 2 kwietnia 2019 r., nr WINB.W0A.7721.82.2019.MB, ŚWINB, po rozpatrzeniu odwołania R. C., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w całości temu organowi. Podstawą uchylenia było niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy poprzez niezbadanie zasobów archiwalnych Urzędu Miejskiego w S. celem określenia ostatniego legalnego sposobu użytkowania lokalu użytkowego, brak odniesienia się do treści art. 71 P.b., niezbadanie hałasu generowanego przez szkołę tańca oraz brak uwzględnienia treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej.

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach o sygn. akt II SA/GI 657/19 oddalił sprzeciw Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. od decyzji ŚWINB z dnia 2 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż słusznie organ odwoławczy zastosował instytucję art. 138 § 2 k.p.a., albowiem przeprowadzone przez PINB postępowanie wyjaśniające było niepełne.

Ponownie rozpatrując sprawę PINB pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. wystąpił do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej UM w S. w celu uzyskania dokumentacji archiwalnej, związanej z przebudową oraz sposobem użytkowania lokalu przy ul. [...] w S.

W odpowiedzi na powyższe w dniu 15 maja 2019 r. uzyskano dostęp do dokumentacji archiwalnej, zgodnie z którą przedmiotowy lokal był wcześniej użytkowany jako szkoła języków obcych E. Prace adaptacyjne związane z powstaniem szkoły językowej oraz powiększeniem powierzchni handlowej salonu obejmowały usunięcie ściany działowej oraz wzmocnienie stropu. Poza wskazanymi pracami nie ingerowano w elementy konstrukcyjne budynku. Prace adaptacyjne wykonano w oparciu o projekt ze stycznia 1998 r., który stanowi załącznik do decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 11 września 1998 r. oraz projekt z października 1999 r., który stanowi załącznik do decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 10 lutego 2000 r.

Zawiadomieniem z dnia 25 listopada 2019 r. PINB w S. wyznaczył termin kontroli lokalu użytkowego w celu porównania go z ostatnim legalnym stanem oraz sposobem użytkowania, w oparciu o dokumentację archiwalną uzyskaną z Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej UM w S. Jednocześnie zobowiązano najemcę lokalu do przedłożenia oceny technicznej lokalu oraz wyników badań poziomu hałasu generowanego przez szkołę tańca.

Pismem z dnia 3 grudnia 2019 r. najemca oświadczył, iż wykonanie badania hałasu wiąże się z koniecznością usunięcia lokatorów z budynku w okresie wykonywania pomiarów. Najemca nie jest uprawniony do takich działań, a bez ich podjęcia badania hałasu nie będą miarodajne.

W dniu 15 grudnia 2019 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne lokalu, w którym funkcjonuje szkoła tańca. Zgodnie z treścią protokołu prace adaptacyjne związane z rozpoczęciem działalności szkoły tańca obejmowały zmianę układu pomieszczeń poprzez wyburzenie i postawienie nowych ścian działowych. Nie stwierdzono ingerencji w elementy konstrukcyjne, nie ujawniły się również żadne uszkodzenia, które mogłyby być spowodowane działalnością szkoły tańca. Do akt sprawy przedłożono również ocenę techniczną stropu nad parterem z grudnia 2019r., wykonaną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Zgodnie z treścią oceny zastosowane rozwiązania techniczne zapewniają odpowiednią nośność konstrukcji dla aktualnego sposobu użytkowania lokalu.

Pismem z dnia 2 lipca 2020 r. PINB zwrócił się do SM z zapytaniem, czy planowane jest zlecenie dokonania pomiarów hałasu związanego z działalnością szkoły tańca. W odpowiedzi SM poinformowała, iż nie planuje zlecenia takich badań. SM w przeciągu ostatnich miesięcy nie otrzymywała żadnych zgłoszeń w sprawie uciążliwości powodowanych funkcjonowaniem szkoły tańca.

Według oświadczenia przedstawicieli SM oraz szkoły tańca przeszkodą do wykonania miarodajnych pomiarów hałasu jest sąsiedztwo tramwaju, ruchliwej drogi oraz brak możliwości opróżnienia lokali sąsiednich.

Wezwaniem z dnia 12 października 2020 r. organ I instancji zwrócił się z zapytaniem do mieszkańców budynku przy ul. [...] w S. w sprawie uciążliwości generowanych przez szkołę tańca. W odpowiedzi J. i R. G. w piśmie z dnia 26 października 2020 r. oświadczyli, iż szkoła generuje hałas w budynku, który jest słyszalny w ich lokalu przy ul. [...] w S. SM w piśmie z dnia 22 października 2020 r. oświadczyła, iż mieszkańcy w przeciągu ostatnich miesięcy nie zgłaszali uciążliwości związanych z funkcjonowaniem szkoły. W ocenie SM otoczenie budynku w postaci tramwaju oraz ruchu ulicznego generuje większy hałas i drgania niż szkoła tańca. Ponadto z oświadczenia właściciela szkoły tańca wynika, że wykonywane rodzaje tańca nie są skoczne i nie powinny powodować uciążliwości dla mieszkańców budynku. Wraz z pismem SM załączyła wykaz lokali wraz z ich lokalizacją oznaczoną na elewacji budynku.

W dniu 12 maja 2021 r. przeprowadzono przesłuchanie reprezentującego szkołę tańca A. S. Przedłożył on do akt sprawy korespondencję mailową, którą prowadził z firmą zajmującą się badaniami akustycznymi. Z ustaleń organu I instancji wynika, iż szkoła tańca nie korzysta ze specjalistycznego nagłośnienia. Muzyka podczas zajęć odtwarzana jest ze zwykłego konsumenckiego kina domowego, z którego można korzystać w lokalu mieszkalnym. W okresie funkcjonowania szkoły tańca, ani mieszkańcy, ani SM nie zwracali się z uwagami, dotyczącymi hałasu spowodowanego prowadzeniem działalności. Zgodnie z treścią protokołu służbowego z dnia 7 czerwca 2021 r. R. C. oświadczyła, iż nie zgadza się z prowadzeniem postępowania w sprawie nadmiernego hałasu. W jej ocenie postępowanie powinno toczyć się w zakresie zmiany sposobu użytkowania lokalu na pierwszym piętrze, czego skutkiem są drgania i hałas.

Pismem z dnia 16 czerwca 2021 r. F. C. wniosła o dopuszczenie do udziału w prowadzonym postępowaniu na prawach strony, z uwagi na posiadane własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. Postanowieniem nr [...] z dnia 30 lipca 2021 r., PINB odmówił uwzględnienia wniosku wskazując, iż członkom spółdzielni mieszkaniowej, w tym dysponującym własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu, co do zasady nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że stroną jest zwykle spółdzielnia mieszkaniowa, która posiada tytuł prawny do nieruchomości, natomiast reprezentowanie spółdzielni na zewnątrz odbywa się przez jej organy (zarząd). W ocenie PINB we wniosku nie wykazano indywidualnego interesu prawnego, który uzasadniałby dopuszczenie F. C. jako strony niniejszego postępowania. Jednocześnie wniosek o dopuszczenie do postępowania na prawach strony złożyła M. K., która legitymuje się prawem własności do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w S. Postanowieniem nr [...] z dnia 11 sierpnia 2021 r. PINB, dopuścił M. K. do postępowania na prawach strony.

Pismem z dnia 17 czerwca 2021 r. SM przedłożyła w PINB komplet dokumentów dotyczących przedmiotowego lokalu użytkowego, zgodnie z którą lokal użytkowy był wykorzystywany od 1992 r. przez E. Sp. z o.o. na potrzeby szkoły językowej oraz księgarni. Następnie od 2012 r. kolejny najemca prowadził w przedmiotowym lokalu salon kosmetyczno-fryzjerski. Umowa najmu na potrzeby szkoły tańca została zawarta w dniu 28 października 2016 r.

Przedstawiciele szkoły tańca pismem z dnia 5 lipca 2021 r. oświadczyli, iż zakres robót wykonanych w lokalu obejmował prace adaptacyjne, które nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Ilość osób znajdujących się na zajęciach mieści się w granicach od 5 do 15. Zajęcia prowadzone w przedmiotowym lokalu użytkowym obejmują balet, latino, bachatę oraz taniec towarzyski. Tańce te nie są skoczne i nie generują podczas zajęć większego hałasu lub drgań. Ograniczono zajęcia z tańca cheerleeaders oraz hip-hop oraz zmieniono sposób nagłośnienia na 4 punktowy w celu zmniejszenia ewentualnych drgań lub hałasu związanego z prowadzoną działalnością.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pismem z dnia 20 lipca 2021 r. poinformował, iż zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa, Państwowa Inspekcja Sanitarna nie wykonuje pomiarów drgań, przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. SM poinformowała, iż podtrzymuje swoje stanowisko o braku przesłanek do stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Zwróciła uwagę, iż budynek był oddawany do użytkowania w roku 1977. Pierwotnym przeznaczeniem lokalu użytkowego na pierwszym piętrze była sala konsumpcyjna, w której odbywały się imprezy taneczne. Natomiast na parterze prowadzono salon sprzedaży. Na potwierdzenie swoich twierdzeń wraz z pismem załączono kopie archiwalnych dokumentów, które obejmują umowę najmu lokalu użytkowego z dnia 28 października 1977 r., rzut parteru oraz piętra.

W dniu 31 sierpnia 2021 r. PINB wydał decyzję nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S. PINB wskazał, iż zestawienie wcześniejszego sposobu użytkowania lokalu z aktualnym nie daje przesłanek do stwierdzenia, iż doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Nie sposób uznać, aby szkoła tańca zmieniała w istotny sposób warunki wskazane w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., które dotyczą bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego lub ochrony środowiska w porównaniu do wcześniejszego sposobu użytkowania

Odwołanie od decyzji PINB wniosła R. C. oraz F. C. Jednocześnie F. C. zakwestionowała wydane przez PINB postanowienie nr [...] z dnia 30 lipca 2021 r.

W odwołaniu R. C. wskazała, iż wbrew twierdzeniom PINB posiada w prowadzonym postępowaniu przymiot strony.

ŚWINB, po rozpatrzeniu odwołania R. C. i F. C. od decyzji PINB z dnia 31 sierpnia 2021 r. oraz zażalenia F. C. na postanowienie PINB z dnia 30 lipca 2021 r., odmawiającego F. C. uznania za stronę toczącego się postępowania we wskazanej sprawie w pkt 1) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości; w pkt 2) umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania R. C.; w pkt 3) uchylił w całości postanowienie PINB nr [...] z dnia 30 lipca 2021 r.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Po dokonaniu analizy zgromadzonych akt sprawy oraz zapoznaniu się z zarzutami i twierdzeniami podnoszonymi w odwołaniu, ŚWINB w pierwszej kolejności wskazał, że z uwagi na nowelizację Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., w ustalonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy — Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 471), zgodnie z którym do spraw rozpoznawanych na podstawie Prawa budowlanego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej - wskazane w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, tj. w ustalonym stanie faktycznym sprawy przepisy Prawa budowlanego — tekst jednolity z dnia 7 lipca 2020 r.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z procedurą administracyjną, a także z Prawem budowlanym, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie prowadzone przez PINB dotyczyło sprawdzenia czy doszło do zmiany sposobu użytkowania lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S. Przytoczył brzmienie art. 71 ust. 1 P.b., art. 71 ust. 2 P.b. oraz art. 71a P.b. dotyczących zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

ŚWINB zauważył, iż w przedmiotowej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/GI 657/19. Skutkiem powyższego istnieje zakaz w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego formułowania nowych ocen prawnych -sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a organ zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego rozstrzygnięcia.

W prowadzonym ponownie postępowaniu PINB przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, którego efektem było ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania, a które to ustalenia ŚWINB uważa za prawidłowe. PINB określił ostatni legalny sposób użytkowania spornego lokalu celem porównania go z obecnym sposobem użytkowania w zakresie, o którym mowa w art. 71 ust 1 pkt 2 P.b. Zbadał również czy nie doszło do zmiany wielkości i układu obciążeń stropu, dokonał oceny pod kątem zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego. Nie stwierdził także zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych oraz układu obciążeń. Ustalił, iż w lokalu nadal prowadzona jest działalność usługowa, która nie powoduje zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 P.b.

Ponadto, zgodnie z zaleceniami ŚWINB wyrażonymi w decyzji kasatoryjnej z dnia 2 kwietnia 2019 r. PINB ustalił, iż zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego właściwą dla budynku przy ul. [...] w S. (dz. nr 1, obręb [...]), dopuszcza się zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z wbudowany usługami. Szkoła tańca jako usługa z zakresu kultury, rozrywki, sportu i rekreacji mieści się więc w definicji usług, które określa § 4 ust. 1 pkt 11 i pkt 12 w/w uchwały. Zatem prowadzenie szkoły tańca jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

ŚWINB podkreślił, że zmiana sposobu użytkowania obiektu, uregulowana w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., rozumiana musi być jako realne podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, która zmienia zasadniczo warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Wystąpienie takiej zmiany wymaga ustalenia, że rzeczywiście takie działanie (zmiana) nastąpiło.

ŚWINB wskazał, iż uchybienie przez organ wymaganiom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce tylko wtedy, gdy -wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy - nie ustala on faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub nakładającej na nią obowiązek Organ nie ma obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrał już wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia.

Zdaniem ŚWINB PINB przeprowadził kontrolę, oględziny, zgromadził dokumentację fotograficzną, uwzględnił wyjaśnienia stron, zwrócił się do stosownych instytucji. Na podstawie zebranego materiału dowodowego dokonał jednoznacznych ustaleń faktycznych, a mianowicie że w przedmiotowym lokalu nie nastąpiła zmiana sposobu jego użytkowania w rozumieniu art. 71 P.b.

Odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania odwoławczego wszczętego na podstawie odwołania R. C. ŚWINB wskazał, że w toku rozpoznawania odwołania wniesionego przez R. C. oraz F. C. powstały wątpliwości, co do posiadania przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu przez R. C. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie, natomiast wedle art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.. Sprawa dotyczy zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego znajdującego się na 1 piętrze (II kondygnacja), zaś lokal mieszkalny nr [...], do którego R. C. posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, znajduje się na 3 piętrze (IV kondygnacja) budynku. Z uwagi więc, iż pomiędzy spornym lokalem użytkowym przeznaczonym na szkołę tańca a lokalem nr [...] znajduje się kondygnacja mieszkalna, nie można w przedmiotowej sprawie uznać, iż lokal R. C. znajduje się w obszarze oddziaływania spornego lokalu użytkowego wykorzystywanego przez szkolę tańca, a zatem nie posiada ona przymiotu strony w niniejszym postępowaniu

ŚWINB uznał, iż F. C. (lokal nr [...]), M. M. (lokal nr [...]), A. Z. (lokal nr [...]) oraz T. Z. (lokal nr [...]) posiadają, w myśl art. 28 k.p.a., interes prawny w toczącym się postępowaniu, w związku z czym są stronami niniejszego postępowania administracyjnego. Zauważył, ze lokal nr [...], [...] i [...] zlokalizowane są na 2 piętrze (III kondygnacja), znajdując się bezpośrednio nad szkołą tańca, usytuowaną na 1 piętrze (II kondygnacja). Co za tym idzie uznać należało, iż lokale te znajdują się w obszarze oddziaływania spornego lokalu. Ponadto ww. osoby posiadają spółdzielcze własnościowe prawa do tychże lokali. W ocenie ŚWINB za strony należało więc uznać zarówno właścicieli lokali wyodrębnionych jako przedmiot prawa własności, jak i osoby, posiadające spółdzielcze własnościowe prawo do lokali, na które inwestycja bezpośrednio oddziałuje. Z uwagi na powyższe ŚWINB uznał , że koniecznym stało się uchylenie w całości postanowienia nr [...] z dnia 30 lipca 2021 r. odmawiającego F. C. przyznania statusu strony w toczącym się postępowaniu.

Na marginesie ŚWINB zauważył, iż hałasy generowane przez pozostałych użytkowników lokali użytkowych, bądź mieszkalnych, które zakłócają normalne korzystanie z nieruchomości powinny być rozpatrywane jako immisje, w kontekście art. 144 KC, który znajduje się w kognicji sądów powszechnych.

Zdaniem ŚWINB organ I instancji słusznie uznał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Pozostałe twierdzenia skarżącej pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia ŚWINB.

W skardze z dnia 21 grudnia 2021 r. do WSA w Gliwicach R. C. wniosła o uchylenie decyzji SWINB z dnia 28 października 2021 r. oraz poprzedzającej ja decyzji PINB, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego i materialnego.

Również F. C. w skardze z dnia 21 grudnia 2021 r. do WSA w Gliwicach wniosła o uchylenie decyzji SWINB z dnia 28 października 2021 r. oraz poprzedzającej ja decyzji PINB, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego i materialnego.

W odpowiedzi na skargi ŚWINB wniósł o ich oddalenie.

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2022 r. Sąd połączył sprawy zawisłe przed tut. Sądem pod sygn. II SA/Gl 138/22 i II SA/Gl 139/22

Pismem z dnia 27 lipca 2022 r uczestnik postępowania SM [...] wniósł o oddalenie obu skarg. W uzasadnieniu zauważył, że skarżące nie kwestionują podstaw rozstrzygnięcia i nie stawiają żadnych zarzutów. Uczestnik nie wniósł uwag w zakresie merytorycznym rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 24 sierpnia 2022 r radca prawny A. W. zgłosiła się jako pełnomocnik SM w sprawie. Wniosła o zasądzenie od skarżących na rzecz uczestnika kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz opłatą skarbową. Dalej wniosła o przeprowadzenie rozprawy zdalnej.

Na rozprawie R. C. występująca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik swojej matki F. C. dokonała korekty wniesionych skarg ograniczając je do punktów 1 i 2 zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organom naruszenie art. 7 , art. 77 i 81 k.p.a. w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony skarżącej organ nie przeprowadził w sposób rzetelny postępowania w zakresie skutków prowadzonej działalności dla stanu technicznego obiektu budowlanego. Pełnomocnik SM wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu-zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329- dalej "p.p.s.a."),. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma okoliczność, iż sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/GI 657/19 w wyroku z dnia 10 czerwca 2019 r.

Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p. p. s. a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując, stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."

Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest zatem ponowna ocena tejże decyzji z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2019 r. o sygn. akt II SA/GI 657/19.

W konkluzji wywodów zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Gliwicach stwierdził, iż: "organ nadzoru budowlanego musi dokonać dwojakiego rodzaju ustaleń. Pierwsze dotyczy ostatniego, bezspornie legalnego sposobu użytkowania obiektu (jego części). Drugie ustalenie to wskazanie, jaki jest obecny (na moment badania) sposób użytkowania. Dopiero dysponowanie tą wiedzą pozwala na ustalenie, czy pomiędzy dwoma wyżej wymienionymi stanami faktycznymi zachodzą różnice, o których mowa w art. 71 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.".

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii związanej z możliwością przysługiwania innej osobie niż inwestor statusu strony postępowania w sprawach związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 P.b.) wskazać trzeba, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie Sądu, prawidłowo ŚWINB ocenił, że R. C. nie posiada interesu prawnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu położonego na pierwszym piętrze budynku, skoro jej lokal nie znajduje się w sąsiedztwie, lecz jest położony na trzecim piętrze tegoż budynku.

Należy w pełni podzielić pogląd, że co do zasady, krąg podmiotów legitymowanych do udziału w postępowaniach administracyjnych uregulowanych w ustawie Prawo budowlane wyznacza się zgodnie z art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu przywołanego przepisu musi mieć oparcie w przepisach prawa, to przepis bowiem decyduje o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnioskodawcy a przedmiotem sprawy. Musi to być nadto interes o charakterze osobistym, zindywidualizowany i skonkretyzowany. W orzecznictwie podkreśla się, że zasadą jest w sprawach z zakresu prawa budowlanego dotyczących nieruchomości wspólnej, iż stroną postępowania jest spółdzielnia mieszkaniowa lub wspólnota mieszkaniowa. Właściciel lokalu będący członkiem wspólnoty mieszkaniowej może być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, gdy wykaże, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., II OSK 595/19, LEX nr 2750623, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2017 r., II OSK 719/16, LEX nr 2465207, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r., II OSK 2060/17, LEX nr 2728358, wyrok z dnia 10 października 2018 r. II OSK 1428/16, LEX nr 2587835). Postępowanie dotyczące zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego może dotyczyć nie tylko właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale także właścicieli lokali sąsiednich. To, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie jest z prawnego punktu widzenia obojętna dla właścicieli lokali sąsiednich, wynika z art. 71 ust. 5 pkt 3 lit. d P.b., który stanowi, że właściwy organ administracji może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jeżeli zmiana ta miałaby spowodować niedopuszczalne wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przepis ten jest zatem także prawną podstawą dla właścicieli lokali sąsiednich do twierdzenia, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego dotyczy nie tylko ich interesu faktycznego, ale także interesu prawnego.

Tak więc zarzuty R. C. podniesione w powyższym zakresie nie mogły odnieść skutku, albowiem prawidłowo organy administracji, na zasadzie art. 28 P.b., uznały za strony tego postępowania, obok SM reprezentowanej przez zarząd, właścicieli lokali znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły tańca.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S.,

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 grudnia 2017 r. do PINB wpłynęło zawiadomienie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego, znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S. na szkolę tańca "A." (szkoła tańca). Zgodnie z treścią pisma nie dopełniono formalności, związanych ze zmianą sposobu użytkowania wskazanego lokalu użytkowego. W ocenie autora pisma funkcjonowanie szkoły tańca powoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu oraz drgań.

Przeprowadzone postępowanie wykazało, że budynek był oddawany do użytkowania w roku 1997. Pierwotnym przeznaczeniem lokalu użytkowego na pierwszym piętrze była sala konsumpcyjna, w której odbywały się imprezy taneczne. Zgodnie przedłożoną dokumentacją lokal użytkowy był wykorzystywany od 1992 r. przez E. Sp. z o.o. na potrzeby szkoły językowej oraz księgarni. Prace adaptacyjne związane z powstaniem szkoły językowej oraz powiększeniem powierzchni handlowej salonu obejmowały usunięcie ściany działowej oraz wzmocnienie stropu. Poza wskazanymi pracami nie ingerowano w elementy konstrukcyjne budynku. Prace adaptacyjne wykonano w oparciu o projekt ze stycznia 1998 r., który stanowi załącznik do decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 11 września 1998 r. oraz projekt z października 1999 r., który stanowi załącznik do decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 10 lutego 2000 r. Następnie od 2012 r. kolejny najemca prowadził w przedmiotowym lokalu salon kosmetyczno-fryzjerski. Umowa najmu na potrzeby szkoły tańca została zawarta w dniu 28 października 2016 r. Szkoła tańca jest prowadzona do chwili obecnej. Prace adaptacyjne polegały głównie na zmianie układu pomieszczeń w lokalu użytkowym Do akt sprawy przedłożono również ocenę techniczną stropu nad parterem z grudnia 2019 r., wykonaną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. W ocenie organów nie doszło do zmiany wielkości i układu obciążeń stropu. Nie stwierdzono także zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych oraz układu obciążeń.

Zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego właściwą dla budynku przy ul. [...] w S. (dz. nr 1, obręb [...]), dopuszcza się zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z wbudowany usługami. Szkoła tańca jako usługa z zakresu kultury, rozrywki, sportu i rekreacji mieści się więc w definicji usług, które określa § 4 ust. 1 pkt 11 i pkt 12 w/w uchwały. Zatem prowadzenie szkoły tańca jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Słusznie również w ocenie Sądu organy budowlane uznały, że nie ma możliwości dokonania miarodajnej oceny poziomu hałasu związanego z działalnością szkoły tańca w budynku wielorodzinnym stojącym przy ruchliwej ulicy.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt. 2 P.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Definicja powyższa opiera się na przykładowym wskazaniu sytuacji, które uznaje się za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wedle niej, reglamentowanie nowego sposobu użytkowania obiektu zasadne jest wówczas gdy podjęta zostanie działalność, do której mają zastosowanie inne (względem dotychczasowego sposobu użytkowania) normy wynikające z przepisów prawa budowlanego - z reguły z zakresu bezpieczeństwa, czy techniczne. Celem takiej reglamentacji jest zapewnienie zgodności obiektów budowlanych z prawem budowlanym. Jak wskazuje się w orzecznictwie cena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć zatem należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie. Chodzi zatem o działalność, która - niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego - prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 lutego 2020 r., II SA/Ol 6/20, Lex nr 2958372).

Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego ocenia się w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonym w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanego w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r., II OSK 920/20, Lex nr 3058885

W każdym przypadku ocena, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, musi zostać poprzedzona rzetelnymi ustaleniami stanu faktycznego. Następnie muszą zostać omówione przyczyny, które spowodowały, że należy uznać, iż w konkretnym przypadku doszło lub nie do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Oceniając, czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, należy określić poprzednie i aktualne wykorzystywanie obiektu i następnie dokonać ich oceny pod kątem zmiany warunków wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b..

Z akt sprawy wynika, iż przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie zbadania kwestii pierwotnego przeznaczenia przedmiotowego lokalu, a także jego obecnego sposobu użytkowania. Należy stwierdzić, iż organy przeprowadziły w tym zakresie wystarczające postępowanie dowodowe. Jak w sprawie zatem słusznie ustalono, od samego początku funkcjonowania spornego lokalu był to lokal użytkowy i tak jest wykorzystywany do chwili obecnej. Skoro zatem nie stwierdzono w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., słusznie organy uznały, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu, co przemawiało za umorzeniem prowadzonego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Podkreślić przy tym należy, że umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu. Organ jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi więc wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, cyt. w wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., I GSK 81/20, Lex nr 3056231).

W konsekwencji, w ocenie Sądu, wydana w sprawie decyzja oparta została na wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W kontrolowanej sprawie organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Organy nie naruszyły przy tym reguł postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Decyzje wydane w sprawie zapadły na skutek prawidłowego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, w wyniku zgromadzenia potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji nie wykazała więc naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, zaś podniesione przez skarżącą zarzuty sprowadzają się w istocie do polemiki z ustaleniami organów obu instancji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezgodny z oczekiwaniami stron skarżących wynik przeprowadzonego postępowania, ani też subiektywne ich przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

W wyniku dokonanej kontroli, sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym należy uznać, iż organy słusznie umorzyły postępowanie z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości.

Z tych też powodów sąd skargę oddalił zgodnie z art.151 p.p.s.a.