Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 446/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, 50 ust. 1, 61 ust. 1 pkt 1-5,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 2, 8
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi M. S-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2009 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego Oddziału P. S.A oraz P. Życie S.A. przekrytego dachem płaskim, z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 14/9, 17/1, 17/2, 27, 28, 29/1, 30, 31, 32/1, 37 położonych przy ul. P. 1 w L.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Prezydent Miasta L. działając na wniosek inwestora - P S.A. Oddział w Lublinie, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia 27 lutego 2009 r. ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.

Ustalając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu organ wskazał, między innymi, że inwestycja może być realizowana na tym terenie pod warunkiem, iż wysokość budynku wynosić będzie do 25 m przewidując możliwość zastosowania niższej wysokości we wschodnim fragmencie budynku, szerokość elewacji południowej nie więcej niż 60 m i zachodniej nie więcej niż 40 m, a powierzchnia zabudowy wyniesie od 15 do 20 % powierzchni działki.

Organ ten w oparciu o treść art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i na tej podstawie ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ I instancji uznał, iż wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie, gdzie znajduje się zabudowa składająca się z budynków mieszkalnych i usługowych, co stanowi odniesienie do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nadto niniejsze przedsięwzięcie na wskazanym terenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi i spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji uzyskał także wszystkie niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa, nie narusza interesu osób trzecich oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. Skorygowaniu uległo jedynie określenie wysokości planowanego budynku, poprzez jej obniżenie w stosunku do wysokości wnioskowanej. Jak bowiem wskazał organ ustalenie wysokości zabudowy zgodnie z propozycją wnioskodawcy prowadziłoby do stworzenia nowego ładu przestrzennego zaburzając harmonię zastanego kontrastu przestrzennego i tym samym byłoby sprzeczne z zasadą uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. Ś.-M., żądając uchylenia skarżonej decyzji, gdyż nie odpowiada ona faktom i prawu. Odwołująca wskazała, iż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona wadliwie. Nie wskazano bowiem jakie działki obszar ten obejmuje. Nadto podniosła, iż w dniu 26 lutego 2009 r. organ I instancji odmówił na jej wniosek ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 31, która wchodzi obecnie w skład terenów objętych wnioskiem inwestora, z uwagi na brak właściwego dostępu do drogi publicznej, co obecnie całkowicie umknęło organowi.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podniósł, iż wbrew twierdzeniom odwołującej wykonana w sprawie analiza odpowiada obowiązującym przepisom prawa. W jego ocenie analiza ta w sposób precyzyjny określa granice terenu analizowanego, co potwierdza jej część graficzna. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ I instancji decyzji własnej odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 31 należącej do odwołującej organ odwoławczy wyjaśnił, iż w świetle art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wobec tego w niniejszym postępowaniu nie jest wymagane posiadanie tytułu prawnego do działek wchodzących w skład terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła M. Ś. – M., domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż zaskarżona decyzja narusza art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej oraz art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne polegające na dowolnym przyjęciu, iż działka nr 17/1 ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej w sytuacji gdy działki nr 27, 17/2 i 37 nie stanowią drogi dojazdowej do tej działki, a droga oznaczona jako nr 14/9 nie posiada odpowiednich parametrów pozwalających na przyjęcie dodatkowego ruchu i obciążeń z nim związanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne polega przede wszystkim na zbadaniu, czy określony akt lub czynność organu administracji publicznej są zgodne z prawem tzn. czy zostały podjęte z poszanowaniem norm proceduralnych i materialnoprawnych obowiązujących przy jego wydawaniu (tzw. legalność aktu administracyjnego). Stanowią o tym przepisy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji według określonych wyżej kryteriów nie dostarczyła podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Organy administracyjne orzekające w sprawie, w ocenie Sądu, zasadnie uznały, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wnioskowanej do zrealizowania na wskazanym terenie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 - 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa natomiast powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej.

Analiza akt postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia.

W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że Prezydent Miasta L., stosownie do § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynik przeprowadzonej analizy stanowi załącznik nr 2 do decyzji z dnia 26 lutego 2009 r. Z kolei w załączniku graficznym nr 3 do decyzji na kopii mapy przedstawiono granice obszaru analizowanego wyznaczone w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem tj. ok. 380 m. Przy czym zaznaczyć należy, iż przepis § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. określa minimalne granice obszaru analizowanego co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną.

W ocenie Sądu organy dopełniły spoczywającego na nich obowiązku dotyczącego określenia cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Planowana bowiem zabudowa, powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek, odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Pojęcie "działki sąsiedniej" o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza tylko działki graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, lecz pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalającą organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji. Przeprowadzona analiza wykazała, że działki sąsiednie dostępne z tych samych dróg publicznych (ul. Podzamcze i ul. Lwowskiej) zabudowane są budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, którym towarzyszy zabudowa usługowa w postaci drobnych usług komercyjnych wbudowanych w partery budynków, punktów usługowych oraz wolnostojących obiektów usług publicznych (szkoła podstawowa, przedszkole, budynek mieszkalny pełniący funkcje hotelu i budynku biurowego). Wysokość otaczającej przedmiotowy teren zabudowy waha się od II -III kondygnacji w przypadku budynków użyteczności publicznej do IV-V kondygnacji dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W strefie tej występuje także grupa budynków wysokich posiadających od IX do XI kondygnacji.

Powyższe wskazuje bezspornie, że planowana inwestycja w określonym przez organ kształcie nawiązuje do zabudowy istniejącej. Ustalenia organów w tym zakresie potwierdza załącznik graficzny nr 3 do decyzji organu I instancji.

Ponadto stanowiący integralną część decyzji wynik analizy wskazuje w szczególności, iż w toku postępowania Prezydent Miasta L. należycie i w sposób nader staranny ustalił okoliczności w zakresie linii zabudowy, wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji południowej i zachodniej budynku, jego wysokości górnej krawędzi oraz geometrii dachu.

Organ ten w sposób prawidłowy ustalił też, iż teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ul. Podzamcze i ul. Lwowska, spełnione zostały warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze, który nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz nie jest on objęty ochroną konserwatorską.

Zgodnie z wymogiem określonym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji organ dokonał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podziela zarzutu, że w sprawie błędnie został ustalony stan faktyczny polegający na przyjęciu, iż teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada dostęp do drogi publicznej wymagany treścią art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie wskazać należy, iż ustawodawca posługując się pojęciem dostępu do drogi publicznej wskazuje w art. 2 pkt 14 omawianej ustawy, iż należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Drogą publiczną, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest droga zaliczona do jednej z czterech wymienionych w art. 2 tej ustawy kategorii dróg: drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne. Z przedstawionych wyżej regulacji wynika, że warunek dostępu działki, dla której mają być ustalone warunki zabudowy do drogi publicznej, będzie spełniony tylko wówczas, gdy teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy o drogach publicznych. Przy czym bez znaczenia jest, czy jest to dostęp bezpośredni czy pośredni.

Zgodnie natomiast z art. 8 tej ustawy drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi.

Dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie działki względem drogi publicznej, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej tej działki z wyłączeniem konieczności wykorzystania innych terenów (działek), celem zapewnienia dojazdu. Natomiast dostęp pośredni do drogi publicznej polega na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki oddzielającej daną działkę od drogi publicznej. Przy czym ustawodawca uznał, iż możliwy jest dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej:

a) poprzez ustanowienie służebności drogowej,

b) poprzez drogę wewnętrzną.

W tym kontekście wskazać należy, iż dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej, jest wystarczający sam w sobie. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać - w przeciwieństwie do służebności drogowej - dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej działki. Wystarczającym tytułem do korzystania z drogi wewnętrznej w celu uzyskania dostępu do drogi publicznej jest sam fakt położenia nieruchomości przy tego typu drodze.

W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu zasadnie organy administracji uznały, iż teren objęty przedmiotowym wnioskiem spełnia warunek dostępu do drogi publicznej. Z załącznika nr 3 do decyzji organu I instancji jednoznacznie bowiem wynika, iż przedmiotowy teren posiada dostęp nie tylko do drogi publicznej jaką jest ul. Podzamcze (droga wojewódzka nr 835), ale również do ul. Lwowskiej także posiadającej charakter drogi publicznej (droga powiatowa nr 2367L). Odnośnie dostępu do ul. Podzamcze wskazać należy, iż zapewniony jest on przez działkę nr 14/9 stanowiącą własność Gminy Lublin, która jest drogą wewnętrzną zapewniającą obecnie obsługę komunikacyjną budynków garażowych posadowionych wzdłuż jej północnej granicy. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż tak ustalony dostęp do drogi publicznej spełnia warunek określony w pkt 2 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Już samo istnienie takiego dostępu do drogi publicznej umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego terenu. Nie można jednak nie dostrzec, iż przedmiotowy teren posiada także od strony zachodniej dostęp do drogi publicznej (ul. Lwowskiej). Dostęp ten odbywać się bowiem może za pośrednictwem działki nr 27, która również obecnie pełni funkcję drogi publicznej.

Przy czym podkreślić należy, iż bez znaczenia jest podnoszona przez skarżącą okoliczność, że droga urządzona na działce nr 14/9 z uwagi na jej lokalny charakter i parametry nie jest przystosowana do obsługi dodatkowego ruchu generowanego przez planowany budynek P.. Zaznaczyć bowiem należy, iż warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, a więc bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest okoliczność czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi posiadającej utwardzoną nawierzchnię o odpowiednich parametrach technicznych, czy też za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej.

Konkludując, istotą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie przez organ administracji możliwości lokalizacji danej inwestycji (obiektu budowlanego, budowli, itd.) na danym terenie. Skoro więc decyzja ustalająca warunki zabudowy określa jedynie możliwość lokalizacji danej inwestycji, to tym samym, co należy szczególnie podkreślić, nie ma ona żadnego wpływu na sytuację prawną nieruchomości. Oznacza to, iż uzyskanie takiej decyzji nie przyznaje jej adresatowi żadnych uprawnień wobec danej nieruchomości. Nadto, w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 ustawy), którym nie musi być ani właściciel, ani użytkownik wieczysty tego terenu. Innymi słowy każdy podmiot może ubiegać się o ustalenie warunków zabudowy na każdym terenie do tego przeznaczonym, jeżeli nie obowiązuje na nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Odnośnie zaś decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 31, pomijając fakt, iż kontrola jej wychodzi poza zakres niniejszego postępowania, wskazać należy jedynie, że stan faktyczny w tej sprawie był zupełnie odmienny od stanu faktycznego występującego w niniejszej sprawie.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.