Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1286/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 113
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59, 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant referent - stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi U. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza na rzecz skarżących od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. inwestorka K.G. zwróciła się do Wójta Gminy T. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa [...] budynków jednorodzinnych na wskazanych działkach w miejscowości B. przy ul. [...] w Gminie T.

Rozpoznając wniosek organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na skutek odwołania wniesionego przez K.G. decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ pierwszej instancji ponownie odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ponownie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i powtórnie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W wyniku kolejnego rozpoznania sprawy, w ramach którego K.G. zmieniła swój wniosek ograniczając go poprzez rezygnację z [...] projektowanych budynków, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy T. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji określonej w osnowie jako budowa "[...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w ramach działek o numerach: [...] w miejscowości B. w gminie T.". Wydanie tej decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem jej projektu wraz z analizą dotyczącą warunków i zasad zagospodarowania przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał przepisy art. 4, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej: u.p.z.p.). W uzasadnieniu wskazano, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, a przeprowadzona analiza odpowiada wymogom określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wyniki tej analizy wraz z załącznikiem graficznym stanowiły załącznik do decyzji. Obszernie przedstawiono także przebieg dotychczasowego postępowania odnosząc się w szczególności do wnoszonych w jego toku zarzutów i uwag przez obecnie skarżących U. i A. Z., opisano też przebieg przeprowadzonej rozprawy administracyjnej oraz dodatkowych podejmowanych przez organ czynności. W konkluzji stwierdzono, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 punkt 1-5 u.p.z.p., a w trakcie prowadzonego postępowania dokonano uzgodnień wynikających z przepisów art. 53 ust. 4 oraz art. 64 tejże ustawy.

Odwołanie od wydanej przez organ I instancji decyzji wnieśli U. i A.Z. - właściciele sąsiedniej nieruchomości, domagając się jej uchylenia i wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, względnie uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia. Zarzucili w szczególności naruszenie art. 60, art. 61 ust. 1 i 5 oraz art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p., art. 71, art. 72 i art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), art. 7 k.p.a. oraz art. 7 i art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 z późn. zm.).

W uzasadnieniu odwołujący wskazali, że z uwagi na charakter terenu, na którym ma być realizowana inwestycja ([...]), w postępowaniu powinny w sposób szczegółowy i jednoznaczny zostać wyjaśnione kwestie oddziaływania inwestycji na życie i zdrowie ludzi, a więc kwestie dotyczące możliwości realizacji planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów sanitarnych. Powołali się w tym miejscu na przepis art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zwrócili uwagę, że w aktach sprawy znajduje się negatywne stanowisko Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. W ich ocenie koniecznym byłoby wydanie przez organ inspekcji sanitarnej szczegółowej opinii w tej kwestii. W ocenie U. i A. Z. organ pierwszej instancji winien był również zażądać od wnioskodawcy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Uciążliwości i zagrożenia wynikające z lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w bliskim sąsiedztwie ferm hodowli drobiu nie pozostają obojętne dla środowiska naturalnego oraz warunków życia i zdrowia ludzi. Dodatkowo wskazali, że wymagającym rozważenia przez organ jest możliwe oddziaływanie inwestycji na występujące w jej rejonie obszary [...] Kwestia ta winna być poddana ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, czego w niniejszym postępowaniu nie uczyniono. Nie rozważono także kwestii związanej z zasadami gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami (art. 7 i art. 34 ustawy o odpadach). Niezależnie od powyższych zarzutów wnoszący odwołanie zakwestionowali przyjęcie w analizie zagospodarowania działki nr [...], albowiem budynek zlokalizowany na tej działce pełni funkcję administracyjną ([...]), a cele mieszkaniowe jakie spełnia mają charakter uboczny.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Odnosząc się do zarzutów skarżących stwierdzono, iż z przepisów u.p.z.p. nie wynika obowiązek organu do wystąpienia w każdej sprawie o zajęcie stanowiska przez organ inspekcji sanitarnej. Obligatoryjne uzgodnienia wymienione są w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., który nie wskazuje organów inspekcji sanitarnej. Kwestia lokalizacji planowanej inwestycji na terenie byłego składowiska odpadów nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków, albowiem brak jest przepisów, które nakazywałyby brać pod uwagę tę kwestię w tym postępowaniu. Brak jest również podstaw prawnych do żądania od inwestora decyzji środowiskowej. Budowa zespołu domów jednorodzinnych nie jest bowiem wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Kwestia oddziaływania na obszar Natura 2000 jest o tyle bezprzedmiotowa w niniejszej sprawie, że planowana inwestycja nie jest projektowana w rejonie takiego obszaru. Odnosząc się do zarzutu w zakresie pkt 1.1. analizy (budynek leśniczówki) organ odwoławczy stwierdził, iż jest to budynek mieszkalny, co pozwala na ustalenie warunków zabudowy w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach U. i A. Z. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Powtórzyli zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, na które powoływali się w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 i 2 k.p.a.

W obszernym uzasadnieniu powielili swoje argumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji polemizując przy tym ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazali, że działki objęte decyzjami wydanymi w niniejszym postępowaniu były również przedmiotem odrębnego postępowania, które zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. W ich ocenie stan taki jest niedopuszczalny, albowiem w obrocie występują dwie ostateczne decyzje dotyczące tych samych działek budowlanych co naraża ich na konieczność opłacenia dwóch skarg. Zaznaczyli, że wprowadzenie spornych działek do obrotu poprzez ich sprzedaż spowoduje powstanie szkody po stronie ich nabywców. Wskazali ponadto, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla spornego terenu spowoduje wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Uchwalenie takiego planu jest kwestią kilku miesięcy, a działki których dotyczy postępowanie najprawdopodobniej zostaną uznane w planie za teren przemysłowy. Podnieśli nadto, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wskazuje m.in. działkę nr [...], pomimo że wniosek działki tej nie obejmuje.

Skarga zawierała również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został przez tut. Sąd oddalony postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się dodatkowo do zarzutu dotyczącego wydania dwóch decyzji administracyjnych w tej samej sprawie Kolegium uznało go za całkowicie chybiony. Zarówno organ I instancji (decyzje Nr [...] i [...]), jak i Kolegium ( [...] i [...]) istotnie wydały bowiem wprawdzie dwie decyzje w sprawie inwestycji projektowanych przez K.G., każda z tych decyzji dotyczy jednak innego zakresu inwestycji, to jest budowy [...] budynków mieszkalnych i budowy [...] budynków mieszkalnych. W sprawie natomiast podniesionego w skardze błędnego numeru jednej z działek Kolegium wskazało, iż cyt. "zostanie wydane stosowne postanowienie".

Pismem procesowym z dnia [...] r. uczestniczka postępowania K.G. zakwestionowała tezy skarżących wykazując, że ich zarzuty są nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że są one dotknięte uchybieniem uzasadniającym ich wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca bowiem przedmiot zaskarżenia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy T. w osnowach swych zawierają błąd wymagający usunięcia decyzji z obrotu prawnego.

Wskazać w tym miejscu należy, że wnioskiem z dnia [...] r. K.G. zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków jednorodzinnych na działkach [...] w miejscowości B. w gminie T.. W konsekwencji w taki właśnie sposób obszar, na którym zlokalizowana ma zostać inwestycja, określany był w decyzjach odmawiających ustalenia warunków zabudowy (z [...] r.) oraz decyzjach Kolegium uchylających rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne do ponownego rozpoznania. W trakcie jednak kolejnego rozpoznawania sprawy z nieznanych przyczyn jedna z działek została oznaczona odmiennie, nie jako działka nr [...] lecz jako działka nr [...]. Numer ten figuruje w części tekstowej stanowiącej załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej "Analizy architektoniczno-urbanistycznej" (notabene w niezgodzie z dołączoną mapą), znalazł się w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w osnowie zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sądowym decyzji SKO w K.. Tym samym, jak wynika z akt sprawy i co słusznie podnieśli skarżący, ustalono warunki zabudowy terenu dla działki nie objętej wnioskiem K.G. nie ustalono natomiast warunków tych dla działki nr [...], którą złożony wniosek obejmował. W konsekwencji zarówno zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą pozostać w obrocie prawnym, pozostają bowiem w niezgodzie z obszarem inwestycji określonym we wniosku (notabene nie zezwalając w efekcie K.G. na podjęcie dalszych działań, takich jak ubieganie się o pozwolenie na budowę, w odniesieniu do działki nr [...]). Sąd zwraca też w tym miejscu uwagę na fakt, iż w odpowiedzi na skargę SKO w K. wyjaśniło, że w sprawie "błędnego numeru jednej z działek objętych wnioskiem zostanie wydane stosowne postanowienie". Podkreślenia wymaga zatem, że błędny numer działki nie stanowi omyłki pisarskiej, którą można sprostować w drodze art. 113 § 1 k.p.a. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być bowiem wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki", przy czym za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu stanowiącą granicę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęty jest jednak pogląd, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Podkreśla się bowiem, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (por. np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398).

W konsekwencji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1439/08, który to pogląd skład orzekający WSA podziela w całej rozciągłości, niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki, której sprostowania można dokonać poprzez usunięcie w osnowie decyzji jednego numeru działki i wstawienie w to miejsce numeru odmiennego w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie służy bowiem wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji. Nie mogą zatem podlegać sprostowaniu w opisanym wyżej trybie błędy i omyłki istotne (por. wskazany ostatnio wyrok II OSK 1439/08, por. też wyrok NSA z dnia 4 kwietnia.2007r. sygn. akt II OSK 581/06). Oznaczenie zaś numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność podejmowania określonych działań, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Jak podkreśla NSA w przywołanym wyroku II OSK 1439/08 "nie można w decyzji czy to lokalizacyjnej czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu-nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy" – por. też wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06.

Sąd nie podziela natomiast pozostałych podniesionych w skardze zarzutów uznając je za niezasadne. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków.

W świetle powyższych regulacji bez znaczenia w sprawie pozostaje wskazywana przez skarżących okoliczność prowadzonej w Gminie procedury zmierzającej do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne uchwalenie takiego planu wywrze bowiem skutki w stosunku do planowanej inwestycji dopiero z chwilą wejścia w życie uchwały w tym przedmiocie. Tymczasem kontrola zaskarżonego aktu jest dokonywana według stanu prawnego i faktycznego, jaki miał miejsce w dacie jego wydania. Wszczęcie procedury planistycznej może mieć wpływ na toczące się postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jedynie w sytuacjach wskazanych w ustawie. Może też prowadzić do zawieszenia tego postępowania (art. 62 u.p.z.p.), co jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło, a Sąd nie dopatrzył się wystąpienia obligatoryjnej przesłanki takiego zawieszenia określonej w art. 62 ust. 2 u.p.z.p.

Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Ustalenie takie następuje w trybie określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W ocenie Sądu zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, za wyjątkiem uchybienia związanego z niewłaściwym oznaczeniem jednej z działek, co powyżej zostało już omówione, zostały dostatecznie dokonane przez organ pierwszej instancji. Skoro tak, to brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Nietrafnym jest także zarzut skarżących dotyczący konieczności przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego lub opiniującego z organem państwowej inspekcji sanitarnej. Powoływany w tym zakresie przez skarżących przepis art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ma charakter wyłącznie kompetencyjny. Słusznie zauważa organ odwoławczy, że katalog organów, z którymi istnieje obowiązek dokonania uzgodnień w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ma charakter zamknięty i jest określony w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Jeżeli natomiast w wyniku realizacji planowanej inwestycji miałoby dojść do naruszenia wymagań sanitarnych, to ich zwalczaniu służyć będzie odrębne postępowanie przed organami inspekcji sanitarnej.

Nietrafny jest także zarzut pominięcia w postępowaniu kwestii związanych z ustaleniem środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie w tym zakresie byłoby bowiem wymagane jedynie w sytuacji, kiedy planowana inwestycja byłaby wymieniona w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wynika to wprost z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie domów jednorodzinnych nie została zaliczona ani do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu powołanej ustawy. Tym samym brak było obowiązku tak po stronie wnioskodawcy, jak i po stronie organów do przeprowadzenia postępowania środowiskowego.

Podobnie należy uznać za nieuzasadniony zarzut pominięcia kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na obszar [...]. Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jeżeli: [...]) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar [...], a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie.

Dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie ma też znaczenia okoliczność, że teren, na którym planowana jest inwestycja jest terenem byłego składowiska odpadów. Jeżeli stan tego terenu w istocie narusza przepisy ochrony środowiska lub przepisy ustawy o odpadach, to ewentualne sankcje za naruszenie tych przepisów względnie procedura doprowadzenia terenu do stanu zgodnego z prawem wykracza poza postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Żaden bowiem przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji w tym przedmiocie od spełnienia wymagań w zakresie gospodarki odpadami.

Również kwestia oddziaływania na przyszłą inwestycję już istniejących obiektów (ferma drobiu, stacja bazowa telefonii komórkowej) pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ocenie w kontrolowanym postępowaniu podlega bowiem planowana inwestycja i jej ewentualne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie - nie zaś oddziaływanie tych sąsiednich nieruchomości na inwestycję planowaną. Inaczej rzecz by się miała, gdyby dla zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji ustanowione były strefy ochronne lub inne obszary ograniczonego zainwestowania. Taka okoliczność jednak z akt sprawy nie wynika.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wydania dwóch decyzji dotyczących tych samych działek. Przepisy u.p.z.p. dopuszczają bowiem, w przypadku różnych wnioskodawców bądź tego samego wnioskodawcy lecz różnych planowanych inwestycji możliwość wydania więcej niż jednej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego samego terenu (art. 63 ust. 1). Wskazywana zaś przez skarżących decyzja SKO w K. [...] wydana została w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla innej inwestycji, aniżeli inwestycja objęta wnioskiem w niniejszej sprawie. Dotyczyła ona bowiem budowy [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na znacznie mniejszym obszarze niż obszar objęty zaskarżoną decyzją.

W ocenie Sądu kwestionowany przez skarżących budynek [...], wbrew ich twierdzeniom, z uwagi na pełnienie funkcji mieszkaniowej spełnia kryteria określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a co za tym idzie nieruchomość, na której jest położony mogła być przyjęta do analizy.

Podnoszone przez skarżących kwestie związane z ewentualnymi szkodami, jakie mogą ponosić przyszli mieszkańcy domów objętych zaskarżoną decyzją pozostają poza granicami niniejszej sprawy i nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga także w tym miejscu, że skarżący nie podnieśli żadnego zarzutu, który mógłby świadczyć o naruszeniu ich interesu prawnego. Sąd nie odmówił im jednak z tego powodu legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, albowiem uznał, że wynika ona z faktu, iż byli stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organy wezmą po uwagę wskazania i oceny zawarte w niniejszym wyroku, a wydana decyzja (bądź decyzje) w zakresie oznaczenia objętych rozstrzygnięciem działek dotyczyć winna tego samego obszaru, który obejmował wniosek K.G.j.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie [...] zł orzeczono na wniosek skarżących na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.