Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 753/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 94 ust 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Teza: Kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu zatrzymane w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości i który w tym czasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 20 VI 1997 r.  - Prawo o ruchu drogowym.

TEZY

Kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu zatrzymane w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości i który w tym czasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 20 VI 1997 r.  - Prawo o ruchu drogowym.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 1/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy z ukraińskiego na polskie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.j kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 1/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy z ukraińskiego na polskie.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o odmowie wymiany ukraińskiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. S. legitymował się prawem jazdy kategorii A i B, które to prawo jazdy zostało mu zatrzymane w związku z zarzutem jazdy pod wpływem alkoholu. Za ten czyn Sąd Rejonowy w B. P. prawomocnym wyrokiem z dnia 8 października 2003 r. (sygn. akt VII K 890/03) orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na dwa lata, licząc od dnia zatrzymania prawa jazdy, czyli od dnia 9 maja 2003 r.

W 2008 r. M. S. wystąpił z wnioskiem o wymianę prawa jazdy, jakie uzyskał na Ukrainie, podnosząc, że aby uzyskać uprawnienia do prowadzenia pojazdów po upływie sądowego zakazu nie musi zdawać kontrolnego egzaminu w Polsce. Powołał się przy tym na Konwencję o ruchu drogowym z dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40) domagając się wymiany prawa jazdy w zakresie wszystkich kategorii, na jakie opiewa ukraińskie prawo jazdy, a więc również w zakresie kategorii C.

Analizując sprawę pod względem prawnym organ odwoławczy wskazał, iż skarżący nie może skutecznie powoływać się na przepisy Konwencji wiedeńskiej z 8 listopada 1968 r. ponieważ należy do niego stosować przepisy prawa krajowego. Powiązanie uprawnień do kierowania pojazdami z zagranicznym prawem jazdy jest w ustawie – Prawo o ruchu drogowym wyraźnie związane z osobami, które dopiero rozpoczynają pobyt na terytorium RP, a nie z takimi, które nie przestały być stałymi mieszkańcami kraju i tylko sporadycznie opuszczają terytorium Polski. Wyraźnie stanowi o tym art. 94 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), dalej powoływanej jako p.r.d., podmiotowo adresowany do osób, które rozpoczynają pobyt na terytorium RP i będą tu przebywać nie dłużej niż 6 miesięcy (ust. 1), albo dłużej niż 6 miesięcy (ust. 2). Skarżący jest obywatelem polskim, na stałe zamieszkuje w Polsce i nie zmienił miejsca stałego pobytu ani też nie przebywał na terytorium Polski krócej niż 185 dni w roku kalendarzowym. W dacie uzyskania ukraińskiego prawa jazdy również na stałe zamieszkiwał w Polsce toteż stosuje się do niego przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bez potrzeby sięgania do regulacji związanej z Konwencją o ruchu drogowym z dnia 8 listopada 1968 r.

Ponieważ jest bezspornie dowiedzione, że skarżący miał zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres przekraczający rok, to dokument stwierdzający uprawnienia do kierowania pojazdami może mu być wydany po zdaniu egzaminu państwowego sprawdzającego jego kwalifikacje (art. 114 ust. 4 p.r.d.).

W ocenie Kolegium właśnie ten ostatni przepis przesądza o niedopuszczalności wydania skarżącemu prawa jazdy, i to niezależnie od tego, czy chodzi o wydanie tego samego dokumentu (czyli zwrot dokumentu), czy też o wymianę jednego krajowego prawa jazdy na drugie krajowe prawo jazdy.

Zdaniem Kolegium skarżący nie wykazał przekonująco, by jego ukraińskie prawo jazdy mogło być wymienione na polskie prawo jazdy, przede wszystkim dlatego, że nie udowodnił, iż w dacie jego wydania na stałe mieszkał na Ukrainie i przestał być stałym mieszkańcem Białej Podlaskiej. Skarżący wykazywał swoje racje za pomocą kserokopii jednej strony paszportu i nie poparł swoich twierdzeń żadnymi innymi dowodami.

Na powyższą decyzję M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając jej naruszenie art. 91, 94 oraz 114 ust. 4 p.r.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że w świetle poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, opierających się głównie na kopiach stron z paszportu oraz na oświadczeniach samego skarżącego złożonych przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, wynika, iż skarżący istotnie na przełomie 2007 i 2008 r. przez około 3 miesiące przebywał na Ukrainie, jednak pobytu tego nie można uznać za stan świadczący o stałym miejscu zamieszkania skarżącego w tym okresie na Ukrainie. Sam skarżący oświadczył do protokołu na rozprawie przed organem odwoławczym, że we wzmiankowanym okresie kilkakrotnie przebywał przez 7 do 10 dni na Ukrainie, a następnie wracał do Polski. W tym czasie miał prowadzić rozmowy w sprawie podjęcia działalności gospodarczej na Ukrainie, której ostatecznie jednak nie podjął.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji stwierdził, że skarżący w okresie, w którym uzyskał uprawnienia do kierowania pojazdami na Ukrainie nie miał w tym kraju stałego miejsca zamieszkania. Jego pobyt miał jedynie charakter przejściowy, czasowy, okazjonalny w szczególności nie da się wykazać, że zamiarem skarżącego było związanie wszystkich swoich spraw życiowych z miejscem pobytu na Ukrainie.

Wobec powyższego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, że w sprawie zaistniała sytuacja opisana w art. 41 ust. 6 lit. b/ Konwencji, która zwalnia państwa – sygnatariuszy Konwencji z generalnego obowiązku wzajemnego uznawania uprawnień do kierowania pojazdami uzyskanymi w innym państwie.

Ponadto wskazano, że działania skarżącego nie stanowią realizacji zamiaru odpowiadającego regulacjom o wzajemnym uznawaniu praw jazdy zawartej w powołanej Konwencji. Skarżący nie zmienił miejsca stałego pobytu, nie zachodzi więc obowiązek uwzględnienia przez organy polskie jego uprawnień uzyskanych na terytorium Ukrainy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zwrócił również uwagę, że w przypadku skarżącego posiadane przezeń polskie prawo jazdy zostało mu zatrzymane postanowieniem Prokuratora Rejonowego w P. z dnia 19 maja 2003 r. Ponieważ wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 8 października 2003 r., który stał się prawomocny w wyniku oddalenia apelacji skarżącego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 7 lipca 2004 r., wobec skarżącego został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Skarżący był zobowiązany do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Ponadto ponieważ organ kontroli ruchu drogowego stwierdził, iż skarżący prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, Komendant Miejski Policji w B. P. decyzją z dnia 26 sierpnia 2004 r. skierował skarżącego na badanie psychologiczne w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a/ p.r.d.). W związku z tymi samymi okolicznościami skarżący został również skierowany 30 maja 2003 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w P. na badania lekarskie (art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ p.r.d.). Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie przed organem odwoławczym, skarżący nie podał się ani badaniom, ani kontrolnemu egzaminowi, chociaż był do tego wzywany przez właściwy organ.

Niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, badaniu lekarskiemu lub badaniu psychologicznemu stanowi przesłankę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 p.r.d. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby wobec skarżącego została wydana taka decyzja. Argumentacja podnoszona przez organy również wskazuje, że mimo spełnienia ustawowych przesłanek skarżącemu nie cofnięto uprawnień. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżący nie utracił nabytych w Polsce uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A i B, lecz tylko nie może z nich korzystać w związku z zatrzymaniem dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdem i niespełnieniem warunków odzyskania tego dokumentu. Wobec tego skarżący nie mógł nabyć skutecznie na Ukrainie uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i B, skoro takich uprawnień nie utracił w Polsce.

Jednocześnie w uzasadnieniu powołanego orzeczenia podzielono pogląd prezentowany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., iż skarżący posiada już polskie prawo jazdy, tylko musi spełnić przewidziane prawem polskim przesłanki by je odzyskać, a przede wszystkim zdać egzamin państwowy.

W zakresie, w jakim skarżący domaga się uznania w Polsce nabytych przezeń na Ukrainie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C Sąd zwrócił uwagę na warunki uzyskania takiego uprawnienia również w Polsce. Interpretacja art. 94 p.r.d. nie może być oderwana od całości regulacji związanych z nabywaniem uprawnień do kierowania pojazdami i prowadzić do systemowej niespójności.

W świetle art. 90 ust. 5 p.r.d., osoba ubiegająca się o uzyskanie prawa jazdy kategorii C oprócz warunków wymienionych w ust. 1, obowiązujących dla każdej kategorii musi dodatkowo spełnić wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B, tzn. odbyć szkolenie wymagane dla kategorii B oraz zdać z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla tejże kategorii. W dalszej kolejności trzeba zwrócić uwagę na art. 114 ustawy, który przewiduje w określonych w nim sytuacjach obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w drodze egzaminu państwowego. Obowiązek ten powstaje m.in. właśnie w zaistniałej w przypadku skarżącego sytuacji, gdy kierujący został w związku z zatrzymaniem prawa jazdy był pozbawiony go przez okres przekraczający jeden rok.

Wystąpienie przesłanek, które aktualizują obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w drodze egzaminu państwowego świadczą o powstaniu wątpliwości co do posiadania tych kwalifikacji. Nie można, w ocenie Sądu przyjąć, że zdanie w przeszłości z wynikiem pozytywnym egzaminu wymaganego dla kategorii B otwiera drogę do uzyskania prawa jazdy kategorii C, niezależnie od późniejszych zdarzeń świadczących o zaistnieniu wątpliwości co do posiadanych kwalifikacji.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że skarżący nie może skutecznie domagać się uznania uzyskanych na Ukrainie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C w sytuacji, gdy prowadziłoby to do naruszenia krajowych przepisów dotyczących uzyskiwania tego typu uprawnień.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Autor skargi kasacyjnej przedmiotowemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ oraz ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), poprzez przyjęcie, że warunkiem odzyskania zawieszonych uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji zaistniałej w przypadku skarżącego jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podczas, gdy regulacja zawarta w tym artykule nie może mieć zastosowania do skarżącego;

2) art. 90 ust. 5 w zw. z ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z art. 114 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że osoba ubiegająca się o wymianę prawa jazdy co do której powstał obowiązek kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w zakresie kategorii B nie może ubiegać się o uzyskanie uprawnień w zakresie kategorii C dopóki spełnienie wymogów posiadania uprawnień kategorii B nie zostanie potwierdzone pozytywnym wynikiem egzaminu kontrolnego podczas gdy przepisy powyższe nie nakładają takiego obowiązku w przypadku wymiany zagranicznego prawa jazdy;

3) art. 90 w zw. z art. 94 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że wymiana zagranicznego prawa jazdy może skutkować obejściem wymogów ustawowych uzyskania tego typu uprawnień, podczas gdy obejście takie nie jest zakazane;

4) art. 41 ust. 6 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu z 8 listopada 1968 r. (Dz.U. z 1988 Nr 5, poz. 40) poprzez przyjęcie, że konwencja uniemożliwia wymianę prawa jazdy gdyż dokument ten jest nieważny, a co za tym idzie prawo jazdy nie może zostać wymienione podczas gdy przepisy te nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż dokument ten został już legalnie uzyskany podczas pobytu na Ukrainie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, podzielając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została na nieuzasadnionych zarzutach, a zaskarżony nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiada prawu.

Analiza podstaw na jakich oparta została skarga kasacyjna musi zostać poprzedzona przypomnieniem treści przepisów prawa materialnego ocenianych jako naruszone przez Sąd I instancji w toku kontroli zaskarżonej decyzji. Pierwszy z nich to art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Stosownie do wymienionych przepisów kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 rok lub w związku z utratą kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/). W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu, przez osobę ubiegającą się o jego wydanie, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (art. 114 ust. 4).

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie był przedmiotem wykładni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, bowiem wobec skarżącego nie została wydana decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji dokonywał wykładni art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok. Odwołanie się przez Sąd I instancji do art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy było uzasadnione w kontekście stanu faktycznego sprawy, z którego bezspornie wynika, że prawo jazdy skarżącego zostało zatrzymane, on zaś prawomocnym wyrokiem sądu pozbawiony prawa do prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Skoro zatrzymane skarżącemu prawo jazdy nie straciło ważności, należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, że warunkiem odzyskania przez skarżącego zatrzymanego prawa jazdy jest zdanie egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje, o jakim mowa w art. 114 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się jednak do zupełnie innej kwestii, ponieważ skarżący w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie ubiegał się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, lecz o wydanie nowego dokumentu na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i wykładnia tego właśnie przepisu miała decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W myśl art. 94 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, która zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może otrzymać polskie krajowe prawo jazdy po oddaniu zagranicznego ważnego prawa jazdy organowi wydającemu prawo jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli zagraniczne prawo jady nie jest zgodne ze wzorem określonym w Konwencji wymienionej w ust. 1 pkt 2 lit. a/, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest zdanie części teoretycznej egzaminu państwowego – warunek ten nie dotyczy prawa jazdy wydanego przez państwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zajął jednoznacznego stanowiska odnośnie tego, że ww. przepis nie ma zastosowania w sytuacji skarżącego, wyraził jednak pogląd uzasadniający takie właśnie stanowisko twierdząc, że skarżący nie utracił nabytych w Polsce uprawnień do kierowania pojazdami, lecz tylko nie może z nich korzystać w związku z zatrzymaniem prawa jazdy i niespełnieniem warunków do odzyskania tego dokumentu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie mógł skutecznie na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ubiegać się o wymianę ukraińskiego prawa jazdy ponieważ posiada już polskie prawo jazdy, które nie utraciło swej ważności. Zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem.

Konsekwencją zasady wynikającej z powołanego przepisu jest to, że kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu zatrzymane w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości i który w tym czasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 94 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przyjęcie odmiennego stanowiska w tej kwestii doprowadziłoby do naruszenia prawa, tj. art. 97 ust. 4 ustawy. Nadto umożliwiałoby odzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów wbrew dyspozycji art. 114 ust. 4 ustawy, tj. bez sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, czym stwarzałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Trzeba zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, że zastosowanie art. 94 ust. 2 ustawy do kierowcy, który posiada ważne polskie prawo jazdy skutkowałoby obejściem wymogów, które musi spełniać kierowca, aby odzyskać zatrzymane prawo jazdy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 94 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ma zastosowanie wyłącznie do obywatela polskiego lub cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który nie posiada ważnego polskiego prawa jazdy, legitymuje się natomiast jego zagranicznym odpowiednikiem.

Mając na uwadze powyższe podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/, art. 114 ust. 4 i art. 94 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym są nieuzasadnione.

Chybione są również zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 90 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i art. 41 ust. 6 Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu 8 listopada 1968 r. (Dz.U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 ze zm.). Posiadane przez skarżącego polskie prawo jazdy nie dotyczy kategorii C, a skoro w jego sytuacji niedopuszczalna jest wymiana ukraińskiego prawa jazdy (z kategorią C) na polskie, to jak słusznie przyjął Sąd I instancji skarżący i w tym zakresie musi spełnić określone przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym warunki w celu uzyskania prawa jazdy dla kategorii C. Warunki te określone zostały w art.. 90 ust. 5 pkt 1 ustawy i zobowiązują kierowcę do odbycia wymaganego dla danej kategorii szkolenia oraz zdania egzaminu państwowego wymaganego dla kategorii C.

Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 41 ust. 6 Konwencji o ruchu drogowym Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepis ten w ogóle nie znajdował zastosowania w rozpoznawanej sprawie, a tym samym nie mógł zostać naruszony. Instytucja uregulowana w art. 41 ust. 6 Konwencji, tj. uznawanie przez strony konwencji krajowych lub międzynarodowych praw jazdy miałaby znaczenie tylko w przypadku gdyby skarżący posiadał wyłącznie ukraińskie prawo jazdy. W sytuacji gdy skarżący posiada ważne prawo jazdy kwestia uznawania, czy też nieuznawania ważności ukraińskiego prawa jazdy nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.