Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1868/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zgody na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1868/09

Uzasadnienie

W. W. złożył w dniu 21 maja 2009 r. do [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia wniosek o skierowanie na leczenie (wykonanie [...]) za granicę z pokryciem kosztu niezbędnego transportu. Lekarz wypełniający wniosek w części IIIa zaproponował placówkę opieki medycznej – [...], Niemcy.

W części II wniosku w dniu 17 lutego 2009 r. lekarze wypełniający określili rozpoznanie choroby stwierdzając, że stan zdrowia pacjenta się pogarsza i jest on zakwalifikowany do [...] podkreślając, że u pacjenta istnieje wysokie ryzyko zgonu w przypadku zbyt długiego oczekiwania na przeszczep.

W części IIIa pkt 5 wniosku w dniu 7 kwietnia 2009 r. lekarze go wypełniający wskazali na przewidywany termin operacji w kraju – 5 miesięcy – przy dopuszczalnym czasie oczekiwania przez pacjenta – 4 miesiące. Odnosząc się do właściwego środka transportu stwierdzili, że powinien być to transport medyczny zapewniający stałe podawanie pacjentowi tlenu.

Wniosek w części II i IIIa po przetłumaczeniu na język niemiecki wraz z dokumentacją został przesłany do wskazanej kliniki w Niemczech.

Ponieważ wnioskodawca wystąpił we wniosku o zwrócenie się do konsultanta wojewódzkiego, dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ pismem z dnia 25 maja 2009 r. zwrócił się do tego konsultanta celem zaopiniowania wniosku. W odpowiedzi konsultant wojewódzki przekazał informacje otrzymane od Kierownika Katedry i [...] Uniwersytetu Medycznego, a zarazem Dyrektora [...] oraz od kierownika programu przeszczepiania płuc i konsultanta tego programu, iż wnioskodawca znajduje się na aktywnej liście zakwalifikowanych do przeszczepu w [...] i obecnie nie widzą oni konieczności kwalifikowania pacjenta do leczenia za granicą.

W części V wniosku 5 sierpnia 2009 r. Dyrektor OW NFZ stwierdził, że wskazana zagraniczna placówka medyczna odmówiła podania czasu wykonania zabiegu oraz kosztów leczenia, nie wykazując zainteresowania podjęciem leczenia pacjenta. Według bowiem informacji uzyskanej w dniu 8lipca 2009 r. ze wskazanej placówki zagranicznej, pacjenci w Niemczech oczekują na taki zabieg przeciętnie dwa lata, a po zabiegu pacjent musi mieszkać przez rok w Niemczech w związku z koniecznością nadzoru specjalistycznego.

Przewidywany koszt transportu według oceny OW NFZ wyniósłby ponad cztery tysiące. Po dokonaniu powyższych ustaleń sprawa została przekazana pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia 13 sierpnia 2009 r., na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 25 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j. t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) – dalej jako ustawa, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. nie wyraził zgody W. W. na przeprowadzeni [...] poza granicami kraju w [...], Niemcy oraz zgody na pokrycie kosztów kwalifikowanego transportu medycznego do wnioskowanego miejsca udzielenia świadczenia.

Wskazując na art. 22 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 e. nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. UE L z dnia 5 lipca 1971 r.) Prezes NFZ stwierdził, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Jak bowiem podkreślał, klinika niemiecka wyraźnie podała, że nie jest w stanie wykonać świadczenia w terminie wskazanym przez lekarzy wypowiadających się we wniosku. Jednocześnie zwrócono uwagę na fakt, że wykonanie transplantacji jest związane ze znalezieniem odpowiedniego dawcy, co jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym uzależniającym jednocześnie termin wykonania zabiegu. Podnoszono również, iż pacjent znajduje się na Krajowej Liście Oczekujących na Przeszczepienie i jego czas oczekiwania nie jest uzależniony od kolejności zgłoszeń, jak w przypadku list szpitalnych, których zasady oczekiwania określają przepisy art. 19 do 23 ustawy.

Wskazano na fakt, że wnioskowana klinika niemiecka nie wyraziła zainteresowania przeprowadzeniem leczenia w szczególności nie podjęła się tego leczenia w terminie określonym we wniosku, a nadto leczenie to może zostać przeprowadzone w kraju wg listy oczekujących w terminie zbliżonym do wymaganego ze względu na stan zdrowia pacjenta.

Prezes NFZ zaznaczał, że wniosek W. W. jest drugim z kolei – uprzedni dotyczył skierowania na zabieg do kliniki w [...] i został załatwiony odmownie z tego powodu, iż klinika ta nie byłą w stanie w podanym czasie podjąć się wykonania zabiegu, jednocześnie specjaliści podkreślali, że zabieg ten jest możliwy do wykonania w kraju.

Od decyzji W. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do stwierdzenia organu o braku zainteresowania kliniki niemieckiej przeprowadzeniem zabiegu skarżący podnosił, że informacja ta pochodzi z notatki służbowej sporządzonej z rozmowy telefonicznej z osobą pracująca w kancelarii profesora kliniki. Podkreślano, że we wniosku termin oczekiwania został określony na 5 miesięcy przy dopuszczalnym dla pacjenta – 4 miesiące. Uprzednio termin dla przeprowadzenia zabiegu określona na 24 i na 6 miesięcy, a w poprzednim wniosku na 14,6 i na 24 miesiące. Sprzeczność ta nie została wyjaśniona, a jak podkreślał skarżący od złożenia wniosku upłynęło już ponad 5 miesięcy. Ponieważ w uprzednio określanych terminach czas oczekiwania był dłuższy od wskazanego w sprawie, zdaniem skarżącego Prezes NFZ powinien zgodnie z art. 7 k.p.a. zwrócić się ponownie do kliniki niemieckiej celem ustalenia terminu do wykonania zabiegu. Nadto przedmiotowa notatka służbowa nie spełniała wymogu proceduralnego uzgodnienia z kliniką niemiecką terminu i możliwości przeprowadzenia leczenia. Uzgodnienie to naruszało również przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r., gdyż informacja o odmowie dokonania zabiegu nie pochodziła od osoby umocowanej do jej udzielenia lecz od pracownicy sekretariatu.

Dodatkowo postawiono zarzut naruszenia przepisów postępowania o terminach załatwienia sprawy podnosząc, iż żądanie zawarte we wniosku było uzasadnione skoro od 25 miesięcy sprawa skarżącego jest procesowana w kraju, a placówka zagraniczna przewidywany termin zabiegu określała na 24 miesiące.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia terminu załatwienia sprawy Prezes NFZ podkreślał, że za właściwą należy uznać datę wypełnienia części IIIa wniosku z datą 7 kwietnia 2009 r. wypełnioną jako ostatnią, gdyż informacje w niej zawarte są bardziej aktualne. Co do ustaleń dokonywanych z placówką zagraniczną Prezes NFZ stwierdził, że dokonywanie tych ustaleń nie jest sformalizowane i może być przeprowadzane, zgodnie z zasada szybkości postępowania - art. 12 § 1 k.p.a. – pisemnie, ustnie lub za pomocą środków elektronicznych. Oddział Funduszu zwrócił się pismem z dnia 25 maja 2009 r. do kliniki w [...] z prośbą o oszacowanie przybliżonych kosztów leczenia, lecz nie otrzymał odpowiedzi i dopiero w rozmowie telefonicznej w dniu 8 lipca 2009 r. otrzymał odpowiedź o niepodjęciu się przez tą placówkę leczenia z zaznaczeniem, że oddział NFZ nie otrzyma odpowiedzi na piśmie. Z tych względów została sporządzona przedmiotowa notatka służbowa w dniu 8 lipca 2009 r. z rozmowy z osobą udzielającą informacji, która została wskazana na stronach Internetu kliniki niemieckiej, jak upoważniona do tej czynności. także jako nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia, gdyż wiosek z załączonymi dokumentami został przesłany do Niemiec. Odnosząc się do naruszenia terminów załatwienia sprawy podkreślano, że wniosek został złożony 21 maja 2009 r., a nie jak twierdził skarżący 7 kwietnia 2009 r., gdyż jest to data wypełnienia wniosku w cz. IIIa przez lekarza. Wniosek w oryginale wraz z dokumentacją, zgodnie z żądaniem skarżącego, został przekazany konsultantowi wojewódzkiemu, a ponieważ konsultant nie podjął się wydania opinii przesłał wniosek z kopią dokumentacji do zaopiniowania przez lekarzy specjalistów. Ponieważ odział Funduszu mógł, zgodnie z § 7 rozporządzenia, przekazać wniosek z dokumentacją Prezesowi NFZ jedynie w oryginałach, musiał czekać na ich zwrot od konsultanta wojewódzkiego, który nastąpił 3 sierpnia 2009 r. Dlatego pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. dokumenty te zostały w dniu 6 sierpnia 2009 r. doręczone Prezesowi NFZ, który w dniu 13 sierpnia 2009 r. (z zachowaniem terminu 5 dniowego z § 8 ust. 1 rozporządzenia) wydał zaskarżona decyzję.

Nadto organ podkreślał, że będąc związany ustawa o finansach publicznych w zakresie gospodarowania środkami przeznaczonymi na leczenie poza granicami kraju, w sytuacji w której wniosek obejmował leczenie możliwe do wykonania w kraju nie mógł, bez narażenia się na zarzut naruszenia dyscypliny finansów publicznych, uwzględnić wniosku skarżącego.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 14 października 2009 r. skarżący powołał się na wypowiedź Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w której Trybunał stwierdzał, że sam fakt oczekiwania pacjenta na zabieg na liście krajowej nie może stanowić przeszkody dla udzielenia zgody leczenia za granicą. Nadto według opinii konsultanta wojewódzkiego wyrażonej w piśmie do Ministra Zdrowia sygnalizował on o pilnej potrzebie wykonania zabiegu w innym ośrodku w Europie. Wskazując na stan zdrowia skarżącego również lekarz z kliniki w Z. (wypełniający wniosek) wnioskował o umieszczeniu chorego na liście superszybkiej. Zwrócono uwagę na fakt, iż ten sam lekarz wypełniający wniosek w cz. IIIa w jednej jego wersji z dnia 7 kwietnia 2009 r. podał terminy: 5 miesięcy przewidywanego oczekiwania i 4 miesiące dopuszczalne, a w jego drugiej z dnia 17 lutego 2009 r. wersji 24 miesiące oczekiwania i 6 miesięcy dopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 25 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) – dalej powoływanej jako ustawa - oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 ze zm.) – dalej powoływanego jako rozporządzenie.

Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy Prezes Funduszu wydaje świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o której mowa w art. 12a, zwanym dalej "wnioskodawcą", na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca pobytu lub instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zwanym dalej "podmiotem uprawnionym", zgodę na przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), w przypadkach o których mowa w przepisach o koordynacji. Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 3 pkt 1 ustawy Prezes Funduszu lub dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może wydać wnioskodawcy, na wniosek podmiotu uprawnionego, zgodę na pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

Według powołanego § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezes Funduszu, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w § 7, wydaje decyzję w sprawie wydania lub odmowy wydania wnioskodawcy zgody na przeprowadzenie albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Wymienione rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 26a, w którego pkt 1 określono tryb składania i rozpatrywania oraz wzór wniosku, o którym mowa w art. 25 ust. 2 i 3 oraz w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy - mając na względzie dobro wnioskodawcy oraz zasadność i skuteczność takiego leczenia lub badania diagnostycznego poza granicami kraju, a także gospodarność i celowość wydatkowania środków publicznych.

Należy zwrócić uwagę na zakres regulacji rozporządzenia. Otóż w jego § 1 pkt 1 lit a) wskazano, iż rozporządzenie określa tryb składania i rozpatrywania (...) wniosku o wydanie zgody przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej "Prezesem Funduszu", na przeprowadzenie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zwanych dalej "państwami członkowskimi UE/EFTA", leczenia lub badań diagnostycznych - w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, które przeprowadza się w kraju, a także na pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Niewątpliwie leczenie wskazane we wniosku skarżącego jest przeprowadzane w kraju, jednakże mając na uwadze koniczność bardzo szybkiego jego podjęcia lekarz wypełniający cz. IIIa wniosku, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia, sugerował leczenie w klinice niemieckiej ze wskazaniem jednocześnie właściwego środka transportu chorego do tej placówki medycznej.

Procedowanie wniosku rozpoczyna się, zgodnie z § 3 rozporządzenia, z chwilą jego złożenia przez osobę go składającą. Z podpisu na wniosku wynika, że wniosek został złożony przez skarżącego, a z odcisku pieczęci oddziału wojewódzkiego NFZ na wniosku wynika, że został on złożony w dniu 21 maja 2009 r.

Skarżący postawił zarzut o odmiennej treści cz. IIIa zawartej we wniosku. Otóż faktycznie, jak wynika z akt sprawy lekarz wypełniający tą część wniosku w dacie 17 lutego 2009 r. w pkt 5 lit a) i b) określił czas oczekiwania na zabieg na 24 miesiące i czas dopuszczalnego oczekiwania na 6 miesięcy. Natomiast w tej samej części wniosku wypełniając ją 7 kwietnia 2009 r. terminy te radykalnie skrócił odpowiednio do 5 i 4 miesięcy i w tej postaci wniosek został przesłany do kliniki niemieckiej, ponieważ wniosek został złożony, jak nadmieniono 21 maja 2009 r., a więc przesłano go zgodnie z jego aktualną treścią.

Skarżący zawarł we wniosku żądanie przesłania go do konsultacji przez konsultanta wojewódzkiego, zatem oddział wojewódzki NFZ musiał zastosować się do tego żądania zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia. Zwracając się pismem z dnia 25 maja 2009 r. do konsultanta wojewódzkiego o zaopiniowanie wniosku oddział wojewódzki NFZ jednocześnie zwrócił się do wskazanej we wniosku kliniki w Niemczech celem potwierdzenia możliwości wykonania przeszczepu w ciągu 3 najbliższych miesięcy oraz uzyskania niezbędnego kosztorysu.

W tym miejscu należałoby zauważyć, że oddział Funduszu, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, był obowiązany do niezwłocznego przesłania wniosku skarżącego do placówki niemieckiej, jednakże tylko w sytuacji gdyby skarżący nie złożył żądania skierowania wniosku do konsultanta wojewódzkiego, co wynika z § 6 ust. 5 rozporządzenia. Pomimo jednak braku wymogu formalnego do natychmiastowego przesłania wniosku do Niemiec oddział Funduszu niemalże natychmiast po otrzymaniu wniosku rozpoczął procedurę wskazaną w § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Konsultant wojewódzki, mając uprawnienie wynikające z § 6 ust. 9 rozporządzenia, zwrócił się w dniu 28 maja 2009 r. do specjalistów o wyrażenie opinii w sprawie wniosku i otrzymał ją 7 lipca 2009 r. (data wydania 19 czerwca 2009 r.). W procedowaniu konsultanta wojewódzkiego doszło zatem do naruszenia terminów wskazanych w § 6 ust. 8 i ust. 9 rozporządzenia, jednakże zgodnie z ust. 11 tego przepisu nieotrzymanie przez oddział wojewódzki NFZ opinii w terminach podanych w ust. 8 i 9 § 6 rozporządzenia, nie wstrzymywało dalszego toku rozpatrywania wniosku i oddział Funduszu wykonywał dalsze czynności. Ten dalszy tok rozpatrywania wniosku sprowadzał się w istocie do otrzymania odpowiedzi z kliniki w Hanowerze, jednakże ta placówka medyczna odmówiła przekazania informacji na piśmie co do możliwości i terminu wykonania przeszczepu. W tych warunkach, jak podkreślał oddział Funduszu, od maja do lipca 2009 r. próbował telefonicznie dokonać ustaleń związanych z przeprowadzeniem zabiegu. W rezultacie 8 lipca 2009 r. osoba upoważniona do udzielenia informacji odpowiedziała, że klinika niemiecka nie jest w stanie przeprowadzić zabieg w czasie wskazanym we wniosku wskazując, iż w Niemczech oczekuje się na taką operację przeciętnie dwa lata, a okres ten może ulec wydłużeniu.

Według tych ustaleń oddział Funduszu przesłał akta sprawy Prezesowi NFZ, który otrzymał je 6 sierpnia 2009 r. wydając zaskarżoną decyzję [...] sierpnia 2009 r., a więc w terminie zakreślonym § 8 ust. 1 rozporządzenia. Akta sprawy zostały przekazane Prezesowi NFZ pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r., gdyż jak to wyjaśniał oddział Funduszu zostały mu zwrócone przez konsultanta wojewódzkiego 3 sierpnia 2009 r. W sprawie doszło zatem do naruszenia terminu trzech dni roboczych, wskazanego w § 7 rozporządzenia, jednakże naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Istotą, głównym problemem było bowiem to, że klinika niemiecka odmawiając początkowo odpowiedzi na pismo oddziału Funduszu w rezultacie odmówiła wykonania zabiegu w terminie wskazanym we wniosku. Wniosek wypełniony 7 kwietnia 2009 r. wskazywał terminy wykonania zabiegu na 5 ze wskazaniem na 4 miesiące, jednakże mógł być liczony dopiero od daty jego złożenia (21 maja 2009 r.), a ostateczna odpowiedź została udzielona przez klinikę w Niemczech 8 lipca 2009 r., tj. przed upływem wskazanych we wniosku terminów, bowiem po niecałych dwóch miesiącach od złożenia wniosku. Placówka ta jednoznacznie więc odmówiła przeprowadzenia zabiegu stawiając warunki terminowości wykonania przeszczepu porównywalne z warunkami polskimi lub nawet dłuższe, dodatkowo określając warunek obowiązkowego pobytu w Niemczech przez rok po zabiegu. Innymi słowy starania Funduszu, poczynione nawet z pewnym odstępstwem od formalizmu wskazanego wyżej nie przyniosły zamierzonego rezultatu. W tych warunkach zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 72 i art. 75 k.p.a.) nie miał wpływu, w szczególności istotnego, na wynik sprawy. Fundusz, zgodnie z art. 7 k.p.a., podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jednakże nie miał wpływu, nie mógł zmusić kliniki niemieckiej do podjęcia się w trybie natychmiastowym wykonania przeszczepu. Ponieważ niemiecka placówka medyczna odmówiła zajęcia stanowiska na piśmie Fundusz uzyskał jedyną dostępną drogą telefoniczną informację sporządzając z przebiegu rozmowy z osobą upoważnioną do udzielenie informacji notatkę dokumentującą tą czynność (art. 72 k.p.a.) i uwzględniając tę notatkę służbową jako dowód w sprawie stosownie do art. 75 k.p.a.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.