Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1563/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 39 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 67
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin( - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do emerytury policyjnej postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

M. P. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], przekazanej następnie postanowieniem tego sądu z dnia 1 września 2010 r. do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, uczynił decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]. Decyzją tą organ, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), stwierdził utratę z dniem [...] maja 2008 r. prawa do emerytury policyjnej i postanowił o wstrzymaniu jej wypłaty od dnia [...] czerwca 2008 r.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, wskazując, że narusza ona w sposób rażący przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dacie jej wydania, bowiem we wskazanym w niej zakresie była ona niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały, co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności w trybie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie – odnosząc się do zagadnienia dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego, sygn. akt II UZP 3/10, stwierdzającą niedopuszczalność postępowań przed sądem powszechnym od odwołań od decyzji zaskarżonych w trybie art. 156 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że niniejsza sprawa należy do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w której właściwy jest sąd powszechny, ponadto skarga wniesiona została po terminie, zaś sprawa została już prawomocnie osądzona, bowiem od decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący złożył odwołanie do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych. Postępowanie sądowe w tej sprawie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...], w którym sąd oddalił odwołanie M. P. w zakresie utraty prawa do policyjnej emerytury oraz oddalił odwołanie w zakresie wstrzymania wypłaty emerytury policyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie zauważyć należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 39 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji, w stosunku do funkcjonariuszy m.in. Policji, organ emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 32 ust. 4). Natomiast stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, prawo do świadczeń ustaje w razie skazania funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury lub renty, prawomocnym wyrokiem sądu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 tej ustawy, tj. wtedy, gdy nastąpi skazanie emeryta albo rencisty prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione przed zwolnieniem ze służby, co powoduje utratę prawa do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy.

Ustawodawca wskazał jednocześnie, w art. 11 przedmiotowej ustawy, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z powołanych przepisów wynika, że w sprawach zaopatrzenia emerytalnego, a do takich należy niniejsza sprawa, odwołanie rozpatrywane jest przez sąd powszechny. Ustawodawca przyjął bowiem, że w tego rodzaju sprawach zainteresowanemu przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, o czym strona została prawidłowo pouczona przez organ emerytalny w zaskarżonej decyzji. Skarżący skorzystał przy tym z przysługującego mu prawa i wniósł odwołanie od zaskarżonej decyzji do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych. Zaś toczące się w tej sprawie postępowanie sądowe zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...].

Odnosząc się do powołanej w skardze uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 2/10, opubl. LEX nr 565768, stwierdzić należy, że dotyczy ona odwołania od decyzji wojskowego organu emerytalnego wydanej w trybie nadzwyczajnym, z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana w trybie zwykłym, w związku z powyższym przedmiotowa uchwała nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w sprawie dotyczącej prawa do zaopatrzenia emerytalnego, nie podlega kontroli sądu administracyjnego i jako taka winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.