Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 864/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 2, art. 228
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie J. D. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, październik, grudzień 2007 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnych okresach rozliczeniowych, za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2007 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Po przeanalizowaniu zebranych w przedmiotowej sprawie materiałów dowodowych Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że wskazana wyżej decyzja organu kontroli skarbowej została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 10 listopada 2014 r. w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613, powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.").

W dniu 23 października 2014 r. w polskiej placówce pocztowej został nadany list polecony o, który zawierał decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz wynik kontroli z tej samej daty.

Przedmiotowa przesyłka została nadana na adres biura rachunkowego pełnomocnika wskazany przez stronę, który w trakcie postępowania nie był zmieniany. Organ podatkowy stwierdził, że z opisu zwrotu listu poleconego, o którym mowa powyżej, wynika, że w dniu 27 października 2014 r. dokonano pierwszego awizowania przedmiotowej przesyłki, a następnego po upływie 7 dni, tj. 4 listopada 2014 r. Natomiast w dniu 12 listopada 2014 r. pracownik Poczty Polskiej dokonał adnotacji na potwierdzeniu odbioru, iż przesyłka nie została podjęta w terminie.

Organ podatkowy nie dał wiary twierdzeniu strony skarżącej, iż w dniach, w których doręczyciel podejmował próby doręczenia korespondencji, biuro pracowało i pracownicy odbierali wszelkie listy polecone, zatem nie jest możliwe, aby decyzja ta faktycznie została nadana na wskazany powyżej adres.

Podkreślił, że pocztowy dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 O.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że doręczenie przewidziane w art. 150 O.p. (tzw. doręczenie zastępcze) oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to adresat może obalić poprzez uprawdopodobnienie, że nie został on zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie złożonym w pocztowej placówce oddawczej, jednak samo zaprzeczenie adresata nie jest wystarczającą okolicznością - konieczne jest poparcie tegoż twierdzenia dowodami na niepowzięcie wiadomości o piśmie.

Po analizie zwróconej korespondencji znajdującej się w aktach sprawy organ podatkowy stwierdził, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tych czynności oraz zwrotu przesyłki do nadawcy.

Wobec powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., decyzja organu pierwszej instancji kierowana do pełnomocnika podatnika została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 O.p. w dniu 10 listopada 2014 r.

W konsekwencji organ podatkowy ocenił, że odwołanie od decyzji organu kontroli skarbowej zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., przewidującego czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, od dnia doręczenia decyzji.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, które w jej ocenie zostało wydane w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i rozpatrzenie odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w podaniu o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania pełnomocnik strony wskazał na przyczyny nie doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

Stwierdził, że samo stwierdzenie iż przesyłka ta była awizowana dwukrotnie nie jest żadnym dowodem w przedmiotowej sprawie, gdyż jest tylko jednostronnym stwierdzeniem opartym na adnotacji pracownika Poczty Polskiej. To stwierdzenie nie znajduje potwierdzenie w sytuacji, w której w okresie pomiędzy 27 października 2014 r. a 11 listopada 2014 r. w biurze rachunkowym pełnomocnika skarżącego odebrano bezpośrednio od doręczyciela ponad 17 przesyłek poleconych przy czym ani jedna przesyłka polecona nie była awizowana i odbierana w urzędzie pocztowym.

Skarżący podważył wnioski Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który wskazał, że w dniu 30 października 2014 r. pełnomocnik posiadał informację, że w dniu [...] r. została wydana zaskarżona decyzja z doręczonego pełnomocnikowi postanawiania organu kontroli skarbowej o włączeniu do akt postępowania kontrolnego dotyczącego podatku od towarów i usług za rok 2008.

Skarżący stwierdził, że skoro pełnomocnik w dniu 30 października 2014 r. odebrał ww. postanowienie, a równocześnie nie odebrał w tym samym czasie awizowanej przesyłki zawierającej decyzję, to stanowisko organu podatkowego jest wewnętrznie sprzeczne.

Po drugie, w ocenie skarżącego sam fakt powzięcia informacji zawartej w postanowieniu odebranym w dniu 30 października 2014 r. wcale nie musi świadczyć o wysłaniu do pełnomocnika strony tej decyzji. Jest to tylko informacja że decyzja ta została wydana i włączona do akt sprawy. W żaden jednak sposób z informacji tej nie wynika okoliczność wysłania tej decyzji do pełnomocnika.

W ocenie skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. błędnie odczytał informację, iż pisma skierowane do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniach 31 grudnia 2014 r. i 6 stycznia 2015 r. świadczą o tym, że pełnomocnik posiadał wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy przedmiotowe pisma świadczą o zainteresowaniu pełnomocnika przewlekłością prowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a).

Zgodnie z art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

W ocenie sądu z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. prawidłowo ocenił, że doręczenie decyzji organu kontroli skarbowej z dnia [...] r. nastąpiło na podstawie cytowanego powyżej art. 150 O.p. w dniu 10 listopada 2014 r.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca ww. decyzję i wynik kontroli została wysłana na prawidłowy adres Biura Rachunkowego A w Ł. (karta 262 akt podatkowych). Z adnotacji umieszczonych na przesyłce wynika, że listonosz próbował doręczyć przesyłkę w dniach 27 października i 4 listopada 2014 r., a wobec nieobecności adresata pozostawił zawiadomienia o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej.

W tym stanie rzeczy organ podatkowy miał wszelkie podstawy by przyjąć, że decyzja została doręczona.

Zarzut skarżącego, który twierdzi, że przesyłka była awizowana dwukrotnie nie jest żadnym dowodem w przedmiotowej sprawie, gdyż jest tylko jednostronnym stwierdzeniem opartym na adnotacji pracownika Poczty Polskiej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz.1529) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Zgodnie z art. 178 ust. 1 ww. ustawy Poczta Polska S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od dnia 1 stycznia 2013 r.

W myśl art. 194 § 1-3 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach.

W ocenie sądu skarżący nie przedstawił dowodu, przeciwko treści zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu kontroli skarbowej z dnia [...]r.

Jako nieprzekonujące, w świetle nie budzących wątpliwości adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, są twierdzenia skarżącego, że w okresie od 27 października do 11 listopada 2014 r. w biurze rachunkowym pełnomocnika skarżącego odebrano bezpośrednio od doręczyciela ponad 17 przesyłek poleconych. W związku z tym, zdaniem skarżącego, jest nielogiczne by w tym czasie pełnomocnik nie odebrał decyzji wydanej w jego sprawie.

Sąd nie znalazł logicznego wyjaśnienia dlaczego pełnomocnik skarżącego nie odebrał przesyłki, skoro biuro rachunkowe było czynne w dniach, w których doręczyciel podjął próby doręczenia korespondencji, jak również dlaczego pełnomocnik nie podjął korespondencji w placówce pocztowej, pomimo pozostawienia przez doręczyciela zawiadomień.

Bez odpowiedzi pozostaje również pytanie, dlaczego pełnomocnik skarżącego nie podjął żadnych działań w celu odebrania przedmiotowej decyzji, mimo że już w dniu 31 października 2014 r., wiedział że taka decyzja została wydana.

Trafnie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., we wskazanym dniu doręczono pełnomocnikowi strony postanowienie organu kontroli skarbowej z dnia 30 października 2014 r. o włączeniu do akt postępowania kontrolnego dotyczącego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., kserokopii decyzji organu kontroli skarbowej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2007 (postanowienie – karta 409, potwierdzenie odbioru postanowienia – karta 422 akt podatkowych załączonych do sprawy oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 835/15).

Z powyższego wynika, że o wydaniu decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za 2007 r., pełnomocnik wiedział od dnia 31 października 2014 r. Mógł zatem zażądać od organu kontroli skarbowej wyjaśnień, kiedy decyzja została wydana i w jaki sposób doręczona oraz zażądać wydania kserokopii decyzji, co umożliwiłoby pełnomocnikowi wniesienie odwołania w terminie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.

mko