Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 351/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 10h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4, art. 15 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. a Starostą G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia [...] września 2015 r. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu i wynagrodzenia za dozór postanawia: wskazać Starostę G. jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia [...] września 2015 r. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu Fiat 126p nr rej. [...] i wynagrodzenie za dozór poprzez wskazanie Starosty G. jako organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

W uzasadnieniu powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. stwierdził, że J. K. złożyła wniosek po nowelizacji w 2015 r. art. 130a Prawa o ruchu drogowym i dodaniu do niego art. 10h w brzmieniu obowiązującym. Przepisy te natomiast wprost wskazują starostę jako właściwego w sprawie.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta G. wniósł o wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. jako organu właściwego do rozpoznania ww. wniosku. Zdaniem Starosty, wniosek J. K. dotyczy przyznania kosztów dozoru pojazdu i wynagrodzenia za dozór za okres od 7 listopada 2004 r. do 26 maja 2005 r., a więc okresu sprzed 13 lat, pojazdu który został przejęty przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] czerwca 2005 r., a następnie zlikwidowany w 2005 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego pokrył koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 27 maja 2005 r. (data wpływu dokumentów pojazdu do Urzędu Skarbowego) do dnia 24 czerwca 2005 r. (data odebrania pojazdu z parkingu depozytowego). Niezapłacone pozostały koszty przechowywania tego pojazdu za okres od dnia przewiezienia tego pojazdu na parking strzeżony do dnia przekazania dokumentacji pojazdu do Urzędu Skarbowego w G. Organem właściwym do wydania postanowienia na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. jest natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. jako organ egzekucyjny. I choć starostowie uzyskali zadania w zakresie występowania z wnioskiem o przepadek na rzecz powiatów pojazdów usuniętych z drogi w okolicznościach wskazanych (art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1260 ze zm.) to przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie, ponieważ sprawa przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu została zakończona przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, o czym świadczy fakt przejęcia pojazdu przez Skarb Państwa zgodnie z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nadto obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) wskazują na możliwość orzekania w ww. sprawach przez naczelnika urzędu skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestie dotyczące sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych jakie powstają między organami administracji publicznej reguluje przepis art. 22 k.p.a. (w sprawach załatwianych w drodze decyzji) oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 1369 dalej jako "P.p.s.a.")

Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Spór taki może powstać w sprawie załatwianej przez organy administracji, należącej do spraw z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie powstał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą G. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. o rozpoznanie żądania J. K. z dnia [...] września 2015 r. o wypłatę wynagrodzenia z tytułu poniesionych kosztów oraz wykonania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi publicznej.

Stosownie do treści art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i cytowanej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powoływanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (zdanie drugie powyższego przepisu). Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach: z dnia 26 marca 2018 r., sygn.. akt I OW 320/17, z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I OW 46/15, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 95/12, z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 93/12, który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela.

Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Starosta G. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór został złożony [...] września 2015 r. Oznacza to, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym i dodania do niego ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu. Ten zaś przepis wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.