Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 997/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 13 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie postępowanie egzekucyjnego w sprawie ze skargi J.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 30 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu przedawnienia obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie uznania zarzutu przedawnienia obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony, skarżący J. O. wniósł o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony, albowiem przepisy nie przewidują możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego przez Sąd.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie p.p.s.a.), po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Możliwość wstrzymania wykonania, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a więc decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynności egzekucyjne nie należą do żadnej z kategorii aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem ich wstrzymanie przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwe.

Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwe jest w trybie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.; dalej w skrócie: u.p.e.a.) przez organy nadzoru w ramach nadzoru nad egzekucją administracyjną. Organy te mogą wydawać w pierwszej instancji postanowienia o wstrzymaniu z urzędu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII Wolters Kluwer 2015, pkt 9 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2395/16, LEX nr 2357923).

Zgodnie z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. W myśl zaś art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ.

Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru nad prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, a w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Dopiero w dalszej kolejności rozstrzygnięcie w tym zakresie może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a.

Wskazać także należy, że nawet w przypadku sformułowania przez stronę wniosku stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. jako żądania wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a nie, jak to uczyniono, żądania wstrzymania postępowania egzekucyjnego, również taki wniosek nie mógłby w przedmiotowej sprawie zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może bowiem dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Stąd, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zauważyć także trzeba, że nie kwalifikują się do wykonania akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia odmownego, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania, to jest węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy uznania za nieuzasadniony zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Orzeczenie to nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Skoro więc zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, to żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogłoby zostać uwzględnione.

Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji