Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 812/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi S. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), określanej dalej jako K.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.), a także § 3 ust. 1 pkt 35 i 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.:. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S.K. i J.K. (zwanych dalej "skarżącymi"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2015 r. nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa 3 szt. zbiorników o pojemności 100 m³ każdy, dwupłaszczyznowych, naziemnych, zlokalizowanych P., przy ul. [...]". Decyzja ta została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji na skutek uchylenia przez SKO w P. decyzji tego organu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: Budowa 3 szt. zbiorników o pojemności 100 m³ każdy dwupłaszczowych, naziemnych", zlokalizowanych w P. przy ul. [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Kierując się wskazaniami, zawartymi w decyzji SKO z dnia [...] lipca 2015 r., wezwał wnioskodawcę – O. S.A, z siedzibą w P. do uzupełnienia braków wniosku przez dostarczenie kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym miejscem lokalizacji przedsięwzięcia oraz zaznaczonym obszarem oddziaływania. Powyższe braki wnioskodawca uzupełnił dnia 20 sierpnia 2015 r.

Organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w P. przy ul. [...], na terenie O. S.A. z siedzibą w P. (dalej O. S.A.). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia jest terenem przemysłowym. Teren Zakładu to ponad 100.000,00 m², a realizowane przedsięwzięcie obejmuje tylko część zakładu o powierzchni około 1000 m² i składa się na nią powierzchnia przeznaczona pod zabudowę zbiorników około 650 m³ oraz powierzchnia przeznaczona na zabudowę instalacji i zabezpieczenie przed wpływami oparów węglowodorów. O. S.A zlokalizowany jest w bliskim sąsiedztwie P. S.A. - w odległości około 300 m od przedsięwzięcia zlokalizowana jest część administracyjno-biurowa P. S.A. W rejonie planowanego przedsięwzięcia brak jest zabudowy mieszkaniowej. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ponad 1 km, O. S.A. zlokalizowany jest w dawnej strefy ochronnej P. W obecnej lokalizacji O. S.A. funkcjonuje od wielu lat.

Realizacja przedsięwzięcia w swym zakresie obejmuje:

1) budowę zespołu trzech zbiorników surowcowych z pompą służących do magazynowania surowców benzynowych o nazwie ALKILAT, w ramach której planuje się:

budowę zespołu trzech zbiorników stalowych, szczelnych z podwójnym płaszczem, I naziemnych, o pojemności 100 m³ każdy, wraz z podłączeniem do istniejącej infrastruktury technologicznej. Zbiorniki zlokalizowane będą w bezpośrednim sąsiedztwie wcześniej projektowanych dwóch zbiorników o podobnym przeznaczeniu takiej samej pojemności;

budowę zespołu fundamentów składającego się z płyty fundamentowej, stanowiącej konstrukcję nośną dla zbiorników;

2) przebudowę wewnętrznej instalacji oświetleniowej zapewniającej oświetlenie terenu stanowisk ze zbiornikami. Przebudowa obejmuje w swym zakresie budowę odcinków nowej instalacji, oświetlającej projektowane stanowiska ze zbiornikami, podłączonej do funkcjonującej na terenie O. S.A. instalacji oświetleniowej.

Odnosząc się do szczegółowych planowanej inwestycji organ wyjaśnił, że budowa przedmiotowych zbiorników zwiększy pojemność magazynową o 300 m³. Organ ustalił, że zakład O. S.A. jest zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zbiorniki będą zbiornikami atmosferycznymi, wyposażonymi w zawory oddechowe z przerywaczami ognia, co zabezpieczy zbiorniki przed niedozwolonym wzrostem ciśnienia. Podczas normalnej pracy zbiorniki będą podłączone do istniejącego systemu odzysku oparów. W trakcie napełniania któregokolwiek ze zbiorników z rurociągu zasilającego, opary ze zbiornika przepłyną do istniejącego systemu odzysku oparów. Organ zwrócił uwagę, że zbiorniki będą wyposażone także w zawory oddechowe z odprowadzeniem oparów do istniejącej instalacji. W związku z realizacją planowanej inwestycji zastosowane zostaną najnowocześniejsze systemy i technologie magazynowania cieczy zapewniające pełną hermetyzację procesu napełniania i opróżniania zbiorników. Załadunek i wyładunek zbiorników będzie się odbywać za pomocą rurociągów z istniejącego układu technologicznego O. S.A. Praca zespołu zbiorników będzie bezobsługowa. Ponadto zespoły zbiorników będą wyposażone w moduł uziemienia. Organ zaznaczył, że wszystkie nowoprojektowane obiekty będą spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063). Żaden z projektowanych elementów przedsięwzięcia nie tworzy procesów technologicznych zużywających wodę, jakiekolwiek surowce, materiały czy paliwa. Jedyną formą energii zużywanej w powyższym procesie magazynowania benzyn będzie energia elektryczna w ilościach - 10 kW dla oświetlenia terenu.

Organ stwierdził ponadto, że przy zastosowaniu się do zasad bezpieczeństwa obowiązujących przy tego typu inwestycjach i przy regularnej konserwacji urządzeń zabezpieczających nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia poważnej awarii.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych oraz innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych; obszarach wybrzeży; obszarach górskich lub leśnych; obszarach objętych ochroną, w tym strefach ochronnych ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych; obszarach na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone; obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne; obszarach o znacznej gęstości zaludnienia; obszarach przylegających do jezior i obszarach ochrony uzdrowiskowej.

Przedsięwzięcie nie jest również zlokalizowane w granicach obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000 i nie będzie oddziaływać na gatunki i siedliska tam chronione oraz nie spowoduje fragmentacji obszarów. Najbliższe obszary Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 - obszar specjalnej ochrony Ptaków [...] PLB140004 oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...] PLH140029, oddalone są o około 6 km od terenu inwestycji, a obszar [...] PLH 140012 oddalony jest o 7 km od planowanej inwestycji. Organ podał również, że biorąc pod uwagę charakter, skałę oraz lokalizację planowanego przedsięwzięcia, planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze, a ze względu na lokalizację oraz zakres przedsięwzięcia nie zachodzi ryzyko transgranicznego oddziaływania na środowisko. Oddziaływania przedsięwzięcia ograniczy się do terenu, na którym będzie zlokalizowane przedsięwzięcie.

Ponadto organ wyjaśnił, że hermetyzacja, dwupłaszczowe szczelne zbiorniki, monitoring szczelności zbiorników, realizacja przedsięwzięcia o nowoczesne technologie i nowoczesne urządzenia zapewni, że zasięg oddziaływania ograniczy się do terenu lokalizacji przedsięwzięcia. W fazie realizacji inwestycji uciążliwość planowanego przedsięwzięcia związana będzie z emisją pyłów i gazów oraz hałasu, pochodzącą ze środków transportu i pracujących na terenie budowy maszyn - jednakże oddziaływania te będą miały charakter przejściowy i krótkotrwały i nie spowodują przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego oraz ochrony przed hałasem. Powstające w trakcie realizacji i eksploatacji inwestycji odpady będą magazynowane selektywnie, a następnie przekazywane uprawnionym podmiotom do odzysku bądź unieszkodliwienia. Wody deszczowe będą odprowadzane na zasadach dotychczasowych do zewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej zarządzanej przez P. S.A. Planowane do zainstalowania pompy będą pompami cichobieżnymi, w związku z czym oddziaływanie akustyczne przedmiotowego zakładu po zrealizowaniu inwestycji nie zwiększy się w stosunku do stanu obecnego. Planowane przedsięwzięcie na etapie jego eksploatacji, z uwagi na hermetyzację procesów nie będzie źródłem emisji substancji do powietrza. Dalej organ zwrócił uwagę, że planowane przedsięwzięcie ma na celu zwiększenie pojemności magazynowej zbiorników magazynujących produkty finalne, tj. benzynę lotniczą. W związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia rodzaj technologii wykorzystywanych w ramach działalności zakładu nie ulegnie zmianie i nadal polegać będzie na wytwarzaniu i magazynowaniu i dystrybucji produktów powstałych z obróbki ropy naftowej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli S.K. i J.K. zarzucając w szczególności art. 7, 77 K.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego.

W uzasadnieniu zarzutów wyjaśniono, że Państwo K., wraz z inną osobą fizyczną, są użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. Na nieruchomości tej zlokalizowany jest budynek produkcyjno - gospodarczy będący własnością ww. osób fizycznych. Nieruchomość ta położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której znajduje się planowana przez inwestora inwestycja. Pomimo, że nieruchomość Państwa K., znajduje się w najbliższym obszarze realizacji inwestycji, jako nieruchomość sąsiadująca, to ani postanowienie, ani decyzja organu pierwszej instancji, ani też dokumentacja do wniosku nie wspomina, że planowana inwestycja w bezpośredni sposób może zagrażać nieruchomości odwołujących się. Zagrożenie to dotyczyć może potencjalnie uciążliwości związanych z prowadzeniem robót budowlanych, takich jak niemożność dostępu do nieruchomości i budynku na niej zlokalizowanego, możliwości wystąpienia czasowych przerw w dostawach mediów do budynku, itp. Nie ma również mowy o oddziaływaniu planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących po jej zakończeniu. Wskazuje ponadto, że zarówno postanowienie, jak i decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa z tego powodu, że organ pierwszej instancji jedynie uzupełnił dotychczasowe postępowanie, a nie wszczął nowego postępowania.

W zaskarżonej decyzji SKO w P. stwierdziło, że organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie, uwzględniając przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia, załącznik graficzny złożony do akt sprawy w dniu 20 sierpnia 2015 r. oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...]), w której organ ten – jako posiadający wiedzę specjalistyczną - dokonał szczegółowej analizy charakteru inwestycji, jej lokalizacji i ewentualnego wpływu na środowisko naturalne, a nie zauważając żadnego negatywnego wpływu oddziaływania inwestycji na środowisko doszedł do słusznego wniosku o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Dalej organ wywodził, że opinia koresponduje z kartą informacyjną przedsięwzięcia, charakteryzującą przedsięwzięcie. Organ przywołał szczegółowe rozwiązania techniczne, wskazując w szczególności, że wody deszczowe będą odprowadzane na zasadach dotychczasowych do zewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej zarządzanej przez P. S.A. Planowane do zainstalowania pompy będą pompami cichobieżnymi, w związku z czym oddziaływanie akustyczne przedmiotowego zakładu po zrealizowaniu inwestycji nie zwiększy się w stosunku do stanu obecnego, a planowane przedsięwzięcie na etapie jego eksploatacji nie będzie źródłem emisji substancji do powietrza. Rodzaj technologii wykorzystywanych w ramach działalności zakładu nie ulegnie zmianie.

Organ wyjaśnił, że w świetle powyższych ustaleń, w szczególności zakresu oddziaływania inwestycji – przedstawionego na załączniku graficznym oraz w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia - ograniczającego się do terenu lokalizacji przedsięwzięcia zarzuty pełnomocnika odwołujących się, dotyczące zagrożenia władztwa nieruchomości skarżących poprzez uciążliwości związane z prowadzeniem robót budowlanych, takich jak niemożność dostępu do nieruchomości i budynku na niej zlokalizowanego, możliwości wystąpienia czasowych przerw w dostawach mediów do budynku czy ewentualne oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących po jej zakończeniu - nie zasługują na uwzględnienie i nie mogą stanowić podstawy do uznania zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia za wydaną wadliwie z naruszeniem przepisów prawa.

Wyjaśniając to stanowisko organ podał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika odwołujących się organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do wszczęcia nowego postępowania w sprawie. W wyniku wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., czyli decyzji organu odwoławczego o charakterze kasacyjnym, nie wiąże się bowiem skutek zakończenia tego postępowania i wszczęcia w tej samej sprawie kolejnego. Powołując się na wyrok NSA (z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2708/13) organ uznał, że brak było podstaw do wystąpienia do właściwego organu o kolejną opinię, która uprzednio wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy tylko potwierdzała stan faktyczny wynikający z akt sprawy.

J.K. i S.K. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2016 r. W ocenie skarżących, SKO sposób nieprawidłowy odniosło się do zarzutu naruszenia przez Prezydenta Miasta P. przepisów prawa polegającego na tym, że postanowienie i decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa ponieważ, iż organ I instancji jedynie uzupełnił dotychczasowe postępowanie i wydał ponownie decyzję, a nie wszczął nowego postępowania, do czego zobowiązywały go przepisy prawa. SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdziło brak konieczności przeprowadzenia przez Prezydenta Miasta P. odrębnego postępowania w sprawę mimo przedstawionych w odwołaniu zarzutów z dnia [...] października 2015 r. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2015 r. SKO w pierwszej decyzji z [...] lipca 2015 r. wydanej na skutek zaskarżenia pierwotnej decyzji Prezydenta Miasta P. o uwarunkowaniach środowiskowych z dnia [...] maja 2015 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Oznacza to, że organ pierwszej instancji jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy od początku, a nie jedynie do jego uzupełnienia, gdyż nie zachodzą ku temu przesłanki określone w przepisie art. 111 K.p.a. czy art. 136 tego aktu. Skarżący wywodzili, że całe postępowanie w sprawie przeprowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, co wynika z tego, że organ I instancji jeszcze przed uprawomocnieniem się decyzji SKO z dnia [...] lipca 2015 r. wszczął postępowanie, w którym Prezydent Miasta P. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wydał postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zaś finalnie w jego efekcie wydana została w dniu [...] października 2015 r. decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych.

Oznacza to, iż Prezydent Miasta P. nie czekając na uprawomocnienie decyzji SKO z dnia [...] lipca 2015 r. wszczął nowe postępowanie, podczas gdy 30-dniowy termin ustawowy na zaskarżenie decyzji SKO z dnia [...] lipca 2015 r. upływał

dopiero w dniu 2 września 2015. Skarżący wyrazili stanowisko, że prowadzić to powinno do konkluzji, iż decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2015 r. naruszenia prawo, bowiem wydana została w oparciu o postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r., które "nie miało prawa funkcjonować w obrocie prawnym" przed uprawomocnieniem się decyzji SKO. Z tego zaś – zdaniem skarżących - wynika, iż decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. zawiera błędne ustalenia prawne i jako taka powinna zostać uchylona w całości, a cała sprawa ponownie przekazana do rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

I. W myśl art. 138 § 1 K.p.a. organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania wydaje kończącą postępowanie w sprawie decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, uchylającą zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo też umarzającą postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, iż organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego odwołania. Jako wyjątek traktować zatem należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nieorzekania w sposób kończący sprawę i wydania jedynie decyzji kasacyjnej uchylającej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wybór takiego właśnie wyniku rozpoznania odwołania nie zależy od swobody uznaniowej organu. Możliwość ta, stosownie do przywołanego art. 138 § 2 K.p.a., ma bowiem zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie zawsze jest zatem uwarunkowane koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji w całości, co zdają się sugerować skarżący.

II. Należy wskazać, że określenie "tok postępowania" oznacza trwające i rzeczywiście prowadzone postępowanie w danej instancji. Sformułowanie to zakłada pewien dynamizm (przesunięcie, przekształcenie), tzn. dynamizm czynności zmierzających do uzyskania aktu stosowania prawa. Zatem przez tok postępowania rozumie się jego bieg, uporządkowany w czasie cykl czynności poddanych określonym regułom procesowym zmierzających do osiągnięcia danego celu, tj. wydania decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne toczy się do momentu wydania decyzji w danej instancji, tj. doręczenia decyzji lub jej ustnego ogłoszenia (tak Zbigniew R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Lex). Wniesienie odwołania nie może nastąpić poza tokiem postępowania, a postępowanie drugoinstancyjne, jakkolwiek polega na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jest dalszym ciągiem postępowania pierwszoinstancyjnego. Decyzja kasacyjna nie uchyla skutków wszczęcia postępowania, które miało miejsce przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Po wydaniu decyzji kasacyjnej tok postępowania podlega kontynuacji (sprawa przenosi się do organu I instancji), a nie biegnie od początku. Przesądza to, że twierdzenia podniesione w tym zakresie w skardze nie zasługują na aprobatę.

III. Nie jest słuszne stanowisko skarżących odnośnie do znaczenia stanowiska organu II instancji. Organ II instancji przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przy czym skoro decyzja kasacyjna, jaką jest zaskarżona decyzja, dla której podstawę prawną stanowi art. 138 § 2 K.p.a., jest rozstrzygnięciem procesowym, a zatem nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, to organ I instancji nie jest związany zawartymi w niej wskazaniami. Takie stanowisko, podzielane przez skład orzekający wyrażane jest w judykaturze. Organ pierwszej instancji nie jest związany wyrażonymi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej ocenami, poglądami i stanowiskiem organu drugiej instancji odnośnie do wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (tak NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11, LEX nr 1121155, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex).

IV. Wbrew twierdzeniom przedstawionym w skardze decyzja (tak jak postanowienie) ostateczna, ale nieprawomocna jest wykonalna. Organ I instancji nie ma zatem obowiązku powstrzymywać się z kontynowaniem postępowania po decyzji kasacyjnej do czasu, aż będzie wiadome czy złożona została skarga do WSA. Za taką interpretacją przemawia okoliczność, że skarga nie ma suspensywnego charakteru, a jej złożenie nie wstrzymuje wykonania decyzji (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.). W związku z tym brak wstrzymania wykonania decyzji oznacza, że jest ona wykonalna, co – w przypadku decyzji z art. 138 § 2 K.p.a. oznacza, że organ I instancji powinien kontynuować postępowanie.

V. Organ prawidłowo wyjaśnił, że w świetle powyższych ustaleń, w szczególności zakresu oddziaływania inwestycji – przedstawionego na załączniku graficznym oraz w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia - ograniczającego się do terenu lokalizacji przedsięwzięcia zarzuty pełnomocnika odwołujących się dotyczące zagrożenia władztwa nieruchomości skarżących poprzez uciążliwości związane z prowadzeniem robót budowlanych, takich jak niemożność dostępu do nieruchomości i budynku na niej zlokalizowanego, możliwości wystąpienia czasowych przerw w dostawach mediów do budynku czy ewentualne oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących po jej zakończeniu - nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawili wystarczających podstaw, by uznać, że przeprowadzanym etapie postępowanie dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalały wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko. Ewentualne przerwy w dostawie mediów do nieruchomości skarżących czy utrudniony dostęp do ich nieruchomości, jako skutki prowadzenia robót budowlanych, są okolicznościami, które same w sobie nie prowadzą do uznania, że doszło do uchybień w postępowaniu mających istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczącej środowiskowych uwarunkowań. Organ przyznał, że w fazie realizacji inwestycji wystąpi uciążliwość planowanego przedsięwzięcia związana z emisją pyłów i gazów oraz hałasu, pochodzącą ze środków transportu i pracujących na terenie budowy maszyn, słusznie przypisując tym oddziaływaniom przejściowy i krótkotrwały charakter, a nadto podając, w oparciu o wystarczający materiał dowodowy (w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia i opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...]), że nie spowodują one przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego oraz ochrony przed hałasem. Organ dokonał dokładnej analizy planowanego przedsięwzięcia, charakteryzując je w kontekście ochrony środowiska, w zakresie akustyki, pyłów, i innego rodzaju potencjalnych zanieczyszczeń, a przyjęte wnioski, wynikające z przyjętej technologii, zakładającej minimalizację negatywnego wpływu na środowisko (np. poprzez hermetyczność planowanych zbiorników), nie zostały przez skarżących w sposób wystarczający podważone.

VI. Wobec powyższego Sąd – działając na podstawie art. 151 P.p.s.a – oddalił skargę, jako niezawierającą usprawiedliwionych podstaw, w sytuacji, gdy z urzędu nie dostrzegł wystarczających podstaw do jej uwzględnienia.