Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1411/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 28, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i lit. a, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. B. – Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej P. B. – Ś. kwotę 500,00 (pięćset) złotych zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] znak: [...], Wojewoda Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania P. B.-S. od decyzji Starosty Ł. z dnia [...]r., nr [...] znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono D. D. pozwolenia na budowę dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach o nr ewid. 80 i 81 w miejscowości W. 72a.

W treści odwołania od decyzji organu I instancji skarżąca, na podstawie art. 127 § 1 i 2 K.p.a. zaskarżyła w całości wyżej wymienioną decyzję, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę mimo rażącej niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji pominiecie skarżącej jako strony w niniejszym postępowaniu.

Skarżąca podniosła, iż przysługuje je prawo do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony z uwagi na istotny interes prawny związany z wydaniem zaskarżonej decyzji. Interes ten wyraża się w ocenie skarżącej w potrzebie takiego ukształtowania praw i obowiązków w wyniku niniejszego postępowania, aby skarżącemu, jako właścicielowi nieruchomości położonej w przewidywanym zakresie oddziaływania planowanej inwestycji, zapewnić ochronę posiadanych uprawnień i zapobiec negatywnemu oddziaływaniu ze strony nieruchomości, na której zlokalizowane ma być przedmiotowe przedsięwzięcie.

Według skarżącej, przedmiotowa decyzja dotknięta jest istotnym uchybieniem, które winno skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu. Przede wszystkim, zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ wydający niniejsza decyzję powinien ocenić zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący plan miejscowy w § 7 formułuje jednoznaczny, kategoryczny zakaz: 1) realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych, za wyjątkiem terenów oznaczonych w planie symbolami P, U, NO, gdzie dopuszcza się przedsięwzięcia, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko może być wymagane oraz za wyjątkiem dróg i urządzeń infrastruktury technicznej; 2) wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych lub do gruntu oraz tworzenia i utrzymywania otwartych kanałów ściekowych; 3) lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej mogącej powodować emisję do powietrza zanieczyszczeń o charakterze odorowym oraz emisję niezorganizowaną (szczególnie pyły).

Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza powyższe postanowienia planu. Należy wskazać, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stanowi przedsięwzięcie należące do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższa okoliczność sama w sobie stanowi wiec negatywną przesłankę do lokalizowania na działkach 81 i 82 położonych na terenie określonym na Planie symbolem RP. Ponadto, przewidywany rodzaj emisji oraz wprowadzanie do wód powierzchniowych lub do gruntu ścieków stanowi dodatkową negatywną przesłankę dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Co prawda § 20 Planu przewiduje, iż dla terenów przeznaczonych pod uprawy rolne, oznaczonych na rysunku Planu symbolem RP dopuszcza się realizację nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej (fermy hodowlane, obory, chlewnie) po pozytywnym zaopiniowaniu przez Radę Gminy, na najsłabszych glebach z dojazdem do drogi gminnej, jednakże w ocenie skarżącej powyższy zapis należy interpretować w ten sposób, że kwalifikację "najsłabsze gleby" należy odnieść do terenów przeznaczonych pod uprawy rolne, oznaczonych na rysunku planu symbolem RP, a więc do ogółu terenu zakwalifikowanego symbolem RP, objętego zakresem rzeczowym planu. "Najsłabsze gleby" należy oceniać - zgodnie z art. 3, 4 , 9 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w skali zakresu rzeczowego planu, czyli całej gminy, a nie indywidualnego gospodarstwa. W warunkach niniejszej sprawy, planowana inwestycja stoi w sprzeczności z powyższym zapisem Planu, gdyż jej lokalizacja przypada na gleby klasy III i IV, a wiec najlepsze w obrębie terenu określonego symbolem RP na terenie gminy W.. Powyższa przesłanka określona została jako niezależna od opinii Rady Gminy, oparta na obiektywnych kryteriach klasy gruntu.

Następnie skarżąca podniosła, iż decyzja organu I instancji, mimo wniosku skarżącej o dopuszczenie do wzięcia udziału w sprawie, nie została jej doręczona, wobec bezzasadnego uznania przez organ l instancji, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony, tymczasem zgodnie z art. art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane, skarżącej jako właścicielce nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania projektowanego obiektu przysługuje prawo do wzięcia udziału w niniejszej sprawie w charakterze strony, w tym do zaskarżenia przedmiotowej decyzji, planowane przedsięwzięcie oddziałuje na stanowiące własność skarżącej nieruchomości, t.j. działki o nr geodezyjnym 125/1 oraz 128/4 we wsi W., poprzez emisję odoru, gazów i pyłu. Zakres oddziaływania wynika ze sporządzonego na potrzeby postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia Raportu oddziaływania na środowisko. Załączone do powyższego opracowania dane w postaci graficznych przedstawień oraz map, na które naniesiono rozprzestrzenianie się zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego siarkowodorem, dwutlenkiem siarki, amoniakiem, tlenkami azotu, pyłem PM-10 z izoliniami stężeń w.w. zanieczyszczeń emitowanych przez planowane przedsięwzięcie, jednoznacznie świadczą, że nieruchomość skarżącej nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w szczególności oddziaływania tlenków, które przekroczy dopuszczalne stężenie jednogodzinne. Zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wynika jednak przede wszystkim ze złożonej przez inwestora w trybie art. 74 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, znajdującej się w aktach sprawy ROŚ.7624/3-9/10/11 Wójta Gminy W., a także z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł., która obejmuje teren inwestycji oraz maksymalnego oddziaływania na środowisko. Z powyższej mapy wynika, że należąca do skarżącej nieruchomość oznaczona nr działki 125/1 znajduje się w zasięgu powyższego oddziaływania.

Pismem z dnia 14 września 2011r. organ odwoławczy wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi skarżąca złożyła mapę ewidencji gruntów sporządzoną przez Powiatowy Ośrodek

Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. przedstawiającą

położenie działki skarżącej oraz inwestora, kopię złożonej przez inwestora do akt postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji mapy ewidencyjnej gruntów obejmującej teren inwestycji oraz maksymalnego oddziaływania na środowisko, potwierdzającej zdaniem skarżącej, iż działka stanowiąca jej własność znajduje się w obrębie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, kopię aktu notarialnego - umowy darowizny działki nr 125/1 potwierdzającej nabycie prawa własności do ww. nieruchomości, kopię opinii biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów

Naturalnych i Leśnictwa w zakresie postępowania sporządzenia ocen

oddziaływania na środowisko dotyczącej obszaru oddziaływania przedmiotowej

inwestycji na środowisko, zgodnie z którą działka o nr ewid. 125/1 znajduje się

w obrębie terenu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko oraz kopie map z izoliniami stężeń zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego

emitowanych przez przedmiotową inwestycję.

Skarżąca ponownie podkreśliła, że powyższe okoliczności przesądzają o tym, iż przysługuje jej na podstawie art. 28 K.p.a w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane interes prawny w sprawie pozwolenia na budowę dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach 80 i 81, a w konsekwencji legitymacja do wniesienia odwołania.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda wymienioną na wstępie decyzją umorzył postępowanie odwoławcze, w zakresie wywołanym tym odwołaniem.

Organ odwoławczy powołując się na treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), a także na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, iż za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. W każdym przypadku do organów administracji architektoniczno-budowlanej, należy określenie tego obszaru i wskazanie stron tego postępowania. Natomiast właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. A zatem legitymacja procesowa strony ma charakter obiektywny i może wynikać wyłącznie z przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w otoczeniu tego obiektu budowlanego. Granice tych praw i obowiązków określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów związanych z Prawem budowlanym lub wydanych na jego podstawie. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest więc niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Zamiarem ustawodawcy było oparcie interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda uznał, iż skarżąca nie znajduje się w kręgu osób wymienionych w treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, iż nieruchomość skarżącej, oznaczona nr 125/1, nie leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje na jej działkę, ani na żadną inną okoliczną działkę. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamyka się na terenie działek, do których inwestor posiada tytuł prawny i wynika to z pełnej analizy wykonanej w raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, na podstawie której inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja prawomocna). Organ odwoławczy zauważa, iż z akt sprawy wynika, że analiza uciążliwości w poszczególnych elementach środowiska na etapach realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji przedsięwzięcia była przedmiotem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzone przez Urząd Gminy w W. po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. oraz po uzyskaniu uzgodnień od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest prowadzona z udziałem społeczeństwa, które może zgłaszać swoje uwagi. Ocena oddziaływania zakończyła się wydaniem prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która zakończyła procedurę analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym podnoszenie spraw wpływu na środowisko przedsięwzięcia po uzyskaniu przez inwestora decyzji jest niezasadne.

Ponadto organ II instancji zauważył, iż w polskim prawie brak jest uregulowań prawnych dotyczących zagadnień odorowych. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca wykazała interes faktyczny a nie interes prawny, który mógłby stanowić podstawę do uznania jej za stronę postępowania. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż odwołująca nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Skoro zatem skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, to należało stwierdzić, iż podniesione w odwołaniu zarzuty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż pochodzą od nieuprawnionego podmiotu.

Na ostateczną decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] r. skargę do sądu administracyjnego wniosła P. B.-Ś. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 oraz 77 § K.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w konsekwencji sprzeczne z treścią zebranego materiału uznanie, że należąca do skarżącej nieruchomość nie znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - obiektów przeznaczonych do chowu drobiu, w sytuacji, gdy z zebranego materiału wynika, że nieruchomość skarżącej znajduje się w zasięgu przyszłego oddziaływania tych obiektów, jak również naruszenie art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwą interpretację prowadzącą do uznania, że skarżącej nie przysługuje interes prawny w niniejszym postępowaniu, a także naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a w związku z art. 140 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i kontynuowanie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy organ powziął informację o uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]r. w sprawie [...] dotyczącej środowiskowych uwarunkowań dla

przedmiotowego przedsięwzięcia (wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 września 2011r., sygn. akt II SA/Łd 644/11).

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla to rozstrzygnięcie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, sąd dopatrzył się w zaskarżonej decyzji uchybienia przepisom prawa procesowego i materialnego w stopniu, które obligują do wyeliminowania ją z obrotu prawnego.

Zaznaczyć należy, że przedmiotem kontroli sądu była wyłącznie decyzja z dnia [...]r., którą Wojewoda Ł. orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. Takie granice kontroli sądowo administracyjnej oznaczają, iż sąd nie zajmował się decyzją Starosty Ł. z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia inwestorowi na budowę dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach o nr ewid. 80 i 81 w miejscowości W. 72a.

W rozpoznawanej sprawie problematyczna kwestia sprowadza się do stwierdzenia czy skarżącej, w świetle obowiązujących przepisów prawa, przysługiwał przymiot strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, co warunkowało rozpoznanie wniesionego od decyzji organu I instancji odwołania.

W ocenie Sądu analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego wskazuje, że organ z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a nie wyjaśnił należycie i wszechstronnie wszelkich okoliczności niezbędnych dla właściwego zastosowania prawa materialnego a tym samym wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż w przepisie art. 28 K.p.a ustawodawca zamieścił generalną regułę, z której wynika, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niemniej jednak ta podstawowa zasada doznaje uszczegółowienia w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), a konkretnie w art. 28 ust. 2 w/w ustawy, który jest lex specialis do art. 28 K.p.a. i stanowi, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Przy czym przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 w/w ustawy). Zauważyć warto, co zresztą podkreślał organ, iż wprowadzenie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz legalnej definicji obszaru oddziaływania miało na celu zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w stosunku do ogólnych reguł postępowania, wyłącznie do podmiotów wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja ma powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości (wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 października 2010r., II SA/Łd 1021/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 325-326). Inaczej mówiąc, przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie, lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Zawężenie to nie może jednak oczywiście prowadzić do sytuacji bezzasadnego pozbawiania przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę osób innych niż inwestor. Organ ma bowiem obowiązek zbadać każdorazowo, indywidualnie obszar potencjalnego oddziaływania planowanego obiektu na inne nieruchomości w zależności od jego parametrów, przeznaczenia, funkcji i ewentualnych uciążliwości wobec osób trzecich. Zgodzić należy się przy tym z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2010r., sygn. akt II SA/Bk 71/10, że wyznaczenie na podstawie przepisów odrębnych "obszaru oddziaływania obiektu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie powinno zamykać się do jednej kategorii przepisów, ale powinno ujmować ten obszar w sposób kompleksowy (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu zaznaczyć również należy, że przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego został przypisany wszystkim tym podmiotom, których prawa gwarantowane przepisami szczególnymi lub techniczno-budowlanymi powinny zostać uwzględnione w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie było bowiem intencją ustawodawcy ograniczenie przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do tych podmiotów, których prawa wynikające z tych przepisów zostały już naruszone, i to w sposób bezsporny, istotna jest bowiem możliwość naruszenia interesów osób trzecich (por. wyroku WSA w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 478/11,dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 758512). Należy wreszcie przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010r., sygn. akt OSK 1481/09, w którym jednoznacznie stwierdzono, że skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania (dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 668544).

Analizując w kontekście powyższych rozważań kwestionowaną decyzję jak również dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, należało stwierdzić, że organ nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności ferując rozstrzygnięcie umorzeniu postępowania odwoławczego z powodu braku przymiotu strony skarżącej P. B.-Ś. W szczególności nie świadczą o tym jednoznacznie materiały zgromadzone w aktach, a te przedstawione przez skarżącą wręcz przeciwnie zdają się przemawiać za stanowiskiem skarżącej. W szczególności zwrócić należy uwagę na przedstawioną przez skarżącą przed organem II instancji opinię biegłej E.S., zgodnie z którą działka o nr ewid. 125/1 należąca do skarżącej P. B.-Ś. znajduje się w obrębie terenu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia decyzji wynika, że dowód ten z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. nie został poddany ocenie organu. Podobnie nie zostały poddane należytej analizie mapy zawierające izolinie stężenia zanieczyszczeń jakie może emitować inwestycja objęta pozwoleniem na budowę. Tymczasem, zasadnicze wątpliwości budzi znajdujące się w aktach sprawy choćby graficzne przedstawienie przebiegu izolinii stężeń maksymalnych tlenków azotu. Przedstawiony na mapie jedynie fragment izolinii 200 znacznie wykracza poza teren nieruchomości inwestora, a układ tej izolinii może wskazywać na objęcie nią działki skarżącej. Tejże kwestii organ jednak nie wyjaśnił, mimo że skarżąca wywodziła swój interes prawny z negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie emisji substancji szkodliwych na jej nieruchomość, a więc w istocie z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu ( Dz. U. Nr 47, poz. 281), które w § 1 i 2 określa poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu, zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia i ochronę roślin na terenie kraju wg załącznika Nr 1 do tego rozporządzenia. Niewątpliwie wskazane kwestie wymagały wyjaśnienia i rozważenia w kontekście przymiotu strony. Tym samym więc za nieuprawnione na tym etapie postępowania, a to szczególnie w kontekście art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, uznać należy kategoryczne stwierdzenia organu, że nieruchomość skarżącej nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji, a planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje również na żadną inna okoliczną działkę.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni rozważania wynikające ze wskazanych wyżej motywów i jednoznacznie wyjaśni wszelkie okoliczności pozwalające na ustalenie, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a następnie stanowisko swoje prawidłowo uzasadni zgodnie z zapisem art. 107§ 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

B.C.