Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2588/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005r. sprawy ze skarg 1)W. i M. B., 2)E. i S. K., 3) S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g i /-/W. Batorowicz /-/E. Podrazik /-/St. Małek


UZASADNIENIE

Burmistrz O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. na podstawie przepisu art. 1 ust. 2, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 43 oraz art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) na wniosek Spółki "A" występującej z upoważnienia inwestora to jest W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. – ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy miasta O. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] P. – B. – Bu.

Wydanie decyzji poprzedzone zostało zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. Nr 62) postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Stosowna informacja została wywieszona na tablicach ogłoszeń właściwych organów administracji oraz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego. Warunki zabudowy drogi obwodowej o długości 6,213km uzgodnione zostały zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska z Starostą Powiatowym (postanowienie z dnia [...] czerwca 2003r. k-74) i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym (postanowienie z dnia [...] czerwca 2003r. k-72).

Zastrzeżenia do przedłożonej dokumentacji zgłosili: R.K., T.P., J. i Re. K., W. i M. B., L.P. i B.K. – właściciele nieruchomości przeznaczonych w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Województwa P. Nr [...] z 1993r.) pod pas drogowy obwodnicy miasta O. lub znajdujący się w strefie oddziaływania dotychczasowego układu drogowego lub projektowanego.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że zamierzona inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, według którego działki obejmujące teren inwestycji są przeznaczone na pas drogowy obwodnicy.

Odwołania wnieśli:

1. W. i M. B., R. i J. K., E. i S. K. oraz St.Ko.,

2. T.P.,

3. mieszkańcy budynków przy ulicy P. reprezentowani przez H.Z.

Odwołujący (punkt 1) stwierdzili, iż raport oddziaływania na środowisko potwierdził, iż inwestycja będzie stanowić zagrożenie dla środowiska. W decyzji nie skonkretyzowano jednak działań inwestora, które ograniczyłyby dopuszczalne normy zanieczyszczenia powietrza i hałasu, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż "należy rozpatrzyć wymianę stolarki okiennej na dźwiękochłonną w obiektach chronionych". Nadto zarzucili, iż inwestycja narusza ich prawo własności, a odwołujący K. podkreślili, iż prowadzona przez nich hodowla trzody chlewnej będzie musiała być ograniczona lub zlikwidowana.

Odwołująca T.P. wskazała, iż proponowane zwiększenie odległości pomiędzy jej stodołą a chodnikiem do 7,5m jest niewystarczające dla swobodnego przejazdu maszynami rolniczymi. Ta odległość winna być zwiększona do 13m. Zdaniem odwołującej uprawa gruntu za projektowaną drogą będzie uciążliwa i dlatego domaga się przesunięcia obwodnicy w "lewo".

Odwołujący (punkt 3) są właścicielami lokali budynku przy ul. P. Podali, iż nie wyrażają zgody na proponowany przebieg obwodnicy, gdyż będzie się ona znajdowała w bliskiej odległości od ich budynków i będzie miała negatywny wpływ na warunki życia codziennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją (art. 138 § 1 pkt 1 kpa) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium uznało, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i to planu ogólnego gminy O. (uchwała Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993r.) i planu ogólnego miasta O. (uchwała Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993r.).

Stwierdzono, iż zarzuty odwołania grupy mieszkańców opierają się na hipotetycznym zagrożeniu dla ludzi i zwierząt, które nie zostały poparte żadną opinią biegłych. Podnoszony problem nadmiernego hałasu będzie przedmiotem ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie T.P. nie zasługiwało również na uwzględnienie, gdyż wskazywane problemy techniczne związane z budową obwodnicy będą rozstrzygane na etapie realizacji inwestycji.

Zarzuty podnoszone przez mieszkańców budynków przy ulicy P. są – zdaniem Kolegium – zbiorem życzeń i oczekiwań osób, które negują konieczność budowy przedmiotowej drogi.

Skargę wnieśli W. i M. B., E. i S. K. oraz St.Ko., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący wskazali, że:

1) ze względu na brak miejsca jest technicznie niemożliwe założenie pasów zieleni w pobliżu zabudowań skarżących, o którym mowa w raporcie oddziaływania na środowisko,

2) projektowane odległości pomiędzy obwodnicą a zabudowaniami skarżących K. i B. – są "drastycznie małe",

3) realizacja inwestycji spowoduje utrudnienia w prowadzeniu działalności usługowej (chłodnictwo) przez skarżących K. (brak możliwości zjazdu z obwodnicy na teren zakładu),

4) drgania podłoża przy zakładanym natężeniu ruchu mogą spowodować negatywne skutki dla położonych w sąsiedztwie trasy różnych zabudowań liczących ponad 100 lat,

5) zabudowania skarżących a zwłaszcza B. i K. będą zagrożone zalewaniem wodą gdyż nie ma możliwości zastosowania odwodnień z uwagi na ich bliską odległość od obwodnicy,

6) skarżący poniosą dodatkowe koszty związane z budową przyłączy gazowych.

Zdaniem skarżących powyższe okoliczności naruszają ich podstawowe prawa i wolności obywatelskie w tym prawo własności, jak również prawo do zabezpieczenia ekologicznego obecnemu i przyszłemu pokoleniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wyjaśniono między innymi, że przy budynkach mieszkalnych skarżących K. i B. zamontowany zostanie ekran przeciwhałasowy, a w budynkach skarżącego Ko. i K. wymienione zostaną okna na dźwiękochłonne. Zalewanie wodami opadowymi zabudowań skarżących zostało wykluczone, gdyż wody te będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej. Gmina wykona przepusty pod drogą, co wykluczy jakiekolwiek dodatkowe koszty przy wykonywaniu przyłączy gazowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie są zasadne. Zaskarżona decyzja jest bowiem zgodna z prawem.

Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej obwodnicy drogi nastąpiło na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie bowiem do przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) – do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zastosowanie mają przepisy dotychczasowe.

Decyzja o ustaleniu warunków na podstawie wskazanych przepisów powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego.

Oznacza to, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji ogranicza się wyłącznie do oceny, iż zamierzona inwestycja jest zgodna z prawem (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami szczególnymi).

Kolejnym etapem realizacji inwestycji jest decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 5 tej ustawy określa podstawy prawidłowej budowy w tym również ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, spełnianie podstawowych wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami.

W świetle powyższych uregulowań prawnych przyjąć należy, iż zakresy ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków i pozwoleniu na budowę nie nakładają się na siebie i należy je wyraźnie rozgraniczyć. W związku z tym zarzuty skarżących odnoszące się do zagadnień określonych w przepisie art. 5 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) nie mogły być, jak to słusznie stwierdziło Kolegium, przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia.

Powołany plan zagospodarowania przestrzennego miasta O. zakłada budowę obwodnicy drogowej po północnej stronie torów kolejowych w ciągu drogi nr [...] P. – O. – N. Plan określa również linie zabudowy od krawędzi jezdni dróg (k. 21-28).

Zamierzona budowa przedmiotowej obwodnicy zgodna jest zatem z ustaleniami planu, co oznacza iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Jeżeli chodzi o podnoszone przez skarżących problemy związane z ochroną środowiska, to w tym zakresie zgodnie z postanowieniem Starosty Powiatowego z dnia [...] marca 2003r. (k. 50) sporządzony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport wskazuje na konieczność zastosowania określonych działań łagodzących uciążliwości (nasadzenia zieleni przydrożnej i dogęszczenie strefy brzegowej lasu, podczyszczenia wód opadowych spływających z terenu pasa drogowego, wymiana stolarki okiennej w określonych zabudowaniach). Na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 1 i 4 ustawy Prawo ochrony środowiska warunki zabudowy i zagospodarowania zostały pozytywnie uzgodnione z Starostą Powiatowym (k. 74) i Powiatowym Inspektorem Sanitarnym (k. 72).

W postanowieniu Starosty wskazano między innymi, iż na etapie opracowania projektu budowlanego należy rozpatrzyć zastosowanie ochronnych ekranów akustycznych lub wymianę stolarki okiennej na dźwiękochłonną.

Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do własności, która podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej.

Własność może być jednak ograniczona w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym jest właśnie tym aktem prawnym, który może ograniczyć prawo własności. Ustalenie bowiem przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ust. 1).

Zaskarżona decyzja, wbrew poglądowi skarżących, nie narusza powyższej konstytucji zasady ochrony własności. Ograniczenie prawa własności poszczególnych skarżących nie wykracza poza potrzebę wynikającą z planu zagospodarowania przestrzennego.

Uznając, iż zarzuty skarg nie zasługują na uwzględnienie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

/-/W. Batorowicz /-/E. Podrazik /-/St. Małek

kk