Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2828/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1 art. 106 par. 3 art. 141 par. 4 art. 153 art. 154 art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 czerwca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 213/13 w przedmiocie wymierzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej grzywny za niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Gl 24/12 dotyczącej bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 213/13, uwzględnił skargę M. C.– B. na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, i wymierzył temu organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oraz orzekł o kosztach postępowania.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

M. C. – B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sprecyzowanej pismem z dnia 11 czerwca 2012 r., zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej bezczynność w sprawie zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego (niedrożne kominy). W uzasadnieniu wskazała, że w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. skierowanym do PINB w Dąbrowie Górniczej zawarła kilka żądań, a wśród nich żądanie zweryfikowania stanu technicznego budynku przy ul. [...] w D. G., w szczególności w zakresie sprawności wentylacji i kominów, pod kątem bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi. Tymczasem organ wadliwie rozpoznając stan faktyczny nie wydał rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej do wydania w terminie 1 miesiąca od zwrotu akt sprawy aktu rozstrzygającego wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie dotyczącym żądania wszczęcia postępowania w sprawie bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego, a także stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że z akt sprawy bezspornie wynika, że mimo upływu ustawowego terminu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie zostało wydane żadne rozstrzygnięcie orzekające o zasadności zgłoszonych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. zarzutów odnośnie stanu technicznego budynku. Nie zostało także wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym Sąd uznał, że zarzut bezczynności jest uzasadniony i uwzględnił skargę. Powołując się natomiast na dokumentację zawartą w aktach sprawy, z której wynika, że organ pierwszej instancji podjął działania w kierunku weryfikacji stanu technicznego budynku, zwracając się do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej oraz zarządcy o przedstawienie dokumentów dotyczących stanu budynku, Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej wyroku z dnia 26 września 2012 r., po uprzednim wezwaniu organu pismem z dnia 29 października 2012 r. do wydania aktu rozstrzygającego jej wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r., złożyła M.C. – B. W skardze zawarto wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że pomimo upływu terminu wyznaczonego przez Sąd w wyroku z dnia 26 września 2012 r. organ nadzoru budowlanego do chwili obecnej nie wydał żadnego orzeczenia w sprawie bezpiecznego użytkowania budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w D. G.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej wskazał, że akta sprawy zostały mu przekazane przez WSA w Gliwicach w dniu 10 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 12 stycznia 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie bezpiecznego użytkowania budynku przy ul. [...] w D.G., a następnie wezwał właścicieli wszystkich 12 samodzielnych lokali mieszkalnych znajdujących się w tym budynku o przedłożenie protokołów badań i sprawdzeń instalacji gazowej. Kompletne protokoły wpłynęły do organu w dniu 18 stycznia 2013 r. Odnosząc się do żądania zawartego we wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. dotyczącego sprawdzenia drożności przewodów kominowych organ wyjaśnił, że przewody spalinowe rozumiane jako połączenia urządzeń gazowych emitujących spaliny z kanałami spalinowymi w budynku stanowią część instalacji gazowej. Instalacja odprowadzenia spalin powinna być zaś zgodna z typem urządzenia gazowego. W związku z powyższym, a także z uwagi na skargę M. C. – B. PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek przedłożenia oceny technicznej przewodów wentylacji grawitacyjnej wywiewnej w części usytuowanej ponad połacią dachową przedmiotowego budynku oraz przewodów spalinowych na całej wysokości.

W piśmie uzupełniającym odpowiedź na skargę PINB wniósł o odrzucenie skargi w przedmiocie wymierzenia mu grzywny stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie dopuścił się zaniechań, ani też nie prowadził postępowania w sposób przewlekły. Wskazał na prowadzenie w tym budynku szeregu innych postępowań dotyczących m.in. przebudowy instalacji gazowej w lokalu nr [...] należącym do skarżącej, a także 3 odrębnych postępowań w sprawie samowolnej przebudowy instalacji gazowej w lokalach nr [...], nr [...] i nr [...]. Stwierdził także, że wysuwane przez skarżącą coraz to nowe żądania pod jego adresem mają na celu odwrócenie uwagi od nieprawidłowo przebudowanej przez nią instalacji gazowej stwarzającej zagrożenie dla życia i zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Gl 213/13) uwzględnił powyższą skargę i wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej grzywnę w wysokości 1000 zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące wymierzenie organowi grzywny, zawarte w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz wezwanie organu przez stronę do wykonania wyroku.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że miesięczny termin załatwienia przedmiotowej sprawy wyznaczony przez Sąd w wyroku z dnia 26 września 2012 r. rozpoczął swój bieg stosownie do art. 286 § 2 P.p.s.a. z dniem 10 grudnia 2012 r., kiedy to do PINB wpłynęły akta sprawy wraz z wyrokiem opatrzonym informacją o stwierdzeniu jego prawomocności. Zatem organ ten winien wydać akt administracyjny załatwiający wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. najpóźniej w dniu 10 stycznia 2013 r. (art. 57 § 3 K.p.a.). Tymczasem PINB jedynie pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a następnie dopiero postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r. nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek przedłożenia oceny technicznej przewodów wentylacji grawitacyjnej wywiewnej w części usytuowanej ponad połacią dachową przedmiotowego budynku oraz przewodów spalinowych na całej wysokości. Tak więc w ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości, że organ ten nie wywiązał się w terminie określonym przez WSA w Gliwicach z obowiązku wydania orzeczenia w sprawie sprawności przewodów kominowych i wentylacyjnych w budynku przy ul. [...] w D. G.

Sąd stwierdził również, że bezczynność PINB aczkolwiek niewątpliwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po wydaniu wyroku organ podejmował bowiem szereg czynności procesowych, gdyż jak słusznie podniósł organ nadzoru budowlanego, kwestia bezpiecznego użytkowania wielorodzinnego budynku mieszkaniowego jest złożona i wymaga przeprowadzenia szeregu czynności dowodowych.

Odnosząc się natomiast do wymiaru orzeczonej grzywny Sąd wskazał, że ustalając jej wysokość miał na uwadze złożoność sprawy, brak wyraźnie sprecyzowanego żądania zawartego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r., a także postawę skarżącej, która utrudniała organowi skuteczne prowadzenie postępowania. Wymierzoną organowi grzywnę w wysokości 1000 zł Sąd uznał więc za symboliczną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej. Jako podstawę tej skargi wskazał naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 50 § 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie skarżącej M. C.– B.przysługiwał przymiot strony uprawnionej do wniesienia skargi;

2) art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez niezasadne zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji inicjatywy dowodowej z urzędu, która wyjaśniłaby wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie, sygn. akt II SAB/GL 24/12, w zakresie legitymacji skarżącej w przedmiotowej sprawie;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieuczynienie zadość wymaganiu sporządzenia komplementarnego uzasadnienia w taki sposób, aby możliwym było zrekonstruowanie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia legitymacji czynnej skarżącej w przedmiotowej sprawie, pomimo tego, że wątpliwości w tym zakresie miał już WSA w Gliwicach przy rozpatrywaniu poprzedniej skargi M. C. – B., sygn. akt II SAB/GL 24/12;

4) art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu.

W oparciu o powyższe zarzuty Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w wyroku z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, którego niewykonanie zarzuciła skarżąca, Sąd zauważył także, iż w oparciu o akta sprawy nie jest możliwe rozstrzygnięcie czy skarżąca powinna być stroną postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. Sąd stwierdził, że okoliczność tę można zweryfikować w nawiązaniu do zakresu koniecznych badań stanu obiektu i zakresu ewentualnych robót dotyczących doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem i zapewniającego bezpieczne użytkowanie. Jeżeli ewentualne działania obejmują lokal będący odrębną własnością skarżącej to, zdaniem Sądu, należy uznać jej status strony w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego budynku.

W związku z powyższym PINB wskazał, że w momencie ponownego rozpoznawania przez WSA w Gliwicach skargi M. C. – B. punktem wyjścia należało uczynić kwestię legitymacji czynnej skarżącej. Sąd pierwszej instancji powinien był więc zażądać przed rozprawą od organu w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. oceny technicznej (ekspertyzy) stanu technicznego przewodów spalinowych i wentylacyjnych budynku mieszkalnego przy ul. [...] w D. G. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pomimo związania oceną wyrażoną w orzeczeniu, sygn. akt II SAB/GL 24/12, brak jakichkolwiek rozważań pod kątem legitymacji skarżącej. Fakt uwzględnienia skargi świadczy jednak, że kwestia ta została pozytywnie przesądzona dla skarżącej.

Kwestionując to stanowisko wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że skarżąca niesłusznie uznana została za stronę uprawnioną do wdrożenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ nie posiada własnego interesu prawnego w sprawie stanu technicznego budynku. Interes taki posiada jedynie Wspólnota Mieszkaniowa, gdyż jak wynika z oceny technicznej budynku mieszkalnego-wielorodzinnego, która wpłynęła do organu w dniu 2 lipca 2013 r., ewentualne usterki stanu technicznego mogą zostać usunięte przez Wspólnotę Mieszkaniową bez ingerencji w lokal skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadminstracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie art. 154 P.p.s.a. Stosownie do brzmienia tego przepisu w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wydaniu wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny. Skarga w trybie art. 154 P.p.s.a. może być więc wniesiona między innymi w razie niewykonania przez właściwy organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność tego organu. Z niewykonaniem przez organ administracji publicznej wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, uwzględniającym, na podstawie art. 149 P.p.s.a. skargę na bezczynność organu administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 2 P.p.s.a., zobowiązującym do rozpatrzenia w wyznaczonym terminie określonego żądania strony, nie wywiązał się z tego obowiązku. Grzywnę, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości określonej w § 6 tego przepisu. Z powołanych norm wynika, że grzywna ta w sposób oczywisty stanowi nie tylko środek dyscyplinujący organ do określonego zachowania się, ale przede wszystkim ma charakter represyjny. Jest ona bowiem w istocie karą za ignorowanie przez organy administracji wyroków sądowych. Tak więc w razie spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 P.p.s.a. sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę. Wówczas może jedynie miarkować wysokość grzywny w zależności od stopnia winy organu, czy innych okoliczności, nie może natomiast odstąpić od wymierzenia omawianej sankcji, nawet jeżeli organ wykonał ciążące na nim z mocy prawomocnego wyroku obowiązki, ale uczynił to już po wniesieniu skargi (art. 154 § 3 P.p.s.a.). Obowiązkiem sądu jest też orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 zdanie ostatnie).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi M. C.– B. na bezczynność organu wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej do wydania w terminie 1 miesiąca od zwrotu akt sprawy aktu rozstrzygającego wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie dotyczącym żądania wszczęcia postępowania w sprawie bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skoro akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem zwrócono organowi w dniu 10 grudnia 2012 r., to od tej daty rozpoczął bieg miesięczny termin załatwienia przedmiotowej sprawy wyznaczony przez Sąd w wyroku z dnia 26 września 2012 r. Organ powinien zatem wydać akt administracyjny załatwiający wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. najpóźniej w dniu 10 stycznia 2013 r. Tymczasem PINB pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. jedynie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność M. C. – B., po uprzednim wezwaniu organu pismem z dnia 29 października 2012 r. do wykonania wyroku, w dniu 14 stycznia 2013 r. złożyła skargę zawierającą żądanie wymierzenia grzywny organowi administracji publicznej. Z akt sprawy wynika, że do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia jej rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji wyrok z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, nie został wykonany. W tej sytuacji wymierzenie grzywny znajdowało dostatecznie uzasadnioną podstawę.

W złożonej skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, formułując wspólną w zasadzie przyczynę ich niewłaściwego zastosowania sprowadzającą się do wadliwego przyjęcia, iż skarżącej M.C.– B. przysługiwał w przedmiotowej sprawie przymiot strony uprawnionej do wniesienia skargi.

Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać należy, że zgodnie art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2004).

M. C. – B. zaliczyć należy do pierwszej kategorii podmiotów, tj. tych których legitymacja do wniesienia skargi jest zależna od posiadania w sprawie interesu prawnego.

Analiza treści art. 50 § 1 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu.

Bezspornym jest, co wskazano też powyżej, że skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Górniczej wniosła M. C. – B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał wniesioną skargę i wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, zobowiązał organ do wydania w określonym terminie aktu rozstrzygającego wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. A zatem M. C. – B. miała interes prawny w wykonaniu tego orzeczenia, gdyż nierozpoznany pozostawał złożony przez nią wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. o wszczęcie postępowania w sprawie bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego. Skarżąca była więc osobą uprawnioną do wniesienia skargi na niewykonanie wyroku z dnia 26 września 2012 r. Sąd pierwszej instancji słusznie zatem rozpoznał skargę M. C. – B. i z uwagi na niewykonanie wyroku wymierzył organowi grzywnę. Bezzasadny jest zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 50 § 1 P.p.s.a.

Za chybiony uznać także należy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 P.p.s.a., gdyż zarzut ten dotyczyć mógłby skargi na decyzję lub postanowienie organu wydane w następstwie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r., podczas gdy przedmiotem skargi w sprawie było zagadnienie niewykonania wyroku i wymierzenia grzywny, a nie decyzja czy postanowienie organu. Podkreślić należy, że WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12, stwierdzającym bezczynność organu i zobowiązującym organ do wydania aktu rozstrzygającego wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił uwagę na konieczność zweryfikowania statusu skarżącej jako strony postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. Tak więc jedynie w postępowaniu prowadzonym z wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. możliwe byłoby podniesienie zarzutu zaniechania inicjatywy dowodowej w zakresie ustalenia legitymacji skarżącej w sprawie.

W świetle powyższego, nie został również naruszony art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, gdyż wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/12 skierowane były do organu i dotyczyły sprawy stanu technicznego budynku, a nie rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu sprawy niewykonania wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, zgodnie z wymogami tego przepisu, przyczyny, dla których wymierzenie organowi grzywny uznał za zasadne, wskazał powody jej wymierzenia w określonej w wyroku wysokości, a także wyjaśnił przyczyny uznania, że bezczynność PINB nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadnienie wyroku spełnia więc wymogi art. 141 § 4 P.p.s.a. pozwalając na jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd ten, co wskazano powyżej, nie miał obowiązku wypowiadania się w kwestii legitymacji czynnej skarżącej w prowadzonej przez organ sprawie bezpiecznego użytkowania budynku przy ul. [...] w D. G. Ponadto art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, ale tylko wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010r. sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa z 2010 r., nr 3, poz. 39). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.