Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 481/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1  ust. 2  pkt 1  i ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: Art. 7, 77 par. 1, 80, 107  par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2021 r. w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez T. H. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 4 marca 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie na podstawie art. 1 ust. 3, art. 4, art. 5. art. 11, art. 13, art. 16, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. jedn., Dz. U. 2018.2134), w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2220, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. Nr [...], o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko: S. H. w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r..

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 25 sierpnia 2017 r. skarżący złożył do Prezydenta Miasta wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko w rodzinie, czyli niezależnie od kryterium dochodowego, tj. na syna S. H.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] 2018 r. decyzję Nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Podniósł, że z akt sprawy wynika, iż skarżący przebywa za granicą Rzeczypospolitej Polskiej w kraju, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. w Hiszpanii. Wobec powyższego organ przekazał wniosek skarżącego wraz z dokumentacją do Urzędu Wojewódzkiego, celem ustalenia czy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W odpowiedzi organ pierwszej instancji otrzymał informację (dowód: postanowienie Wojewody z dnia [...] 2018 r., nr [...]), że w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2017 r. nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od 1 października 2017 do 30 września 2018 r. z uwagi na fakt, iż w okresie, na który został złożony wniosek, zarówno skarżący jak i członkowie jego rodziny, przebywają poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym w ww. okresie nie zachodzi element transgraniczny, nie występuje zbieg uprawnień do pobierania świadczeń wychowawczych na terenie Polski i Hiszpanii. W tym stanie rzeczy organem właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest Prezydent Miasta.

Mając na uwadze treść art. 1 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. wnioskowane świadczenie wychowawcze nie przysługuje, gdyż skarżący wraz z całą rodziną w okresie, w jakim ma otrzymywać świadczenie, przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował zarówno postanowienie Wojewody z dnia 20 lipca 2018 r. stwierdzające, że w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jak i decyzję pierwszoinstancyjną, wydaną w przedmiotowej sprawie. Skarżący wskazał, że postępowanie administracyjne, w którym zapadło postanowienie Wojewody, odbyło się niezgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. bez udziału stron, a ustanowiony przez niego pełnomocnik nie uzyskał w Biurze Urzędu Wojewódzkiego pełnej informacji w zakresie warunków zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zdaniem skarżącego, takie postępowanie dyskryminuje polskie rodziny, które przebywają razem z dziećmi poza granicami kraju. W odwołaniu wskazał również, że w poprzednim okresie 2016/2017 przyznano mu decyzją Nr [...] prawo do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko: S. H. Podstawą przyznania tego świadczenia było to, że na zasadzie pierwszeństwa zgodnie z zasadami europejskimi w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, krajem tym jest Hiszpania. Strona wyjaśniła, że z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, uprawniającego do tego świadczenia w Hiszpanii, świadczenia tego nie otrzymał w Hiszpanii, a świadczenie zostało wypłacone przez Polskę, jako kraj drugiej kolejności. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta wydanej w oparciu o błędne postanowienie Wojewody z dnia [...] 2018 r. nr [...].

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze

utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że działania podejmowane przez Wojewodę celem ustalenia czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a tym samym właściwości rzeczowej organu, nie miały charakteru działań podejmowanych w sprawie złożonego wniosku. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 91/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1322/07) do czasu ustalenia przez marszałka województwa (obecnie wojewodę) koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a tym samym swojej właściwości w przedmiotowej sprawie nie było prowadzone postępowanie administracyjne mające za przedmiot rozpatrzenie wniosku skarżącego. Kwestionowane postanowienie dotyczyło ustalenia, że w sprawie z wniosku z dnia 25 sierpnia 2017 r. w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, że organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy w tym okresie był Prezydent Miasta. A zatem zarzut, że postanowienie Wojewody jest wadliwe, bo było prowadzone bez udziału strony, nie zasługiwał na uwzględnienie.

W ramach kontroli instancyjnej Kolegium ustaliło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.

Kolegium wskazało, że zasady przyznawania świadczenia wychowawczego zostały określone w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze.

Jak wynika z akt sprawy w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2017 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na drugie dziecko w okresie zasiłkowym 2017/2018, nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., gdyż w okresie, na który został złożony wniosek, skarżący oraz wszyscy członkowie jego rodziny przebywali poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. nie zachodzi element transgraniczny, nie występuje zbieg uprawnień do pobierania świadczenia wychowawczego na terenie Polski i Hiszpanii na gruncie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i nie mają zastosowania przepisy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W tym stanie rzeczy, w przedmiotowej sprawie nie została spełniona ustawowa przesłanka wynikająca z powołanego wyżej przepisu ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W zakresie twierdzeń zawartych w odwołaniu, a dotyczących przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2016/2017, Kolegium stwierdziło, że nie może zająć stanowiska z uwagi na to, iż twierdzenia te wykraczają poza ramy niniejszego postępowania.

Podkreśliło, że przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a to oznacza, iż organ administracji nie ma możliwości orzekania w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego na zasadzie uznania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Kolegium, należało zaskarżoną decyzję, jako prawidłową, utrzymać w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł w szczególności, że skarżący pracuje na kontrakcie lokalnym i mieszka aktualnie w Hiszpanii wraz z żoną i dwójką dzieci Zaznaczył, że wszyscy są obywatelami polskimi, mieszkającymi tymczasowo w Hiszpanii. Miejscem ich zameldowania jest K. Zarzucił SKO, że przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego z udziałem stron tylko oparto się na postanowieniu Wojewody z dnia [...] 2018 r., ze w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W Hiszpanii skarżącemu nie przysługują żadne świadczenia wychowawcze na dziecko z uwagi na przekroczenie progu dochodowego rodziny obowiązującego w tym kraju. Skarżący uważa, że w takim wypadku to Polska, jako kraj w drugiej kolejności, winien wydać decyzję co do jego wniosku w przedmiocie prawa do świadczenia wychowawczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd dokonując bowiem kontroli według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że przy ich wydawaniu, działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i organ pierwszej instancji, nie naruszyły obowiązujących przepisów prawa, skutkujących uchyleniem kontrolowanych decyzji.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407, zwanej dalej ustawą

o pomocy państwa w wychowaniu dzieci), prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, prawo do świadczenia wychowawczego ustalane jest na okres od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego.

W rozumieniu pojęcia "miejsce zamieszkania" w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, uprawnione jest posłużenie się definicją zamieszczoną w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, zwanej dalej Kodeksem cywilnym). Jakkolwiek jest to definicja sformułowana na potrzeby prawa cywilnego, to charakteryzuje się uniwersalnością umożliwiającą jej wykorzystanie także w prawie administracyjnym. Pozwala ona przy tym na rozróżnienie miejsc stałego i czasowego pobytu danej osoby, co byłoby utrudnione przy przyjęciu potocznego rozumienia "zamieszkiwania". Art. 25 Kodeksu cywilnego stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zamieszkanie jest więc, w rozumieniu tego przepisu, prawną kwalifikacją określonego stosunku danej osoby do miejsca, na którą składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Aczkolwiek zastrzec w tym miejscu należy, że element odnoszący się do faktycznego przebywanie nie oznacza stałości (permanentności) przebywania w określonej miejscowości. Jak wskazuje się bowiem w judykaturze i doktrynie przerwa w faktycznym przebywaniu w danym miejscu, i to nawet długotrwała, nie daje automatycznie podstaw do uznania, że nie stanowi ono miejsca zamieszkania. Tymczasowa zmiana miejsca pobytu zasadniczo pozostaje bowiem bez wpływu na miejsce zamieszkania. O stałości pobytu na określonym terytorium decyduje bowiem przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. W przypadku osób mających miejsce zamieszkania w kraju, a wyjeżdżających za granicę, istotne znaczenie będzie więc miało to, czy ów wyjazd nosi znamiona wyjazdu stałego, czy też tymczasowego. Nie w każdym bowiem wypadku wyjazdu za granicę i dłuższego nawet tam pobytu zmienia się ze skutkiem prawnym miejsce zamieszkania. Dotyczy to zwłaszcza - jak wskazywał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 lipca 1978 r. w sprawie o sygn. akt IV CR 242/78 (OSN 1979/6/120) - wyjazdu na studia, w misji dyplomatycznej, wyjazdu służbowego, wyjazdu w celach zarobkowych.

Zwrócić też należy uwagę, że w projekcie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. stwierdzono wprost, iż: "...ustawa warunkuje prawo do świadczenia wychowawczego od zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w którym świadczenie to ma przysługiwać, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Rozwiązanie takie ma na celu eliminację potencjalnych przypadków, w których ośrodek interesów życiowych danej osoby znajdowałby się w innym państwie, zaś osoba ta byłaby nadal nienależnie uprawniona do pobierania świadczenia wychowawczego w Polsce" (druk nr 216, Sejm VIII kadencji - www.sejm.gov.pl). Wskazanie na "ośrodek interesów życiowych" stanowi wprost odwołanie do dwóch elementów pojęcia "miejsca zamieszkania" wynikających z art. 25 Kodeksu cywilnego, czyli fizycznego przebywania w danej miejscowości (corpus) i zamiaru, woli stałego pobytu (animus). Jak zauważono

w doktrynie, ustalenie istnienia drugiej przesłanki jest zawsze rzeczą niełatwą i w tym zakresie przyjmuje się kryterium zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu z zamiarem stałego pobytu mówi się wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej (J. Gudowski (red.). Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część ogólna - komentarz do art. 25 Kodeksu cywilnego, LEX/el). Od miejsca zamieszkania należy odróżnić pobyt zwykły, kiedy osoba fizyczna przebywa w danej miejscowości przez dłuższy czas i prowadzi tam aktywną działalność życiową, ale jednak nie ma lub nie uzewnętrznia zamiaru związania się na stałe z daną miejscowością, np. pracownik przebywający na kilkuletnim tylko kontrakcie w danej miejscowości (szerzej: A. Kidyba (red.) Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna. Wyd. 2 - komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego, LEX/el). Z tego też względu w orzecznictwie wyrażono pogląd, że nawet długotrwała przerwa w przebywaniu w danej miejscowości nie pozbawia danej osoby miejsca stałego zamieszkania. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku osoby studiującej na terenie Unii Europejskiej poza krajem pochodzenia, wykonywania mandatu posła często przez więcej niż jedną kadencję, osadzenia w zakładzie karnym, czy delegowania pracownika do innego kraju na czas określony i w celu wykonania określonej czynności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt III AUa 1529/11; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II AKz 915/09; postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II GW 5/06 i wyrok SN z dnia 25 listopada 1975 r., sygn. akt III CRN 53/75).

W rozpatrywanej sprawie trafnie jednakże uznały, zdaniem Sądu, orzekające organy, że pobyt skarżącego wraz z rodziną w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. w Hiszpanii miał cechy stałego tam zamieszkiwania. Sam skarżący podkreślał i podkreśla, że w dalszym ciągu mieszka wraz z rodziną w Hiszpanii. Organy miały więc wszelkie podstawy, by uznać, że to ten kraj jest centrum ich życiowych interesów, skoro skarżący i jego rodzina wykonują tam wszelkie czynności życia codziennego. To tam, śpią, spożywają posiłki, załatwiają swoje interesy, odbierają korespondencję itp. Fakt zameldowania w K i posiadanie obywatelstwa polskiego nic w tym zakresie nie zmienia, skoro miało i ma miejsce zarówno faktyczne, fizyczne przebywanie skarżącego i jego rodziny w Hiszpani (corpus), jak i póki co i również zamiar tam przebywania (animus) nie uległ zmianie. Samo stwierdzenie woli powrotu w przyszłości nie jest wystarczające, skoro nawet skarżący nie określił, kiedy ten powrót miałby nastąpić. Termin ten musi być od początku przewidywalny, przemijalny, a jego zakres usprawiedliwiony okolicznościami stanowiącymi powód opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu. W pojęciu zamiaru wykorzystać należy dorobek judykatury i doktryny, wykształcony na kanwie spraw o wymeldowanie i zameldowanie w miejscu pobytu. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko więc wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanego, czy pozostają z nią w sprzeczności. Z akt sprawy nie wynika, ani też, co istotne dla treści rozstrzygnięcia, skarżący nie dowiódł, poza stwierdzeniem, że wyjechał do Hiszpanii będąc oddelegowanym do firmy mającej tam siedzibę, iż jego kontrakt jest jedynie kilkuletni i ma on rzeczywiście zamiar powrotu do kraju. Wobec zatem wyraźnego stanowiska zawartego w uzasadnieniu decyzji przez organ pierwszej instancji, skarżący powinien w odwołaniu od tej decyzji podniesione w nim w tym zakresie twierdzenia uprawdopodobnić stosownymi dokumentami, z których by wynikało, że rzeczywiście został, jak twierdzi, oddelegowany do pracy do siedziby jego firmy znajdującej się w Madrycie w Hiszpani. Podkreślić należy, że kwestie te muszą być bowiem weryfikowalne. Nawet do skargi ani do chwili wyrokowania, skarżący nie przedłożył do akt dokumentów na poparcie swoich twierdzeń, że jego wyjazd do Hiszpanii ma jedynie charakter czasowego tam przebywania, a nie stałego.

Skoro we wskazanym okresie skarżący i jego rodzina nie zamieszkiwali w kraju w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, to zasadnie orzekające organy w sytuacji, gdy w tym okresie nie zachodził zbieg uprawnień do przedmiotowego świadczenia w Hiszpani i w Polsce, odmówiły przyznania skarżącemu żądanego świadczenia. W świetle postanowień art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci świadczenie nie zaistniały przesłanki do przyznania skarżącemu żądanego świadczenia wychowawczego.

Zasadnie aspekty te podkreślił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 856/19; LEX nr 2743334, podnosząc, że: "Przyjęte w art. 1 ust. 3 ustawy z 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci rozwiązanie ma na celu eliminację potencjalnych przypadków, w których ośrodek interesów życiowych danej osoby znajdowałby się w innym państwie, zaś osoba ta byłaby nadal nienależnie uprawniona do pobierania świadczenia wychowawczego w Polsce. Intencją ustawodawcy było, aby członkowie rodziny, w której ma być przyznane świadczenie wychowawcze, nie mieli ośrodka interesów życiowych w innym państwie, lecz w Polsce."

Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku, gdyż w ocenie Sądu orzekające organy nie naruszyły, ani przepisów prawa materialnego – ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci – ani przepisów postępowania – artykułów 7. 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256), zobowiązujących je do ustalenia wszystkich istnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności sprawy - w stopniu skutkującym uchyleniem kontrolowanych decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.