Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1658/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 6 pkt 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 1432
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 174 pkt 2, art. 145 par. 3, art. 141 par. 4, art. 170a, art. 151, art. 200, art. 203 pkt 2, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 286 par. 1, art. 270 par. 1, art. 11 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2204
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1658/17 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1658/17; 2. oddala skargę; 3. zasądza od skarżącego P. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (KGP) decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2016 r. poz. 1432, z późn. zm.), dalej: "ustawa o ochronie", po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], skreślającej go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, utrzymał w mocy tę decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2000 r. wydano Stronie licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Następnie 1 stycznia 2014 r. uległy zmianie przepisy ustawy o ochronie, w związku z czym Stronę wpisano na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (zaświadczenie z [...] lutego 2014 r.).

1 lutego 2017 r. do organu wpłynęło postanowienie z [...] stycznia 2016 r. o przedstawieniu zarzutów oraz postanowienie z [...] stycznia 2016 r. o zmianie zarzutów " w sprawie wyłudzania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w okresie od 2010 do 2013 r. przez pracowników P. S.A. dofinansowań do wypoczynku z Zakładowego Funduszu Swiadczeń Socjalnych poprzez składanie wniosków o dofinansowanie (...) poświadczających nieprawdę co do pobytu w ośrodkach wypoczynkowych (...), na podstawie których udzielono tym pracownikom dopłat tytułem dofinansowań (...)", z których wynika, że Skarżący jest podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego, o którym mowa w art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że [...] lutego 2011 r. będąc zatrudnionym na stanowisku pracownika ochrony C. w [...] P. S.A., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd pracodawcę co do okoliczności mających znaczenie dla udzielonego dofinansowania wypoczynku i jego wysokości poprzez przedłożenie do wniosku o dofinansowanie wypoczynku z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych uprzednio podrobionego rachunku na kwotę 1 850 zł, z którego to wynika, iż od 14 do 27 lutego 2011 r. córka Strony przebywała na wczasach zorganizowanych wraz z noclegami i wyżywieniem w [...], a tym samym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem z tytułu dofinansowania w kwocie 1 164,10 zł na szkodę P. S.A.

Z uwagi na powyższe [...] lutego 2017 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie skreślenia Strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W piśmie z 17 lutego 2017 r. Skarżący wskazał na przedwczesność wszczęcia przedmiotowego postepowania, albowiem nie został skierowany wobec niego akt oskarżenia, jak również nie został om skazany za przestępstwo umyślne. Skarżący dotychczas i obecnie posiada nienaganną opinię " zarówno w miejscu pracy, jak również w życiu osobistym", w związku z czym daje rękojmię wykonywania czynności pracownika ochrony osób i mienia w sposób zgodny z wymogami ustawy o ochronie osób i mienia.

Skutkiem wszczętego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał ww. decyzję z [...] marca 2017 r., którą skreślił Stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ I instancji wskazał na fakt przedstawienia Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z ar. 11 § 2 k.k., który jest dla organów Policji wiążący w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Powtórzyła argumentacje zawartą w piśmie z 17 lutego 2017 r.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2017 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi nie tylko skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, ale również wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o takie przestępstwo. Osoby spełniające tę przesłankę podlegają obligatoryjnemu skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej niezależnie od innych dowodów, takich jak dotychczasowa niekaralność czy pozytywna postawa życiowa, gdyż w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela. Zasada domniemania niewinności obowiązuje w procesie karnym, podczas gdy w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej pracownika ochrony fakt prowadzenia postępowania karnego "uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni".

Odnosząc się do zarzutów i wniosków Strony, Komendant Główny Policji uznał, że decyzja I instancji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Wniosek o umorzenie postępowania nie może zostać uwzględniony (brak okoliczności z art. 105 § 1 i 2 k.p.a.). W przypadku prowadzonego postępowania nie ustały powody, dla których wszczęto postępowanie o skreślenie Strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Na wskazaną powyżej decyzję organu Strona pismem z 20 czerwca 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji obu organów i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto Skarżący wniósł o dopuszczenie wniosków dowodowych wskazanych w skardze oraz o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie jest zgodny z art. 2, art. 8, art. 32, art. 37 i art. 42 ust. 3 Konstytucji, gdyż w obecnym stanie prawnym w sposób istotny jest naruszone domniemanie niewinności, zasada nadrzędności norm konstytucyjnych, zasada równości wobec prawa oraz zakaz dyskryminacji jednostki.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przez przyjęcie interpretacji zakładającej skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy wszczęto w stosunku do danej osoby postępowanie karne o przestępstwo umyślne, podczas gdy jest ona sprzeczna z art. 2, art. 7, art. 32, art. 37 i art. 42 ust. 3 Konstytucji;

2) art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasady określone w tych przepisach, w tym w szczególności błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie przez organ domniemania niewinności wobec każdej osoby do czasu stwierdzenia jej winy prawomocnym wyrokiem sądu;

3) art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 86 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, jaką opinię posiada Skarżący w miejscu pracy, jego sytuacji osobistej ani stanu postępowania karnego;

4) art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z tego przepisu;

5) art. 42 ust. 3 Konstytucji przez odmowę Skarżącemu przymiotu niewinności, w sytuacji, gdy jego ewentualna wina nie została stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu;

6) art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony;

7) art. 106 § 1 k.p.a. przez niezasięgnięcie opinii właściwego komendanta Policji, w sytuacji, gdy przepis art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie wprowadza taki obowiązek;

8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący podniósł w szczególności, że zarówno samo postępowanie, jak i wydane decyzje są przedwczesne, gdyż wobec niego nie został skierowany akt oskarżenia i nie doszło do skazania za przestępstwo umyślne. Według skarżącego ocena na potrzeby wydania czy cofnięcia licencji nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do jednego zdarzenia, ale powinna mieć charakter wszechstronny, uwzględniający zachowanie opiniowanego w życiu osobistym i zawodowym w możliwie szerokiej perspektywie czasowej, pozwalającej ocenić, czy jego dotychczasowy przebieg życia daje rękojmię wykonywania czynności pracownika ochrony osób i mienia w sposób zgodny z wymogami ustawy. Skarżący posiada nienaganną opinię zarówno w miejscu pracy, jak i życiu osobistym, w związku z czym daje rękojmię wykonywania czynności pracownika ochrony osób i mienia w sposób zgodny z wymogami ustawy. Organy obu instancji nie zbadały szczegółowo jego sytuacji i nie zwróciły się o opinię do właściwego komendanta Policji, ani nie wysłuchały go. Ponadto Skarżący stwierdził, że organy nie wyjaśniły podstaw wydanych decyzji, powołując się jedynie na treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

23 stycznia 2018 r (w przeddzień rozprawy) wpłynął do Sądu (faxem) wniosek pełnomocnika Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. postanowienia z [...] grudnia 2017 r. o umorzeniu dochodzenia przeciwko Skarżącemu "w sprawie dotyczącej oszustw popełnionych przez szereg osób na szkodę P. S.A. z siedzibą w [...]", wraz z tym postanowieniem (por. też k 55 i nast. akt sądowych).

Na rozprawie 24 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego poparła ww. wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Powołała się na przedłożone Sądowi w tym względzie ww. postanowienie z [...] grudnia 2017 r. [...] wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] o umorzeniu dochodzenia przeciwko Skarżącemu podejrzanemu o popełnienie przestępstwa umyślnego, o którym mowa w art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że:

- [...] lutego 2012 r. będąc zatrudnionym na stanowisku pracownika ochrony C. w [...] P. S.A., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd pracodawcę co do okoliczności mających znaczenie dla udzielonego dofinansowania wypoczynku i jego wysokości poprzez przedłożenie do wniosku o dofinansowanie wypoczynku z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych uprzednio podrobionego rachunku na kwotę 5.400 zł, z którego to wynika, iż od 14 do 29 stycznia 2012 r. Skarżący wraz córka i żona przebywał na wczasach zorganizowanych wraz z noclegami i wyżywieniem w [...], a tym samym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem z tytułu dofinansowania w kwocie 3.375 zł na szkodę P. S.A.,

- [...] lutego 2013 r. będąc zatrudnionym na stanowisku pracownika ochrony C. w [...] P. S.A., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd pracodawcę co do okoliczności mających znaczenie dla udzielonego dofinansowania wypoczynku i jego wysokości poprzez przedłożenie do wniosku o dofinansowanie wypoczynku z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych uprzednio podrobionego rachunku na kwotę 2.100 zł, z którego to wynika, iż od 10 do 28 lutego 2013 r. Skarżący wraz z córką przebywał na wczasach zorganizowanych wraz z noclegami i wyżywieniem w [...], a tym samym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem z tytułu dofinansowania w kwocie 1.470 zł na szkodę P. S.A.; wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.

W toku rozprawy Sąd dopuścił dowód z wnioskowanego dokumentu. Nie uwzględnił natomiast wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, a następnie odroczył termin ogłoszenia orzeczenia.

Na posiedzeniu 7 lutego 2018 r. Sąd otworzył na nowo zamkniętą rozprawę i odroczył ją. W międzyczasie, przy piśmie Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] stycznia 2018 r., do Sądu wpłynęła potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia ww. postanowienia z [...] grudnia 2017 r. o umorzeniu dochodzenia "wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa na zasadzie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.". Postanowienie o umorzeniu dochodzenia zostało zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...][...] grudnia 2017 r. (por. k 94 i nast. akt sądowych).

Pismem z [...] marca 2018 r. Prokuratura Rejonowa w [...] poinformowała, że ww. postanowienie o umorzeniu dochodzenia wobec Skarżącego uprawomocniło się z dniem [...] stycznia 2018 r.

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2017 r., umorzył postępowanie administracyjne i zasądził od organu na rzecz Skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem Sądu bezspornie w rozpatrywanej sprawie wystąpiła sytuacja opisana w dyspozycji art. 26 ust.6 pkt 1 ustawy o ochronie. Ww. postanowieniami z [...] i [...] stycznia 2016 r. przedstawiono Skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstwa umyślnego, wszczęto zatem wobec niego postępowanie karne o jakim mowa w cytowanym przepisie. Organ Policji uzyskawszy potwierdzoną dowodowo informację o tym fakcie (toczącym się postępowaniu karnym o popełnienie przestępstwa umyślnego) obowiązany był do wydania decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednak zdaniem Sądu prawidłowość działania organów Policji w tej sprawie nie uzasadniała sama w sobie utrzymania w obrocie prawnym wydanych przez te organy ww. decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, gdyż ostatecznie okazało się, że ww. wszczęte przeciwko Skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego zostało umorzone prawomocnym postanowieniem organu Policji z [...] grudnia 2017 r. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. "wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa", zatwierdzonym [...] grudnia 2017 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Tym samym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zaistniała nowa okoliczność w postaci odpadnięcia przesłanki faktycznoprawnej, na jakiej organy Policji oparły podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Przesłanka ta - wszczęcie postępowania karnego – stanowiła podstawę tego rozstrzygnięcia. Jej odpadnięcie oznacza brak przedmiotu tego postępowania/bezprzedmiotowość. Umorzenie ww. postępowania karnego wobec Skarżącego spowodowało brak prawnych możliwości wydania aktu rozstrzygającego sprawę co do istoty. Ujawnienie wskazanej okoliczności wymagało procesowej reakcji Sądu rozpatrującego sprawę, który wydając przedmiotowy wyrok zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 145 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ – Komendant Główny Policji. Postawił zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że wszczęte przeciwko Skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego zostało umorzone;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie prawa powodujące niezgodne z prawem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, co spowodowało sądową kontrolę decyzji skarżącego organu;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że zaistniały obiektywne przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co zdaniem Sądu. miało miejsce w rozpatrywanej sprawie;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na błędnych ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd poprzez uznanie, iż będące przesłanką faktycznoprawną wszczęcia w dniu [...] lutego 2017 r. przez organy Policji postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postępowanie karne o popełnienie przez Skarżącego przestępstwa umyślnego z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegające na przedłożeniu przez Skarżącego do wniosku o dofinansowanie wypoczynku z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych uprzednio podrobionego rachunku na kwotę 1 850 zł, z którego to wynika, iż od 14 do 27 lutego 2011 r. córka Skarżącego przebywała na wczasach zorganizowanych wraz z noclegami i wyżywieniem w [...], a tym samym doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem z tytułu dofinansowania w kwocie 1 164,10 zł na szkodę P. S.A. - zostało umorzone, a postanowienie o umorzeniu dochodzenia w ww. sprawie wobec Skarżącego uprawomocniło się z dniem [...] stycznia 2018 r.;

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie w sprawie i orzeczenie o zwrocie przez skarżący Organ kosztów postępowania w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, a działania organów Policji w przedmiotowej sprawie były prawidłowe, tj. oceniane na datę ich podejmowania - decyzje organów Policji, nie naruszały prawa.

Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, organ w uzasadnieniu skargi rozwinął argumentację na temat ww. zarzutów. Podniósł przy tym w szczególności, że Prokuratura Rejonowa w [...], która pismem z [...] marca 2018 r. poinformowała Sąd o uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu dochodzenia wobec Skarżącego, wskazała na zakończenie postępowania w sprawie [...], które to postępowanie nie było podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sprawa umorzonego postępowania [...], dotycząca przedłożenia przez Skarżącego w dniu [...] lutego 2012 r. oraz w dniu [...] lutego 2013 r. do wniosków o dofinansowanie wypoczynku uprzednio podrobionych rachunków na kwoty 5400 zł oraz 2100 zł, została bowiem wyłączona ze sprawy głównej [...], która z kolei pozostaje w toku i jest procedowana przed Sądem Rejonowym w [...][...] Wydział Karny, sygn. akt [...]. W ww. decyzjach (I i II instancji) organy Policji powoływały się na toczące się postępowanie karne w tej sprawie; jest ono prowadzone w kierunku popełnienia przez skarżącego przestępstwa dotyczącego przedłożenia w dniu [...] lutego 2011 r. do wniosku o dofinansowanie wypoczynku uprzednio podrobionego rachunku na kwotę 1850 zł. Dlatego w niniejszej sprawie (administracyjnej) nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Oczywiście usprawiedliwione podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej występują w sytuacji, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1173/09).

W toku postępowania międzyinstancyjnego, wszczętego na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi jedna z przesłanek określona w cytowanym przepisie, stanowiąca podstawę do wydania autokontrolnego orzeczenia. W ocenie Sądu oczywiście usprawiedliwiony jest bowiem zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że zaistniały obiektywne przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, oraz zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na błędnych ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd poprzez uznanie, iż będące przesłanką faktycznoprawną wszczęcia w dniu [...] lutego 2017 r. przez organy Policji postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postępowanie karne o popełnienie przez Skarżącego przestępstwa umyślnego z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. zostało umorzone, a postanowienie o umorzeniu dochodzenia w ww. sprawie wobec Skarżącego uprawomocniło się z dniem [...] stycznia 2018 r.

Wydając i uzasadniając ww. wyrok z 6 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na ww. postanowieniu organu Policji z [...] grudnia 2017 r. o umorzeniu dochodzenia wobec Skarżącego w sprawie o sygn. akt [...], które uprawomocniło się z dniem [...] stycznia 2018 r. Uznał mianowicie, że w tej sytuacji bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie zaistniała okoliczność odpadnięcia przesłanki faktycznoprawnej z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, na której organy Policji oparły decyzje o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednakże, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, postępowanie w sprawie [...] nie było podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sprawa umorzonego postępowania [...] (odnośnie zarzutów z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.) dotycząca przedłożenia przez Skarżącego w dniu [...] lutego 2012 r. oraz w dniu [...] lutego 2013 r. do wniosków o dofinansowanie wypoczynku uprzednio podrobionych rachunków na kwoty: 5400 zł oraz 2100 zł - została wyłączona ze sprawy głównej, tj. sprawy [...], która pozostaje w toku i jest procedowana przed Sądem Rejonowym w [...][...] Wydział Karny, sygn. akt [...].

W decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2017 r. i w zaskarżonej do Sądu decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2017 r. organy te wskazywały na toczące się wobec P. B. postępowanie karne prowadzone w kierunku popełnienia przez wymienionego przestępstwa umyślnego z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, tj. "tego, że w dniu [...] lutego 2011 r. w [...], będąc zatrudnionym na stanowisku pracownika ochrony C. w [...] "P." S.A., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd "P." S.A. co do okoliczności mających znaczenie dla udzielonego dofinansowania do wypoczynku i jego wysokości, mających znaczenie dla udzielonego dofinansowania do wypoczynku i jego wysokości, poprzez: przedłożenie do wniosku o dofinansowanie do wypoczynku z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych uprzednio podrobionego rachunku nr [...] datowanego na dzień 1 grudzień 2010 r. opiewającego na kwotę 1 850 zł, sygnowanego pieczęcią (...), z którego to wynika, iż w okresie od 14 do 27 lutego 2011 r. córka wymienionego (...) przebywała na wczasach zorganizowanych wraz z noclegami i wyżywieniem w [...], tym samym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem z tytułu dofinansowania w kwocie 1 164,10 zł na szkodę "P." S.A. z/s w [...], ul. [...]" (por. uzasadnienie decyzji organu I instancji – akapit czwarty oraz str. 2 zaskarżonej decyzji – akapit pierwszy).

Z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów wynika, że w przedmiotowej sprawie Prokurator Rejonowy w [...] wniósł do Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Karny akt oskarżenia. Termin rozprawy w sprawie o sygn. akt [...] ([...]) wyznaczono na [...] sierpnia 2018 r. (vide: informacja o toczącym się postępowaniu wobec P. B. wraz z aktem oskarżenia oraz notatką urzędowa z dnia 14 czerwca 2016 r. – k. 150-152 akt sądowych).

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji organu, błędnie ustalił i oparł ww. wyrok z 6 kwietnia 2018 r. na fakcie prawomocnego umorzenia postępowania karnego w sprawie innej niż postępowanie w sprawie, które legło u podstaw wydania tej decyzji. Oznacza to, że rozstrzygnięcie objęte wymienionym wyrokiem – uchylające ww. decyzje organów I i II instancji i umarzające jednocześnie postepowanie administracyjne z powodu bezprzedmiotowości - zapadło z naruszeniem – jak zasadnie podnosi skarga kasacyjna - art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 3 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

W związku z powyższym, skutkiem uchylenia w trybie autokontroli ww. wyroku, Sąd jest uprawniony do ponownego rozpoznania niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną objętego tymi decyzjami rozstrzygnięcia stanowi bowiem art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, zgodnie z którym pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. W świetle tego przepisu decyzje w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej mają charakter związany. Wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wydania niezwłocznie wykonalnej decyzji administracyjnej (art. 29 ust. 8 i 9 ustawy o ochronie) o skreśleniu.

Bezspornie w rozpatrywanej sprawie wystąpiła sytuacja opisana w dyspozycji art. 26 ust.6 pkt 1 ustawy o ochronie. Ww. postanowieniami z [...] i [...] stycznia 2016 r. przedstawiono Skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, wszczęto zatem wobec niego postępowanie karne, o jakim mowa w cytowanym przepisie. Organ Policji uzyskawszy potwierdzoną dowodowo informację o tym fakcie (toczącym się postępowaniu karnym o popełnienie przestępstwa umyślnego) obowiązany był do wydania decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W postępowaniu administracyjnym o skreślenie organ nie bada zasadności wszczęcia postępowania karnego, w tym winy osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednocześnie związanie skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z tej listy z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa umyślnego nie niweluje zasady domniemania niewinności, gdyż nie ingeruje w sferę zastrzeżoną dla sądu karnego. Przedstawienie zarzutów w postępowaniu karnym nie wiąże się z przesądzeniem kwestii przedmiotowej czynu (okoliczności popełnienia) ani podmiotowej (stwierdzenia winy w jakiejkolwiek postaci); w prawie administracyjnym jednakże pojęcie winy ma charakter zobiektywizowany – chodzi wyłącznie o samo stwierdzenie okoliczności odpowiadającej normie przepisu, kwestia oceny zachowania Strony w postępowaniu administracyjnym nie ma przełożenia na ocenę winy Strony w postępowaniu karnym. Organ wydając decyzję kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanki określonej w przepisie, do zastosowania którego jest obowiązany po stwierdzeniu wystąpienia tej przesłanki.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie wprowadza dodatkowych wymogów dotyczących obligatoryjnego skreślenia z listy, takich jak sytuacja życiowa Strony czy tez opinia środowiskowa o Stronie. Organy nie posiadają kompetencji do badania, czy wobec spełniania przesłanek z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, cofnięcie pozwolenia jest usprawiedliwione w świetle sytuacji życiowej strony czy też opinii środowiskowej o Stronie.

Należy za bezzasadny uznać zarzut skarżącego o przedwczesności wydania decyzji o skreśleniu z listy pracowników ochrony fizycznej w sytuacji nieskierowania wobec niego aktu oskarżenia. W przedmiotowej sprawie ww. postanowieniami z [...] i [...] stycznia 2016 r. przedstawiono Skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego. Kodeks postepowania karnego (k.p.k.) normuje wyraźnie dwie fazy postępowania przygotowawczego. Pierwszą z nich rozpoczyna postanowienie o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia (postępowanie in rem). Dochodzi do jego wydania, gdy pojawia się uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, przy czym w postanowieniu określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną (art. 303 k.p.k. i art. 325a § 2 k.p.k.). Drugą fazę (in personam) inicjuje postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa określonej osobie, która staje się z tą chwilą podejrzanym (art. 71 § 1 k.p.k.) i nabywa uprawnienia strony służące obronie jej interesów w toczącym się postępowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt I KZP 7/13, LEX nr 1383064).

Tym samym przedstawienie Skarżącemu ww. postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. ( oraz postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. o zmianie), wydanym na podstawie przepisów art. 313 k.p.k., zarzutu popełnienia przestępstwa spełnia przesłankę wszczęcia w stosunku do niego postępowania karnego o przestępstwo umyślne, o której mowa w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie.

Ponadto w kontrolowanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zgodności art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób mienia z konstytucyjną zasadą domniemywania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu – także w świetle poczynionych już wyżej uwag - nie zachodzi w sprawie wątpliwość co do zgodności z Konstytucją wskazanego unormowania, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Orzekające w sprawie organy Policji, podejmując decyzje, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organy Policji argumentacja faktycznoprawna w tym zakresie jest wyczerpująca.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny względem stanowiska organu.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 179a i art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd rozstrzygnął na podstawie przepisów art. 179a w zw. z art. 200, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 pażdziernika 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018.265 tj.).