Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 969/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe skargę oddala


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 28 czerwca 2005 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...][...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w R. na podstawie art. 127 § 2 i 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 11 a ust. 2 pkt 1 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. W. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie przeniesienia go na inne stanowisko służbowe utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji wskazaną wyżej decyzją mianował asp. sztab. W. W. na stanowisko Dyżurny Operacyjny w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...], w służbie stałej, w rozkładzie czasu służby zmianowym. Od powyższej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie domagając się stwierdzenia jej nieważności z uwagi na naruszenie przepisów art. 31, art. 32 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

Organ II instancji stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji reguluje przepis art. 156 Kpa. Nie zastrzega on wyraźnie, że stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tylko decyzji ostatecznej, jak to czynią przepisy art. 154 i art. 155 Kpa, zamieszczone w tym samym rozdziale. Należy mieć jednak na uwadze, że - poza działaniem z urzędu - zarówno strona jak i działający na prawach strony prokurator (art. 184 § 1 w związku z art. 188 Kpa), mogą żądać stwierdzenia nieważności tylko decyzji ostatecznej (teza wyroku NSA z dnia 5 stycznia 1982r. II SA 919/81 ONSA 1982 r. Nr 1, poz. 5), a zaskarżona decyzja nie jest ostateczna.

Organ II instancji rozpatrując odwołanie W. W. stwierdził, że jego zarzut dotyczący naruszenia art. 31 ustawy PSP jest chybiony, gdyż dotyczy on tylko powstania stosunku służbowego z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a o jego rozwiązaniu lub wygaśnięciu mówią przepisy art. 43 oraz art. 43 a tej ustawy.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Komendant Miejski PSP [...] uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. i mianował asp. sztab. W. W. z mocą obowiązującą od 1 marca 2003 r. na stanowisko Dyżurny Operacyjny w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w służbie stałej, w rozkładzie czasu służby zmianowym. Powyższą decyzję Komendant Miejski PSP [...] wydał w trybie art. 132 § 1 Kpa. W myśl powyższego przepisu organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję, jeżeli uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Jak wynika z posiadanej dokumentacji Komendant Miejski PSP [...] uznał zasadność przedmiotowego odwołania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 32 ust. 1 pkt 3 oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Jak wynika z treści postanowień art. 32 ust. 1 pkt 3 do mianowania strażaka na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej PSP właściwym jest Komendant Miejski. Art. 33 ustawy wskazuje, że akt mianowania strażaka na stanowisko służbowe powinien w szczególności określać stanowisko i miejsce pełnienia służby, termin rozpoczęcia służby, rodzaj mianowania oraz uposażenie lub zasady jego ustalania. Jest to przepis szczególny, w stosunku do przepisów kpa. W. W. spełnia wymogi określone przez przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych, jakie powinni posiadać strażacy Państwowej Straży Pożarnej na określonych stanowiskach służbowych, oraz etatów stopni służbowych dla poszczególnych stanowisk (Dz.U. Nr 70, poz. 446 ze zm.) do zajmowania powierzonego mu stanowiska. Komendant Miejski PSP [...] kierując się racjonalnymi przesłankami w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania całej komendy, a także zgodnie z regulaminem organizacyjnym mianował asp. sztab. W. W. na stanowisko Dyżurny Operacyjny w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej PSP [...] zgodnie z posiadanymi przez zainteresowanego kwalifikacjami ogólnymi i zawodowymi. Integralną częścią decyzji o mianowaniu strażaka na stanowisko służbowej jest uposażenie. Uposażenie strażaka zgodnie z postanowieniami art. 86 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednocześnie zgodnie z postanowieniami art. 87 ustawy strażacy otrzymują dodatki do uposażenia o charakterze stałym (dodatek za stopień, dodatek służbowy) ustalone w stawkach miesięcznych. Na podstawie art. 88 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określił w drodze rozporządzenia zasady przyznawania uposażenia dla strażaków PSP. Zgodnie z postanowieniami art. 89 ust. 1 cyt. ustawy strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Zgodnie z postanowieniami art. 89 ust. 2 ustawy o PSP w przypadkach szczególnie uzasadnionych Komendant Główny PSP może zezwolić na zachowanie przez strażaka przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku. W tym przypadku takiego zezwolenia nie było. Uposażenie przyznane asp. sztab. W. W. spełnia wszystkie wymogi przewidziane obowiązującymi funkcjonariuszy pożarnictwa przepisami prawa, tzn.: uposażenie zasadnicze - (wg grupy 8 z tytułu wysługi lat 18%) zachowane zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, dodatek za posiadany stopień służbowy - (asp. sztab) przyznany zgodnie z tabelą 1 stawek dodatku za posiadany przez strażaka stopień służbowy - załącznik Nr 3 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575 ze zm.), dodatek służbowy - przyznany zgodnie z zasadami § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Mianowanie asp. sztab. W. W. na stanowisko Dyżurny Operacyjny w KM PSP [...] odpowiada przepisom ustawy i wydanych na jej podstawie rozporządzeń.

Zarzut dotyczący naruszenia art. 37 a oraz art. 38 ustawy o PSP jest bezzasadny, bowiem przepisy te w sprawie nie mają zastosowania. Nie naruszono też art. 107 Kpa. Wymieniony przepis wskazuje elementy decyzji administracyjnej. Nawet gdyby przyjąć, że istnieją braki w wydanej decyzji, to nie powoduje to jej dyskwalifikacji. Decyzja zawiera co najmniej minimum niezbędnych elementów.

Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył W. W. domagając się jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że decyzją z [...] stycznia 2003 r., nr [...] został przeniesiony z dniem 1 lutego 2003 r. z Komendy Wojewódzkiej PSP [...] do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP [...]. Przeniesienie odbyło się na podstawie art. 37 c ust. 2 i 37 d ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Powyższa decyzja po oddaleniu odwołania przez Komendanta Głównego PSP stała się prawomocna. W dalszej kolejności Komendant Miejski PSP [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] mianował skarżącego z dniem 1 marca 2003 r. na stanowisko Dyżurnego Operacyjnego w Wydziale Operacyjno Szkoleniowym Komendy Miejskiej PSP [...]. Jako podstawę swego działania wskazał m.in. art. 32 ust. 1 pkt. 3 i art. 89 ust. 1 ustawy o PSP. Powołane przepisy dotyczą odpowiednio uprawnienia kompetencyjnego do mianowania strażaka oraz ustalenia wynagrodzenia strażaka przeniesionego na niższe stanowisko służbowe. Do decyzji dołączono akt mianowania oraz osobny dokument wraz z wyliczeniem uposażenia, z którego wynikało, że: strażakowi obniżono stanowisko z 10 na 8 grupę i dodatek służbowy z kwoty 804,50 zł do kwoty 450 zł. Obniżenie stanowiska wynika z rozporządzenia MSWiA w sprawie uposażenia strażaków PSP zgodnie, z którym Dyżurny Operacyjny w Komendzie Wojewódzkiej PSP zakwalifikowany jest do 10 grupy uposażenia, zaś Dyżurny Operacyjny w Komendzie Miejskiej PSP do 8 grupy. Skarżący nie zgodził się z decyzją i wniósł od niej odwołanie. Organ I instancji powołując się na art. 132 KPA uchylił wskazaną wyżej decyzję i wydał nową. W jej uzasadnieniu stwierdzono, że odwołanie uwzględniono w całości oraz że akt mianowania wraz z pismem ustalającym wynagrodzenie są integralną częścią wydanej decyzji. Wbrew stwierdzeniom zwartym w uzasadnieniu decyzji nie uwzględniono odwołania strony w całości. Przywrócono skarżącemu poprzednią wysokość dodatku jednakże w dalszym ciągu utrzymano w mocy postanowienia odnośnie obniżenia stanowiska. Tego typu sytuacja prowadzi do stwierdzenia, że nie uwzględniono całości odwołania. Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję, na podstawie, której organ pierwszej instancji, niezgodnie z odwołaniem strony i treścią art. 132 § 1 Kpa częściowo tylko zmienił poprzednią decyzję, jest dotknięta wadą nieważności z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 KPA. W mniejszej sprawie oprócz zachowania obniżonego stanowiska, organ pierwszej instancji w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów strony odnośnie braku jej uczestnictwa w postępowaniu i naruszeniu zasad postępowania administracyjnego i formy decyzji administracyjnej. Skarżący wniósł ponownie odwołanie od decyzji, w wyniku, którego została wydana decyzja Komendanta Wojewódzkiego będąca przedmiotem niniejszej skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Kpa : art.7, 8, 9, 10, 11, 107, 132, 156 oraz przepisów ustawy o PSP tj. art. 31, 32 , 38, 89. Organ I instancji nie umożliwił stronie uczestniczeniu w postępowaniu i nie ustosunkował się do podnoszonych zarzutów odnośnie naruszenia zasad postępowania administracyjnego oraz przyczyny obniżenia stanowiska. Organ II instancji nie zauważył, że skarżącego mianowano ponownie na stanowisko służbowe. Powyższe działanie mogłoby mieć oparcie w art. 31 ustawy o PSP, gdyby nie fakt, że w dniu wydania tejże decyzji strona pozostawała już w stosunku służbowym. Akt mianowania jest aktem jednostronnym i jednorazowym. Powtórne jego wydanie nie jest, więc możliwe. Zmiany stanowiska strażaka PSP następują na zasadzie przenoszenia na wyższe lub niższe stanowisko służbowe, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby. Nie można, zatem jednocześnie mianować strażaka i przenieść go na niższe stanowisko, co sugeruje organ drugiej instancji. Obniżenie stanowiska służbowego strażaka PSP przewidziano jedynie w art. 38 ustawy o PSP. Ponieważ nie zaszła żadna z wymienionych w tym przepisie okoliczności brak jest podstawy do obniżenia stanowiska skarżącemu. Rozległe, więc wywody w zaskarżonej decyzji o posiadanych kwalifikacjach strony są bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że skarżący posiada kwalifikacje do zajmowania wielu innych stanowisk w PSP, co nie daje postawy do zastosowania obniżenia stanowiska. Organ II instancji nie rozpoznał sprawy również, dlatego, że analizuje przepisy odnośnie art. 89 ustawy o PSP w sytuacji, gdy w ogóle nie powinien on mieć zastosowania.

W piśmie z dnia 15 lutego 2005 r. skarżący domagał się stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko w tej materii podał, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] została wydana przez Zastępcę Komendanta, który nie posiadał stosownego umocowania do jej wydania.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w R. wniósł o jej oddalenie wskazując na takie same argumenty, jakie podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak, więc niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli przedmiotowego aktu we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący W. W. decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...] został przeniesiony z dniem 1 lutego 2003 r. z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej [...] do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy wskazaną wcześniej decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24.09.2004 r., sygn. akt II SA 1219/03 oddalił skargę W. W. na powołaną w poprzednim zdaniu decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2003 r. Wyrok jest prawomocny.

W dalszej kolejności Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230) z dniem 1 marca 2003 r. mianował W. W. na stanowisko Dyżurnego Operacyjnego w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w służbie stałej w rozkładzie czasu służby zmianowym. Skarżącemu przyznano uposażenie zasadnicze wg grupy 08 w kwocie 1.400 zł, z tytułu wysługi lat 18 % w kwocie 252 zł, dodatek za posiadany stopień służbowy aspirant sztabowy 540 zł i dodatek służbowy w wysokości 450 zł, łącznie 2.642,00 zł.

Uznając za zasadne odwołanie wniesione przez W. W. od tej decyzji Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] w oparciu o przepis art. 132 § 1 KPA uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2003 rV, Nr [...], a na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230) z dniem 1 marca 2003 r. mianował W. W. na stanowisko Dyżurnego Operacyjnego w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w służbie stałej w rozkładzie czasu służby zmianowym. Skarżącemu przyznano uposażenie zasadnicze wg grupy 08 w kwocie 1.400 zł, z tytułu wysługi lat 18 % w kwocie 252 zł, dodatek za posiadany stopień służbowy aspirant sztabowy 585 zł i dodatek służbowy w wysokości 804,50 zł, łącznie 3.041,50 zł.

Rozpoznając odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2003 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w R. utrzymał ją w mocy i decyzja ta jest właśnie przedmiotem niniejszej skargi.

Rozpoznając przedmiotową skargę stwierdzić należy, że W. W. wskazaną wyżej decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na podstawie przepisu art. 37c ust. 2 oraz art. 37 d ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230) zwanej dalej ustawą o PSP, został przeniesiony z dniem 1 lutego 2003 r. z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej [...] do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...].

Konsekwencją decyzji o przeniesieniu skarżącego z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej [...] do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] było powierzenie mu obowiązków służbowych na innym stanowisku, bowiem oczywistym jest, że są to różne od siebie struktury organizacyjne i w Komendzie Miejskiej PSP [...] nie może być stanowiska dyżurnego operacyjnego Komendy Wojewódzkiej PSP, lecz jest stanowisko dyżurnego operacyjnego Komendy Miejskiej PSP. Tak więc fakt przeniesienia skarżącego do innej jednostki organizacyjnej spowodował konieczność mianowania go na inne stanowisko służbowego i wydanie stosownych decyzji w trybie przepisu art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP jest uzasadnione.

Z mocy przepisu art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP do mianowania strażaka na stanowisko służbowe w komendzie miejskiej właściwy jest komendant miejski. Powodem mianowania skarżącego na to właśnie stanowisko - zgodnie z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji - była konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania całej komendy, posiadaniem przez W. W. odpowiednich kwalifikacji ogólnych i zawodowych oraz wieloletniego doświadczenia zawodowego. Fakt posiadania przez skarżącego odpowiednich kwalifikacji ogólnych i zawodowych oraz wieloletniego doświadczenia zawodowego potwierdzają akta osobowe przedstawione przez organ Sądowi, co pozwala na stwierdzenie, że mianowanie go na to stanowisko nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych, jakie powinni posiadać strażacy Państwowej Straży Pożarnej na określonych stanowiskach służbowych, oraz etatów stopni służbowych dla poszczególnych stanowisk (Dz.U. Nr 70, poz. 446 ze zm.).

Z przepisu art. 89 ust. 1 ustawy o PSP wynika dla strażaka przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego gwarancja zachowania prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

Dokonując kontroli decyzji w zakresie uposażenia pobieranego przez W. W. obecnie i poprzednio stwierdzić należy, że nie doszło w tej materii do naruszenia przepisów prawa.

Zajmując stanowisko dyżurnego operacyjnego Komendy Wojewódzkiej PSP [...] W. W. otrzymywał uposażenie zasadnicze wg grupy 10 w kwocie 1.400 zł, z tytułu wysługi lat 18 % w kwocie 252 zł, dodatek za posiadany stopień służbowy aspirant sztabowy 585 zł i dodatek służbowy w wysokości 804,50 zł, łącznie 3.041,50 zł. Po przeniesieniu na stanowisko dyżurnego operacyjnego Komendy Miejskiej PSP [...] skarżący został zaszeregowany - zgodnie z Tabelą zaszeregowania... stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 z późn. zm.) - do 08 grupy uposażenia, przy czym zgodnie z przepisem art. 89 ustawy o PSP przyznano mu stawkę uposażenia otrzymywanego na poprzednio zajmowanym stanowisku wynoszącą 1.400 zł. Ponadto skarżący otrzymał z tytułu wysługi lat 18 % w kwocie 252 zł, dodatek za posiadany stopień służbowy aspirant sztabowy 585 zł i dodatek służbowy w wysokości 804,50 zł, łącznie 3.041,50 zł. Tak więc uposażenie W. W. przed przeniesieniem i po przeniesieniu nie uległo zmianie i odmienne jego twierdzenia w tej materii nie polegają na prawdzie.

W opisanej wyżej sytuacji stwierdzić należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów prawa nie doszło, stąd też skarga nie może zostać uwzględniona.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Nie można zgodzić się z zarzutem, że uchylając swoją decyzję z dnia 26 lutego 2003 r. w trybie art. 132 § 1 KPA organ I instancji dopuścił się naruszenia tego przepisu. Przepis ten przewiduje możliwość uchylenia decyzji przez organ, który ją wydał w przypadku, kiedy odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ, który wydał decyzję uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, że jedyną stroną w przedmiotowym postępowaniu był W. W. i że wniósł on odwołanie. Wątpliwości skarżącego budzi zachowanie przesłanki uwzględnienia odwołania "w całości". Należy wskazać, że odwołanie W. W. od decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. jest bardzo lakoniczne. Domaga się on w nim jedynie uchylenia zaskarżonej decyzji, a w uzasadnieniu ogólnikowo stwierdza tylko, że naruszono przepisy art. 7, 8, 9, 10, 11 i 107 KPA, że domaga się ponownego rozpatrzenia sprawy pod kątem prawnym i faktycznym, gdyż jest z niej niezadowolony. Przy takim żądaniu odwołania stwierdzić należy, że zostało ono w całości uwzględnione przez organ, bowiem zaskarżoną decyzję uchylono, a to, że nowe rozstrzygnięcie w dalszym ciągu nie satysfakcjonuje skarżącego nie skutkuje naruszeniem przepisu art. 132 § 1 KPA.

Nie można zgodzić się również z zarzutami skarżącego dotyczącymi naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 10, 11 i 107 Kpa. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by utrudniano mu zapoznanie się z aktami sprawy, decyzje wydane w sprawie były mu doręczane, zawierały stosowne pouczenia, skarżący wnosił od nich środki zaskarżenia, tak, więc mógł podnieść w postępowaniu wszelkie posiadane argumenty. Wydane decyzje spełniają, co do zasady wymogi wynikające z art. 107 Kpa. Być może, że uzasadnienie decyzji mogłoby być bardziej precyzyjne, że materiał dowodowy w sprawie mógłby być pełniejszy zwłaszcza w części dotyczącej akt osobowych skarżącego, jednak stwierdzone uchybienia nie mają istotnego wpływu na wynika sprawy. Samo ogólnikowe stwierdzenie, że naruszono wskazane wyżej przepisy bez wskazania, na czym to naruszenie miałoby polegać - w sytuacji, kiedy Sąd działając z urzędu naruszeń prawa mających wpływ na wynik sprawy się nie dopatruje - nie może skutkować eliminacją z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 38 ustawy o PSP, bowiem skarżącego nie przeniesiono na niższe stanowisko służbowe, lecz mianowano go na nowe stanowisko służbowe, w innej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej. O przeniesieniu strażaka na niższe stanowisko służbowe można mówić wówczas, kiedy dokonuje się to w ramach jednej jednostki organizacyjnej PSP. Natomiast w przypadku wcześniejszego przeniesienia strażaka do innej jednostki organizacyjnej PSP nie można mówić o przeniesieniu go na niższe stanowisko w tej nowej jednostce organizacyjnej, lecz o mianowaniu go na nowe stanowisko, bo przecież w tej jednostce strażak jeszcze żadnego stanowiska nie zajmował. W tej materii decyzja podlega kontroli Sądu w szczególności w zakresie prawidłowości zastosowania przepisu art. 32, 33, 86, 87 i 89 ustawy o PSP oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych, jakie powinni posiadać strażacy Państwowej Straży Pożarnej na określonych stanowiskach służbowych, oraz etatów stopni służbowych dla poszczególnych stanowisk (Dz.U. Nr 70, poz. 446 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575 ze zm.). Analiza powyższych przepisów i stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia wskazanych przepisów prawa również nie doszło.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest podniesiona w piśmie z dnia 15.02.2005 r. okoliczność umocowania zastępcy Komendanta Miejskiego PSP [...] do wydania decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., skoro decyzja ta została następnie przez organ I instancji uchylona. Decyzji tej, jako uchylonej, w obrocie prawnym nie ma, dlatego nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej i nie rzutuje w żaden sposób na zgodność z prawem decyzji wydanych po jej uchyleniu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.