Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1182/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1,2, art. 6 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1182/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: NSA Józef Gach, Sędzia: WSA Anna Znamiec, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2008 r., sprawy ze skarg Ośrodka [...] w G., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], , Nr [...], z dnia [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz za okres od 1 kwietnia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r., - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wójt Gminy określił Ośrodkowi [...] w G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 50.839,00 zł. Jednocześnie odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za powyższy okres. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w przedłożonej przez podatnika deklaracji korygującej za 2006 r. wskazana została nieprawidłowo naliczona wysokość zobowiązania podatkowego. W ocenie organu posiadane przez podatnika budynki, budowle i grunty związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, polegającą na eksploatowaniu wyciągów i tras narciarskich, winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za okres pełnego roku podatkowego według stawki właściwej dla przedmiotów opodatkowania zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, z wyłączeniem gruntów przeznaczonych pod trasy zjazdowe, które w/w podatkiem winny zostać opodatkowane jedynie w okresie od stycznia 2006 r. do kwietnia 2006 r. Przy uwzględnieniu okoliczności, iż uprzednio wpłacona przez podatnika kwota tytułem podatku od nieruchomości za 2006 r. była niższa, aniżeli określona przez organ we wskazanej decyzji, brak było przesłanek umożliwiających stwierdzenie nadpłaty z tego tytułu.

Nadto, wobec faktu, iż podatnik nie złożył właściwemu organowi podatkowemu całorocznej deklaracji podatkowej od nieruchomości za kolejny - 2007 rok, lecz jedynie deklarację cząstkową za okres od 01 stycznia 2007 r. do 31 marca 2007 r., Wójt Gminy, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z dnia [...], znak [...], określił Ośrodkowi [...] w G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 01 kwietnia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. w kwocie 34.181,00 złotych, wskazując sposób takiego wyliczenia analogicznie do przywołanego powyżej.

Od obu wskazanych decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pierwszej z nich, tj. decyzji z dnia [...] zarzucił niedozwolone jednoczesne określenie przez organ podatkowy wysokości zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty argumentując, iż rozstrzygnięcie o tym, czy miała miejsce ewentualna nadpłata, czy też nie, może zapaść albo na podstawie prawomocnej decyzji wskazującej wysokość należnego podatku, albo w oparciu o niekwestionowaną przez organ podatkowy deklarację podatkową. Nadto podatnik, powołując się na treść art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o opłatach i podatkach lokalnych, zarzucił nieprawidłowe naliczenie przez organ podatkowy podatku od nieruchomości za grunty i budowle związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą za okres całego roku, a nie za okres, w którym prowadzenie działalności ze względu na warunki atmosferyczne było możliwe. W oparciu o powyższe podatnik wniósł o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Odnośnie natomiast decyzji z dnia [...]. podatnik wskazał na naruszenie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2006.121.844), polegające na nieuwzględnieniu przez Wójta Gminy okoliczności, iż prowadzona przez podatnika działalność w postaci eksploatacji wyciągów narciarskich i tras narciarskich, jest działalnością sezonową, co w konsekwencji skutkuje koniecznością zróżnicowania stawek nałożonego podatku od nieruchomości w zależności od tego, czy działalność ta ze względu na panujące warunki atmosferyczne mogła być przez podatnika prowadzona, czy też ulegała tymczasowemu zawieszeniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami odpowiednio z dnia [...]., znak: [...], oraz z dnia [...] znak: [...], utrzymało w całości obie wskazane powyżej decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w stosunku do decyzji Wójta Gminy z dnia [...] wyjaśnił, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, pod pojęciem gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy bądź innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba że przedmiot opodatkowania ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności. Wyjątek stanowią grunty związane z budynkami mieszkalnymi, a także grunty, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b w/w ustawy. Wobec powyższego, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę określonych gruntów czy budowli skutkuje uznaniem ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nawet w przypadku, gdy w danym momencie nie są one wykorzystywane lub gdy prowadzona jest innego rodzaju działalność, aniżeli działalność gospodarcza. Tym samym w oparciu jedynie o łącznik posiadania nieruchomości możliwe jest opodatkowanie gruntów wyższymi stawkami podatkowymi, zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ odwoławczy wskazał również, iż ustawodawca nigdzie nie wprowadził definicji pojęcia “względów technicznych", co powoduje konieczność przyjęcia rozumienia tego zwrotu wynikającego z przepisów prawa budowlanego. W konsekwencji uznać należy, iż w odniesieniu do nieruchomości, wyłączenie uznania ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej możliwe jest jedynie w nielicznych sytuacjach np. w przypadku skażenia chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego gruntu, które uniemożliwi jego użytkowanie. Okoliczność taka winna zostać jednocześnie potwierdzona przez właściwy organ administracji.

Nadto organ odwoławczy podkreślił, iż sporny grunt był wprawdzie objęty przepisami o podatku rolnym i leśnym, ale równocześnie podatnik wykorzystywał go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy czynił to nieprzerwanie w ciągu całego roku, czy tylko sezonowo. Dotyczy to również do budowli mających konkretne przeznaczenie i specjalistyczne parametry techniczne. Zatem grunty przeznaczone pod wyciąg narciarski podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i faktu tego nie zmienia uboczne wykorzystywanie tegoż gruntu do celów rolniczych. Podkreślone również zostało, iż w zaskarżonej decyzji z korzyścią dla podatnika opodatkowano grunty przeznaczone na trasy zjazdowe uznając, iż podlegają one podatkowi od nieruchomości jedynie za okres ich faktycznego wykorzystywania w sezonie narciarskim.

W odpowiedzi na zarzut dotyczący braku możliwości jednoczesnego określenia zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uznał, iż przepisy prawa proceduralnego, a dokładnie art. 21 § 3 oraz art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, nie pozostają ze sobą w kolizji i nie są zdeterminowane następstwem prawnym. Dopuszczalne jest zatem równoczesne rozstrzygnięcie przez organ podatkowy zarówno o wysokości zobowiązania podatkowego, co i o odmowie stwierdzenia nadpłaty w kwocie żądanej przez podatnika.

Co do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wbrew twierdzeniu podatnika, sezonowości działalności gospodarczej nie można utożsamiać z brakiem technicznych możliwości jej prowadzenia w określonych porach roku, a tym samym nie sposób uznać, by sezonowość ta stanowiła “względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Związku nieruchomości z prowadzeniem określonej działalności gospodarczej nie sposób bowiem upatrywać jedynie w działalności faktycznej, uzależnionej od panujących warunków klimatycznych, tym bardziej, iż ustawodawca w cytowanym przepisie wyraźnie wskazał, co pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą należy rozumieć.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż chwilowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości, nie tylko służącej temuż podmiotowi do wykonywania działalności gospodarczej, ale przede wszystkim będącej w posiadaniu tego podmiotu, nie uzasadnia stosowania do wymiaru podatku od nieruchomości poza sezonem niższych stawek podatkowych. W okresie, kiedy wykorzystanie nieruchomości wobec braku sprzyjających warunków atmosferycznych nie jest możliwe, nieruchomość ta nie przestaje być nieruchomością związaną z działalnością przedsiębiorcy. Wystarczający jest bowiem jedynie fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Stanowisko to znajduje potwierdzenie nie tylko w treści definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ale również w judykaturze, a w szczególności wyroku WSA z dnia 29 września 2005 r., III SA/Wa 1411/05, Lex nr 179651 oraz wyroku WSA z dnia 06 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 481/05.

Organ odwoławczy podkreślił również, iż wbrew stanowisku podatnika, brak jest możliwości przyjęcia zaistnienia jakichkolwiek przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przede wszystkim ze względu na fakt, iż podatnik w ciągu roku podatkowego w żaden sposób charakteru prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej nie zmienił. Co więcej przytoczony przepis stanowi podstawę do zmiany ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, czyli tzw. decyzji wymiarowej, a nie decyzji określającej. W konsekwencji w konfrontacji art. 6 ust. 3 z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pierwszy z nich mógłby znaleźć zastosowanie w odniesieniu do podatnika tylko w sytuacji, gdyby zmienił on całkowicie w ciągu roku podatkowego swój status prawny i przestałby funkcjonować jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co w okolicznościach objętych niniejszą sprawą nie miało miejsca.

Od obu powyższych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Ośrodek Sportu [...] w G. wniósł skargi.

W odniesieniu do decyzji z dnia [...] skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy nie uwzględnił ani uprzednio podniesionego zarzutu dotyczącego jednoczesnego określenia przez organ I instancji zobowiązania podatkowego i stwierdzenia nadpłaty, ani zarzutu w przedmiocie nieprawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za grunty i budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik wskazał ponownie, iż w niniejszej sprawie na kanwie obowiązujących przepisów oraz przytoczonych orzeczeń sądowych, grunt sklasyfikowany jako rolniczy i las, poza sezonem zimowym winien być opodatkowany podatkiem rolnym i leśnym, natomiast budowle jako niezwiązane z działalnością gospodarczą nie podlegają w ogóle opodatkowaniu. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji.

Co do decyzji samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] postawiony został zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz.U. 2006.121.844) poprzez nieuwzględnienie faktu sezonowości prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, a w szczególności sposobu wykorzystania przez skarżącego przedmiotowego terenu w sposób rolniczy i leśny. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzji Wójta Gminy, oraz ustalenie zobowiązania podatkowego skarżącego za rok 2007 w wysokości wynikającej ze złożonych przez niego deklaracji z dnia [...] stycznia 2007 r. Nadto skarżący wniósł o połączenie obu wywołanych wniesionymi skargami spraw, toczących się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, do wspólnego rozpoznania pod sygn. I SA/Kr 1182/07.

W odpowiedzi na obie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Obie wniesione przez Ośrodek [...] w G. skargi są bezzasadne.

Przedmiotem kontrowersji w przedmiotowych sprawach był fakt opodatkowania przez organ I instancji należących do skarżącego budynków, budowli w postaci wyciągów narciarskich oraz gruntów położonych bezpośrednio pod nimi, podatkiem od nieruchomości za okres pełnego roku podatkowego.

Oceniając przedstawione przez skarżącego zarzuty w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2006 r. Nr 121 poz 844), a także ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 r. Nr 8, poz 60), Sąd uznaje je jako bezprzedmiotowe.

W pierwszej mierze należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2006 r. Nr 121 poz 844), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 w/w aktu prawnego wyjaśnił, iż pod pojęciem “gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wobec powyższego zgodzić się należy z dominującym w orzecznictwie oraz literaturze poglądem, iż podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, iż przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną z działalnością gospodarczą. Nie sposób przy tym uznać, by podniesiona przez podatnika okoliczność braku możliwości wykorzystania posiadanych nieruchomości ze względu na brak śniegu, stanowiła owe “względy techniczne", o jakich mowa w omawianym przepisie. Faktem jest, iż ustawodawca nigdzie nie wyjaśnił, co na kanwie obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem “względów technicznych" należy rozumieć. Niemniej jednak posiłkując się dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych, a w szczególności, poglądem przedstawionym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...], który tut. Sąd w pełni podziela, nie sposób przyjąć, by jako "względy techniczne" można było uznać występujące przez część roku niesprzyjające warunki atmosferyczne. Są one bowiem bezpośrednim wynikiem działania sił przyrody, a nie wiążą się z warunkami technicznymi.

Nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem, że skoro przez część roku,

wobec braku śniegu, posiadane przez skarżącego nieruchomości nie były eksploatowane, to zaistniały stan faktyczny stanowił zmianę sposobu wykorzystywania budynku czy gruntu, o jakim mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wykładnia językowa oraz systemowa powyższego przepisu, zdaniem Sądu, nie uprawnia do przyjęcia, jakoby fakt wykonywania działalności gospodarczej jedynie w sezonie zimowym, ze względu na panujące warunki atmosferyczne, powodował konieczność różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tejże działalności obiektów. Posiadane przez podatnika nieruchomości pozostają bowiem przez okres całego roku związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, nie są wykorzystywane w żaden inny sposób, a fakt, iż przez kilka miesięcy "oczekują" na nadejście sezonu zimowego, nie stanowi zgodnie z przytoczonym przepisem przesłanki umożliwiającej przychylenie się ku stanowisku skarżącego.

Bezzasadnym jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Artykuł ten koresponduje z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym, który stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, za wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W oparciu o przywołane przepisy istnieją zatem jedynie dwie możliwości opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości: albo w przypadku, gdy grunty te nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub jako lasy, albo w przypadku, gdy grunty wprawdzie zostały jako w/w sklasyfikowane, ale jednocześnie zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie uznać należy, iż z chwilą, gdy na spornym gruncie podjęte zostały przez skarżącego konkretne działania, w tym wypadku wybudowany został wyciąg narciarski, grunt ten został zajęty na cele gospodarcze i zasadnie uznano, iż został on poddany rygorowi ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zajęcie o jakim mowa ma charakter permanentny, przez okres pełnego roku bowiem grunt ten jest faktycznie zajęty w tym samym celu, gdyż przez cały czas znajdują się na nim urządzenia potrzebne do pracy wyciągu. Bez znaczenia z rozważanego punktu widzenia pozostaje fakt, iż usytuowany na przedmiotowej nieruchomości wyciąg pracuje tylko kilka miesięcy w ciągu roku, a także fakt nieuzyskiwania ewentualnych dochodów z prowadzonej działalności przez skarżącego poza sezonem zimowym. Nie te bowiem kryteria są decydującymi dla opodatkowania nieruchomości zastosowanym przez organ I instancji podatkiem.

Należy również podkreślić, iż w orzecznictwie uznaje się, że okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, że przestają być one związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. Z tego też względu opodatkowanie gruntów wykorzystywanych sezonowo do prowadzenia działalności gospodarczej, podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek będzie miało miejsce przez cały rok, z tym zastrzeżeniem, że muszą być to grunty sklasyfikowane inaczej niż użytek rolny, grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytku rolnym lub las. Odmienna klasyfikacja gruntów powoduje, iż co do zasady podlegają one opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Podatkiem od nieruchomości będą one obciążone jedynie wtedy, gdy są fizycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli zatem grunty, na których zorganizowany jest stok narciarski, posiadają klasyfikację właściwą dla opodatkowania ich podatkiem rolnym lub leśnym, to będą obciążone podatkiem od nieruchomości tylko w okresie, w którym zajęte są na ten cel. Przez pozostałe miesiące, jeśli nie prowadzi się na nich żadnej działalności, podlegają one opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. W związku z tym, gdy na danym gruncie nie znajdują się żadne trwałe urządzenia, jak np. wyciągi, opodatkowanie podwyższona stawką podatku od nieruchomości będzie miało miejsce tylko w sezonie zimowym. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja gruntów, na których zlokalizowane są trwałe urządzenia służące do obsługi wyciągów narciarskich, gdyż są one przez cały rok zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Podlegają zatem przez cały czas wyższej stawce opodatkowania.

Za bezzasadny uznać także należy zarzut skarżącego w kwestii jednoczesnego określenia w decyzji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i odmowy stwierdzenia w tym zakresie nadpłaty. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co do zasady, zgodnie z art. 272 i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, powoduje konieczność dokonania przez organ podatkowy pewnych czynności sprawdzających. Dopiero jeżeli wykażą one nieprawidłowości w skorygowanym zeznaniu czy deklaracji, konieczne jest wydanie decyzji po przeprowadzeniu postępowania, w ramach którego organ może również badać wysokość zobowiązania podatkowego, gdyż nadpłata albo zaległość są jedynie konsekwencją obliczenia prawidłowej kwoty podatku. W przypadku gdy organ stwierdzi, iż wysokość zobowiązania jest inna niż wskazana zarówno w deklaracji pierwotnej, jak i korekcie, a przy tym niższa od faktycznie zapłaconego podatku, postępowanie winno zakończyć się decyzją stwierdzającą wysokość zobowiązania podatkowego, bowiem sama odmowa stwierdzenia nadpłaty nie rozstrzygałaby sprawy.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy, uznając skargi za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.