Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 390/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1,  art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48,  art. 49b,  art. 50
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi H. P. i A. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. (Nr [...]), powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. poz. 267 z 2013r.) umorzono postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. C. w P.

Od decyzji odwołali się H. P. i A. P. .

Decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]4 z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., kpa, po rozpatrzeniu odwołania H. P. i A. P. utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Miasta P. zezwolił S. i A. R. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zrealizowane w P. na działce nr 103 położonej przy ul. C..

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Kierownik Urzędu Rejonowego w K. nakazał S. i A. R. w trybie art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.): 1. wykonanie barierek ochronnych przy zewnętrznych schodach wejściowych i tarasie w budynku przy ul. C. w P., w terminie siedmiu dni od daty otrzymania decyzji, 2. uzyskanie do dnia 31.07.1995 r., pozwolenia na użytkowanie budynku.

W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta K. udzielił S. i A. R. pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego, jednorodzinnego, wybudowanego na posesji nr 12 przy ul. C. w P., działka nr 103. Zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę jak i o pozwoleniu na użytkowanie nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego.

Pismem z dnia 23.10.2013 r. H. i A. P., zam. w P. przy ul. C. zawiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o konieczności wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie "doprowadzenia do zgodności z prawem budynku mieszkalnego wybudowanego samowolnie przez Sylwię i A. R. w P. przy ul. C., działka nr 103, w tym przede wszystkim o niezwłoczne doprowadzenie do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi wszystkich otworów okiennych wykonanych samowolnie w ścianie budynku znajdującej się w odległości 3,20 m - 3,60 m od granicy z naszą posesją". Pismem z dnia 15.11.2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wezwał wnoszących podanie o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie trybu w jakim postępowanie winno się toczyć wskazując jako możliwe tryby art. 48, 49b oraz 50 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. W odpowiedzi zobowiązani pismem z dnia 28.11.2013 r. poinformowali PINB w K., że ich zdaniem "sprawa domu wybudowanego przez Sylwię i A. R. w P. przy ul. C., powinna być prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w takim trybie, aby dom ten skutecznie i niezwłocznie doprowadzony został do stanu zgodnego z prawem budowlanym". I dalej ,,( ... ) sprawę tę prowadzić powinien przy zastosowaniu takiego artykułu prawnego bądź równocześnie takich artykułów prawnych, które w pełni zagwarantują, iż wszystkie samowolne działania budowlane dokonane w budynku wybudowanym w P. przy ul. C., działka nr 103, doprowadzone zostaną do stanu zgodnego z przepisami budowlanymi, w tym przede wszystkim do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi".

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia 04.12.2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami Prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego położonego w P. przy ul. C.. W toku tego postępowania PINB w K. uznał, iż żądanie wyrażone przez H. i A. P. w piśmie z dnia 23.10.2013 r., jak i z dnia 28.11.2013 r. nie pozwala organowi na podjęcie działań w ramach zapisów obowiązującej ustawy Prawo budowlane, wobec czego postępowanie jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu.

W związku z tym decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. C. w P..

Po rozpatrzeniu sprawy D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] jest prawidłowe.

Przedmiotem wszczętego z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami Prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego położonego w P. przy ul. C.. Organ odwoławczy zauważa, że w sprawie budowy budynku w P. przy ul. C., działka nr 103, toczyło się postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty K. z dnia [...] r. nr [...] udzielającą S. i A. R. pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego, jednorodzinnego, wybudowanego na posesji nr 12 przy ul. C. w P., działka nr 103. Postępowanie to zostało wszczęte, jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. Nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w K. oraz protokołu oględzin z dnia 10.10.1994 r. ze względu na wprowadzone w trakcie budowy zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę w tym zmianę usytuowania budynku. Kwestia usytuowania spornego budynku była zatem przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty K. z dnia [...]r. nr [...]. Zakończenie ostateczną decyzją administracyjną postępowania w sprawie robót budowlanych wyklucza ponowną ocenę okoliczności faktycznych i prawnych w stosunku do tych samych robót. Naruszałoby to bowiem ustanowioną wart. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, zgodnie z którą uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wydanie, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, kolejnej decyzji merytorycznej tj. takiej, która rozstrzyga sprawę co do istoty (w przeciwieństwie do decyzji umarzającej postępowanie) stanowiłoby wadę prawną wymienioną wart. 156 § 1 pkt 3 kpa, której wystąpienie obliguje właściwy organ do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej może nastąpić tylko w ściśle określonych trybach. W tej sytuacji należało umorzyć jako bezprzedmiotowe wszczęte urzędu postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego, położonego w P. przy ul. C.. Bezprzedmiotowość postępowania występuje, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas to jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy też negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por wyrok NSA z dnia 21.02.2006r., sygn. akt I OSK 967/05; LEX 201507). Ustalenie istnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania stwarza obowiązek zakończenia postępowania poprzez jego umorzenie. Stosownie bowiem do treści art. 105 § 1 kpa organ umorzy postępowanie, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe w całości lub w części.

Umorzenie postępowania w myśl powołanego przepisu jest obligatoryjne i dalsze jego prowadzenie w takim przypadku stanowiłyby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] organ wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...]r. nr [...]udzielającej S. i A. R. pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego, jednorodzinnego, wybudowanego na posesji nr 12 przy ul. C. w P., działka nr 103. Ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty K. z dnia [...] r. nr [...]spowoduje, że sprawa samowoli budowlanej, odstąpienia od warunków określonych w pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. C. w P., będzie niezakończona. Wspomniana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...]r. Nr [...]została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w trybie stwierdzenia nieważności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] r.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 09.11.2010r. sygn. akt VII SA/Wa 1440/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. R. i A. R. na decyzje GINB. W razie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty K. z dnia [...] r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. winien będzie wydać decyzję kończącą postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, odstąpienia od warunków określonych w pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. C. w P..

Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyli H. i A. P.. W obszernej skardze opisali szczegółowo przebieg szeregu postępowań prowadzonych w sprawach budowy budynku mieszkalnego, stanowiącego własność S. i A. R.. Wskazali na dowody dowodzące niezgodne z warunkami technicznymi położenie budynku. Zakwestionowali decyzję organu odwoławczego i organu pierwszej instancji i wnieśli o uchylenie obu tych orzeczeń za zasądzeniem na ich rzecz kosztów postępowania w sprawie. Nie wskazali wprawdzie w treści skargi jakie konkretnie przepisy naruszają decyzje, ale podnieśli, że nie podzielają stanowiska zaprezentowanego w decyzji organu odwoławczego. Podnieśli, że jest kwestią niepodważalną nieprawidłowe usytuowanie budynku w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Skarżący dodali, że nie jest podstawą ich wniosku z dnia 23 października 2013 r. ani decyzja udzielająca S. i A. R. pozwolenia na budowę, ani kolejna udzielająca tymże inwestorom pozwolenia na użytkowanie. Wniosek dotyczy sprawy doprowadzenia do zgodności z prawem budynku mieszkalnego wybudowanego w P. przy ul. C., w tym przede wszystkim doprowadzenia do stanu zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi wszystkich otworów okiennych wykonanych na ścianie budynku znajdującej się w odległości 3,20 m - 3,60 m od granicy działki skarżących. Skarżący podnoszą dalej, że (ich zdaniem) w sprawie nie ma żadnego znaczenia czy budynek wybudowany w P. przy ul. C. może być użytkowany, czy też nie może być użytkowany. Fakty są bowiem - jak wskazuje skarga - jednoznaczne dom jest i rażąco narusza obowiązujące przepisy prawa budowlanego. Meritum sprawy stanowi zatem kwestia faktycznego doprowadzenia tego domu, a zwłaszcza jego otworów okiennych, do takiego stanu rzeczywistego, aby dom był zgodny z przepisami prawa budowlanego i nastąpi zaprzestanie naruszania interesów strony skarżącej. Skarżący podnoszą, że istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie może stanowić usprawiedliwienia dla bezczynności urzędów, bowiem decyzje te nie stanowią przeszkody do podjęcia działań, co do których organ powiatowy jest zobowiązany Prawem budowlanym. Skarżący uważają, ze w zaistniałej sytuacji - gdy samowolne działania inwestorów jednoznacznie potwierdzone zostały w dokumentacji urzędowej i sądowej - rażącym naruszeniem prawa przez organy administracji budowlanej jest niepodejmowanie działań zmierzających do faktycznego doprowadzenia omawianego domu do stanu zgodnego z prawem. W znacznej części skarga zawiera zarzuty w zakresie postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., jego wymagań skierowanych do wnioskodawców, braku konkretnych działań mimo zawiadomień i monitów ze strony skarżących, a także nieuprawnionego (zdaniem małżonków P.) zastosowania art. 105 § 1 kpa w niniejszej sprawie.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnicy postępowania w piśmie procesowym wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Przedmiotem kontroli sądu w obecnym postępowaniu jest decyzja z D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]4 z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. C. w P.. Organ pierwszej instancji, jako podstawę umorzenia postępowania wskazał art. 105 kpa. Zgodnie z jego treścią, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Warunkiem uznania postępowania za bezprzedmiotowe jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracyjny braku istnienia podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w danej sprawie. Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 Kpa) mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Należy zatem odpowiedzieć na pytanie czy organ mógł w niniejszej sprawie wydać decyzję merytoryczną, czego domagali się i domagają skarżący.

Jak wynika z akt administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę w sprawie odstępstwa kontrolowanej inwestycji od zatwierdzonego projektu budowlanego (decyzja z dnia [...] r. k-4, zmieniona decyzją z dnia [...] r.) toczyły się już wcześniej postępowania administracyjne, zakończone ostatecznymi decyzjami. I tak z tychże akt wynika, że w dniu 10 października 1994 r. pracownicy Urzędu Rejonowego w K. dokonali oględzin budynku mieszkalnego, położonego w P., przy ul. C.. W protokole tym napisano między innymi, że (k. 3 protokołu), "1 wg zatwierdzonego planu realizacyjnego odległość budynku od granicy z posesją nr 10 przy ul. C. winna wynosić 4,50 m., a wynosi 3,20 - 3,60 m. Od budynku odl. wynosi 6,60 m.". W efekcie decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), przywołując w podstawie prawnej art. 40, 42 Prawa budowlanego, ustawy z dnia 24 października 1974 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w K. nakazał inwestorom wykonać barierki ochronne przy zewnętrznych schodach i na tarasie oraz uzyskać pozwolenie na użytkowanie budynku (k. 12 akt). W wykonaniu tej ostatecznej decyzji uczestnicy wystąpili o wydanie pozwolenia na użytkowanie i u uzyskali taką decyzję dnia [...] r. (decyzja Starosty K. nr [...]) Ta decyzja także uzyskała walor ostateczności.

Opisane do tej pory postępowanie wskazuje jednoznacznie, że organy prowadziły postępowanie administracyjne w zakresie zgodności kontrolowanej inwestycji w z prawem (zarówno przepisami Prawa budowlanego, jak i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym przepisami techniczno-budowlanymi).

Reasumując, wobec tożsamości sprawy administracyjnej, rozpoznanej już w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją merytoryczną ostateczną, organ nie mógł prowadzić ponownego postępowania w tym samym przedmiocie. Gdyby organ I instancji wydał odmienną decyzję niż zaskarżona, należałoby stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Stosownie do przywołanego przepisu "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną". Zdaniem sądu, nie ulega wątpliwości, że art. 105 § 1 K.p.a. zobowiązuje organ do umorzenia postępowania gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak przedmiotu postępowania administracyjnego rozumianego jako sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. W postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. W tych okolicznościach występuje tożsamość spraw administracyjnych. Na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania.

W kontrolowanym postępowaniu organ nadzoru budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. C. w P..

Oceniając zapadłe w toku postępowania rozstrzygnięcia trzeba także pamiętać, że wydaną decyzją organ administracji jest związany (art. 110 K.p.a.). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (vide: wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2000 r. I SA/Ka 2247/98, LEX nr 44391).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż sprawa objęta zaskarżoną decyzją dotyczyła tego samego przedmiotu i wydana została w tym samym stanie prawnym, przy niezmienionym stanie faktycznym oraz została skierowana do tych samych podmiotów. W tych warunkach, prawidłowa jest ocena D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., iż wydanie nowej decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, bez wzruszenia poprzedniej, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności drugiej decyzji. Zapewni to jednocześnie realizację zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, rozciągając tę gwarancję na całą sprawę, którą ona załatwia (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 631).

W rozpoznawanej sprawie dodać jeszcze można, ze sądowi z urzędu wiadomym jest, że w sprawie II OSK 1651/11, zawisłej na tle tej inwestycji zapadł wyrok, w którym prawomocnie stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] r. (nr [...]) Kierownika Urzędu Rejonowego w K. nakazującej inwestorom wykonać barierki ochronne przy zewnętrznych schodach i na tarasie oraz uzyskać pozwolenie na użytkowanie budynku. Jednakże na dzień wydawania kwestionowanych orzeczeń pozostawała w obrocie prawnym decyzja Starosty K. nr [...] z dnia [...]r. udzielająca inwestorom pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku. Natomiast [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (Nr [...]) stwierdzającą, że decyzja WINB Nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] r. nr [...]udzielającej S. i A. R. pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego, jednorodzinnego, wybudowanego na posesji nr 12 przy ul. C. w P. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi trzeba powiedzieć, że odnośnie do prawidłowości postępowania organu nadzoru budowlanego w K. (w zakresie korespondencji ze skarżącymi) nie było to działanie decyzyjne, zatem takie zarzuty mogą być jedynie przedmiotem badania w zakresie tzw. skargi powszechnej, zaś sama strona skarżąca nie wskazuje w jakim zakresie organy uchybiły obowiązującym przepisom prawa w toku prowadzonego postępowania. Należy zaś pamiętać, że zgodnie z treścią art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza że organy administracji mogą ingerować w życie społeczne tylko w ramach obowiązującego porządku prawnego.

Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie.