Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1091/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 roku sprawy ze skargi J. S. i E. S. oraz A. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...](znak: [...]); 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz: a) A. K. i B. K. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, b) J. S. i E. S. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, c) na rzecz J. S. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy T., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art.61 ust.1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 163, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku J. M. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie węzła betoniarskiego wytwórni betonów wraz z budynkiem biurowym i infrastrukturą towarzyszącą na działce o numerze ewidencyjnym 563/5, w miejscowości Ł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż dla wnioskowanego przedsięwzięcia, należącego do kategorii inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490), ustalony został obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Ponadto warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji uzgodnione zostały pozytywnie przez Starostę [...] i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T..

Teren, określony wnioskiem inwestora, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia i opinie organów w zakresie wymaganym w art. 53 ust.4 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie organu I instancji, w toku postępowania ustalono, że zostały łącznie spełnione przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego wniosek inwestora został uwzględniony.

Do rozstrzygnięcia powyższego załączona została analiza urbanistyczno-architektoniczna, sporządzona przez mgr inż. architekta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, z treści której wynika, iż na terenie poddanym analizie znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i hodowlanych oraz zabudowa usługowa. Na działkach sąsiadujących znajdują się baza transportowa z magazynem części (działka nr 565/2), hodowla trzody chlewnej (działka nr 561/5), hurtownia materiałów budowlanych i nawozów (działka nr 562/4), hodowla drobiu (działka nr 561/2) . Sąsiednie nieruchomości mają dostęp do tej samej drogi publicznej – drogi gminnej oznaczonej nr ew. 589, która jest oddzielona pasem gruntu o szerokości ok.35 m od drogi K – 8 W.–K. Drogi skomunikowane są skrzyżowaniem w Ł.– odległym od przedmiotowej działki o około 300 m. Rodzaj prowadzonej działalności na działkach sąsiednich związany jest z występowaniem na analizowanym obszarze oprócz transportu osobowego – ciężkiego ruchu kołowego – niezbędnego także przy projektowanym przedsięwzięciu. Funkcja, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu sąsiednich działek pozwalają na ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi gminnej (dz. nr ew. 589). Istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (grunt rolny kl. R VI pochodzenia mineralnego).

Projektowane zamierzenie inwestycyjne, określono jako przedsięwzięcie o charakterze usługowo – produkcyjnym z zapleczem socjalno – administracyjnym, ustalając nieprzekraczalną linię zabudowy oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, nadto zaś wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Ograniczono przekształcenia elementów przyrodniczych, w tym ukształtowania terenu do niezbędnego minimum. W analizie wspomnianej określono również warunki ochrony ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej oraz wymagania, dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł J. S., przy czym podpisy pod wspomnianym środkiem zaskarżenia złożyli również E. S., E. S., K. S., A. K. i B.K., podnosząc, iż powstanie węzła betoniarskiego na działce inwestora spowoduje zanieczyszczenie działek sąsiednich. Natomiast dokonana przez urbanistę analiza terenu jest niedokładna i "mija się z prawdą", ponieważ zostały pominięte działki z budynkami mieszkalnymi (działka nr 562/2, 562/1, 563/4, 565/12). Ponadto, na działce 652/4 nie istnieje hurtownia nawozów sztucznych, na działce 561/5 natomiast – nie ma hodowli trzody chlewnej, lecz budynek mieszkalny i niefunkcjonujący kurnik. Analiza urbanistyczna nie odzwierciedla zatem, rzeczywistego zagospodarowania terenu, gdyż prowadzona była "na mapie", bez dokonania koniecznych sprawdzeń na gruntach.

Odwołujący J.S. wskazał, iż jest rolnikiem, którego jedynym źródłem dochodu są środki uzyskiwane z gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo to zamierza modernizować, wykorzystując fundusze unijne. Bezpośrednie sąsiedztwo węzła betoniarskiego uniemożliwi produkcję rolną na wymaganym poziomie, znacznie też utrudni zamieszkiwanie zarówno jemu jak i jego rodzinie, w tym choremu na bielactwo synowi.

Podniósł również, iż inwestor rozpoczął roboty budowlane samowolnie, przed uostatecznieniem się decyzji o warunkach zabudowy i przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Podobny węzeł wybudowany, zdaniem odwołującego, nielegalnie, prowadzony jest przez inwestora w T., utrudniając życie mieszkańcom sąsiednich posesji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazało, iż stosownie do treści art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie każdy ma prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Na rozpatrywanym terenie gminy T. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z treścią art. 56 i art.6 ust. 2 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzeniu inwestycyjnemu nie sprzeciwiają się przepisy prawa. Przesłanki wynikające z tych przepisów powinny być, zdaniem Kolegium, rozważane w ściśle określonych granicach, a decyzja w tym względzie, winna określać warunki i wymagania, o których mowa w art. 54 ustawy. Właściciela gruntów w sposobie zagospodarowania terenów mogą zatem ograniczać jedynie przepisy prawa. W tych też granicach, chronione są interesy osób, sąsiadujących z terenem inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie, warunki podjęcia decyzji, określają przepisy art.60 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy odrębne. Warunki te muszą zaś być spełnione łącznie. W razie, gdy którykolwiek z tych warunków nie zostanie spełniony, decyzja o warunkach zabudowy, dla planowanego zadania nie może być podjęta.

W celu ustalenia spełnienia warunków, wymaganych przez art. 60 ust. 1 cytowanej ustawy oraz cech dla projektowanej zabudowy, organ I instancji przeprowadził analizę, przewidzianą przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. "w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy... (Dz.U. Nr 164, poz. 1588)". Wyniki tej analizy uzasadniają, zdaniem Kolegium, podjęcie pozytywnej decyzji w sprawie, przy czym zawiera ona elementy wymagane w art. 54 powołanej wyżej ustawy. Z analizy tej wynika bowiem, że teren inwestycji znajduje się na obszarze zróżnicowanym pod względem urbanistycznym i architektonicznym. Sposób wykorzystania terenów na tym obszarze nie ma więc pod względem zagospodarowania przestrzennego jednolitego charakteru. Tereny i ich zabudowa służą zarówno celom rolnym, produkcji hodowlanej jak i działalności gospodarczej nie związanej z rolnictwem. Realizują także funkcję mieszkaniową. Faktyczne warunki, panujące na tym obszarze, bez względu na ich architektoniczno - urbanistyczny poziom, w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, kształtują możliwość zabudowy i zagospodarowania innych terenów na zasadzie kontynuacji funkcji dotychczasowej.

Oznacza to, że nowa zabudowa i zagospodarowanie musi mieścić się w granicach zastanego zagospodarowania terenu, w ten stan rzeczy nie może natomiast godzić. W ocenie Kolegium, biorąc pod uwagę istniejący stan zagospodarowania terenu, projektowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, służące działalności gospodarczej, nie jest sprzeczne i da się pogodzić z istniejącą funkcją terenu na tym obszarze. Lokowane jest wprawdzie na terenie użytku rolnego, lecz nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, a nadto uzyskało stosowne uzgodnienie z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych.

Odrębną kwestią jest wpływ planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Oddziaływanie to zostało jednak ocenione, na podstawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. i Starostę [...], a więc organów właściwych w sprawach ochrony sanitarnej i ochrony środowiska, które na zasadzie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), uzgodniły sporną inwestycję, określając jednocześnie wymagania pod jej adresem. Stanowiska tych organów, wywarły istotny wpływ na dalszy bieg procesu decyzyjnego i budowlanego. Znalazły one też swój wyraz w treści skarżonej decyzji, w części dotyczącej warunków ochrony środowiska i interesów osób trzecich (pkt 3 i 5 załącznika nr l do decyzji), co jest spełnieniem wymogu z art. 54 pkt 2 lit. b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, podlegające przepisom ustawy Prawo ochrony środowiska wykazało, zdaniem organu odwoławczego, iż planowane przedsięwzięcie, uwzględniające warunki jemu stawiane, nie będzie mieć niekorzystnego wpływu na środowisko. Zawarte w odwołaniu zarzuty w tej materii, wskazują na potencjalne uciążliwości i ograniczenia, jakie niesie za sobą planowana inwestycja. Dodatkowo oddziaływanie wspomniane podlegać będzie ocenie na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu techniczno – budowlanego, w odrębnym postępowaniu, prowadzonym na podstawie przepisów prawa budowlanego. Organ wydający pozwolenie na budową związany jest tymi przepisami, a zatem i stanowiskiem organów ochrony sanitarnej i ochrony środowiska.

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, nie można było, w ocenie Kolegium, odmówić ustalenia warunków zabudowy dla zadania wnioskodawcy. Fakt samowolnego rozpoczęcia budowy przez inwestora na terenie objętym postępowaniem, pozostaje natomiast bez wpływu na treść decyzji, bowiem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wyłączają ustalenia warunków zabudowy w takim przypadku.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli E. i J. małżonkowie S. oraz B. i A. małżonkowie K.. Wskazali, iż nie akceptują nowej funkcji, przypisanej terenowi, na którym zamieszkują tj. funkcji przemysłowej. Funkcja ta nie wynika bowiem z dotychczasowego sposobu korzystania z terenu i zakłóca dotychczasową formę jego zagospodarowania.

W ocenie skarżących również ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedstawiona w złożonym raporcie, nie wyklucza negatywnego wpływu węzła betoniarskiego na sąsiednie tereny. Wybudowanie ogrodzenia (betonowego) i pasa zieleni nie wyeliminuje tychże dolegliwości, co najwyżej je zmniejszając. Wskazali też na nieprawidłowe zlokalizowanie inwestycji na terenach rolnych bez uzyskania stosownej decyzji Wojewody [...] o wyłączeniu ich z produkcji rolnej.

Podpisani pod skargą E. S. i K. S., rodzice skarżącego J.S. wyjaśnili, iż jedynie wsparli żądania syna, na terenie nieruchomości którego zamieszkują, nie mając woli działania w sprawie jako skarżący.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3.lutego 2006r. oddalono wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania J. M., w piśmie z dnia [...], wniósł o oddalenie skargi oraz o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony, w trybie art. 33 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Podniósł, iż teren na którym zamierza prowadzić inwestycje, wykorzystywany jest m.in. do składowania złomu, gruzu, zbiorników na cement oraz starego sprzętu transportowego i budowlanego na działce skarżących Ewy i J.S., jak również prowadzenia hurtowni materiałów budowlanych na działce skarżących B. i A. K.. W okolicy znajdują się zakłady dużego producenta materiałów budowlanych – A oraz liczne obiekty o znacznej uciążliwości, oddziaływujące na sąsiednie nieruchomości ponad przeciętną miarę, takie jak liczne kurniki i fermy drobiarskie we wsi Ł., trasa szybkiego ruchu K-8 W.–K.W perspektywie czasu tereny te przeznaczone będą pod zabudowę przemysłową i usługową z racji sąsiedztwa trasy oraz planowanej budowy węzła komunikacyjnego "Łazisko".

Uczestnik podniósł, iż przygotowując inwestycję poniósł znaczne nakłady, by zapewnić należyte przygotowanie dokumentacji i materiałów, pozwalających na wybudowanie nowoczesnej betoniarni. Poczynania skarżących uznał za szykanę i próbę eliminacji konkurencji wskazując, iż zarówno skarżący E. i J.S., jak i B. i A.K. prowadzą działalność gospodarczą o profilu zbliżonym do działalności inwestora. Za wątpliwą uznał również rzekomą troskę skarżących o stan środowiska, skoro środowisko to jest m.in. przez nich od lat stosowane. Przedkładając fotografie nieruchomości, sąsiadujących z terenem inwestycji podniósł, iż prowadzona przez skarżących działalność (nie mająca wiele wspólnego z rolnictwem), do ekologicznych nie należy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego oraz normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w sprawie niniejszej nie zostało wykazane spełnienie przesłanki, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Cytowany przepis wymaga, by co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Stosowna analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona być winna, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani terenu (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

Przepis § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, przy czym jego granice wyznaczone na kopii mapy, zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego o określonej skali, nie mogą być wyznaczone w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Wyniki wspomnianej analizy, zawierające część opisową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

W przedmiotowej sprawie natomiast, znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczna po pierwsze nie określa obszaru analizowanego (wskazując jedynie, które z sąsiednich działek poddano badaniu), po wtóre zawiera elementy, właściwe już dla samej decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś dla analizy urbanistycznej (np. warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji – art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie jest również jasne czy załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji stanowi część graficzną decyzji o warunkach zabudowy, czy też jedynie część graficzną analizy urbanistycznej.

Niezależnie od tego podnieść należy, iż określony przez organy dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu (w każdym razie przedstawiony w części opisowej analizy urbanistycznej) nie pozwala na ocenę, że projektowana inwestycja, polegająca na budowie węzła betoniarskiego wytwórni betonów wraz z budynkiem biurowym i infrastrukturą towarzyszącą, stanowić będzie kontynuację dotychczasowych funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jeśli bowiem przyjąć, iż na analizowanym terenie znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych oraz hodowlanych i zabudowa usługowa (pkt 1 analizy urbanistycznej), trudno uznać wytwarzanie betonu za kontynuację dotychczasowego sposobu zagospodarowania.

Nawet gdyby nazwać wspomnianą działalność mianem usługowo-produkcyjnej (pkt II analizy), prowadzenie tego rodzaju produkcji naruszałoby dotychczasową funkcję zabudowy. Trudno dociekać natomiast, na czym polegać miałaby działalność "usługowa", węzła betoniarskiego wytwórni betonów.

Co się zaś tyczy samej decyzji o warunkach zabudowy, to jak wspomniano, wątpliwe jest spełnienie przesłanek, określonych w art. art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, skoro nie jest jasne czy decyzja ta zawiera część graficzną, nadto zaś konieczne jej elementy zawarte są w sporządzonej analizie urbanistycznej, nie stanowiąc rozstrzygnięcia organu. Tego rodzaju praktyki nie sposób zaakceptować. Przedmiot decyzji administracyjnej, wynika bowiem z jej osnowy i uzasadnienia, nie zaś z jej załączników, zwłaszcza w tak istotnych kwestiach jak warunki ochrony zdrowia ludzi czy środowiska. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.lipca 2001r., sygn.akt IV SA 2417/00, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 75521)

Dodatkowo wskazać należy na nieprawidłowe przeprowadzenie przez organy postępowania z zakresu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, określonego w ustawie z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 27.września 2004r. (data złożenia wniosku przez inwestora). Istotnie zatem, zastosowanie w sprawie znajdują przepisy tejże ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 18.maja 2005r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954). Tym niemniej, wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, postępowanie prowadzone w trybie tejże ustawy, trudno uznać za prawidłowe.

Po pierwsze bowiem, przepis art. 32 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nakazuje, przed wydaniem decyzji, wymagających udziału społeczeństwa, m.in. podanie do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania

Organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje również do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach, wymagających udziału społeczeństwa (art. 32 ust.1 ).

Podanie do publicznej wiadomości oznacza natomiast ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia (art.3 pkt 19 ustawy), nadto zaś (jak w tym wypadku) na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeżeli organ ten prowadzi taką stronę (art. 32 ust.3 ustawy).

Wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (art. 46 ust. 1 w zw. z ust.4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska)

W aktach przedmiotowej sprawy, znajduje się natomiast jedynie zawiadomienie o złożeniu wniosku przez inwestora, co do którego nie jest znany sposób i okres publikacji. Brak jest jakiejkolwiek informacji o tym by, we wskazany wyżej sposób, ogłaszano o decyzjach wydawanych w niniejszej sprawie.

Co istotniejsze wszakże, w toku postępowania, którego przedmiotem było ustalenie obowiązku i zakresu sporządzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (art. 51 ust. 2 ustawy), pominięto inne poza inwestorem strony postępowania, bowiem nawet rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, były doręczane wyłącznie jemu. Tymczasem, w ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, ograniczenie tego rodzaju, nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach, zwłaszcza, iż określenie, tak obowiązku sporządzenia raportu, jak i jego zakresu, może mieć dla stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy, znaczenie zasadnicze, zaś orzeczenia w tym przedmiocie podlegają zaskarżeniu. Stąd też pominięcie w tej fazie postępowania skarżących, stanowi o naruszeniu prawa czynnego udziału stron w postępowaniu, określonego w art. 10 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Po myśli art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto natomiast o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.

W oparciu o treść art. 200 p.s.a., zasądzono od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot uiszczonych przezeń wpisów sądowych, zaś na rzecz skarżącego J.S. dodatkowo zwrot kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości określonej na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, dotyczącego braku zgody organu właściwego na przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne gruntów rolnych klasy VI, wskazać należy, że zgoda ta jest wymagana dla gruntów tej klasy, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha (art.7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3.lutego 1995r. ochronie gruntów rolnych i leśnych /tekst jednolity Dz.U. Nr 121 z 2004r., poz. 1266 ze zm./). Jeżeli zatem, w przedmiotowej sprawie, grunty przeznaczone pod inwestycję, zaliczone do kl. VI, wytworzone są z gleb pochodzenia mineralnego, dodatkowo zaś ich obszar wynosi 5460 m², przeto zgoda Wojewody [...] na ich przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne, nie była wymagana. Tym niemniej ustalenia w tej materii, zawarte są wyłącznie w uzasadnieniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], którego przedmiotem było uzgodnienie warunków inwestycji, w trybie art. 60 ust.1 w z wz. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustosunkowując się zaś do kwestii, podniesionych przez uczestnika postępowania w złożonym przezeń w dniu [...] piśmie przygotowawczym, podnieść należy przede wszystkim, iż jest on uczestnikiem postępowania na prawach strony, zgodnie z treścią art. 33 § 1 p.p.s.a., ponieważ był stroną postępowania administracyjnego, w toku którego wydana została zaskarżona decyzja. Bezprzedmiotowe było zatem "zgłaszanie udziału w toczącym się postępowaniu", ponieważ regulacja ta dotyczy osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego (art.33 § 2 p.p.s.a.).

Zastrzeżenia uczestnika, mające za przedmiot intencje skarżących, faktycznie zmierzających, jego zdaniem, do wyeliminowania działalności konkurencyjnej, na terenie w którym sami prowadzą działalność gospodarczą, nie dotyczą natomiast przedmiotu niniejszej sprawy. Jak bowiem wyżej wskazano, sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nie zaś motywację przyświecającą podmiotom, wykorzystującym przysługujące im środki prawne.