Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 965/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca M. K. zarejestrowała się w Miejskim Urzędzie Pracy w dniu 16 września 2008 r. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Prezydent Miasta orzekł o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i odmówił przyznania jej prawa do zasiłku. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Prezydent wskazał, że M. K. spełnia warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania jej prawa do zasiłku.

Od powyższej decyzji M. K. wniosła w dniu 30 września 2008 r. odwołanie do Wojewody, podnosząc, że podstawą sporządzenia decyzji było świadectwo pracy wydane przez byłego pracodawcę skarżącej, tj. Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy, prawie rok po rozwiązaniu przez nią umowy o pracę. Podstawą zaś wydania świadectwa pracy była ugoda zawarta przed Sądem Rejonowym IV Wydział Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 września 2008 r. sygn. akt: IV P 243/08 upr. Ponadto skarżąca podniosła, że w wyniku stosowania przez byłego pracodawcę wobec niej bezpośredniego mobbingu, została zmuszona do złożenia podania o rozwiązanie umowy o pracę w dniu 8 października 2007 r. z winy pracodawcy na podstawie art. 55 § 1¹ kodeksu pracy. Natomiast pracodawca rozwiązał ze skarżącą stosunek pracy z dniem 11 października 2007 r. na podstawie art. 52 § 1 kodeksu pracy. W związku z tym skarżąca wystąpiła do sądu o sprostowanie świadectwa pracy. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym skarżąca zawarła ugodę z byłym pracodawcą, który został zobowiązany do wystawienia nowego świadectwa pracy. Nowe świadectwo pracy skarżąca otrzymała w dniu 12 września 2008 r.

Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją

z dnia "[...]" znak: "[...]" orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, w uzasadnieniu podając, że do okresu uprawniającego skarżącą do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych został zaliczony okres od dnia 15 marca 2007 r. do dnia 8 października 2007 r. tj. 208 dni, co jest wartością niewystarczającą do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ powołał się na art. 71 ust 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto wskazał, że nie było przeszkód, aby M. K. zarejestrowała się w Miejskim Urzędzie Pracy natychmiast po utracie pracy, bez względu na formę w jakiej to nastąpiło. Wówczas posiadany przez skarżącą okres zatrudnienia przed rejestracją byłby z pewnością większy.

Pismem z dnia 3 grudnia 2008 r. skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyżej wskazaną decyzję Wojewody, zarzucając organowi brak podjęcia przez niego wszystkich kroków formalnych w celu pozytywnego rozpatrzenia odwołania, zgodnie z art. 8

i art. 139 kpa. Ponadto podniosła kwestię nie powołania się w decyzji na konkretne przepisy prawa, poza przytoczeniem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od której odwołała się z powodów nieprzewidzianych ustawą. Zarzuca, że organ odwoławczy tendencyjnie i nie wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne i prawne sprostowania świadectwa pracy i wskazuje, że organ odwoławczy powinien rozumieć osoby pozostające bez możliwości zatrudnienia, a przez to będące w trudnej sytuacji materialnej oraz zdrowotnej i w związku z tym powinien stać na straży praworządności

i słusznego interesu obywateli stosownie do treści art. 7 – 9 kpa.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany wydanej przez siebie decyzji oraz dodatkowo podnosząc, że termin jej wydania został zachowany, bowiem upływał on w dniu 2 października 2008 r. Ponadto podkreślił, że podstawą decyzji był art. 71 ust 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, nie dający możliwości uznaniowego orzekania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka

na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie

w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa,

o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U.

z 2008r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. b art. 71 ust. 1 pkt 2).

Z analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika zaś, że w dniu 8 października 2007r. M. K. złożyła podanie o rozwiązanie umowy

o pracę z winy pracodawcy na podstawie art. 55 § 1¹ kodeksu pracy. Następnie pracodawca, a więc Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy rozwiązał ze skarżącą stosunek pracy z dniem 11 października 2007 r. ale na podstawie art. 52 § 1 kodeksu pracy. W związku z tym skarżąca wystąpiła do sądu

o sprostowanie świadectwa pracy. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym

Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, skarżąca zawarła w dniu 5 września 2008r. ugodę z byłym pracodawcą, w wyniku której pracodawca zobowiązał się do wydania M. K. w terminie 7 dni od zawarcia ugody nowego świadectwa pracy, uwzględniającego zapis ugody mówiący, iż umowa o pracę łącząca pracodawcę i skarżącą została rozwiązana z dniem 8 października 2007r. na podstawie art. 55 § 1¹ kodeksu pracy. Nowe świadectwo pracy skarżąca otrzymała w dniu 12 września 2008 r. Następnie M. K. zarejestrowała się w Miejskim Urzędzie Pracy w dniu 16 września 2008 r. W dniu rejestracji skarżąca przedłożyła świadectwo pracy wystawione w dniu 8 września 2008r. przez Dyrektora Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego, które potwierdza zatrudnienie skarżącej na pełnym etacie w okresie od 15 września 1986r. do 8 października 2007r. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta orzekł o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną, ale odmówił przyznania jej prawa do zasiłku, opierając się głównie o art. 71 ust 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

Bezspornym jest, iż M. K. zarejestrowała się jako bezrobotna

w dniu 16 września 2008 r., tj. w czasie obowiązywania wspomnianej ustawy z dnia

z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Z akt administracyjnych sprawy (świadectwo pracy z dnia 8 września 2008r. wydane już po ugodzie) niezbicie wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (od 15 marca 2007r. do 15 września 2008r.), skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu Dziecięcym w okresie od 15 marca 2007r. do dnia 8 października 2007r. Ten przedział czasowy prawidłowo został więc wliczony przez organy do okresu uprawniającego skarżącą do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. We wskazanym przedziale czasowym M. K. była zatrudniona przez 208 dni, co nie wypełniło ustawowej przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a wspomnianej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który to przepis wyznacza liczbę 365 dni jako minimalną liczbę dni pracy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

Wspomniany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego organy orzekając w przedmiotowej sprawie były ściśle związane jego dyspozycją. Nie było w tym przypadku miejsca na uznanie administracyjne, a więc nie było możliwe zastosowanie wobec skarżącej innych kryteriów niż ściśle określone kryteria ustawowe.

Należy dodać w tym miejscu, że bezzasadny jest argument skargi jakoby w decyzji organu II instancji "nie powołano się na konkretne przepisy prawne". Organy obu instancji wskazały bowiem jednoznacznie wspomniany art. 71 ust. 1

i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jako podstawę prawną odmowy przyznania M. K. wnioskowanego przez nią zasiłku dla bezrobotnych.

Jako kwestię marginalną dla rozpatrywanej sprawy należy ocenić spór jaki toczyła skarżąca z pracodawcą co do formy zakończenia stosunku pracy. Nie miał on bowiem istotnego znaczenia w kontekście przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a wspomnianej ustawy, a zwłaszcza nie miał wpływu na termin zarejestrowania się przez skarżącą

w Urzędzie Pracy.

Trzeba powtórzyć też za organem II instancji, że nie było przeszkód, aby M. K. zarejestrowała się w Miejskim Urzędzie Pracy natychmiast po utracie pracy, bez względu na formę w jakiej to nastąpiło. W przypadku bowiem korzystnego dla skarżącej zakończenia sporu z pracodawcą, stosowne organy mogłyby rozpatrzeć jej sprawę ponownie, uwzględniając ewentualne korzystniejsze dla niej zmiany w nowym świadectwie pracy. Jeszcze raz należy jednak podkreślić, że niezależnie od tych zmian dzień zarejestrowania się przez M.K. w Urzędzie Pracy po utracie przez nią pracy zależał tylko od niej i nie miała na niego wpływu forma zakończenia stosunku pracy.

W związku z tym za gołosłowne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił,