Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 143/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2014 r. wniosku M.H. z dnia [...] r. o wykładnię wyroku z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie ze skargi M.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z prawem postanawia: wniosek oddalić


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Go 143/14, uwzględniając skargę M.H., uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z prawem, stwierdzając jednocześnie, że nie podlega ona wykonaniu.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r., skarżący nadesłał "wniosek o udzielenie wykładni". W uzasadnieniu wniosku cytując fragment uzasadnienia wyroku z dnia 9 lipca 2014 r. następującej treści:

"Skład orzekający w sprawie II SA/Go 600/12 opowiedział się też za poglądem, wedle którego, w świetle art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., brak legitymowania się inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest podstawą do wydania decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Rozstrzyganie sporów wynikłych na tle prawa własności nie należy bowiem do kompetencji organów administracji publicznej, ale podległe jest kognicji sądów powszechnych. Uznał, iż tym samym argumenty skarżącego M.H., odwołujące się do ochrony i wykonywania prawa własności, nie miały wpływu na przedmiot i zakres postępowania administracyjnego, dotyczącego legalizacji spornego obiektu. Jednak oceniając, czy sporny obiekt może powodować pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia należy mieć na uwadze, że i przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. chroniły prawo własności, dopuszczając możliwość zabudowy określonej nieruchomości jedynie w przypadku wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. ( art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (D. U. z 1975 roku, nr 8, poz. 48 ze zm.)" wniósł o "jednoznaczną wykładnię: 1. czy przepisy Prawa budowlanego chronią własność w przypadku braku dyspozycji inwestora gruntu na cele budowlane. Na podstawie w/w poglądu Sądu można odnieść wrażenie sprzeczności, rodzaju "orwellowskiego myślenia"- nie chroni, ale chroni, 2. wg definicji inwestorem jest podmiot, który posiada dyspozycję gruntu na cele budowlane. Czy E sp. z o.o. jest w naszym przypadku inwestorem ?"

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., - dalej powoływanej jako: ppsa) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Na tle powołanego przepisu zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne, istotne zdaniem wnioskodawcy elementy.

Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania ( vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).

W ocenie Sądu, treść wniosku M.H. oceniania w kontekście przytoczonej podstawy prawnej jego rozpatrzenia, wskazuje, że w sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku ( jego uzasadnienia ) w zakresie wnioskowanym przez stronę.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przytoczony przez M.H. we wniosku fragment uzasadnienia wyroku z dnia 9 lipca 2014 r. wydanego w sprawie II SA/Go 143/14 ( str. 5, 6 wersów od dołu oraz str. 6,10 wersów od góry ) pochodzi z tzw. części historycznej ( wstępnej ) uzasadnienia, obejmującej przedstawienie stanu sprawy. Wskazany fragment stanowi przy tym przytoczenie stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Go 600/12 ( vide: pkt 9 uzasadnienia ) uchylającego poprzednią decyzję wydaną w sprawie. Zważyć bowiem należy, iż wydając wyrok z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie II SA/Go 143/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w sprawie ponownie w warunkach o jakich mowa w art. 153 ppsa tj. w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wypływającymi z wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Go 600/12. Przywołany wyrok z 6 listopada 2012 r. nie był zaś przedmiotem skargi kasacyjnej wnioskodawcy ani wniosku o dokonanie jego wykładni.

Z wniosku strony nie wynika natomiast by jej wątpliwości interpretacyjne budził wyrok z dnia 9 lipca 2014 r. i jego uzasadnienie w odniesieniu do części zawierającej rozważania dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia ( str. 11 i nast. uzasadnienia).

W okolicznościach sprawy uznać zatem należało, iż wniosek strony faktycznie zmierza do uzyskania dodatkowych wyjaśnień w odniesieniu do poglądu zaprezentowanego w wyroku ( jego uzasadnieniu ) wydanym w sprawie II SA/Go 600/12, a nie w wyroku z dnia 9 lipca 2014 r. Takie żądanie strony nie mieści się w pojęciu wykładni wyroku i jest niedopuszczalne. Wobec tego, wniosek o wykładnię wyroku z dnia 9 lipca 2014 r. nie mógł zostać uwzględniony.

Z powołanych przyczyn na podstawie przepisu art. 158 ppsa orzeczono jak w sentencji.