Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 455/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 102 ust. 1 pkt. 3 lit. a w zw. z art. 134 k.p.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi I. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia odwołania od decyzji w sprawie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta C. (dalej: Prezydent) orzekł o zatrzymaniu I. G. prawa jazdy kategorii B nr [...], wydanego [...] r. W uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta, została ona skierowana na badanie lekarskie. Nie przedstawiła jednak organowi w wyznaczonym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, pomimo upływu 3 miesięcy od odbioru przez stronę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]r.

W odwołaniu od tej decyzji I. G. wskazała, że nie ma podstaw do zatrzymania prawa jazdy kategorii B. Jak podaje, nie popełniła żadnych poważnych uchybień w zasadach ruchu drogowego, czuje się w samochodzie bezpiecznie. Powołała się także na argumenty zawarte w swoim poprzednim piśmie z dnia [...] r. Nie przyjmuje decyzji, ponieważ nie ma podstaw prawnych ani faktycznych, aby się do niej zastosować.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazało, że decyzję skutecznie doręczono w dniu 1 grudnia 2017 r. Zaś w dniu 15 marca 2018 r. (data nadania 13 marca 2018 r.) do Kolegium wniesione zostało odwołanie od ww. decyzji z uchybieniem terminu, mimo prawidłowego pouczenia. Wynika to wprost ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, znajdującego się w aktach sprawy. Kolegium przypomniało, iż organ dokonał kilka prób doręczenia. Wskazano także, iż doręczenia dokonano na właściwy adres. Data 1 grudnia 2017 r. jest datą doręczenia decyzji i od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Najpóźniej odwołanie mogło być zatem złożone w dniu 15 grudnia 2017 r. Zostało zaś wniesione w dniu 13 marca 2018 r. (data nadania). W takim przypadku, zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy zmuszony jest stwierdzić, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Na powyższe postanowienie skargę wniosła I. G. Jej zdaniem, Prezydent nie miał podstaw prawnych do odebrania jej prawa jazdy, które posiada od [...] r. Podaje, że wielokrotnie utrudniano jej złożenie różnych dokumentów, bądź odbierano w jej imieniu, wyciągając ze skrzynki. Skarżąca choruje, leczy się, także po wypadkach spowodowanych nie z jej winy. Zastosowane przepisy, zdaniem skarżącej, odnoszą się do innych chorób niż te, na które ona cierpi. Czasem, gdy nie czuje się pewna, odstawia samochód.

W odpowiedzi na skargę z dnia 25 maja 2018r. Kolegium wniosło jej oddalenie. Podniesione w skardze zarzuty nie dotyczą w istocie kwestii zachowania terminu do wniesienia odwołania, wobec czego nie mogły doprowadzić do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania – jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.) czy też z prośbą taką nie wystąpił. Jeżeli wraz z odwołaniem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu to wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności wniosek ten rozpoznać, a następnie w zależności od oceny okoliczności i przyczyn wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia, wydać postanowienie, w którym stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, bądź też przywrócić termin do złożenia odwołania i rozpoznać sprawę merytorycznie. Jeśli natomiast wnoszący odwołanie nie wystąpił jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Podkreślenia wymaga nadto, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu drugoinstancyjnym rozstrzygnięcia ostatecznego, takiego, które korzysta z ochrony trwałości.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy wskazać w tym miejscu należy, że bezspornym jest, iż decyzja z dnia [...] r. została doręczona w dniu 1 grudnia 2017 r. Wynika to wprost ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, znajdującego się w aktach sprawy. Ewidentnym jest także, iż odwołanie od decyzji zostało nadane w dniu 13 marca 2018 r.

Stwierdzić zatem należy, iż tym samym skarżąca, prawidłowo pouczona w decyzji o środkach zaskarżenia, uchybiła określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania (termin ten upłynął w dniu 15 grudnia 2017 r.), co czyniło jej odwołanie bezskutecznym. W konsekwencji merytoryczne rozpatrywanie odwołania przez Kolegium było niedopuszczalne, a z uwagi na brak stosownego wniosku niedopuszczalnym było także ewentualne rozważanie możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W efekcie organ II instancji zobligowany był, na podstawie art. 134 k.p.a., do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W konsekwencji powyższych uwag organ odwoławczy w zgodzie z prawem wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Merytoryczne rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowiłoby bowiem, jak to wskazano powyżej, rażące naruszenie prawa.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że kontroli podlegało w niniejszej sprawie jedynie postanowienie organu II instancji stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, mające zatem charakter wyłącznie proceduralny. W konsekwencji także Sąd, będąc związanym przedmiotem zaskarżenia, nie mógł badać ani pod względem formalnym ani merytorycznym zgodności z prawem kwestionowanej przez skarżącą decyzji Prezydenta Miasta C.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.