Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1039/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B.S. , L.G. i B.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. decyzją z dnia 11 czerwca 2015 r. po rozpoznaniu odwołania Z.C. oraz B. i L.P. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. , z dnia 16.11.2011r., ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn : budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] , obr.[...] , z budową dwóch wjazdów z działki nr [...] i [...] obr. j.w. z budową drogi na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr j.w. oraz budową zjazdu przy ul [...] (dz. nr [...] obr jw.). i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. j.w. przy ul. [...] i [...] w K. , na mocy:

- art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015 r., poz. 199);

- § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;

utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta K. wydał w dniu 10.03.2011 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wskazanego we wniosku przedmiotu inwestycji.

Przywołana wyżej decyzja organu I Instancji została zaskarżona do Kolegium, które w wyniku rozpatrzenia odwołań, uchyliło przedmiotową decyzję i przekazało sprawę do rozpoznania organowi I instancji, wskazując równocześnie uchybienia, których dopuścił się organ w toku załatwiania sprawy.

W toku ponownego rozpoznania sprawy w dniu 22.08.2011 r. sporządzono Aneks do Analizy, w którym szczegółowo odniesiono się do uwag Kolegium. Jak dalej podaje organ I Instancji, w oparciu o przeprowadzoną analizę i jej aneks, uwzględniając zalecenia Kolegium, osoba wpisana na listę samorządu architektów sporządziła z godnie z wymogami prawa i swoimi specjalistycznymi wiadomościami, projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy. Równocześnie organ I Instancji w treści uzasadnienia zwrócił uwagę na różnorodność orzecznictwa sądowo -administracyjnego w zakresie zachowania ładu przestrzennego. Przyznał, że istnieje orzecznictwo, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które uważa, że ład przestrzenny zostanie zachowany przy ustalaniu parametrów w dwóch wielkościach - minimów i maksimów. Jednakże zdaniem organu, nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami wyznaczenie niektórych parametrów jedynie przez określenie wielkości minimalnej bądź maksymalnej w sytuacji dużego zróżnicowania parametrów istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, gdzie dla zachowania ładu przestrzennego nie jest istotnym wyznaczenie drugiego parametru.

W toku sprawy uzyskano: opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 13.09.2010 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię ZIKiT z dnia 25.08.2010 r. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 01.09.2010 r. w odniesieniu do terenów objętych ochroną konserwatorska.

Projekt decyzji przesłano także do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , który jednak w terminie 21 dni nie zajął stanowiska, co wg art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1 a upzp oznacza, że RDOŚ uzgodnił projekt decyzji pozytywnie.

Następnie w wyniku przeprowadzonego postępowania organ uznał, że spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwaną dalej upzp), i możliwym stało się wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

W toku postępowania strony wniosły uwagi i zastrzeżenia, które organ omówił w treści uzasadnienia decyzji.

Z decyzją tą nie zgodziła się Z.C. , oraz B. i L.P.

Z.C. w złożonym odwołaniu oświadczyła, że będąc właścicielem działki nr [...] ,[...] nigdy nie wyrażała zgody i dalej nie wyraża na wejście w teren dla w/w inwestycji, co powoduje, że decyzja jest wadliwa.

B. i L.P. zarzucili skarżonej decyzji niewykonanie wiążących organ I instancji zaleceń Kolegium zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia 17.05.2011r., bowiem decyzja pierwszoinstancyjna w dalszym ciągu w sposób nieprecyzyjny ustala parametry przyszłej zabudowy. Nastąpiło to przy wyznaczaniu szerokości dłuższej elewacji, jak i wyznaczeniu wysokości. Wyznaczona przez analizę wysokość 15,6 m nie istnieje w terenie. Organ nie zastosował się także do wytycznych Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody co do szerokości dłużej elewacji oraz powierzchni biologicznie czynnej.

Nadto odwołujący się podnosili, że w sprawie błędnie przyjęto, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, przez błędne przyjęcie, że istnieje dostęp do drogi publicznej również poprzez ul. [...] . Droga ta nie ma charakteru drogi publicznej, bowiem nie spełnia wymogu z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a ustanowienie służebności gruntowej, przejazdu - przechodu przez teren działki nr [...] , nie jest możliwe z powodu sprzeciwu właścicieli tej drogi. Ponadto w ocenie skarżących decyzja posługuje się niezgodnym z przepisami prawa parametrem "nieprzekraczalna linia zabudowy", mimo że obowiązujące przepisy nie znają takiego parametru.

W związku z wniesionymi odwołaniami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 4.07.2012 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium uznało, iż sporządzona na potrzeby sprawy analiza urbanistyczno - architektoniczna nie zawiera koniecznych obliczeń niezbędnych do prawidłowego ustalenia parametrów nowej zabudowy, w szczególności zdaniem organu wskaźniki nowej zabudowy powinny być wyznaczane w wartościach minimalnych i maksymalnych, brak jest uzasadnienia co do wyznaczenia linii zabudowy oraz brak jest dostępu działki do drogi publicznej albowiem ul. [...] jako droga wewnętrzna nie istnieje i ma być dopiero wybudowana przez inwestora. Nadto wskaźnik dotyczący powierzchni biologicznie czynnej, który ustalono na poziomie wyższym, niż wynikało to z opinii Wydziału Kształtowania Środowiska, nie został należycie poparty przez wyniki analizy.

Powyższa decyzja została zaskarżona do WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7.11.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1235/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wynika, że Sąd nie podzielił argumentacji przywołanej przez organ odwoławczy na uzasadnienie uchylenia decyzji I instancji. Wskazał bowiem, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sądu organ sam powinien poczynić ustalenia w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną i jej aneks – jeżeli wyjaśnienia w aneksie uważał za wystarczające, a jeżeli i te wyjaśnienia byłyby dla organu niewiarygodne lub niewystarczająca, sam lub za pośrednictwem organu I instancji powinien zażądać o urbanisty stosownych wyjaśnień bądź uszczegółowienia zajętego przez niego stanowiska. Ustalenia zaś i wyjaśnienia co do linii zabudowy mogły by być przez organ zamieszczone w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji lub w przypadku wyznaczenia innej linii zabudowy – w wyrzeczeniu decyzji reformacyjnej i w uzasadnieniu. W żadnym razie fakt braku stosownego opisu co do zasad jakimi kierował się organ i instancji wyznaczając linię zabudowy nie stanowi podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Następnie Sąd przyznał, że określenie linii zabudowy przez organ I instancji jako "nieprzekraczalnej" linii zabudowy było wadliwe, jak również drugiej linii zabudowy, skoro jednak tego rozwiązania nie skarży wnioskodawca, to naruszenie to nie miało dla niego większego znaczenia i sam organ mógł powyższe skorygować. Podobnie odniósł się Sąd, do stanowiska organu odwoławczego w kwestii określenia wskaźników nowej zabudowy w minimalnych i maksymalnych wartościach. I wskazał, że dopuszczalne jest ustalanie wskaźników zabudowy w wartościach minimalnych i maksymalnych, ale w żaden sposób organ administracji architektoczno – budowlanej nie narusza przepisów, a wręcz pozostaje z nimi w literalnej zgodzie, jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej , jej gzymsu lub attyki oraz powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu wyznaczy w konkretnych wartościach. Jedynym bowiem wskaźnikiem, co do którego ustawodawca nakazał stosowanie tzw. widełek (tolerancja 20%), jest szerokość elewacji frontowej W decyzji organu I instancji wskaźnik ten został ustalony zgodnie z tym wskazaniem tj. z tolerancją do 20%. Wreszcie Sąd nie podzielił stanowiska organu w zakresie braku dostępu działki inwestora do drogi publicznej, zauważając przy tym, że gdyby taka sytuacja miała miejsce wówczas powinna zostać wydana decyzja odmawiająca wydania decyzji, nie zaś decyzja kasacyjna organu II instancji. Nie mniej Sąd stwierdził, że zarówno z wniosku jak i dołączonych doń map wynika, że działka ma dostęp do drogi publicznej przez ul. [...] .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , będąc związane zapadłym w sprawie powołanym powyżej wyrokiem, po zapoznaniu się z całością akt w sprawie stwierdziło, iż poza sporem pozostaje to, że w niniejszej sprawie wobec nieobowiązywania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej "ustawą" i że postępowanie to prowadzone było przez organ właściwy - zgodnie ze wskazaniem z art. 60 ust 1 w/w ustawy - Prezydenta Miasta K.

Jak słusznie podał Organ I instancji w zaskarżonej decyzji, dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art 61 ust 1 ustawy. Jednym z nich jest występowanie, na obszarze analizowanym, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art.61 ust 1 pkt 1 ustawy). Z uwagi na użycie przez ustawodawcę słowa "łącznie" w komentowanym przepisie, należy stwierdzić, że przy braku działki sąsiedniej, odpowiadającej opisanym powyżej wymaganiom, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, jak też niemożliwe jest wydanie decyzji, przy braku spełnienia któregokolwiek z pozostałych punktów tego przepisu.

Na postępowanie wyjaśniające, prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji w.z., składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno - architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. Odbywa się to w oparciu o przepisy wspomnianego powyżej, a stanowiącego akt wykonawczy do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art 61 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ustawy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to. że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy - jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nie objętych planem miejscowym - stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru. Nie ulega wątpliwości, że w ramach władztwa planistycznego - uchwalając plan miejscowy organy gminy w sposób kompleksowy i zazwyczaj dotyczący większego terenu określają przyszłe przeznaczenie danego terenu, kreując jednocześnie rozwój gminy lub jej części. Z kolei decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest pod kątem konkretnie zdefiniowanego zamierzenia, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa, a więc poprzez nawiązanie do zabudowy istniejącej w tzw. obszarze analizowanym. W toku postępowania dowodowego odbywa się konkretyzacja praw i obowiązków kształtowanych następnie decyzją administracyjną. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej.

Zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa powyżej na grunt prawa polskiego wprowadza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego.

Organ podniósł, iż kluczowe znaczenie ma fakt, iż sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1235/12, przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku i podkreślił, iż jest związany jego treścią.

Kolegium wskazało, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna z 2010 r. uzupełniona następnie Aneksem z 2011 r., co do zasady odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Stwierdzono, że w obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu.

W wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się zabudowane działki, dostępne z tej samej drogi publicznej, które mogą służyć do określenia wymagań dla przyszłej zabudowy w zakresie cech, gabarytów i wskaźników. Jak podaje organ są to działki nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...]

Przechodząc do analizy poszczególnych parametrów Kolegium wyjaśniło, iż wskaźniki wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zostały określone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa oraz stanowiskiem sądu zapadłym w rozpoznawanej sprawie.

W treści zaskarżonej decyzji wskazano, że linię zabudowy ustala się w odległości 9 m od granicy z działką drogową nr [...] obr. [...] . Nadto wyznaczono nieprzekraczalną linie zabudowy w odległości 4 m od granicy działek [...] i nr [...] obr. [...] . Kolegium podkreśla, iż sąd w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie tak ustalonej linii zabudowy co do zasady nie zakwestionował.

Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu wyznaczono na poziomie do 25%. W załączniku nr 3 decyzji wyjaśniono, że średni wskaźnik dla całego obszaru analizowanego wnosi 21%.

Szerokość elewacji frontowej budynku ustalono na 13 m z tolerancją do 20%, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26. 08.2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odniesieniu do pozostałych parametrów Kolegium wskazało, iż wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono do 10 m do kalenicy i do 6 m do okapu, przy dachu dwuspadowym lub wielospadowym o kącie nachylenia dachu 20° do 40°.

W świetle powyższego oraz mając na względzie materiał dowodowy sprawy oraz zapadły w sprawie wyrok WSA w Krakowie z dnia 7.11.2012 r. sygn.. akt II SA/Kr 1235/12 Kolegium w składzie orzekającym podzieliło pogląd wyrażony przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji, że projektowany obiekt nie zakłóci istniejącego charakteru zabudowy, oraz ładu przestrzennego w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji. Wnioskowana zabudowa wpisuje się wysokością i charakterem zabudowy pomiędzy obiekty istniejące w obszarze analizowanym.

Wnioskowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej co również przesądził Sąd w zapadłym w sprawie wyroku stwierdzając.

Kolegium - w odniesieniu do podniesionych zarzutów odwołania wyjaśniło, że konstrukcja prawna regulacji z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego nie pozwala orzekającemu w sprawie organowi administracji publicznej na odmowę ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Po stronie potencjalnego inwestora istnieje prawo podmiotowe do domagania się wydania takiej decyzji, jeżeli planowane zamierzenie spełnia wymogi prawne. Sporządzona w toku postępowania przed Organem I instancji analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ponadto - podkreśla się, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nadto decyzja o warunkach zabudowy jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a dopiero na kolejnym etapie związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę weryfikowane jest szczegółowe spełnienie norm technicznych oraz innych wymogów prawa budowlanego. Jeżeli na tym etapie organ architektury budowlanej uzna, że inwestycja nie spełnia prawem wymaganych przesłanek, wówczas decyzja ustalająca warunki zabudowy nie znajdzie kontynuacji w pozwoleniu na budowę.

Kolegium podniosło, że sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych i stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza oczywiście, że inwestycja taka powstanie.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wnieśli skarżący B.S. , L.G. i B.G. .

Zdaniem skarżących decyzja SKO oparta jest na wyroku WSA w którym znajdują się rażące błędy i pomyłki.

Skarżący wskazali błędne ich zdaniem twierdzenia.

a) że, rzekomo przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej z tej samej drogi publicznej które mają budynki "sąsiedniej" zabudowy działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] itd.,,, obr. [...] .

że, rzekomo działka nr [...] jest drogą publiczną, w sytuacji gdy w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy wynika, że jest dojazdem, drogą prywatną i stanowi własność prywatnych osób właścicieli posesji dla których ta działka służy jako dojazd droga wewnętrzna dla posesji znajdujących się na działkach [...] ,[...] ,[...] ,[...] itd... .

d) że, rzekomo skoro pismo ZikiT z dnia 21.08.2010 roku pozytywnie opiniuje możliwość korzystania z drogi prywatnej, wewnętrznej dojazdu tj. działka nr [...] stanowi dowód, że ta działka jest drogą publiczną. ZiKiT nigdy nie oświadczył ani nie potwierdził, że jest właścicielem, zarządcą drogi wewnętrznej lub działki [...] albo też, że posiada uprawnienie do składania oświadczeń w imieniu zarządcy/ właściciela działki [...] drogi wewnętrznej.

Sprawę działki 207/54 którą WSA a następnie SKO powtórzył ,że to jest droga publiczna rozpatrywał tutejszy Sąd w 2013 roku ( pod sygn.. III SA /Kr 170/13) l Sąd swoim Wyrokiem potwierdził, że przedmiotowa działka jest drogą wewnętrzną (dojazdem do posesji) a właściciele tych posesji są współwłaścicielami drogi wewnętrznej działki [...] która dla potrzeb niniejszej decyzji została nazwana drogą publiczną.

e) że, rzekomo droga wewnętrzna prywatna oznaczona jako działka [...] może stanowić drogę dojazdową dla przedmiotowej inwestycji jest błędnym ustaleniem w świetle kilkudziesięciu postępowań przed organem l instancji i SKO oraz WSA w których jednoznacznie stwierdzono, że nie może stanowić drogi dojazdowej m.in. dla

działki będącej przedmiotem niniejszego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż nie spełnia wymogów parametrów określonych dla drogi - dojazdu do przedmiotowej działki Strony nigdy nie przedstawiły zgody właścicieli działki [...] na korzystanie z prywatnego dojazdu -drogi wewnętrznej usytuowanej na tej działce.

że, rzekomo jest drogą publiczną działka [...] w sytuacji gdy w niniejszych aktach znajduje się informacja, że właściciel działki [...] i innych ([...] wnieśli pozew kilka lat temu o ustalenie drogi koniecznej na działce [...] i nie uzyskali wyroku w tej sprawie - gdyż nie może spełniać przepisów prawa do obsługi przedmiotowej działki jako droga wewnętrzna, dojazd a tym bardziej jako droga publiczna.

że, rzekomo przedmiotowa działka ma dojazd z działką [...] a następnie [...] ,[...] , do ulicy [...] jest sprzeczne z Decyzjami ZiKiT oraz Decyzjami organu l instancji Wydziału Architektury w kilkudziesięciu decyzjach na przestrzeni lat 1995-2014 w których to decyzjach określono, że nie ma możliwości przy istniejących parametrach w/w działek wydać decyzję zezwalającą na wjazd na ul. [...] bez przekazania części działki [...] na cele wjazdu.

Skarżący podnieśli, iż właściciele działki [...] nigdy nie wyrazili i nie wyrażają zgody na przekazanie działki na ten cel i w dokumentach niniejszej sprawy nie ma takiej zgody. Skoro zatem kilkadziesiąt decyzji administracyjnych organu l instancji, SKO, WSA oraz opinii ZiKiT określiło jednoznacznie, że nie ma dostępu do drogi publicznej do zamierzenia inwestycyjnego znajdującego się na tym terenie na którym znajduje się przedmiotowa działka to ustalenie przez WSA a następnie powtórzenie z obowiązku przez SKO rażącego błędu WSA, że teren przyszłej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej zdaniem skarżących jest podstawą do uchylenia Decyzji SKO w całości,

h) że, rzekomo jest możliwość podłączenia do infrastruktury i mediów znajdujących się w ulicy [...] lub w innym miejscu. Wnioskodawcy nigdy nie przedłożyli dowodów, dokumentów, że taka możliwość istnieje. Teren przedmiotowej działki i innych działek usytuowanych w sąsiedztwie tj. [...] do [...] był przedmiotem licznych Decyzji Urzędu Miasta K. , SKO i Wyroków WSA - w których jednoznacznie stwierdzono, że nie ma możliwości zabezpieczenia na tym etapie, w istniejącej sytuacji niezbędnego poziomu podłączenia do infrastruktury w tym mediów.

Ponadto Sąd WSA ustalił a SKO z obowiązku powielił błędne ustalenie, że prawidłowo ustalona jest linia zabudowy wskazując 4 metrów od granicy działek [...] ,[...] obr. [...] i to w sytuacji gdy dla innych działek sąsiadujących [...] do [...] (ten sam właściciel w dniu składania wniosku) ustalono linię zabudowy w odległości 8 metrów od działki [...] i decyzje stały się prawomocne. Ustalenie zatem dwóch linii zabudowy w odległości 8 metrów i 4 metrów stanowi jedynie chaos urbanistyczny i architektoniczny. Zdaniem skarżących ten rażący błąd jest podstawą do uchylenie Decyzji w całości. Także ustalenie parametrów zabudowy oparty jest o rażący błąd a mianowicie zwykłe porównanie gabarytów elewacji istniejącej zabudowy w analizowanym obszarze wynika, że są rażące błędy poprzez podanie, że średnia szerokość elewacji istniejącej zabudowy wynosi 13 metrów.

Zdaniem skarżących proste porównanie z mapy znajdującej się w aktach wynika, że średnia szerokość elewacji jest poniżej 11 metrów. W Decyzji dopuszczono tolerancję + 20% do 13 metrów dopuszczalnej szerokości elewacji a zatem zezwolono na elewację na poziomie 15,6 metrów szerokości przy istniejącej średniej poniżej 11 metrów a zatem ponad 40%. Takie ustalenie powoduje chaos urbanistyczny i architektoniczny.

W ich ocenie podobna sytuacja ma z pozostałymi gabarytami ( wysokości budynku) dokonany pomiar terenie przez strony wskazuje, że w decyzji zawyżenie wynosi ponad 20% a przy tolerancji ustalonej w decyzji na poziomie + 20 % także daje współczynnik zawyżenia o ponad 40% w stosunku do istniejącej zabudowy.

W zakresie powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki ustalono rażąco wysoki wskaźnik zabudowy tj. do 25 % w sytuacji gdy średni wskaźnik w analizowanym obszarze nie przekracza kilkunastu % co jednoznacznie wynika z załączonej mapy. Zdaniem skarżących decyzja nie przestrzega, łamie, narusza obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności zasadę dobrego sąsiedztwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty należało uznać za uzasadnione.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] , obr. [...] z budową dwóch wjazdów z działki nr [...] i [...] obr. j.w. z budową drogi na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr j.w. oraz budową zjazdu przy ul [...] obr jw.). i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. j.w. przy ul. [...] w K. . Zauważyć w tym miejscu wypada, że techniczne rozwiązania odnoszące się do projektowanej inwestycji rozstrzygane są na etapie pozwolenia na budowę. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie określa lokalizacji planowanego obiektu na działce. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje tylko ogólną informację, że możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013.1409) i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien jedynie w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, a ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie można pominąć faktu, że przedmiotowe postępowanie toczyło się ponownie po uchyleniu decyzji z dnia 4 lipca 2012 r. znak [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1235/12.

W pierwszej kolejności zauważyć więc należy, że organ odwoławczy rozpoznając po raz kolejny sprawę, zastosował się do wskazań Sądu zawartych w powołanym wyroku, zbędne jest w związku z tym ponowne przytaczanie poczynionych ustaleń i rozważań, które w pełni akceptuje skład orzekający Sądu.

Przechodząc zatem do zarzutów skargi, które odnoszą się także do zasadności wyroku tut. Sądu z dnia 7 listopada 2012 r., w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu błędnego ustalenia zdaniem skarżących istnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomości składającej się z działki nr [...] .

Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 upzp dostęp do drogi publicznej – to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowały się dwa stanowiska odnoszące się do tej problematyki. Otóż w wyroku z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II OSK 65/14 NSA stwierdził, że dostęp do drogi publicznej – to dostęp prawny. Z kolei w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1681/13 wyraził on pogląd, że dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej nie wymaga wykazywania przez podmiot ubiegający się o ustalenie warunków zabudowy tytułu prawnego do korzystania z tej drogi. Dla ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest wykazanie, że nieruchomość dla której warunki te mają być ustalone, położona jest przy drodze wewnętrznej połączonej z drogą publiczną. Wykazanie przez inwestora, iż nieruchomość, dla której mają być ustalone warunki zabudowy, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną ma znaczenie wyłącznie dla ustalenia warunków zabudowy. Nie oznacza to jednak, że inwestor może z tej drogi wewnętrznej korzystać tylko z samego faktu, że jest to droga wewnętrzna. Do korzystania z drogi wewnętrznej, która nie należy do inwestora powinien on uzyskać, co najmniej zgodę właściciela tej drogi. Skład orzekający podziela drugie z zaprezentowanych stanowisk uznając, że wystarczający jest sam fakt dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, co ma niewątpliwie miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Powyższa okoliczność w sposób prawidłowy została dostrzeżona przez tut. Sąd w wyroku z dnia 7 listopada 2012 r., a błędne określenie w uzasadnieniu ul.[...] jako drogi publicznej, w oczywisty sposób nie zmienia jej charakteru jako drogi wewnętrznej, umożliwiającej komunikację położonych w jej sąsiedztwie nieruchomości z drogą publiczną jaką jest ul. [...] .

Pozostałe zarzuty skargi także należy ocenić jako bezzasadne albowiem sprowadzają się do gołosłownej polemiki ze sporządzoną w sprawie analizą urbanistyczno – architektoniczną, powołanego w sprawie urbanisty. Nie jest bowiem żadnym argumentem to co w ocenie skarżących "można dojrzeć gołym okiem", czy też przez "proste porównanie z mapy", skoro tak naprawdę nie jest to stanowisko poparte dowodem, choćby w postaci innej analizy sporządzonej w tej sprawie przez uprawnioną do tego osobę, a taką skarżący mogli złożyć do akt postępowania znając już uprzednio stanowisko Sądu. W ocenie składu orzekającego tak postawione zarzuty nie mogą stanowić wystarczającej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, co w niniejszej sprawie nastąpiło by niewątpliwie z obrazą art. 153 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.