Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 77/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddala sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 151 a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 136§ 2, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2020r. sprawy ze sprzeciwu J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019 r. J.L. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,499 MW zlokalizowanej na działce o numerze ewid. [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy wezwał J.L. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez dołączenie mapy zasadniczej w skali 1:1000, uzupełnienie części tekstowej wniosku w zakresie zapewnienia dostaw energii elektrycznej (kW) oraz odbioru wytworzonej energii elektrycznej, wskazanie sposobu zagospodarowania wód deszczowych, określenia charakterystyki i technologii biogazowni rolniczej, wyjaśnienie czy budowa biogazowni jest rozbudową gospodarstwa rolnego, na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - określenie danych charakteryzujących wpływ przedmiotowej inwestycji na środowisko.

W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. wnioskodawca ustosunkował się do w.w. wezwania organu z dnia [...] kwietnia 2019 r. wskazując, że do wniosku dołączona została charakterystyka projektowanej inwestycji sporządzona w formie graficznej opracowana na kopii mapy zasadniczej do celów projektowych w skali 1:1000, jednocześnie wnioskodawca zwrócił się o wykorzystanie posiadanych przez Urząd map złożonych do poprzednio złożonego wniosku. Podniósł, że planowana inwestycja jest żródłem wytwórczym energii elektrycznej i potrzeby własne realizować będzie z wytwarzanego przez siebie prądu, natomiast na wypadek przestojów serwisowych agregatu kogeneracyjnego energię elektryczną zabezpieczać będzie zwiększone z 420 kW do 180 kW przyłącze elektroenergetyczne. Następnie wnioskodawca odniósł się do zagadnienia odprowadzania wód opadowych i roztopowych, układu dróg wewnętrznych, magazynowania substratów, wpływu inwestycji na powierzchnię ziemi i gleby, emisji zanieczyszczeń do powietrza.

Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2019 r. wobec stwierdzenia, że wniosek J.L. z dnia [...] kwietnia 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy nadal nie jest kompletny Burmistrz Miasta i Gminy wezwał wnioskodawcę do jego uzupełnienia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. wnioskodawca przedstawił wyjaśnienia oraz uzupełnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. organ stwierdził, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nadal nie jest kompletny. Na podstawie danych przedstawionych w uzupełnieniu do wniosku organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest związane z rozbudową gospodarstwa rolnego związanego z chowem i hodowlą zwierząt, a zatem zgodnie z § 2 ust. 2 w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2010 r. Nr 212 poz. 1397) zwane dalej rozporządzeniem, należy ono do przedsięwzięć mogących zawsze potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym organ uznał, że na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. z 2018 r. poz. 2081) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyzszego organ wezwał stronę do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. wnioskodawca wyjaśnił, że planowaną inwestycję należy zaliczyć do inwestycji, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 45 oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, dla których uzyskanie decyzji środowiskowych nie jest wymagane.

Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej budowy biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o numerze ewid. [...], oraz wyznaczył organowi pierwszej instancji termin 14 dni na załatwienie wniosku strony.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,499 MW zlokalizowanej na działce o numerze ewid. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie przedmiotowy wniosek dotyczy inwestycji w ramach rozbudowy istniejącego gospodarstwa rolnego i zgodnie z § 2 ust. 2 w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia i należy ją zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (chów i hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP). W związku z taką kwalifikacją planowanego przedsięwzięcia, na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Pomimo wezwania wnioskodawca nie przedłożył wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] J.L. wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. 2018 poz. 1945) dalej w skrocie u.p.z.p., w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zw. z § 2 ust. 2 w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia poprzez błędne przyjcie, że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie zawsze mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ przedsięwzięcie to zwiększy dobrostan zwierząt powyżej 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, wobec czego wymagana jest decyzja środowiskowa, podczas gdy budowa biogazowni nie stanowi rozbudowy i przebudowy obiektu, który wymaga takiej decyzji, wybudowanie nowego obiektu w postaci biogazowni nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego nie zachodzi potrzeba uzyskania decyzji środowiskowej,

2) art. 7, 77, 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że planowana inwestycja stanowi rozbudowę, przebudowę lub montaż w stosunku do już istniejącego budynku, co pociąga za sobą wzrost dobrostanu zwierząt do 120 DJP, podczas gdy planowana inwestycja obejmuje wzniesienie nowego obiektu budowlanego, który nie wpływa na stan dobrostanu zwierząt.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że złożony przez stronę wniosek z dnia [...] kwietnia 2019 r. nie spełnia wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 2a u.p.z.p., bowiem nie określa zapotrzebowania na poszczególne media (woda, energia, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków i inne). Do akt sprawy załączono nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej E. sp. z o.o., które utraciły ważność. W ocenie organu odwoławczego braki w powyższym zakresie winny być uzupełnione w trybie art. 64 § 2 kpa.

Ponadto zdaniem SKO naruszony został przepis art. 52 ust. 2 pkt 2b u.p.z.p. ponieważ planowany sposób zagospodarowania terenu w formie graficznej przedstawiony został na mapie nie spełniającej wymogi u.p.z.p., bowiem sporządzony został na scanie mapy zasadniczej do celów projektowych w skali, która nie jest czytelna.

Organ odwoławczy wskazał również na uchybienia w zakresie ustalenia stron postępowania administracyjnego, które po pierwsze polegały na pominięciu osoby współwłaściciela działki ewid. nr [...], a następnie braku właściwej analizy w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji, a w konsekwencji braku rozważań odnośnie poszerzenia kręgu stron postepowania.

Odnosząc się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, organ drugiej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stanowi rozbudowę istniejącego gospodarstwa rolnego. Dlatego, mając na uwadze przepis § 2 ust. 2 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia, organ pierwszej instancji powinien dokonać prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji oraz rozważyć, czy istnieje konieczność uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy o decyzję środowiskową. W wypadku stwierdzenia, że inwestycja wymaga wydania decyzji środowiskowej organ winien pouczyć inwestora o prawie złożenia wniosku o zwieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uzyskania ostatecznej decyzji środowiskowej. W wypadku, gdy strona nie skorzysta z prawa do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania organ winien wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 kpa.

Na powyższą decyzję organu drugiej instancji J.L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł sprzeciw. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 2 kpa. Zdaniem skarżącego organ w oparciu o twierdzenia strony i jej pełnomocnika błędnie przyjął, że planowana inwestycja polega na rozbudowie gospodarstwa rolnego zajmującego się hodowlą trzody chlewnej, podczas gdy wzniesienie biogazowni nie stanowi rozbudowy w rozumieniu § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego użyte przez niego stwierdzenie "rozbudowa gospodarstwa rolnego" nie zwalnia organu od prawidłowej kwalifikacji inwestycji. Oznaczało ono ogólny rozwój gospodarstwa rolnego, a nie rozbudowę konkretnego przedsięwzięcia w rozumieniu ustawy o informacji o środowisku. W ocenie skarżącego budowa przedmiotowej biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie spełnia przesłanek do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po pierwsze inwestor zamierza wybudować biogazownię od podstaw, a nie jak twierdzi organ – przystąpić do rozbudowy, przebudowy, czy też montażu w stosunku do już istniejących obiektów. Dalej powołując się na art. 31 ustawy Prawo budowlane skarżący wskazał, że inwestor ma prawo do podziału zamierzenia inwestycyjnego i nie może ponosić z tego tytułu ujemnych konsekwencji. Zdaniem skarżącego przepis § 2 ust. 1 pkt 45 rozporządzenia wskazuje, że inwestycja w postaci budowy biogazowni stanowi oddzielny obiekt w zakresie oddziaływania na środowisko i nie może być przedmiotem oceny budowy (rozbudowy) instalacji realizowanych w związku z chowem i hodowlą zwierząt. Po drugie – wybudowanie biogazowni nie doprowadzi do zwiększenia liczby dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, co z kolei nie wpłynie na przekroczenie pułapu 210 DJP, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia. Wybudowanie biogazowni w żaden sposób nie wpłynie na wzrost dobrostanu zwierząt.

Skarżący wskazał, że na przedmiotowej nieruchomości inwestor prowadzi inną inwestycję na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2018 r. polegającą na rozbudowie zakładu, mającą na celu zwiększenie dobrostanu zwierząt do 1370 DJP. Podstawą do wydania tejże decyzji była decyzja Burmistrza Miasta i Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach. Budowa biogazowni jest budową odrębnego obiektu budowlanego i nie wpływa na zwiększenie dobrostanu zwierząt do 1379 DJP.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy błędnie przyjął, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie, a zakresu tego nie da się uzupełnić na podstawie art. 136 kpa. Zdaniem skarżącego SKO winno wezwać inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy, gdyż braki te nie miały charakteru braków formalnych, albo uzupełnić je we własnym zakresie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy mógł samodzielnie ustalić krąg stron postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Według art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Przy czym, jak już wcześniej wspomniano, kontrola sądowoadministracyjna ze sprzeciwu na decyzję ograniczona jest do badania kwestii proceduralnych związanych z istnieniem bądź nieistnieniem w badanej sprawie przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia (art. 64e p.p.s.a.).

W związku z przytoczonymi powyżej przepisami trzeba mieć jednak na uwadze, że o ile ustawodawca wąsko zakreślił granice uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasacyjnej, gdyż nie dotyczy ona zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa, lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a., to zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (por. wyroki NSA z dnia: 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1299/17; 28 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2465/14 i I OSK 2411/14; 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2386/13 - orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2045/18 (dostępnym jw.), przepisy materialnoprawne mają znaczenie w sprawie sądowoadministracyjnej dotyczącej sprzeciwu od decyzji, jednakże wyłącznie w związku z przepisami postępowania określającymi jego aspekt wyjaśniający. To, co organ ma wyjaśnić, rekonstruowane jest na podstawie przesłanek rozstrzygnięcia sprawy (hipotezy normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia), bowiem tylko okoliczności relewantne z perspektywy tych przesłanek można uznać za mające wpływ na wynik sprawy.

Innymi słowy, wykonywana przez sąd administracyjny kontrola decyzji kasacyjnej organu odwoławczego może wymagać odniesienia się do przepisów danej ustawy szczególnej, jeżeli jej przepisy - tak procesowe, jak i materialnoprawne - wpływają na ocenę, czy organ pierwszej instancji wyjaśnił i ustalił wszystkie doniosłe prawnie okoliczności sprawy i właściwie zastosował przepisy postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy przekonująco wykazał, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto, stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie art. 136 § 1 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Stan sprawy dowodzi, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Nieruchomość na której planowana jest inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania, czyli działka o numerze ewid. [...] położona w [...], stanowi współwłasność małżeńską małżonków J.L. i J.L., w tej sytuacji obydwojgu współwłaścicielom danej nieruchomości przysługuje status strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Tymczasem postępowanie administracyjne prowadzone było z udziałem J.L., z pominięciem udziału drugiego współwłaściciela – J.L. Stwierdzone uchybienie procesowe należy ocenić jako mogące mieć istotne znaczenie dla sprawy. Zauważyć bowiem należy, że (wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zawartym w zaskarżonej decyzji) organ pierwszej instancji wzywał kilkukrotnie do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jednak wezwania te kierowane były jedynie do J.L., z pominięciem J.L. Z prowadzonej pomiędzy organem pierwszej instancji, a wnioskodawcą korespondencji wynika, że organ zwracał uwagę na niekompletność wniosku o ustalenie warunków zabudowy, natomiast J.L. przedstawiał w odpowiedzi argumentację, która nie została przez organ uwzględniona. Akta sprawy nie dają natomiast podstaw do ustalenia stanowiska podmiotu, któremu przysługuje przymiot strony postępowania, a który został w tym postępowaniu pominięty. W tym zakresie prezentowany przez SKO pogląd co do charakteru naruszenia przepisów prawa procesowego należy uznać za prawidłowy. Nadmienić należy, że w stanie faktycznym i prawnym danej sprawy, stwierdzone uchybienie nie mogło ujść uwadze organowi II instancji, nadto nie mogło ostać konwalidowane w trybie art. 136 kpa. Zdaniem Sądu pogląd przeciwny prowadziłby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W tym miejscu nadmienić jedynie trzeba, że stanowisko SKO w zakresie braków formalnych, jakimi obarczony jest wniosek z dnia [...] kwietnia 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy, jest prawidłowe.

Odnośnie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia - w rozumieniu przepisów rozporządzenia oraz ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko wskazać należy, że w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. inwestor określił, że budowa biogazowni jest powiązana z rozbudową gospodarstwa rolnego. Jednocześnie poinformował, że na dzień złożenia wniosku obsada zwierząt w gospodarstwie Rolnym w [...] wnosi 60 DJP, a w wyniku planowanej rozbudowy wynosić będzie 1370 DJP. Zauważyć należy, że we wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r. inwestor wskazał, że cyt.: "podstawową funkcją projektowanej biogazowni rolniczej jest utylizacji gnojownicy świńskiej, która powstawała będzie w sąsiedztwie biogazowni w projektowanym gospodarstwie rolnym (pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.). Decyzja o powstaniu biogazowni przy projektowanym gospodarstwie rolnym wynika wprost z ustaleń poczynionych na spotkaniu w dniu 12 września 2018 r. ...". Powyższe stwierdzenia inwestora zwróciły słuszną uwagę organu prowadzącego postępowanie, przy czym w ocenie Sądu kwalifikacji danego przedsięwzięcia należy dokonać również w oparciu o postanowienia decyzji pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. dotyczącej budowy gospodarstwa rolnego, czego zabrakło na obecnym etapie postępowania. Wobec powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zagadnienie kwalifikacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania wymaga ponownego rozpatrzenia materiału dowodowego. Ustalenia we wskazanym kierunku należy prowadzić na podstawie przepisów w.w. ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w.w. rozporządzenia.

Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (...) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W myśl ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 w.w. ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl § 3 ust. 1 pkt 45 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia polegające na budowie instalacji do produkcji paliw z produktów roślinnych, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.) o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia polegające na budowie instalacji związanych z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów.

W myśl § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: 1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 ; 2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone.

Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia polegające na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. W myśl § 2 ust. 2 do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w:

1) ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile progi te zostały określone;

2) § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone.

W przedstawionych okolicznościach sprawy rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji kasacyjnej organu drugiej instancji okazało się prawidłowe. Ze względu na rodzaj i wagę uchybień procesowych jakimi dotknięta jest decyzja organu I instancji ich konwalidacja nie mogła nastąpić w postępowaniu przed organem II instancji, stanowiłoby to bowiem naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Nie podlegała uwzględnieniu argumentacja zawarta w sprzeciwie. Na obecnym etapie postępowania nie jest przekonywujące stanowisko skarżącego, zgodnie z którym projektowana biogazownia jest całkowicie samodzielną i oddzielną inwestycją (budowa nowego obiektu) oraz, że nie ma ona wpływu na dobrostan inwentarza. We wniosku o wydanie warunków zabudowy inwestor wskazał, że inwestycja ta ma związek z gospodarstwem rolnym – produkcja trzody chlewnej, realizowanym na podstawie pozwolenia na budowę z dnia, stanowisko to potwierdził w toku postępowania. Okoliczność powyższą należy zbadać w oparciu o poszerzony materiał dowodowy, kierując się treścią przytoczonych powyżej przepisów rozporządzenia (§ 2 ust. 1 pkt 51, § 2 ust. 2).

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem na decyzję kasacyjną organu II instancji, zasadniczo sąd bada zasadność uchylenia decyzji I instancji, nie rozstrzygając zagadnień merytorycznych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151a p.p.s.a. sprzeciw został oddalony.