Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1881/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, 6, 7 i art. 63, art. 64
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Klubu [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1017/20 w sprawie ze skargi Klubu [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 grudnia 2019 r. nr SKO-ZP-415-164/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek G. M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1017/20 oddalił skargę Klubu [...] w [...] (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 grudnia 2019 r. nr SKO-ZP-415-164/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia 25 lipca 2019 r., nr NPOŚ.6730.13.2017.KJ, działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, 6, 7 i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm.; dalej jako u.p.z.p.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej jako rozporządzenie) w zw. z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej jako k.p.a.) ustalił warunki zabudowy dla budowy czterech budynków letniskowych zlokalizowanych na działce nr [...], [...], [...] z obrębu [...] [...] w Gminie [...] wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną.

W wyniku odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 13 grudnia 2019 r., nr SKO-ZP-415-164/19 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej lokalizacji czterech domków letniskowych zajmuje powierzchnię 860 m2 i znajduje się w obrębie osiedla [...], przy ruchliwej drodze powiatowej [...] - [...], naprzeciw dużego obiektu gastronomicznego z parkingiem w pobliżu innych budynków mieszkalnych i zagrodowych oraz przystani kajaków i pontonów. Jest to obszar przekształcony antropogenicznie, faktycznie nie pełniący już funkcji ekologicznej. Teren planowanej inwestycji położony na prawym brzegu rzeki [...] znajduje się w Otulinie [...] (dalej jako [...]), która nie jest formą ochrony przyrody (w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody) oraz w [...], stanowiącego jedną z form ochrony przyrody. Teren ten znajduje się poza Obszarami Natura 2000 PLC 120002 "Pieniny" i PLH 1200088 "[...]". Od granicy Parku dzieli go rzeka [...], a w odległości ok. 90m. [...] posiada Plan Ochrony zatwierdzony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2014 r., jednak teren lokalizacji nie został wyznaczony jako korytarz migracyjny. W planie ochrony natomiast zawarty jest warunek, by nie przeznaczać pod zabudowę terenów w odległości mniejszej niż 100m od granicy Parku. Warunek ten jest spełniony przez wyznaczenie od strony granicy Parku nieprzekraczalnej linii zabudowy. Teren lokalizacji stanowi obszar Chronionego Krajobrazu w którym obowiązują ustalenia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, które zostały w zaskarżonej decyzji spełnione.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że organem właściwym w sprawie ochrony krajobrazowej jest wyłącznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], który uzgodnił projekt decyzji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5c u.p.z.p. Obszernie i wyczerpująco do aspektów ochrony krajobrazowej przedpola [...] odniósł się Minister Środowiska w postanowieniu z dnia 22 lutego 2019 r.

Ponadto zdaniem organu, zdiagnozowanie przez Dyrektora [...] zagrożeń zewnętrznych nie ma umocowania prawnego ani faktycznego, zwłaszcza wobec faktu, że tereny osiedla [...] są już całkowicie przekształcone antropogenicznie. Skutkiem tego już obecnie (w tym rejonie) brakuje "przedpola ekspozycji [...]". Proponowana zabudowa nie wywrze oddziaływania na terem Parku większego niż obecne już utrwalone oddziaływanie i nie spowoduje degradującego wpływu na krajobraz Parku. Zwłaszcza, że wobec położenia w otoczeniu już zurbanizowanym nie stanowi elementu "zabudowy rozproszonej".

W kwestii zarzutu ograniczenia korytarza migracyjnego zwierząt, organ II instancji uznał, że istotna jest informacja Dyrektora [...], że teren lokalizacji nie został zaliczony do korytarza migracyjnego. Zatem w jego ocenie przestrzeń "korytarza" nie będzie uszczuplona (przewężona) i nie pogorszy dotychczasowych warunków migracji. Ponadto z "mapy kolizji" udostępnionej przez Dyrektora [...] wynika, że do kolizji dochodzi również w terenach o intensywnej zabudowie. Przy tym kolizje są spowodowane ruchem samochodowym, a nie wynikają z zainwestowania terenu, co może usprawiedliwić tezę, że główną przeszkodą w migracji nie jest zainwestowanie terenu, lecz ruch samochodowy.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w rejonie działek nr [...], [...] i [...] w [...] występuje tylko jedna forma ochrony przyrody tj. Obszar Chronionego Krajobrazu, ponieważ Otulina Parku nie jest formą ochrony przyrody, a obszary Natura 2000 nie mają prawnie zakreślonej otuliny. Właściwości organów są ściśle określone w przepisach prawa i żaden organ nie jest uprawniony do "zastępowania" innego organu.

Organ II instancji wyjaśnił, że nie jest związany zakresem odwołania i jest zobowiązany do zbadania zgodności z prawem samej decyzji, nie ma też obowiązku ponownego prowadzenia postępowania w sprawach, które w dostateczny sposób zostały wyjaśnione (zbadane) w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, kwestionując prawidłowość wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na wstępie uznał, że pozbawione podstaw są zarzuty skarżącego wskazujące na wadliwość decyzji, ponieważ uzgodnienie tej decyzji przez Ministra Środowiska realizuje aspekt wpływu na park narodowy, ale nie na jego otulinę oraz na możliwość oddziaływania tej inwestycji na przemieszczanie się rysia Lynx lynx, który jest przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 Pieniny PLC120002.

W ocenie Sądu I instancji z treści art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p., organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też, czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publicznej, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. - rozporządzeniem określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno-architektoniczną.

W tym kontekście Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z decyzji, funkcja terenu planowanej zabudowy będzie funkcją zabudowy letniskowej tj. zabudowy stanowiącej połączenie funkcji mieszkalnej z funkcją usługową. W obszarze analizy występują działki z dostępem do tej samej drogi publicznej zabudowane budynkami o funkcji mieszkaniowej i usługowej. W ocenie Sądu zabudowa letniskowa nie koliduje z występującymi w obszarze analizy usługami (obiekt gastronomiczny), ani też z występującą tam zabudową jednorodzinną. Zdaniem Sądu spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji przez planowaną inwestycje funkcji jaka w obszarze objętym analizą występuje. Z decyzji też wynika, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej, projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze.

Odnośnie parametrów zamierzenia inwestycyjnego Sąd I instancji stwierdził, że jak wynika z analizy w części tekstowej jak i graficznej, nie było możliwe ustalenie linii zabudowy stosownie do § 4 ust 1 rozporządzenia (sąsiednie działki są niezabudowane), to organ wyznaczył linię zabudowy w oparciu o § 4 ust 4 rozporządzenia w odległości wymaganej przepisami ustawy o drogach publicznych. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustalono jako wartość znacznie niższą niż średnia z obszaru analizy tj. stosownie do § 5 ust 1 rozporządzenia, podobnie jak szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - co organ uzasadnił wnioskiem inwestora i co w ocenie Sądu I instancji jest zrozumiałe z uwagi na specyfikę (funkcję letniskową) projektowanych obiektów, które z natury są znacznie mniejsze niż typowa zabudowa mieszkaniowa, czy gastronomiczna. Geometrię dachu ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Nie budziło wątpliwości Sądu, że decyzję o ustaleniu warunków zabudowy organ wydaje na zasadzie związania administracyjnego, po stwierdzeniu, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd uznał, że organ zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 u.p.z.p. był zobowiązany uzyskać uzgodnienie decyzji od Dyrektora [...], a po zażaleniu jakie złożył inwestor od postanowienia o odmowie uzgodnienia, od uzgodnienia dokonanego przez Ministra Środowiska. To organ uzgodnieniowy ustala treść uzgodnienia, a organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy jest tym uzgodnieniem związany. Ponadto Sąd podkreślił, że Minister Środowiska wskazał także na brak wpływu zamierzonej inwestycji na migrację zwierząt, czy kwestię zawężenia korytarza ekologicznego. W związku z tym, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące wpływu inwestycji na przemieszczania się rysia, są niczym nie potwierdzone i stoją w sprzeczności ze stanowiskiem wyspecjalizowanego w tym przedmiocie organu, jakim jest Minister Środowiska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości. Jednocześnie zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p., poprzez uznanie, że w sprawie w sposób prawidłowy dokonano uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny, a więc także obszaru chronionego krajobrazu położonego w tychże granicach, właściwym organem do uzgodnienia decyzji jest dyrektor parku, a nie regionalny dyrektor ochrony środowiska;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 142 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 w zw. ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p., poprzez oddalenie skargi i nierozważenie zarzutu dotyczącego postanowienia uzgadniającego Ministra Środowiska, w którym brak było elementu uzgodnienia co do wpływu inwestycji na obszar chronionego krajobrazu, który położony jest w granicach otuliny parku narodowego;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z 96 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy pomimo podnoszonego w skardze zarzutu, w sprawie nie rozważono potencjalnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 PLC 120002 "Pieniny", mimo, iż organ administracji był do tego zobowiązany przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a wyniki dokonanej analizy w tym zakresie powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnianiu decyzji organów administracji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że właściwym w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji zlokalizowanej w otulinie parku narodowego był regionalny dyrektor ochrony środowiska z uwagi na fakt, że był to także obszar chronionego krajobrazu. W art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. mowa jest o tym, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 tej ustawy, wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny. W niniejszej sprawie wystąpiono o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z dyrektorem parku narodowego. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że ww. przepis został naruszony. Kompetencję do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy posiada tylko dyrektor parku narodowego w odniesieniu do terenów położonych w granicach parku i jego otuliny, gdyż są to tereny objęte najdalej idącą obszarową formą ochrony przyrody. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zadania regionalnego dyrektora ochrony środowiska w zakresie ochrony przyrody na terenie parku narodowego wykonuje dyrektor tego parku. Stąd takiej kompetencji nie mógł posiadać regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Niezależnie od tego w niniejszej sprawie, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wystąpił do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o takie uzgodnienie, jednakże wobec niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie należało uznać za dokonane. W tym zakresie organ architektoniczno-budowlany nie był zobligowany do podejmowania dalszych działań. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 617/17, LEX nr 2447156, za błędną należy uznać wykładnię art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegającą na przyjęciu, że organ administracji, wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy w przypadku "milczącego" uzgodnienia, powinien sam przeprowadzić ocenę, czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Chybiony jest również kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 142 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 7 w zw. z ust. 5 i art. 64 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do argumentów skargi dotyczących postanowienia wydanego przez organ uzgadniający wskazując, że Minister Środowiska szczegółowo poddał analizie wpływ planowanej inwestycji na otulinę parku, kwestionując w tym zakresie jej wpływ na migrację zwierząt oraz możliwość zawężenia korytarza ekologicznego. Wskazał także, że właściwym organem na dokonanie uzgodnienia z uwagi na położenie terenu inwestycji w otulinie parku narodowego był dyrektor tego parku, a w drugiej instancji Minister Środowiska.

Nie znajduje uzasadnienia także kolejny zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 96 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez brak rozważenia przez organ administracji potencjalnego oddziaływania na obszar Natura 2000 PLC 120002 "Pieniny".

Całkowicie niezrozumiały jest argument, że organ nie rozważył oddziaływania na obszar Natura 2000 PLC 120002 "Pieniny", bowiem Pieniński Park Narodowy to zarazem obszar Natura 2000 PLC 120002 "Pieniny". Kwestia ta była zatem przedmiotem oceny organu uzgadniającego, którego stanowiskiem organ wydający decyzję o warunkach zabudowy był związany. W tej sytuacji mógł poddać ocenie jedynie oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000 "[...]" PLH 200088, co też uczynił, a co nie zostało przez skarżącego kasacyjnie zakwestionowane

Należy zauważyć, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 96 ust. 1 ustawy nieostrym sformułowaniem "znaczącego oddziaływania" na obszar Natura 2000 w praktyce oznacza, że jeżeli skutki realizacji konkretnego przedsięwzięcia będą do końca przewidywalne i ze wstępnych ocen będzie wynikało, że nie może ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, to przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie będzie konieczne. Z art. 96 ust. 1 ustawy wynika, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Nie oznacza to jednakże, że w każdej decyzji ustalającej warunki zabudowy, niezależnie od tego, czego ona dotyczy, musi się znaleźć stwierdzenie świadczące o tym, że organ administracji możliwość oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 rozważał. Mogą istnieć sytuacje na tyle oczywiste, że nie sposób czynić organowi administracji zarzutu, iż w decyzji nie dał wyrazu temu, iż w jego ocenie inwestycja nie ma znaczenia dla, nawet położonych w niedalekim sąsiedztwie, obszarów Natura 2000 (por. wyrok NSA z 18 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 584/14, LEX nr 1990874). W realiach kontrolowanej sprawy o tym, że organ ustalający warunki zabudowy wypełnił ten obowiązek, przekonuje treść samej decyzji organu I instancji, gdzie wyraźnie wytłuszczono, że inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Obszaru Natura 2000 i na etapie prowadzonego postępowania rozważono możliwość potencjalnego znaczącego oddziaływania inwestycji na ten obszar, jednakże w wyniku analizy stwierdzono, że planowana inwestycja nie ma potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000. Kwestionowanie trafności takiej oceny jest chybione poprzez zarzut naruszenia art. 96 ust. 1 ustawy, zwłaszcza biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji, jej zlokalizowanie w obszarze już zabudowanym innymi budynkami odpowiadającymi kubaturą budynkom planowanym, odległość od obszaru Natura 2000 oraz istnienie w bezpośrednim sąsiedztwie arterii komunikacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie nie uwzględnił wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wobec braku do tego podstaw prawnych. Art. 204 p.p.s.a. przewiduje - w razie oddalenia skargi kasacyjnej - możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.