Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1879/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 4 w zw. z  art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lipca 2022 r. nr 754/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. M. kwotę 1014 (tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 6 lipca 2022 r., nr 754/2022, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "Mazowiecki WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej "Pr.bud."), po rozpoznaniu odwołania T. M. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. (dalej: "PINB", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], zatwierdzającą dla inwestorów: A. D., S. D., R. D. i A. K. projekt budowlany zamienny budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Ł., zezwalającą na wznowienie robót budowlanych według zatwierdzonego projektu, pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy i rejestrowanie ich przebiegu w dzienniku budowy oraz nakładającą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku.

Do wydania ww. decyzji Mazowieckiego WINB doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ.

PINB prowadził postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Ł. Sprawa była już przedmiotem postępowania drugoinstancyjnego. Na ostatnim jej etapie Mazowiecki WINB decyzją z 4 października 2021 r. nr 1222/2021 uchylił decyzję organu I instancji z 26 sierpnia 2020 r., nr 305/20 zatwierdzającą projekt budowlany zamienny dla ww. inwestycji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzja PINB został wydana z naruszeniem przepisów procesowych, tj. w sytuacji, gdy formalnie postępowanie w sprawie było zawieszone postanowieniem tego organu z [...] stycznia 2015 r., nr [...].

Postanowieniem z [...] listopada 2021 r., nr [...], PINB podjął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Następnie decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], organ I instancji zatwierdził dla inwestorów: A. D., S. D., R. D. i A. K. projekt budowlany zamienny budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Ł., opracowany przez mgr inż. arch. S. E. P. (nr upr. [...]), zezwolił na wznowienie robót budowlanych według zatwierdzonego projektu pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy i rejestrowanie ich przebiegu w dzienniku budowy oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku.

Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożyła T. M. (dalej "skarżąca").

Rozpatrując wniesione odwołanie, Mazowiecki WINB w pierwszej kolejności przypomniał, że budowa budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Ł. realizowana jest na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z [...] lipca 2000 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na jego budowę. Dla ww. zamierzenia inwestycyjnego Burmistrz Miasta i Gminy Ł. wydał także decyzję z [...] kwietnia 2000 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt techniczny sporządzony przez inż. architekta A. Ś. (nr upr. [...]) przewidywał, że powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku gospodarczego wynosić będzie 49,30 m2, powierzchnia zabudowy wynosić będzie 45,8 m2, zaś jego umiejscowienie - jak wynika z projektu zagospodarowania działki - przewidziano w granicy z działką nr ew. [...] oraz 3,50 m od granic z działkami nr ew. [...] i [...]. Na dołączonym do projektu budowlanego rzucie parteru wskazano wymiary budynku wynoszące 10,50 m x 4,32 m. Ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona decyzją Starosty W. z [...] czerwca 2020 r., nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że objęta obecnie odwołaniem decyzja PINB została wydana w oparciu o art. 51 ust. 4 Pr.bud., zgodnie z którym, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zastosowanie ww. przepisu możliwe jest w sytuacji wcześniejszego zobowiązania inwestora w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud., do dostarczenia projektu budowlanego zamiennego, co miało miejsce w niniejszej sprawie (organ I instancji wydał w tym przedmiocie decyzję z [...] sierpnia 2014 r. nr [...]). Stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud., w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - organ nadzoru budowlanego zobligowany jest nałożyć obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, określając termin wykonania tego obowiązku.

Mazowiecki WINB wyjaśnił jednocześnie, że organy nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego w ramach postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Pr.bud. tylko w zakresie zmian wprowadzonych do tego projektu w sposób istotny, a nie co do całości inwestycji. Zakres istotnych odstępstw wynika z art. 36a ust. 2 Pr.bud.

Wobec powyższego organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 Pr.bud., który określa zakres sprawdzeń organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (w tym również zamiennego).

Wskazał na ustalenia kontroli przeprowadzonej 10 czerwca 2014 r., podczas której stwierdzono, że: budynek usytuowany jest niezgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki, gdyż przy zachowaniu długości budynku 1050 cm, odległości od granic z działkami sąsiednimi (stan bez ocieplenia) wynoszą odpowiednio 337 cm i 305 cm. W zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu przyjęto szerokość działki 1750 cm. Pomiar w naturze wykazał szerokość działki 1638 (pomiędzy ogrodzeniami). Zwiększono szerokość budynku, w projekcie wynosiła ona 432 cm, zaś wg. pomiaru 500 cm (bez ocieplenia).

Mazowiecki WINB doszedł do wniosku, że przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia wymagania określone w przepisach szczególnych. Dołączono do niego decyzję Burmistrza Ł. z [...] stycznia 2017 r., nr [...], określającą aktualne warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] przy ul. [...] w Ł., obejmujące budowę przedmiotowego budynku gospodarczego. W decyzji tej wskazano m.in., że teren nieruchomości przeznaczony jest dla zabudowy gospodarczej, dla którego powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 60% powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej określono na około 12,50 m z tolerancją 20% czyli 10,00-15,00 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono do 6,50 m, kąt nachylenie dachu od 0° do 45° przy zachowaniu płaskiego, dwu lub wielospadowego układu połaci dachowych.

W opisie technicznym projektu zagospodarowania działki nr ew. [...] wskazano natomiast, że zmiany dokonane dotychczas, w zakresie zagospodarowania terenu dotyczą: 1. zmiany szerokości budynku z 4,23 m na 5,0 m, 2. zmienionego usytuowania budynku w stosunku do granic z uwagi na zaistniałe rozbieżności w szerokości działki - wykazanej w projekcie jako 17,5 m, a zmierzonej fizycznie w terenie i potwierdzonej w oparciu o mapę do celów projektowych wynoszącej 16,38 m. Budynek znajduje się obecnie w stanie surowym niezamkniętym. Wybudowana jest kondygnacja parteru wraz ze stropem oraz częściowo, ścianki kolankowe poddasza (str. 24-25 projektu). Ponadto wskazano, że budynek gospodarczy wybudowany został w lokalizacji zmienionej w stosunku do zatwierdzonego projektu zagospodarowania, polegającej na zmianie odległości od granic sąsiednich działek budowlanych. Przy istniejącej długości budynku 10,50 m /bez ocieplenia/ odległości te wynoszą: 3,05 m - od granicy północno-zachodniej z działką nr ew. [...], z jej niezabudowanym terenem - projektowana była odległość 3,5 m; 3,37 m - od granicy południowo-wschodniej, z działką nr ew. [...], z jej niezabudowanym terenem - projektowana była odległość 3,5 m. Ściany usytuowane w wymienionych odległościach, projektowane były i zostały zrealizowane bez otworów. W projekcie szerokość działki założona została jako 17,50 m, z pomiarów w terenie szerokość ta wynosi 16,92 m. Pomiędzy ogrodzeniami, szerokość ta zmierzona została - 16,38 m. Jednak prawna szerokość działki, wykazana w protokole wznowienia znaków granicznych to 16,65 m, zmierzona wzdłuż granicy z dz. nr ew. [...]. Budynek wybudowany jest zgodnie z projektem, w granicy z działką nr ew. [...] o niezmienionej jego długości 10,5 m, lecz zmienionej szerokości, tj. z projektowanej 4,32 m na 5,30 m. Po uwzględnieniu ocieplenia ścian zewnętrznych jego wymiary to 1065 m x 5,40 m zakładając ocieplenie ściany wybudowanej wzdłuż granicy z dz. nr ew. [...] płytami styropianowymi grub. 5 cm. Posadowienie parteru tego budynku zrealizowane zostało jako obiekt częściowy wbudowany w istniejącą w tym rejonie skarpę. W projekcie fakt ten nie został podjęty, pomimo iż skarpa ta jest w tym terenie naturalnym jego ukształtowaniem. Wobec takiej sytuacji budynek ten posiada różne wysokości, tj. inną dla ściany frontowej, inną dla ściany tylnej. Posadowienie tak usytuowanego parteru budynku gospodarczego, ustalone jest na rzędnej bezwzględnej wynoszącej 87,30. Budynek projektowany był jako parterowy, z poddaszem gospodarczym i tak jest realizowany. Stan obecny budowy, to parter z wykonanym stropem, bez schodów wewnętrznych, z wykonanymi ściankami kolankowymi bez pokrycia dachem. Potwierdzono, że stan ten wymaga dokończenia budowy.

Organ odwoławczy stwierdził, że opisana lokalizacja budynku gospodarczego, pomimo iż została zmieniona w sposób istotny, nie narusza ustaleń decyzji Burmistrza Ł. z [...] stycznia 2017 r., nr [...] o warunkach zabudowy, jaką inwestorzy uzyskali dla potrzeb wykonania projektu budowlanego zamiennego, w zakresie charakteru zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy, a także jego wysokości i szerokości elewacji frontowej. Nie narusza też wymagań obowiązujących przepisów Pr.bud., w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w odniesieniu do odległości od granic z działkami budowlanymi oraz jego charakterystycznych elementów - w tym okapu (str. 28-29 projektu zamiennego).

Mazowiecki WINB podkreślił również, że w dokumentacji zamiennej, w zakresie bilansu terenu wskazano, iż powierzchnia biologicznie czynna działki nr ew. [...] wynosi 64,53% oraz, że w opisanym zagospodarowaniu działki, spełnione są warunki zapisane w decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i charakteru tejże zabudowy oraz określonych w planie wskaźników: maksymalnej powierzchni zabudowy - 0,25 - w projekcie jest to: 0,2237; powierzchni biologicznie czynnej - więcej jak 60% - w projekcie zapewniono więcej o 4,53%, szerokość elewacji frontowej - 12,5 m z tolerancją 20% czyli 10,0 m do 15,0 m - w projekcie jest szerokość 10,65 m /po ociepleniu/. Ściana budynku gospodarczego wybudowana w tej granicy spełnia wymagania przegrody pożarowej REI-60. Zmieniona lokalizacja i usytuowanie budynku gospodarczego nie naruszają warunków użytkowych budynku mieszkalnego, istniejącego na działce sąsiedniej ani jego bezpieczeństwa technicznego. Spełnione są warunki pożarowe, nie występuje zjawisko przesłaniania ani zacieniania (str. 31 projektu zamiennego).

Organ przypomniał jednocześnie, że do dokumentacji projektowej pierwotnej dołączono oświadczenie J. G., wyrażające zgodę na realizację przedmiotowego budynku przy granicy działki nr ew. [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem gospodarczym, lecz mieszkalnym ze względu na jego rozwiązania projektowe, Mazowiecki WINB uznał je za niezasadne. Zaznaczył, że odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant. Wyjaśnił też, że inwestor jest zobowiązany do użytkowania budynku zgodnie z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, chyba że wystąpi do właściwego organu o udzielenie zgody na zmianę sposobu użytkowania. Na obecnym etapie postępowania przedmiotowy budynek został zaprojektowany i winien być użytkowany jako gospodarczy.

Z uwagi na powyższe, Mazowiecki WINB wspomnianą na wstępie decyzją z 6 lipca 2022 r., nr 754/2022, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z 11 kwietnia 2022 r., zatwierdzające projekt budowlany zamienny budynku gospodarczego na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Ł. i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się T. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji organu odwoławczego zarzuca naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

1) art. 51 ust. 4 Pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że przedmiotowe postępowanie bezpodstawnie prowadzone jest w tzw. trybie naprawczym, w sytuacji gdy w ustalonym stanie faktycznym prace budowlane nie były realizowane w warunkach odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, lecz w ramach samowoli budowlanej, ponieważ: (i) prace budowlane realizowane były na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ł. nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. o pozwoleniu na budowę, która wygasła na skutek braku rozpoczęcia prac w ustawowym terminie 2 lat, (ii) adresat decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 14 lipca 2000 r. – A. K. zmarł w 2001 r. przed rozpoczęciem prac budowlanych, przez co zachodzi ryzyko, że decyzje obu instancji obarczone są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia kiedy zostały rozpoczęte prace budowlane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 2000 r., a w konsekwencji brak ustalenia, że decyzja nr [...] została wydana w wadliwym trybie, a organ winien z urzędu wszcząć postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia jej nieważności;

3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o zakończeniu postępowania przed organem I i II instancji;

4) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Mazowieckiego WINB do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu z 20 maja 2022 r.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, w przypadku zaś nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie tych decyzji w całości. W skardze wniesiono również o zasądzenie od Mazowieckiego WINB na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw.

W uzasadnieniu skargi jej autor przypomniał, że pozwolenie na budowę spornego budynku gospodarczego z 14 lipca 2000r., nr [...] zostało wydane dla A. i Z. K. A. K. zmarł około 2001 r., prace na podstawie powyższej decyzji nie zostały podjęte, dopiero w dniu 5 lutego 2010 r. został wydany nowy dziennik budowy. W tym samym roku Z. K. przestała być właścicielem działki nr [...] w Ł.

Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. nr [...], PINB wstrzymał roboty budowlane przy ww. budynku, na skutek ustalenia, że budynek znajdujący się wówczas w stanie surowym istotnie odbiega od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W konsekwencji w dniu [...] sierpnia 2014 r. organ nadzoru wydal decyzję nr [...] w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. zobowiązującą do dostarczenia projektu budowlanego zamiennego, która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Mazowieckiego WINB z 9 grudnia 2014 r., nr 2053/14.

Zdaniem skarżącej, przedmiotowe postępowanie z nieuzasadnionych powodów prowadzone jest w tzw. trybie naprawczym, zamiast w trybie legalizacji samowoli budowlanej, skoro zgodnie z dziennikiem budowy, prace budowlane na podstawie decyzji z 2000 r. zostały rozpoczęte dopiero w 2010 r. Nie mogły być one prowadzone przez wskazanych w decyzji z 2000 r. inwestorów – A. i Z. K., skoro A. K. zmarł około 2001 r., a Z. K. w 2010 r. nie była już właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w Ł. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Pr.bud., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z 2000 r., decyzja o pozwoleniu na budowę wygasała, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. W świetle powyższego, wszelkie prace budowlane prowadzone przez obecnych inwestorów należy traktować jako prowadzone w warunkach samowoli budowlanej.

Pełnomocnik skarżącej zwraca ponadto uwagę, że w aktach brak jest informacji o wystąpieniu z wnioskiem o przeniesienie uprawnień wynikających z pierwotnego pozwolenia na budowę, a takowe musiałoby nastąpić - gdyby roboty zostały rozpoczęte - niezwłocznie po śmierci A. K., w ciągu dwóch lat od wydania pozwolenia na budowę. Skarżąca dostarczała dokumentację fotograficzną w toku postępowania kontrolnego wszczętego w 2014 r. potwierdzającą, że w latach 2000-2010 roboty nie zostały rozpoczęte.

Skarżąca sygnalizowała także w toku postępowania niezgodności pomiędzy dokumentacją projektową, a stanem faktycznym w zakresie wymogów zachowania powierzchni biologicznie czynnej i pęknięć na wznoszonym budynku w związku z jego osiadaniem. Okoliczności te zostały jednak zlekceważone przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Odpowiedzi na skargę w piśmie złożonym do tutejszego Sądu w dniu 7 listopada 2022 r. udzielił również jeden z inwestorów – A. K., będący uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie tym wniósł o oddalenie skargi, wskazując m.in., że budowę spornego budynku gospodarczego rozpoczęto już w 2000 r. i prowadzono tzw. systemem gospodarczym. Uczestnik postepowania wyjaśnił przebieg procesu budowlanego, przemawiający w jego ocenie za bezzasadnością argumentacji skarżącej dotyczącej wygaśnięcia pozwolenia na budowę z 2000 r. Nadmienił, że w dniu 20 listopada 2009 r. sporządzono opinię techniczną przedmiotowego budynku, wskazującą na stan zaawansowania robót budowlanych na ten dzień – wykonanie fundamentów żelbetowych, ścian parteru pod strop. Do odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania załączył kopię rzeczonej opinii technicznej oraz wniosku z 5 lutego 2010 r. o wydanie nowego dziennika budowy z uwagi na zaginięcie poprzedniego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, a skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Zaskarżoną decyzją z 6 lipca 2022 r., Mazowiecki WINB uznał za prawidłowe utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia PINB z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], zatwierdzającego dla inwestorów: A. D., S. D., R. D. i A. K. projekt budowlany zamienny budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Ł., zezwalające na wznowienie robót budowlanych według zatwierdzonego projektu, pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy i rejestrowanie ich przebiegu w dzienniku budowy oraz nakładające obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku.

Przed wyjaśnieniem motywów, które legły u podstaw uchylenia ww. decyzji organów nadzoru budowlanego, Sąd zobowiązany jest wskazać, że wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności rzeczonych rozstrzygnięć. Jest tak dlatego, że skarżone decyzje zostały wydane na podstawie art. 51 ust. 4 Pr.bud. i stanowią konsekwencję wcześniejszego ostatecznego orzeczenia PINB z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], opartego na art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. Ten ostatni przepis stanowi, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - organ nadzoru budowlanego nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ustalenie, że doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego bądź innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, o których mowa art. 36a ust. 2 Pr.bud., następuje zatem w decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. To w toku postępowania zakończonego tą decyzją właściwy organ ocenia, czy doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku ustaleń pozytywnych organ określa, na czym owo odstąpienie polegało (por. A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022).

Innymi słowy, ocena, czy istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę ma miejsce i w jakim zakresie, należy do organu nadzoru budowlanego, który jest tu związany postanowieniami art. 36a ust. 5 Pr.bud. Ocenę taką co do istnienia odstępstw, ich charakteru i zakresu organ powinien mieć już wtedy, kiedy wstrzymywał roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy. Co prawda w trakcie dalszego postępowania, kontynuowanego już na mocy przepisów art. 51 ust. 1 Pr.bud., ocena ta może zostać zweryfikowana, jednak przesądzenie zaistnienia istotnych odstępstw od projektu budowlanego następuje w decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. W przypadku zaś, gdyby w trakcie postępowania okazało się, że nie ma podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego powinien wydać decyzję odmawiającą nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w powyższym przepisie (zob. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2006 r., II OSK 1344/05, LEX nr 321511; z dnia 17 stycznia 2007 r., II OSK 167/06, ONSA WSA 2007, nr 6, poz. 132; z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1233/08, LEX nr 597169; z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 1012/09, LEX nr 597095; z dnia 13 kwietnia 2012 r., II OSK 138/11, LEX nr 1410747; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r., VII SA/Wa 162/13, LEX nr 1321644). Wyłącznie więc w odwołaniu od decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. strony postępowania mogą kwestionować zarówno sam fakt, że w ocenie organu ma miejsce istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, jak i zakres obowiązków nałożonych w decyzji czy też termin wyznaczony przez organ do ich wykonania (por. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WK 2016).

Konsekwencją wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. jest natomiast uchylenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę, co powinno nastąpić dopiero wtedy, kiedy decyzja organu nadzoru budowlanego stanie się ostateczna (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 września 2007 r., VII SA/Wa 1007/07, LEX nr 374709).

Wydanie ostatecznej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. z jednej strony obliguje zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania w trybie art. 36a ust. 2 Pr.bud. decyzji o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę, z drugiej zaś strony skutkuje koniecznością wydania decyzji z art. 51 ust. 4 Pr.bud., zgodnie z którym, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, bądź też odmawia wydania jednego z ww. rozstrzygnięć.

Wobec powyższego, nie można na obecnym etapie postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 51 ust. 4 Pr.bud. skutecznie zarzucać, że w sprawie nie doszło do istotnego odstąpienia od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z [...] lipca 2000 r., nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę, lecz do samowoli budowlanej, która powinna skutkować wszczęciem postepowania w innym trybie (legalizacji), w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja PINB z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. Fakt istnienia tej decyzji ostatecznej – utrzymanej w mocy prawomocną decyzją Mazowieckiego WINB z 9 grudnia 2014 r., nr 2053/14 – determinuje ustalenie, że nie zachodziły w sprawie przesłanki do zastosowania w sprawie trybów z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Pr.bud. Ustalenia te mogły być kwestionowane przez skarżącą wyłącznie w trybie odwołania od tej decyzji złożonego do organu wyższej instancji, a ewentualnie w dalszej kolejności w drodze odpowiednich środków zaskarżenia do sądów administracyjnych. Wiążąca moc decyzji PINB z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] skutkuje zaś stwierdzeniem, że przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie przez organy nadzoru budowlanego mogły być jedynie okoliczności wskazane w art. 51 ust. 4 Pr.bud. i w tym też zakresie zasadnie wydane zostały skarżone rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do zarzutów skarżącej wypada również wyjaśnić, że specyfika postępowania z art. 51 ust. 4 Pr.bud. i wydawanej w nim decyzji polega między innymi na tym, że choć odnosi się do obiektu budowlanego już wzniesionego, to jednak, w związku ze stwierdzonymi istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego, dotyczy ciągle etapu poprzedzającego realizacje takiego obiektu w kształcie, który wynika z zatwierdzanego projektu budowlanego zamiennego. Nie mają w związku z tym w takim postępowaniu żadnego znaczenia zarzuty dotyczące domniemanego rzeczywistego przeznaczenia takiego obiektu budowlanego w zamyśle inwestora, a także tym bardziej sposobu jego użytkowania (tak: WSA w Kielcach w wyroku z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 671/19, dostępny na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA").

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie dostrzegł jednak, że organy obu instancji dokonały wadliwej kontroli projektu budowlanego zamiennego przedłożonego przez inwestorów. Tak bowiem, weryfikacja ta została przeprowadzona wyłącznie przez pryzmat zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie zamiennym z ustaleniami decyzji Burmistrza Ł. z [...] stycznia 2017 r., nr [...], określającej warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] przy ul. [...] w Ł. Nie jest sporne, że w decyzji tej rzeczywiście określono minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (dalej także "PBC") wynoszący 60% powierzchni całej działki. Oznacza to, że wartość przyjęta w projekcie budowlanym zamiennym - 64,53% jest zgodna z ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Niemniej, jak się wydaje, umknął uwadze organów nadzoru budowlanego fakt, że w dniu [...] stycznia 2020 r. Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla D., której postanowienia weszły w życie z dniem [...] kwietnia 2020 r. (Dz.Urz. Woj. [...] z [...] kwietnia 2020 r., poz. [...], dalej: "Plan miejscowy" lub "MPZP").

Jak wynika z załącznika graficznego do ww. Planu miejscowego (zob. rysunek Planu), działka nr [...] przy ul. [...] w Ł. została objęta postanowieniami MPZP odnoszącymi się do jednostki terenowej oznaczonej symbolem - MN29. Stosownie do § 48 pkt 2 lit. e) dla tej jednostki terenowej (MN29) określono w Planie minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 65%. Tym samym, nie ulega wątpliwości, że przewidziany w decyzji o warunkach zabudowy z 24 stycznia 2017 r., nr [...] wskaźnik 60% jest niezgodny z powołanym wyżej przepisem Planu miejscowego, obowiązującym na danym obszarze.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2020 r., poz. 293, dalej także "u.p.z.p.") ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 ww. ustawy, jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak zatem wynika z przywołanych przepisów, w sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan miejscowy, możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Unormowania art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przyznają bowiem pierwszeństwo ustaleniom planu miejscowego, przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2537/19; tak też WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 28 marca 2019r., sygn. akt II SA/Po 874/18, CBOSA).

Z punktu widzenia przywołanych wyżej rozwiązań prawnych nie ma znaczenia fakt wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie jeszcze przed wejściem w życie Planu miejscowego. Nie jest też istotne, że wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony w ramach postępowania naprawczego w stosunku do inwestycji, która została wykonana w ramach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponownie trzeba podkreślić, że według zgodnych poglądów judykatury, wyrażanych m.in. w przywołanych wcześniej orzeczeniach sądów administracyjnych, decyzja o warunkach zabudowy staje się bezprzedmiotowa, gdy dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Z przepisu tego wynika zatem pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec ustaleń decyzji. Wyjątek stanowi sytuacja, w której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Wówczas pierwszeństwo ustawodawca przyznał decyzji o pozwoleniu na budowę, uwzględniając tym samym zasadę praw nabytych. Oczywiście pierwszeństwo decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzi tylko wówczas, kiedy decyzja ta jest decyzją ostateczną, gdyż tylko taka skutkuje nabyciem prawa do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji. Przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 nie nakazuje stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli ustalenia planu nie są inne niż w tej decyzji. Ustalenia nie będą "inne" wówczas, kiedy nie będą się różniły od ustaleń planu miejscowego, a więc będą identyczne (zob. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wyd. III, opublikowano: WKP 2018).

Wobec powyższego, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące – stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Jak podkreśla NSA, nawet gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji (zob. np. wyrok NSA z 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09, LEX nr 737693).

Skutkiem wejścia w życie planu miejscowego, który zawiera odmienne uregulowania zasad zagospodarowania danego terenu, jest więc utrata mocy obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy a oceny zamierzenia inwestycyjnego opisanego we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dokonywać na podstawie ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem podstaw do oceny przez organ architektoniczno-budowlany zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat nieobowiązującej już decyzji, skoro zasadą jest, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 152/10, LEX nr 952961). Tożsama sytuacja ma miejsce na gruncie postępowania zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że pomimo, iż doszło do ustalenia warunków zabudowy przed uchwalaniem Planu miejscowego obejmującego teren działki nr [...] w Ł., organy nadzoru budowlanego analizując przedłożony projekt budowlany zamienny zobowiązane były w pierwszej kolejności porównać treść decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami MPZP. W razie stwierdzenia odmiennych rozwiązań przyjętych w Planie miejscowym względem decyzji o warunkach, należało dokonać oceny projektu zamiennego z przepisami obowiązującego już MPZP, a nie wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.

Tutejszy Sąd raz jeszcze czuje się w obowiązku zauważyć, że przyjęty w projekcie budowlanym zamiennym parametr 64,53% PBC nie odpowiada minimalnej wartości dla jednostki terenowej oznaczonej w Planie miejscowym symbolem MN29. Zgodnie bowiem z przywołanym wcześniej § 48 pkt 2 lit. e) MPZP, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej dla tego terenu, a więc także działki nr 446 - wynosi 65%.

Nie uszło przy tym uwadze Sąd, że wyrokiem z 12 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1315/20, WSA w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miasta Ł. z [...] stycznia 2020 r. w sprawie przyjęcia Planu miejscowego, w części tekstowej i graficznej, m.in. w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MN29. Jednakże wyrok ten jest nieprawomocny, albowiem Sądowi niejako z urzędu wiadomym jest, że została wobec niego wywiedziona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie zaś do dyspozycji art. 152 § 2 p.p.s.a. do aktów prawa miejscowego, a takim jest bez wątpienia ww. uchwała w sprawie przyjęcia MPZP, nie stosuje się § 1 tego artykułu stanowiącego, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Tym samym, gdy rzeczona uchwała została opublikowana i weszła w życie, a tak właśnie jest w rozpoznawanej sprawie, wywołuje ona skutki prawne, co oznacza, że wiąże także organy nadzoru budowlanego, do momentu uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego jego nieważność (por. wyroki NSA: z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 3332/19; z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2037/18; z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1802/16; z dnia 17 listopada 2021 r., wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 1103/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1152/14; wszystkie na: CBOSA). Tak długo bowiem, jak nie doszło uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność Planu miejscowego, należy przyjmować, że plan ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązuje (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3316/14, LEX nr 2258870).

Przedstawione ustalenia prowadzą do wniosku, że organy orzekające w kontrolowanej sprawie niezasadnie pominęły ustalenia obowiązującego w dacie wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego Planu miejscowego, w tym w szczególności jego przepisy określające minimalny wskaźnik powierzchni biologiczne czynnej przewidzianej do zachowania. Nie uczyniły tego pomimo faktu, że pierwotne pozwolenie na budowę z 14 lipca 2000 r., nr [...] i zatwierdzony projekt budowalny przewidywał mniejszą powierzchnię zabudowy - 45,8 m2, niż wynosząca obecnie i określona w projekcie zamiennym - 57,51 m2 (zob. Tabela - Bilans terenu na str. 31 Opisu Technicznego projektu zagospodarowania działki nr ew. 446). Jednocześnie wartość PBC wynikająca z projektu budowlanego zamiennego nie spełnia wymagań określonych w § 48 pkt 2 lit. e) obowiązującego nadal Planu miejscowego dla tego terenu.

Ponownie wymaga podkreślenia, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. podstawowym zadaniem organów przed zatwierdzeniem projektu budowlanego (w tym zamiennego) i wydaniem decyzji zezwalającej na budowę, jest ocena zgodności przyjętych w nim rozwiązań z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź dopiero gdy takowy nie obowiązuje na danym terenie lub zawiera odmienne uwarunkowania, decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym kontekście za trafne uznać trzeba stwierdzenie zawarte w wyroku NSA z 23 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II OSK 1680/19, CBOSA), że obowiązek organu nadzoru budowlanego wynikający z art. 51 ust. 4 Pr.bud. uzależniony jest od uprzedniego stwierdzenia, że istotne odstępstwo nie narusza przepisów prawa, w tym prawa miejscowego.

W konsekwencji, ocena organów dokonana w niniejszej sprawie li tylko przez pryzmat postanowień decyzji o warunkach zabudowy, nawet w sytuacji nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1315/20, musi być uznana za przedwczesną, wobec jednoznacznej treści art. 152 § 2 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy nadzoru budowlanego związane oceną prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu zobowiązane będą zatem dokonać przede wszystkim analizy zgodności rozwiązań objętych przedłożonym przez inwestorów projektem budowlanym zamiennym z przepisami Planu miejscowego, w zakresie, w jakim zawiera on inne ustalenia niż wynikające z decyzji Burmistrza Ł. z [...] stycznia 2017 r., nr [...] o warunkach zabudowy dla działki nr ew. [...] przy ul. [...] w Ł.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasadzając od Mazowieckiego WINB na rzecz skarżącej kwotę 1034 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi (500 zł), wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) oraz opłat od pełnomocnictw (34 zł).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.