Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 691/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. (obecnie K.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 2124/14 w sprawie ze skargi R. M. (obecnie K.) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] [...] sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego - oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Wniosek o wymeldowanie R. M. z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy D. [...] w K. został złożony w dniu 26 marca 2014 r. przez M. M., który uzasadniał, że jego syn R. M. nie mieszka w tym lokalu.

Prezydent Miasta [...] w decyzji z [...] maja 2014 r. znak [...], wydanej na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm., dalej: ustawa) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o wymeldowaniu R. M. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ulicy D. [...] w K.

Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie złożył R. M., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezydenta oraz o umorzenie postępowania.

Wojewoda [...] w decyzji z [...] lipca 2014 r. znak [...], wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Prezydent Miasta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy w decyzji z [...] września 2014 r. znak [...], wydanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy, oraz art. 104 k.p.a., orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. pobytu stałego R. M. w lokalu nr [...] przy ul. D. [...] w K.

Od powyższej decyzji R. M. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Wojewoda [...] w decyzji z [...] października 2014 r. znak [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 47 ust. 2 ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję R. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o umorzenie postępowania i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 20 kwietnia 2015 r., sygn. III SA/Kr 2124/14, w którym oddalono skargę skarżącego wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wykazały brak istnienia przesłanek wymaganych do zameldowania skarżącego na pobyt stały pod adresem ul. D. [...] w K., zatem czynność materialno-techniczna polegająca na jego zameldowaniu w przedmiotowym lokalu była wadliwa od samego początku. Według Sądu I instancji, z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu nie wynika, aby w czasie bezpośrednio poprzedzającym zameldowanie R. M., które nastąpiło w dniu 22 sierpnia 2007 r., lub bezpośrednio potem, przebywał on w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Sąd I instancji uznał, że prawidłowo ustalono także, na podstawie wyjaśnień samego skarżącego, że R. M. w ogóle nie zamieszkiwał pod wymienionym adresem i nie koncentrował tam swoich spraw życiowych nie tylko w dacie rejestracji jego zameldowania, tj. 22 sierpnia 2007 r., ale także w okresie poprzedzającym ten dzień jak i w czasie po dokonaniu rejestracji.

W skardze kasacyjnej R. M. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez adw. A. S. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez obrazę "art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 86 zd. 2" ustawy z 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 83 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez nieuchylenie przez WSA decyzji z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu "art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.", a to art. 86 zd. 2 k.p.a. w zw. z art. 83 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w związku z oparciem decyzji głównie na zeznaniach stron, które zostały złożone bez uprzedniego pouczenia przez organ o prawie odmowy zeznań oraz prawie odmowy odpowiedzi na pytania, a także odpowiedzialności za złożenie fałszywych zeznań, podczas gdy złożone przez strony zeznania bez ww. pouczeń nie mają waloru dowodu w sprawie, a w konsekwencji dokonywanie niekorzystnych dla skarżącego ustaleń, które nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez obrazę "art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a." w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. przez nieuchylenie przez WSA decyzji z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu "art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.", a to art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w związku z niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, niewłaściwym i niewystarczającym zebraniem materiału dowodowego, a wskutek tego dokonaniu nieprawidłowych ustaleń polegających na:

a) przyjęciu za udowodnione że skarżący w dniu 22 sierpnia 2007 r. nie przebywał w lokalu przy ul. D. [...] w K. z zamiarem stałego pobytu, podczas gdy aby tą okoliczność przyjąć za udowodnioną konieczne jest ustalenie gdzie w dniu 22 sierpnia 2007 r. skarżący miał centrum życiowe (tj. w którym lokalu skarżący skoncentrował interesy życiowe), a więc ustalenie gdzie skarżący nocował, spożywał posiłki, wypoczywał, przechowywał rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble, dokumenty etc.), gdzie przyjmował wizyty rodziny lub znajomych, przyjmował i nadawał korespondencję, które to okoliczności nie zostały wyjaśnione;

b) pominięciu dowodu z przesłuchania świadka – G. M., M. B., R. S., R. N., R. S.oraz L. M. na okoliczność ustalenia gdzie mieściło się centrum życiowe skarżącego w dniu 22 sierpnia 2007 r., co w konsekwencji skutkowało dokonaniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych podczas gdy przesłuchanie tych świadków miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w szczególności miał w dacie zameldowania mieszkać z G. M. w lokalu przy ul. K. [...] w K.;

Na wypadek uznania, aczkolwiek błędnego, że skarżący nie przebywał w dniu 22 sierpnia 2007 r. w lokalu przy ul. D. [...] w K. z zamiarem stałego pobytu, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez obrazę "art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a." w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (dalej: ustawa) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy przez nieuchylenie przez WSA decyzji z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu "art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., a to art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy w zw. z art. 15 ust. 1" ustawy przez anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu skarżącego w lokalu przy ul. D. [...] w K. podczas gdy organ miał obowiązek ustalić od kiedy skarżący przebywał w lokalu przy ul. D. [...] w K. z zamiarem stałego pobytu, a następnie skorygować datę początkową zameldowania skarżącego w lokalu przy ul. D. [...] w K. na pobyt stały.

4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy, która skutkowała nieprawidłowym zastosowaniem ww. przepisów polegające na uznaniu przez WSA, że organ posiada jedynie kompetencję do anulowania czynności materialno-technicznej w postaci zameldowania na pobyt stały podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy i prawidłowe zastosowanie ww. przepisów prowadzi do wniosku, że organ może zmienić treść czynności materialno-technicznej w postaci zameldowania na pobyt stały, w szczególności przez zmianę daty początkowej zameldowania skarżącego w lokalu na pobyt stały.

W związku z powyższymi zarzutami, na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Na postawie art. 193 p.p.s.a., w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie dowodu z: zarządzenia Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z [...] października 2015 r. (znak sprawy [...]) o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu wraz z jego dowodem doręczenia, na okoliczność ustalenia dnia, w którym pełnomocnik powziął wiadomość o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, wydruku ze strony http://emonitoring.poczta-polska.pl/ - na okoliczność ustalenia daty doręczenia pełnomocnikowi zarządzenia Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej,

- dokumentu dotyczącego udostępniania akt przedmiotowej sprawy - na okoliczność ustalenia dnia, w którym pełnomocnik skarżącego zbadał akta,

- potwierdzenia zameldowania skarżącego na pobyt czasowy w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w K. począwszy od 22 sierpnia 2007 r. - na okoliczność ustalenia, że skarżący nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w K. z zamiarem stałego przebywania,

- umowy o pracę na okres próbny z 2 kwietnia 2007 r. - na okoliczność ustalenia gdzie skarżący zamieszkiwał w dniu podpisania umowy,

- umowy o pracę zawartej przez skarżącego w dniu 1 czerwca 2007 r. - na okoliczność ustalenia gdzie skarżący zamieszkiwał w dniu podpisania umowy.

W skardze kasacyjnej wniesiono również o:

- zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych (z uwzględnieniem należnego podatku od towarów i usług VAT), ponieważ udzielona pomoc prawna nie została uiszczona ani w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z treści protokołu rozprawy administracyjnej wynika, że R. M. nie został pouczony o prawie odmowy zeznań, odpowiedzi na pytania, a także o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Z treści protokołu rozprawy administracyjnej wynika, że zarówno M. M. jak i J. M. nie zostali pouczeni o prawie odmowy zeznań, odpowiedzi na pytania, a także odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wobec naruszenia przez organ art. 86 zd. 2 k.p.a. w związku z art. 83 § 3 k.p.a. wszystkie złożone w sprawie przez strony zeznania nie mają waloru dowodu w sprawie, a zatem nie mogą stanowić postawy ustaleń. W ocenie skarżącego kasacyjnie, dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego, w tym należycie odebrane od stron zeznania poprzedzone pouczeniem o odmowie poddania się przesłuchaniu i odmowy odpowiedzi na pytania, a także o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, stanowi dla organu - zgodnie z art. 80 k.p.a., - podstawę do oceny czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, spór dotyczył zatem nie tyle interpretacji i zastosowania prawa, co właściwego ustalenia faktów. W związku z tym kluczowe znaczenie miało przestrzeganie przez organy zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie uważa, że w niniejszej sprawie skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego nie mogło sprowadzać się do jego anulowania, ale powinno polegać na zmianie jego treści, tj. daty początkowej, od której skarżący przebywał w lokalu z zamiarem stałego pobytu.

W piśmie procesowym z 21 czerwca 2016 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 27 czerwca 2016 r. skarżący poinformował o zmianach istotnych dla sprawy, a dotyczących: jego sytuacji osobistej, utraty zatrudnienia, zmiany nazwiska oraz tego, że jako osoba bezdomna będzie przebywał w różnych miejscach. Załącznikiem do ww. pisma jest kopia decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] z [...] grudnia 2015 r. o zmianie nazwiska R. P. M. na nazwisko K.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, jakie przesłanki legły u podstaw wydania decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. i uzasadnił, dlaczego dokonując kontroli legalności tej decyzji, uznał ją za prawidłową. Okolicznością faktyczną będącą podstawą wydania zaskarżonej decyzji było przesłuchanie powołanych świadków, które potwierdziło tezę wnioskodawcy, że R. M. w czasie rejestracji nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Jak wynika z protokołu przesłuchania strony z 25 lutego 2013r., R. M. zeznał, że nie zamieszkuje w lokalu przy ul. D. [...] w K. od 2007 r. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że nie zamieszkuje w tym mieszkaniu ponieważ w 2007 r. wprowadziła się do ww. lokalu bratowa – K. M. z dzieckiem i po wprowadzeniu się bratowej nie było już warunków, aby zamieszkiwać pod wskazanym adresem. Skarżący kasacyjnie jednocześnie zeznał, co potwierdza treść protokołu z 25 lutego 2013 r., że już przed 2007 r. wynajmował mieszkania na terenie K.. Jednak od 2007 r. definitywnie opuścił mieszkanie przy ul. D. [...] w K. i zamieszkał w lokalu przy ul. K. [...] w K..

W dniu 4 kwietnia 2014 r. skarżący podczas przesłuchania zeznał, że ma swobodny dostęp do mieszkania przy ul D. [...] w K., nie może jednak w nim mieszkać, ponieważ pokój przez niego zajmowany jest użytkowany przez jego brata M. M. i jego żonę. Podczas przesłuchania w dniu 25 kwietnia 2014 r. skarżący ponownie zeznał, że nie może zamieszkiwać w lokalu przy ul. D. [...] w K. choć ma do niego dostęp. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 6 sierpnia 2014 r. skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że nigdy definitywnie nie wyprowadził się z lokalu przy ul. D. [...] w K., rzeczywiście w lokalu tym mieszkał ponownie w okresie około pół roku w 2001 r., nie pamięta ale wyprowadził się około maja, później wynajmował lokal przy ul. L. [...] w K.. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił jednocześnie, że w lokalu przy ul. D. [...] w K. mieszkał około kilku miesięcy do lipca 2007 r.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, według którego organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą i w ten sposób uzyskały podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów w niniejszej sprawie. W trafnej ocenie Sądu I instancji, z żadnego z przeprowadzonego w sprawie dowodu nie wynika, aby w czasie bezpośrednio poprzedzającym zameldowanie skarżącego kasacyjnie, które nastąpiło 22 sierpnia 2007 r., lub bezpośrednio potem, przebywał on w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenia organów obu instancji, poczynione na podstawie wyjaśnień samego skarżącego, że w ogóle nie zamieszkiwał on pod wymienionym adresem i nie koncentrował tam swoich spraw życiowych nie tylko w dacie rejestracji jego zameldowania, tj. 22 sierpnia 2007 r., ale także w okresie poprzedzającym ten dzień, jak i w czasie po dokonaniu rejestracji. Ma rację Sąd I instancji podnosząc, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy, albowiem dokonanie przez organ meldunkowy w dniu 22 sierpnia 2007 r. rejestracji pobytu stałego R. M. w lokalu nr [...] przy ul. D. [...] w K. nie było zgodne ze stanem faktycznym, a zatem czynność słusznie została uznana przez organy obu instancji za wadliwą i podlegającą anulowaniu.

W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że czynność materialno-techniczna zameldowania nie ma cech ostateczności ani prawomocności, a organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego, celem jego wyeliminowania w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodowych osobistych. Stwierdzenie przy tym nieważności (anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w ww. przepisie ujawniły się już po dokonanej czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2011 r., sygn. II OSK 1376/10, z 14 października 2008 r. sygn. II OSK 1189/07, niepubl. oraz z 23 czerwca 2006 r. sygn. II OSK 883/05, niepubl.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 9 lutego 1993 r. sygn. SA/Lu 1187/92 wraz z glosą W. Tarsa, ST z 1993 r., z. 11, poz. 68; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 4 grudnia 2001 r. sygn. II SA/Gd 523/00, niepubl.).

Powyższe uwagi są o tyle istotne z punktu widzenia przedmiotu sprawy, że dotyczą niejako trybu kontrolnego prawidłowości dokonanej czynności materialno-technicznej. Dla jego zastosowania podstawowe znaczenie ma przede wszystkim ustalenie przez organ właściwy w sprawie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, na dzień dokonania tej czynności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pozwalał na przyjęcie, że R. M. w dacie rejestracji pobytu stałego w dniu 22 sierpnia 2007 r. nie przebywał w lokalu nr [...] przy ul D. [...] w K. oraz, że przeprowadzenie dodatkowych dowodów w postaci przesłuchania świadków wnioskowanych przez skarżącego nie było konieczne. Z wyjaśnień skarżącego wyraźnie wynika, że w sierpniu 2007 r. czyli w miesiącu rejestracji pobytu stałego w lokalu przy ul D. [...] faktycznie skarżący kasacyjnie nie mieszkał. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy administracji w niniejszej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności podane przez skarżącego kasacyjnie nie podważają stanowiska Sądu I instancji co do tego, że okoliczności konieczne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione i nie budziły wątpliwości. Zgodzić należy się w okolicznościach niniejszej sprawy z Sądem I instancji, że wyrażana przez skarżącego kasacyjnie wola zamieszkania w przedmiotowym lokalu, która, jak podaje, nie może zrealizować się od dłuższego czasu wobec złych relacji z członkami rodziny, nie stanowi okoliczności istotnej dla wydania orzeczenia na gruncie przedmiotowej sprawy i pozostaje poza zakresem postępowania, albowiem nie sanuje dokonanej wadliwie czynności materialno - technicznej w przedmiocie zarejestrowania jego pobytu stałego w lokalu w dniu 22 sierpnia 2007 r. Należy podkreślić, że czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności ani prawomocności. Organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego. Czynności tej - wyeliminowania błędnego wpisu - dokonuje organ administracji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. W sprawach dotyczących anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego ustalenie, że osoba opuściła w sposób dobrowolny i na trwałe dotychczasowe miejsce pobytu poprzedzone jest bardzo często stwierdzeniem, że osoba ta posiada nowe miejsce stałego pobytu. Nie można zarazem wykluczyć istnienia sytuacji polegających na tym, że osoba była tylko formalnie zameldowana w tym nowym miejscu na pobyt stały, a w rzeczywistości charakter tego pobytu jest inny. W razie więc sporu stron co do takiej okoliczności organ zobowiązany jest do jej wyjaśnienia. W szczególności organ ustalając stan faktyczny w sprawie w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego jest badanie pozorności czynności polegającej na zameldowaniu w określonym miejscu na pobyt stały. Pamiętać bowiem należy, że celem postępowania wyjaśniającego w sprawie dotyczącej anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego, jest doprowadzenie do zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy. Według treści art. 15 ust. 1 ustawy, prawnie niedopuszczalne jest utrzymywanie dalszego, fikcyjnego, zameldowania w lokalu osoby, która de facto lokal ten opuściła. Ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. Pozbawiony jest podstaw zarzut dotyczący naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy. Zadaniem organu wydającego decyzję na podstawie art. 47 ust. 2 ww. ustawy jest jedynie zbadanie, czy dana osoba faktycznie zamieszkuje w lokalu. Badaniu podlegają zatem zdarzenia ze sfery faktów, a nie ze sfery faktów oraz prawa.

Nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 83 § 3 k.p.a. Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie, że jednym z wymogów przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków jest uprzedzenie przesłuchiwanej osoby o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Wskazać jednocześnie należy, że świadek musi zdawać sobie sprawę z wagi składanych zeznań. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które stanowią podstawę do powzięcia istotnych wątpliwości, że świadkowie zeznający w przedmiotowej sprawie nie mieli tej świadomości. Jak wynika z treści protokołu przesłuchania M. M. w dniu 26 lutego 2013 r., został on pouczony o treści przepisów meldunkowych. M. M. podczas rozprawy administracyjnej w dniu 6 sierpnia 2014 r. nie złożył wyjaśnień odbiegających od tego, co zostało zaprotokołowane podczas przesłuchania świadka w dniu 16 kwietnia 2014 r. Również J. M. podczas rozprawy z 6 sierpnia 2014 r. nie złożyła wyjaśnień odbiegających od tego, co zostało zaprotokołowane podczas jej przesłuchania w dniu 16 kwietnia 2014 r. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie świadczy to o tym, że uchybienie art. 83 § 3 k.p.a., a więc przesłuchanie świadków bez uprzedzenia ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie to nie mogło przesądzić o uwzględnieniu przedmiotowego zarzutu skargi kasacyjnej. Podnoszone uchybienia art. 83 § 3 w zw. z art. 86 zd. 2 k.p.a. w żaden sposób nie ograniczyły rozpoznania sprawy i nie miały wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. W szczególności, nawet bez pouczenia o jakim mowa w art. 83 § 3 k.p.a., strona miała możliwość swobodnego wyrażenia swojego stanowiska. W tej sprawie nie ma też podstaw do uznania - co wydaje się sugerować skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - że przesłuchanie strony niepoparte rygorem odpowiedzialności karnej miało niższy walor dowodowy. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że również wobec niego nie zastosowano pouczenia o jakim mowa w art. 83 § 3 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszystkie przesłuchane w sprawie strony przedstawiły swoje stanowisko w sposób wyraźny. W tym kontekście zarzuty procesowe sformułowane w skardze kasacyjnej związane z niewyjaśnieniem istotnych kwestii faktycznych, jak też związanych z trybem uzyskiwania materiału dowodowego, z pominięciem pouczenia w trybie art. 83 § 3 k.p.a., nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z przedstawionych wyżej względów, wobec nie stwierdzenia przesłanek, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił wniesioną skargę kasacyjną.