Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 800/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 b § 1, art. 165 a § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi P.B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 17 stycznia 2013. został złożony przez P. B. do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie sposobu udokumentowania nabycia towaru używanego od podmiotów nie będących podatnikami podatku od towarów i usług oraz obowiązku posiadania pisemnej umowy w związku z tymi nabyciami w celu możliwości zastosowania opodatkowania dostawy towaru na zasadzie art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Od dnia 1 stycznia 2010 r. wnioskodawca prowadzi indywidualną działalność gospodarczą. Podstawowym przedmiotem działalności jest sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (PKD 47.91.Z). Faktycznie wnioskodawca handluje używanym sprzętem audio oraz związanymi z tym akcesoriami (np. piloty, okablowanie), w dużej mierze poprzez portal aukcyjny "A". Towary (sprzęt) nabywa od krajowych osób fizycznych niebędących z tytułu tej sprzedaży podatnikami podatku od towarów i usług, za pośrednictwem portali aukcyjnych (głównie "A") i ogłoszeń (np. prasowych). Często nabycie następuje na odległość, tj. bez osobistego kontaktu ze sprzedającym, a więc nie ma możliwości sporządzenia pisemnej umowy sprzedaży. Sprzęt jest dostarczany za pośrednictwem Poczty lub firmy kurierskiej. Zapłaty dokonuje najczęściej przelewem bankowym, rzadziej płaci dostawy przy odbiorze sprzętu (paczka pobraniowa). Sprzedawcę identyfikuje po danych z portalu aukcyjnego/ogłoszenia, danych z przelewu ceny towaru i nadawcy przesyłki. Nabyte rzeczy wnioskodawca czyści, konserwuje, w razie konieczności naprawia, a następnie sprzedaje. W zakresie podatku od towarów i usług wnioskodawca korzysta ze zwolnienia podmiotowego określonego, zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Jeśli przekroczyłby w przyszłości limit zwolnienia podmiotowego, dokonywaną sprzedaż chciałby opodatkowywać na zasadzie art. 120 ust. 4 ww. ustawy, tj. podstawą opodatkowania miałaby być marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

- W jaki sposób wnioskodawca powinien udokumentować nabycie towaru używanego, żeby zapewnić sobie możliwość zastosowania opodatkowania dostawy tego towaru na zasadzie art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług?

- Czy dla udokumentowania nabycia towaru używanego, żeby zapewnić sobie możliwość zastosowania opodatkowania dostawy tego towaru na zasadzie art. 120 ww. ustawy, konieczne jest posiadanie pisemnej umowy sprzedaży podpisanej przez wnioskodawcę i sprzedającego?

Zdaniem wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania 1, nabycie towaru używanego w celu zapewnienia zastosowania opodatkowania dostawy tego towaru na zasadzie art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług, może udokumentować zapisem aukcji internetowej/treścią ogłoszenia, dowodem zapłaty (przelew, pobranie) i dowodem dostarczenia przesyłki. W odniesieniu do pytania 2, wnioskodawca jest zdania, że dla udokumentowania nabycia towaru używanego żeby zapewnić opodatkowanie na zasadzie ww. przepisu, nie jest konieczne posiadanie pisemnej umowy sprzedaży podpisanej przez nabywcę i sprzedającego. Jako uzasadnienie ww. stanowiska wnioskodawca powołał treść art. 120 ust. 1 pkt 4, ust. 4 i 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

Po analizie formalnoprawnej wniosku Minister Finansów - wydał w dniu 27 lutego 2013 r., postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa. Stwierdził bowiem, iż ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), jak i przepisy wykonawcze do niej, nie rozstrzygają zagadnienia sposobu udokumentowania nabycia towaru używanego od podmiotów nie będących podatnikami podatku od towarów i usług oraz obowiązku posiadania pisemnej umowy sprzedaży w związku z tymi nabyciami. Z uwagi na fakt, że ocena ww. kwestii nie mieści się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ nie jest uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w ramach postępowania uregulowanego w rozdziale 1a Ordynacji podatkowej.

Ponadto Minister Finansów zauważył, że treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazuje, że stanowi on w istocie wniosek o udzielenie porady z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa.

Nie zgadzając się z odmową wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa, skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie.

W treści zażalenia stwierdził, że w jego ocenie złożony wniosek spełniał wymogi, w szczególności wyczerpująco przedstawione zostało zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia. Wnioskodawca wskazał przepis ustawy podatkowej, w zakresie którego zadał konkretne pytania i wniósł opłatę należną od wniosku.

Skarżący podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu i oczekuje, że dokonana on interpretacji art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie określonym we wniosku. Przepisy Ordynacji podatkowej nie ograniczają bowiem zakresu interpretacji indywidualnych do tych spraw, w których odpowiedź jest oczywista i wynika wprost z przepisu prawa; zresztą w takich sprawach występowanie z wnioskiem o interpretację na ogół jest niepotrzebne.

Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia Minister Finansów, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ wskazał, na definicję przepisów prawa podatkowego, przepisy regulujące tryb wydawania interpretacji indywidualnych oraz odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji.

Kolejno Minister Finansów podniósł, że zagadnienie przedstawione we wniosku w żaden sposób nie wskazywało, aby intencją wnioskodawcy było uzyskanie interpretacji w zakresie obowiązków podatkowych. Wbrew opinii zaprezentowanej w zażaleniu, postawione pytania na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie odnosiły się do kwestii podatkowych regulowanych przez przepisy podatkowe, gdyż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie regulują kwestii sposobu udokumentowania nabycia towarów używanych od podmiotów nie będących podatnikami podatku od towarów i usług oraz obowiązku posiadania pisemnej umowy w związku z tymi nabyciami. W związku z powyższym nie było i nie jest możliwe dokonanie interpretacji tych kwestii, których ustawodawca w żaden sposób nie uregulował w przepisach podatkowych.

Dodatkowo organ wskazał, iż "weryfikacja" konkretnych zdarzeń gospodarczych, czy sporządzonych dokumentów (w zakresie nabycia towarów używanych od podmiotów nie będących podatnikami podatku od towarów i usług) pod kątem zgodności ze stanem rzeczywistym, może nastąpić tylko w toku prowadzonego postępowania kontrolnego lub postępowania podatkowego. Natomiast w trakcie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, organ podatkowy nie dysponuje odpowiednimi narzędziami, umożliwiającymi weryfikację określonych zdarzeń gospodarczych i dowodów księgowych, gdyż na mocy art. 14h Ordynacji podatkowej, przepisy działów IV i VI, regulujących postępowanie dowodowe, nie mają zastosowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów:

1) art. 14b § 1 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wydania interpretacji indywidualnej na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie takiej interpretacji,

2) art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania przedmiotowej interpretacji indywidualnej i błędnego uznania, że treść złożonego wniosku wskazywała, że jego przedmiotem jest zagadnienie, które nie dotyczy przepisów prawa podatkowego i w związku z tym organ nie miał możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku, podczas gdy uzasadnionym było wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w następstwie wniosku skarżącego,

3) art. 121 § w zw. z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów, a polegające na nieuzasadnionej odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej i w konsekwencji pozbawienie skarżącego przysługującego mu uprawnienia żądania wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy przedstawiony we wniosku przez skarżącego stan faktyczny może rodzić określone konsekwencje w sferze jego stosunków podatkowoprawnych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego ocenie wniosek o wydanie interpretacji spełniał wymogi, w szczególności skarżący wyczerpująco przedstawił zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego. Wskazał też przepis ustawy podatkowej, w zakresie którego zadał konkretne pytania. Wniósł też opłatę należną od wniosku.

Konieczność wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wydanie interpretacji wyniknęła z tego, iż art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług uzależnia możliwość zastosowania opodatkowania na zasadzie opodatkowania marży od nabycia towarów od określonych kategorii podmiotów (np. od osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mniemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej). Zatem dokonanie nabycia od określonych kategorii sprzedawców warunkuje zastosowanie tej formy opodatkowania (VAT marża). Możliwość stosowania opodatkowania w tej formie ma jednocześnie kluczowe znaczenie dla skarżącego, gdyż jedynie w tej formie działalność podatnika będzie miała sens ekonomiczny. Konieczność naliczenia podatku należnego od całego obrotu, przy braku podatku naliczonego, powoduje faktyczną nieopłacalność działalności gospodarczej skarżącego.

W ocenie podatnika sposób dokumentowania nabycia towarów od określonych w art. 120 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług podmiotów może powodować wątpliwości interpretacyjne, a w przyszłości spory z organami podatkowymi i skarżący oczekiwał, iż w ramach interpretacji indywidualnej organ dokona wykładni powyższego przepisu i potwierdzi prawidłowość zaprezentowanych we wniosku metod dokumentowania zakupów.

Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu i wskazuje, że przepisy Ordynacji podatkowej nie ograniczają zakresu interpretacji indywidualnych do tych spraw, w których odpowiedź jest oczywista; w takich sprawach występowanie z wnioskiem o na ogół nie jest potrzebne. Zresztą organ wskazuje w zaskarżonym postanowieniu, iż "weryfikacja" może być w przyszłości dokonana przez organy podatkowe. Dla skarżącego oczywiste jest, że w celu dokonania takiej weryfikacji, organy będą musiały dokonać wykładni wskazanego przepisu i zażądać przedstawienia określonych dokumentów potwierdzających nabycie towarów od określonych kategorii kontrahentów. W ocenie skarżącego nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu, iż nie może on dokonać interpretacji indywidualnej wskazanego przepisu, skoro organ sam wskazuje, iż "weryfikacja" może nastąpić w przyszłości w toku prowadzonego postępowania kontrolnego lub postępowania podatkowego.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Spór w sprawie jest wynikiem uznania przez organ interpretacyjny, że stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i pytania przedstawione we wniosku nie dotyczyły okoliczności, które mogły być rozstrzygnięte w ramach kompetencji przysługujących organowi w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako "O.p") - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Pod pojęciem "przepisy prawa podatkowego" należy rozumieć, zgodnie z z treścią art. 3 pkt 2 O.p., przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

W art. 3 pkt 1 O.p. została zawarta definicja pojęcia "ustawy podatkowe". Zgodnie z tym przepisem, przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 O.p.). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.

Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w przepisach art. 14k - 14n O.p. podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz interpretacji. Zgodnie z art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Ustawodawca przewidział również sytuacje, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Stosownie natomiast do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy O.p., w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację.

Analiza natomiast przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy:

- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;

- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne;

- wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna,

- wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego.

Uwzględniając powyższe regulacje, należy zatem ocenić czy organ, analizując wniosek Strony, prawidłowo ustalił, czy wskazany we wniosku stan faktyczny a także sposób skonstruowania problemowego zagadnienia dawał możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę.

Zważywszy na powyższy przepis do przesłanek warunkujących odmowę wszczęcia postępowania zaliczyć należy wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną w postępowaniu oraz inne niewskazane wprost przez ustawodawcę przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Niewątpliwie w analizowanej sytuacji nie ziściła się pierwsza przesłanka niemożności wszczęcia postępowania. Należy podkreślić, iż skarżący bezsprzecznie posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, a co za tym idzie jest jego stroną. Fakt, że wnioskodawca jest stroną wskazanego postępowania nie było kwestią sporną w przedmiotowej sprawie.

Aby ocenić poprawność stanowiska organu konieczne jest przeanalizowanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.

W kontekście powyższego należy zauważyć, że z treści złożonego wniosku jednoznacznie wynika, iż skarżący wystąpił do Ministra Finansów z żądaniem wydania interpretacji indywidualnej w kwestiach sposobu udokumentowania nabycia towarów używanych od podmiotów niebędących podatnikami podatku od towarów i usług oraz obowiązku posiadania pisemnej umowy w związku z tymi nabyciami.

W tym miejscu wskazać należy, że prawo podatkowe, zwłaszcza przepisy art. 120 ust. 1 pkt 4, ust. 4 i 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), które odpowiednio: definiują pojęcie "towar używany", "podstawa opodatkowania" i określają status podmiotów, od których nabycie, daje możliwość zastosowania procedury VAT-marża, ani nie regulują powyższych kwestii, ani nie odsyłają w tym zakresie do innych ustaw.

W związku z powyższym zasadnie uznał organ podatkowy, że postawione pytania nie odnosiły się do kwestii podatkowych unormowanych przepisami prawa podatkowego, w tym dotyczącymi podatku VAT. W konsekwencji, w ocenie Sądu, prawidłowe było przyjęcie, że zagadnienie, o którego zinterpretowanie wnioskował skarżący w żaden sposób nie wskazywało, aby jego intencją było uzyskanie interpretacji w zakresie obowiązków lub praw podatkowych. W związku z powyższym nie było możliwe dokonanie interpretacji kwestii, których ustawodawca w żaden sposób nie uregulował w przepisach podatkowych. Zatem zakres żądania przesądził o braku możliwości jego merytorycznego rozpatrzenia.

W tak zakreślonym stanie faktycznym uznać należy, że stanowisko Ministra Finansów odnośnie braku możliwości wszczęcia postępowania w zakresie udzielenia wiążącej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe.

Ponadto wskazania wymaga, że udzielenie odpowiedzi na pytanie skarżącego wymagałoby w istocie poddanie ocenie zaistniałego w przyszłości stanu faktycznego, a nie wykładni przepisu prawa podatkowego. Organ musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe oceniając m.in. fakt udowodnienia, lub nie, nabycia towarów. Takie postępowanie nie jest możliwe w ramach udzielania wiążących interpretacji i kłóci się z jego celem.

Podkreślenia końcowo wymaga, że jeżeli ze stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on okoliczności, które mogą być rozstrzygnięte w innym trybie orzekania (np. przez sąd) lub okoliczności, które mogą podlegać ocenie przez organ podatkowy np. na etapie postępowania podatkowego lub kontrolnego albo też wniosek dotyczy okoliczności nie będących elementem zastosowania przepisu materialnego prawa podatkowego, wnioskodawca nie będzie mógł zastosować się do takiej interpretacji z ochronnym skutkiem prawnym.

Wydając interpretację uznającą za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko w tak określonym zakresie, organ - przekraczając przyznane mu kompetencje - jednocześnie rozstrzygnąłby w zakresie zastrzeżonym dla innych organów, w odrębnym trybie.

Ponadto należy zauważyć, iż organ upoważniony do wydawania interpretacji indywidualnej związałby swoim rozstrzygnięciem organ podatkowy, a zatem wydałby akt o charakterze władczym, co nie wynika z kompetencji określonych w art. 14b O.p. - jest zatem niedopuszczalne. Organ wydający interpretacje indywidualne nie ma delegacji do dokonywania takich rozstrzygnięć.

Mając na uwadze powyższe oraz treść pytań zadanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ trafnie stwierdził, że nie posiadał kompetencji, które umożliwiłyby mu w ramach wydanej interpretacji wypowiedzenie się co do pytań przedstawionych we wniosku.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.