Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 255/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1, i par. 2, art. 146 par 1 i par. 2, art. 120
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 30 stycznia 2019r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 stycznia 2019 r. znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach odmówił Ewie Rybak przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Kielcach z dnia 15 czerwca 2018 r. znak: [...]

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał następujący stan faktyczny sprawy.

Wymienioną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji wymierzył karę pieniężną w łącznej wysokości 200.000,00 zł za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach do gry typu walizkowego o nazwie: BLACK HORSE (bez numeru), VEGAS (bez numeru) w lokalu przy ul. [...] Starachowicach. Na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) zwanej dalej "Ordynacją podatkową", “O.p.", powyższa decyzja została uznana za doręczoną stronie w dniu 2 lipca 2018 r.

W dniu 22 października 2018 r. E.R. wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W treści wniosku strona wskazała na brak wiedzy o zakończonym postępowaniu i wydaniu decyzji. Podniosła, że nie jest prawnikiem i do tej pory nie zdawała sobie sprawy, że toczą się wobec niej dwa postępowania dotyczące tego samego zdarzenia. Była przesłuchiwana w obydwu sprawach w tym samym miejscu tj. w siedzibie Urzędu Celno - Skarbowego przy ul. Ściegiennego 264d w Kielcach i nie zorientowała się, że postępowanie dotyczące wymierzenia kary pieniężnej zakończyło się wydaniem decyzji. W czasie, kiedy decyzja była doręczana, przebywała za granicą i nie otrzymała tej korespondencji. Na potwierdzenie powyższej okoliczności strona złożyła wydruk z planu lotu na dzień 13 czerwca 2018 r. i norweską umowę. Do Polski wróciła dopiero w sierpniu, a po powrocie uznała, że postępowanie dalej się toczy, ponieważ otrzymywała informacje od organu. Okazało się jednak, że dotyczyły one sprawy karnej, a postępowanie administracyjne zakończyło się i wydano decyzję. Dopiero, gdy otrzymała informację o postępowaniu egzekucyjnym, ustaliła telefonicznie w organie, a następnie przy pomocy pełnomocnika, że było to inne postępowanie.

Z uwagi na powyższe strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, równocześnie czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 162 § 2 O.p. i załączając do wniosku odwołanie od ww. decyzji.

Pismem z dnia 13 grudnia 2018 r. organ odwoławczy wystąpił do organu pierwszej instancji z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej daty doręczenia stronie tytułu egzekucyjnego w związku z ww. decyzją w przedmiocie kary pieniężnej bądź też daty, w której strona dowiedziała się o wydaniu tej decyzji. Ustalono, że odpis tytułu wykonawczego z dnia 7 listopada 2018 r. znak: [...] wystawionego przez wierzyciela: Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie został doręczony zobowiązanej w dniu 20 listopada 2018 r. Natomiast upomnienie zobowiązana otrzymała w dniu 15 października 2018 r.

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2018 r. organ odwoławczy wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, składania dodatkowych wyjaśnień oraz zapoznania się z całością zebranych w sprawie materiałów. W wyznaczonym terminie strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Po rozpatrzeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego postanowieniem z dnia 30 stycznia 2019 r. organ odwoławczy odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od pierwszoinstancyjnej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygniecia organ odwoławczy wskazał, że w postanowieniu z dnia 15 lutego 2018 r., wszczynającym postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach w lokalu przy ulicy [...] w Starachowicach, które E.R. otrzymała, organ pierwszej instancji zawarł pouczenie, iż w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo uznaje się za doręczane pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy zgodnie z art. 146 § 1 i § 2 O.p.

Wezwanie organu pierwszej instancji wydane na podstawie art. 155 § 1 O.p. z dnia 27 lutego 2018 r. zostało doręczone stronie w dniu 6 marca 2018 r. Z kolei postanowienie tego organu z dnia 30 marca 2018 r., wyznaczające nowy termin zakończenia sprawy, strona odebrała w dniu 5 kwietnia 2018 r. Również postanowienia wydane przez organ pierwszej instancji w dniu 23 maja 2018 r. w przedmiocie włączenia do postępowania, prowadzonego pod numerem 348000-3OP.4246.437.2017.PA w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu przy ulicy [...] w Starachowicach materiałów dowodowych z prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania przygotowawczego oraz wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zostały odebrane przez stronę w dniu 1 czerwca 2018 r. Ponadto postanowienie z dnia 30 maja 2018 r., wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy tj. do dnia 30 czerwca 2018 r., zostało doręczone stronie w dniu 12 czerwca 2018 r.

Ze względu na powyższe ustalenia organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom E.R., aby nie miała wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym, gdyż w toku prowadzonego postępowania wszystkie pisma były prawidłowo doręczane stronie, która potwierdzała ich odbiór. Tym samym przy zachowaniu należytej staranności strona winna była zorientować się, że toczy się wobec niej postępowanie administracyjne, zwłaszcza że tuż przed wyjazdem w dniu 12 czerwca 2018 r. otrzymała zawiadomienie, iż postępowanie zostanie zakończone do dnia 30 czerwca 2018 r. W tym terminie strona powinna była spodziewać się rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 146 § 1 i § 2 O.p. podniósł, że w razie zaniedbania obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 22 października 2018 r., zatem w wymaganym siedmiodniowym terminie wynikającym art. 162 § 2 O.p., gdyż - jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starachowicach z dnia 17 grudnia 2018 r. - w związku z wydaną decyzją upomnienie zostało doręczone zobowiązanej w dniu 15 października 2018 r. Jednak wobec niespełnienia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania rozstrzygnięto o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach E.R., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez przyjęcie, że nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania;

2) przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracyjnych;

3) łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika, zawartych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że postanowienie odmawiające przywrócenia terminu jest dla niej krzywdzące, niezrozumiałe i powoduje, że nie mam szans na obronę swojego stanowiska, w szczególności odbiera jej możliwość udowodnienia, że nie byłam osobą urządzającą gry na automatach, gry takie nie były w ogóle prowadzone w ww. lokalu, nie była właścicielką ujawnionych urządzeń i nie miała wpływu na ich umieszczenie w tym miejscu. Uważa, że zostałam pokrzywdzona decyzją nakładającą na nią karę pieniężną w orzeczonej wysokości. Podniosła, że nie jestem w stanie spłacić nałożonej kary z powodu jej znacznej wysokości, a jednocześnie nie czuje się winna, bowiem umieszczała automaty do gier, ale nie czerpała z nich żadnych zysków.

Autorka skargi wskazała, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania uzasadniła tym, że nie wiedziałam o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji. Nie jest prawnikiem i nie zdawała sobie sprawy z tego, że toczą się wobec niej dwa równoległe postępowania. Była przesłuchiwana w obydwu sprawach (jak obecnie już wie - karnej i administracyjnej) w tym samym miejscu, tzn. w siedzibie organu pierwszej instancji przy ul. Ściegiennego w Kielcach. Była przekonana, że toczy się wobec niej jedno postępowanie (obie sprawy dotyczyły tego samego zdarzenia, przesłuchiwały ją te same osoby). W związku z tym nie zorientowała się że postępowanie w niniejszej sprawie zakończyło się wydaniem decyzji. W czasie gdy decyzja była jej doręczana, przebywała za granicą i nie otrzymała tej korespondencji. Po powrocie do Polski uważała, że postępowanie dalej się toczy ponieważ dostawała informacje z organu. Okazało się, że dotyczyły one sprawy karnej, a postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem ww. decyzji. Dopiero, gdy otrzymała informację o postępowaniu egzekucyjnym, ustaliła telefonicznie w Urzędzie Celno-Skarbowym, a następnie przy pomocy pełnomocnika, że było to inne postępowanie. W tej sytuacji w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia o egzekucji strona złożyła odwołanie od decyzji z dnia 15 czerwca 2018 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Dalej skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie narusza zasadę słuszności i sprawiedliwości oraz zaufania obywatela do organów administracyjnych. Organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, że skarżąca nie jest prawnikiem, nie miała dotąd doświadczeń z postępowaniami administracyjnymi czy sądowymi, jest to dla niej nowa sytuacja. Zauważyła, że co może wydawać się oczywiste dla prawnika czy pracownika organów celno-skarbowych, mającego ogromne doświadczenie w prowadzeniu postępowania, dla niej było całkowitą nowością. Być może nie poradziła sobie z tą sytuacją i w wyniku braku wiedzy i doświadczenia popełniła błąd, ale organy administracji publicznej powinny brać pod uwagę realne możliwości strony do oceny jej sytuacji prawnej i podjęcia stosownych działań i dać jej możliwość obrony swoich praw w toku postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach do gry.

Podstawą prawną wydanego postanowienia był art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku.

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, strona zachowała termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, nadto dopełniła czynności, dla której był określony termin. Koniecznym stało się zatem zweryfikowanie prawidłowości ustaleń organu co do tego, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu.

Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się więc z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1071/10, Lex nr 1094660). O braku winy można mówić w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 948/16, Lex nr 2497796).

Z okoliczności sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r. Naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Kielcach wszczął wobec strony postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w lokalu przy ulicy Leśnej 25 w Starachowicach. E.R. własnoręcznie dokonała potwierdzenia odbioru ww. postanowienia w dniu 22 lutego 2018 r. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki (k. 47 akt. admin.). Postanowienie to zawierało pouczenie, że w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy, zgodnie z art. 146 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Podobnie kolejne pisma organu pierwszej instancji w toku postępowania pierwszoinstancyjnego zostały doręczone stronie: w dniu 6 marca 2018 r. - wezwanie z dnia 27 lutego 2018 r. (k. 49 akt. admin.), w dniu 5 kwietnia 2018 r. - postanowienie z dnia 30 marca 2018 r. (k. 64 akt. admin.) i w dniu 1 czerwca 2018 r. - postanowienia z dnia 23 maja 2018 r. (k. 163 i 165 akt. admin.). Również postanowienie z dnia 30 maja 2018 r., wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2018 r., zostało doręczone stronie osobiście w dniu 12 czerwca 2018 r. (k. 167 akt. admin.). Z okoliczności sprawy wynika, że w dniu 13 czerwca 2018 r. (zatem następnego dnia po odebraniu przesyłki z zawiadomieniem o nowym terminie załatwienia sprawy) skarżąca wyjechała za granicę i do Polski wróciła w sierpniu 2018 roku.

Wyjaśniając przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wnioskodawczyni wskazała, że nie wiedziała o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji z dnia 15 czerwca 2018 r. (wymierzającej jej karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach do gry), bowiem kiedy była ona jej doręczana, przebywała za granicą i nie otrzymała korespondencji. Ponadto wskazała, że nie miała wiedzy o toczących się wobec niej dwóch postępowaniach, tj. postępowaniu administracyjnym i karnym, ponieważ była przesłuchiwana w obu tych sprawach w tym samym urzędzie.

W świetle powyższych okoliczności Sąd podziela stanowisko organu, że podnoszony przez skarżącą brak posiadania wiedzy o dwóch toczących się postępowaniach, w tym o postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem, nie świadczy o braku winy w niedochowaniu przez stronę staranności, jakiej należałoby oczekiwać od podmiotu należycie dbającego o swoje interesy. Bezsprzecznie bowiem skarżąca odbierała kierowane do niej przez organ pierwszej instancji pisma w toku postępowania administracyjnego. Co więcej, uzyskanie informacji zawartej w postanowieniu z dnia 30 maja 2018 r. o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2018 r. sprawiło, że skarżąca powinna była spodziewać się wydania decyzji w tym terminie (ewentualnie konieczności podjęcia dalszej korespondencji w sprawie). Brak wiedzy prawniczej, na który powołuje się skarżąca nie był zatem wymagany do oceny treści i skutków informacji o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Nawet gdyby skarżąca nie miała wiedzy, że toczą się wobec niej dwa odrębne postępowania (administracyjne i karne), to zachowując należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw, powinna była podjąć czynności, które zagwarantują jej odebranie decyzji (zapoznanie się z jej treścią) i ewentualnie złożenie odwołania w terminie w okresie jej pobytu poza granicami kraju. Powinna była zawiadomić organ o zmianie adresu (postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r. została pouczona o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie swojego adresu), mogła również ustanowić pełnomocnika w sprawie, bądź upoważnić wybraną przez siebie osobę do odbioru w jej imieniu korespondencji.

W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że organ odwoławczy słusznie więc wskazał na brak podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zaistnienie bowiem nawet lekkiego niedbalstwa wskazuje na brak możliwości uznania, iż wnioskodawca uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Czasowa nieobecność w domu, pod adresem do doręczeń wskazanym organowi, nie jest przeszkodą nie do przezwyciężenia dla osoby należycie dbającej o własne sprawy.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne mające znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia poczynione przez organ odwoławczy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach sprawy. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Również ocena prawna tych ustaleń poczyniona przez organ jest właściwa.

Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi podnoszony przez skarżącą, że przeprowadzenie postępowania nastąpiło w sposób nie budzący zaufania do organów administracyjnych, więc wbrew zasadzie wynikającej z art. 121 § 1 O.p. Organy obu instancji w sposób właściwy, zgodnie z przepisami postępowania, informowały skarżącą na każdym etapie postępowania o jego przebiegu. Swoje rozstrzygnięcie organ II instancji oparł o obowiązujące przepisy prawa, nie wskazując na istnienie jakichkolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie wydane w sprawie odbiegające od oczekiwań strony i w jej subiektywnym przekonaniu niesprawiedliwe, o ile znajduje umocowanie w przepisach prawa, nie może zostać uznane za wydane z naruszeniem zasady budowania zaufania do organów podatkowych.

Nie sposób zgodzić się również z zarzutem nieprzestrzegania zasady praworządności ustanowionej w art. 120 O.p., bowiem zaskarżone postanowienie jako zgodne z prawem, nie narusza interesu prawnego skarżącej w sposób niedozwolony prawem.

W świetle powyższego, ponieważ zarzuty skargi okazały się chybione, jak również z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzeczono jak w wyroku.