Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1543/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 103 ust. 2 pkt 1, art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 96a ust. 10 pkt 1, art. 120 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 944
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.
article: par. 10 ust. 1 pkt 1 i 2, par. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 187 poz 1565
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 października 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. z siedzibą w E. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę


UZASADNIENIE

A. spółka jawna z siedzibą w E. (dalej także jako "spółka", "skarżąca" lub "strona") uzyskała zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] położonej w E. przy ul. [...] 5A/5 (dalej także w skrócie jako: "Apteka").

W dniach od 10 do 26 czerwca 2014 r. przeprowadzona została kontrola doraźna ww. placówki przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w O. Zakres kontroli obejmował źródła zaopatrzenia w produkty lecznicze i wyroby medyczne oraz obrót produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi. Skutkiem ustaleń poczynionych podczas wspomnianej kontroli było wydanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej także jako "WIF" lub "organ I instancji") decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nakazującej przedsiębiorcom: B. Z. i J. Z., uprawnionym do prowadzenia Apteki, usunięcie w trybie natychmiastowym uchybień stwierdzonych podczas kontroli doraźnej apteki poprzez:

1. zaprzestanie dokonywania aktualizacji kart zakupów produktów leczniczych w systemie komputerowym apteki bez dokumentów źródłowych, tj. faktur VAT, recept i przestrzeganie przepisów art. 88 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020, poz. 944 ze zm., dalej też jako "u.p.f.") oraz § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565);

2. dostosowanie prowadzonej działalności do wymogów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565);

3. przestrzeganie przepisów zawartych w § 8 ust. 4 pkt 9-12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. z 2012 r. poz. 260 z późn. zm );

4. realizowanie recept weterynaryjnych z uwzględnieniem przepisów § 2 ust. 1 i 2 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 maja 2003 r. w sprawie wystawiania przez lekarzy weterynarii recept na produkty lecznicze lub leki recepturowe przeznaczone dla ludzi, które będą stosowane u zwierząt (Dz. U. Nr 97, poz. 891 z późn. zm.);

5. przestrzeganie przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.f. poprzez realizowanie zapotrzebowań na zakup produktów leczniczych lub wyrobów medycznych wystawionych wyłącznie przez uprawnione jednostki organizacyjne lub osoby fizyczne,

6. zaprzestanie wydawania z apteki produktów leczniczych określonych w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorią dostępności Rp bez recepty lekarskiej i przestrzeganie przepisów zawartych w art. 88 ust. 5 pkt 1 oraz art. 96 ust. 1 u.p.f.

Spółka nie zaskarżyła powyższej decyzji WIF.

Następnie w dniach od 16 do 20 października 2017 r., działający z upoważnienia WIF inspektorzy farmaceutyczni dokonali kontroli sprawdzającej w Aptece. Ustalenia kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli z dnia [...] października 2017 r. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole, WIF uznał, że skarżąca nie wykonała nakazu zawartego w decyzji organu z dnia [...] grudnia 2014 r. w zakresie pkt 1, 2 i 6. Zdaniem organu, strona nie zastosowała się do nakazu usunięcia uchybień wskazanych ww. decyzji z uwagi na:

- dokonywanie aktualizacji kart zakupu produktów leczniczych oraz dokonywanie w systemie komputerowym apteki operacji "różnice abonamentowe" bez dokumentów źródłowych, tj. naruszenie art. 88 ust. 5 pkt 1 u.p.f., § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565);

- wydawanie produktów leczniczych niezgodnie z kategorią dostępności określoną w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszenie art. 88 ust. 5 pkt 1 i art. 96 ust. 1 u.p.f.;

- naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565) w związku z występowaniem rozbieżności pomiędzy datami ważności widniejącymi na fakturach VAT zakupu a datami ważności, wprowadzonymi do systemu komputerowego apteki lub datą ważności figurującą na opakowaniu produktu leczniczego oraz wprowadzeniem na stan towaru, który nie figuruje na fakturze zakupu VAT bądź większej liczby opakowań niż zakupiono według faktury VAT zakupu.

Ponadto w wyniku kontroli stwierdzono:

- sprzedaż produktów leczniczych po terminie ważności i tym samym naruszenie art. 66, ust. 67 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 5 pkt 1 u.p.f.,

- wydanie niepełnego opakowania produktu leczniczego i tym samym naruszenie § 19 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich,

- realizację zapotrzebowań nieposiadających danych, o których mowa w art. 96 ust. 10 pkt 1 u.p.f.,

- niezgodności dotyczące wartości kwot wskazanych na wydrukach przedstawiających produkty lecznicze przeterminowane z kwotami widniejącymi na wydruku: kwota netto na wydruku "Rejestr wszystkich dokumentów sprzedaży (w cenach zakupu)" i tym samym naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 1 u.p.f. oraz § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki.

W konsekwencji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], WIF cofnął skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", zlokalizowanej w E., przy ul. [...] 5A/5.

Na skutek wniesienia przez Skarżącą odwołania od powyższej decyzji WIF, Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej też jako "GIF", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...] czerwca 2020 roku nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję WIF w całości. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowił art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 103 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 96a ust. 10 pkt 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565) i § 19 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. z 2017 r., poz. 1570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej też jako "k.p.a.").

Na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 roku spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej również jako: "WSA w Warszawie"), zarzucając naruszenie:

- art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, z związku z okolicznością, iż strona nie usunęła w ustalonym terminie uchybień wskazanych w decyzji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, wydanej na podstawie ustawy, podczas gdy decyzja, na której oparł się WIF nie zawierała terminu na dostosowanie, w związku z czym nie mogła stanowić przesłanki cofnięcia zezwolenia;

- art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, podczas gdy jest to przepis o charakterze uznaniowym i wojewódzki inspektor farmaceutyczny nie jest zobowiązany do jego zastosowania;

- art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 96a ust. 10 u.p.f. poprzez ich zastosowanie, podczas gdy przedmiotowe przepisy nie mogą stanowić samoistnej podstawy cofnięcia zezwolenia;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów polegającą na błędnym przyjęciu, że strona nie usunęła w ustalonym terminie uchybień wskazanych w decyzji WIF z dnia [...] grudnia 2014 r., podczas gdy w ocenie strony wykonała ona nakazy organu I instancji;

- art. 7, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności dotyczących cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, w tym wskazania jak miałoby dojść do naruszeń prawa farmaceutycznego;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i brak wyjaśnienia uzasadniającego cofnięcie zezwolenia, podczas gdy każda decyzja o charakterze uznaniowym musi być szczególnie starannie uzasadniona w oparciu o solidny materiał dowodowy, a zatem nie powinna opierać się dowolnych ustaleniach organu, w szczególności gdy skutki decyzji mają poważny i negatywny charakter ekonomiczny;

- art. 8 w zw. z art. 10 k,p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niesprzyjający pogłębianiu zaufania obywateli do organów władzy publicznej, a w rezultacie niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w sprawie.

W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f., zgodnie z którym Wojewódzki inspektor farmaceutyczny może cofnąć zezwolenie, jeżeli nie usunięto w ustalonym terminie uchybień wskazanych w decyzji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, wydanej na podstawie ustawy. W przedmiotowej sprawie decyzją tą była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2014 r., wydana na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 u.p.f., zgodnie z którym to przepisem, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień.

Zauważyć należy, że decyzja organu inspekcji farmaceutycznej, której podstawą prawną jest art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f., wydawana na zasadzie uznania administracyjnego. Oczywiście decyzje uznaniowe wydane w tym zakresie nie tracą charakteru decyzji administracyjnej i podlegają ogólnym regułom ich podejmowania i uzasadniania, wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjmuje się, że w odniesieniu do decyzji uznaniowych "pewną wskazówkę interpretacyjną stanowi art. 7 k.p.a. dotyczący uznania administracyjnego, w myśl którego organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Interes obywatela winien być przy tym «słuszny» w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności" (wyrok NSA w Katowicach z 20.05.1998 r., I SA/Ka 1744/96 (...)." (M. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt–Gotowicz, Komentarz aktualizowany kodeksu postępowania administracyjnego, (do art. 7) Lex/el.2018). Decyzje wydane na zasadzie uznania podlegają, co oczywiste, kontroli sądu administracyjnego, jednak zakres tej kontroli jest inaczej ukształtowany. Zbadaniu wymaga wówczas to, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne, czy nie przekroczono jego granic przy wydawaniu decyzji, jak również, czy prawidłowo uzasadniono w zgodzie z art. 7 k.p.a. wybór danego rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Władza sądownicza nie może zastępować władzy wykonawczej, a pełna kontrola decyzji wydanych na zasadzie uznania administracyjnego, może rodzić takie obawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6 wydanie, C.H. Beck, str. 495). W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się również, że "ograniczony charakter kontroli sądu administracyjnego w stosunku do decyzji administracyjnych opartych na normach prawnych uznaniowych sprowadza się do badania kryteriów wyboru dokonanego przez organ administracyjny w zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnym pozostawieniu temu organowi swobody w zakresie takiego wyboru" (por. T. Woś (red), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. VI, opubl. WK 2016, komentarz do art. 3, uwaga 37 i podane tam orzecznictwo).

Decyzja uznaniowa może być zatem uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można natomiast mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

W niniejszej sprawie, ocena stanu faktycznego dokonana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, a następnie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, wskutek której organy cofnęły one skarżącej zezwolenie na prowadzenie Apteki, została dokonana w sposób zgodny z prawem. Organy, działając w ramach uznania administracyjnego, wyznaczonego granicami zawartymi w art. 7 k.p.a. (interes społeczny i słuszny interes obywatela), były bowiem uprawnione i zobowiązane do oceny, w świetle całokształtu okoliczności sprawy - czy

z uwagi na nieusunięcie uchybień wskazanych w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] grudnia 2014 r., uzasadnione oraz celowe jest cofnięcie skarżącej zezwolenia, i po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przedłożyły interes społeczny nad interes strony, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i 107 § 3 k.p.a.

Wbrew zarzutom skargi, ustalenia kontroli z dnia [...] października 2017 r., ewidentnie potwierdzają, że nadal w działalności skarżącej występowały naruszenia, uprzednio zasygnalizowane stronie w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., zapadłej wskutek kontroli, jaka miała miejsce w prowadzonej przez spółkę w dniach od 10 do 26 czerwca 2014 r. W decyzji tej nakazano skarżącej:

- zaprzestanie dokonywania aktualizacji kart zakupów produktów leczniczych w systemie komputerowym apteki bez dokumentów źródłowych, tj. faktur VAT, recept i przestrzeganie przepisów art. 88 ust. 5 pkt 1 ustawy. - Prawo farmaceutyczne oraz § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki,

- dostosowanie prowadzonej działalności do wymogów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki,

- zaprzestanie wydawania z apteki produktów leczniczych określonych w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorią dostępności Rp bez recepty lekarskiej i przestrzeganie przepisów zawartych w art. 88 ust. 5 pkt 1 oraz art. 96 ust. 1 u.p.f.

Sąd nie zgadza się przy tym z argumentacją skargi odnośnie niemożności zastosowania przepisu art. 103 ust. 2 pkt 1 Prawa farmaceutycznego w przypadku naruszenia przepisów art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 96a ust. 10 u.p.f. Analizując korelację przepisu art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f. i art. 120 ust. 1 pkt 2 u.p.f., widać, że przepisy te nie zawierają wyłączeń co do charakteru naruszeń, poprzez enumeratywne wskazanie, które to przepisy, pomimo ich naruszenia oraz nieusunięcia uchybień w wyznaczonym terminie, nie mogą prowadzić do zastosowania sankcji cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Tym samym, jak najbardziej uprawnione było oparcie przez organy inspekcji farmaceutycznej swego rozstrzygnięcia na ustaleniach dotyczących nieusunięcia przez skarżącą wytkniętych jej uprzednio naruszeń art. 88 ust. 5 pkt 1 i art. 96 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki.

Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 5 pkt 1 u.p.f. do zadań kierownika apteki należy organizacja pracy w aptece, polegająca między innymi na przyjmowaniu, wydawaniu, przechowywaniu i identyfikacji produktów leczniczych i wyrobów medycznych, prawidłowym sporządzaniu leków recepturowych i leków aptecznych oraz udzielaniu informacji o lekach. Z kolei w myśl § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w apteka prowadzi w szczególności dokumentację: 1) zakupu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami; 2) sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami. Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia "kontrola przyjmowanych do apteki produktów leczniczych i wyrobów medycznych przeprowadzana jest przez osoby, o których mowa w art. 90 ustawy, i obejmuje: sprawdzenie, czy stan faktyczny dostarczonych produktów leczniczych i wyrobów medycznych jest zgodny z informacjami zawartymi w dokumencie przewozu lub dokumentacji zakupu produktu leczniczego i wyrobu medycznego, obejmującymi w szczególności: nazwę produktu leczniczego lub wyrobu medycznego, postać farmaceutyczną, dawkę lub stężenie oraz wielkość opakowania jednostkowego, numer serii i termin ważności, kraj i nazwę wytwórcy, jeżeli jest ona zawarta w dokumencie przewozu lub dokumentacji zakupu, ilość opakowań, datę dostawy. Z kolei w myśl art. 96 ust. 1 u.p.f. produkty lecznicze, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medyczne są wydawane z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych na podstawie recepty, bez recepty, na podstawie zapotrzebowania podmiotu wykonującego działalność leczniczą, zwanego dalej "zapotrzebowaniem".

Naruszenie powyższych przepisów, jak już wyżej wskazano, legło u podstaw wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., nakazującej usunięcie wspomnianych powyżej uchybień, podczas, gdy w wyniku ponownej kontroli apteki przeprowadzonej w 2017 roku także stwierdzono:

- dokonywanie przez stronę w systemie komputerowym apteki aktualizacji kart zakupów produktów leczniczych, bez dokumentów źródłowych, co do szeregu produktów leczniczych (enumeratywnie wymienionych w decyzjach organów obu instancji),

- rozbieżności pomiędzy datą ważności i numerem serii, widniejącymi na fakturze VAT zakupu i wprowadzonymi do systemu komputerowego apteki a datą ważności i numerem serii znajdującymi się na opakowaniu (odnośnie produktu leczniczego Zyrtec),

- ilości produktu leczniczego [...] wprowadzonej do systemu komputerowego apteki wynoszącą 9 513 opakowań, a ilością faktycznie zakupioną w hurtowni farmaceutycznej, wynoszącą według faktury VAT zakupu 5 opakowań.

- wydawanie z apteki produktów leczniczych o kategorii dostępności "Rp" bez wymaganej recepty lekarskiej (produkt leczniczy [...] [...] szczep, przeciwko grypie).

W istocie strona nie podważyła przy tym prawidłowości ustaleń organów w powyższym zakresie, odwołując się przede wszystkim do wyjaśnień złożonych przez nią w toku postępowania (pismo z dnia 2 stycznia 2018 roku). Wyjaśnienia te jednakże odwołują się bądź do incydentalnego charakteru poszczególnych naruszeń (pojedyncze, wyjątkowe przypadki, które wynikały np. ze zniszczenia czy kradzieży), bądź do powszechności pewnych działań na rynku obrotu aptecznego (typu sprzedaż szczepionek przeciwko grypie bez recepty), bądź domniemania błędnych zapisów w systemach (rozbieżności co do ilości wprowadzonego do obrotu produktu leczniczego [...]). Jednakże, co należy podkreślić, same ustalenia organów, odnośnie wskazanych w protokole kontroli z 2017 roku naruszeń, w ocenie Sądu są prawidłowe. Nie sposób także zarzucić organom, aby, działając w ramach przyznanego im przez ustawodawcę uznania administracyjnego, dokonując oceny tych naruszeń przez pryzmat art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f. i art. 120 ust. 1 pkt 2 u.p.f., przekroczyły te granice. Ewidentnie bowiem naruszenia stwierdzone w toku kontroli Apteki, która miała miejsce w dniach od 16 do 20 października 2017 r., odpowiadają swoim charakterem uchybieniom wskazanym przez organ pierwszej instancji w punktach 1, 2 i 6 decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Oznacza to, że strona nie zastosowała się do nakazu usunięcia tych uchybień.

W ocenie Sądu nie sposób także zgodzić się z zarzutami skargi, że powoływanie się przez organy inspekcji farmaceutycznej na decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., która wzywała do natychmiastowego usunięcia uchybień, nie może stanowić przesłanki do zastosowania art. 103 ust. 2 pkt 1 prawa farmaceutycznego, ze względu na brak jednoznacznego określenia terminu do usunięcia naruszeń. Istotnie organ I instancji w ww. decyzji nakazowej posłużył się określeniem terminu usunięcia uchybień poprzez zwrot "w trybie natychmiastowym", pouczając, że zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 1 u.p.f. "nie usunięcie uchybień wymienionych w decyzji we wskazanym terminie może stanowić podstawę wszczęcia procedury administracyjnej w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej". Użycie bowiem sformułowania ,,w trybie natychmiastowym" oznacza, w ocenie Sądu, że do usunięcia naruszeń ma dojść niezwłocznie. Co prawda termin wskazany w decyzji jest niedookreślony, jednak oznacza on "od razu, szybko, momentalnie, prędko, bezzwłocznie, bezpośrednio po czymś". Uwzględnić należy przy tym charakter wytkniętych skarżącej w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., naruszeń, gdyż ich usunięcie nie wymagało bynajmniej wykonania żadnych skomplikowanych czynności a jedynie miało polegać na respektowaniu obowiązującego prawa i możliwe było tak naprawdę od dnia doręczenia decyzji. Co więcej, strona nie zaskarżyła decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., co oznacza, że zarówno charakter uchybień, jak i termin do ich usunięcia nie budził jej wątpliwości. Nie sposób przy tym powoływać się na niedookreślony termin wyznaczony spółce do usunięcia naruszeń wykazanych w decyzji z grudnia 2014 roku, ujęty jako "natychmiastowy", w sytuacji, w której występowanie tożsamych naruszeń w prowadzonej przez spółkę Aptece stwierdzono nadal po upływie niemalże trzech lat.

Reasumując, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.