Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 674/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 lit. c, art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 59 par. 1 pkt 2, art. 6.
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Protokolant Jarosław Lubryczyński, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 991/11 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 991/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA"), oddalił skargę A. P. (dalej: "skarżąca") postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 7 kwietnia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), określanej dalej, jako "p.p.s.a".

Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyżej przywołanym wyroku wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 8 października 2009 r. wystawionego przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w celu dochodzenia należności wynikających z zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Egzekucję administracyjną wszczęto dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku B. zawiadomieniem z dnia 8 października 2009 r. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpiła zmiana właściwości miejscowej - Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. przekazał akta przedmiotowej sprawy, do Naczelnika Urzędu Skarbowego K., jako organu właściwego do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. skarżąca złożyła wniosek w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie opisanego tytułu wykonawczego. Jako przesłankę prawną umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazano przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.), tj. wygaśnięcie obowiązku podatkowego na skutek przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Podniesiono, że w myśl art. 45 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. przypadał na dzień 30 kwietnia 2004 r. Zatem zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. przedawniło się, gdyż z dniem 31 grudnia 2009 r. upłynął 5 letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity – Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 20 ze zm., dalej o.p.) Pismem z dnia 27 lipca 2010 r. organ egzekucyjny, zwrócił się do wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o ustosunkowanie się do zarzutów zawartych we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi wierzyciel pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r. odmówił uznania postawionych zarzutów. Uwzględniając stanowisko wierzyciela, postanowieniem z dnia 23 września 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na postawie wskazanego tytułu wykonawczego wobec skarżącej. Skarżąca nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem zaskarżyła je w drodze zażalenia, w którym podtrzymała swoje argumenty z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wobec wyroku WSA z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. akt. I SA/Kr 418/10, mocą którego uchylono decyzję Dyrektora IS z dnia 20 stycznia 2010r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 21 sierpnia 2009 r. nr [...] na podstawie której został wystawiony opisany we wstępie tytuł wykonawczy z dnia 8 października 2009r. nr [...] - pismem z dnia 4 listopada 2010 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z wnioskiem o wycofanie przedmiotowego tytułu wykonawczego. W konsekwencji, Naczelnik Urzędu Skarbowego K. postanowieniem z dnia 5 listopada 2010r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. prowadzone na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego. Równocześnie, Dyrektor IS mając na uwadze, iż postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego, który został wycofany - a postępowanie egzekucyjne prowadzone na jego podstawie zostało umorzone postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. uznał zażalenie zobowiązanej z dnia 4 października 2010 r. za bezprzedmiotowe. To rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone. Skarżąca złożyła jednak zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 5 listopada 2010 r., w którym nie kwestionując istoty rozstrzygnięcia, wniosła o zmianę podstawy prawnej postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. na art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 tej ustawy. Wskutek tego zażalenia - Dyrektor IS postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że organ egzekucyjny błędnie przytoczył podstawę prawną umorzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. po ponownym przeprowadzeniu postępowania postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. umorzył postępowanie egzekucyjne w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu – w omawianej sprawie zachodzi przesłanka nieistnienia zobowiązania podatkowego w wysokości określonej uchylonymi decyzjami. W razie uchylenia w całości decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, brak jest możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o dotychczasowy tytuł wykonawczy. Egzekwowany obowiązek przestaje wówczas istnieć, a wobec tego zachodzi konieczność wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca po raz kolejny zażądała zmiany uzasadnienia postanowienia, w ten sposób, aby uzasadnienie postanowienia, odnosiło się do wszystkich twierdzeń strony, co do przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nie tylko jednej z nich, tj. wygaśnięcia zobowiązania poprzez uchylenie decyzji będącej podstawą egzekucji administracyjnej, lecz przede wszystkim w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. W skardze skierowanej do WSA skarżąca zarzuciła organowi niewłaściwe zastosowanie m.in. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W piśmie uzupełniającym wniesioną skargę pełnomocnik zwrócił uwagę, że podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowił art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a więc jedna z obligatoryjnych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zaś przesłanka fakultatywna, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – kierowana do samego wierzyciela. Dodatkowo, w świetle art. 59 § 3 u.pe.a. postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Oznacza to, że sam ustawodawca dopuszcza możliwość prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w którym rozpatrywane są przesłanki tego umorzenia zgłoszone zarówno przez wierzyciela, jak i zobowiązanego, albowiem użycie przez ustawodawcę słowa "lub" nie wyklucza takiej możliwości. Ograniczenie się do rozpatrzenia przesłanek wskazanych przez wierzyciela z pominięciem tych zgłoszonych przez zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego doprowadziło do naruszenia przepisów wskazanych w punkcie pierwszym skargi. W odpowiedziach na skargi Dyrektor IS podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, z powodu wygaśnięcia obowiązku, odbyło się "na wniosek wierzyciela" tzn. na skutek informacji przekazanej przez wierzyciela o wycofaniu tytułów wykonawczych - a więc w tym postępowaniu organ pierwszej instancji nie mógł uwzględniać wniosków zobowiązanej, bowiem nie było to postępowanie prowadzone na wniosek strony. Ponownie stwierdzono, że jako podstawę prawną umorzenia postępowania egzekucyjnego należało zastosować art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż w sprawie zaszła przesłanka nieistnienia zobowiązania podatkowego w wysokości określonej uchylonymi decyzjami. WSA przystępując do rozpoznania sprawy, na wstępie przypomniał, że przedmiotem sporu było stwierdzenie czy organ egzekucyjny a następnie Dyrektor IS prawidłowo przyjęli za podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., czy też – jak zarzucała skarżąca – postępowanie winno zostać umorzone w oparciu o ten przepis stosowany w związku z art. 59 § 1 pkt 7 tej ustawy, po stwierdzeniu, że prowadzenie egzekucji było niedopuszczalne z uwagi na zaistniałe przedawnienie, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ, nieprawidłowe doręczenie tytułu wykonawczego oraz brak skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego. Zastosowany przez organ egzekucyjny przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wymienia cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej: brak wymagalności obowiązku, jego umorzenie, wygaśnięcie z innego powodu, a także nieistnienie. WSA wskazał, że w badanej sprawie bezspornym było, iż decyzja Dyrektora IS z dnia 20 stycznia 2010 r. wydana w przedmiocie określenia skarżącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. wraz z decyzją organu podatkowego I instancji, stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego została w postępowaniu sądowo-administracyjnym uchylona (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 418/10). W ocenie WSA, gdy w toku postępowania egzekucyjnego wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję, z której wynikała dochodzona należność, postępowanie egzekucyjne wszczęte w oparciu o ten konkretny tytuł wykonawczy nie mogło więc być dalej prowadzone i powinno podlegać umorzeniu, gdyż zaistniała jedna z przyczyn obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazanych w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W ocenie WSA jeżeli decyzja stanowiąca podstawę prawną egzekwowanego obowiązku zostaje uchylona, wystawiony na jej podstawie tytuł wykonawczy nie może już stanowić podstawy wszczęcia egzekucji administracyjnej ze względu na brak podstawy prawnej obowiązku. Jeżeli decyzja ta została uchylona po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, ale przed jego zakończeniem, czy to wynikającym z wyegzekwowania obowiązku, czy to z umorzenia postępowania egzekucyjnego – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – egzekucja ta nie może być kontynuowana, ponieważ określony nią obowiązek przestał istnieć.

Postanowienie z dnia 7 kwietnia 2011r. nie naruszało więc prawa w zakresie wskazywanej w jego uzasadnieniu podstawy prawnej umorzenia. W ocenie WSA , obligatoryjna przesłanka umorzenia postępowania winna być uwzględniona w każdym czasie i bez względu na to w jakim postępowaniu (wszczętym na wniosek czy z urzędu) została stwierdzona powodować winna umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zasadę tą należy jednak rozumieć w ten sposób, iż niedopuszczalna jest odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę wskazywaną we wniosku strony w sytuacji gdy zachodzi inna przesłanka dokonania tej czynności proceduralnej, którą organ winien uwzględnić z urzędu. Wynika to bezpośrednio z treści powołanego wyżej art. 59 § 1 u.p.e.a. określającego obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania, a więc takie, które organ winien brać pod uwagę z urzędu, w każdym czasie. W niniejszej sprawie za prawidłowe jednak uznał WSA działanie organu, który dysponując wnioskiem wierzyciela w przedmiocie "wycofania tytułów egzekucyjnych" oraz wiedzą o uchyleniu decyzji podatkowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., uznał, iż dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego, już choćby tylko dla zbadania zasadności wskazywanych przez zobowiązaną przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego jest bezprzedmiotowe. W sytuacji gdy wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję, która kreowała podlegający egzekucji administracyjnej obowiązek, była źródłem i podstawową, konstytutywną przesłanką jego istnienia, przestał istnieć obowiązek nadający się do wykonania poprzez przymus administracyjny w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W takiej sytuacji to postępowanie nie mogło się już toczyć, brak było podstaw do jego dalszego trwania i badania ewentualnych przesłanek jego wadliwości, skoro odpadła pierwotna przesłanka umożliwiająca w ogóle prowadzenie postępowania egzekucyjnego w postaci istnienia tytułu wykonawczego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazujących na nierozpatrzenie innych, wskazywanych przez nią przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zarzutu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. WSA wskazał, iż do rozstrzygania kwestii przedawnienia nie jest powołany organ egzekucyjny lecz organu podatkowy, prowadzący postępowanie podatkowe. Co więcej, przedawnienie zobowiązania podatkowego uwzględniane jest przez ten organ z urzędu, co nie oznacza, iż podatnik nie może w tym zakresie zgłaszać stosownych wniosków w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Fakt więc nierozpatrzenia w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu przedawnienia podnoszonego w związku z wnioskowaniem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, nie zamyka więc drogi skarżącej do rozpatrzenia tej kwestii przez organ do tego powołany i upoważniony Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., WSA skargę oddalił.

Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA, skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) zarzuciła WSA:

I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i art. 59 § 4 u.p.e.a., oraz w związku z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. dalej "k.p.a."), poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo oczywistego naruszenia przez Dyrektora IS wyżej wymienionego przepisu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, polegającym na nieuprawnionym przyjęciu, iż zgłoszone przez stronę w toku postępowania egzekucyjnego w administracji przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej oceny organu egzekucyjnego, w sytuacji, gdy organ egzekucyjny dokonuje umorzenia postępowania, na skutek uchylenia decyzji podatkowych będących podstawą egzekucji administracyjnej; wskazane naruszenie przepisów postępowania, nie tylko mogło, lecz miało wpływ na wynik sprawy.

II. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 1a pkt 7, art. 59 § 1 pkt 2 i art. 59 § 3 u.p.e.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie przez WSA, iż organ egzekucyjny, nie posiada ustawowych kompetencji do merytorycznej oceny, w toku postępowania, w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego przez wzgląd na wygaśnięcie obowiązku ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego; wskazane naruszenie przepisów postępowania, nie tylko mogło, lecz miało wpływ na wynik sprawy;

III. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeniu art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., oraz w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędne i nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy, przedstawienie stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Wobec powyższego wnoszono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dyrektor IS nie skorzystał z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdza się, aby zaistniały przesłanki dające podstawę do unieważnienia zaskarżonego wyroku. Oznacza to związanie sądu odwoławczego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje zarzuty skargi kasacyjnej. Przede wszystkim za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.ps.a., oraz w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędne i nie znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy, przedstawienie stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Stosownie do treści przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA spełnia powyższe wymogi. Wbrew zarzutom autora skargi kasacyjnej, WSA szczegółowo przedstawił stan sprawy, ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i podał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. WSA w szczególności odniósł się do faktycznych przesłanek i stanowiska organu zamieszczonego w wydanych postanowieniach, skutkujących umorzeniem postępowania egzekucyjnego w sprawie.

Za nieusprawiedliwione należy także uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i art. 59 § 4 u.p.e.a., oraz w związku z art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności podkreślenia wymaga stwierdzenie, że ustawodawca dał możliwość uwzględnienia skargi przez WSA, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu nie wykazał w jakim zakresie sugerowane naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Nie wykazał również naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., w związku z art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Jednocześnie należy zauważyć, że w doktrynie prawa wskazuje się, że "inicjatywa wierzyciela w umorzeniu postępowania egzekucyjnego, jest w pewnym sensie odejściem od zasady prawnego obowiązku prowadzenia egzekucji przez wierzyciela (art. 6 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny jest związany żądaniem wierzyciela umorzenia egzekucji i nie jest uprawniony do działania z urzędu i badania, czy i która z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. zachodzi" (zob. P. Pietrasz, (w:) D. R. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz LEX do art. 59, Warszawa 2010.). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że takie działanie z urzędu praktycznie uprawnione jest tylko w przypadku, gdy żądanie umorzenia egzekucji pochodzi od zobowiązanego (wyrok NSA w Szczecinie z dnia 12 maja 1999 r., SA/Sz 2413/97, LEX nr 36926).

Mając na uwadze powyższe wywody, za nieznajdujące uzasadnienia należy uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., w związku z art. 1a pkt 7, art. 59 § 1 pkt 2 i art. 59 § 3 u.p.e.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie przez WSA, iż organ egzekucyjny, nie posiada ustawowych kompetencji do merytorycznej oceny, w toku postępowania, w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego przez wzgląd na wygaśnięcie obowiązku ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.