Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 727/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 34 , art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 4
journal: Dz.U. 1998 nr 126 poz 839
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz E. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania E.K. od decyzji Starosty z [...] zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że T. W. wniósł o wydanie decyzji

o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego wyposażonego w instalację elektryczną zalicznikową z budynku mieszkalnego. Organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, a następnie wydał decyzję z [...], którą zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę obejmujące budowę budynku gospodarczego, wolnostojącego, parterowego, bez podpiwniczenia z dachem dwuspadowym, wyposażonego w instalację elektryczną, zasilanego z wewnętrznej instalacji elektrycznej z istniejącego budynku mieszkalnego, na działce przy ul. K.

w S. Przeznaczenie budynku to funkcja gospodarcza - budynek posiada wymiary 5,49m x 5,49m, wysokości 2,99m w kalenicy, ułożonej prostopadle do ulicy. Parametry techniczne budynku: powierzchnia użytkowa - 30,15m2, powierzchnia zabudowy - 21,10m2, kubatura - 85,00m3. W decyzji podano, że obszar oddziaływania obiektu, obejmuje nieruchomości oznaczone numerami: 486, 482, 1361.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji organ odwoławczy podniósł, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla SALVE REGINA w Sandomierzu, przyjęty uchwałą nr XXVII/288/2013 Rady Miasta Sandomierza z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu osiedla "SALVE REGINA" wraz z terenami przyległymi na obszarze miasta Sandomierza, ogłoszoną w Dz. Urzęd. Województwa Świętokrzyskiego z dnia 3 lipca 2013 r., poz. 2646, zmienioną uchwałą nr XXVIII/302/2013 Rady Miasta Sandomierza z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXVII/288/2013 Rady Miasta Sandomierza

z dnia 27 marca 2013 r. ogłoszoną w Dz. Urzęd. Województwa Świętokrzyskiego

z dnia 3 lipca 2013 r. poz. 2649.

Zgodnie z ww. planem działka inwestora położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem "7MNi" o przeznaczeniu: tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do zachowania, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy i uzupełnienia poprzez budowę nowych budynków z dopuszczeniem usług nieuciążliwych - MNi. Zgodnie z § 11 ust. 5 planu miejscowego na terenach zabudowy jednorodzinnej MNi, MN oraz MNs obowiązuje prawo budowy w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 3m, ale nie mniejszej niż 1,5m od granicy z sąsiadem dla sytuacji oznaczonych graficznie na rysunku planu lub:

1. budynku mieszkalnego - jeśli budynek mieszkalny sąsiada znajduje się w granicy działki i spełnia warunki określone w prawie budowlanym dla zabudowy w granicy lub szerokość działki uniemożliwia realizację budynku o szerokości 7m

2. budynku gospodarczego i garażu - jeśli budynek gospodarczy sąsiada znajduje się w granicy działki i spełnia warunki określone w prawie budowlanym dla zabudowy

w granicy lub szerokość działki uniemożliwia budowę budynku o szerokości 4m. Przepisy Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio jako nadrzędne.

Natomiast zgodnie z § 12 ust 1 pkt 1 planu, o ile ustalenia szczegółowe nie określają innego wskaźnika intensywności zabudowy, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 7 określa się:

1) dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, MNs oraz MNi do 0,5.

W celu ochrony środowiska na obszarze objętym planem zgodnie z § 6 tego planu ustalono: ust. 7. Na terenach - MNi, MN oraz MNs dopuszcza się lokalizację usług "nieuciążliwych" czyli przedsięwzięć nie wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, które nie są wymieniane w przepisach odrębnych

w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem: usług produkcyjnych, baz, magazynów hurtowych, usług samochodowych, stolarskich i ślusarskich, rzeźni, przetwórni, składowisk surowców wtórnych, dyskotek; ust. 8. W zakresie ochrony warunków aerosanitarnych miasta - obowiązek ochrony obszaru przed nadmiernym zainwestowaniem - plan dopuszcza wprowadzenie zabudowy ekstensywnej z obowiązkiem utrzymania terenów biologicznie czynnych w stosunku do terenów inwestycji w granicach nie mniej niż 50% dla zabudowy mieszkaniowej i 25% dla zabudowy usługowej i produkcyjnej. Definicję terenu biologicznie czynnego należy przyjąć zgodnie z przepisami odrębnymi obowiązującymi w dniu uchwalenia planu, zaś pow. terenu inwestycji

w granicach terenu dopuszczonego do zabudowy na rysunku planu w ramach działki gruntu z wyłączeniem części działki gruntu położonej na terenach oznaczonych symbolem – RPS.

Nieprzekraczalne linie zabudowy kubaturowej zgodnie z § 13 ust 6 planu miejscowego, o ile ustalenia szczegółowe nie określają inaczej, minimalne odległości zabudowy mierzone od krawędzi jezdni określa się następująco:

od ul. Krakowskiej.

- dla obiektów usługowych minimum 40m (minimum 50m od stopy wału przeciwpowodziowego) zgodnie z rysunkiem planu - przy zastosowaniu pasa izolacyjnego z zielenią,

- dla istniejących siedlisk od strony ul. Krakowskiej - 20m,

2. od ulic dojazdowych oraz dróg wewnętrznych w obszarach zabudowy już istniejącej MNi - 6m, w obszarach zabudowy projektowanej MN - 8m,

3. Od ciągów pieszojezdnych publicznych - 4m,

Dla zabudowy istniejącej zbliżonej do dróg publicznych na odległość mniejszą niż określona w punktach 1, 2, 3 - rozbudowa nie może przekroczyć istniejącej linii zabudowy. Dopuszcza się indywidualne odstępstwo w tym zakresie zgodnie

z przepisami odrębnymi.

Natomiast zgodnie z § 8 ust. 1 planu miejscowego, warunkiem realizacji inwestycji na obszarach projektowanej zabudowy kubaturowej oraz dróg i infrastruktury technicznej ze względu na trudne warunki gruntowe jest:

1.wyprzedzające, dokładne rozpoznanie warunków geologicznych i hydrogeologicznych oraz możliwości ich zmian pod wpływem czynników zewnętrznych,

2. dokładne wyznaczenie fizyczno mechanicznych parametrów gruntu,

3. zastosowanie odpowiednich metod obliczeniowych stateczności zboczy i skarp,

4. zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń, w tym w szczególności odprowadzenia wód powierzchniowych i szczelności kanalizacji,

5. analizowanie lokalizacji obiektów liniowych przecinających drogi naturalnego spływu wód powierzchniowych i płytkiego krążenia.

Przepis § 8. ust. 2 planu stanowi, że prace budowlane w zakresie prac ziemnych i fundamentowanie obiektów należy prowadzić przy zachowaniu następujących zasad:

1. szybkie zamykanie wykopów budowlanych by nie dopuścić do upłynniania gruntów w dnie wykopów,

2. nie naruszania zasklepiających zsuwów mas ziemnych, nie podcinania skarp

z narażeniem utraty stabilności zboczy, analizowanie lokalizacji obiektów liniowych przecinających drogi naturalnego spływu wód powierzchniowych i płytkiego krążenia.

Zgodnie z § 8 ust. 3 planu, dopuszcza się zmianę usytuowania obiektu w stosunku do określonego w rys. planu usytuowania orientacyjnego, w granicach terenu przeznaczonego do zabudowy w ramach działki budowlanej, jeśli wynika to

z oczywistych uwarunkowań geotechnicznych stwierdzonych w badaniach szczegółowych.

Wojewoda podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera informację, że została sprawdzona zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, projekt budowlany i w tym projekt zagospodarowania działki spełnia wymogi planu i jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Analizując zgromadzony materiał dowodowy, w tym projekt budowlany pod kątem zgodności z art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 Prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, co następuje:

1. Analiza warunków wynikających z planu miejscowego:

Projektowany budynek gospodarczy stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i jest usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych

w odległości 1,9m od granicy niezabudowanej działki Nr 482 - własność odwołującej (odległość większa niż 1,5m).

Wskaźnik intensywności zabudowy wynikający z bilansu terenu jest mniejszy od 0,5.

Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynikający z bilansu terenu nie jest mniejszy niż 50%.

Budynek gospodarczy został usytuowany w odległości 21,4m od granicy północnej (frontu) i jednocześnie nie przekracza linii zabudowy istniejących budynków mieszkalnych na sąsiednich działkach.

Projekt budowlany zawiera analizę warunków gruntowych posadowienia, z której wynika, że nacisk na grunt pod ścianą jest mniejszy od oporu obliczeniowego, co stanowi, że nośność gruntu będzie zachowana.

Zdaniem Wojewody, powyższe oznacza, że spełnione zostały wymogi zawarte w § 11 ust. 5, § 12 ust. 1, § 12, § 6 ust. 7 i 8, § 13 ust. 6 i § 8 obowiązującego planu miejscowego.

2. Analiza zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno- budowlanymi:

Projekt zagospodarowania działki został opracowany na kopii mapy do celów projektowych, uaktualnionej przez uprawnionego geodetę, przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej

i zaewidencjonowanej pod nr [...]. Mapa ta jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133).

Działka inwestora od strony zachodniej graniczy z działką Nr [...], od północnej z pasem drogowym ul. K., od strony wschodniej z zabudowaną działką Nr [...], od strony południowej z niezabudowanym terenem oznaczonym w planie miejscowym symbolem "1RPs" o funkcji upraw sadowniczych i ogrodnictwa.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60, 271-273 dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5m i wysokości mniejszej niż 3,0m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Zaprojektowany budynek gospodarczy

o wymiarach 5,49m x 5,49m i wysokości 2,99m powyżej poziomu terenu został usytuowany odpowiednio w odległości 1,90m od granicy zachodniej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, 21,4m od północnej, 12,20m od granicy wschodniej i 13,30m od ściany istniejącego budynku mieszkalnego na działce inwestora. Takie usytuowanie spełnia warunki zawarte w § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia.

Dalej organ odwoławczy podał, że projektowane okapy dachu wykraczające poza obrys ścian analizowanego budynku gospodarczego na 40cm nie powodują zmniejszenia usytuowania tych elementów od granic działek sąsiednich na odległość mniejszą niż 1,5m, przez co spełniony jest § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Projekt budowlany przewiduje budowę projektowanego budynku gospodarczego w technologii tradycyjnej o konstrukcji murowanej. Ściany zewnętrzne murowane trójwarstwowe o łącznej grubości 45cm (konstrukcja 25cm - cegła, izolacja 10cm - styropian i ściana osłonowa 10cm - okładzina kamienna). Konstrukcję dachu stanowi tradycyjna więźba drewniana, dach dwuspadowy

o spadku 8° z pokryciem w postaci gontu bitumicznego. Zgodnie z projektem budowlanym analizowany budynek jednokondygnacyjny z uwagi na przeznaczenie

i sposób użytkowania zakwalifikowano do kategorii PM i przyporządkowano klasę odporności "E" dla której to klasy nie stawia się wymagań w zakresie odporności pożarowej. Konstrukcja budynku spełnia wymogi odnośnie usytuowania budynków

z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.

Działka inwestora posiada zapewnioną komunikację poprzez istniejący ciąg pieszo jezdny, przez co spełniony został warunek wynikający z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Na działce znajduje się miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, przez co spełniony jest § 22 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Odprowadzenie wody deszczowej z połaci dachu przedmiotowego budynku gospodarczego zaprojektowano ściekiem drogowym na teren działki własnej inwestora w stronę wschodnią celem uniemożliwienia podmywania i dla zachowania stateczności skarpy w granicy zachodniej działki.

Projekt budowlany jest, zdaniem organu, kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się, aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy Prawo budowlane. Dodał, że w trakcie postępowania administracyjnego organ I instancji zgromadził wszystkie dokumenty niezbędne do zatwierdzenia tego projektu budowlanego oraz do wydania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podał, że jak wynika

z uzasadnienia decyzji organu I instancji i jego decyzji, usytuowanie budynku

w odległości 1,9m od granicy z niezabudowaną działką E.K. jest zgodne

z przepisami techniczno-budowlanymi, a prace budowlane związane z wykopami pod fundamenty tego budynku, prowadzone zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 planu miejscowego nie spowodują zagrożenia i destabilizacji skarpy. Projektant inwestycji legitymujący się stosownymi uprawnieniami budowlanymi zamieścił w projekcie budowlanym oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą kwestionować takiego oświadczenia. Ponadto roboty budowlane winny być prowadzone pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Odwołanie od decyzji jest rozpatrywane w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany i organ nie widzi potrzeby przeprowadzenia wizji lokalnej terenu.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję E.K. , domagając się jej uchylenia, zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania polegające na:

1. naruszeniu art. 7, 77 i 80 kpa poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności:

a. brak odniesienia się do dowodów w postaci zdjęć przedstawiających faktyczne osuwanie się skarpy, co stało w sprzeczności z analizą warunków gruntowych posadowienia złożonych do wniosku o pozwolenie na budowę,

b. oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie oględzin miejsca planowanej inwestycji, pomimo iż dowody w postaci zdjęć uzasadniały takie oględziny,

c. nieuzasadnione i wbrew dowodom, przypisanie mocy dowodowej analizie warunków gruntowych posadowienia opracowanej przez A. W, pomimo, iż była ona sporządzona tzw. "metodą C", tj. metodą nie wymagającą wizji lokalnej i weryfikacji nieruchomości, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia

w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, co skutkowało uznaniem, że nie istnieje realne zagrożenie katastrofą budowlaną w postaci osuwu gruntu, a decyzje obu instancji są zgodne z przepisami prawa.

2. naruszeniu art. 107 § 3 kpa - poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji, tj. brak wyjaśnienia przez organ z jakich przyczyn jednym dowodom przyznał wiarygodność a innym jej odmówił.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:

1. naruszeniu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez:

błędne uznanie prawidłowości projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo że plan wymaga "wyprzedzającego, dokładnego rozpoznania warunków geologicznych i hydrogeologicznych, oraz możliwości ich zmian pod wpływem warunków zewnętrznych" (§ 8 pkt. 1 planu), podczas gdy analiza warunków gruntowych posadowienia potwierdzająca te warunki powinna była uwzględnić wnioski z wizji lokalnej i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia, mimo iż istniały podstawy do stwierdzenia, że istnieje realne zagrożenie destabilizacji skarpy.

2. naruszeniu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 8 planu poprzez: błędne uznanie prawidłowości projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo że plan wymaga zachowania na działce co najmniej 50% powierzchni biologicznie czynnej, podczas gdy w rzeczywistości warunek ten nie będzie spełniony po realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia, mimo iż istniały podstawy do stwierdzenia, że obszar powierzchni biologicznie czynnej nie będzie odpowiadał wymogom planu.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zapis w "Uchwale nr XXVII/288/2013 Rady Miasta Sandomierza" z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu osiedla "SALVE REGINA (...) wraz z terenami przyległymi na obszarze miasta Sandomierza. Dział II rozdział 1 § 7 pkt 8 stanowi: "W zakresie ochrony warunków aerosanitarnych miasta - obowiązek ochrony obszaru przed nadmiernym zainwestowaniem - plan dopuszcza wprowadzenie zabudowy ekstensywnej z obowiązkiem utrzymania terenów biologicznie czynnych w stosunku do terenów inwestycji w granicach nie mniej niż 50% dla zabudowy mieszkaniowej. Tymczasem stan faktyczny jest taki, że zdecydowana większość (ok. 70-80%) terenu działki inwestora od bramy wjazdowej do domu jest wyłożona kamieniem/brukiem, nie jest więc spełniony warunek utrzymania terenów biologicznie czynnych na poziomie nie niniejszym niż 50%, co wykazałaby wizja lokalna lub oględziny przed sporządzeniem projektu budynku gospodarczego. Stanowi o tym dokument w postaci wydruku internetowego mapy satelitarnej z zaznaczonym obszarem działki inwestora.

Dalej autorka skargi podała, że w projekcie budowlanym dla budynku gospodarczego dział VIII Odprowadzenie Wód deszczowych jest zapis, że wody z połaci dachu mają być odprowadzone ściekiem drogowym na teren biologicznie czynny we wschodniej części działki. Faktycznie spełnienie tego warunku jest niemożliwe, ponieważ teren działki opada delikatnie w kierunku zachodnim (tj. jej działki położonej poniżej), teren przed domem jest w ok. 80 % wyłożony kamieniem/brukiem, a niewybrukowany pas działki od strony wschodniej, na którą zgodnie z założeniami projektu powinna zostać odprowadzona woda z budynku gospodarczego, jest podniesiony na wysokość powyżej 0,5m i obsadzony klombem, więc niemożliwe jest spełnienie warunku zapisanego w projekcie.

Skarżąca podniosła, że zapis w "Uchwale nr XXVII/288/2013 Rady Miasta Sandomierza" z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu osiedla SALVE REGINA (...) wraz

z terenami przyległymi na obszarze miasta Sandomierza. Dział II rozdział 1 § 8.1 stanowi, że: "Warunkiem realizacji inwestycji na obszarach projektowanej zabudowy kubaturowej oraz dróg i infrastruktury technicznej ze względu na trudne warunki gruntowe jest:

1. wyprzedzające, dokładne rozpoznanie warunków geologicznych i hydrogeologicznych oraz możliwości ich zmian pod wpływem czynników zewnętrznych,

2. dokładne wyznaczenie fizyczno mechanicznych parametrów gruntu,

3. zastosowanie odpowiednich metod obliczeniowych stateczności zboczy i skarp,

4. zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń, w tym w szczególności odprowadzenia wód powierzchniowych i szczelności kanalizacji,

5. analizowanie lokalizacji obiektów liniowych przecinających drogi naturalnego spływu wód powierzchniowych płytkiego krążenia".

Tymczasem zgodnie z dokumentacją techniczną, w analizie warunków gruntowych posadowienia w części dotyczącej obciążenia całkowitego, w pkt. 4 jest zapis, że parametry gruntu określono metodą "C" tzn., na podstawie wiedzy teoretycznej i praktycznych doświadczeń z budownictwa na terenie miasta Sandomierza. Nie ma żadnej informacji o sprawdzeniu nośności gruntów w tym konkretnym miejscu przez geologa i dokładnym wyznaczeniu fizyczno- mechanicznych parametrów gruntu przy zastosowaniu odpowiednich metod obliczeniowych stateczności zboczy i skarp.

"Metoda C" polega na przyjęciu wartości parametrów określonych na podstawie praktycznych doświadczeń na innych podobnych terenach, uzyskanych dla gruntów o podobnych właściwościach i zbliżonych nośnościach. W ocenie skarżącej zastosowanie "Metody C" wyklucza prawidłowe zastosowanie wymogów planu miejscowego polegających na "dokładnym rozpoznaniu warunków geologicznych i hydrogeologicznych oraz możliwości ich zmian pod wpływem czynników zewnętrznych". Tego typu rozpoznanie wymaga wizyty w terenie i bezpośredniego dokładnego zbadania. W ostatnich latach podczas opadów nawalnych wiele skarp na terenie miasta uległo obsunięciu, dlatego ocena stabilności skarpy nie może być robiona "na oko", bez zbadania spoistości gruntu w konkretnym terenie. Zresztą, fakt iż teren będący przedmiotem postępowania jest niezwykle trudny potwierdza lektura samego planu zagospodarowania. Wynika z niego bowiem, że "Celem planu jest regulacja urbanistyczna bardzo trudnego terenu pod względem rzeźby i skomplikowanych uwarunkowań geotechnicznych. Z jednej strony bardzo atrakcyjny teren z panoramą na dolinę Wisły, korzystny mikroklimat, odsunięcie od ruchu miejskiego, urodzajna gleba, piękne sady - z drugiej strony trudna dostępność komunikacyjna, ograniczenia ze względu na duże spadki terenu, oraz możliwość zaistnienia procesów geodynamicznych (ruchów masowych) "

... "Plan ma na celu między innymi bardzo oszczędny sposób uzbrojenia terenu unikający naruszenia stateczności zboczy, szczególnie poprzez zmianę stosunków wodnych i naruszenia wykopami struktury zboczy lessowych. "

Na marginesie skarżąca dodała, że analiza nie była przeprowadzona przez geologa tylko przez mgr inż. budownictwa lądowego, który od ok. 10 lat jest emerytem (ur.1939 r.), i ma uprawnienia budowlane do sporządzania projektów budowlanych konstrukcyjnych (...) z wyjątkiem skomplikowanych instalacji.

Dalej wnosząca skargę zauważyła, że inwestor w swoich wyjaśnieniach co do jej zarzutów pisze, że wzdłuż granicy działek[...]i [...] wymurowane jest ogrodzenie odsunięte ok. 1m d granicy skarpy stanowiącej granice dziełek. Tymczasem

w Urzędzie Miasta 10 lipca 2015 r. dostała informację iż zgodnie

z mapami wybudowane ogrodzenie jest dokładnie na granicy działek. Spadek skarpy zaczyna się bezpośrednio przy ogrodzeniu.

Skarżąca stwierdziła, że z uwagi na to, iż wiele zapisów dokumentacji projektowej dotyczącej budynku gospodarczego na działce[...]i wyjaśnień inwestora (dotyczących budowy ogrodzenia, wyłożeniu ażurowymi płytami betonowymi drogi, budowy stacji TRAFO) nie odzwierciedla stanu faktycznego domniemuje, iż projekt został opracowany nierzetelnie, a jego zapisy nie odzwierciedlają stanu faktycznego lecz są dostosowane do obowiązujących przepisów.

Autorka skargi podkreśliła, że zasadność wydania decyzji nie wcześniej niż po przeprowadzeniu wizji lokalnej z udziałem osób niezaangażowanych w sprawę potwierdza natychmiastowa reakcja na złożone przeze nią odwołanie wraz

z dokumentacją zdjęciową potwierdzającą, iż skarpa, na której usytuowany ma być budynek gospodarczy jest czynnym osuwiskiem. W przeciągu 2 tygodni poprawiono kostkę wokół wybudowanej tuż obok stacji TRAFO, wzmocniono szalunek, wypełniono betonem wszelkie pęknięcia. Według oceny skarżącej po to, żeby

w przypadku przeprowadzenia wizji lokalnej nie było dowodu na to, że projektowana inwestycja może mieć negatywny wpływ na jej położoną bezpośrednio poniżej działkę.

Strona skarżąca także zwróciła uwagę, że jej działka położona poniżej ma charakter rekreacyjny, z możliwością wybudowania domku letniskowego. Na wysokości miejsca gdzie zaprojektowany jest budynek gospodarczy na działce 486, jest najszersza ok. 9m i tylko w tym miejscu może być w ten sposób wykorzystana. Wysokość skarpy (ok. 2m) oraz wysokość budynku (2,99m) znacząco wpłynie na zacienienie działki 482. Ponieważ jej działka jest przeznaczona do sprzedaży, taka inwestycja spowoduje znaczny spadek jej wartości. Dodatkowo istnieje ryzyko, że budowa budynku objętego pozwoleniem na budowę spowoduje dalszą degradację skarpy. Nie wstrzymanie wykonania decyzji może zatem doprowadzić do nieodwracalnych szkód, budowa może doprowadzić do destabilizacji skarpy

i częściowe jej obsunięcie na działkę nr 482 i wywołanie efektu domina tj. obsunięcie się części działki nr 482 na położoną poniżej ( ok. 6m) i w konsekwencji może to stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób poruszających się poniżej. Działka nr 482 położona jest poniżej działki 486- różnica poziomów miedzy działkami wynosi ok. 2m przy szerokości jej działki nieprzekraczającej 10m. W tej okolicy działki położone są tarasowo, miejscami różnica poziomów pomiędzy nimi wynosi kilka metrów,

a działka nr [...]położona jest na szczycie.

Kończąc skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego geologa na okoliczność analizy warunków gruntowych posadowienia budynku i jego wpływu na stabilność skarpy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik organu wskazał, że organ interpretując paragraf 11 ust. 5 planu uznał, że zapis "sytuacja oznaczona graficznie na rysunku planu", dotyczy całego terenu oznaczonego symbolem 7 MNi. Z uwagi na ostatnie zdanie paragrafu 11 ust. 5 pkt 2 planu organ uznał również, że nadrzędne znaczenie przy ocenie usytuowania projektowanego budynku względem granicy mają przepisy Prawa budowlanego, które w paragrafie 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszczają projektowaną lokalizację. Oceniając powierzchnie biologicznie czynną organ odniósł ją do całej działki inwestora, a nie tylko do jej części położonej na terenie oznaczonym symbolem 7 MNi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, częściowo z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 w/w ustawy).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce położonej na terenie objętym regulacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Salve Regina w Sandomierzu, zwanego dalej Planem miejscowym lub Planem. W związku z tym zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane. Zgodnie z art. 34 ust. 1 tej ustawy, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak dla terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy, zaś kwestia warunków zabudowy na takim terenie podlega ocenie organu wydającego pozwolenie na budowę w oparciu o normy ustalone w tym planie. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bowiem, właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść projektu budowlanego została określona w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, przy czym zakres i treść takiego projektu powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (art.34 ust. 2 Prawa budowlanego). Wśród składników projektu budowlanego wymienionych w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego znalazły się również, "w w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych" – art. 34 ust. 3 pkt 4). Co do zasady o potrzebie dołączenia do projektu budowlanego wspomnianych wyników i warunków powinien decydować projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu. Jak wynika przy tym z utrwalonej judykatury (por. uzasadnienie wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., II OSK 1740/11, LEX nr 1361604), dokumentacja geologiczno-inżynierska powinna być załączona do projektu budowlanego zwłaszcza w przypadku wysokiego stopnia skomplikowania konstrukcji projektowanego budynku przy jednoczesnym braku dostatecznych danych na temat struktury gruntu i stosunków wodnych na gruncie (W. Korzeniewski, Podstawy prawne i organizacja procesu inwestycyjno-budowlanego, Warszawa 2000, str. 131). Poza tym potrzeba ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia budynku musi być uzależniona od skomplikowania warunków gruntowych wynikających z ich zakwalifikowania do trzeciej lub ewentualnie drugiej kategorii geotechnicznej, o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839), dalej rozporządzenie ws. warunków geotechnicznych. Zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Warunki gruntowe w zależności od stopnia ich skomplikowania dzieli się na proste, złożone i skomplikowane, przy czym te ostatnie zachodzą w przypadku warstw gruntów objętych występowaniem niekorzystnych zjawisk geologicznych, zwłaszcza zjawisk i form krasowych, osuwiskowych, sufozyjnych, kurzawkowych, glacitektonicznych, gruntów ekspansywnych i zapadowych, na obszarach szkód górniczych, przy możliwych nieciągłych deformacjach górotworu, w obszarach dolin i delt rzek oraz na obszarach morskich (§ 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków geotechnicznych). Powoływane rozporządzenie odróżnia trzy kategorie geotechniczne obiektu budowlanego, tj. pierwszą, drugą i trzecią, przy czym pierwsza z nich obejmuje między innymi posadawianie niewielkich obiektów budowlanych takich jak 1- lub 2-kondygnacyjne budynki mieszkalne i gospodarcze, o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym w prostych warunkach gruntowych, w przypadku których możliwe jest zapewnienie minimalnych wymagań na podstawie doświadczeń i jakościowych badań geotechnicznych, a ostatnia kategoria geotechniczna obejmuje obiekty budowlane posadawiane w skomplikowanych warunkach gruntowych, co należy odczytywać, jako dotyczące wszelkich obiektów budowlanych, a więc również wymienionych w pierwszej kategorii 1-kondygnacyjnych budynków gospodarczych (§ 4 ust. 3 rozporządzenia ws. warunków geotechnicznych). Zgodnie z § 7 ust. 1, 2 i 3 powoływanego rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną. W przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. W przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981).

Wskazana wyżej, a wynikająca z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego konieczność sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że przy ocenie potrzeby dołączania do projektu budowlanego nieobligatoryjnych dokumentów, konieczne jest uwzględnianie zapisów takiego planu miejscowego. Uwzględniać je ma w szczególności projektant przygotowujący projekt budowlany, a jego ocena podlega kontroli organów architektoniczno-budowlanych (co wynika z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego), a następnie kontroli sądu administracyjnego.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności sprawy należy zauważyć, że objęta projektem budowlanym działka nr [...]o pow. 0,2127 ha, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie skarpy o wysokości ok. 2,5 metra, poniżej której jest zbocze o różnicy poziomów 20 metrów na długości około 100 metrów. W podłożu fundamentowym gruntu, na którym projektowana jest budowa budynku gospodarczego, występują grunty lessowe barwy żółtej o konsystencji twardoplastycznej, co wynika z analizy warunków gruntowych posadowienia będącej częścią przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Z § 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu osiedla "SALVE REGINA" wraz z terenami przyległymi na obszarze miasta Sandomierza wynika natomiast, że "celem tego planu jest regulacja urbanistyczna bardzo trudnego terenu pod względem rzeźby i skomplikowanych uwarunkowań geotechnicznych. Z jednej strony bardzo atrakcyjny teren z panoramą na dolinę Wisły, korzystny mikroklimat, odsunięcie od ruchu miejskiego, urodzajna gleba, piękne sady – z drugiej strony trudna dostępność komunikacyjna, ograniczenia ze względu na duże spadki terenu, oraz możliwość zaistnienia procesów geodynamicznych (ruchów masowych) historyczny podział własności bez ogólnodostępnych dojazdów, istniejące dojazdy o niewystarczających parametrach technicznych, brak uzbrojenia, trasa magistrali gazu wysokoprężnego wyłączająca z zabudowy pas terenu

40m – stanowią dodatkowe uwarunkowania utrudniające zagospodarowanie. (...) Ze względu na duże deniwelacje terenu oraz wysokie klasy bonitacyjne gruntów rolnych – plan wprowadza znaczne ograniczenia w ramach poszczególnych działek, wyznaczając partie terenu niebudowlanego, sadów i ogrodów, na których wprowadza się zakaz zabudowy, z dopuszczeniem jedynie domków letniskowych na dużych działkach, tak by ograniczyć obszary wyłączane z produkcji rolnej, równocześnie utrzymać ekstensywny charakter zabudowy w zieleni, mając na uwadze stabilizującą podłoże rolę sadów oraz uwarunkowania kompozycyjne. Plan ma na celu między innymi bardzo oszczędny sposób uzbrojenia terenu unikający naruszenia stateczności zboczy, szczególnie poprzez zmianę stosunków wodnych i naruszenia wykopami struktury zboczy lessowych". Konsekwencją takich zapisów było określenie w § 8 ust. 1 pkt 1) do 5) Planu miejscowego (stanowiącego w myśl § 5 ust. 1 i 2 tego Planu ustalenie szczegółowe będące podstawą do opracowania projektów budowlanych wszelkich obiektów budowlanych), szczególnych warunków realizacji inwestycji na obszarach projektowanej zabudowy kubaturowej oraz dróg i infrastruktury technicznej ze względu na trudne warunki gruntowe w postaci:

1) wyprzedzającego, dokładnego rozpoznania warunków geologicznych i hydrogeologicznych oraz możliwości ich zmian pod wpływem czynników zewnętrznych,

2) dokładnego wyznaczenia fizyczno mechanicznych parametrów gruntu,

3) zastosowania odpowiednich metod obliczeniowych stateczności zboczy i skarp,

4) zastosowania odpowiednich zabezpieczeń, w tym w szczególności odprowadzenia wód powierzchniowych i szczelności kanalizacji,

5) analizowania lokalizacji obiektów liniowych przecinających drogi naturalnego spływu wód powierzchniowych i płytkiego krążenia.

Powyższe uwarunkowania i wymogi, z naruszeniem art. 7 i 77 §1 kpa oraz art. 35 ust. 1 pkt 1) Prawa budowlanego nie zostały poddane należytej analizie przez rozstrzygające sprawę organy. Oceniając kompletność przedłożonego przez wnioskodawcę projektu technicznego w zakresie, o jakim mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4) Prawa budowlanego, organy poprzestały bowiem jedynie na niepopartej jakąkolwiek opinią geotechniczną, czy też badaniami podłoża gruntowego ocenie projektanta, który parametry gruntu podłoża fundamentowego określił metodą "C", tj. na podstawie praktycznych doświadczeń budownictwa na terenie miasta Sandomierza. Takie ułomne ustalenie nie pozwala na rzetelną ocenę, czy przedmiotowy projekt budowlany zawierał wszystkie niezbędne w okolicznościach sprawy dokumenty, oraz czy jest zgodny z Planem miejscowym obowiązującym na tym terenie.

Drugie stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nakazujących dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w celu miedzy innymi stwierdzenia zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z obowiązującym na terenie planowanej inwestycji Planem miejscowym, dotyczyło niedostrzeżenia wadliwości sporządzonego przez projektanta bilansu terenu na potrzeby stwierdzenia, czy dopełniony został w projekcie wymóg zachowania terenów biologicznie czynnych, co w konsekwencji uniemożliwiło potwierdzenie, czy wymóg ten został spełniony.

Zgodnie z § 7 ust. 8 miejscowego planu, w zakresie ochrony warunków aerosanitarnych miasta - obowiązek ochrony obszaru przed nadmiernym zainwestowaniem - plan dopuszcza wprowadzenie zabudowy ekstensywnej z obowiązkiem utrzymania terenów biologicznie czynnych w stosunku do terenów inwestycji w granicach nie mniej niż 50% dla zabudowy mieszkaniowej i 25% dla zabudowy usługowej i produkcyjnej. Definicję terenu biologicznie czynnego należy przyjąć zgodnie z przepisami odrębnymi obowiązującymi w dniu uchwalenia planu, zaś powierzchnię terenu inwestycji w granicach terenu dopuszczonego do zabudowy na rysunku planu w ramach działki gruntu z wyłączeniem części działki gruntu położonej na terenach oznaczonych symbolem – RPS.

Ze względu na to, że objęta wnioskiem działka nr [...]o pow. 0,2127 ha znajduje się w części na terenach oznaczonych symbolem 1MNi oraz 1CPD, a w części na terenie oznaczonym symbolem 1RPs, w celu stwierdzenia, czy planowana budowa budynku gospodarczego wraz z istniejącym już na tej działce zainwestowaniem (budynek mieszkalny, budynek gospodarczy, stacja transformatorowa, utwardzone dojścia i dojazdy), nie spowoduje zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej poniżej wartości wymaganej przez Plan miejscowy, stosowne wyliczenie powinno wskazywać, jaka powierzchnia działki nr [...]znajduje się na terenie oznaczonym symbolami 7MNi i 1CPD, i do niej tylko odnieść wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej. Tymczasem w załączonym do projektu budowlanego bilansie terenu, na którym organy oparły swoje ustalenie co do zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem w omawianym zakresie, zestawienie powierzchni zabudowanej i utwardzonej oraz powierzchni zieleni odniesiono do powierzchni całej działki nr 486, a więc również do powierzchni znajdującej się na terenach oznaczonych symbolem RPS, wyłączonej z wyliczania wymaganej powierzchni biologicznie czynnej z mocy przytoczonego § 7 ust. 8 Planu miejscowego. W efekcie nie da się wiarygodnie stwierdzić, czy wspomniany wymóg zachowania nie mniej niż 50% powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do terenu inwestycji, został w przedmiotowym projekcie budowlanym zachowany. W związku z wyrażonymi w skardze wątpliwościami co do rzeczywistej powierzchni biologicznie czynnej istniejącej na części działki nr [...]położonej na terenie oznaczonym symbolami 7MNi i 1CPD, które to wątpliwości zostały oparte na wydruku internetowej mapy satelitarnej działki inwestora, konieczne jest w ocenie Sądu również wyjaśnienie i tej wątpliwości.

Wątpliwości budzi również stwierdzenie w zaskarżonej decyzji właściwego odprowadzenia wody deszczowej z połaci projektowanego budynku gospodarczego ściekiem drogowym na teren własnej działki inwestora w stronę wschodnią, celem uniemożliwienia podmywania i dla zachowania stateczności skarpy w granicy zachodniej działki. Z punktu VIII opisu technicznego do Projektu Zagospodarowania Terenu będącego częścią przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika, że zaprojektowany ściek drogowy będzie odprowadzał wody powierzchniowo na teren biologicznie czynny na działce inwestora w kierunku wschodnim. Tymczasem z rysunku tego ścieku znajdującego się na rysunku 1A Projekcie Zagospodarowania Terenu w skali 1:250, w zestawieniu z rzędnymi widocznymi na tej mapie oraz z wydrukiem internetowej mapy satelitarnej działki inwestora dołączonym do skargi wynika, że wspomniany ściek drogowy o projektowanym spadku 1%, kończy się na przedłużeniu wschodniej ściany projektowanego budynku gospodarczego, a więc po zachodniej stronie działki inwestora w miejscu, gdzie znajduje się wybrukowany wjazd na tę działkę. Ponadto rzędne terenu wskazują, że jego spadek przebiega ze wschodu na zachód, tj. w przeciwnym kierunku, niż zaplanowany w projekcie kierunek odprowadzania wody deszczowej z połaci projektowanego budynku, co ma według projektu następować powierzchniowo. Mimo zaplanowania odprowadzania tej wody na teren biologicznie czynny na działce inwestora, w projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano, gdzie ten teren biologicznie czynny się znajduje i na jakiej jest wysokości nad poziomem morza. Uniemożliwia to zweryfikowanie racjonalności przyjętego w projekcie rozwiązania, czego nie dostrzegły orzekające w sprawie organy.

Istotne wątpliwości budzi też zaprezentowana w zaskarżonej decyzji ocena zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z miejscowym planem w zakresie dotyczącym usytuowania projektowanego budynku względem granicy z działką skarżącej. Wątpliwości te wynikają przy tym z niejasności regulacji tej kwestii znajdującej się w miejscowym planie oraz z niewystarczającego odniesienia się do tych wątpliwości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią § 11 ust. 5 miejscowego planu na terenach zabudowy jednorodzinnej MNi, MN oraz MNs obowiązuje prawo budowy w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 3 m, ale nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiadem dla sytuacji oznaczonych graficznie na rysunku planu lub:

1) budynku mieszkalnego – jeśli budynek mieszkalny sąsiada znajduje się w granicy działki i spełnia warunki określone w prawie budowlanym dla zabudowy w granicy lub szerokość działki uniemożliwia realizację budynku o szerokości 7 m

2) budynku gospodarczego i garażu – jeśli budynek gospodarczy sąsiada znajduje się w granicy działki i spełnia warunki określone w prawie budowlanym dla zabudowy w granicy lub szerokość działki uniemożliwia budowę budynku o szerokości 4 m. Przepisy Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio jako nadrzędne.

Zdaniem organu II instancji, takie zapisy planu pozwalają ocenić projektowane usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego w odległości 1,9 metra od zachodniej granicy działki nr 486, jako zgodne z przepisem § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej rozporządzenie ws. warunków technicznych, którego stosowanie nakazuje ostatnie zdanie przytoczonego przepisu Planu.

Taka wykładnia może jednak budzić wątpliwości.

Usytuowanie wspomnianego zdania na końcu punktu 2 ustępu 5 paragrafu 11 Planu miejscowego budzi bowiem wątpliwości co do tego, czy określona w tej normie zasad prymatu przepisów prawa budowlanego nad zapisami miejscowego planu dotyczy tylko szczególnej sytuacji opisanej w § 11 ust. 5 pkt 2) Planu, czy też w ogóle możliwości zabudowy na terenach zabudowy jednorodzinnej oznaczonych między innymi symbolem MNi. Ponadto wprowadzenie takiej zasady pierwszeństwa przepisów prawa budowlanego przy określaniu możliwości zabudowy względem granicy z działką sąsiada na wskazanych terenach, może budzić wątpliwości co do racjonalności całej regulacji wprowadzonej w § 11 ust. 5 Planu. Skoro bowiem pierwszeństwo miałaby regulacja zawarta w prawie budowlanym, to szczególna częściowo odmienna regulacja tej samej kwestii w Planie okazałaby się zbędna. Ponadto dyskusyjna zasada prymatu przepisów prawa budowlanego przed zapisami miejscowego planu, stoi w sprzeczności z dyspozycją § 12 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego.

Nie jest również jasne, o jakich "sytuacjach oznaczonych graficznie na rysunku planu" mowa jest w § 11 ust. 5 Planu miejscowego, gdyż sytuacje takie w obszarze planowanej inwestycji nie są na rysunku Planu zaznaczone, ani opisane w legendzie.

Wskazane wątpliwości będą wymagały jednoznacznego, wyraźnego i umotywowanego odniesienia się do nich przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ architektoniczno-budowlany I instancji. W zależności od przyjętej wykładni przytoczonych przepisów Planu miejscowego organ ten oceni, czy projektowany budynek gospodarczy może być usytuowany w odległości około 1,9 metra od zachodniej granicy działki inwestora, czy też nie.

Niezasadny okazał się zarzut skargi dotyczący zacieniania działki E.K. przez planowaną zabudowę. Obawa wyrażona przez skarżącą nie znajduje racjonalnego uzasadnienia z uwagi na usytuowaniu działki skarżącej oznaczonej numerem [...] na zachód od projektowanego budynku. Ponadto należy zauważyć, że na działce skarżącej nie ma obecnie żadnego budynku, a zgodnie z obowiązującym Planem miejscowym możliwość jej zabudowania ograniczona jest jedynie do domku letniskowego (§ 27 ust. 1 i 2 Planu), który co do zasady nie jest przeznaczony na stały pobyt ludzi. Natomiast przepisy rozporządzenia ws. warunków technicznych ograniczające możliwość zabudowy ze względu na potrzebę zapewnienia naturalnego oświetlenia dotyczą odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych, już istniejących obiektów (por. § 13 rozporządzenia ws. warunków technicznych oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 maja 2014 r., OSK 3105/12, LEX nr 1579506).

Wskazane powyżej naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy musiały spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę Starosta oceni przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, wyjaśniając wcześniej wskazane wyżej szczegółowo wątpliwości dotyczące:

1. rzeczywistej powierzchni biologicznie czynnej na tej części działki inwestora, która znajduje się na terenie oznaczonym symbolami 7MNi i 1CPD,

2. realności projektowanej możliwości odprowadzenia wody deszczowej z planowanego budynku gospodarczego,

3. tego, czy zachodzi w sprawie konieczność dołączenia do przedłożonego projektu budowlanego dokumentów, o jakich mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Organ odniesie się również szczegółowo do przedstawionych wyżej wątpliwości co do wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Salve Regina i w zależności od swej oceny stwierdzi, czy przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami tego planu co do usytuowania projektowanego budynku względem granicy z sąsiednią działką należącą do skarżącej, a także co do przewidzianych w § 8 ust. 1 Planu warunków realizacji inwestycji na obszarach projektowanej zabudowy kubaturowej ze względu na trudne warunki gruntowe.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.