Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1083/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2020 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postepowania dyscyplinarnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone postanowieniem Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej: "Komendantem Głównym") z dnia [...] marca 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej: "Komendantem Wojewódzkim") uznał B. K. (zwanego dalej: "Skarżącym") za winnego popełnienia zarzucanych mu naruszeń dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne w dniu 3 lipca 2014 r. wobec niewniesienia odwołania przez Skarżącego.

Pismem z dnia 15 października 2018 r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 360) podnosząc, że ujawnione zostały istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego. Wskazał przy tym, że wiedzę o nich uzyskał w dniu 18 września 2018 r. w trakcie rozmowy z A. N. (ówczesny Naczelnik Wydziału Kryminalnego KMP w P.), z której wynikało, że odwiózł on Skarżącego na dworzec kolejowy w związku z wizytą u stomatologa w dniu [...] maja 2014 r., czego świadkiem był funkcjonariusz S. R. Ponadto otrzymał on w dniu [...] października 2018 r. wiadomość elektroniczną, z której wynikało, że w archiwum Komendy Miejskiej Policji w P. znajduje się zeszyt odpraw i narad, którego dysponentem w 2014 r. był Skarżący, z którego wynikają fakty, jakie miały miejsce w dniu [...] maja 2014 r.

Skarżący uzupełnił wniosek o wznowienie postępowania pismami z: 30 października 2018 r., 14, 23 i 27 listopada 2018 r., 5, 18, 28 i 31 grudnia 2018 r. podnosząc dodatkowe okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...] Komendant Wojewódzki odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem organu, Skarżący złożył wniosek o wznowienie z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, a nadto "szereg okoliczności ponoszonych w pismach nie ma związku z zakończonym w 2014 r. postępowaniem dyscyplinarnym". Dodatkowo organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. o numerze [...] Komendant Główny utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, które zapadły w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o wznowienie tożsamego postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem organu, choć wniosek ten oparty był na odmiennych okolicznościach, to argumentacja zawarta we wskazanych postanowieniach (dotycząca uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego) pozostaje aktualna na gruncie niniejszej sprawy.

Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., Komendant Główny utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2019 r. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji, że Skarżący uchybił terminowi do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Komendant Główny wskazał w uzasadnieniu, że na podstawie analizy akt postępowania dyscyplinarnego ustalono, że podczas przesłuchania obwinionego w dniu [...] maja 2014 r., przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych oraz skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, przy czym wyraził skruchę oraz oświadczył, że przyjmie karę wymierzoną przez przełożonego dyscyplinarnego. W dniu [...] maja 2014 r. obwiniony został zapoznany z aktami postępowania dyscyplinarnego (składającymi się z 85 kart), po czym oświadczył, że nie będzie składał wniosków dowodowych. W dniu [...] czerwca 2014 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, po czym następnego dnia sporządził sprawozdanie z postępowania dyscyplinarnego. W dniu [...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzki wydał orzeczenie dyscyplinarne, które Skarżący otrzymał w dniu 25 czerwca 2014 r. Wobec tego, że nie wniósł odwołania orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne w dniu [...] lipca 2014 r. W wykonaniu orzeczonej kary, rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2014 r., doręczonym Skarżącemu w tym samym dniu, został on przeniesiono na niże stanowisko służbowe.

Uzasadniając niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ powołał się na przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, a następnie wskazał, że wskazany tam 30-dniowy termin rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, by Skarżący uzyskał wiedzę o swojej wizycie u dentysty (która miała mieć miejsce w dniu [...] maja 2014 r.) podczas rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] września 2018 r. z A. N. Nie można także przyjąć, że Skarżący dowiedział się w dniu [...] listopada 2018 r., że prowadził rozmowę z asp. M. J. w nocy z [...] na [...] maja 2014 r. Argumentację tę, podobnie jak wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeszytu odpraw oraz zarzut nieprzeprowadzenia tego dowodu w postępowaniu dyscyplinarnym Skarżący mógł podnosić bądź w jego trakcie, bądź w ciągu 30 dni od dnia zapoznania się z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Komendant Główny podkreślił przy tym, że we wszystkich zdarzeniach, które wnioskodawca wskazuje jako okoliczności nieznane w toku postępowania dyscyplinarnego, Skarżący brał osobisty udział, natomiast wywodzi, że dowiedział się o nich dopiero w ostatnich miesiącach przed złożeniem wniosku o wznowienie.

Konkludując organ wskazał, że podnoszone przez Skarżącego nieprawidłowości dotyczące postępowania dyscyplinarnego oraz treści samego orzeczenia dyscyplinarnego, które w jego ocenie stanowią przesłanki wznowieniowe, mogły być zgłoszone w ciągu 30 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego, najpóźniej zaś – w ciągu 30 dni od dnia doręczenia mu orzeczenia dyscyplinarnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego z dnia [...] marca 2019 r. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, jak również poprzedzającego go postanowienia Komendanta Wojewódzkiego, zarzucając naruszenie art. 135r ust. 7 ustawy o Policji poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. został złożony z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu podniósł, że przed przeprowadzeniem postępowania dyscyplinarnego funkcjonariusz Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] przeprowadził czynności wyjaśniające [...], co w sposób bezpośredni uderza w legalność prowadzonego postępowania dyscyplinarnego jako takiego, gdyż czynności wyjaśniające muszą być przeprowadzone przez rzecznika dyscyplinarnego. Zatem w sytuacji, gdy wykonał je podmiot do tego nieuprawniony z mocy prawa mają walor nieważności. Skarżący podniósł, że nie mógł przypuszczać, że były prowadzone czynności wyjaśniające poprzedzające zasadność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wskazał, że zdaniem rzecznika dyscyplinarnego, materiał dowodowy, który został włączony do akt – pochodził ze zbioru w sprawie postępowania o wykroczenie. Okoliczność ta nie była zanana Skarżącemu do dnia uzyskania w dniu 26 listopada 2018 r. pisma [...], z którego wynika, że nie było prowadzone żadne postępowanie wyjaśniające o wykroczenie, lecz postępowaniem tym były czynności wewnętrzne ([...]), które doprowadziły do postawienia tezy, że mogło dojść ze strony Skarżącego do popełnienia deliktu dyscyplinarnego. Podniósł przy tym, że wystąpił o uzyskanie dostępu do materiałów archiwalnych dotyczących tego postępowania wyjaśniającego, jednakże Komendant Wojewódzki odmówił możliwości zapoznania się z tymi materiałami, czym naruszył art. 42 ust. 2 Konstytucji RP. W konsekwencji, ukrywając gromadzony materiał dowodowy w zbiorze źródłowym (jakim było na tamten czas postępowanie w sprawach o wykroczenia), rzecznik dyscyplinarny uniemożliwił czynność zapoznania się z tym materiałem przez obwinionego. Zatem datą "dowiedzenia się" o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej jest dzień 26 listopada 2018 r., w którym Skarżącemu doręczono pismo [...]. Skarżący podtrzymał również swoje wcześniejsze argumenty dotyczące informacji, jakie uzyskał w dniach: 18 września 2018 r., 9 listopada 2018 r. oraz 10 grudnia 2018 r., które miały istotne znaczenie dla postępowania dyscyplinarnego, a które zostały zignorowane przez orzekające w sprawie organy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto organ zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 4 kwietnia 2019 r. wyrok o sygn. akt II SA/Wa 2126/18, którym oddalił skargę Skarżącego na postanowienie Komendanta Głównego z dnia [...] września 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania. Okoliczności podnoszone we wcześniejszym wniosku o wznowienie w znacznej części pokrywają się zaś z argumentacją prezentowaną w niniejszej sprawie, zatem uznać należy, że nie zaistniały żadne nowe podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem organu, istnienie okoliczności, które można było podnieść w postępowaniu odwoławczym nie mogą stanowić oparcia dla wniosku o wznowienie postępowania poprzez nadanie im cech nowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia.

Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przypomnieć należy, że wydane w sprawie postanowienia oparte zostały na przepisie art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie wniosku po tym terminie sprawia, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. W związku z tym organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek został złożony w omawianym terminie, zaś w przypadku stwierdzenia jego uchybienia, obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Podkreślić jednocześnie należy, że odmowa wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku kończy fazę wstępną, ograniczającą się wyłącznie do badania dopuszczalności wznowienia. Oznacza to tym samym, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie daje organowi podstaw do merytorycznego badania przyczyn wznowienia, a tym samym uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Badanie przyczyn wznowienia postępowania jest dopuszczalne wyłącznie po wznowieniu postępowania, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 135s ust. 1 ustawy o Policji. A contrario ocena przyczyn wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, dokonana bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego jest niedopuszczalna.

Powyższe podkreślenie ma istotne znaczenie dla wykazania ram kontroli sądowej w niniejszej sprawie, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga wyłącznie w granicach danej sprawy. Oznacza to, że zadaniem Sądu orzekającego w tej sprawie było zbadanie czy organy policyjne prawidłowo uznały, że Skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

Skarżący swój wniosek oparł na przepisie art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że postępowania dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego.

W ocenie Sądu, organy policyjne zasadnie przyjęły, że nie sposób uznać, by wskazywane przez Skarżącego okoliczności, które – w jego ocenie – nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, zostały ujawnione w ciągu 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o nich. Jak to słusznie zauważył Komendant Główny, Skarżący powołuje się na takie zdarzenia, w których brał osobiście udział w roku 2014, co nie pozwala na przyjęcie tezy, że ujawniły się one dopiero na skutek przeprowadzonych przez niego rozmów, czy też informacji powziętych w roku 2018. Zdaniem Sądu nie były to zatem okoliczności, które "ujawniły" się po prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, a co najwyżej okoliczności, których Skarżący nie podnosił w toku tego postępowania. Zatem zgodzić należy się z organami policyjnymi, że powoływanie się na tego rodzaju okoliczności było spóźnione.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do prawomocnego już wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 2126/18 (zapadłego w sprawie Skarżącego), zgodnie z którym, Skarżący zapoznając się z aktami postępowania dyscyplinarnego – w dniu [...] maja 2014 r. – nie podnosił żadnych zastrzeżeń, co do zawartości materiału dowodowego znajdującego się w aktach, ani nie zdecydował się na wniesienie odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego w tym zakresie w stosownym trybie i terminie, o którym został pouczony. Skarżący ponadto przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, które polegały na niewykonaniu wydanych poleceń i niepodjęciu zleconych czynności. Dodatkowo Skarżący, będąc osobą świadomą, w pełni poczytalną, odpowiedzialną wobec społeczeństwa, czynnie pełniącą służbę w Policji, oświadczył w ww. protokole z [...] maja 2014 r., że zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Skarżącego pouczono ponadto, że przysługuje mu prawo do zgłoszenia w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego wniosku o ich uzupełnienie. Skarżący takiego wniosku nie złożył. Skarżący nie składał też przełożonemu dyscyplinarnemu uwag dotyczących prowadzonych czynności dowodowych. Skarżący w ww. protokole oświadczył też, że nie będzie składał wniosków dowodowych i przedstawił po krótce przebieg swojej służby. Zapoznanie Skarżącego z aktami trwało od godz. 9.25 do godz. 9.50 (k. 87 akt postępowania dyscyplinarnego).

Nie można przy tym pomijać tego, że orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] czerwca 2014 r. Skarżącego uznano za winnego niewykonania w dniu [...] maja 2014 r. wydanych mu poleceń służbowych natychmiastowego zgłoszenia się i stawienia do służby oraz niepodjęcia czynności służbowych w dniu [...] maja 2014 r. Jak to słusznie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2126/18, skoro Skarżący znał przebieg swojej służby w dniach [...] i [...] maja 2014 r., to mógł w odpowiednim trybie i terminie zaskarżyć orzeczenie dyscyplinarne, powołując się na okoliczności znane mu i występujące w tych dniach, także w zakresie przebiegu czynności służbowych. Powoływanie się na ww. okoliczności, w tym na przebieg czynności służbowych – po czterech latach od wystąpienia tych zdarzeń – nie może być uznane za zachowanie terminu z art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Stanowisko to pozostaje aktualne w realiach kontrolowanej sprawy. A zatem, powoływanie się na osoby, które miały zdaniem Skarżącego ujawnić mu okoliczności dotyczące jego zachowań w dniach [...] i [...] maja 2014 r., zarówno w trakcie służby, jak też poza służbą, czy też na zapisy znajdujące się w zeszycie odpraw i narad, którego dysponentem w 2014 r. był on sam, nie mogło doprowadzić do konstatacji, że okoliczności te nie były znane Skarżącemu w trakcie toczącego się postępowania dyscyplinarnego, a co więcej, że zostały ujawnione już po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego. Dodać należy, że organ nie mógł kierować się wyłącznie subiektywnym przekonaniem Skarżącego w tym zakresie, lecz obowiązany był zbadać z urzędu zarówno to, czy podnoszone okoliczności nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego i zostały ujawnione po prawomocnym jego zakończeniu, jak również i to, kiedy Skarżący faktycznie dowiedział się o nich.

Niezależnie od powyższego dostrzec należało, że jakkolwiek we wniosku z dnia 15 października 2018 r. Skarżący powołał się na przesłankę z art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, to zarówno podniesione w jego uzasadnieniu wywody, rozszerzone w kolejnych pismach, jak również argumenty przedstawione w skardze, prowadzą do wniosku, że Skarżący w istocie upatruje wadliwości przeprowadzenia poszczególnych etapów postępowania dyscyplinarnego, w szczególności poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego przez osobę do tego nieuprawnioną, co stanowi przesłanką określoną w punkcie 3 art. 135r ust. 1 ustawy o Policji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 2009 sygn. akt I OSK 687/09, jeżeli obwiniony zarzuca naruszenie obowiązujących przepisów, które dotyczą takich nieprawidłowości poszczególnych etapów przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, podejmowanych czynności w tym postępowaniu lub bezczynności proceduralnej w określonym zakresie, wadliwości formalnej i merytorycznej wydanych orzeczeń dyscyplinarnych, które nie są związane z wystąpieniem lub ujawnieniem po prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego zdarzeń nieznanych w toku tego postępowania i nie wynikających z jego przebiegu, a mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, to określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym obwinionemu doręczone zostało prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. W tym miejscu raz jeszcze przywołać wypada stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 2126/18, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że z uwagi na to, iż o fakcie prawomocności orzeczenia Skarżący dowiedział się [...] lipca 2014 r. (w związku z doręczeniem mu rozkazu personalnego nr [...] o przeniesieniu na niższe stanowisko), to po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego mógł w terminie 30 dniu żądać wznowienia postępowania dyscyplinarnego, nawet w oparciu o subiektywną ocenę wystąpienia przesłanek z art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.

Końcowo podkreślić należy, że przewidziany w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji termin do żądania wznowienia postępowania dyscyplinarnego stanowi gwarancję zasady trwałości orzeczeń ostatecznych. Nie można bowiem akceptować sytuacji, by ukarani dyscyplinarnie funkcjonariusze posiadali nieograniczoną czasowo możliwość weryfikowania orzeczeń prawomocnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy ze znanych tylko sobie względów nie skorzystali ze środków odwoławczych w trybie zwykłym. Z tego względu instytucja wznowienia postępowania znajduje zastosowanie wyłącznie w warunkach ściśle określonych przez ustawę o Policji.

W konsekwencji tego co podniesiono wyżej Sąd doszedł do przekonania, że działające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że zachodziła podstawa do odmowy wznowienia postępowania z uwagi na złożenie żądania z uchybieniem terminu. Sprawia to, że podjęte w sprawie postanowienia uznać należało za prawidłowe, zaś zarzut naruszenia art. 135r ust. 7 ustawy o Policji za nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się innego naruszenia prawa, tak materialnego, jak i procesowego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania zapadłych postanowień z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.