Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 869/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K., B. S., M. S., J. S., A. S., G. P., D. J. – następców prawnych po J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 1999 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -postanawia- I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić solidarnie następcom prawnym skarżącego J. S. tj. M. K., B. S., M. S., J. S., A. S., G. P., D. J. wpis od skargi w wysokości 10 zł (słownie: dziesięć złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 września 1999r. J. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 1999 roku, nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] maja 1999r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji żelbetonowych słupów telefonicznych oraz podwieszenia kabli telekomunikacyjnych w C., na działkach wymienionych w tej decyzji.

Postanowieniem z dnia 11 września 2001r., sygn. akt 1560/99 Naczelny Sąd Administracyjny o/z w Rzeszowie zawiesił postępowanie wobec śmierci skarżącego J. S. oraz uczestników postępowania E. B. i W. S.

Pismami z dnia 30.06.2006r., 25.02.2009r. i 14.02.2011r. wezwano ustalonych następców prawnych po zmarłym J. S. tj. M. K., B. S., M. S., J. S., A. S., G. P., D. J. do złożenia oświadczenia czy podtrzymują skargę.

M. S., A. S., D. J. złożyli oświadczenie, że nie popierają skargi złożonej przez J. S. (k. 646-650 tom IV).

W związku z powyższym pismem z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt II SA/Rz 862/09 ponownie zwrócono się do M. K., B. S., J. S., G. P. z wezwaniem czy nadal popierają skargę złożoną przez J. S. W wezwaniu tym wskazano, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia pisma, pod rygorem uznania, że skarga została wycofana.

Wezwania o udzielenie wyjaśnień w przedmiocie podtrzymania skargi zostały doręczone w sposób prawidłowy, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dowody doręczenia.

W zakreślonym terminie wyżej wymienieni następcy prawni, nie złożyli oświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzałoby do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd zobligowany jest do uznania tej czynności za niedopuszczalną.

Skuteczne cofnięcie skargi jest przesłanką umorzenia postępowania wskazaną

w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że okoliczność taka zachodzi

w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie następcy prawni po zmarłym J. S. tj. M. K., B. S., M. S. J. S., A. S., G. P., D. J. skutecznie cofnęli skargę. W ocenie Sądu brak jest okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne, zatem postępowanie wszczęte na skutek skargi J. S. na wymienioną na wstępie decyzję SKO podlega umorzeniu.

W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.