Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 993/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi L. M. na uchwałę Rady Miasta i Gminy W. z dnia ... 2010 r. Nr ... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wniesioną w dniu 30 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą L. M., K. L., D. C.oraz R. Z., reprezentowani przez radcę prawnego A. S., zaskarżyli uchwałę Rady Miasta i Gminy Wysoka z dnia 21 grudnia 2010 r., nr III/7/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wysoka w rejonie wsi Bądecz, Czajcze, Gmurowo, Kijaszkowo, Młotkowo, Rudna, Sędziniec, Stare i Tłukomy, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Zaskarżonej uchwale zarzucono szereg nieprawidłowości, w tym:

1) naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 6 i § 7 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587, dalej: rozporządzenie), poprzez nieprawidłowe przygotowanie części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. sporządzenie mapy w zbyt dużej skali - 1:2000 oraz nieuwzględnienie obszarów chronionych archeologicznie;

2) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt. 8 u.p.z. poprzez nienależyte wprowadzenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego szczegółowych zasad scalania i podziału;

3) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 4 i art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego, poprzez błędnie ustanowiony obowiązek prowadzenia prac archeologicznych i pozyskiwania uzgodnień Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków celem uzyskania pozwoleń na budowę przed przystąpieniem do prac ziemnych;

4) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.), dalej: u.g.r.l. poprzez zaklasyfikowanie w treści uchwały, oraz w załącznikach graficznych, gruntów rolnych o różnych klasach bonitacyjnych (w tym klasach I - III) jako R/EW, czyli grunty rolne, na których może być prowadzona działalność w postaci wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, bez uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi;

5) naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niepotwierdzenie zgodności zapisów projektu planu miejscowego z treścią obowiązującego na terenie Gminy Studium, w drodze odrębnej uchwały Rady Miasta i Gminy Wysoka;

6) naruszenie art. 17 pkt 9 – 14 u.p.z.p. poprzez niewyznaczenie odpowiedniego terminu do zgłoszenia uwag, niewyłożenie projektu planu miejscowego do publicznej wiadomości w sposób umożliwiający należyte odniesienie się do jego treści, a co za tym idzie - przyjęcie, iż do projektu planu nie zgłoszono uwag;

7) naruszenie art. 17 pkt 5 u.p.z.p. w zw. § 11 rozporządzenia w zakresie analizy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie w analizie, iż nie wystąpią negatywne skutki finansowe dla Gminy;

8) naruszenie art. 21 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przerzucenie finansowania procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na inwestora prywatnego, mimo wyraźnego nakazu ustawowego, wskazującego na budżet właściwej gminy jako właściwe źródło finansowania tej procedury.

9) naruszenie art. 3 ust 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie kompetencji Gminy do kształtowania polityki przestrzennej gminy;

10) naruszenie art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 88 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisk (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), u.d.i.ś., poprzez ustalenie warunków realizacji inwestycji w postaci budowy farm wiatrowych w taki sposób, że utrudnione bądź niemożliwe będzie otrzymanie pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w pierwszej kolejności, że pismem z dnia 29 maja 2014 r. (doręczonym w dniu 2 czerwca 2014 r.) skarżący wezwali Radę Miasta i Gminy Wysoka do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wobec niepodjęcia w ustawowym terminie stosownej uchwały (została ona podjęta dopiero w dniu 15 lipca 2014 r., a więc po upływie ustawowego 30-dniowego terminu od daty wpływu wezwania), skarżący byli uprawnieni do wniesienia skargi. Następnie skarżący wskazali, że posiadają w sprawie interes prawny w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), dalej: u.s.g., który przejawia się w fakcie naruszenia prawa własności skarżących (art. 140 k.c.) z uwagi na zapisy planu. Dodali, że są właścicielami nieruchomości położonych na terenach objętych postanowieniami planu, w związku z czym mają legitymacje do wniesienia skargi.

Rada Miasta i Gminy Wysoka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, wskazując w pierwszej kolejności, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonych na terenie gm. Wysoka, jednakże w odniesieniu do ich nieruchomości uchwalony plan miejscowy nie przewiduje lokalizacji elektrowni wiatrowych i nie wprowadza niekorzystnych zmian co do sposobu ich wykorzystania, a także nie nakłada żadnych ograniczeń. Wskazano, że skarżący nie utracili prawa do zabudowy. Rada Gminy wniosła o zobowiązanie pełnomocnika skarżących do przedłożenia wypisu z ewidencji gruntów, który potwierdzałby, że m.p.z.p. obejmuje swym zasięgiem nieruchomości skarżących oraz fakt, że został naruszony ich interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Organ stwierdził, że skoro skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego, ich zarzuty materialne mają charakter actio popularis, odnoszą się bowiem do interesu publicznego lub lokalnego.

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r. Sąd odrzucił skargi K. L., D. C. i R. Z. z powodu nieuiszczenia, pomimo wezwania, wpisów od skargi.

Pismem procesowym z dnia 23 lutego 2015 r. pełnomocnik L. M. przesłał uwierzytelniony wypis z ewidencji gruntów wraz w wydrukiem z Systemu Informacji Przestrzennej Miasta i Gminy Wysoka, mające, w jego ocenie świadczyć, że nieruchomość należąca do skarżącej o nr ... ark. mapy ... obręb J. K. położona jest w granicach terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania.

W dniu 26 lutego 2015 r. na rozprawie stawił się R. A. – członek zarządu A. sp. z o.o. z siedzibą w S. L. z wnioskiem o dopuszczenie spółki do udziału w postępowaniu na prawach uczestnika, wskazując, że spółka jest inwestorem elektrowni wiatrowych na terenie gm. Wysoka.

Sąd postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. odmówił dopuszczenia do udziału w niniejszym postępowaniu A. sp. z o.o. z siedzibą w S. L..

Następnie Sąd postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. odrzucił zażalenie A. sp. z o.o. od powyższego postanowienia, z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia.

Kolejnym pismem procesowym z dnia 13 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę, wskazując, że dwóch radnych Miasta i Gminy Wysoka, głosujących za podjęciem uchwały w przedmiocie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlegało wyłączeniu z głosowania na podstawie art. 25a u.s.g.

W dniu 6 lipca 2015 r. pełnomocnik Rady Miasta i Gminy Wysoka złożyła pismo, w którym odniosła się do zarzutu wzięcia udziału w głosowaniu nad podjęciem zaskarżonej uchwały radnych, który podlegał wyłączeniu, wskazując, że w protokole głosowania nie odnotowuje się nazwisk radnych, którzy wstrzymali się od głosowania albo głosowali przeciwko podjęciu uchwały. Ponadto wskazano, że fakt położenia nieruchomości należącej do radnego na terenie objętym planem, względnie bycie pracownikiem przedsiębiorstwa, które zarządza nieruchomościami położonymi na obszarze objętym planem, nie oznacza, że radny ma własny interes prawny w podjęciu uchwały.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 7 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wcześniejsze zarzuty i wniósł o zasądzenie uzasadnionych kosztów dojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest prawidłowość uchwały Rady Miasta i Gminy Wysoka z dnia 21 grudnia 2010 r., nr III/7/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wysoka w rejonie wsi Bądecz, Czajcze, Gmurowo, Kijaszkowo, Młotkowo, Rudna, Sędziniec, Stare i Tłukomy.

Materialnoprawną podstawą wniesionej skargi stanowi przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na uchwałę rady gminy jest możliwe po spełnieniu dwóch przesłanek – wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz naruszenia przez kwestionowaną uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżąca spełniła pierwszy z powyższych warunków, jakim było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżąca wezwała Radę Miasta i Gminy Wysoka do usunięcia naruszenia prawa, a następnie, przy zachowaniu terminu, o jakim mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W ocenie Sądu, skarżąca nie spełniła drugiego warunku umożliwiającego jej zaskarżenie przedmiotowej uchwały, jakim jest naruszenie przez kwestionowaną uchwałę jej interesu prawnego lub uprawnienia.

Oceniając interes prawny skarżącej do złożenia skargi, o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. należy w pierwszej kolejności zauważyć, że przepis powyższy był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w związku ze złożeniem skargi konstytucyjnej, w której zarzucono, że umożliwienie zaskarżenia aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego narusza art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 16 września 2008 r. (sygn. akt SK 76/06, OTK – A 2008, Nr 7, poz. 121)Trybunał Konstytucyjny orzekł o zgodności art. 101 ust. 1 u.g.n. z wymienionymi powyżej przepisami Konstytucji RP. W uzasadnieniu prawnym tego wyroku Trybunał wskazał, że art. 101 u.g.n. stwarza możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, w których nie są one chronione w inny sposób w trybie procedury administracyjnej lub cywilnej przez kontrolę sądu administracyjnego lub powszechnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymowanym do wniesienia skargi jest "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie zakresu administracji publicznej". Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. W jednym przepisie połączono kryteria dwu odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego nad działalnością uchwałodawczą organów gmin. Skarga na podstawie art. 101 nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Rozumienie interesu prawnego z art. 101 ust. 1 u.s.g. pozwala na ocenę, czy interes ten ma charakter wyłącznie indywidualny, czy też może to być interes szerszy, grupowy czy wręcz powszechny - wszystkich mieszkańców gminy. Uchwała organu gminy może bowiem naruszyć dwojakiego rodzaju interes prawny: interes podmiotu o charakterze indywidualnym oraz interes określonego podmiotu, także jako członka większej społeczności (mieszkańców), których interesy są identyczne. Legitymacja skargowa wywodzona z art. 101 ust. 1 u.s.g., nie przysługuje więc z tytułu samej przynależności do wspólnoty samorządowej, gdyż skarga nie ma charakteru actio popularis; trzeba, oprócz wskazania niezgodności z prawem uchwały lub zarządzenia organu gminy, wskazać również naruszenie, przez uchwałę lub zarządzenie, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikających z regulacji materialnoprawnej. W dalszej części uzasadnienia Trybunał podkreślił, że to właśnie przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, w myśl której prawo do zaskarżania uchwał do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego - gwarantuje prawo do sądu, wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Prawo do sądu wiąże się bowiem ściśle z rozpatrzeniem sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, w sposób sprawiedliwy i jawny, bez nieuzasadnionej zwłoki. Przyjęta powszechnie przez sądy wykładnia pojęcia "interes prawny", jako indywidualnego interesu prawnego określonego przez konkretną normę prawa materialnego, powoduje, że mamy do czynienia z indywidualną sprawą indentyfikowaną przez określony stan faktyczny, związany z określonym podmiotem, wymagający prawnej kwalifikacji na podstawie normy prawnej, mającej charakter generalny i abstrakcyjny. Natomiast przyjęcie interpretacji, że interes prawny wynika z samej przynależności do społeczności samorządowej, w oderwaniu od prawa materialnego - powodowałoby, że legitymacja skargowa każdego członka społeczności samorządowej mogłaby uruchomić kontrolę legalności aktu wydanego przez organy samorządu terytorialnego, bez względu na indywidualny interes prawny, chroniony przez prawo materialne. Tak pojmowana legitymacja skargowa nie służyłaby ochronie indywidualnych praw skarżących, dzięki której uruchamiana byłaby kontrola legalności aktów organów gminy, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s..g.; taka legitymacja skargowa nie mieściłaby się w konstytucyjnym pojęciu sprawy, stanowiącym nieodłączny element prawa do sądu i istoty sprawowania wymiaru sprawiedliwości, wynikających z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że interes prawny wymaga wskazania konkretnej normy prawnej, określającej interes faktyczny i stwarzającej prawną podstawę ochrony, danego konkretnego interesu faktycznego.

Podzielając powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego należy zauważyć dodatkowo, że o interesie prawnym może być mowa, jeżeli w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją jednostki, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) interes prawny lub uprawnienie strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, Nr 7, poz. 114). Co istotne, naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący w dacie podejmowania uchwały, interes prawny skarżącego, przy czym to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi on wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r., IV SA/Gl 1273/13, Lex nr 1647643).

W sprawach skarg na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest zatem dokonanie konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego zagrożonego zmianami planu. Ocena, czy interes prawny skarżącego został naruszony, nie może być bowiem dokonywana abstrakcyjnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1675/09, Baza NSA).

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarżąca w toku postępowanie nie wykazała, w jaki sposób naruszony został jej interes prawny przez podjęcie uchwały w przedmiocie planu miejscowego dla wsi Bądecz, Czajcze, Gmurowo, Kijaszkowo, Młotkowo, Rudna, Sędziniec, Stare i Tłukomy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w skardze pełnomocnik skarżącej L. M. ograniczył się do wskazania jest właścicielką nieruchomości położonej na terenie miejscowości znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym, wskazując, że w załączeniu przedkłada wydruk księgi wieczystej nieruchomości. Jednakże do skargi nie dołączono żadnych wydruków odpisów z ksiąg wieczystych. Ponadto w skardze nie wskazano dokładnie jakiej nieruchomości, gdzie dokładnie zlokalizowanej właścicielką jest skarżąca. Równocześnie pełnomocnik skarżącej jedynie lakonicznie stwierdził, że interes skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały przejawia się w fakcie naruszenia jej prawa własności (art. 104 k.c.). W żaden jednak sposób nie wyjaśnił: 1) w jaki sposób i które konkretnie zapisy zaskarżonego plan miejscowy naruszają prawo własności skarżącej, 2) szczegółowo lokalizacji nieruchomości należącej do skarżącej (z podaniem nr ewid. działki i miejscowości) w kontekście kwestionowanych zapisów wprowadzających dla części terenów funkcję o symbolu R/EW tj. terenów rolniczych z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych i związanych z nimi obiektów infrastruktury technicznej.

Niemniej Sąd na skutek uzupełnienia przez Radę Miasta i Gminy Wysoka akt administracyjnych sprawy uzyskał pismo z dnia 16 lipca 2014 r. skierowane przez pełnomocnika skarżącej do Rady Miasta i Gminy Wysoka zatytułowane " Uzupełnienie wezwań o wykazanie interesu prawnego wnioskodawców", w którym wskazano, że nieruchomość m.in. skarżącej znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji w postaci farm wiatrowych, o których mowa w zaskarżonym planie miejscowym (m.p.z.p.). Do pisma tego dołączono wydruki z ksiąg wieczystych, w tym nieruchomości nr ..., ... i ..., należących do skarżącej L. M., a położonych w J. K.. W piśmie tym, poza wskazanymi informacjami, brak było wykazania, w jaki sposób zaskarżona uchwała naruszenia interes prawny skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.

W kolejnym piśmie z dnia 23 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej podał, że przesyła dokumenty wykazujące interes prawny skarżącej – wypis z ewidencji gruntów oraz wydruki z Systemu Informacji Przestrzennej Miasta i Gminy Wysoka, wyjaśniając, że wskazują one, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości znajdującej się w obrębie zaskarżonego planu miejscowego. Faktycznie z dołączonych do pisma – wypisu z rejestru gruntów i wydruku z Systemu Informacji Przestrzennej Gminy Wysoka wynika, że L. M. jest właścicielką nieruchomości nr ... , ark. mapy ... nr ..., położonej w J. K., która stanowi użytki rolne – łąki trwałe, a która w zaskarżonym planie miejscowym znalazła się na terenie określonym symbolem R tj. tereny rolnicze z zakazem zabudowy. Pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie wykazał jednak, które z zapisów planu miejscowego, a odnoszące się do działki nr ... należącej do skarżącej naruszają jej interes prawny, naruszając równocześnie przepisy powszechnie obowiązujące. W szczególności nie wykazał on, by określenie w planie miejscowym przeznaczenia sąsiednich terenów jako rolniczych z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych i związanych z nimi obiektów infrastruktury technicznej naruszało interes prawny skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Pełnomocnik skarżącej, pomimo, iż powołał się na przepis art. 140 k.c., nie uzasadnił ani, czy zaskarżony miejscowy plan zmienił dotychczasowe przeznaczenie obszaru, w którym zlokalizowana jest działka skarżącej o nr ewid. ... w J. K., ani, iż dopuszczenie lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie terenu, na którym znajduje się na działka, narusza interes prawny skarżącej.

Choć w przedmiotowej sprawie skarżąca upatruje swojego interesu prawnego w fakcie, że kwestionowany plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej, to nie doszło do wykazania przez stronę skarżącą, aby zaskarżona uchwała zmieniała przeznaczenie działki skarżącej o nr ... w J. K., a jedynie do wykazania, że odnosi się do terenu sąsiadującego, lecz nie bezpośrednio z tą działką, stanowiącą jej własność. W ocenie Sądu, ustalony dopuszczalny sposób wykorzystania części terenu objętego planem (jako działek o przeznaczeniu rolniczym z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych i związanych z nimi obiektów infrastruktury technicznej, oznaczonych na rysunkach planu symbolem R/EW), nie powoduje utraty gospodarczej wartości działki skarżącej i możliwości ich dalszego wykorzystania w dotychczasowy sposób (jako działki rolnej - łąki) a tym samym ustalenia planu nie naruszają istoty jej prawa własności. Przewidziane w planie miejscowym przeznaczenie działek o symbolu R/EW nie wpływa bowiem bezpośrednio na działki o symbolu R, w tym, działkę skarżącej, tym bardziej, że dla nieruchomości tej wprowadzono całkowity zakaz zabudowy.

Sąd podkreśla, że niewątpliwie dopuszczenie w kwestionowanym planie zagospodarowania przestrzennego realizacji elektrowni wiatrowych, stanowi o wprowadzeniu na teren objęty planem rodzaju zagospodarowania, który może wykroczyć poza teren wyznaczony tym symbolem (R/EW) i oddziaływać na działki również objęte planem, lecz o innym przeznaczeniu, a także na działki nieznajdujące się na terenie objętym uchwałą. Podzielić należy jednak stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 726/11, że jest to sytuacja potencjalna, która nie wynika bezpośrednio z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ochronę w takiej sytuacji zapewniają m.in. przepisy prawa ochrony środowiska, czy też prawa budowlanego. Przewidziane w tych przepisach obowiązki inwestorów mają m.in. zabezpieczać interesy właścicieli działek sąsiednich. Konsekwentnie, nie sposób przyjąć, aby kwestionowany przez skarżącą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego doprowadził do ograniczenia jej praw właścicielskich i naruszył tym samym jej interes prawny. W ocenie Sądu nie wykazano bowiem, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy ustaleniami planu dla terenu nim objętego, a sytuacją prawną właścicielki nieruchomości wprawdzie planem tym objętej, lecz której przeznaczenie nie uległo zmianie.

W ocenie Sądu, w tych okolicznościach faktycznych nie sposób przyjąć, aby interes prawny skarżącej został naruszony przez kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w szczególności, aby zaskarżona uchwała negatywnie wpływała na sferę prawnomaterialną skarżącej i pozbawiała ją pewnych uprawnień albo uniemożliwiała jej ich realizację, lub też nakładała na nią określone obowiązki. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.