Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1426/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając w oparciu o art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 267) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. K. od decyzji Prezydenta [...] z dn. [...].12.2014 r. nr [...] o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy orzekał o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania wskazując, iż pismem z dn. 16.10.2014 r. A. K. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B — w związku z otrzymanym przez organ wnioskiem Komendanta [...] Policji w [...] nr [...]z dn. [...].10.2014 r. o sprawdzenie kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień ze względu na wielokrotne naruszenie przepisów mchu drogowego. Zawiadomienie zostało doręczone stronie w dn. 22.10.2014 r.

Decyzją z dn. [...].12.2014 r. nr [...], Prezydent [...] orzekł o skierowaniu A. K. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że do Urzędu wpłynął wniosek Komendanta [...] Policji w Warszawie nr [...] z dn. [...].10.2014 r. o sprawdzenie kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień ze względu na wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z treści wniosku wynikało, że w okresie 20.12.2013 r. — 04.10.2014 r. Pan A. K. naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał w ten sposób 26 pkt karnych. W związku z powyższym, wobec przekroczenia limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i stosownego wniosku Komendanta [...]Policji, zaistniały podstawy do wydania decyzji o skierowaniu strony na egzamin kontrolny.

Od powyższej decyzji A. K. wniósł odwołanie. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na treść decyzji tj. art. 6 k.p.a. poprzez nie wskazanie konkretnej podstawy prawnej, a w konsekwencji wydanie decyzji bez oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach oraz poprzez wydanie decyzji z przekroczeniem delegacji ustawowej; art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu rozstrzygnięcia spraw)'; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji. Ponadto, Odwołujący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie a w konsekwencji do wydania decyzji, której wykonanie nie jest możliwe; oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że organ związany jest wnioskiem Komendanta [...] Policji. Wskazując na powyższe uchybienia, Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie spraw)' organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji prowadząc postępowanie odwoławcze w pierwszej kolejności dokonał oceny prawidłowości prowadzonego postępowania przez organ I instancji, stwierdzając, że zostało ono przeprowadzone zgodnie z przepisami k.p.a. W szczególności organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania, doręczając jej pismo z dnia 16.10.2014 r. z powyższą informacją oraz z zawiadomieniem o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji a po zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, strona ponownie została poinformowana o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w sprawie (pismo z dn. 11.12.2014 r.).

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (przepis ten został przywołany również przez organ I instancji w sentencji oraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Przepis ten stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.

Decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ma charakter orzeczenia związanego, co oznacza, że w razie skierowania przez uprawniony organ Policji wniosku z powołaniem się na przekroczenie przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem liczby 24 punktów karnych, organ zobligowany jest do skierowania takiej osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (Wyrok WSA w Lublinie z dn. 19.01.2012 r. sygn. akt: III SA/Lu 710/11).

W aktach sprawy znajduje się wniosek z dn. [...].10.2014 r.nr [...]wystawiony przez Komendanta [...] Policji o sprawdzenie kwalifikacji Odwołującego. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że Odwołujący w okresie od dn. 20.12.2013 r. do dn. 04.10.2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego (wszystkie naruszenia zostały w treści wniosku szczegółowo wymienione). Wobec wskazanych naruszeń, Odwołujący otrzymał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Zgodnie z 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Należy wyraźnie podkreślić, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustaw) Prawo o ruchu drogowym ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ww., ustawy Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Natomiast po myśli art. 130 ust. 4 ustawy Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

- sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

- warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

- program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

- liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

- podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

W wykonaniu tak zakreślonej delegacji ustawowej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wskazano, że ewidencję kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1). Natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 ww. Rozporządzenia komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wdawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zestawienie tych przepisów wskazuje w sposób jednoznaczny, że ewidencja, o której mowa, jest urządzeniem szczególnym, oddanym w całości do wyłączne] kompetencji wskazanego organu Policji. Oznacza to m.in. że to w gestii Policji leży wpisywanie i usuwanie punktów w przedmiotowej ewidencji. Dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na kontrolny egzamin sprawdzający i organ ten nie może prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją (Wyrok NSA z dn. 15.03.2012 r. o sygn. akt: I OSK 413/11, Wyrok NSA Z DN. 26.06.2013 r. o sygn. akt: I OSK 330/12).

Jak wynika z powyższego, ani organ I instancji, ani Kolegium nie było organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, bowiem ewidencję taką, prowadzi co do zasady Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Organ administracji publicznej zaś orzekając w przedmiotowej sprawie związany jest domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta [...] Policji, co do uzyskania przez Odwołującego liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o skierowaniu na kontrole sprawdzenie kwalifikacji (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 14 marca 2008 r. sygn. akt: I OSK 389/2007).

Oczywiście domniemanie to nie jest nieusuwalne i zgodnie z przepisem art. 76 § 3 k.p.a. daje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, ale inicjatywa dowodowa leży po stronie podważającej treść takiego dokumentu. Z załączonych akt sprawy nie wynika jednak, aby Odwołujący wykazał nieprawdziwość informacji udzielonej przez Komendanta [...] Policji, która to de facto stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Odwołujący nie udowodnił, aby punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego zostały naliczone w sposób niezgodny z przepisami. Ponadto, do organu I instancji wpłynęło pismo z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji z dn. [...].12.2014 r. nr [...], informujące, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało postępowanie sprawdzające, a wyniki przeprowadzonej analizy nie dostarczyły podstaw do zakwestionowania stanowiska Komendy [...] Policji i w związku z tym, wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy pozostaje aktualny.

Zdaniem organu odwoławczego, Odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów, które nasuwałyby zastrzeżenia co do zgodności z prawem wniosku Komendanta [...] Policji i które podważałyby prawdziwość przyznanych Odwołującemu 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W toku postępowania dotyczącego skierowania na badania psychologiczne, czy też na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, niedopuszczalne jest dokonywanie oceny prawidłowości i podstawy wpisów do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustaw Prawo o ruchu drogowym. Wpisy takie - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.07.2006 r. sygn. akt: I OSK 1087/2005 - stanowią bowiem czynność materialno-techniczną oraz mogą podlegać kontroli w odrębnym postępowaniu, a nie w sprawie skierowania kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 07.08.2009 r. sygn. akt: I OSK 1148/2008).

Dodatkowo SKO wskazało, iż odbycie kursu reedukacyjnego przez kierującego po dacie przekroczenia liczby 24 punktów, nie ma wpływu na zaistniałe już zdarzenie, polegające na otrzymaniu liczby punktów, obligującej organ do skierowania wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

Jednocześnie wyjaśniono, iż organ I instancji wskazał obok właściwej podstawy prawnej wydanej decyzji ( tj. art. 114 ust. 1 pkt b) ustawy Prawo o ruchu drogowym), również art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami (który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Jakkolwiek powoływanie się na art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, który przewiduje skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji jest nieprawidłowe, to jednak z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (oraz z samej sentencji decyzji) jednoznacznie wynika, że przyczyną wydania decyzji o skierowaniu A. K. na egzamin sprawdzający kwalifikacje jest przekroczenie przez kierującego limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponadto Kolegium wskazuje, że wadliwość ta nie stanowi podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, w ocenie Kolegium należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. K.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania z uwagi na niewykonalność decyzji;

b) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Organ, iż nieprawidłowa podstawa prawna decyzji I instancji nie spowodowała konieczności jej zmiany;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej jako "p.r.d.") poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Skarżący skutecznie dokonał zmniejszenia stanu posiadanych przez niego punktów karnych poniżej ustawowej granicy;

Podnosząc te zarzuty wnosił o stwierdzenie nieważności zarówno skarżonej Decyzji jak również decyzji wydanej w I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a..

Uzasadniając w szczególności zarzut niewykonalności zaskarżonej decyzji wskazał, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. przewiduje skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Termin ten, w brzmieniu ustawy z dnia wydania decyzji w I instancji jak i skarżonej Decyzji, nie został wyjaśniony. Wśród przepisów p.r.d. brak jest jakichkolwiek odwołań do innej ustawy czy rozporządzenia, które termin ten mogłyby dookreślać.

Podkreślił, że przed nowelizacją p.r.d. istniał przepis art. 115 tej ustawy, który zawierał delegację ustawową dla odpowiedniego ministra do wydania niezbędnego rozporządzenia. § 26 przedmiotowego rozporządzenia odsyłał do załącznika nr 5, który pod pojęciem "kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji" rozumiał egzamin państwowy na prawo jazdy zarówno w zakresie części teoretycznej jak i praktycznej. Z uwagi jednak na derogację art. 115 p.r.d., moc prawną utraciły wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze.

W tych okolicznościach nie sposób jest stwierdzić jak przebiegać miałoby rzeczone kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił obowiązujący w dacie orzekania przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), dalej określanej również jako: "P.r.d." Przepis ten stanowił, że: "Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy." Przepis ten należy odczytywać i interpretować w powiązanie z art. 130 ust. 1 P.r.d., który wskazuje, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja, oraz że określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwraca uwagę na związanie organów orzekających w sprawie treścią wniosku Komendanta [...] Policji o skierowanie skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów mechanicznych z uwagi na przekroczenie naruszeniami przepisów ruchu drogowego 24 punktów karnych. W świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 z późn. zm.), decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o treści rozstrzygnięcia przesądza jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego, w tym wartościującego naruszenia przepisów ruchu drogowego, czy - jak oczekuje skarżący - oceniającego postępowanie organu uprawnionego do prowadzenia ewidencji punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym. Z przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o ruchu drogowym wprost wynika, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Konstrukcja normatywna zawartego w wymienionym przepisie zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym, a w konsekwencji pozbawiającym starostę uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Brak dopuszczalności badania przez starostę prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie pozwalała staroście na dociekanie okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń. Przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy bowiem do wyłącznej kompetencji Policji. Także wyłącznie do Policji należy usuwanie punktów przyznanych w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę ani przez samorządowe kolegium odwoławcze. Przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych i w przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć przy tym należy, że późniejsze, już po uzyskaniu 24 punktów karnych, uczestniczenie w szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozostaje bez wpływu na obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidujący obowiązek skierowania na kontrolny egzamin kierowcy z liczbą przekraczającą 24 punkty karne za naruszenia ruchu drogowego, odsyła wyłącznie do art. 130 ust. 1, a nie do całego art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co wyraźnie wskazuje, że kierowca taki nie może wtedy już skorzystać z uprawnienia do zmniejszenia liczby punktów karnych odbytym szkoleniem. Udział w szkoleniu nie może bowiem stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście bezwzględnie wiążącego przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o ruchu drogowym i uniknięcia w ten sposób przewidzianej tam sankcji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2013 r. sygn. III SA/Wr 19/13).

Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ kontroli ruchu drogowego wystąpił bowiem w stosunku do skarżącego z wnioskiem o skierowanie na kontrolny egzamin na prawo jazdy z powodu przekroczenia w ciągu roku 24 punktów karnych za naruszenia zasad ruchu drogowego. Dane zawarte we wniosku Komendanta [...] Policji o skierowanie skarżącego na kontrolny egzamin tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną wiążącą starostę i niepodlegającą weryfikacji w ramach postępowania przed starostą. Skarżący do daty orzekania przez organ o skierowaniu na badania nie podważył ostateczności przypisania mu punktów karnych, których suma przekroczyła 24.

Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wskazać należy, że sądowi orzekającemu znane są poglądy wyrażone między innymi w powoływanym przez skarżącego wyrokach. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela jednak stanowiska i argumentacji zaprezentowanych w powołanych orzeczeniach.

Zdaniem Sądu, prawidłowa wykładania omawianych przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pozwala na właściwe odczytanie normy prawnej wypływającej z treści analizowanych przepisów z art. 130 ust. 1, 2 i 3 ustawy, w sposób, który wyklucza możliwość zmniejszenia liczby punktów, na skutek uczestnictwa w szkoleniu w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło, już po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Treść § 8 ust. 6 rozporządzenia precyzuje, jedynie normatywną treść przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Sąd uważa również, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia, w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami (por: wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r. o sygn. akt I OSK 723/10).

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pełni akceptuje dominujące obecnie w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10- Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 - Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 73/11- nie publ., że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego zastosowania przez organ I instancji niewłaściwej podstawy prawnej, należy stwierdzić, że na akceptację zasługuje stanowisko zajęte w tej kwestii przez organ odwoławczy. Prezydent [...] rozstrzygał w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, co wynika z sentencji orzeczenia i jego uzasadnienia. W szczególności lektura uzasadnienia decyzji pozwala stwierdzić, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zbędne wskazanie w podstawie prawnej art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami nie ma wpływu na treść decyzji. Nie ulega też najmniejszej wątpliwości, że organ odwoławczy procedował na podstawie właściwych przepisów, co w świetle zasady dwuinstancyjności przewidzianej w art. 15 k.p.a. oznaczającej, że organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną w jej całokształcie, czyni zarzut Skarżącego niezasadnym.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut dotyczący niewykonalności decyzji w związku z uchyleniem art. 115 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowiącym podstawę do wydania rozporządzenia wykonawczego w zakresie kontrolnego sprawdzania kwalifikacji.

Wskazać w tym miejscu należy, że przede wszystkim art. 115 uchylony został przez art. 125 pkt 10 lit. g) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2011.30.151) z dniem 19 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 137 ww. ustawy dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7, art. 88 ust. 7, art. 94 ust. 4, art. 100 ust. 2, art. 115, art. 115l, art. 123, art. 125 oraz art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Poza tym zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów.

Obecnie sposób szkolenia i prowadzenia egzaminów, w tym w zakresie o jakim mowa w art. 99 ustawy o kierujących pojazdami zawiera ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) skargę oddalił.