Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SO/Wr 40/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 6,  art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie z wniosku Y. R. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 1.000 zł (słownie: tysiąc) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D.(dalej: Wojewoda), w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga została nadana za pośrednictwem platformy ePUAP (data wpływu do organu: 30 lipca 2020 r.). Organ przekazał skargę do Sądu w postaci papierowej 20 stycznia 2021 r. Skarga ta wpłynęła do Sądu 22 stycznia 2021 r.

Pismem z 28 października 2020 r., strona skarżąca wniosła o ukaranie Wojewody grzywną za nieprzekazanie skargi do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek, organ podniósł, że w dniu 30 lipca 2020 r. do D. Urzędu Wojewódzkiego wpłynęła za pośrednictwem platformy ePUAP skarga. Format przesłanej korespondencji uniemożliwiał jej odczytanie i właściwe zakwalifikowanie pisma. Obraz, który był widoczny przez pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców wskazywał na uszkodzenie pliku lub na brak pliku przy piśmie. W dniu 14 stycznia 2021 r. z korespondencji przesłanej przez WSA we Wrocławiu w sprawie dotyczącej wymierzenia grzywny organ powziął informację o otrzymaniu w dniu 30 lipca 2020 r. skargi. Przy pomocy pracowników Biura Administracji i Logistyki (administratorów systemów informatycznych) w pełni odczytano korespondencje z 30 lipca 2020 r. Organ podkreślił, że osoba pracująca na stanowisku sekretarki Wydziału czy inspektora wojewódzkiego nie ma dostępu do panelu administracyjnego ePUAP, zatem nie była w stanie pobrać pliku załączonego do przesyłki ePUAP, a tym, samym mogła mylnie sądzić, że plik jest uszkodzony lub nie został załączony do przedmiotowego pisma. Z uwagi na fakt, że nieprzekazanie skargi do Sądu wynikało z błędów natury technicznej, Wojewoda wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.

Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a.,

jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie

do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456).

Jednakże powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem "może" orzec

o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki

do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

W sprawie bezspornym jest, że skarga wniesiona – za pośrednictwem Wojewody D. – na przewlekłe prowadzenie postępowania, została wniesiona do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu, poprzez platformę ePUAP. Wniesienie skargi i datę jej złożenia – 30 lipca 2020 r. – potwierdza sam organ w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną, wynika to też z dokumentu UPP (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia). Tym samym – zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ winien przekazać ww. skargę do WSA we Wrocławiu do dnia 31 sierpnia 2020 r. (poniedziałek). W sprawie, organ dopiero 20 stycznia 2021 r. przekazał skargę do Sądu. Skargę tą przesłał w postaci papierowej, choć powinien wysłać ją na skrzynkę podawczą WSA we Wrocławiu za pośrednictwem platformy ePUAP.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu

nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Nie mogły stanowić usprawiedliwienia postawy organu - tłumaczenia, związane z trudnościami organizacyjnymi technicznymi uniemożliwiającymi prawidłowe odczytanie i zweryfikowanie, czy zakwalifikowanie (np. jako skargi) korespondencji wpływającej do organu za pośrednictwem platformy ePUAP. Właściwa organizacja zadań (prawidłowy obieg korespondencji, czy też dostęp do "panelu administracyjnego ePUAPu organu") i zapewnienie odpowiedniej kadry (w tym tej informatycznej) należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość postępowania), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi i brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy.

Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie

na Wojewodę D. grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.