Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 6003/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.O. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej M.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1493/20 oddalającego skargę M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1493/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", oddalił skargę M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.

Od w/w wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], tj. decyzji organu pierwszej instancji wydanej w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni betonu

towarowego na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] przy ul. [...] w m. [...], gm. [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną do WSA decyzją Kolegium z [...] kwietnia 2020r. nr [...]. Wniosek o wstrzymanie nie został uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania

trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania

wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy zatem wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony

pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji

lub postanowienia.

Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji. Samo powołanie

się na ustawowe przesłanki bez ich uzasadnienia nie uzasadnia żądania wniosku. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. Tak więc uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji i ciężar ten spoczywa na wnioskodawcy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej. Ochrona tymczasowa nie służy zaś zabezpieczeniu strony postępowania przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed takimi, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi czy skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie, skarżący, w złożonym w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie, domaga się wstrzymania wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego

na budowie wytwórni betonu towarowego, a nie decyzji organu odwoławczego. Należy zatem zauważyć, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji co do zasady dotyczy możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, choć nie wyklucza to możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Jednakże w oparciu o art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. sąd może, wstrzymać wykonanie decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy dopiero, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania

wykonania zaskarżonej decyzji. Co do zasady nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu drugiej instancji (postanowienie NSA z 21 października 2015 r., I FSK 1797/15).

Niezależnie od wadliwości formalnej tak sformułowanego wniosku stwierdzić należy, że nie został on przez skarżącego uzasadniony, tym samym nie wykazał on,

że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek prócz samego żądania wstrzymania wykonania decyzji, nie zawiera żadnej argumentacji, a brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania kwestionowanego aktu (postanowienie NSA z 27 października 2020 r., II OSK 2573/20 i powołane tam: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2019 r., II OSK 3828/18, postanowienie z 26 września 2017 r., II OSK 2022/17, postanowienie z dna 6 października 2020 r., II OZ 703/20, postanowienie z 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 73/11).

Za argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania nie mogły zostać uznane zarzuty skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem, gdyż powyższe są przedmiotem badania przy wydawaniu wyroku rozstrzygającego skargę i jako takie nie determinują wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przesądu. Dlatego też w judykaturze przyjęto, że wniosek taki powinien zawierać odrębne uzasadnienie.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.