Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1072/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust 5
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia budowy ulicy do stanu poprzedniego zgodnie z projektem budowlanym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2017 r. nr [...], znak: [...], wydana w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia budowy ulicy do stanu poprzedniego zgodnie z projektem budowlanym.

Z akt wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na wniosek [...] z 16 września 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy ul. [...] w miejscowości [...] , gmina [...] .

W trakcie przeprowadzonych w dniu 25 października 2013 r. oględzin stwierdzono, że inwestor - Gmina [...] realizuje ww. inwestycję na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ powiatowy stwierdził nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją, polegające na nieznacznym podwyższeniu poziomu posadowienia drogi względem niwelety określonej w projekcie budowlanym. Organ powiatowy ustalił, że obecny poziom drogi jest wymuszony koniecznością zapewnienia właściwej wartości przykrycia istniejących sieci kanalizacji sanitarnej. Odstąpienie od zatwierdzonej dokumentacji projektowej skutkuje powstaniem różnicy wysokości drogi oraz terenu posesji skarżącego. Wobec powyższych ustaleń organ nadzoru budowlanego I instancji nie stwierdził podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w ramach swoich kompetencji, o czym poinformowano [...] pismem z 12 listopada 2013 r.

W trakcie kolejnych oględzin, które odbyły się 2 grudnia 2013 r., PINB w [...] ustalił, że Gmina [...] w trakcie realizacji budowy ulicy [...] w [...] odstąpiła w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego i ustaleń przewidzianych w pozwoleniu na budowę. Odstępstwa te polegają na zmianie trasy rowu betonowego od ok. 0+090 do km 0+280 oraz od km 0+330 do 0+511, przesunięciu osi jezdni od km 0+280 do km 0+325, korekcie niwelety ze względu na istniejące uzbrojenie, zmianie trasy sieci telefonicznej kablowej na całym odcinku ulicy oraz rozwiązaniu skrzyżowania - zmianie z ulicą [...] . W efekcie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...], znak: [...] nałożył na Gminę [...] obowiązek sporządzenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy [...] na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...] gm. [...] . Następnie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1404/14, oddalił skargę [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. nr [...].

Dalej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...], znak: [...], zatwierdził -przedstawiony przez inwestora- projekt budowlany zamienny budowy ulicy [...] (kategoria obiektu XXV) na działkach o nr ew. [...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]położonych w miejscowości [...] gm. [...] oraz nałożył na Gminę [...] obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...] , znak: [...] , uchylił w całości ww. decyzję organu powiatowego z [...] listopada 2015 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Orzekając ponownie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] listopada 2016 r. [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), nakazał Gminie [...] doprowadzenie budowy ulicy [...] na działkach o nr ew. [...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...] [...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...][...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...] gm. [...] do stanu poprzedniego zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Odwołania od powyższej decyzji z [...] listopada 2016 r., w terminie, wnieśli [...]l i Gmina [...] .

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...], znak: [...] , po rozpatrzeniu ww. odwołań, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji powołując się na art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podał, że w wyroku z 4 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1404/14 Sąd wskazał, że inwestor - Gmina [...] w toku budowy przedmiotowej drogi dokonał odstępstw od ustaleń pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu, polegających na:

- zmianie trasy rowu betonowego od ok. 0+090 do km 0+280 oraz od km 0+330 do 0+511,

- przesunięciu osi jezdni od km 0+280 do km 0+325,

- korekcie niwelety ze względu na istniejące uzbrojenie,

- zmianie trasy sieci telefonicznej kablowej na całym odcinku ulicy,

- rozwiązaniu skrzyżowania - zmiana z ulicą [...] .

W ocenie Sądu, odstępstwa te prawidłowo zostały zakwalifikowane przez organy jako mające charakter odstępstw istotnych w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego zasadnie zastosował tryb postępowania określony w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane i nałożył na Gminę [...] obowiązek sporządzenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego ww. inwestycji drogowej.

Organ II instancji podał też, że przepisy dotyczące projektu budowlanego (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) stosuje się odpowiednio do zakresu zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót budowlanych w kontekście projektu budowlanego zamiennego. Obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zamiennego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

I dalej organ ten stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że projekt zamienny nie odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Konieczność weryfikacji projektu zamiennego w zakresie przepisów ww. rozporządzenia zawarta została także w decyzji [...] WINB z [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak: [...] W konsekwencji, organ II instancji, uznał, że prawidłowo organ powiatowy wskazał na niezgodność projektu budowlanego zamiennego w zakresie:

- braku wymaganej skrajni poziomej drogi w obrębie skrzyżowań z ul. [...] i ul. [...],

- braków wymaganych skosów zjazdów,

- nieprawidłowych parametrów zjazdów (szerokość zjazdów większa od szerokości jezdni),

- braku wymaganego spadku podłużnego drogi,

- braku oznaczenia przebiegu osi jezdni,

- nieregularnej szerokości drogi,

- braków dot. określenia parametrów technicznych luków poziomych, chodników, spadków poprzecznych.

Ponadto, zgodził się z organem powiatowym, że zakres inwestycji wykracza poza obszar pasa drogi. Część zjazdów została zlokalizowana na terenie nieruchomości prywatnych, w stosunku do których inwestor nie posiada tytułu prawnego.

Powyższe, zdaniem organu II instancji, prowadzić musiało do wniosku, że przedłożona dokumentacja zamienna nie spełnia wymogów opisanych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r.

W konsekwencji, skoro inwestor nie przedłożył projektu budowlanego zamiennego, który mógłby podlegać zatwierdzeniu przez organ powiatowy konieczne jest wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 5 ww. ustawy.

W ocenie [...]WINB, wobec charakteru wyżej opisanych nieprawidłowości możliwe jest jedynie nakazanie inwestorowi doprowadzenie budowy ulicy [...] na przedmiotowych działkach do stanu poprzedniego zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Odnosząc się do zarzutów i wywodów zawartych w odwołaniach organ II instancji uznał, że pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2017 r. nr [...], Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem art. 7, art. 9, art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a. i przedwcześnie uznał, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt zamienny narusza przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie;

2) art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób utrudniający jej merytoryczną ocenę, tj. bez powiązania zarzutów naruszenia przepisów technicznych z konkretnymi przepisami rozporządzenia, co stanowi uchybienie obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia prawnego decyzji z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa;

3) art. 28 k.p.a. przez zawężenie kręgu stron postępowania do uczestnika postępowania i inwestora, pomimo wyrażenia w decyzji poglądu, że inwestycja była realizowana nie tylko w pasie drogowym, ale także poza nim na nieruchomościach stanowiących własność innych osób, którym w niniejszej sprawie niewątpliwie służyć powinien przymiot strony;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przez uznanie, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt zamienny narusza przepisy techniczne określone w rozporządzeniu;

2) art. 51 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane przez orzeczenie o obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego w sposób nieznany ustawie, tj. w odniesieniu do projektu budowlanego, który na nieruchomościach objętych inwestycją drogową nigdy nie został zrealizowany.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna; decyzje wydane w sprawie, tj. zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, są bowiem błędne jako nie poprzedzone wyczerpującym postępowaniem wyjaśniającym; co przy tym istotne – uzasadnienia tych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a to znacznie utrudnia ich weryfikację; w konsekwencji – orzeczenia te (i zawarte w nich rozstrzygnięcia) należało uznać za co najmniej przedwczesne.

Przed wskazaniem przyczyn powyższej oceny, zważyć trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] WINB z [...] marca 2017 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakazującą inwestorowi - Gminie [...] doprowadzenie budowy ulicy [...] na działkach o nr ew. [...],[...][...],[...][...] [...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...][...][...] [...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],...],[...],[...],[...]...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...] gm. [...] do stanu poprzedniego zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Podstawę materialnoprawną tych orzeczeń stanowi art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, a jak wynika z akt sprawy - zapadły one w postępowaniu naprawczym, dotyczącym ww. inwestycji polegającej na budowie drogi. Ważnym jest, że orzeczenia te poprzedzone zostały prawomocną decyzją nakazującą inwestorowi przedstawienie w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego, albowiem -jak ustalono w toku tego postępowania, na wcześniejszym jego etapie- w trakcie realizacji ww. inwestycji w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego (v. decyzja [...] WINB z [...] maja 2014 r. nr [...] , uznana za prawidłową prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 4 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/WA 1404/14). Zatem, w sprawie tej została prawomocnie przesądzona kwestia prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego wobec ww. inwestycji drogowej, a tym samym – kwestia istotnego odstąpienia przy jej realizacji od zatwierdzonego projektu budowlanego; co istotne – na mocy ww. decyzji z [...] maja 2014 r. ustalono także zakres istotnych odstępstw od zatwierdzonej dokumentacji budowlanej. Obecny etap postępowania naprawczego polegał zaś na zbadaniu, czy obowiązek nałożony w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego został w zakreślonym terminie wykonany. Na tym też etapie zapadły wskazane powyżej decyzje, objęte kontrolą Sądu w niniejszej sprawie.

W decyzjach tych prawidłowo wskazano, że dla uznania, że doszło do wykonania obowiązku przewidzianego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest wystarczające stwierdzenie, że dokumentacja budowlana zamienna w wyznaczonym terminie została złożona; konieczne jest bowiem jeszcze zbadanie, czy jest ona zgodna z przepisami prawa, o czym stanowi art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, odsyłający do przepisów dotyczących projektu budowlanego. Niemniej, pomimo wskazania na taką interpretację ww. przepisów i przystąpienia do oceny projektu zamiennego, a w konsekwencji – jego zakwestionowania, nie sposób uznać, aby takie działanie organów znajdowało oparcie w przepisach prawa.

Przy czym, Sąd raz jeszcze dostrzega, że przed stwierdzeniem, że obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego został wykonany, należy po jego przedstawieniu przez inwestora dokonać jeszcze jego sprawdzeń, w szczególności w zakresie objętym regulacją art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Co przy tym istotne, sprawdzenia te i weryfikacja przedłożonej dokumentacji zamiennej może dotyczyć tylko tej części, która odnosi się do istotnych odstępstw – postępowanie naprawcze w takim przypadku ma bowiem doprowadzić do ustalenia, czy istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego mogą być zaakceptowane, a więc: czy są zgodne z prawem, czy też - wymagają dla stwierdzenia ich zgodności z przepisami prawa budowlanego wykonania dodatkowy robót, ewentualnie – podjęcia innych czynności. Innymi słowy, zakres postępowania naprawczego wywołany istotnymi odstępstwami, ograniczać się winien do legalizacji istotnych odstępstw; te zaś -tym bardziej w przypadku inwestycji już zakończonej w dacie wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego- będą w sposób kompletny i wiążący ustalone decyzją nakładającą obowiązek przedłożenia dokumentacji zamiennej. Nadto, stwierdzenie nieprawidłowości w projekcie zamiennym, nie uprawnia jeszcze do zastosowania art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego (zgodnie z którym w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego). Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazany przepis także, zdaniem Sądu, winien znaleźć odpowiednie zastosowanie w postępowaniu naprawczym, a to na mocy przywoływanego już art. 51 ust. 1 pkt 3 zd. 2 omawianej ustawy, który to brzmi: "przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian". Zatem, dokonując sprawdzeń stosownie do art. 35 ust. 1, i stwierdzając w tym zakresie nieprawidłowości (na przykład dotyczące zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi – o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2), organ winien wezwać inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do ich usunięcia, a po upływie wyznaczonego w tym celu terminu, jeszcze raz ocenić przedłożony projekt zamienny. Przy czym, stosując art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego winien w sposób czytelny wskazać na stwierdzoną nieprawidłowość, z powołaniem się na przepis prawa, i stosownie do tego sformułować wezwanie. Tym samem, zdaniem Sądu, zastosowanie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego i zakończenie na jego podstawie postępowania naprawczego negatywnie dla inwestora winno mieć miejsce dopiero w ostateczności, po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania, w zakresie wynikającym z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przy uwzględnieniu w razie konieczności art. 35 ust. 3 tej ustawy.

Takie postępowanie w niniejszej sprawie nie miało zaś miejsca. W obu decyzjach wydanych w sprawie wskazano jedynie na to, że "projekt zamienny jest niezgodny", wymieniając te niezgodności, przy czym w żaden sposób nie powiązano ich ani z przepisami prawa, ani z zakresem istotnych odstępstw ustalonych decyzją wcześniejszą wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie ustalono przy tym, na jakim etapie była inwestycja w dacie wydania decyzji [...] WINB z [...] maja 2014 r. nr [...] (w oparciu o ww. przepis art. 51 ust. 1 pkt 3), a niewykluczone, że już wówczas inwestycja ta była zakończona (na co wskazywałaby dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach sprawy), zrealizowana przy tym z odstępstwami, z których tylko część potraktowano jako istotne. W takim zaś przypadku, badanie projektu zamiennego winno dotyczyć tylko odstępstw istotnych (określonych w ww. decyzji z [...] maja 2014 r.), a wskazanie na inne na późniejszym etapie postępowania naprawczego (i dokonanie innej ich oceny) należałoby uznać za niedopuszczalne; dodać też należy, że postępowanie naprawcze dotyczące istotnych odstępstw, nie daje podstaw organowi do kontrolowania ponownie inwestycji – tj. przedłożonego projektu w pełnym zakresie. W decyzjach wydanych w niniejszej sprawie wskazano m. in. na: brak wymaganych skosów zjazdów, nieprawidłowe parametry zjazdów, brak wymaganego spadku podłużnego drogi, nieregularną szerokość drogi, czy w końcu – brak określenia parametrów technicznych luków poziomych, chodników, spadków poprzecznych w sytuacji, gdy istotne odstępstwa polegały na: zmianie trasy rowu betonowego, przesunięciu osi jezdni, korekcie niwelety ze względu na istniejące uzbrojenie, zmianie trasy sieci telefonicznej kablowej na całym odcinku ulicy oraz rozwiązaniu skrzyżowania - zmianie z ulicą [...] . Dostrzegając taki stan sprawy Sąd stwierdza, że wskazanie na ww. nieprawidłowości, które to doprowadziły organy do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, wymagało szerszego uzasadnienia, w zakresie powyżej wskazanym, w tym – powiązania z konkretną normą prawną. Z samego zestawienia ww. nieprawidłowości z istotnymi odstępstwami stwierdzonymi w niniejszej sprawie nie wynika bowiem, aby dotyczyły one tylko zakresu niniejszego postępowania naprawczego. Nadto i niezależnie od powyższego, nawet ich stwierdzenie – wymagało przed wydaniem kategorycznego rozstrzygnięcia z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co w tym przypadku w zakresie ww. niezgodności nie miało miejsca.

Nadto, zauważyć trzeba, że o ile istotne odstępstwa skutkowały wykroczeniem poza nieruchomości objęte zatwierdzonym projektem budowlanym, konieczne jest ustalenie w postępowaniu naprawczym czy inwestor posiada tytuł do dysponowania nieruchomościami zajętymi w ten sposób pod inwestycję. Niemniej, samo stwierdzenie, że "zakres inwestycji wykracza poza obszar pasa drogi", bo część zjazdów zlokalizowano na terenie nieruchomości prywatnych, jeszcze nie uzasadnia zastosowania ww. art. 51 ust. 5. Także i w tym kontekście stanowisko organu winno być przedstawione w sposób wyczerpujący i pozwalający na dokonanie jego weryfikacji, a więc: winno wskazywać nieruchomości zajęte przez inwestora w wyniku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu (ponad te objęte pierwotnym projektem), nadto – winno być poprzedzone ustaleniami co do prawa inwestora do zajęcia tych nieruchomości (w tym przypadku pod drogę, czy zjazdy), co wymaga również zweryfikowania kręgu stron postępowania. Tymczasem, argumentacja organów także i w tym zakresie jest zbyt lakoniczna, a postępowanie wyjaśniające – niepełne.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, że kontrolowane decyzje nie mogą się ostać, jako wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 i 3 oraz art. 4 Prawa budowlanego.

Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji winien wziąć pod uwagę powyżej poczynione uwagi, i raz jeszcze dokonać sprawdzenia przedłożonego projektu zamiennego, przy czym – jedynie w zakresie istotnych odstępstw, analizując przy tym także stanowisko inwestora (v. wyjaśnienia w projekcie zamiennym dotyczące odstępstw i ich zgodności z przepisami prawa).

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w punkcie I sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.