Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 287/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1161/06 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej, wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] nr [...] w sprawie wypowiedzenia ppłk J. W. stosunku zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że J. W. pełnił zawodową służbę wojskową w latach 1985-2003, ostatnio na stanowisku: kierownika pracowni w Centralnym Szpitalu Klinicznym [...] - Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej (STE: ppłk; SW: 57210; U:13). Decyzją nr [...] z dnia [...], Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział ppłk J. W. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzję Dyrektora Departamentu i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] doręczono stronie w dniu 25 kwietnia 2003 r. Zainteresowany nie złożył odwołania od decyzji, przez co stała się ona ostateczna. W dniu 19 maja 2003 r. oficer złożył wniosek o skrócenie okresu wypowiedzenia na podstawie art. 14 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001-2006 (Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.) o 8 miesięcy i o wypłatę z tego tytułu jednorazowego odszkodowania. Decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną dla celów ewidencyjnych, Minister Obrony Narodowej zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2003 r., wskutek upływu skróconego na wniosek żołnierza okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Następnie w dniu 10 września 2005 r. ppłk rez. J. W. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...]. Strona zarzuciła we wniosku, że wypowiedzenie mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej było nieuprawnione w sytuacji, gdy nie pełnił służby w jednostce wojskowej, zaś w państwowej osobie prawnej, będącej samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, który to zakład nie uległ nadto likwidacji. Rozpoznając sprawę Minister Obrony Narodowej wskazał, że obowiązująca w dacie dokonania oficerowi wypowiedzenia stosunku służbowego ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) nie wprowadzała własnej definicji jednostki wojskowej. Organ podniósł, że definicję taką zawarto w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.). Przepis ten określał, że przez jednostkę wojskową rozumie się jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych, funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki. Centralny Szpital Kliniczny [...] SP ZOZ był jednostką wojskową, posiadającą etat nr 89/204/0 o nazwie "Wykaz stanowisk służbowych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych". Szpital posługiwał się również pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą jednostki. W wyniku przeprowadzonego postępowania Minister Obrony Narodowej ustalił, że na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr Z-101/Org./P1 z dnia 24 grudnia 2002 r. Centralny Szpital Kliniczny [...] SP ZOZ - istniejący wg etatu nr 89/204/0 - podlegał rozformowaniu do dnia 31 marca 2003 r. Należy przez to rozumieć rozformowanie wymienionego szpitala jako jednostki wojskowej. Organ wskazał, że w art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) zawarto delegację dla Ministra Obrony Narodowej w zakresie określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez tego Ministra. W wykonaniu powyższej delegacji, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 10 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. Nr 20, poz. 245). Zgodnie z § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2000 r., Minister Obrony Narodowej tworzy, przekształca i likwiduje zakłady opieki zdrowotnej, w trybie określonym w art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, Minister Obrony Narodowej nadaje utworzonemu przez siebie zakładowi opieki zdrowotnej statut, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. W statucie zakładu opieki zdrowotnej określa się w szczególności nazwę zakładu odpowiadającą zakresowi udzielanych świadczeń, cele i zadania zakładu, siedzibę i obszar działania, rodzaje i zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych, organy zakładu oraz strukturę organizacyjną, formę gospodarki finansowej. Organ podkreślił, że z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ani z przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2000 r. nie wynika, aby tworzenie publicznego zakładu opieki zdrowotnej przez Ministra Obrony Narodowej na bazie szpitala wojskowego, będącego jednostką wojskową, powodowało ustanie bytu prawnego tej jednostki wojskowej. Należy zatem stwierdzić, że wojskowa placówka służby zdrowia, a w szczególności szpital wojskowy z polikliniką - może być jednocześnie jednostką wojskową oraz publicznym zakładem opieki zdrowotnej. Wedle Ministra Obrony Narodowej w sprawie istotne jest, że oficer pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w ramach etatu jednostki wojskowej nr 89/204/0 (Centralnego Szpitala Klinicznego [...]), na które to stanowisko został wyznaczony decyzją Ministra Obrony Narodowej nr PF-154 z dnia 20 maja 1999 r. Tak więc zdaniem Ministra Obrony Narodowej nie może być żadnych wątpliwości, że ppłk J. W. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, zaś odmienny pogląd skarżącego zawarty we wniosku jest błędny. Organ wskazał, że jednostka wojskowa - Centralny Szpital Kliniczny [...], będący jednocześnie publicznym zakładem opieki zdrowotnej - podlegała z dniem 31 marca 2003 r. rozformowaniu na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr Z-101/Org./P1 z dnia 24 grudnia 2002 r. oraz brak było możliwości wyznaczenia strony na inne stanowisko służbowe (co zostało stwierdzone wymaganymi dokumentami). Zaistniały zatem przesłanki określone w art. 78 ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, umożliwiające dokonanie oficerowi wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy, co nastąpiło decyzją Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] Tak więc żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] jest bezzasadne.

W dniu 15 lutego 2006 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył ppłk rez. J. W..

Minister Obrony Narodowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że Centralny Szpital Kliniczny [...] SP ZOZ był jednostką wojskową i posiadał tak jak każda jednostka wojskowa stosowny etat. Ponadto organ podniósł, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że jednostka wojskowa nie może być równocześnie samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, a więc brak jest podstaw do ustalenia, że istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu oficera ze służby.

J. W. wniósł od decyzji skargę do sądu administracyjnego, zarzucając wyraźną i oczywistą sprzeczność z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 9 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1161/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej, której stwierdzenie nieważności domagał się skarżący, stanowił art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z przepisu tego wynikają dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby organ wojskowy mógł dokonać wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego:

1) jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy;

2) brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe.

Ponadto z powołanego przepisu wynika, że musi istnieć związek przyczynowy między rozformowaniem jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego.

W świetle akt sprawy, skarżący w dacie wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, pełnił służbę wojskową w jednostce wojskowej w rozumieniu przepisów pragmatyki wojskowej. Pozostawał on bowiem na stanowisku służbowym kierownika pracowni w Centralnym Szpitalu Klinicznym [...] Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej (SP ZOZ) w W.. Fakt, iż szpital ten był w dacie wydania decyzji z dnia [...] jednostką wojskową, wynika wprost z decyzji Ministra Obrony Narodowej nr Z-101/Org./P1 z dnia 24 grudnia 2002 r. o jej rozformowaniu.

Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę, z treści rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego nie wynika, że Centralny Szpital Kliniczny [...] SP ZOZ w W. z dniem 10 grudnia 2002 r. przestał być jednostką wojskową w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony.

W rozpoznawanej sprawie decyzja Ministra Obrony Narodowej z 24 grudnia 2002 r. nr Z-101/Org./P1 o rozformowaniu Centralnego Szpitala [...] SP ZOZ w W. stanowi podstawę do oceny przez Sąd legalności decyzji z [...] o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej. Brak jest natomiast podstawy prawnej do stosowania wobec powołanej wyżej decyzji środków prawnych przewidzianych w art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ponieważ akt ten nie podlega kontroli sądu administracyjnego w trybie art. 3 tej ustawy.

W konsekwencji więc należy uznać, że w sprawie wypowiedzenia skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych spełniona została pierwsza przesłanka z tego przepisu, tj. nastąpiło rozformowanie jednostki wojskowej.

Co zaś się tyczy drugiej przesłanki z tego przepisu, a mianowicie braku możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe (w skardze niekwestionowanej), to zdaniem Sądu również i ten warunek nastąpił. Dokumenty kadrowe znajdujące się w aktach sprawy wskazują, że powołany do tego organ Pełnomocnik Ministerstwa Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej analizował możliwości wykorzystania skarżącego na innych stanowiskach służbowych w siłach zbrojnych, ale w związku ze zmianami organizacyjnymi połączonymi z etatyzacją i problemem zagospodarowania kadry zawodowej, która utraciła stanowiska służbowe brak było możliwości wykorzystania skarżącego na innym stanowisku służbowym.

Organ prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia J. W. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z wywiedzionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o oddaleniu skargi.

J. W. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach:

1) naruszenia prawa materialnego - art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie wobec skarżącego bowiem Centralny Szpital Kliniczny [...] SP ZOZ w W., w której skarżący według Sądu I instancji pełnił służbę w dacie dokonywania wypowiedzenia, obiektywnie od dnia 10 grudnia 2002 r. nie istniał już jako jednostka wojskowa, o której mowa we wskazywanym przepisie ustawy i wskutek tego dokonywanie wypowiedzenia na jego podstawie w dniu po dniu [...] z powodu likwidacji "jednostki wojskowej" rażąco naruszało prawo (wskazany przepis ustawy pragmatycznej) i oceny Sądu w tym względzie przeciwne temu stanowisku nie odpowiadają prawu,

2) naruszenia przepisów prawa procesowego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie skargi mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa materialnego przez organ skarżony, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów art. 133 § 1 zdanie 1 w związku z art. 106 § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 oraz w związku z art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną formułowaną na podstawie wadliwego rozumowania - z jednej strony przedstawiającego, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr Z-101/Org./P1 z 24 grudnia 2002 r. o rozformowaniu CSK [...] SP ZOZ w W. z dniem 31 marca 2003 r. nie podlega kontroli sądu administracyjnego i nie jest możliwe dokonywanie oceny legalności tej decyzji w oparciu o art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zarazem - z drugiej strony w wyniku analizy tej decyzji Sąd I instancji uznał, że decyzja dowodzi spełnienia przesłanki pierwszej z przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, a w konsekwencji według Sądu organ prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego, wszystko bez wymaganego rozpatrzenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skarżącego wobec decyzji organu wydanych w I i II instancji.

Na tej podstawie wnosił o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1161/06 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego postępowania w II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo wywodził, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, przyjmując, że rażące naruszenie prawa będzie występować gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy lub części. Ten prawidłowy wywód oznacza, że rażące naruszenie prawa to naruszenie przez zastosowanie normy prawnej do stanu faktycznego sprzecznego ze stanem hipotetycznym założonym w normie prawnej. Należy przy tym podkreślić, że dla odkodowania hipotetycznego stanu faktycznego nie jest wystarczające zastosowanie jednej normy prawnej. W wielu przypadkach hipotetyczny stan faktyczny może być wynikiem szeregu norm prawnych. Według art. 78 ust. 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) "Dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić: jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe". Ustalenie czy hipotetyczny stan faktyczny odpowiada stanowi faktycznemu sprawy wymagał rozważenia w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego (Dz. U. Nr 201, poz. 1698 ze zm.), który stanowi "Instytut przejmuje pracowników dotychczasowego Centralnego Szpitala Klinicznego [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, z wyjątkiem pracowników wykonujących pracę w jego Poliklinice". Rozporządzenie weszło w życie z dniem 10 grudnia 2002 r. (§ 9 tego rozporządzenia). Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 10 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. Nr 20, poz. 245) wyróżniał w § 3 pkt 2 pracowników oraz żołnierzy pełniących w zakładzie opieki zdrowotnej czynną służbę wojskową. Gwarancja zatem wprowadzona w § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego obejmowała pracowników, nie dotyczyła żołnierzy pełniących w zakładzie opieki zdrowotnej czynną służbę wojskową.

Rozporządzenie z 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego w następstwie prowadziło do rozformowania Centralnego Szpitala Klinicznego [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej decyzją Ministra Obrony Narodowej z 24 grudnia 2002 r. nr Z-101/Org./P1. Paragraf 4 tego rozporządzenia stanowił o wyposażeniu Instytutu w mienie dotychczasowego Centralnego Szpitala Klinicznego [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, a § 5 o przejęciu przez Instytut praw i obowiązków oraz należności i zobowiązań dotychczasowego Centralnego Szpitala Klinicznego [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej.

Decyzja o rozformowaniu obowiązuje w obrocie prawnym i jak zasadnie Sąd przyjął nie jest to sprawa, która mieści się w zakresie sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną do sądu decyzją.

Skarga kasacyjna nie została zatem oparta na usprawiedliwionych podstawach co do naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy, jak i co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola przez Sąd decyzji wydanej w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności wyznacza zakres tej kontroli do oceny, czy orzekający w postępowaniu administracyjnym organ prawidłowo ocenił czy decyzja, której to postępowanie dotyczy jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wadliwości wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Takiej kontroli zaskarżonej decyzji dokonał Sąd, wywodząc, że w sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa, które dałoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można więc zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 133 § 1, art. 134 i 135, art. 141 § 4 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 zdanie 1 w związku z art. 106 § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie art. 106 § 5 tej ustawy można łączyć wyłącznie z naruszeniem art. 106 § 3 tej ustawy, a zatem ten zarzut jest wadliwie postawiony. Tylko bowiem jeżeli Sąd uzna za niezbędne przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, stosuje w tym zakresie odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.