Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1254/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 77, art. 107, art. 138, art. 139
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 5, art. 7, art. 8, art. 11, art. 14, art. 15, art. 92, art. 93
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. N. – Przewóz Osób i Towarów na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2008r. znak [...], nałożył na przedsiębiorcę - Przewóz Osób i Towarów M. N. z siedzibą w A, karę pieniężną w wysokości 500 zł za brak wymaganego wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego podczas kontroli pojazdu.

Od powyższej decyzji M. N. wniósł odwołanie.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2009r. znak [...] na podstawie art. 138 §2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, na konieczność wyjaśnienia wszelkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, zwłaszcza ustalenia rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, oraz wyjaśnienia przyczyn braku wymaganego wypisu z licencji w pojeździe podczas kontroli drogowej.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł na przedsiębiorcę - Przewóz Osób i Towarów M. N. z z siedzibą w A, za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jako podstawę prawną wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 5 ust.1, art. 8, art. 14 ust.1, art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 18 stycznia 2008r. funkcjonariusze Izby Celnej przeprowadzili kontrolę pojazdu marki Renault o nr rej.: [...] kierowanego przez M. N. W wyniku kontroli stwierdzono brak licencji na wykonywanie transportu drogowego, co zostało wykazane w protokole kontroli Nr [...] z dnia 18 stycznia 2008r.

W toku ponownego postępowania M. N. przedstawił organowi wypis z ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, iż przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego pod nazwą: Przewóz Osób i Towarów – M. N. jest między innymi transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski oraz transport drogowy towarów. Skarżący przedstawił także kopię Licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzieloną w dniu 22 marca 2002r. ważną do dnia 22 marca 2052r. Skarżący wyjaśnił, iż brak licencji w pojeździe spowodowany był zamieszaniem i po upływie ok. kwadransa licencja została okazana kontrolującym.

Organ, zwrócił się do Starosty Powiatowego z pytaniem czy i kiedy kontrolowany pojazd został zgłoszony do Licencji Nr [...]. Pismem z dnia 19 maja 2009r. Starosta poinformował, iż pojazd został zgłoszony do wykazu pojazdów Licencji Nr [...] w dniu 2 września 2008r.

Analizując całość dokumentów zebranych w sprawie, mając na uwadze ustalenia zawarte w protokole kontroli oraz wyjaśnienia skarżącego, organ I instancji przywołując treść art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stwierdził, ze w myśl art. 8 ustawy, licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który między innymi powinien zawierać rodzaj i liczbę samochodów, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji, natomiast do wniosku winien zostać dołączony m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, nie później niż w terminie 14 dni od daty ich powstania.

Jak wynika z protokołu kontroli w dniu 18 stycznia 2008r. M. N. dokonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przewozu osób na trasie C - D. Biorąc pod uwagę, iż dzień kontroli mógł być pierwszym dniem wykorzystywania w działalności gospodarczej pojazdu o nr rej: [...], skarżący miał obowiązek zgłosić zmiany w dokumentach licencyjnych (uzupełnić wykaz pojazdów) do dnia 1 lutego 2008r. W związku z tym, iż zmiany te zostały zgłoszone dopiero w dniu 2 września 2008r. organ zakwalifikował tą sytuację, jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

W myśl art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy podlega karze pieniężnej. Stosownie do ust. 4 w/w artykułu wysokość kar określa załącznik do ustawy zgodnie z którym, kara za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji wynosi 8000 zł.

M. N. odwołał się od powyższej decyzji. Podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie drogowego przewozu osób. Od 2002 r. posiada Licencję nr [...]. W dniu 18 stycznia 2008r. doszło do nadzwyczajnego zbiegu okoliczności - autobus obsługujący wycieczkę uległ awarii. Dla dobra pasażerów został, więc wymieniony na autobus Renault o nr rej. [...], który jest zgłoszony do licencji nr [...] wydanej przez Starostę dla właściciela firmy B. Ustawa o transporcie drogowym dopuszcza użyczenia pojazdu w celu zastąpienia pojazdu, który uległ awarii. W dniu 18 stycznia 2008r. przedmiotowy autobus został skarżącemu użyczony do dokończenia podjętego zadania przewozowego. Skarżący jest współwłaścicielem firmy B a licencja nr [...] jest wystawiona na jego żonę B. N. W związku z większą ilością zamówień przedmiotowy autobus został także wpisany do Licencji nr [...] w dniu 2 września 2008r. Pojazd jest zabezpieczony odpowiednimi polisami dla każdej licencji z osobna a kwestie użytkowania są zapisane w stosownych umowach.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 5 listopada 2009r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art.138 § 1 pkt 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust.1, art. 8, art. 14 ust.1, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 3, art. 92 ust.1, ust. 4, art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy przywołał w uzasadnieniu decyzji treść przepisów wskazanych w podstawie prawnej decyzji. Ponadto podniósł, że zgodnie z art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust.1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy). Zgodnie z brzmieniem L.p. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji skutkuje nałożeniem kary w wysokości: 8.000 zł.

W sprawie, w dniu 18 stycznia 2008 r., na drodze krajowej z C do E, w miejscowości F, funkcjonariusze Izby Celnej dokonali kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego przez firmę Przewóz Osób i Towarów N. M. z siedzibą w A, autobusem marki RENAULT, o numerze rej. [...]. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół kontroli nr [...], z którego wynika, iż kontroli tej podlegały następujące dokumenty: licencja /wypis/ oraz karta opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierujący pojazdem M. N. nie okazał kontrolującym wypisu z licencji. Po około 15 minutach dostarczono (przez żonę) wypis Nr [...] z Licencji Nr [...]. Ponadto skarżący okazał kontrolującym: dowód osobisty, prawo jazdy oraz dowód rejestracyjny, wydany na samochód marki Renault nr rej. [...] oraz nazwisko właściciela – N. M.

W postępowaniu przed organem I instancji skarżący podkreślił, że firma, której jest właścicielem posiada wymagane prawem dokumenty i przedłożył fotokopie: Licencji Nr [...] z dnia 22.03.2002 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób (ważnej do 22.03.2052 r.) oraz wypisu Nr [...] (z Licencji nr [...]), data wystawienia wypisu: 28.03.2007 r.

Z uwagi na fakt, iż przedłożono dwa różne wypisy z licencji organ l instancji wystąpił do organu udzielającego licencji z zapytaniem czy samochód marki Renault nr rej. [...] został zgłoszony do uprawnień licencyjnych przez posiadacza licencji. Organ otrzymał odpowiedź ze Starostwa Powiatowego, iż w dniu 22 marca 2002 r. wydano przedsiębiorcy Licencję Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób z terminem ważności do 22 marca 2052 r. Dodatkowo z odpowiedzi wynika, iż do tej Licencji pojazd, którym w dniu kontroli kierował przedsiębiorca został zgłoszony dopiero w dniu 2 września 2008 r. a więc osiem miesięcy po dokonanej kontroli.

Organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalił, iż w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W toku tego postępowania skarżący przedstawił organowi aktualny (na dzień 29.12.2008 r.) wypis z ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, iż przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego pod nazwą - Przewóz Osób i Towarów M. N. z siedzibą w A - jest między innymi transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski oraz pozostały transport lądowy pasażerski. Natomiast przed zmianą zgłoszoną w dniu 29 grudnia 2008 r., tj. w okresie wcześniejszym, kiedy dokonano kontroli, przedmiotem prowadzonej działalności był m.in. transport pasażerski międzymiastowy. Skarżący przedłożył ponownie kopię Licencji Nr [...]. Nie przedłożono natomiast żadnych dodatkowych wypisów ww. licencji.

W świetle tych faktów oraz potwierdzenia przez Starostę Powiatowego, że autobus marki Renault nr rej. [...] został zgłoszony do wykazu pojazdów Licencji Nr [...] w dniu 2 września 2008 r., organ I instancji nakładając na przedsiębiorcę karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji –zdaniem organu odwoławczego- podjął właściwą decyzję. Z analizy zgromadzonych dokumentów wynika, bowiem bezsprzecznie, iż podmiot - Przewóz Osób i Towarów M. N. z siedzibą w A, podjął w dniu kontroli wykonywanie transportu drogowego (zgodnie z zarejestrowaną działalnością) naruszając przepisy ustawy o transporcie drogowym. Bezspornym pozostaje, bowiem fakt, że wpisu przedmiotowego pojazdu do wykazu licencji Nr [...] wydanej na skarżącego, dokonał osiem miesięcy po kontroli.

W ocenie organu odwoławczego, okazanie przez skarżącego podczas kontroli drogowej wypisu nr [...] z licencji Nr [...] oraz wypisu nr [...] z tej licencji w toku dalszego postępowania, przy twierdzeniach skarżącego, iż firma, której jest właścicielem posiada wszystkie wymagane prawem dokumenty, było wprowadzeniem organu w błąd. Przedłożone wypisy nie mogły, bowiem dotyczyć przedmiotowego pojazdu, który do licencji Nr [...] zgłoszony został dopiero w dniu 2 września 2008 r.

Ponadto skarżący podniósł, iż w dniu kontroli doszło do nadzwyczajnego zbiegu okoliczności - autobus, obsługujący wycieczkę uległ awarii i dla dobra pasażerów został wymieniony na autobus Renault o nr rej. [...]. Na tę okoliczność skarżący przedłożył (w postępowaniu odwoławczym) umowę użyczenia przedmiotowego samochodu. Umowa ta zawarta została w dniu 5 listopada 2007 r. a więc dużo wcześniej przed dokonaną kontrolą drogową oraz powołanymi przez skarżącego nadzwyczajnymi okolicznościami. Ponadto z umowy tej wynika, iż przedmiotowy autobus został użyczony przez M. N. – B. N., a następnie został zgłoszony przez FHU "B" we wniosku z dnia 5 listopada 2007 r. o zmianę wykazu pojazdów do licencji numer [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej przedsiębiorcy FHU "B" B. N. z siedzibą w C.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedłożone w postępowaniu odwoławczym dokumenty oraz wyjaśnienia skarżącego nie stanowią podstawy do zmiany decyzji organu I instancji. Wprawdzie potwierdzają one, iż pojazd, którym wykonywano transport został zgłoszony we wniosku z dnia 5 listopada 2007 r. o zmianę wykazu pojazdów do licencji nr [...], wydanej na przedsiębiorcę: F.H.U. "B" B. N., której M. N. jest wspólnikiem, ale z ustaleń zawartych w protokole kontroli z dnia 18 stycznia 2008r. wynika, iż transport wykonywał i kontroli podlegał podmiot: Przewóz Osób i Towarów N. M. z siedzibą w A a nie F.H.U. "B" B. i M. N.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w zakresie ustalania stanu faktycznego organom administracji nie wolno pomijać treści protokołu kontroli, ponieważ w tym dokumencie wskazuje się na naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez konkretny podmiot, przedsiębiorcę, stronę postępowania. Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego dokumentu, w tym przypadku bez wypisu z licencji na konkretny pojazd, którym wykonywano transport drogowy, może nastąpić tylko wówczas, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że osoba będąca przedsiębiorcą wykonuje ten rodzaj działalności. Stwierdzenie powyższej nieprawidłowości musiało, więc skutkować nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, udzielonej kontrolowanemu przedsiębiorcy – M. N. Przewóz Osób i Towarów z siedzibą w A.

Przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, polegającą między innymi na transporcie lądowym pasażerskim od 1 września 1998 r. a tym samym powinien być świadomy, iż w dniu kontroli podjął transport drogowy nie dochowując wymogom art.14 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od daty ich powstania.

M. N. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 8 i 77 k.p.a., przez naruszenie obowiązku podjęcia wszelkich starań mających na celu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa w konsekwencji czego doszło do uznania przez organ, że skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym w licencji, podczas gdy wszechstronna i całościowa ocena materiału dowodowego wskazuje, że nie doszło do naruszenia ustawy o transporcie drogowym, albowiem transport drogowy był wykonywany przez pojazd ujawniony w licencji drogowej przez podmiot uprawniony do korzystania z tego pojazdu,

- prawa materialnego przez nie uznanie zaistniałej sytuacji za okoliczności i zdarzenia, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć w rozumieniu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, a to wobec oczywistej wyjątkowości zaistniałej sytuacji.

W ocenie skarżącego, stanowisko zarówno organów obu instancji jest błędne i wydane zostało w oderwaniu od stanu faktycznego. Działania związane z kontrolą wykonywania transportu drogowego przez skarżącego, jak również dalsze czynności podejmowane przez organy, charakteryzują się naruszeniem obowiązku podjęcia wszelkich starań mających na celu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Naruszenie tych obowiązków doprowadziło do pominięcia istotnych okoliczności stanu faktycznego, czego wynikiem było zastosowanie wobec skarżącego sankcji określonej w art. 93 ustawy o transporcie drogowym.

Organy na każdym etapie postępowania miały możliwość jednoznacznego stwierdzenia, że pojazd, który podlegał kontroli ujawniony był w stosownej licencji a korzystał z niego podmiot uprawniony do wykonywania tego typu działalności gospodarczej. Korzystanie w dniu kontroli z samochodu Renault nr rej. [...] było wynikiem niespodziewanej awarii (w trakcie wykonywania przewozu pasażerów) innego pojazdu. Dla zapewnienia pasażerom możliwości dalszej podróży skarżący wykorzystał pojazd, którego dotyczyła kontrola. Pojazd ten w dniu kontroli figurował w licencji nr [...] udzielonej przedsiębiorstwu FHU "B" B. N., przedsiębiorstwu, którego współwłaścicielem (wraz z żoną) jest skarżący.

Wobec wyjątkowości zaistniałej sytuacji skarżący ze zwykłego roztargnienia nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów. Dokumenty te zostały dostarczone kontrolującym jeszcze w trakcie kontroli. Skarżący okazał min. obie licencje- zarówno wydane skarżącemu jak i przedsiębiorstwu FHU "B", skarżący przedstawił także wyjątkowość zaistniałej sytuacji jak i przyczynę braku dokumentów. Organ miał możliwość właściwego zakwalifikowania zaistniałej sytuacji, jako nienaruszającej obowiązku wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Pojazd prowadzony przez skarżącego był uprawniony do przewozu osób, był w stosownej licencji a skarżący był uprawniony do korzystania z tego pojazdu, jako współwłaściciel przedsiębiorstwa FHU "B".

Skarżący podniósł, iż organ powinien działać zgodnie z art. 7 i 8 k.p.a.. Organ administracji powinien również stać na straży praworządności, a w przypadku skarżącego tak się nie stało. Organ nie uwzględnił dualizmu, w jakim znajdował się skarżący, w związku prowadzeniem samodzielnie przedsiębiorstwa "M. N. Przewóz Osób i Towarów" i prowadzeniem wraz żoną przedsiębiorstwa "FHU "B" B. N.". W takiej sytuacji wobec okazania przez skarżącego licencji obu przedsiębiorstw organ bezzasadnie przyjął, że skarżący działał jedynie, jako prowadzący przedsiębiorstwo "M. N. Przewóz Osób i Towarów". Organ pominął kwestię zastępczego wykonywania przewozu osób przez pojazd ujęty w licencji przedsiębiorstwa FHU "B" B. N." oraz fakt, że skarżący, jako jego współwłaściciel miał z tego tytułu prawo do korzystania z kontrolowanego pojazdu.

Skarżący wskazał, iż organ w stosunku do skarżącego orzekł pierwotnie karę pieniężną w wysokości 500 zł z uwagi na naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty tj. brak wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Dopiero kwestionowanie tego rozstrzygnięcia doprowadziło do wydania, zdaniem skarżącego bezzasadnej decyzji nakładającej na niego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł. Sytuacja, w której organ zmienił swoją decyzję po odwołaniu strony i wymierzył karę 8 000 zł. jest dla skarżącego niezrozumiała i krzywdząca. Tym bardziej, że nie doszło do jakiegokolwiek zagrożenia dla praworządności czy też dla interesu pasażerów. W zaistniałej sytuacji przewoźnik okazał wymagane dokument w szczególności posiadał stosowną licencję - o jej braku można mówić, bowiem dopiero wówczas, gdy przedsiębiorca nigdy jej nie uzyskał albo, gdy udzielona przedsiębiorcy licencja została cofnięta bądź wygasła.

Skarżący wskazał też, na wyjątkowość zaistniałej sytuacji, która winna być kwalifikowana jako okoliczności i zdarzenia, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć w rozumieniu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Awaria pojazdu pierwotnie przewożącego pasażerów i konieczność zapewnienia im możliwości kontynuowania podróży świadczą o szczególnych okolicznościach w jakich znalazł się skarżący. Skarżący nie mógł przewidzieć awarii pojazdu, działając z uwzględnieniem interesu pasażerów niezwłocznie zapewnił im dalszy transport, motywacja działania skarżącego wynikała z właściwego wykonywania obowiązków wobec pasażerów. Pobudki, którymi kierował się skarżący należy ocenić pozytywnie. Wskutek działań skarżącego pasażerowie niezwłocznie mogli kontynuować dalszą podróż, pojazdem ujętym w licencji na wykonywanie transportu drogowego. Konieczność wykonania w tak krótkim czasie całego szeregu działań była nie do przewidzenia i winna być uznana za niemożliwą do przewidzenia a postępowanie prowadzone w sprawie o nałożenie kary pieniężnej winno zostać umorzone.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, nawiązując do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 1994 r. (sygn. akt U 7/93, OTK 1994, cz. I, poz. 5) oraz z dnia 29 kwietnia 1998 r. (sygn. akt K 17/97, OTK 1998, nr 3, poz. 30) skarżący stwierdził, że stosowanie przepisów o charakterze represyjnym nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego. Podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności a organ administracyjny w oparciu o obowiązki wynikające z art. 7 i 8 k.p.a. winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Odrzucenie tego poglądu przez organ administracji publicznej i pominięci powyższych kwestii prowadzi do kolizji z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości. Należy przy tym podkreślić, że kolizja z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości ujawnia się z całą mocą w postępowaniu przed sądem w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Rozpatrzenie sprawy przez sąd ma być przede wszystkim sprawiedliwe.

W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącego, nie było podstaw do nałożenia na niego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (tj: Dz. U. z 2007r., nr 125, poz.874 ze zmianami) zwana dalej u.t.d., określa zasady podejmowania i wykonywania: m.in. krajowego transportu drogowego. Ustawa określa również: odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: a) przedsiębiorców i innych podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, b) kierowców.

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca (art. 8 ust. 1 pkt 4 u.d.t.). Ponadto wnioskodawca obowiązany jest dołączyć do wniosku między innymi wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych, a w przypadku, gdy nie jest właścicielem pojazdu, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 u.t.d.).

Na przewoźniku drogowym spoczywa obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania (art. 14 ust. 1 u.t.d.). Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d). Z przytoczonych uregulowań wynika, że wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego, wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. W wypadku wykonywania wspomnianych uprawnień przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o udzielenie licencji dochodzi do naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym.

W stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości, że przewóz drogowym był wykonywany pojazdem, który nie został wymieniony we wniosku o udzielenie licencji, a więc pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wnikające z przepisów ustawy lub przepisów ustaw wymienionych w pkt 1-8, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar pieniężnych określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 u.t.d.). Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji zostało wymienione w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, jako naruszenie podlegające karze pieniężnej (l.p. 1.2 załącznika). W związku z tym organ przeprowadzający kontrolę, który stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji był uprawniony do nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z l.p. 1.2 załącznika do ustawy.

Należy zauważyć, że WSA w Krakowie w wyroku z dnia 22.01.2008 r. sygn. akt III SA/Kr 356/07 (LEX nr 390739) wyraził stanowisko, że:

1. Zmiana dołączonego do wniosku o udzielenie licencji wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nimi, którą to zmianę przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji nie później niż 14 dni od jej powstania, nie wymaga zmiany licencji.

2. Nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy. (...). Nie jest, więc trafna interpretacja przepisu art. 14 ust 1 i 2 ustawy, że wprawdzie przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu, jednak do czasu zgłoszenia, nie może tym pojazdem wykonywać przewozów.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że treść tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że dotyczy sytuacji niedających się przewidzieć uprzednio np. awarii samochodu a ustawodawca określił dla przedsiębiorcy 14 dniowy termin na zgłoszenie innego samochodu użytego do wykonywania transportu drogowego aniżeli samochód wskazany we wniosku o udzielenie licencji.

Podzielając powyższe stanowisko Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zauważa, że teza ta wymaga uzupełnienia. Nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy, pod warunkiem, że przewoźnik dokona tego zgłoszenia w tym terminie ustawowym. Ta ostatnia okoliczność wymaga jednak dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego.

To w niniejszej sprawie miało miejsce albowiem jak wynika z protokołu kontroli Nr [...] w dniu 18 stycznia 2008r. M. N. dokonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przewozu osób na trasie C - D. Biorąc pod uwagę, iż dzień kontroli mógł być pierwszym dniem wykorzystywania w działalności gospodarczej pojazdu Renault o nr rej: [...], skarżący miał obowiązek zgłosić zmiany w dokumentach licencyjnych (uzupełnić wykaz pojazdów) do dnia 1 lutego 2008r. W związku z tym, iż zmiany te zostały zgłoszone dopiero w dniu 2 września 2008r. prawidłowo zdaniem Sądu, organ I instancji zakwalifikował przedmiotową sytuację, jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i wymierzył karę pieniężna w decyzji z dnia z dnia [...] 2009r. nr [...] utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją.

Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie uwzględnia jednolite orzecznictwo NSA dotyczące podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej polegające na przewozie osób taksówką, w którym stwierdzono, że licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. Dlatego nie można przyjąć, by wykonywanie transportu drogowego innym niż wymieniony w licencji pojazdem było wykonywaniem takiego transportu na podstawie wymaganej licencji. Generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej jest, bowiem uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego wymienionym w licencji pojazdem. Wykonywanie przewozu innym pojazdem narusza określone w u.t.d. warunki, od których uzależniona jest dopuszczalność wykonywania transportu drogowego taksówką, co stanowi przesłankę nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 1. 3 załącznika do tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił, powtarzanego w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiska, zgodnie z którym przewóz osób lub rzeczy inną taksówką, niż wymieniona w licencji, stanowi jedynie naruszenie warunków określonych w licencji, mogące być przyczyną cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., a nie wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, o jakim mowa w lp. 1.3 załącznika do u.t.d. w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. (np. wyroki NSA: z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 233/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 291/09 i II GSK 298/09 i z dnia 26 stycznia 2010r. o sygn. akt II GSK 337/09).

NSA wskazał, że ustawodawca w art. 14 ust. 1 u.t.d. nakłada na przewoźników drogowych obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, które zgodnie z art. 8 u.t.d. są przedstawiane lub dołączane do wniosku o udzielenie licencji, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Obowiązek ten dotyczy, między innymi, wskazanych w art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. danych indywidualnie określających pojazdy stanowiące przedmiot działalności w zakresie transportu drogowego. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Po przeprowadzeniu postępowania jurysdykcyjnego wszczętego wskutek złożenia takiego wniosku, właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 1 u.t.d. wydaje decyzję, którą zmienia treść licencji lub odmawia zmiany.

Przedstawione regulacje odnoszą się do wszystkich rodzajów licencjonowanej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Skutki naruszenia określonego w art. 14 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. obowiązku odnoszone do kształtu uprawnień wynikających z licencji są jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmienne.

W przypadku, gdy przedsiębiorca wykonujący krajowy lub międzynarodowy transport drogowy zaniedba przedstawienia w ustawowo określonym terminie danych dotyczących pojazdów, innych niż wymienione w wykazie dołączonym do wniosku o udzielenie licencji, wynikające z licencji uprawnienia, których istoty nie stanowi dopuszczalność wykonywania przewozów indywidualnie oznaczonymi pojazdami, nie jest wyłączona dopuszczalność wykonywania transportu drogowego nieobjętym wykazem pojazdem. Przedsiębiorca w takiej sytuacji wykonuje transport drogowy na podstawie wymaganej licencji, natomiast narusza obowiązek określony w art. 14 u.t.d., co może być przyczyną nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z lp. 1.2. załącznika do u.t.d., a ewentualnie cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d.

Ponadto, że w przypadku wykonywania wszystkich rodzajów transportu drogowego mogą wystąpić także takie stany faktyczne, które uzasadniałyby zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. poprzez cofnięcie licencji z powodu rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa.

Powyżej przedstawione stanowisko NSA wyraźnie, więc podkreśla, że odpowiedzialność przedsiębiorcy w takich sytuacjach uzależniona jest od zaniedbania przedstawienia w ustawowo określonym terminie danych dotyczących pojazdów, innych niż wymienione w wykazie dołączonym do wniosku o udzielenie licencji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, że wprawdzie pojazd, którym wykonywano transport został zgłoszony we wniosku z dnia 5 listopada 2007 r. o zmianę wykazu pojazdów do licencji nr [...], wydanej na przedsiębiorcę: F.H.U. "B" B. N., której skarżący jest wspólnikiem, ale z ustaleń zawartych w protokole kontroli z dnia 18 stycznia 2008 r. wynika jednoznacznie, iż przedmiotowy transport wykonywał i kontroli podlegał podmiot: Przewóz Osób i Towarów N. M. z siedzibą w A a nie F.H.U. "B" B. i M. N.

W zakresie ustalania przez organy stanu faktycznego organom administracji nie wolno pomijać w tych sprawach treści protokołu kontroli, ponieważ w tym dokumencie wskazuje się na naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez konkretny podmiot, przedsiębiorcę, stronę postępowania. Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego konkretnym pojazdem niezgłoszonym do licencji, może nastąpić tylko wówczas, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że osoba będąca przedsiębiorcą wykonuje ten rodzaj działalności. Stwierdzenie tej nieprawidłowości musiało, więc skutkować nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, udzielonej kontrolowanemu przedsiębiorcy – M. N. Przewóz Osób i Towarów z siedzibą w A.

Nie były trafne podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa.

W sprawie organ administracji dochował podstawowej zasady postępowania wyjaśniającego, w tym zasady zobowiązującej do ustalania prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 kpa, zgodnie z treścią którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego - w tym na rozłożenie ciężaru dowodu, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych ze sprawą. Z zasady tej wynika zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek organu administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 Kpa, ustanawiającym obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Prawidłowe zastosowanie ww. przepisów proceduralnych znajduje potwierdzenie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym oraz w rozstrzygnięciu organów obu instancji.

Ponadto należy zauważyć, iż dodatkowe wyjaśnienia dotyczące okoliczności z przeprowadzonej w dniu 18 stycznia 2008 r. kontroli drogowej oraz nowe dowody w postaci fotokopii: wniosku o wpisanie przedmiotowego pojazdu do licencji Nr [...] -udzielonej F.H.U. "B" B. N., z siedzibą w C, faktury zakupu autobusu nr rejestr. [...], umowy spółki prawa cywilnego, oraz umowy użyczenia samochodu - skarżący wniósł dopiero w dniu 15 września 2009 r. tj. na etapie rozpatrywania ponownego odwołania. Dodatkowo zauważyć należy, iż na wezwanie organu z dnia 14 maja 2009 r. co do wyjaśnienia braku wypisu z licencji Nr [...] na pojazd, który w dniu 18 stycznia 2009 r. podlegał przedmiotowej kontroli, skarżący wyjaśnił, iż okazał stosowny wypis, co w ocenie organu było wprowadzeniem organu w błąd, ponieważ wypis nr [...] z Licencji nr [...], podobnie jak okazany w postępowaniu wypis nr [...] z Licencji nr [...], nie mógł dotyczyć przedmiotowego pojazdu tj. autobusu nr rejestr. [...], który do Licencji Nr [...] został zgłoszony dopiero w dniu 2.09.2008 r. Trudno jest, zatem przyjąć, ażeby skarżący przedkładając ww. wypisy organowi celnemu czynił to nieświadomie.

Skarżący wskazał też, na wyjątkowość zaistniałej sytuacji, która winna być kwalifikowana, jako okoliczności i zdarzenia, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć w rozumieniu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w konsekwencji czego postępowanie prowadzone w sprawie o nałożenie kary pieniężnej winno zostać umorzone. Wskazany przepis określa, że przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 93 ust. 7 u.t.d. został dodany do przepisów komentowanej ustawy z dniem 20 czerwca 2007 r., na mocy art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 661). Stanowi on ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w razie spełnienia przesłanki polegającej na braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisów. Chodzi, zatem o tego rodzaju sytuację, w której doszło do naruszenia przepisów, jednakże nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot realizujący przewóz nie mógł przewidzieć. Regulacja zawarta w art. 93 ust. 7 u.t.d. statuuje zasadę ograniczonej odpowiedzialności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Jeżeli zatem zostanie spełniona przesłanka określona hipotezą art. 93 ust. 7 u.t.d., organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli nie wydaje decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz o umorzeniu postępowania. Od decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej przysługuje również odwołanie do organu wyższej instancji.

Zaskarżona decyzja nie zawiera odniesienia się do tych przesłanek wprost. Jednakże wada ta nie podważa zasadności decyzji, biorąc pod uwagę wskazane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego okoliczności dotyczące czasu, kiedy zostały przez skarżącego podniesione. Ponadto zdaniem Sądu, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów u.t.d. oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Nie można też nie zauważyć, ze skarżący na poparcie swoich twierdzeń o awarii pojazdu pierwotnie przewożącego pasażerów, który został zastąpiony autobusem nr rejestr. [...], nie poparł żadnymi dowodami.

Skarżący podnosił też, że organ pierwotnie nałożył karę pieniężną w wysokości 500 zł a kwestionowanie tego rozstrzygnięcia doprowadziło do nałożenia kary w wysokości 8000 zł. Wprawdzie nie wprost ale odwołuje się, więc do zakazu reformationis in peius ustanowionego w art. 139 k.p.a. który określa, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji organu pierwszej instancji wydanej w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie poddanej kontroli Sądu, ponieważ Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2008r. znak [...], nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł za brak wymaganego wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego podczas kontroli pojazdu. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2009r. znak: [...] na podstawie art. 138 §2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł na przedsiębiorcę Przewóz Osób i Towarów M. N. z siedzibą A, za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia 5 listopada 2009r. nr [...] od której skarżący wniósł skargę.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.