Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 2/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sąd. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E.S.P. na oświadczenie Burmistrza N.T. z dnia [...] 2017 r. [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jest oświadczenie Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2017 r. w sprawie przeniesienia na stanowisko służbowe.

Powyższe oświadczenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

E. S. (dalej jako: Skarżąca) na podstawie umowy o pracę z dnia 25 sierpnia 2008 r. zawartej na czas nieokreślony była zatrudniona jako Naczelnik Wydziału Rozwoju i Promocji w Urzędzie Miejskim w N. T. .

Na mocy zarządzenia Burmistrza nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. nastąpiła zmiana zarządzenia w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego N. T. na mocy którego (§ 31) Wydział Rozwoju i Promocji został zlikwidowany.

W złożonej do Sądu skardze Skarżąca opisała, że została zwolniona z pracy, jednak wyrokiem z dnia 09 listopada 2016 r. sygn. [...] [...] Sąd Rejonowy w G. W. zasądził na jej rzecz odszkodowanie, wskazując, że pomiędzy wypowiedzeniem umowy o pracę, a likwidacją stanowiska pracy powinien zachodzić związek przyczynowy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd stwierdził, że przyczyna wypowiedzenia stosunku pracy Skarżącej była nierzeczywista. Na skutek powództwa E. S. Sąd Okręgowy w P., Wydziału VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] lipca 2017 r. sygn. [...] [...] zmienił w pkt 1, punkt pierwszy wyroku Sądu Rejonowego w G. W. z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. [...] [...] w ten sposób, że przywrócił Skarżącą do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy.

Pismem z dnia [...] października 2017 r. działając na podstawie art. 23 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2016, poz. 902 ze zm. – dalej jako: ustawa o pracownikach samorządowych) Burmistrz Miasta z dniem [...] października 2017 r. przeniósł Skarżącą na stanowisko Inspektora w Wydziale Organizacyjnym i Komunikacji Społecznej i powierzył jej prowadzenie Gminnego Ośrodka Informacji. W piśmie tym wskazano, że do [...] kwietnia 2018r. Skarżąca będzie otrzymywać dotychczasowe wynagrodzenie, natomiast po tej dacie, tj. od [...] maja 2018 r. będzie to wynagrodzenie zasadnicze w wys. [...] zł plus dodatek za wieloletnią pracę ustalony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Z treścią tego pisma nie zgodziła się Skarżąca i wezwała Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia prawa i stwierdzenia nieważności oświadczenia z dnia [...] października 2017 r.

Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem sporządzonym [...] grudnia 2017 r. Burmistrz Miasta wskazał, że w myśl art. 23 ust.1 ustawy o pracownikach samorządowych, w przypadku reorganizacji jednostki, pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, można przenieść na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom, jeżeli ze względu na likwidację zajmowanego przez niego stanowiska nie jest możliwe dalsze jego zatrudnienie na tym stanowisku. Wyjaśniono, że w okolicznościach badanej sprawy doszło do reorganizacji struktury urzędu, na skutek której zlikwidowane zostało stanowisko na którym zatrudniano Skarżącą. W tej sytuacji ziściły się przesłanki uzasadniające przeniesienie Skarżącej na inne stanowisko służbowe. Podkreślono, że przyczyny przeniesienia, a także zasadność skierowania na stanowisko inspektora zostały wyjaśnione oświadczeniu Burmistrza i stosownie do treści art. 23 ust 2 ustawy o pracownikach samorządowych wskazano, że Skarżąca zachowa prawo do dotychczasowego wynagrodzenia, przez okres 6 miesięcy następujących po miesiącu, w którym została przeniesiona na nowe stanowisko.

Z tym stanowiskiem nie zgodziła się E. S., która wniosła skargę na oświadczenie Burmistrza Miasta, żądając stwierdzenia jego nieważności.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną ani czynnością z zakresu administracji publicznej, które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podkreślono, że uzasadniając swoje stanowisko Sąd Okręgowy, na wyrok którego Skarżąca się powołuje wskazał, że kwestia zasadności dokonania zmian organizacyjnych przez pracodawcę, w tym likwidacji stanowiska pracy pozostaje sprawą z zakresu autonomii zarządczej pracodawcy i nie podlega ocenie sądu pracy, który jest uprawniony do badania i ustalenia czy likwidacja stanowiska pracy ma jedynie uzasadniać rozwiązanie stosunku pracy z konkretnym pracownikiem. Jednocześnie, podkreślono, że przywracając Skarżącą do pracy Sąd Okręgowy wskazał, że pracodawcy zobowiązanemu do przywrócenia Skarżącej do pracy przysługują uprawnienia wynikające z art. 22 § 1 Kodeksu Pracy i pracodawca może powierzyć przywróconemu pracownikowi inne stanowisko, pod warunkiem, że nie ulegną zmianę istotne warunki reaktywowanej umowy o pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Uprzedzając zasadnicze rozważania w niniejszej sprawie, Sąd podkreśla, że analiza przedstawionej przez Skarżącą argumentacji, jak i jej dotychczasowa postawa, wyraźnie obrazują jej determinację w dążeniu do odzyskania nie tylko swojego statusu jako pracownika Urzędu Miejskiego w N. [...], ale również jako Naczelnika zlikwidowanego Wydziału Rozwoju i Promocji. Jakkolwiek intencje Skarżącej są dla Sądu nie tylko jasne, ale również zrozumiałe, to należy podkreślić, że pożądanego celu Skarżąca nie osiągnie poprzez skierowanie - do sądu administracyjnego – skargi na oświadczenie Burmistrza Miasta.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako: ppsa).

Dlatego tez, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zawsze bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Oznacza to, że stwierdziwszy brak swojej kognicji, sąd administracyjny nie może skargi rozpoznać, ale ma obowiązek ją odrzucić.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego jest określony w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...);

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Analiza treści art. 3 § 2 ppsa prowadzi do wniosku, że zaskarżone oświadczenie Burmistrza Miasta nie stanowi żadnego z aktów, ani czynności wskazanych w tym przepisie. Oznacza to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego skargi jest bowiem oświadczenie Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Tymczasem, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na pismo, stanowiące oświadczenie woli – pracodawcy - w przedmiocie przeniesienia – pracownika - na inne stanowisko służbowe. Podkreślić należy, że prawną podstawę przeniesienia Skarżącej stanowił przepis art. 23 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych. Jak wynika z treści art. 1 tej ustawy ustanawia ona przepisy - prawa pracy - określające status prawny pracowników samorządowych. Zauważyć też należy, że przepis art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach samorządowych wskazuje, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy; a spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. Uznać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie właściwym do rozpoznania żądania Skarżącej jest sąd powszechny. W konsekwencji, przedmiot niniejszej sprawy, jak i powyższa skarga nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 ppsa i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Podkreślenia wymaga również fakt, że co do charakteru uregulowania zawartego w art. 23 ust 1 ustawy o pracownikach samorządowych wypowiedział się Sąd Najwyższy wskazując, że przeniesienie uregulowane w art. 23 ustawy o pracowniach samorządowych jest szczególnym, odrębnym od wypowiedzenia warunków pracy lub płacy - sposobem zmiany treści stosunku pracy - wyczerpująco uregulowanym w tej ustawie (por. wyrok SN z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. I PK 217/14). Nie ulega zatem wątpliwości, że przeniesienie w trybie art. 23 ustawy o pracownikach samorządowych stanowi instytucję prawa pracy (A. Rzetecka-Gil, Glosa do wyroku SN z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. I PK 217/14).

Dodać również należy, że zasadności tego wniosku dowodzi też postanowienie NSA z dnia 16.07.2014 r. sygn. I OSK 1625/14, którym oddalono skargę kasacyjną od postanowienia Sądu I instancji odrzucającego – z uwagi niedopuszczalność drogi sądowoadminstracyjnej – skargę na wydane w trybie art. 23 ustawy o pracownikach samorządowych pismo w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe (por. również postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r. sygn. II OSK 1496/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż złożona skarga jest niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego zachodzi między innymi wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego, tzn. w sprawie do rozpoznania, której właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Sprawa objęta niniejszą skargą nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej, w której organ rozstrzyga o prawach i obowiązkach Skarżącej jako – obywatela – ale jest sprawą, która dotyczy jej – pracowniczych – praw i obowiązków. Nie może być uzasadnionych wątpliwości, że kierując do Skarżącej oświadczenie z dnia [...] października 2017 r. Burmistrz Miasta działa jako – pracodawca - a nie jako organ administracji publicznej. Nie może, bowiem budzić wątpliwości fakt, że przepis art. 23 ustawy o pracownikach samorządowych może stanowić podstawę przeniesienia tylko pracownika, a warunkiem dokonania tego przeniesienia jest łączący urzędnika z pracodawcą stosunek zatrudnienia. Tymczasem, jak wynika z treści art. 3 § 2 ppsa, kognicji sądów administracyjnych nie zostały poddane sprawy ze stosunku pracy.

Jeżeli natomiast sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa podlega odrzuceniu

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzekł o odrzuceniu skargi.