Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 49/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-11-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2015r. o sygn. akt II SAB/Ke 49/15 w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 – 2015. p o s t a n a w i a : odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2015r. o sygn. akt II SAB/Ke 49/15.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 listopada 2015r. o sygn. akt II SAB/Ke 49/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 – 2015.

Pismem z dnia 19 października 2016r., skierowanym do tut. Sądu, [...] domaga się wykładni m. in. ww. wyroku – w związku z przedstawionymi w załączeniu wywodami organów, tj.:

- Komendanta Wojewódzkiego Policji, zawartymi w decyzji z dnia 7 września 2016r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 lutego 2016r. Komendanta Powiatowego Policji,

- Komendanta Powiatowego Policji, zawartymi w piśmie z dnia 29 września 2016r. nr F-ER-0151/36/16

w związku z § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013r. o sygn. akt I OPS 9/13, w zakresie, w jakim w tej uchwale stwierdzono niedopuszczalność wobec braku podstaw prawa do wydania decyzji o odmowie wypłaty równoważnika za remont lokalu policjantowi w stanie spoczynku i wzruszenia takich decyzji obejmujących stan spoczynku jej adresata.

Mianowicie, jak wskazuje wnioskodawca, organy Policji stwierdzają, że wyrokami w sprawach o sygn. akt II SA/Ke 801/12, II SA/Ke 403/14, II SAB/Ke 49/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyeliminował z obiegu prawnego decyzję Komendanta Rejonowego Policji nr 70/98 z dnia 26 maja 1998r., zmienioną następnie decyzja Komendanta Powiatowego Policji nr 6/2001z dnia 24 maja 2001r. o przyznaniu prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego bez żadnych warunków na przyszłość i w zakresie, w jakim z regulacji prawnych z daty wydania decyzji, obejmowała ona również stan spoczynku jej adresata. Tymczasem, jak wywodzi [...], "wykładnia przedmiotowych wyroków dokonana przez organy Policji jest w sprzeczna z zakresem podmiotowym, przedmiotowym i prawnym, w żadnym zakresie nie da się wywieść, iż w jakimkolwiek wyroku WSA w Kielcach wyeliminował z obiegu prawnego decyzję numer 70/98, bowiem w żadnym z tych postępowań przedmiotowa decyzja nie była kontrolowana, sąd również w żadnym zakresie do tej decyzji się nie odwołał, jak i w żadnym zakresie w rozstrzygnięciach nie zawarto orzeczenia sądowego, iż ta decyzja źródłowa jest orzeczeniem sądowym wyeliminowana z obiegu prawnego, tym bardziej, iż w żaden sposób nie wskazano nawet i nie zastosowano w tych sprawach § 11 rozporządzenia MSWiA w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z dnia 28 czerwca 2002r. i mających w związku z tym przepisem w mojej sprawie właściwe zastosowanie norm prawnych, a tymi w zakresie wykonalności decyzji źródłowej nie są i nigdy nie były przepisy tego rozporządzenia, wyłączonego ze stosowania jego § 11. Tym samym organ usiłuje wywodzić z wyroku, poprzez dokonanie własnych interpretacji i ich wykładni skutków, jak i przypisać im więcej, niż sąd zbadał i orzekł. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych, dokonanie wykładni orzeczeń jest zasadnym, a w szczególności, gdy wykładnia i ich stosowanie wskazuje, iż organy Policji usiłują zmienić zakres podmiotowy, przedmiotowy i w zakresie rozstrzygnięcia, wywodząc z uzasadnienia okoliczności zastrzeżone do części merytorycznej." Zdaniem strony "zasadne jest wnioskowanie, iż w przedmiotowych orzeczeniach sądowych, sąd utrzymał w obiegu prawnym oświadczenia woli organów w zakresie cywilnoprawnego odmawiania wykonalności decyzji administracyjnej, jednakże w tym zakresie sąd nie orzekał w zakresie administracyjnoprawnych skutków takich oświadczeń woli, gdzie z mocy prawa oświadczenia woli nie mogą i nie mogły prowadzić do zniweczenia, czy podważenia decyzji ostatecznej, względnie ukształtowanego nią stosunku administracyjnoprawnego, jak i w zakresie, w jakim wystawca, lub zobowiązany do czuwania nad jej wykonalnością organ administracji państwa jest związany jej rozstrzygnięciem i określonymi w takiej decyzji prawami i uprawnieniami, a w tym w związku z wykonalnością takiej decyzji, należnymi i konstytutywnymi świadczeniami publicznoprawnymi, zatem obowiązku organu właściwego podjąć prawem nakazane i określone działania i czynności określone dla wierzyciela."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do normy art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie.

W tym miejscu wskazać trzeba, że z samej istoty wykładni wyroku wynika, iż może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte . Oczywiste jest bowiem, że nie może podlegać wykładni to, czego w wyroku, bądź w uzasadnieniu w ogóle nie umieszczono i o czym sąd administracyjny się nie wypowiadał. W ramach wykładni wyroku nie jest też dopuszczalne formułowanie przez sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011r., I GSK 970/09, Legalis, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2008r., III SA/Wa 2015/07, Legalis). Wykładnia wyroku nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia przez poszerzanie go o inne elementy (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008r., II OZ 1364/07, Legalis, postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2014r., I OZ 1097/14, CBOSA). W drodze wykładni nie można ani zmienić rozstrzygnięcia, ani dokonać zasadniczych treściowo zmian polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy też jego poszerzenia o inne istotne zdaniem strony elementy (por. postanowienie NSA z dnia 13.3.2012r., II GSK 1121/11, Legalis, postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011r., I FZ 104/11, Legalis).

Odnosząc się do wniosku [...] – kwestionującego obecne działania organów obu instancji oparte na interpretacji wyroku tut. Sądu z dnia 12 listopada 2015r. o sygn. akt II SAB/Ke 49/15 – należy wyjaśnić, że w ramach żądanej przez stronę wykładni nie mieści się uzyskanie wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008r., II OZ 1364/07, Legalis; postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2014r., I OZ 1097/14, Legalis). Ponadto konieczność usunięcia wątpliwości co do treści wyroku zachodzi jedynie wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy sposobu jego wykonania (por. post. NSA z 30 maja 2008r., I FSK 1501/06, Legalis). Z kolei wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie art. 158 ustawy p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008r., I OZ 1011/07, Legalis; postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015r., II GSK 1310/12, CBOSA).

Takie, omawiane powyżej sytuacje nie występują w niniejszej sprawie – z uwagi na jednoznaczną treść wyroku (wraz z uzasadnieniem) z dnia 12 listopada 2015r. o sygn. akt II SAB/Ke 49/15 – którym oddalono skargę [...] na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 – 2015. Podkreślić przy tym trzeba, że przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, nie zaś udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.

Tym samym, zdaniem składu orzekającego, powyższe orzeczenie nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 ustawy p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia.