Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 500/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 500/11

Uzasadnienie

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. ustalił A. A. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w wysokości 10.089 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, iż podatnik wraz z żoną poniósł w 2001 r. wydatki, których wartość przewyższała zgromadzone mienie: nadwyżka wydatków wyniosła 26.904,45 zł, czyli po 13.452,23 zł przypadło na każdego z małżonków. Dokonując oceny możliwości pokrycia przez Podatnika i jego żonę nadwyżki wydatków dokonanych w 2001 r. nad zgromadzonymi w tym roku środkami, Organ pierwszej instancji szczegółowo przeanalizował ich przychody z lat poprzednich, w szczególności pochodzące z zatrudnienia oraz prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Oceniając wysokość ponoszonych przez nich kosztów utrzymania Organ podatkowy oparł się na danych dotyczących przeciętnych wydatków na towary i usługi konsumpcyjne za poszczególne lata, opublikowanych przez Główny Urząd Statystyczny. Na tej podstawie Organ podatkowy przyjął, że część zgromadzonych przez Podatników środków w latach poprzedzających badany okres, zdeponowanych na rachunkach bankowych jeszcze przed 2001 r., nie znajdowała pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Tym samym Organ podatkowy uznał, że Podatnicy nie wskazali źródeł przychodów, z których mogłyby pochodzić środki potrzebne na pokrycie różnicy między ich dochodami a wydatkami.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy w całości podzielił jego ustalenia. W jego ocenie, organ pierwszej instancji właściwie przeanalizował źródła wskazane przez Podatnika. Jeśli chodzi natomiast o poniesione wydatki, Organ odwoławczy uznał, że zasadnie posłużono się w tym zakresie danymi statystycznymi GUS.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. strona zarzuciła naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez niedoręczenie jej pełnomocnikowi odpisu postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w przedmiocie włączenia w poczet materiału dowodowego kserokopii dokumentów z akt postępowania kontrolnego dotyczącego ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Następnie zarzuciła naruszenie art. 188 w zw. z art. 148 § 1 i art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań Strony (żony Skarżącego), pomimo złożenia stosownego wniosku, przy niezasadnym uznaniu, że wezwanie celem przesłuchania zostało skutecznie doręczone Stronie na adres Kancelarii Adwokackiej jej pełnomocnika. Podniosła też naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez złamanie zasady swobodnej oceny dowodów z uwagi na uznanie za wiarygodny poziom wydatków podany przez Stronę na zakup towarów i usług konsumpcyjnych w 2001 r., przy jednoczesnym akceptowaniu szacunków tych danych przez UKS za lata 1993 – 2000. Wskazała również na naruszenie art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej przez niezasadne uznanie, że środki pieniężne przeznaczone przez Stronę skarżącą na zakup w 1997 r. bonów "Progresja bis" (108.660,26 zł), spożytkowane następnie na założenie w 1998 r. lokaty w Banku A (100.000 zł) i w banku B SA. (10.913,95 zł) oraz w 2000 r. spożytkowane na założenie lokat w C Banku SA w kwocie 40.000 zł oraz w A Banku w kwocie 42,474,47 zł, nie mogły stanowić w latach ich wypłaty pokrycia dla wydatków ponoszonych przez Stronę, gdyż nie pochodziły ze źródeł opodatkowanych, w sytuacji gdy dla okresów, w których założono te lokaty, upłynął okres uprawniający Organ podatkowy do wydania ewentualnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.

Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną. Na wstępie wskazał na treść art. 180 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, że w niniejszej sprawie w zasadzie cały materiał dowodowy został zgromadzony w postępowaniu dotyczącym 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. włączył ten materiał do kontroli podatkowej za 2001 r. Na postanowienie to nie służy zażalenie, jednakże z uwagi na fakt, że dotyczy ono większości zgromadzonego materiału dowodowego, należało ocenić, że niedoręczenie go Skarżącemu oznacza naruszenie art. 123 § 1 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej, gwarantujących stronie możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wprawdzie w protokole kontroli z dnia [...] r. doręczonym pełnomocnikowi Strony wskazano, jakie dokumenty i dowody objęto kontrolą, ale nie wskazano, w jaki sposób zostały one włączone do postępowania dotyczącego 2001 r. W zaskarżonej decyzji przyjęto zgodnie z oświadczeniem Strony, że Podatnicy w 2001 r. ponieśli wydatki na bieżące utrzymanie w kwocie 12.813 zł. Dla określenia wydatków na te cele w latach wcześniejszych przyjęto dane GUS, dotyczące przeciętnych wydatków na towary i usługi konsumpcyjne 2-osobowej rodziny prowadzącej działalność (np. w 1998 r. - 25.985,04 zł, w 1999 r. - 24.310,56 zł, w 2000 r. - 28.910,16 zł). Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał – w ocenie Sądu – podstaw do takiego zróżnicowania wydatków ponoszonych przez Stronę. W szczególności w zaskarżonej decyzji nie wskazano, w oparciu o jakie kryteria przyjęto, że w latach wcześniejszych wydatki Strony na utrzymanie były ponad dwukrotnie większe od wydatków poniesionych w 2001 r. Oznacza to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, naruszenie zasad postępowania dowodowego, określonych w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd nie uznał natomiast za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 188 w zw. z art. 148 § 1 i art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej przez pominięcie dowodu z przesłuchania E. K. – A. w charakterze strony. Wbrew zarzutom Skarżącego, wezwanie w celu jej przesłuchania zostało skutecznie doręczone jej pełnomocnikowi. Zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pismem w rozumieniu powołanego przepisu jest również wezwanie do dokonania określonej czynności czy wezwanie celem przesłuchania w charakterze strony. Pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy dotyczy również doręczeń i ustanowiony pełnomocnik miał nie tylko prawo, ale i obowiązek powiadomienia Strony o wyznaczonym terminie przesłuchania. Sąd wskazawszy także na wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę zaufania do organów podatkowych stwierdził, że niedopuszczalne jest, aby ustalenia odnoszące się do wysokości przychodów z lat poprzednich (2000 r.) zawarte w decyzjach dotyczących roku 2001 i 2005 były odmienne.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Dyrektor Izby Skarbowej w Ł..

Wyrokiem z dnia [...] roku (sygn. akt [...] ) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Sądu I instancji w całości.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż Sąd I instancji uznał, że niedoręczenie pełnomocnikowi Strony odpisu postanowienia o włączeniu do akt sprawy materiału zgromadzonego w postępowaniu dotyczącym 2005 r. – naruszało art. 123 § 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej, gwarantujące stronie możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organ podatkowy nie zgodził się z tą oceną stwierdzając, że naruszenie to nie nosiło znamion rażącego, a więc nie mogło ono mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści art. 192 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, że między postępowaniem dowodowym, a umożliwieniem stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów istnieje ścisły związek. Nawet najbardziej skrupulatnie zebrane w tym postępowaniu dowody tylko wtedy będą bowiem mogły stanowić podstawę do ustalenia stanu faktycznego, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do nich. Rozważając zarzut skargi kasacyjnej organu podatkowego należało więc ocenić, czy to bezsporne naruszenie prawa proceduralnego (tj. niedoręczenie pełnomocnikowi Strony omawianego postanowienia) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania faktycznie wpływa na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie wykazał takiego związku między wskazanym naruszeniem a rozstrzygnięciem zapadłym w sprawie, a więc nie wykazał jego istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem mieć na względzie to, że materiały włączone do sprawy postanowieniem z dnia [...] r. zostały przedstawione w protokole kontroli doręczonym pełnomocnikowi, do których ten następnie odniósł się w piśmie procesowym z dnia [...] r. W piśmie tym pełnomocnik nie zakwestionował faktu włączenia materiałów z postępowania prowadzonego za 2005 r. Ponadto, pełnomocnik w dniu [...] r. zapoznał się z całokształtem materiału zgromadzonego w sprawie (w tym spornymi dowodami), do którego ustosunkował się w kolejnym piśmie procesowym. Nie budzi przy tym wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że okoliczność czy strona do zgromadzonych dowodów zgłosiła uwagi bądź zastrzeżenia, nie ma znaczenia dla oceny spornej kwestii. Z akt sprawy wynika bowiem, że pełnomocnik zapoznał się z włączonymi doń dowodami i miał możliwość odnieść się do nich. Tak więc fakt niedoręczenia mu postanowienia o włączeniu do akt niniejszego postępowania materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dotyczącym 2005 r. – wbrew stanowisku Sądu I instancji – nie ograniczał praw Strony do wypowiedzenia się co do tych dowodów, a w konsekwencji nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Również błędne były, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywody Sądu pierwszej instancji dotyczące ponoszenia "wydatków na bieżące utrzymanie" Strony, co w konsekwencji musi prowadzić do uznania zarzutu naruszenia przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 141 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej za uzasadniony. Nie można było także w tym przypadku zasadnie zarzucić organom podatkowym naruszenia zasad postępowania dowodowego, a w szczególności przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Skoro bowiem organy podatkowe w zakresie kosztów utrzymania w 2001 r. oparły się na oświadczeniach Stron, a za lata wcześniejsze posłużono się danymi statystycznymi GUS-u, bo Podatnicy oświadczeń w tym zakresie nie składali, to brak jest podstaw do zakwestionowania tych danych, nawet w sytuacji zróżnicowania ponoszonych wydatków w poszczególnych latach. Okoliczność, że dane statystyczne GUS-u były mniej korzystne dla Podatników, niż ich oświadczenia, nie może podważyć prawidłowości dokonanych ustaleń. Z treści art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. wynika bowiem, że podatnik obowiązany jest, w celu uchronienia się przed niekorzystnymi dla siebie skutkami procesowymi, wskazać lub dostarczyć środki bądź źródła dowodowe, które posłużyłyby, obok materiału dowodowego zgromadzonego przez organ podatkowy z urzędu, udowodnieniu istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy tez. Zatem to na Podatniku, a nie na Organie podatkowym, ciążył obowiązek wykazania rzeczywistej kwoty ponoszonych na własne utrzymanie wydatków zarówno w kontrolowanym roku podatkowym, jak i latach go poprzedzających.

Zasadny był także, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut Dyrektora Izby Skarbowej dotyczący bezpodstawnego przyjęcia przez Sąd, że w sprawie naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim należało zwrócić uwagę, że Sąd I instancji nie wykazał, na czym konkretnie opiera się zaprezentowana w uzasadnieniu wyroku ocena, iż "niedopuszczalne jest, aby ustalenia odnoszące się do wysokości przychodów z lat poprzednich (2000 r.) zawarte w decyzjach dotyczących roku 2001 i 2005 były odmienne". W tym to zakresie jasno jawi się naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazał, że dopiero z uzasadnienia ww. wyroku NSA dowiedział się o możliwości wykazania wysokości wydatków ponoszonych w latach poprzedzających rok kontrolowany w formie oświadczeń, analogicznie jak w roku 2001. Do pisma załączono uwierzytelnione kopie oświadczeń skarżącego i jego małżonki o poniesionych wydatkach w latach 1993-2000.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu między stronami, przy niespornych ustaleniach odnoszących się do wielkości przychodów i wydatków skarżącego w roku 2001 dotyczy dwóch kwestii.

Pierwszą z nich jest zasadność ustalenia poczynionego przez organy podatkowe obu instancji w zakresie wydatków poniesionych przez skarżącego w latach 1993-2000 określających ich wysokość na podstawie danych statystycznych w sytuacji, gdy za rok 2001 wysokość wydatków przyjęto na podstawie oświadczeń skarżącego i jego żony.

Druga z nich to trafność przyjęcia przez te organy, że środki spożytkowane przez skarżącego na założenie w latach 1998 i 2000 lokat bankowych nie mogą stanowić w latach ich wypłaty pokrycia dla wydatków skarżącego z uwagi na to, że nie pochodzą ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania w sytuacji, gdy upłynął już termin do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w tej materii.

Odnośnie pierwszej z wymienionych kwestii godzi się podnieść, że sąd rozpoznający sprawy jest związany wykładnią prawa dokonaną w omawianym zakresie przez NSA. W powoływanym wyżej wyroku z dnia 10 marca 2011r., sygn. akt II FSK 1892/08 sąd odwoławczy wskazał między innymi: "Nie można zasadnie zarzucić organom naruszenia zasad postępowania dowodowego (...). Skoro bowiem w zakresie kosztów utrzymania za rok 2001 oparły się na oświadczeniach stron, a za lata wcześniejsze posłużono się danymi statystycznymi GUS-u, bo podatnicy oświadczeń w tym zakresie nie składali to brak jest podstaw do zakwestionowania tych danych, nawet w sytuacji zróżnicowania ponoszonych wydatków w poszczególnych latach. Okoliczność, że dane statystyczne GUS-u były mniej korzystne dla podatników niż ich oświadczenia nie może podważyć prawidłowości dokonanych ustaleń. (...). Zatem to na podatniku a nie na organie podatkowym ciążył obowiązek wykazania rzeczywistej kwoty ponoszonych na własne utrzymanie wydatków zarówno w kontrolowanym roku jak i latach go poprzedzających."

W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

Związanie sądu I instancji oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wyrażonemu przez sąd odwoławczy poglądowi prawnemu. Powyższa reguła dotyczy także zacytowanej wyżej wykładni prawa dokonanej przez NSA.

Nie jest przy tym tak jak wywodzi strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] r. stwierdzając, że dopiero z uzasadnienia cytowanego wyroku NSA dowiedziała się o możliwości wykazania przez skarżącego wysokości wydatków ponoszonych w latach poprzedzających rok kontrolowany w formie oświadczeń, analogicznie jak w roku 2001 (k. [...] akt sądowych). O możliwościach dowodowych strony w postępowaniu podatkowym nie decyduje bowiem treść uzasadnienia wyroku NSA, lecz przepisy Działu IV Ordynacji Podatkowej, a zwłaszcza art. 180 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na podstawie wymienionego przepisu strona skarżąca miał niczym nieograniczoną możliwość dowodzenia rzeczywistego poziomu wydatków ponoszonych w latach poprzedzających rok 2001 w toku postępowania podatkowego. Złożenie przez stronę skarżącą stosownego oświadczenia co do wysokości wydatków poniesionych w roku 2001 wyklucza możliwość przyjęcia, że nie miała ona świadomości prawa dowodzenia rzeczywistego poziomu wydatków za lata wcześniejsze w ten sposób.

W tej sytuacji przyjęcie przez sąd I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy, jako dowodów oświadczeń o wysokości wydatków za lata poprzedzające rok 2001, złożonych przez stronę skarżącą po wyroku NSA stanowiłoby pogwałcenie zasady związania sądu I instancji wykładnią prawa procesowego, a zwłaszcza zasady swobodnej oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd odwoławczy. Wzięcie pod uwagę omawianych oświadczeń jest niedopuszczalne także i z tego powodu, że nie pozostawały one w dyspozycji organu podatkowego w dacie wydawania decyzji. Nie mogą więc wpływać na ocenę legalności tejże decyzji.

Co do przedawnienia prawa do wydania decyzji opodatkowującej środki spożytkowane na założenie lokat bankowych to godzi się podkreślić, że polega na nieporozumieniu.

Przedawnienie, o którym mowa w art. 68 § 4 o.p. dotyczy okresu, po upływie którego organ podatkowy traci prawo do wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania regulowanego w art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie ma ono natomiast zastosowania do ustaleń faktycznych, istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności za tak zdefiniowane zobowiązanie. Organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie nie wydawały decyzji podatkowych za lata 1998 czy 2000, lecz czyniły ustalenia faktyczne dotyczące wielkości wydatków i środków, jakimi dysponowali skarżący w tych latach. Tego zaś nie zabrania im art. 68§4 o.p., a wręcz nakazuje zasada prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.).

Odnośnie zarzutu naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi postanowienia w przedmiocie włączenia do akt kserokopii dokumentów z akt postępowania kontrolnego za rok 2005 godzi się zauważyć, że brak skuteczności tego zarzutu został przesądzony przez sąd odwoławczy w przywoływanym wyroku z dnia [...] r. NSA wskazał wówczas między innymi: "... materiały włączone do sprawy postanowieniem z dnia [...]r. zostały przedstawione pełnomocnikowi, do których ten następnie odniósł się w piśmie procesowym z dnia [...] r. W piśmie tym pełnomocnik nie zakwestionował faktu włączenia materiałów z postępowania za rok 2005. (...) Nie budzi przy tym wątpliwości NSA, że okoliczność czy strona do zgromadzonych dowodów zgłosiła uwagi bądź zastrzeżenia, nie ma znaczenia dla oceny spornej kwestii. Niezbędne jest tylko, aby miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. (...) Tak więc fakt niedoręczenia (... postanowienia o włączeniu do akt niniejszego postępowania materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dotyczącym 2005r. nie ograniczał praw strony do wypowiedzenia się co do tych dowodów, a w konsekwencji nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy".

Akceptując w całości powyższe stanowisko sąd I instancji dodatkowo tylko wskazuje, że zgodnie z art. 145§1 punkt 1 litera c cytowanej ustawy z dnia [...] r. podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które ma wpływ na wynik sprawy.

Skoro zatem przedstawione wyżej uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, w zakresie czego funkcjonuje związanie sądu I instancji, o którym mowa w art. 190, nie mogło stać się podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zarzut dotyczący naruszenia art. 188 w związku z art. 148§1 i art. 155§1 o.p. poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania E. K. –A. w charakterze strony jest niezasadny. Wezwanie dla strony, celem jej przesłuchania, wbrew zarzutom strony skarżącej skutecznie doręczono pełnomocnikowi. Pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy obejmuje również pełnomocnictwo dla doręczeń i ustanowiony pełnomocnik miał obowiązek powiadomienia strony o wyznaczonym terminie jej przesłuchania.

Z kolei ustosunkowując się treści pisma procesowego nie sposób nie dostrzec, że wątpliwości wyrażone w nim a dotyczące różnicy w określeniu przez organy podatkowe wysokości przychodów osiągniętych przez skarżącego w roku 2000 w niniejszym postępowaniu i postępowaniu za rok 2005 zostały wyjaśnione.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. nazwanym Głosem do protokołu organ odwoławczy wskazał przyczyny odmienności w ustaleniu przychodów skarżącego za rok 2000 i to w sposób, który zyskał pełną akceptację sądu I instancji (k. [...] akt sądowych). Przekonujące dla sądu okazały się zwłaszcza wywody Dyrektora Izby Skarbowej dotyczące wpływu kupna i sprzedaży samochodu Nissan Almera na wysokość przychodów skarżącego oraz dat, w których informacja o przedmiotowy obrocie pojazdem dotarła do organu odwoławczego.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. należało orzec jak w sentencji.

P.Z-C.