Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1017/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1, art. 83f ust. 1 pkt 13, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1, 3, 6 i 7
journal: Dz.U. 2016 poz 2134
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "[...]" kwotę 330 zł (trzysta trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U z 2017r., poz. 1257) dalej: K.p.a. Na mocy tej decyzji Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania B.S., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] wydaną z upoważnienia Starosty w przedmiocie wymierzenia B.S. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 4 drzew gatunku lipa drobnolistna z terenu działki nr [...], obręb P., gm. R., stanowiącej własność Gminy R.

2. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

2.1. W dniu 2 grudnia 2016r. do Starostwa Powiatowego w D. wpłynął wniosek Wójta Gminy o wydanie zezwolenia na usunięcie 4 drzew gatunku lipa drobnolistna z działki nr [...] obręb P. gm. R., stanowiącej własność Gminy R. z uwagi na zły stan zdrowotny oraz stwarzanie zagrożenia dla mienia oraz osób przebywających na placu zabaw dla dzieci. W toku oględzin ww. nieruchomości ustalono, że wnioskowane drzewa zostały ścięte oraz, że wycinki drzew dokonała w dniu [...] 2016r. sołtys wsi P. – B.S.

2.2. Wobec powyższych ustaleń Starosta (dalej: Starosta, organ I instancji) decyzją z [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania Gminie R. zezwolenia na usunięcie 4 drzew gatunku lipa drobnolistna rosnących na działce [...] obręb P. gm. R. Jednocześnie 3 stycznia 2017r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia B.S. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie ww. drzew.

2.3. Decyzją z dnia [...] Starosta wymierzył B.S. administracyjną karę pieniężną w wysokości 275.000 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 4 drzew gatunku lipa drobnolistna rosnących na działce [...] obręb P. gm. R.

2.4. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w toku postępowania o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej nie przeprowadzono oględzin celem ustalenia gatunku usuniętych drzew, długości obwodów na wysokości 130 cm oraz stanu zdrowia drzew, a tym samym nie ustalono danych niezbędnych do wymierzenia kary. Wyjaśniono, że znajdujący się w aktach sprawy protokół został sporządzony na potrzeby innego postępowania administracyjnego oraz wyjaśniono, że wprawdzie B.S. uczestniczyła w oględzinach, jednak nie jako strona tego postępowania.

2.5. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji przeprowadził w dniu [...] 2017r. oględziny, przy udziale odwołującej się, w toku których stwierdzono brak 3 z 4 karp usuniętych drzew oraz brak kłód wszystkich usuniętych drzew, dokonano pomiaru istniejącej karpy oraz ustalono, że najmniejsza średnica pnia wyniosła 45 cm. Dokonano oględzin terenu, na który przewiezione zostały kłody i stwierdzono sterty pociętych kłód i gałęzi, zaawansowany proces próchnienia drewna oraz posusz na części z nich. Przedstawiciel gminy podał, że uzasadnieniem dla wniosku o usunięcie drzew był ich zły stan zdrowotny zagrażający ludziom i mieniu. Nadto przedłożono oświadczenie R.C. co do przyczyn usunięcia z działki nr [...] wyciętych drzew oraz oświadczenie B.S., w którym podała, że nie dokonała wycinki przedmiotowych drzew, a winę wzięła na siebie z uwagi, iż od [...] lat jest sołtysem wsi.

3. Decyzją z dnia [...]. Starosta wymierzył B.S. administracyjną karę pieniężną w wysokości 8.250 zł za usunięcie, bez wymaganego zezwolenia, 4 drzew rosnących na działce nr [...] obręb P., stanowiącej własność Gminy R.:

- lipy drobnolistnej o obwodzie pnia 145 cm - mierzonym na wysokości 130 cm,

- lipy drobnolistnej o obwodzie pnia 135 cm - mierzonym na wysokości 130 cm,

- lipy drobnolistnej o obwodzie pnia 110 cm - mierzonym na wysokości 130 cm,

- lipy drobnolistnej o obwodzie pnia 160 cm - mierzonym na wysokości 130 cm. Wyliczono administracyjna karę jako:

- 145 cm x 30 zł – 50% = 2.175 zł,

- 135 cm x 30 zł – 50% = 2.025 zł,

- 110 cm x 30 zł – 50% = 1.650 zł,

- 160 cm x 30 zł – 50% = 2.400 zł.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego, przytoczono podstawy prawne oraz faktyczne wydanego rozstrzygnięcia, jak również przedstawiono sposób wyliczenia nałożonej na stronę administracyjnej kary pieniężnej. Wyjaśniono, że zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwolił na ocenę, iż to B.S. dokonała sunięcia 4 drzew z uwagi na łamiące się konary jednego z pni drzew, o czym stanowi dołączone pisemne oświadczenie strony z dnia 9 grudnia 2016r., jak również późniejsze ukaranie w postępowaniu mandatowym wobec ww. prowadzonym przez Kierownika Posterunku Policji w R. KP w L. KPP w D. Wyjaśniono, że w sprawie nie można zastosować art. 89 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody o nie wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej w przypadku usunięcia drzew w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, bowiem sołtys wsi P. nie jest właściwym organem do usunięcia zagrożenia ze względu na bawiące się na placu zabaw dzieci.

4. Od tej decyzji B.S. wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia przedmiotowego postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody poprzez poczynienie niewystarczających ustaleń co do okoliczności, kto faktycznie dokonał wycinki drzew, jak również brak zastosowania przesłanki wystąpienia stanu wyższej konieczności, co skutkuje niewymierzaniem administracyjnej kary pieniężnej.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W obszernym uzasadnieniu przedstawiono przebieg toczącego się postępowania administracyjnego, w toku którego była uchylana decyzja organu I instancji wobec konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. Wskazano, że na podstawie art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 935) w tej sprawie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017r., skoro postępowanie wszczęte zostało przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji i do tego momentu nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Wyjaśniono, że podstawą materialnoprawną wydanej decyzji są przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 2134, ze zm) dalej zwanej: u.o.p., przy czym zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 maja 2017r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2017r. poz. 1074), która - z wyjątkiem art. 1 pkt 3 lit. c w zakresie art. 83f ust. 14 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody - weszła w życie w dniu 17 czerwca 2017r.

Przytoczono treść przepisów regulujących wydawanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, jak również zasady ponoszenia odpłatności z tego tytułu. Wskazano na regulację art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p., zgodnie z którą właściwy organ wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięciu drzewa bez zgody posiadacza nieruchomości oraz wskazano mechanizm ustalenia kary z tego tytułu, o czym stanowi art. 88 ust. 2 w związku z art. 84 ust. 1 u.o.p. Wyjaśniono zasady ustalania administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji braku możliwości ustalenia tejże kary z uwagi na brak ustalenia obwodu usuniętego drzewa, bądź też w przypadku drzewa obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie. Przytoczono treść art. 98 ust. 7 u.o.p., w zakresie nie wymierzania ww. kary z uwagi na stan wyższej konieczności.

Organ odwoławczy podał, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wnioskiem z dnia 2 grudnia 2016r. Wójt Gminy R. (dalej: Wójt) wystąpił o wydanie zezwolenia na usunięcie 4 sztuk drzew gatunku lipa drobnolistna z działki o nr [...] obręb P., gmina R., stanowiącej własność Gminy R. Uzasadnieniem dla wniosku był stan zagrożenia dla mienia i osób przebywających na placu zabaw w związku ze złym stanem zdrowotnym tych dziew. Jednak podczas oględzin działki w dniu [...] 2016r. stwierdzono, iż drzewa zostały ścięte. Biorąca udział w oględzinach p. B.S. oświadczyła, że w dniu [...] 2016r. dokonała wycinki drzew z uwagi na silnie wiejący wiatr oraz zagrożenie, jakie stwarzały dla życia i zdrowia bawiących się w ich pobliżu dzieci. Wyjaśniła, że drzewa były spróchniałe, a jedno z nich pękało w linii pionowej w stronę korzenia. Wycięcie drzew spowodowane było potrzebą zapobieżenia tragedii. Wobec tego Starosta umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew, natomiast wszczął postępowanie w przedmiocie wymierzenia B.S. administracyjnej kary pieniężnej za usunięte drzewa i pierwotnie ustalił karę w wysokości 275.000 zł. Na skutek uchylenia tej decyzji przez Kolegium w toku ponownego postępowania w trakcie oględzin stwierdzono brak 3 z 4 karp usuniętych drzew, brak kłód wszystkich usuniętych drzew, dokonano natomiast pomiaru istniejącej karpy i ustalono, że najmniejsza średnia pnia wyniosła 45 cm. Nadto dokonano oględzin terenu, na który przewiezione zostały kłody i stwierdzono sterty pociętych kłód i gałęzi, zaawansowany proces próchnienia drewna oraz posusz na części z nich. W toku tej czynności p. B.S. złożyła oświadczenie, w którym podała, iż nie dokonała wycinki przedmiotowych drzew. Wyjaśniła, że o wycięciu drzew dowiedziała się od sąsiadki, która jednak nie przekazała jej informacji o osobach odpowiedzialnych za wycinkę. Po dłuższym czasie uznała, że najlepiej będzie gdy weźmie odpowiedzialność za wycinkę na siebie.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w tak ustalonym stanie faktycznym zasadnie wymierzono administracyjną karę pieniężną przy uwzględnieniu obwodu pnia poszczególnych drzew na wysokości 130 cm, wskazanych we wniosku Gminy, przy zastosowaniu stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2017r. poz. 1330), wynoszących w przypadku lipy drobnolistnej o obwodzie pnia od 101 cm - 30 zł. Przy ustaleniu kary uwzględniono okoliczność, że drzewa stanowiły zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia tj. okoliczność skutkującą zwolnieniem z obowiązku uiszczenia opłaty za usunięcie drzewa, wobec czego przy ustalaniu kary uwzględniono wysokość opłaty za usunięte drzewo, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. Dodatkowo prawidłowo Starosta przy ustalaniu wymiaru kary uwzględnił zły stan zdrowotny drzew nierokujący szansy na przeżycie, wobec czego zastosował zmniejszenie kary o 50%.

Kolegium uznało, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż usunięcia drzew dokonała bez wymaganego zezwolenia p. B.S., na co wskazuje jej oświadczenie z dnia 9 grudnia 2016r, oraz pismo Kierownika Posterunku Policji w R. z dnia 19 grudnia 2016r., w którym potwierdzono, że wycięcia drzew ze wskazanej nieruchomości dokonała B.S., za co została ukarana mandatem karnym w wysokości 200 zł. Okoliczność ta potwierdzona została w pismach mieszkańców wsi P. skierowanych do organu i instancji. Wobec tego za niewiarygodne uznano oświadczenie odwołującej z dnia 24 lipca 2017r., w którym zaprzeczyła, iż dokonała usunięcia przedmiotowych drzew. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż po raz pierwszy strona zaprzeczyła tej okoliczności dopiero po wydaniu decyzji o nałożeniu na nią administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 275 000 zł, zaś wcześniej nie podważała tej okoliczności. W ocenie Kolegium kwestia usunięcia drzew oraz osoby, która tego dokonała znajduje potwierdzenie w zebranych materiałach dowodowych i nie wymaga przeprowadzania w tym zakresie dodatkowych dowodów, zaś wycofanie się z wcześniejszego oświadczenia co do usunięcia drzew nastąpiło dopiero po powzięciu wiadomości co do wysokości kary grożącej z tego tytułu. Z tych samych względów nie zasługują na uwzględnienie żądania przeprowadzenia postępowania co do ustalenia sprawcy usunięcia drzew - 50 letnia schorowana kobieta nie mogłaby sama tego dokonać - skoro zebrany materiał tę kwestię jednoznacznie potwierdza. Nadto wyjaśniono, że odpowiedzialność za usunięcie drzew bez zgody posiadacza nieruchomości nie jest ograniczona tylko do osób, które własnoręcznie usunęły drzewa lecz taką odpowiedzialność ponoszą te osoby, które zleciły i koordynowały proces usunięcia drzew, a taka sytuacja w ocenie organu zaistniała w tym przypadku.

Odnosząc się do żądania zastosowania treści art. 89 ust. 7 u.o.p. wyjaśniono, że zebrany w sprawie materiał nie pozwala na przyjęcie, że usunięcia drzew dokonano w stanie wyższej konieczności. Wprawdzie pojęcia "stanu wyższej konieczności" nie zdefiniowano w prawie administracyjnym ale w tym zakresie należy posiłkować się rozumieniem tego pojęcia ukształtowanym na gruncie prawa karnego oraz prawa cywilnego. W konsekwencji w stanie wyższej konieczności znajduje się ten kto:

- w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu grożącemu jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem poświęca inne dobro,

- dobro poświęcane przedstawia niższą wartość od dobra chronionego,

- niebezpieczeństwa nie można uniknąć w inny sposób, niż poprzez poświęcenie innego dobra. W ocenie Kolegium w realiach tej sprawy nie zaistniały takie okoliczności, bowiem wprawdzie dobro w postaci życia i zdrowia ludzkiego przedstawia bezsprzecznie wartość większą niż dobro w postaci ochrony prawnej elementu przyrody jakim są drzewa, które na skutek silnego wiatru zagrażały osobom przebywającym w ich pobliżu, zwłaszcza jeśli drzewa te znajdowały się w złym stanie zdrowotnym, jednak w sprawie nie można stwierdzić aby tego niebezpieczeństwa nie można było uniknąć w inny sposób, jak tylko poprzez ścięcie drzew. Zdaniem organu odwoławczego można było zabrać dzieci bawiące się w pobliżu drzew, zabezpieczyć teren uniemożliwiając na niego wstęp innym osobom, a w dalszej kolejności zawiadomić o niebezpieczeństwie służby powołane do niesienia pomocy tj. Policję czy Straż Pożarną.

Organ odwoławczy uznał, że nie zasługiwały na uwzględnienie także inne zarzuty dotyczące wybiórczego lub niewłaściwego zastosowania przepisów prawa, czy też powierzchownego rozpoznania materiału dowodowego, braku wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia, skoro organ I instancji przeprowadził w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, ustalił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, zaś przy wymiarze administracyjnej kary pieniężnej zastosował regulacje wynikające z art. 89 ust. 3 i 4 u.o.p. przewidujące zmniejszenia ustalanej kary.

Wyjaśniono, że nie budzi żadnej wątpliwości, iż usunięcia kłód oraz wykarczowania pni z nieruchomości nie dokonała zainteresowana, zatem brak było podstaw do zwiększania naliczonej kary.

6. Na tę decyzję B.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania, względnie zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania nowej decyzji w tej sprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 88 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody (dalej: u.o.p.) poprzez poczynienie niewystarczających ustaleń, co do osoby, która faktycznie dokonała wycinki ww. drzew, pomimo złożenia przez stronę w dniu 24 lipca 2017r. jednoznacznego oświadczenia o niedokonaniu przez nią wycinki,

- art. 89 ust. 7 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na wystąpienie stanu wyższej konieczności, co jest poparte stanowiskiem Wójta Gminy zawartym w piśmie z dnia 1 grudnia 2016r.

- art. 6 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), poprzez prowadzenie postepowania w sposób nierespektujący zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, wyrażające się zwłaszcza wybiórczym lub niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa oraz w powierzchownej i niekonsekwentnej ocenie zebranego materiału dowodowego,

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, polegający na braku rzetelnego i spełniającego wymogi procedury uzasadnienia okoliczności dowodowych stanowiących podstawę do wydania decyzji, w szczególności ustalenia rzeczywistych okoliczności dokonania wycinki drzew, w tym sprawcy tego czynu, zwłaszcza w świetle oświadczenia strony z dnia 24 lipca 2017r.

W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono stan sprawy i przebieg postepowania, przytoczono treść przepisów regulujących ponoszenie odpowiedzialności za bezprawne działanie polegające na usunięciu drzew bez zezwolenia tj. art. 88 i 89 ust. 7 u.o.p., jak również przytoczono obszerne fragmenty poglądów wyrażonych w piśmiennictwie dotyczących pojęcia stanu wyższej konieczności tak na gruncie prawa cywilnego jak i prawa karnego. Wyjaśniła, że na gruncie prawa administracyjnego pojęcie to jest jednak rozumiane inaczej, bowiem prawo administracyjne zawiera przepisy odwołujące się do stanów nadzwyczajnych grożących niepowetowaną stratą materialną, bądź będących zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzi, w których ustawodawca pozwala na natychmiastową ingerencję administracji publicznej w sferę stosunków społecznych. Przytoczono liczne orzeczenia sądów powszechnych w tym zakresie. Skarżąca zakwestionowała także uprawnienie pracowników organu I instancji do określenia stanu zdrowotności usuniętych drzew, wyraziła pogląd, iż w tym zakresie winien wypowiedzieć się biegły dendrolog z zakresu drzewoznawstwa. Wskazała, że nie podano w decyzji metody obliczenia wieku drzew oraz źródła informacji w tym zakresie. Zarzuciła brak ustaleń dotyczących osoby sprawcy, a zatem czy usunięcia dokonała ona czy też ktoś inny oraz czy posiada wiedzę na temat tej innej osoby.

7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1), przy czym kontroli takiej dokonuje na podstawie akt sprawy - art. 133 § 1 ustawy ppsa.

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że nie sposób odmówić trafności części z podniesionych w skardze zarzutów, choć nie wszystkie zasługują na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty z dnia [...] o wymierzeniu B.S. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 8.250 zł za usunięcie, bez wymaganego zezwolenia, 4 drzew rosnących na działce nr [...] obręb P., stanowiącej własność Gminy R.

Podstawę materialno-prawną do rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 2134, ze zm) dalej: u.o.p., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 maja 2017r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2017r. poz. 1074), która weszła w życie z dniem 17 czerwca 2017r. za wyjątkiem art. 1 pkt 3 lit. c) w zakresie art. 83f ust. 14 pkt 2.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 u.o.p., usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części niewpisanej do rejestru zabytków może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek:

1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości;

2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2016r. poz. 380, 585 i 1579), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta - art. 83a ust. 1 u.o.p., przy czym, co do zasady, po myśli art. 84 tej ustawy posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu. Z treści art. 86 ust. 1 u.o.p. wynika, że nie nalicza się opłat za usunięcie: (...) pkt. 4) drzew lub krzewów, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowalnych lub funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego; pkt. 10) drzew lub krzewów, które obumarły lub nie rokują szansy na przeżycie, z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości.

W myśl art. 88 ust. 1 ust. 1 u.o.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. Kara ta jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości - art. 88 ust. 2 u.o.p., zaś stosownie do art. 88 ust. 10 u.o.p. przepisu ust. 1 nie stosuje się do drzew i krzewów, o których mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1-3 i 3b-15. Wysokość kary została natomiast uregulowana w art. 89 ust. 1 u.o.p., zgodnie z którym administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. W ust. 3 cytowanego przepisu zastrzeżono, iż jeżeli ustalenie obwodu lub gatunku usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu wykarczowania pnia i braku kłody, dane do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego, powiększając ją o 50 %, zaś w przypadku usunięcia drzewa lub krzewu obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie, złomu lub wywrotu, wysokość administracyjnej kary pieniężnej obniża się o 50% - art. 89 ust. 6 u.o.p. Wskazać pozostaje również, iż w przypadku usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej, o czym stanowi art. 89 ust. 7 u.o.p.

W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. z 2017r. poz. 1330) przewidziano dla poszczególnych gatunków drzew stawki, przy czym z załącznika nr 1 do rozporządzenia wynika, że dla gatunku lipa stawka w zł za 1 cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm wynosi w przypadku obwodu pnia od 101 cm - 30 zł. Stawka ta obowiązuje od dnia 17 lipca 2017r.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na charakter odpowiedzialności przewidzianej w art. 88 ust. 1 u.o.p.. Mianowicie, usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia stanowi delikt administracyjny, w którym nie bada się stopnia zawinienia strony (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2262/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Lu 268/11, orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), ani nieokreślonych ustawowo okoliczności, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2009r., sygn. akt II OSK 291/08, dostępne CBOSA). Zobiektywizowana odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w art. 88 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że wystarczy tylko wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, czyli wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu a wycięciem drzew albo krzewów, spowodowanego działaniem posiadacza danej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2010r., sygn. akt II OSK 440/09, dostępne CBOSA).

W ocenie Sądu, skoro odpowiedzialność została zobiektywizowana, to - jak trafnie wywiódł organ odwoławczy - nieistotnym jest czy posiadacz nieruchomości dokonał wycięcia drzew osobiście, czy też wynajął w tym celu inny podmiot czynność tę zlecając, nieistotna z punktu widzenia tej postaci odpowiedzialności jest także świadomość lub brak świadomości konieczności uzyskania stosownego zezwolenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 października 2014r., sygn. akt II SA/Gl 1022/14, dostępne CBOSA).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi stwierdzić należy, że ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny tej sprawy, wbrew zarzutom skargi w zakresie dotyczącym ustalenia sprawcy usunięcia drzew oraz ich wieku, jak również gatunku, nie budzi zastrzeżeń i może stanowić podstawę wyrokowania. U jego podstaw znalazło się dokonane w trakcie oględzin przeprowadzonych przez organ w dniu [...] 2016r. (karta 12 akt adm.) ustalenie i stwierdzenie, że wycinki drzew z nieruchomości nr [...] obręb P. gm. R. dokonała skarżąca w dniu [...] 2016r. z uwagi na silnie wiejący wiatr i stan wyższej konieczności, bowiem drzewa usytuowane były bezpośrednio przy placu zabaw, gdzie bawiły się dzieci. W trakcie tej czynności ustalono objętość usuniętych drzew na wysokości 130 cm, która wynosiła odpowiednio 145 cm, 135 cm, 110 cm i 160 cm. Podczas oględzin B.S. podała do protokołu, że będąc osobiście na działce [...] w dniu [...] 2016r. widziała uginające się konary ww. drzew, jak również słyszała trzask łamiących się konarów i jednego z pni tych drzew. W efekcie impulsu widząc sytuację na nieruchomości oraz obawiając się o zdrowie i życie dzieci postanowiła bezpośrednio usunąć zagrożenie poprzez wycięcie tych drzew. Podała także, że w tym dniu we wsi P. nie było prądu z uwagi na panujące warunki atmosferyczne. Okoliczności te potwierdzone zostały przez skarżącą w załączonym do protokołu oświadczeniu noszącym datę 9 grudnia 2016r. (karta 10 akt adm.). Ustalenia w zakresie stanu zdrowotnego drzew, w ocenie Sądu, zostały potwierdzone również pierwotnym wnioskiem z dnia 1 grudnia 2016r., w którym Wójt Gminy (dalej: Wójt) wystąpił do Starosty o usunięcie ww. drzew z działki nr [...] z uwagi na stwarzanie zagrożenia dla mienia oraz osób przebywających na placu zabaw dla dzieci w zawiązku ze złym stanem zdrowotnym, jak również wnioskiem Sołtysa wsi P. – B.S., która w piśmie z 28 listopada 2016r. zgłaszała do Wójta potrzebę podjęcia działań w celu usunięcia ww. drzew rosnących na działce gminnej - terenie placu zabaw dla dzieci, gdyż podczas złych warunków atmosferycznych stwarzają zagrożenie dla ludzi i mienia. Nadto fakt złego stanu zdrowotnego usuniętych bez zezwolenia drzew potwierdzony został w trakcie oględzin drzew w dniu [...] 2017r., podczas których stwierdzono brak trzech z czterech karp usuniętych drzew oraz brak kłód wszystkich drzew. Obecna podczas oględzin skarżąca oraz przedstawiciel Gminy R. wyjaśniły, że kłody drzew zostały przewiezione na teren świetlicy gminnej, gdzie dokonując oględzin przeniesionych kłód potwierdzono, iż na części kłód i gałęzi stwierdzono zaawansowany proces próchnienia drewna (kłody) i posusz (gałęzie). Potwierdzono fakt pęknięcia jednego z drzew, gdyż w pęknięciu tych widoczny był zaawansowany proces próchnienia drewna. W trakcie tych oględzin przedstawiono oświadczenie R.C. z dnia 24 lipca 2017r., iż drzewa które zostały usunięte w [...] 2016r. przeszkadzały mu w uprawie pola, zatem wspólnie zostały przewiezione na działkę gminną, na której znajduje się świetlica gminna. Poza tym okoliczność usunięcia drzew przez skarżącą pośrednio potwierdza załączona do akt prośba mieszkańców wsi P. z dnia 31 grudnia 2016r. skierowana do Starosty, podpisana przez kilkudziesięciu mieszkańców, w sprawie nie karania p. B.S. - sołtys wsi, bowiem jej nieprzemyślana decyzja o usunięciu drzew była odruchem ludzkim ze względu na bezpieczeństwo ich dzieci na placu zabaw. Okoliczność tą potwierdza także przeprowadzone w stosunku do skarżącej przez Kierownika Posterunku Policji w R. KP w L. KPP w D. postępowanie mandatowe, w wyniku którego została ona ukarana mandatem karnym kredytowym w wysokości 200 zł za bezprawne usunięcie 4 sztuk drzew gatunku lipa drobnolistna rosnących w miejscowości P. na działce [...].

Reasumując, nie zasługuje na uwzględnienie, w oparciu o przedstawiony wyżej stan faktyczny tej sprawy zarzut skargi, iż orzekające organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, stosownie do treści art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czy to skarżąca była osobą, która dokonała bez zezwolenia usunięcia ww. drzew, zwłaszcza wobec późniejszego oświadczenia z dnia 24 lipca 2017r., iż to nie skarżąca dokonała usunięcia drzew lecz z uwagi na fakt, że od [...] lat pełni funkcję sołtysa wsi wzięła winę na siebie. Oceniając ten zarzut należy wyjaśnić, że fakt usunięcia bez zezwolenia ww. drzew z działki nr [...] obręb P. w aspekcie dokonanych przez organy ustaleń i załączonych wcześniejszych oświadczeń, tak samej skarżącej, jak i mieszkańców wsi, jednoznacznie potwierdzają ustalenia organu, iż usunięcia drzew dokonała skarżąca, natomiast dopiero po powzięciu informacji co do wysokości administracyjnej kary pieniężnej za usuniecie ww. drzew bez zezwolenia zaczęła wycofywać się ze swojego stanowiska, iż to ona dokonała wycinki drzew. Jednak oceniając całość zgromadzonej dokumentacji tej sprawy, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, podziela jako prawidłowe ustalenie organów, iż wycinki bez zezwolenia dokonała skarżąca.

Poza sporem pozostaje również kwestia ustaleń w zakresie wielkości usuniętych drzew, jak również zastosowanego przez organy w tej sprawie art. 89 ust. 6 u.o.p. w kwestii sposobu ustalenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu usunięcia drzew bez zezwolenia, gdzie z uwagi na ich zły stan zdrowotny, potwierdzony w toku przeprowadzonych oględzin w dniu [...] 2017r. oraz wskazany w pismach tak: sołtysa wsi P. z dnia 28 listopada 2016r. oraz Wójta Gminy z dnia 1 grudnia 2016r., nierokujący szansy na przeżycie administracyjną karę pieniężną zmniejszono o 50%.

W tej sytuacji spór i trafność podniesionych zarzutów skargi sprowadza się w istocie jedynie do konieczności ustalenia, czy faktycznie zachodzą przesłanki do wymierzenia skarżącej jako podmiotowi który dokonał usunięcia drzew administracyjnej kary pieniężnej (jak stwierdziły organy orzekające w sprawie), czy też jak twierdzi skarżąca usunięcie drzew uzasadniał stan wyższej konieczności, przemawiający za odstąpieniem od wymierzenia kary.

W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, który został prawidłowo oceniony przez organy obu instancji, pozwala na stwierdzenie, że odpowiedzialność za usunięcie 4 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia z działki nr [...], obręb P. gm. R., należy przypisać skarżącej, na co wskazano już wyżej uzasadniając taką ocenę.

W kontekście tego ustalenia oraz okoliczności sprawy nie można jednak pominąć uregulowania zawartego w art. 89 ust. 7 u.o.p., zgodnie z którym w przypadku usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej. Oznacza to, że jeżeli po wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej okaże się, że do usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu doszło na skutek wystąpienia tzw. siły wyższej, organ prowadzący postępowanie będzie mógł odstąpić od wymierzenia kary

Jak wskazało już Kolegium w uzasadnieniu skarżonej decyzji, na gruncie u.o.p. pojęcie stanu wyższej konieczności nie jest w żaden sposób definiowane. W związku z tym, ustalając jego zakres znaczeniowy, trzeba się posłużyć wykładnią międzysystemową pozwalającą na wykorzystanie znaczenia tego pojęcia wypracowanego w innych dziedzinach prawa tj. prawa karnego oraz prawa cywilnego. Z wystąpieniem stanu wyższej konieczności będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy będzie ona spowodowana działaniem czynników obiektywnych, których w normalnym stanie nie da się przewidzieć, a wartość chronionego dobra musi być wyższa od tego, które ma ulec zniszczeniu. Tymczasem w tej sprawie w ocenie organu odwoławczego strona skarżąca mogła podjąć inne czynności celem odwrócenia niebezpieczeństwa w stosunku do bawiących się dzieci na placu zabaw, bowiem mogła dzieci z tego miejsca zabrać, a następnie zabezpieczyć ten teren, a w dalszej kolejności wezwać służby powołane do niesienia pomocy, jak Policja czy Straż Pożarna.

Należy podzielić stanowisko Kolegium, jedynie w tym zakresie, że na gruncie ustawy o ochronie przyrody pojęcie stanu wyższej konieczności nie jest w żaden sposób definiowane. W związku z tym, ustalając jego zakres znaczeniowy, trzeba się posłużyć wykładnią międzysystemową pozwalającą na wykorzystanie znaczenia tego pojęcia wypracowanego w innych dziedzinach prawa. Pojęciem siły wyższej ustawodawca posługuje się od dawna. Na kanwie postanowień art. 152 § 1 kodeksu zobowiązań w orzecznictwie przyjmowano, że "Pod pojęciem «siły wyższej» należy rozumieć zdarzenie pochodzące z zewnątrz przedsiębiorstwa i nie dające się przewidzieć" (orzeczenie SN z dnia 9 kwietnia 1952r., C 962/51, LEX nr 117428). Natomiast aktualnie na kanwie postanowień art. 435 § 1 k.c. uznaje się, że "Niska temperatura i opady śniegu w lutym są normalnymi zjawiskami atmosferycznymi i bynajmniej nie mieszczą się w zakresie pojęcia siły wyższej, która może powodować powstanie szkody w rozumieniu art. 435 § 1 k.c." (wyrok SA w Szczecinie z dnia 15 listopada 2012r., III APa 9/12, LEX nr 1240185). Dlatego też w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że co do zasady siła wyższa powinna mieć charakter zewnętrzny i najczęściej będzie się ona przejawiała w nadzwyczajnych zjawiskach przyrodniczych, takich jak trzęsienia ziemi, powodzie, huragany, ale za siłę wyższą mogą być także uznane zdarzenia wywołane przez człowieka, jak działania wojenne czy gwałtowne rozruchy oraz akty władzy publicznej którym należy się podporządkować (M. Owczarek, Siła wyższa jako przesłanka zwalniająca z odpowiedzialności deliktowej prowadzącego przedsiębiorstwo wprowadzane w ruch przy pomocy sił przyrody, PS 2003, nr 1, s. 51 i następne, podobnie Krzysztof Gruszecki w Komentarzu do ustawy o ochronie przyrody - art. 89, publ. Lex/el.).

Wobec powyższego w ocenie Sądu, organy orzekające w tej sprawie dokonały nieprawidłowej wykładni pojęcia "stanu wyższej konieczności", o którym mowa w art. 89 ust. 7 u.o.p., odwołując się jedynie do prawnokarnych przesłanek jego zastosowania. W rozpoznawanej zaś sprawie odwołanie się jedynie do przesłanek prawnokarnych w zakresie stanu wyższej konieczności nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem gdyby taka była wola ustawodawcy to została by wyartykułowana w sposób jednoznaczny w treści cytowanego przepisu. Tymczasem brak jest takiego odwołania, jak również brak jest stwierdzenia, że pojęcie to należy definiować poprzez przesłanki stanu wyższej konieczności w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. W takiej sytuacji, nie może budzić wątpliwości stwierdzenie, że wykładni stanu wyższej konieczności, o którym mowa w art. 89 ust. 7 u.o.p., należy dokonywać w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, jak również konkretnych okoliczności sprawy, które zaistniały podczas podjęcia przez skarżącą w dniu [...] 2016r. decyzji o wycięciu drzew. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, na co nie zwrócono uwagi w toku postępowania, a co podnoszone było przez skarżącą oraz mieszkańców wsi P. w pismach z dnia 31 grudnia 2016r. oraz pisma z datą wpływu do organu 23 stycznia 2017r. wynika, że wycinka drzew miała miejsce w dniu [...] 2016r. z uwagi na szczególne warunki atmosferyczne, kiedy to wiał bardzo silny wiatr, który już wyrządził określone szkody, skoro wieś "nie miała prądu". Nadto z wcześniejszych informacji samej skarżącej podanych do protokołu oględzin w dniu [...] 2016r. oraz jej oświadczenia z dnia 9 grudnia 2016r. wynika, że podczas wichury była na placu zabaw, gdzie widziała bawiące się dzieci oraz uginające się drzewa rosnące w pobliżu placu zabaw. Nadto słyszała trzask łamiących się konarów oraz jednego z pni drzew aż do korzeni, co następnie potwierdzono w takcie kolejnych oględzin, bowiem odnaleziono taką kłodę z pęknięciem, w której stwierdzono zaawansowany proces próchnienia.

Błędne pozostaje stanowisko, tak organu I instancji jak i Kolegium, iż o barku możliwości zastosowania w stosunku do skarżącej instytucji nie wymierzania administracyjnej kary pieniężnej ze względu na stan wyższej konieczności świadczyć ma okoliczność, iż skarżąca nie wezwała stosownych służb tj. Policji czy Straży pożarnej, aby zabezpieczyć teren i zapobiec niebezpieczeństwu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. W ocenie Sądu brak jest podstaw do takiej oceny, że skarżąca w pierwszej kolejności powinna wezwać wskazane służby, już choćby z tego względu, że w przypadku podejmowania działań przez służby w efekcie konieczności usunięcia drzew lub krzewów w trakcie prowadzonych akcji ratowniczych to stosownie do treści art. 83f ust. 1 pkt 13 u.o.p. nie stosuje się przepisów o konieczności uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew lub krzewów, pod warunkiem jednak prowadzenia akcji ratowniczej przez jednostki ochrony przeciwpożarowej lub inne właściwe służby ustawowo powołane do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia. Jeśli zatem ustawodawca przewidział specjalną regulację dla jednostek ochrony przeciwpożarowej lub innych właściwych ustawowo służb w trakcie akcji ratowniczych, to należy stwierdzić, że regulacja zawarta w art. 89 ust. 7 u.o.p. nie dotyczy takich przypadków, a zatem objęte nią zostały te przypadki, braku karalności, gdy z uwagi na stan wyższej konieczności inne podmioty czy osoby podjęły działania w efekcie nagłych zdarzeń celem zabezpieczenia innego dobra w postaci zdrowia i życia ludzkiego. Poza tym pozostaje mieć na uwadze, że wobec panujących warunków atmosferycznych tj. silnie wiejącego wiatru, brak dostaw energii elektrycznej, służby te miały liczne inne zadania, zaś samo jednorazowe zabranie dzieci z palcu zabaw nie gwarantowało zapewnienia przez skarżącą bezpieczeństwa innym osobom, które mogłyby korzystałyby z terenu placu zabaw. Trudno zaś wymagać aby skarżąca pilnowała tego terenu przez cały czas, zaś swoje działania podjęła w poczuciu obowiązku jaki na niej spoczywał, bowiem była sołtysem wsi P. Poza tym pozostaje także wskazać, że już wcześniej informowała właściwy podmiot - Wójta Gminy - o potrzebie podjęcia działań i usunięcia drzew z uwagi na ich zły stan zdrowotny oraz konieczność ochrony życia i zdrowia dzieci bawiących się na placu zabaw. Zatem nie sposób uznać, że podjęte w dniu [...] 2016r. działanie było z jej strony nieprzemyślaną reakcją, skoro zdawała sobie sprawę ze złego stanu zdrowotnego drzew, widziała uginające się gałęzie zagrażające dzieciom i słyszała trzask pękających konarów, które to okoliczności świadczą o zaistnieniu stanu wyższej konieczności. Działanie skarżącej w dniu [...] 2016r. polegające na usunięciu 4 sztuk drzew stanowiło działanie uzasadniające działanie w ramach stanu wyższej konieczności.

Reasumując w przedstawionym stanie sprawy z uwagi na zaistniałe warunki atmosferyczne istniejące w dacie usunięcia drzew, realne niebezpieczeństwo grożące bawiącym się dzieciom na placu zabaw, oraz zły stan drzew rosnących na działce nr [...] obręb P., fakt usunięcia 4 drzew gatunku lipa drobnolistna bez zezwolenia na usunięcie drzew, należy ocenić jako stan wyłączający wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej, z uwagi na zaistniały stan wyższej konieczności, o którym mowa w art. 89 ust. 7 u.o.p. Wobec powyższego organy ponownie orzekające w tej sprawie uwzględnią wykładnię art. 89 ust. 7 u.o.p. oraz uwzględnią ocenę okoliczności przedstawioną przez Sąd w realiach rozpoznawanej sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał argumenty skargi w zakresie wykładni art. 89 ust. 7 u.o.p. za uzasadnione i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy ppsa. uchylił zaskarżoną decyzję, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 ustawy ppsa. orzekając o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącej kosztów sądowych obejmujących zwrot wpisu od wniesionej skargi.