Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 501/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: § 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrzył odwołanie W.-T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. i utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia 21 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 5000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 17 listopada 2020 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego Drogowego w H. poddali kontroli zespół pojazdów, którym przewożono ładunek w postaci wiązek/pakietów paneli dachowych - 4 szt. i uszczelki wypełniającej wiązki - 1 szt. Podmiotem wykonującym przewóz była W.-T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.. Kierowca zespołu pojazdów był V. B..

W wyniku przeprowadzonego pomiaru wymiarów zewnętrznych pojazdu uzyskano dane dotyczące długości pojazdu - 1650 cm, długości pojazdu z ładunkiem - 1692 cm, wysokości pojazdu - 400 cm, wysokości pojazdu z ładunkiem - 400 cm, szerokości pojazdu - 259 cm, szerokości pojazdu z ładunkiem - 259 cm. Stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu oraz szerokości pojazdu z ładunkiem o 4 cm (tj. 1,57%).

Na podstawie przeprowadzonej kontroli ustalono, że pojazd jest nienormatywny. Z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego parametru szerokości oraz przewóz ładunku podzielnego stwierdzono, że wymagalne było zezwolenie kategorii III, którego podmiot wykonujący przewóz nie posiadał i w tej sytuacji zachodzą podstawy do wymierzenia kary wysokości w kwocie 5000 zł (za brak zezwolenia tej kategorii).

Z kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 17 listopada 2020 r. Kierowca pojazdu odmówił podpisania protokołu (nie zgodził się z jego treścią bez wnoszenia uwag odnośnie dokonanych czynności oraz uzyskanych wyników pomiaru).

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 21 lutego 2021 r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. (dalej jako "organ I instancji") wymierzył skarżącej Spółkę karę pieniężną w kwocie 5000 zł zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym za przewóz po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego – jak za brak zezwolenia kategorii III.

Spółka wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał na treść przepisu art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2020 r., poz. 110 z późn. zm., dalej jako "Prawo o ruchu drogowym"), z którego wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ww. ustawy (art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym).

Następnie organ odwoławczy wskazał, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w Prawie o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U, z 2016 r., poz. 2022 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie"). Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, długość pojazdu w przypadku pojazdu członowego (tj. zespołu pojazdów składającego się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą - art. 2 pkt 35 Prawa o ruchu drogowym) nie może przekraczać 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16. Na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia, szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13 § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m. W myśl zaś § 2 ust. 4 rozporządzenia, wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, nie może przekraczać 4,00 m.

Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy wskazał, że kontrola wymiarów zewnętrznych pojazdu wykazała, że zmierzona długość kontrolowanego pojazdu oraz długość pojazdu z ładunkiem - wynosiły odpowiednio 1650 cm (tj. 16,50 m) oraz 1692 cm (16,92 cm), wysokość pojazdu oraz wysokość pojazdu z ładunkiem - 400 cm (tj. 4,00 m), szerokość pojazdu oraz szerokość pojazdu z ładunkiem - 259 cm (tj. 2,59 m), przy braku wystającego ładunku z prawej i z lewej strony. Uzyskane wyniki pomiaru wskazują na przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu z ładunkiem i bez ładunku o 0,04 m (4,00 cm) tj. 1,57%.

Z treści art. 64 ust. 2 ustawy wynika zakaz przewozu ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym uprawnionym do poruszania się na podstawie zezwoleń innych niż kategorii I-II. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 ustawy).

Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie niniejszej przewożony był ładunek składający się z 5 części (5 pakietów/wiązek), za zasadne uznał zatem przyjęcie, że miał miejsce fakt przewożenia ładunku podzielnego. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że strona kontrolowanym pojazdem nienormatywnym wykonywała przewóz z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, co uzasadniało nałożenie kary jak za przejazd bez zezwolenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji co do braku zastosowania w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, uznając zarzuty odwołującego w tym zakresie za niezasadne.

Organ nie uwzględnił wyjaśnień skarżącej dotyczących wykonanych pomiarów, z których wynika, że drzwi naczepy zostały otwarte w trakcie kontroli na polecenie kontrolującego w taki sposób, że oparły się na boki naczepy i zostały zabezpieczone przez kierowcę w tej pozycji. Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - dokumentacji fotograficznej zespołu pojazdów, którym strona wykonywała przewóz wynikało, że jedno skrzydło drzwi naczepy było otwarte z powodu wystawania ładunku i musiało zostać zabezpieczone na cały czas przejazdu za pomocą pasa transportowego. Wyniki pomiarów zawarte w protokole kontroli wskazują natomiast, że zmierzona rzeczywista długość pojazdu wynosiła 1650 cm, a długości pojazdu z ładunkiem - 1692 cm. Ładunek wystawał zatem z tyłu pojazdu na odległość 42 cm od tylnej płaszczyzny obrysu zespołu pojazdów, co uniemożliwiało zamknięcie prawego skrzydła drzwi naczepy. Czynność zablokowania drzwi pasem miała bezspornie na celu umożliwienie załadunku oraz przewozu ładunku na całej trasie przejazdu, gdyż ze względu na swoją długość przekraczał on gabaryt rzeczywistej długości pojazdu.

W.-T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie:

a) art. 189f § 1-2 k.p.a. poprzez:

- niezważenie przez organ, że stwierdzona waga naruszenia prawa w przedmiocie przekroczenia szerokości zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych o zaledwie 4 cm (0,04 m) jest znikoma;

- niezważenie przez organ, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na skarżącą została już nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej (przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w drodze decyzji nr [...] z dnia 12 lutego 2021 r.) oraz że nałożona kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara;

b) art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a. art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez organ prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów oraz przez zaaprobowanie błędnych i niepełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy przez organ oraz zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowolny i wybiórczy, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że naruszenie prawa stwierdzone wobec skarżącej miało charakter znikomy oraz że nie można było odstąpić od ukarania skarżącej, w sytuacji, kiedy za to samo zachowanie skarżąca została już ukarana prawomocną decyzją innego organu administracji publicznej (decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. nr [...]- [...] z dnia 12 lutego 2021 r.).

Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnienia na wstępie wymaga, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. ,dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w odpowiedzi na skargę. Skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego.

Zaskarżona decyzja nakładająca karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym nie narusza przepisów prawa.

W myśl art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej "p.r.d."), ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. W myśl art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 i 3 p.r.d. wynika, że kara za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd (tj. na przewoźnika), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora. Odpowiedzialność tych podmiotów (w tym załadowcy) ma odmienny charakter niż odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd (przewoźnika) i jest niezależna od jego (przewoźnika) odpowiedzialności. Możliwość nałożenia kary pieniężnej na ten podmiot powstaje bowiem wyłącznie wtedy, gdy okoliczności (sprawy) lub dowody wskazują, że miał on wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w art. 140 aa ust. 1 p.r.d.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu.

Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 2 pkt 35a p.r.d. Zgodnie z tym przepisem przez pojazd nienormatywny rozumie się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W sprawie niniejszej znajdują zatem zastosowanie przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym.

Stosownie do wymogów dotyczących dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego, szerokość pojazdu, nie może przekraczać 2,55 m (§ 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia).

Strona nie zakwestionowała ustaleń faktycznych organu, co do tego, że w świetle prawidłowych wyników kontroli przeprowadzonej w dniu 17 listopada 2020 r. przez funkcjonariuszy Oddziału Celnego Drogowego w H., parametry zespołu pojazdów o nr rej. [...] wskazywały, że przekroczono prawnie dopuszczalną szerokość pojazdu o 4 cm (przekroczenie dopuszczalnego limitu o tj. 1,57% w porównaniu do maksymalnej dopuszczalnej szerokości – 255 cm). Faktyczna szerokość pojazdu wynosiła bowiem 259 cm (protokół z kontroli - k. [...] akt adm.).

Skarżąca kwestionuje natomiast legalność zaskarżonego orzeczenia i twierdzi, że doszło do "znikomego naruszenia" jeśli uwzględni się w szczególności to, że przekroczono szerokość pojazdu zaledwie o 4 cm i w świetle art. 189f § 1-2 k.p.a. zagadnienie to powinno być rozważone, czego nie uczyniono w niniejszej sprawie.

W myśl art. 189f. § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Według art. 189f. § 2 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

Zgodnie z art. 189f. § 3 k.p.a. organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.

Powyższe regulacje nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy słusznie wywiódł, że ustawa Prawo o ruchu drogowym stanowi lex specjalis w stosunku do uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego.

DZIAŁ IVA k.p.a. zatytułowano "Administracyjne kary pieniężne".

Zgodnie z art. 189a. § 1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Powyższy przepis w § 2 określa, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w odniesieniu do stwierdzonego deliktu uregulowano całościowo w ustawie Prawo o ruchu drogowym

W tej sytuacji zarzut o naruszeniu art.189f § 1-2 k.p.a. okazał się nieusprawiedliwiony.

Jak wcześniej wykazano, zasadą jest, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym). Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I (art. 64 ust. 4 ustawy). Stosownie do jej art. 64 ust. 2, zabroniony jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Przepis art. 64 ust. 3 ustawy określa, że wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, zostały podane w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy.

Stosownie do treści lp. 3 załącznika do ustawy, zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii III wydawane jest na przejazd po drogach publicznych dla pojazdów nienormatywnych: a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych; b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m; c) o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu oraz 23 m dla zespołu pojazdów; d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Według art. 5 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) zaliczone zostały do dróg krajowych.

Zatem skarżąca Spółka powinna legitymować się zezwoleniem kategorii III.

Skarżąca nie posiadała takiego zezwolenia.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przewożono ładunek podzielny.

Czynności pomiaru szerokości pojazdu dokonano przymiarem wstęgowym typu 305034030BF BMI nr [...] posiadającym ważne świadectwo wzorcowania nr [...] z dnia 25 października 2019 r.

Kierowca pojazdu uczestniczył w kontroli, której wyniki udokumentowano protokołem nr [...] z dnia 17 listopada 2020 r. Okoliczność, że kierowca pojazdu odmówił podpisania protokołu (nie zgodził się z jego treścią bez wnoszenia uwag odnośnie dokonanych czynności oraz uzyskanych wyników pomiaru) nie ma wpływu na prawidłowość ustaleń poczynionych w trakcie czynności kontrolnych.

Protokół z kontroli stanowi dokument urzędowy w świetle art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnione do tego organy w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Z akt sprawy nie wynika, aby Spółka przedstawiła jakikolwiek dowód podważający treść protokołu sporządzonego w dniu 17 listopada 2020 r. Takim dowodem nie mogą być wyjaśnienia strony, że w trakcie kontroli pomiaru szerokości pojazdu dokonano po tym kierowca otworzył drzwi naczepy – na polecenie inspektorów – i zabezpieczył je w takiej pozycji. Jeśli były zastrzeżenia, co do prawidłowości przeprowadzonego pomiaru, to należało je zgłosić na etapie sporządzaniu protokołu z kontroli. Uwagi w tym zakresie strona przedstawiła dopiero na etapie postępowania odwoławczego (k. [...] akt adm.). Organ odwoławczy ustosunkował się do tej kwestii wyjaśniając z powołaniem się na dokumentację fotograficzną sporządzoną w trakcie kontroli, że drzwi zostały uchylone z tego powodu, że wystający ładunek nie pozwalał na ich zamknięcie. Organ zauważył, że kierowca zabezpieczył skrzydło drzwi pasem transportowym na czas przewożenia ładunku. Powyższe oznacza, że ustaleń tych Spółka nie podważyła skutecznie, zaś organ odwoławczy rozpatrzył sprawę w całokształcie odnosząc się przy tym do zarzutów i wniosków podniesionych w odwołaniu.

Wymaga wyjaśnienia, że stosownie do treści art. 140aa ust.3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym).

W tych okolicznościach orzeczenie o wymiarze kary pieniężnej (5000 zł) znajduje normatywne uzasadnienie w treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy, przewidującej, że za brak zezwolenia kategorii III-VI ustala się karę pieniężną w wysokości 5000 zł.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z powołanym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1)okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b)nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. l pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Skarżąca jako profesjonalny przewoźnik (legitymujący się licencją nr [...]) podejmująca się transportu powinna był sprawdzić, czy załadunek towaru nie kolidował z obowiązującymi przepisami regulującymi dopuszczalną szerokość pojazdu. Skarżąca nie podaje żadnej okoliczności świadczącej, że "sprawdziła" załadowany pojazd oraz że na polecenie kontrolerów otwarto jedno skrzydło drzwi, co miało spowodować przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu.

Bezzasadny jest więc zarzut o tym, że protokół z kontroli jest niepełnowartościowym dowodem w sprawie i postępowanie dowodowe przeprowadzono wadliwie z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Okoliczność, że wydano decyzję w przedmiocie wymierzenia kary w kwocie [...]zł na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym (stosownie do Lp. 10.10.4.1 załącznika nr [...] do tejże ustawy), nie wykluczała możliwości orzekania o karze w oparciu o przytoczone wyżej uregulowania zawarte w ustawie Prawo o ruchu drogowym.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.