Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 794/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art. 48, art. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 38a ust. 3 i ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 2 pkt 13
journal: Dz.U. 2005 nr 167 poz 1399
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach  uzdrowiskowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 14 września 2017 r., znak: [...] , po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z 16 maja 2017 r., nakazującej A. S. rozbiórkę parterowego obiektu budowlanego o wymiarach 4,00 m x 29,50 m usytuowanego w części północno-zachodniej działki nr ewid. [...] w W., gm. Busko - Zdrój, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 5 kwietnia 2017 r. inspektorzy PINB w B. przeprowadzili oględziny w sprawie obiektów budowlanych usytuowanych na terenie działki nr ewid. [...] w W.. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że w północno - zachodniej części działki istnieje parterowy obiekt budowlany o wym. 4,00m x 29,50m usytuowany w odległości 0,4m od linii istniejącego ogrodzenia z działką nr ewid. [...] . Konstrukcję nośną obiektu wykonano z kształtowników stalowych zakotwionych w stopach betonowych, dach jednospadowy pokryty blachą trapezową. Obiekt nie posiadał ścian osłonowych. W trakcie kontroli w obiekcie znajdowało się zbrojenie stalowe wykorzystywane przy produkcji prefabrykowanych elementów betonowych oraz maszyny i urządzenia związane z prowadzoną działalnością. Uczestniczący w czynnościach kontrolnych A. S. – właściciel działki oświadczył, że zadaszenie od jej strony północno-zachodniej wykonał w 2014 r., nie posiada dokumentów dotyczących jego budowy, obiekt wykorzystywany jest w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dalej Inspektor Wojewódzki podkreślił, że podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, że sporny obiekt budowlany został wybudowany bez dokonania czynności formalno–prawnych w 2014 r. Słusznie zatem organ ten prowadził postępowanie w trybie art. 48 ustawy.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującą uchwałą Nr XXIV/258/2005 Rady Miejskiej w Busku - Zdroju z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren obejmujący część gruntów wsi Wolica Siesławska, na którym znajduje się działka nr ewid. [...] , przeznaczony jest pod zabudowę związaną z działalnością produkcyjną, usługową i zabudowę mieszkaniową. W dalszej części plan ten stanowi, że teren nim objęty znajduje się w obszarze Solecko-Pacanowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w obszarze górniczym, jak również w strefie "C" ochrony uzdrowiska. Z § 11 pkt 2 planu wynika, że ustalono zakaz lokalizacji usług, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Natomiast działalność gospodarcza prowadzona przez stronę na tym terenie obejmuje produkcję wyrobów budowlanych z betonu. Z § 3 pkt 3 uchwały Nr XIX/250/2012 Rady Miejskiej w Busku - Zdroju z dnia 28 czerwca 2012 roku - w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska Busko-Zdrój (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012 r., poz. 2135 ze zm.), wynika, że strefa ochrony "C" obejmuje sołectwo W., w której zabrania się m.in. budowy - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - zakładów przemysłowych (§ 4 ust. 3 pkt 1 uchwały).

Organ II instancji podniósł, że organy stanowiące gmin zostały zobowiązane, na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. - o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1056), do uchwalenia statutu uzdrowisk lub statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej. Zgodnie z art. 38a ust. 3 tej ustawy "w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy lub innych czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 9, 11 i 12 oraz w ust. 2 pkt 2. Natomiast w ust. 1 pkt 1 lit. a mowa jest, że zabrania się budowy - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - zakładów przemysłowych. Działalność wytwórcza prowadzona przez stronę ma charakter zakładu przemysłowego. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Burmistrza Miasta i Gminy w B. w piśmie z 7 sierpnia 2017 r., w którym odnosząc się do obowiązujących przepisów dotyczących terenu, na którym znajduje się obiekt - strefa "C" ochrony uzdrowiskowej, a także funkcji, jaką pełni obiekt w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą wskazał, że "(...) nadal funkcjonować mogą m.in. dotychczas istniejące zakłady przemysłowe zlokalizowane na terenie strefy ochrony uzdrowiskowej, a tym samym nie zachodzi konieczność ich likwidacji, jednakże brak jest możliwości ich rozbudowy, nadbudowy czy budowy nowych obiektów w ramach funkcjonowania zakładu".

Tym samym Inspektor Wojewódzki uznał, że organ szczebla powiatowego słusznie ustalił, że usytuowanie, będącego przedmiotem niniejszego postępowania obiektu budowlanego, nie jest zgodne z obowiązującymi przepisami planistycznymi Gminy Busko-Zdrój, zatem nie ma możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, natomiast należy wydać decyzję rozbiórkową na podstawie art. 48 ust. 1 tej ustawy.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, A. S. wskazał, że w 1996 r. kupił od [...] w Busku obiekt, który był betoniarnią w złym stanie technicznym, wymagał on modernizacji i bieżącej konserwacji, odmalowania, wymiany okien i drzwi (czynności te zgodnie z prawem budowlanym nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłaszania). Prace te wykonuje do chwili obecnej. Zostały one zakwalifikowane podczas oględzin, jako prace budowlane wymagające pozwolenia na budowę. Jednak zdaniem skarżącego, ponieważ wykonane prace polegają jedynie na modernizacji i konserwacji obiektów mających przywrócić wartość użytkową, funkcjonalność oraz podniesienie walorów estetycznych i użytkowych, nie wymagają one zezwolenia ani zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z prawidłowych w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu z oględzin przeprowadzonych 5 kwietnia 2017 r. i załącznika graficznego, ustaleń organów, skarżący w 2014 r. na stanowiącej jego własność działce położonej w W., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] postawił dwa obiekty budowlane: jeden o wymiarach 60 m x 5,64 m (będący przedmiotem odrębnej sprawy) oraz drugi, o wymiarach 29,5 m x 4 m – będący przedmiotem decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Ten drugi obiekt składa się z zadaszenia konstrukcji stalowej, zakotwiczonej w stopach betonowych, z dachem pokrytym blachą falistą. W czasie kontroli pod tym zadaszeniem znajdowało się zbrojenie do elementów produkowanych przez skarżącego, który prowadzi zakład betoniarski. Skarżący w czasie oględzin przyznał, że powyższy obiekt wzniósł bez żadnej dokumentacji związanej z budową, a więc bez dokonania wymaganych czynności formalno-prawnych związanych z tą inwestycją.

W tym miejscu wskazać należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, postawienie od podstaw tego rodzaju obiektu nie stanowi ani remontu ani też konserwacji. Natomiast z uwagi na jego wymiary, prawidłowo organy uznały, że jego budowa, stosownie do art. 28 Prawa budowlanego, wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Nie kwalifikuje się on bowiem pod żadną z kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymienionych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego i to zarówno w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia samowoli jak i obecnie. Dlatego też prawidłowo postępowanie w sprawie tej samowoli było prowadzone na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Z powyższej regulacji wynika jednoznacznie, że przewidziana w art. 48 Prawa budowlanego możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego jest możliwa między innymi wówczas, gdy budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Tymczasem będący przedmiotem sprawy obiekt, który stał się częścią prowadzonego przez skarżącego zakładu betoniarskiego, zgodnie z § 3 pkt 3 stanowiącej akt prawa miejscowego uchwały Nr XIX/250/2012 Rady Miejskiej w B. z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska Busko-Zdrój, znajduje się w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej.

Zgodnie z art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017r., poz. 1056), w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane zakładów przemysłowych, przy czym zgodnie z legalną definicją "zakładu przemysłowego" zawartą w art. 2 pkt 13 pierwszej z tych ustaw, jest nim zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą polegającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pod pojęciem "budowy" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Także zgodnie z powołaną wcześniej uchwałą w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska Busko-Zdrój, w strefie "C" zabrania się budowy w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego zakładów przemysłowych (§ 4 pkt 1).

W świetle powyższej regulacji prawnej prawidłowo organy nadzoru budowlanego uznały, że dokonana przez skarżącego rozbudowa zakładu przemysłowego (produkującego beton), polegająca na wzniesieniu opisanego na wstępie obiektu o wymiarach 4 m x 29,5 m, nie może zostać zalegalizowana, a co za tym idzie zasadnie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazały jego rozbiórkę.

Mając powyższe na uwadze, skargę jako niezasadną, należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).