Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1819/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 119 pkt 2, art. 120, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2020 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz H. M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r.

nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), po rozpatrzeniu wniosku H. M. z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wymienionego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Organ podał, że w uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w okresie od dnia

[...] listopada 1950 r. do dnia [...] grudnia 1954 r., który został uznany za służbę na rzecz państwa totalitarnego, odbywał przeszkolenie do pracy w Milicji Obywatelskiej,

a następnie pracował jako milicjant. Podkreślił, że zasadniczą część swojego życia zawodowego pracował w pionie kadrowym Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w [...]. Następnie został powołany na stanowisko zastępcy komendanta do spraw administracyjno-gospodarczych w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w [...]. Zaznaczył, że nie zajmował się zwalczaniem przestępczości, a jedynie wewnętrzną administracją gospodarczą, w ramach której m.in.: sprawował nadzór nad budowaniem nowych i remontowaniem istniejących jednostek Milicji Obywatelskiej, znajdujących się na terenie ówczesnego województwa [...]. Dodał, że przebieg jego służby nie mieści się w ramach ustalonych zasad objętych ustawą dezubekizacyjną.

Minister ustalił, że strona została zwolniona ze służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] z dniem [...] lutego 1990 r., posiada ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 22a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Wskazał, że Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uznał służbę H. M. w okresie od dnia [...] listopada 1950 r. do dnia [...] grudnia 1954 r. za służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, tj. okres 4 lat, 1 miesiąca i 14 dni. Całkowity okres służby wymienionego wynosi 39 lat, 3 miesiące i 5 dni. Organ wskazał też, że kopie akt osobowych o sygn. [...], przekazane przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie zawierają dokumentów wskazujących, aby H. M. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe po dniu 12 września 1989 r.

Organ przytoczył treść art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał,

że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych.

Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Wskazał, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Stwierdził, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy jest zasadne.

Odnosząc się do konieczności ustalenia w sprawie, że stanowi ona szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający wyłączenie względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy Minister stwierdził, że spełnienie tego warunku postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania.

Organ stwierdził, że całkowity okres służby H. M. wynosi 39 lat, 3 miesiące i 5 dni. W sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 4 lat, 1 miesiąca i 14 dni, zdaniem organu nie można mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Organ wskazał nadto, że uwzględniając datę zwolnienia wymienionego ze służby tj. [...] lutego 1990 r., krótkotrwały okres pełnienia służby po 12 września 1989 r., nie pozwala na obiektywną ocenę spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki zawartej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Minister stwierdził, że brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.

Organ zaznaczył przy tym, że służba w Policji zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone, jak w przypadku wnioskodawcy który sam wskazuje, że nie zajmował się zwalczaniem przestępczości, a jedynie wewnętrzną administracją gospodarczą. Gdyby zatem zamiarem ustawodawcy było uznanie, iż potencjalne zagrożenie, jakie niesie za sobą służba, jest wystarczające do uznania, iż służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, nie dookreślałby przesłanki drugiej analizowanego przepisu art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez wskazanie, iż rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., ma mieć miejsce "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", gdyż z racji specyfiki samej służby każdy funkcjonariusz Policji spełniałby ów wymóg.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Na zakończenie organ dodał, że "Szczególnie uzasadniony przypadek", zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2019 r.

nr [...] stała się przedmiotem skargi H. M., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu obejmującego zwrot kosztów zastępstwa procesowego według zestawienia o ile zostanie przedłożone lub według norm przepisanych, zarzucił naruszenie:

- art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16.12.2016 r. o zmianie w/wym ustawy wskutek jej niezastosowania w niniejszej sprawie ,

- art. 12 i art. 77 k.p.a. mające wpływ na rozstrzygnięcie, wskutek pobieżnej

i lakonicznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności pod kątem spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek do zastosowania art. 8a ust.1 ustawy

Wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt emerytalno - rentowych skarżącego posiadanych przez organ rentowy oraz akt osobowych znajdujących się w Instytucie Pamięci Narodowej dotyczących przebiegu służby odwołującego się w Milicji.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że okres szkolenia - przygotowania do służby skarżącego trwał prawie 1 rok, zatem okres przygotowania do służby nie można uznać za okres pełnienia służby. Faktycznie sama służba na stanowisku policjanta trwała około 3 lat. Pełnomocnik odnosząc ten faktyczny okres służby w strukturach organów Milicji do całego stażu pełnienia służby stwierdził, że wyczerpuje to przesłankę krótkotrwałości służby, o której mowa w art. 8 a ust. 1 ustawy. Okres służby jako policjant stanowi zaledwie około 6 % całkowitego okresu służby.

Podniósł też, że wnioskodawca pełnił służbę do dnia [...] lutego 1990 r., kiedy to odszedł na rentę inwalidzką z uwagi na stan zdrowia. Okoliczność ta świadczy o tym, że wnioskodawca w związku z pełnieniem służby stał się inwalidą niezdolnym do dalszego jej pełnienia. W związku z wykonywaniem obowiązków służbowych nastąpiła utrata zdrowia, co skutkowało przyznaniem wnioskodawcy renty inwalidzkiej. Natomiast służba, która była pełniona przez wnioskodawcę w okresie od [...]września 1989 r. do [...] lutego 1990 r. pełniona była rzetelnie, a zadania i obowiązki z niej wynikające wykonywane były z najwyższą starannością i profesjonalizmem. Pełnomocnik zaznaczył, że w tym okresie wnioskodawca nie otrzymał żadnej kary. Przedstawione powyżej okoliczności potwierdzają rzetelność wykonywania czynności służbowych. Pełnomocnik wskazał, że ocena materiału dowodowego powinna być swobodna i nie może być dowolna. Stwierdził jednocześnie, że z taką właśnie oceną całkowicie dowolną, z pominięciem zasad logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego mamy do czynienia w niniejszej sprawie .

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wskazał, że nie sposób stwierdzić by pełniona przez H. M. służba na rzecz totalitarnego miała charakter krótkotrwały. Skoro wnioskodawca pełnił ww. służbę przez okres 4 lat, 1 miesiąca i 14 dni, (tj. ponad 10% całego okresu służby), to okresu tego nie można uznać za krótkotrwały. Organ wskazał, iż w toku prac komisji sejmowych nad projektem ustawy zaopatrzeniowej (sprawozdanie z przebiegu posiedzenia Sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych nr [...] i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny nr [...] z [...] grudnia 2016 r.) podnoszono kwestię nadmiernej uznaniowości w ocenie "krótkotrwałości" służby jako jednej z przesłanek zawartych w art. 8a ww. ustawy. Rozważano m.in. o wprowadzeniu jednoznacznej definicji tego pojęcia poprzez wskazanie procentowego stosunku pełnionej na rzecz totalitarnego państwa służby do całego okresu służby. Jednakże ostatecznie zdecydowano o pozostawieniu organowi wydającemu decyzję swobody w ocenie tejże przesłanki przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności rozpoznawanej sprawy. Organ wskazał też, że orzeczenie Komisji Lekarskiej nie jest tożsame z poświadczeniem, iż służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Organ podkreślił jednocześnie, że od decyzji o ponownym ustaleniu wysokości świadczenia, wydanej przez Dyrektora Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, służy prawo do wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie Wydział Ubezpieczeń Społecznych, zatem wszelkie zastrzeżenia odnośnie tej decyzji, z uwagi na fakt jej niezgodności zobowiązującymi przepisami lub stanem faktycznym, zainteresowany mógł zgłosić w ww. postępowaniu odwoławczym. Prowadzone na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej postępowanie administracyjne to tryb postępowania odrębny i mający odmienną podstawę prawną, bowiem nie dotyczy on ustalenia osobie zainteresowanej prawa do określonego świadczenia, a jedynie wyłączenia stosowania przepisów decydujących o jego obniżeniu w danych okolicznościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c,

art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia

2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz wskazał na brak informacji o pełnieniu służby z narażeniem zdrowia i życia.

Służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była przez okres 4 lat, 1 miesiąca i 14 dni. Organ dokonując oceny, czy ten okres służby był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), stwierdził, że nie można w tym przypadku mówić o krótkotrwałej służbie. Organ dokonał przy tym tego ustalenia powołując się przede wszystkim na ujęcie bezwzględne, mimo że definiując krótkotrwałość wskazywał na konieczność oceny tej przesłanki także w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całości okresu służby wnioskodawcy.

Sąd oceny dokonanej przez organ w decyzji nie podziela. Biorąc pod uwagę długość okresu służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącej wynoszącego 39 lat, 3 miesiące i 5 dni, przyjąć należało, że służba przez okres 4 lat, 1 miesiąca i 14 dni była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Podkreślenia wymaga, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres 4 lat, 1 miesiąca i 14 dni nie stanowi w tej sprawie trwałego okresu, jest to okres krótkotrwały. Organ naruszył zatem przepis prawa materialnego, tj. art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.

W sprawie niniejszej Minister nie dokonał w istocie oceny spełnienia przesłanki rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., co stanowi naruszenie przepisu art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie organu, że krótkotrwały okres pełnienia służby po 12 września 1989 r. nie pozwala na obiektywną ocenę spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki zawartej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) stanowi o uchyleniu się organu od wypełnienia nałożonego ustawą obowiązku. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) wymaga od organu podjęcia wszelkich działań zmierzających do dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego i dokonania jego oceny pod kątem spełnienia przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Odnosząc się do ustalenia organu, że brak jest dowodów, aby służba strony pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, podkreślić należy, że ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań

i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań

i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona.

Rozpatrując niniejszą sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał pełnych ustaleń stanu faktycznego i jego oceny w odniesieniu do spełnienia przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), co stanowi naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej nie dokonano wszechstronnej i wyczerpującej oceny dlaczego zdaniem organu przypadek skarżącego nie jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym, a tym samym dlaczego wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie może do niego znaleźć zastosowania wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Uzasadnienie decyzji nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, które nie pozwalałyby przyjąć, że w sprawie zachodzi podstawa do uwzględnienia wniosku skarżącego i wyłączenia stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Z tego względu zaskarżona decyzja, jako wydana z naruszeniem granic uznania administracyjnego, nie mogła się ostać.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej wskazania. Ponownie rozstrzygając sprawę organ uzasadni decyzję w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a., tj. m.in. wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji – stanowiące wyraz zindywidualizowanej oceny przypadku wnioskodawcy – nie powinno pozostawiać wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął sprawę strony w taki a nie inny sposób i jakie okoliczności bądź zdarzenia organ wziął przy tym pod uwagę. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny, organ podejmie stosowną decyzję.

W sprawie nie było podstaw do przeprowadzenie dowodu uzupełniającego, o którym mowa w skardze, albowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, o których jest mowa w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego w wysokości 480 zł.