Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 884/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. ref. Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r. sprawy ze w sprzeciwu A.B. na decyzję [...] Kuratora Oświaty w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie potrzeby kształcenia specjalnego oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Śląski Kurator Oświaty, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku uchylenia decyzji Śląskiego Kuratora Oświaty (dalej: organ, organ odwoławczy) z dnia [...]r. nr [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2019r., sygn. akt III SA/Gl 450/19 ze skargi złożonej przez A. B. (dalej jako: strona, skarżąca), matkę małoletniej M. K. (dalej jako: dziecko), od wydanego przez zespół orzekający Powiatowej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w T. (dalej jako: poradnia, organ I instancji) orzeczenia nr [...] z [...] r. o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka - uchylił w/w orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jako podstawę prawną wskazał art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r., poz. 1148, dalej ustawa) i art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej K.p.a.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że [...]r. Zespół orzekający wydał orzeczenie nr [...] na okres: do ukończenia 1 etapu edukacyjnego ze względu na niepełnosprawność dziecka lub ucznia: niepełnosprawne ruchowo, w tym z afazją. W protokole nr 152 z posiedzenia zespołu zanotowano, że rodzice zostali poinformowani o konieczności kolejnych badań przez tutejszą poradnię przy ubieganiu się o kolejne orzeczenie (II etap edukacyjny).

Od tego orzeczenia strona złożyła odwołanie.

Organ decyzją z dnia [...]r. zreformował powyższe orzeczenie poprzez orzeczenie o niepełnosprawności sprzężonej dziecka – tj. słabosłyszące i niepełnosprawne ruchowo, w tym z afazją; dodał zalecenia surdologopedy do pracy z dzieckiem słabosłyszącym; pozostałą część utrzymał w mocy.

Po rozpoznaniu skargi Strony na powyższą decyzję ostateczną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019r. sygn. akt III SA/Gl 450/19 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...]r. Sąd wskazał w szczególności na regulacje art. 127 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz. U. z 2017r. poz. 1578, dalej jako rozporządzenie z 9 sierpnia 2017r.) i stwierdził na podstawie akt sprawy i oświadczeń stron, że na etapie postępowania I instancji badaniami i diagnostyką objęte było dziecko, co do którego stwierdzono jedynie niepełnosprawność ruchową, w tym z afazją. Zatem cały przeprowadzony proces oceny cech dziecka, jego stanów emocjonalnych, umysłowych lub psychicznych był dokonywany przez lekarzy i specjalistów, w oparciu o określone testy, badania, wywiad diagnostyczny ale z ukierunkowaniem na tą jedną formę niepełnosprawności. W konsekwencji więc całość zaleceń lekarskich i specjalistów kończących proces diagnozowania stanu rozwoju dziecka w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie obejmował niepełnosprawności sprzężonej, składającej się z dwóch form niepełnosprawności. Kwestia niedosłuchu dziecka została bowiem ujawniona dopiero na etapie postępowania odwoławczego w oparciu o wyniki badania słuchu, w którym stwierdzono niedosłuch, a dołączonym do odwołania. Zdaniem Sądu powyższe całkowicie zmieniało zaistniały stan faktyczny sprawy, obiekt postępowania diagnostycznego, cechy dziecka, stan i stopień występowania ograniczeń w prawidłowym funkcjonowaniu jego organizmu. Tym samym ustalone na etapie postępowania przed organem I instancji wcześniejsze zalecenia stały się nieaktualne, gdyż wyniki przeprowadzonych badań dotyczyły dziecka wyłącznie z obniżoną sprawnością ruchową, w tym afazją. Natomiast wobec następczych badań i zaświadczenia o niedosłuchu okazało się, że dziecko posiada niepełnosprawność sprzężoną ruchową, w tym z afazją, a także niedosłuch.

W ocenie Sądu afazja rozwojowa występująca u dzieci nie jest konsekwencją niedosłuchu to tym samym wobec takiej zmiany stanu funkcji fizycznych organizmu koniecznym była ponowna całkowita diagnoza stanu zdrowia dziecka, jego percepcji psychicznych i umysłowych celem jednoznacznego ustalenia koniecznych warunków dla kształcenia specjalnego – czego organ odwoławczy nie dokonał.

Sąd zauważył, że organ wydał decyzję wewnętrznie sprzeczną bowiem orzekającą o niepełnosprawności sprzężonej dziecka niepełnosprawnego ruchowo, w tym z afazją i słabosłyszącego; dodał zalecenia lekarza dla dziecka z niedosłuchem i podtrzymał zalecenia dla dziecka objętego tylko dysfunkcją organizmu ruchową. Podczas gdy całość skonkretyzowanych zaleceń powinna być poprzedzona pełną diagnostyką dziecka z dwoma ograniczeniami. Tym samym naruszył nakazy z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

Po przekazaniu akt organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. uchylił, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., orzeczenie z dnia [...]r. nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przytoczył obszernie przebieg postępowania i wskazał, że kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 26 czerwca 2019r. sygn. akt III SA/Gl 450/19 uchylił orzeczenie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Podał, że konieczna jest całkowita ponowna analiza stanu zdrowia dziecka, gdyż nie ma kompetencji do przeprowadzenia zalecanej diagnozy, a taka może być wykonana tylko przez organ I instancji bowiem zgodnie z § 25 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 września 2017 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1743) kurator oświaty, rozpatrując odwołanie od orzeczenia, nie przeprowadza diagnozy dziecka, lecz: w zależności od potrzeby, zasięga opinii psychologa, pedagoga, lekarza lub innego specjalisty. Organ podał, że diagnozę funkcjonowania dziecka lub ucznia, z uwzględnieniem potencjału rozwojowego oraz mocnych stron i uzdolnień (...) oraz występujących w środowisku nauczania i wychowania barier i ograniczeń utrudniających jego funkcjonowanie przeprowadza zespół orzekający działający w poradni psychologiczno-pedagogicznej wyposażonej w narzędzia diagnostyczne.

Strona kwestionując powyższą decyzję złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku podstaw do zastosowania powołanego przepisu; wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Strona skarżąca przedstawiła przebieg postępowania oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 127 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe i przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a.; podkreśliła, że § 25 Rozporządzenia z dnia 7 września 2017 r. nie wyłącza zastosowania art. 136 K.p.a. czyli organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie, jeśli uzna to za stosowne i konieczne. Ze względu na zasadę szybkości postępowania organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie powinien powtórnie przekazywać sprawy organowi I instancji, co w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania; materiał dowodowy jest obszerny i wymaga ewentualnie nieznacznego uzupełnienia co powinno zatem zostać przeprowadzone przez organ odwoławczy. Podkreśliła konieczność kierowania się przez organy administracji zasadą dobra dziecka.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie i wskazał na zalecenia WSA w Gliwicach z wyroku z dnia 26 czerwca 2019r. sygn. akt III SA/Gl 450/19 wyjaśniając, że nie było na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego pełnej dokumentacji specjalistycznej obejmującej kompleksowo stan zdrowia dziecka a koniecznym do wyjaśnienia sprawy jest poszerzony o pełną diagnozę stan jego zdrowia, uwzględnienie aktualnych zaświadczeń, wyników obserwacji i badań psychologicznych, pedagogicznych i lekarskich, dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia specjalistycznego stwierdzającego rzeczywisty stan zdrowia uczennicy, również w odniesieniu do poprzednio wydanego orzeczenia, która to diagnoza nie może być przeprowadzona przez organ odwoławczy.

Organ podkreślił, że diagnoza dziecka z niepełnosprawnością służy do wydania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, na podstawie którego zespół nauczycieli i specjalistów opracowuje w szkole Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny. Orzeczenia wydają zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, których skład określa § 4 rozporządzenia z 7 września 2017 r. Rozporządzenie w § 25 pkt 5 przewiduje, że przy rozpatrywaniu odwołania: kurator oświaty, w zależności od potrzeby, zasięga opinii psychologa, pedagoga, lekarza lub innego specjalisty. Dokument ten nie ma jednak mocy diagnozy. Specjalista nie podejmie się bowiem wystawienia diagnozy bez autopsji, której nie może przeprowadzić, gdyż nie jest członkiem zespołu orzekającego i nie ma prawa dokonać badania i obserwacji dziecka.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty sprzeciwu. Przedstawicielka ustawowa skarżącej zaakcentowała sprzeczności w treści zaskarżonej decyzji co do rodzaju orzeczeń jakimi dysponował zespół orzekający oraz konieczność szybkiego zakończenia postępowania z uwagi na dobro dziecka. Pełnomocnik organu podniósł, że nie było możliwe zastosowanie w sprawie art. 136 K.p.a., gdyż orzekanie o stanie zdrowia obejmuje diagnozę i zalecenia, a organ nie ma możliwości przeprowadzenia obu tych czynności. Nadto konieczne jest zachowanie zasady dwuinstancyjności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w zakresie kontrolowanym przez sąd nie jest wadliwa.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej określanej jako "P.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w tej sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego sprzeciw podniesione w nim zarzuty naruszenia prawa są bezzasadne. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Należy wskazać, że w dniu 1 czerwca 2017r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - zwana dalej "ustawą nowelizującą". Wprowadziła ona zmiany między innymi do P.p.s.a. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1), skróceniu uległy też terminy procesowe (art. 64c § 1, art. 64c § 4, art. 64d § 1 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wobecpowyższego przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowo-administracyjnym były wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej. W tej sytuacji ocena Sądu sprowadzała się do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Sąd rozpoznając sprawę miał na uwadze, że zaskarżona decyzja objęta jest dyspozycją art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec tego organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę na skutek wyroku WSA związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu..., art. 153).

Wobec powyższego Sąd powinien dokonać zbadania, czy organ odwoławczy wywiązał się ze wskazań i zaleceń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 450/19. W tym orzeczeniu stwierdzono, że zgodnie z art. 127 ust. 3 ustawy uczniowi objętemu kształceniem specjalnym dostosowuje się odpowiednio program wychowania przedszkolnego i program nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. Dostosowanie następuje na podstawie opracowanego dla ucznia indywidualnego programu edukacyjno – terapeutycznego. Jednocześnie Sąd wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 9 sierpnia 2017 r. w szkołach ogólnodostępnych, w których kształceniem specjalnym są objęci uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na autyzm, w tym zespół Aspergera, lub niepełnosprawności sprzężone, zatrudnia się dodatkowo: nauczycieli posiadających kwalifikacje z zakresu pedagogiki specjalnej w celu współorganizowania kształcenia uczniów niepełnosprawnych lub specjalistów lub pomoc nauczyciela z uwzględnieniem realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Sąd dokonując analizy akt sprawy wskazał w orzeczeniu, że na etapie postępowania I instancji badaniami i diagnostyką stwierdzono, że dziecko objęte zostało jedynie niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją. Zatem cały przeprowadzony proces oceny cech dziecka, jego stanów emocjonalnych, umysłowych lub psychicznych był dokonywany przez lekarzy i specjalistów, w oparciu o określone testy, badania, wywiad diagnostyczny ale z ukierunkowaniem na tą jedną formę niepełnosprawności. Sąd wskazał, że całość zaleceń lekarskich i specjalistów kończących proces diagnozowania stanu rozwoju dziecka w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie obejmował niepełnosprawności sprzężonej, składającej się z dwóch form niepełnosprawności. Kwestia niedosłuchu dziecka została bowiem ujawniona dopiero na etapie postępowania odwoławczego w oparciu o wyniki badania słuchu, w którym stwierdzono niedosłuch, a dołączonym do odwołania. W ocenie Sądu zawartej w wyroku w sprawie III SA/Gl 450/19 powyższe zaś całkowicie zmieniało zaistniały stan faktyczny sprawy, obiekt postępowania diagnostycznego, cechy dziecka, stan i stopień występowania ograniczeń w prawidłowym funkcjonowaniu jego organizmu. Tym samym ustalone na etapie postępowania przed organem I instancji wcześniejsze zalecenia stały się nieaktualne, gdyż wyniki przeprowadzonych badań dotyczyły dziecka wyłącznie z obniżoną sprawnością ruchową, w tym afazją. Natomiast wobec następczych badań i zaświadczenia o niedosłuchu okazało się, że dziecko posiada niepełnosprawność sprzężoną ruchową, w tym z afazją, a także niedosłuch. Sąd wskazał, że konieczna jest ponowna całkowita diagnoza stanu zdrowia dziecka, jego percepcji psychicznych i umysłowych celem jednoznacznego ustalenia koniecznych warunków dla kształcenia specjalnego – czego organ odwoławczy nie dokonał (na ówczesnym etapie postępowania drugoinstancyjnego). W konsekwencji swych ustaleń wydano decyzję wewnętrznie sprzeczną bowiem orzekającą o niepełnosprawności sprzężonej dziecka niepełnosprawnego ruchowo, w tym z afazją i słabosłyszącego; dodał zalecenia lekarza dla dziecka z niedosłuchem i podtrzymał zalecenia dla dziecka objętego tylko dysfunkcją organizmu ruchową. Podczas gdy całość skonkretyzowanych zaleceń powinna była być poprzedzona pełną diagnostyką dziecka z dwoma ograniczeniami.

Zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie organ w zaskarżonej decyzji wywiązał się z wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 450/19. Organ uzasadniając uchylenie orzeczenia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazał, że konieczna jest całkowita ponowna analiza stanu zdrowia dziecka, gdyż Kurator nie ma kompetencji do przeprowadzenia zalecanej diagnozy, a taka może być wykonana tylko przez organ I instancji. Należy podkreślić, że zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 7 września 2017r. w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego zespół określa diagnozę funkcjonowania dziecka lub ucznia, z uwzględnieniem potencjału rozwojowego oraz mocnych stron i uzdolnień dziecka lub ucznia oraz występujących w środowisku nauczania i wychowania barier i ograniczeń utrudniających jego funkcjonowanie. Taki zespół działa w poradni psychologiczno-pedagogicznej, która jest wyposażona w odpowiednie narzędzia diagnostyczne, których kurator oświaty nie posiada. Należy zgodzić się z organem, że na mocy § 25 tego rozporządzenia kurator oświaty, rozpatrując odwołanie od orzeczenia, nie przeprowadza diagnozy dziecka, lecz: w zależności od potrzeby, zasięga opinii psychologa, pedagoga, lekarza lub innego specjalisty.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że diagnozę przeprowadza się w zespole orzekającym działającym w poradni pedagogiczno-psychologicznej i kurator oświaty nie przeprowadza takiej analizy.

Wobec powyższego niezasadne są zarzuty sprzeciwu dotyczące naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Organ nie mógł skorzystać z regulacji art. 136 K.p.a. dotyczącej przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w zakresie dowodów i materiałów w sprawie, gdyż orzeczenie o stanie zdrowia dziecka obejmuje diagnozę i zalecenia, niemożliwe do wykonania przez organ odwoławczy.

Powołany przez stronę skarżącą wyrok z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 142/19 dotyczył innej sprawy tj. kontroli decyzji Kuratora Oświaty utrzymującej w mocy orzeczenie Zespołu Orzekającego o braku potrzeby nauczania indywidulanego skarżącego – małoletniego, tym samym zawarty w nim pogląd nie ma żadnego przełożenia na niniejszą problematykę.

Zdaniem Sądu organ zrealizował wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 450/19 i uchylił orzeczenie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, gdyż konieczne było przeprowadzenie pełnej diagnozy dziecka, uwzględnienie aktualnych zaświadczeń, wyników obserwacji i badań psychologicznych, pedagogicznych i lekarskich, dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia specjalistycznego stwierdzającego rzeczywisty stan zdrowia dziecka, która to diagnoza nie mogła być przeprowadzona przez organ odwoławczy w ramach art. 136 K.p.a.

Wobec powyższego Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151 P.p.s.a.

-----------------------

2