Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 189/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1, par 2 i par.4 art. 88
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. i M. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi B. S. i M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić B. S. i M. S. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

B. S. i M. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. ustalającej odszkodowanie z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 marca 2018 r. odrzucił skargę B. S. i M. S. na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 czerwca 2018 r. I OZ 585/18 oddalił zażalenie na postanowienie z 7 marca 2018 r.

W piśmie z 12 marca 2018 r. oraz z 22 marca 2018 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez złożenie 2 odpisów skargi. Jednocześnie wskazano, że byli przeświadczeni, że Sąd się pomylił żądając 3 odpisów skargi, sugerując się trzema postępowaniami Państwa L.. Skarżący wywiedli, że uzyskali informacje od "pozostałych skarżących", tj. osób, których identyczne sprawy zawisły przed WSA w Warszawie i oznaczone sygnaturami akt: IV SA/Wa 180/18, IV SA/Wa 181/18, IV SA/Wa 182/18, IV SA/Wa 183/18, IV SA/Wa 184/18, IV SA/Wa 185/18, IV SA/Wa 186/18, IV SA/Wa 187/18, IV SA/Wa 188/18, IV SA/Wa 190/18, IV SA/Wa 191/18, IV SA/Wa 192/18, IV SA/Wa 193/18, IV SA/Wa 194/18, że Sąd wzywał ich do jednego odpisu skargi. Dodali, że "mieli tylko jeden odpis skargi". Do pisma z 12 marca 2018 r. dołączono 2 odpisy skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej również "p.p.s.a.") sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 p.p.s.a.).

Dokonując oceny wniosku skarżących Sąd uznał, że warunki formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione. Chwilą ustania przyczyny był 22 marca 2018 r. tj. dzień w którym doręczono skarżącym odpisy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2018 r. Pierwszy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z odpisem skargi złożono 12 marca 2018 r., a następnie ponowiono wniosek 22 marca 2018 r.

W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje jednak na uwzględnienie, albowiem B.S. i M.S. nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do dokonania powyższej czynności procesowej. Argumentacja skarżących sprowadza się do - po pierwsze - niezrozumienia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w sytuacji, gdy w innych sprawach, o identycznym stanie faktycznym sprawy, Sąd skierował wezwanie o innej treści, tj. wezwał do złożenia 1 odpisu skargi a nie 3 odpisów. Po wtóre, skarżący nie mogli złożyć 3 odpisów skargi, albowiem dysponowali tylko jednym odpisem skargi.

W tym miejscu należy wskazać, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329).

W świetle powyższego - zdaniem Sądu - okoliczności podniesione przez skarżących nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez złożenie 2 odpisów skargi. Za takie nie sposób uznać twierdzenia skarżących, że Sąd w innych sprawach skierował wezwania o odmiennej treści, niż te jakie zostało skierowane do skarżących. Błędne rozumienie wezwania sądowego do uzupełnienia braków formalnych skargi, wezwania, prawidłowo sformułowanego, nie można zakwalifikować jako przyczynę niezawinioną czy nadzwyczajną, której nie można było usunąć przy użyciu możliwych do podjęcia w danych warunkach działań. W przypadku niejasności związanych z wezwaniem, skarżący mogli zwrócić się do sądu (osobiście lub telefonicznie) o wyjaśnienie tej kwestii, co świadczyłoby o dołożeniu przez nich wymaganej staranności o własne interesy. Tymczasem skarżący nie wykazali w żaden sposób, by podjęli takie czynności.

Analogicznie Sąd ocenił okoliczność dysponowania przez skarżących tylko jednym odpisem skargi. Skoro skarżący dysponowali odpisem skargi, to mogli bez znacznego nakładu czasu i środków przygotować kolejne dwa odpisy skargi, np. poprzez sporządzenie fotokopii skargi czy ręczne przepisanie jej treści, a następnie poświadczenie odpisów skarg własnoręcznymi podpisami. Godzi się przypomnieć, że Sąd, stosownie do treści art. 6 p.p.s.a., udzielił skarżącym występującej w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych, tj. w pismach z 12 lutego 2018 r. pouczył o treści art. 47 p.p.s.a. wskazując tym samym co może być odpisem pisma.

W konsekwencji Sąd uznał, że skoro B. S. i M. S. nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, to ich wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności podlega oddaleniu. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.