Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 167/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 260 par 1-3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

| | | , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 167/16 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okresy od czerwca 2007 r. do lipca 2009 r. oraz odsetek za zwłokę od wpłat dziennych za marzec, kwiecień, lipiec 2008 r. i styczeń 2009 r. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (zwana dalej "Spółką", "Skarżącą"), reprezentowana przez doradcę podatkowego, w związku ze swoją skargą na opisaną wyżej decyzję, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Koszty sądowe sprowadzają się na obecnym etapie postępowania do wpisu od skargi w wysokości [...] zł (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Sądu z dnia 16 lutego 2016 r.).

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wyjaśniła, że nie prowadzi działalności

od września 2014 r., ponieważ w toku postępowań podatkowych, na podstawie niesłusznych, zdaniem Spółki, ustaleń prokuratorskich, organy celne zarzuciły jej dokonanie zmiany przeznaczenia zakupionego towaru. Powyższe spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w tym blokadę rachunków bankowych, uniemożliwiając prowadzenie działalności gospodarczej oraz zwolnienie pracowników, a w konsekwencji brak środków finansowych na zapłatę kosztów.

Na urzędowym formularzu Skarżąca podała, że jej kapitał zakładowy wynosi [...] zł, za ostatni rok Spółka poniosła stratę w wysokości [...] zł. W odniesieniu do wartości środków trwałych, Spółka wskazała jedynie działkę rolną o wartości [...] zł i podała, że z powodu nieuregulowania rat z tytułu jej nabycia, nieruchomość ta będzie zwrócona Agencji Nieruchomości Rolnych. Podała, że na posiadanych dwóch rachunkach bankowych prowadzonych przez Bank [...] oraz [...] Ch. posiada środki pieniężne w wysokości odpowiednio: [...] zł i [...] zł. Dodała, że nie posiada środków w kasie, a jej zobowiązania z tytułu kredytu w [...] Ch. wyniosły [...] zł.

Wraz z wnioskiem Spółka przedłożyła skierowane do niej wezwanie Agencji Nieruchomości Rolnych w K. z dnia [...] r. związane z nabyciem

w dniu 12 lipca 2013 r. nieruchomości o powierzchni [...] ha, w którym to piśmie ANR wypowiedziała postanowienie umowy określające rozłożenie ceny na raty

i zobowiązała do zapłaty niespłaconej części ceny nabycia w wysokości [...] zł w terminie miesiąca od doręczenia wypowiedzenia.

Pismem z 4 marca 2016 r., referendarz sądowy wezwał Spółkę do nadesłania dodatkowych dokumentów, obrazujących jej rzeczywistą sytuację finansową oraz jej możliwości płatnicze w sprawie. Zobowiązanie to obejmowało:

– bilans oraz rachunek zysków i strat skarżącej Spółki za ostatni rok obrotowy,

– wyciąg z księgi rachunkowej Spółki zawierającej zestawienie przychodów, kosztów uzyskania przychodów, dochodów (straty), wykaz aktywów i pasywów za ostatnie trzy miesiące,

– ewidencję stanu środków pieniężnych za ostatnie trzy miesiące (stan środków pieniężnych w kasie przedsiębiorstwa),

– zestawienie należności i zobowiązań Spółki na dzień 31 grudnia 2015 r.,

– wyciągi ze wszystkich rachunków bankowych Spółki z ich stanem za okres

od 15 stycznia do 29 lutego 2016 r. albo dokumentów potwierdzających ich zajęcie, czy likwidację w okresie ostatnich trzech miesięcy,

– deklaracje VAT-7 Spółki za trzy ostatnie okresy rozliczeniowe,

– roczne zeznania podatkowego Spółki o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za dwa ostatnie okresy rozliczeniowe,

– zaświadczenia właściwego oddziału ARiMR o tym, czy i w jakiej wysokości zostały wypłacone skarżącej Spółce dopłaty z ARiMR oraz w jakiej wysokości udzielono skarżącej Spółce wsparcia finansowego, za ostatnie dwa lata.

W wezwaniu wyznaczono czternastodniowy termin, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy.

Spółka nadesłała w dniu 22 marca 2016 r. (data nadania):

– deklaracje VAT-7 za grudzień 2015 r., styczeń i luty 2016 r. z wykazaną w każdej

z nich kwotą do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

– zeznanie podatkowe Spółki (CIT-8) za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. z zadeklarowanym dochodem [...] zł (przychód [...] zł, koszty [...] zł) wraz z informacją CIT-8/O o odliczeniu z dochodu straty z lat ubiegłych w kwocie [...] zł (łączna kwota straty z lat ubiegłych [...] zł),

– kopię zeznania podatkowego Spółki (CIT-8) za okres od 1 stycznia 2014 r.

do 31 grudnia 2014 r. z zadeklarowaną stratą w wysokości [...] zł (przychód: [...] zł, koszty: [...] zł),

– wyciąg bankowy Spółki z Banku [...] za okres od 1 stycznia 2016 r.

do 17 marca 2016 r. z wykazanymi wpłatami na rzecz komornika sądowego

w łącznej wysokości [...] zł,

– zestawienia sald i obrotów Spółki za okresy: od 1 stycznia 2016 r. do 31 marca 2016 r., od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.,

– zaświadczenia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. potwierdzające, że Spółka nie składała wniosku o płatności na 2015 rok i nie otrzymała żadnych płatności w 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy odmówił Spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Referendarz sądowy uznał, że Skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Spółka nie przedstawiła bowiem wszystkich wymaganych dokumentów finansowych, koniecznych do ustalenia jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej.

Referendarz sądowy zwrócił uwagę, że Skarżąca nie przedłożyła przede wszystkim bilansu i rachunku zysków i strat za ostatni rok obrotowy oraz wyciągu

z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] Ch., a brak tych dokumentów uniemożliwia weryfikację danych podanych na urzędowym formularzu PPPr.

Referendarz sądowy wskazał również, że Spółka w zeznaniu podatkowym za rok 2014 zadeklarowała stratę o wartości [...] zł (przychód: [...] zł, koszty: [...] zł), a za 2015 rok dochód w wysokości [...] zł (przychód [...] zł, koszty: [...] zł). Z porównania ww. zeznań podatkowych Spółki wynika, że wysokość zadeklarowanych przychodów uległa znacznemu zmniejszeniu (z kwoty [...] zł do [...] zł), aktualnie Skarżąca zadeklarowała do opodatkowania dochód. Zdaniem referendarza sądowego powyższe oznacza, że nadesłane dokumenty nie potwierdzają, żeby Spółka poniosła za ostatni rok obrotowy stratę o wartości przekraczającej [...] mln [...] tys. zł, co podała na urzędowym formularzu. Taka rozbieżność danych w zakresie sytuacji finansowej skarżącej Spółki potwierdza dodatkowo, że do oceny aktualnej sytuacji finansowej Spółki niezbędny jest bilans Spółki i rachunek zysków i strat za ostatni rok obrotowy, o które Skarżąca została wezwana w sprawie. Spółka takich dokumentów nie przedłożyła do dnia dzisiejszego i nie wyjaśniła przyczyny niewykonania wezwania w całości. To zaś uniemożliwia dokonanie oceny, jaka jest aktualna sytuacja finansowa i majątkowa Spółki. Nie jest bowiem wiadome w szczególności jaki był: wynik finansowy Spółki za ostatni rok obrotowy, kapitał zakładowy; jakie Spółka posiada aktywa trwałe (w tym środki trwałe), aktywa obrotowe; jaki jest stan: należności krótkoterminowych (długoterminowych), zobowiązań krótkoterminowych (długoterminowych, w tym z tytułu kredytów), jaki jest stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych.

W konsekwencji referendarz sądowy uznał, że na podstawie przedłożonych dokumentów nie sposób ustalić, czy i w jakim zakresie skarżąca Spółka jest w stanie partycypować w kosztach sądowych sprowadzających się na obecnym etapie postepowania do wpisu od skargi w wysokości [...] zł.

Odpis postanowienia referendarza sądowego wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2016 r.

W dniu 22 kwietnia 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, kwestionując wyrażone w nim stanowisko i wnosząc o ponowne (cyt.) "pochylenie się nad jej wnioskiem o zwolnienie jej z kosztów sądowych".

Skarżąca podniosła, że wbrew ocenie referendarza sądowego, Spółka dostarczyła sprawozdanie finansowe (bilans oraz rachunek zysków i strat) za ostatni rok obrotowy, którym był rok 2014.

Spółka wskazała, że na podstawie art. 52 ust. 1 ustawy o rachunkowości kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy. Mając na uwadze ww. normę prawną, zauważyła, że po zakończonym roku podatkowym (w dniu 31 grudnia - w sytuacji gdy pokrywa się

on z kalendarzowym) Spółka ma termin na sporządzenie sprawozdania finansowego

do dnia 31 marca kolejnego roku. Wobec tego, w ocenie Skarżącej, w dniu gdy składała ona wniosek, a także w dniu, gdy odpowiadała na wezwanie Sądu, sprawozdania finansowego (bilansu, rachunku zysków i strat za rok 2015) zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem nie była obowiązana posiadać. W sytuacji zatem, gdy termin ten nie wystąpił a Spółka go do tej chwili jeszcze nie sporządziła, dla niej ostatnim rokiem był rok 2014, dla którego kompletne dokumenty przedstawiła.

Zdaniem Spółki, tym samym niezasadne jest również twierdzenie o braku zgodności straty o wartości [...] mln [...] zł wynikającej z formularza PPPr, a wynikiem wynikającym z zeznania, ponieważ w tym zakresie należało porównać CIT-8 za 2014 r. a nie 2015 r.

Skarżąca stwierdziła, że jedynie trafnym spostrzeżeniem jest nieprzesłanie przez Spółkę jednego rachunku bankowego, które jednakże wynikło ze zwykłego przeoczenia a z pewnością nie było związane z zatajeniem jakichkolwiek informacji. Potwierdzeniem powyższego jest zaś załączony wyciąg z brakującego rachunku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało w niniejszej sprawie wszczęte w dniu 28 września 2015 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), które zaczęły obowiązywać od dnia 15 sierpnia 2015 r.

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje się jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Natomiast art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Z przepisów tych wyraźnie wynika, że jedynym kryterium, jakim kieruje się sąd rozpatrując wniosek w przedmiocie prawa pomocy, są możliwości finansowe wnioskującego. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy, świadczy o tym użyty we wskazanym przepisie zwrot: "...gdy (osoba prawna) wykaże...". Znajduje to dodatkowe potwierdzenie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a. in principio, który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.

Podkreślić przy tym należy, że słowo "wykazać", użyte w treści art. 246 p.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158).

Wykazanie braku środków niezbędnych do pokrycia kosztów postępowania jest warunkiem niezbędnym do uzyskania ulgi w postaci prawa pomocy, nie kreuje jednak po stronie skarżącej roszczenia o jego przyznanie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do uiszczenia stosownych kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Korzystanie z tej instytucji powinno mieć zatem miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy istnieje realne zagrożenie niezrealizowania przez stronę przysługującego jej prawa do sądu. Stanowisko to potwierdzone zostało w orzecznictwie i piśmiennictwie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H.Beck, wydanie 2, Warszawa 2013, s. 855-856).

Z tego powodu strona skarżąca musi nie tylko uprawdopodobnić, ale i udowodnić zaistnienie okoliczności uzasadniających wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym podmiot, chcący skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielenia, na wezwanie sądu, wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I OZ 929/12, LEX nr 123955). Niewywiązanie się z tego obowiązku może mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niedostarczenie żądanych przez referendarza sądowego/sąd danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, mało czytelny powoduje, że oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne, niewystarczające do wydania pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1361/10, LEX nr 743829).

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec tego, stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jej obowiązkiem było wykazanie, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżąca powołała się na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej (od września 2014 r.), z uwagi na niesłuszne - jej zdaniem - ustalenia prokuratury i stwierdzone przez organy celne dokonanie przez nią zmiany przeznaczenia zakupionego towaru. Wskazała na prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne, zajęcie rachunków bankowych, brak środków w kasie Spółki, niewielki stan środków trwałych (nieruchomość rolna o wartości [...] zł z nieuregulowaną ceną zakupu w części stanowiącej kwotę [...] zł). Wskazała na stratę w wysokości [...] zł (według bilansu za ostatni rok obrotowy), zwróciła uwagę na zadłużenie kredytowe w [...] Ch. sięgające kwoty [...] zł. Do wniosku Spółka załączyła jedynie skierowane do niej wezwanie Agencji Nieruchomości Rolnych w K. z dnia [...] r. związane z nabyciem w dniu 12 lipca 2013 r. nieruchomości o powierzchni [...] ha.

Z akt sprawy wynika, że działając na podstawie art. 255 p.p.s.a., referendarz sądowy wezwał Skarżącą do uzupełnienia złożonego wniosku i w ośmiu punktach określił, jakich konkretnie dokumentów wymaga dla pełnej oceny zgłoszonego żądania. Skarżąca odpowiedziała na to wezwanie, ale w sposób wybiórczy. Nie nadesłała bowiem wszystkich dokumentów źródłowych, bądź zastąpiła je dokumentami, które w jej uznaniu były wystarczające dla rozpoznania sprawy. I tak, Skarżąca nie przedstawiła bilansu oraz rachunku zysków i strat za ostatni rok obrotowy, a wyciąg z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] Ch. przedłożyła dopiero wraz ze sprzeciwem.

W tej sytuacji za zasadne uznać należy twierdzenie referendarza sądowego, że brak bilansu oraz rachunku zysków i strat za ostatni rok obrotowy uniemożliwił weryfikację danych wykazanych przez Spółkę w formularzu PPPr i dokonanie oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych Skarżącej.

Nie sposób natomiast zaaprobować argumentacji podniesionej w sprzeciwie, a mającej świadczyć o braku obowiązku Spółki do przedłożenia referendarzowi sądowemu (przed dniem 31 marca 2016 r.) sprawozdania finansowego za 2015 r. oraz o przedłożeniu przez nią kompletnych dokumentów dotyczących roku 2014.

Sąd nie neguje treści art. 52 ust. 1 ustawy o rachunkowości, ale jednocześnie wskazuje, że obecnie - w dobie powszechnej informatyzacji - sporządzenie bilansu i rachunku zysków i strat za 2015 r. (ewentualnie ich projektu) nie powinno nastręczać Skarżącej żadnych trudności, zwłaszcza że - jak wynika z przedłożonych dokumentów - prowadzi ona księgowość przy użyciu programu komputerowego (vide: przedstawione zestawienia sald i obrotów za poszczególne okresy sprawozdawcze) oraz była w stanie 17 marca 2016 r. wypełnić zeznanie podatkowe CIT-8 za rok podatkowy od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. Tymczasem z okoliczności sprawy wynika, że Skarżąca nie podjęła żadnej próby sporządzenia żądanej dokumentacji czy uzyskania od referendarza sądowego zgody na wydłużenie terminu do jej przedstawienia. Spółka bez podania jakiegokolwiek wyjaśnienia uchyliła się od wykonania zobowiązania nałożonego w wezwaniu referendarza sądowego w tym zakresie. Wskazania przy tym wymaga, że wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, co nastąpiło 22 kwietnia 2016 r., Skarżąca także nie przedstawiła ww. dokumentacji, choć - zgodnie z zajmowanym przez nią stanowiskiem - winna była już nią dysponować.

Ponadto Sąd zauważa, że ani na etapie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, ani odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego, Spółka nie przedstawiła bilansu oraz rachunku zysków i strat za rok 2014. W nadesłanych przez nią dokumentach (co potwierdza także pismo przewodnie Skarżącej z dnia 21 marca 2016 r.) odnośnie roku 2014 znajdowało się jedynie zeznanie CIT-8.

Słusznie przy tym referendarz sądowy zwrócił uwagę na rozbieżności wynikające z przedłożonych zeznań podatkowych za rok 2014 i 2015 a wskazaną przez Spółkę za ostatni rok obrotowy stratą o wartości przekraczającej [...] zł. Wbrew twierdzeniom Spółki wartość taka nie znajduje odzwierciedlenia w CIT-8 za 2014 r., w którym Skarżąca wykazała wyłącznie: przychody w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodów – [...] zł i stratę – [...] zł.

Nadmienić również należy, że żądanych przez referendarza dokumentów

w postaci bilansu i rachunku zysków i strat nie mogło zastąpić przesłane przez Spółkę zestawienie sald i obrotów za okres "2015-01-01 – 2015-12-31". O ile bowiem przedstawia ono m.in. rozrachunki z dostawcami i odbiorcami, o tyle nie można na jego podstawie ustalić: jaki był wynik finansowy Spółki za ostatni rok obrotowy, kapitał zakładowy; jakie Spółka posiada aktywa trwałe (w tym środki trwałe), aktywa obrotowe; jaki jest stan należności krótkoterminowych (długoterminowych), zobowiązań krótkoterminowych (długoterminowych, w tym z tytułu kredytów), środków pieniężnych na rachunkach bankowych.

Działalność osób prawnych opiera się na samodzielności i w oparciu o własny majątek. Skarżąca jest pełnoprawnym uczestnikiem obrotu gospodarczego,

ze wszystkimi wynikającymi z tego faktu uprawnieniami i obowiązkami. Spółka uzyskuje bieżące dochody (zaewidencjonowała w 2016 r. przychody w wysokości [...] zł i koszty – [...] zł). Taki profesjonalny podmiot jak Spółka musi mieć rozeznanie, że zastosowanie pomocy, wsparcia czy ułatwienia ekonomicznego wiąże się z analizą sytuacji ekonomicznej tego podmiotu, a tym samym z aktywnością jego samego w tej kwestii i wykazaniem, daniem dowodów na opisywany stan rzeczy.

W takiej sytuacji, bez dodatkowych informacji, o które była wzywana Skarżąca, nie można było dokonać prawidłowej oceny jej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych. W oparciu wyłącznie o dane zadeklarowane na formularzu PPPr i wymienione powyżej dokumenty, niemożliwe było przyjęcie, że Spółka jest w tak złej sytuacji finansowej i wyczerpała wszystkie możliwości pozyskania środków pieniężnych, że nie jest w stanie ponieść ciężaru kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisów art. 260 § 1-§ 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.