Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3326/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podniosła, że jej wykonanie wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, a w konsekwencji może doprowadzić nawet do utraty płynności finansowej. Podkreśliła, że jej aktualna sytuacja finansowa i majątkowa nie jest najlepsza. Rok 2015 zakończył się stratą w wysokości – 4.625.997,69 zł, natomiast rok 2016 został zakończony z niewielkim zyskiem wynoszącym około 119.237,84 zł. do wniosku dołączyła rachunek zysków i strat na dzień 31 rudnia 2015 r. oraz prognozę rachunek zysków i strat na dzień 31 grudnia 2016 r.

Podniosła również, iż upomnieniem nr [...] z [...] stycznia 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwał skarżącą spółkę do uregulowania należności na łączną kwotę 1.049.302,04 zł, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego pozostaje wyłącznie kwestią czasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że strona Skarżąca uzasadniając swój wniosek wskazała na wysokość zobowiązania którą należy zwrócić oraz na groźbę utraty płynności finansowej, a nawet upadłości Spółki, co spowodowałoby nieodwracalne skutki.

Z analizy dokumentów nadesłanych przez Stronę wynika, że w roku 2015 przychód netto z prowadzonej działalności wyniósł 9.586.190,72 zł, a koszty uzyskania przychodu wyniosły 38.599.167,17 zł.

Odnosząc się do podkreślonej we wniosku kwestii straty za 2015 r. w wysokości 4.625.997,69 wskazać należy, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samoistną przesłanką wystarczającą do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności, iż w prognozie rachunek zysków i strat na dzień 31 grudnia 2016 r. wykazano zysk netto w wysokości 119.237,84 zł.

Podnieść również należy, że spółka oprócz wskazanych dokumentów nadesłała tylko upomnienie do uregulowania należności na łączną kwotę 1.049.302,04 zł, innych dokumentów wykazujących sytuacje finansową nie nadesłała (np. wyciągi bankowe).

W związku z tym Sąd nie ma możliwości oceny argumentacji przedstawionej we wniosku dotyczącej znacznego pogorszenia się sytuacji finansowej Spółki, co czyni niewyjaśnionym faktyczny stan środków pieniężnych Skarżącej.

Tym samym wniosek Strony nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie miał możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 689713,50 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej Spółki.

Należy przy tym podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.

W świetle powyższego Sąd uznał, że strona Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzą w stosunku do niej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.