Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 448/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 50 ust. 1, art. 86
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu12 lipca 2006r. sprawy ze skargi Marii i Mirosława L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] 2005 r., nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z infrastruktura towarzyszącą na terenie położonym przy ul. [...] w T. (działki geodezyjne nr [...] oraz część działek geodezyjnych nr [...]) oraz umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w części położonej na terenie znajdującym się w granicach obszaru objętego obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (działki nr [...] oraz część działek nr [...]). Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięcie o zgodności konkretnego zamierzenia z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a w trakcie postępowania, ocenie zgodności z prawem i wydaniu w następstwie tego pozytywnej lub negatywnej decyzji, powinno podlegać całe zamierzenie w zakresie określonym w złożonym wniosku. Jeżeli bowiem zamierzenie zainteresowanego zostało skonkretyzowane w jego wniosku, to i rozstrzygnięcie nie może pozostawać bez związku z zakresem tego zamierzenia. Brak jest podstaw do rozstrzygania o dopuszczalności realizacji poszczególnych części wnioskowanej inwestycji, lokalizowanych na różnych terenach.

W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku zainteresowanego, działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta T., Kierownik Referatu Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta T. decyzją z dnia [...] 2006 r., znak: [...] odmówiła ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej stacji paliw. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), wyznaczył wokół nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późno zm.). Przeprowadzona analiza wykazała, że wnioskowany obiekt nie spełnia warunku określonego wart. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagającego aby nowa zabudowa stanowiła kontynuację funkcji zagospodarowania działek sąsiednich. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej zlokalizowane są dwukondygnacyjne budynki mieszkalne jednorodzinne, tworzące regularną zabudowę w odległości 7 - 9 m od krawędzi ul. [...]. W obszarze analizowanym występują również nieuciążliwe usługi, stanowiące uzupełnienie podstawowej funkcji mieszkaniowej terenu. Wnioskowana stacja paliw stanowi usługę uciążliwą i zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 późno zm.), zaliczona jest do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Usytuowanie stacji paliw w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej oraz wzmożony ruch pojazdów wpłynęłyby negatywnie na warunki życia okolicznych mieszkańców. Organ I instancji wskazał również, że w trakcie postępowania administracyjnego protest przeciwko lokalizacji stacji w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych wnieśli ich mieszkańcy, będący stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji pełnomocnik inwestora - O. Spółka Akcyjna podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 i § 4 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazał, iż poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie naruszone zostały przepisy prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika odwołującego organ I instancji błędnie zakwalifikował planowaną inwestycję jako usługę uciążliwą, argumentując swoje stanowisko zaliczeniem stacji paliw do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jego zdaniem stanowisko takie nie znajduje odzwierciedlenia w aktualnie obowiązujących przepisach prawa, które nie definiują pojęcia usługi nieuciążliwej, czy też usługi uciążliwej. Sprzedaż paliw płynnych jest usługą, której trudno zarzucić szczególną uciążliwość, a jednocześnie należy ona do usług podstawowych świadczonych na rzecz mieszkańców, porównywalną ze sprzedażą artykułów spożywczych. Prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ I instancji powinien ustalić, czy jest możliwe określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nie uwzględniono w tym przypadku, że obszar objęty planowaną inwestycją cechuje się niejednorodną zabudową w zakresie funkcji, a na najbliższych nieruchomościach zlokalizowane są obiekty handlowe o różnym przeznaczeniu i nie do końca związane z usługami podstawowymi. Ponadto strona odwołująca się podniosła, że w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie powołanie się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dotyczą one bowiem uwarunkowań środowiskowych tj. inwestycji mogących oddziaływać na środowisko, a na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązują przepisy szczególne, zakazujące realizowania inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano też, że rozstrzygnięcie, czy tego rodzaju inwestycja może być realizowana będzie mogło nastąpić w następnych etapach procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwolenia na budowę. Zlokalizowane na najbliższych nieruchomościach obiekty handlowe o różnym przeznaczeniu nie są do końca związane ze świadczeniem usług podstawowych. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że budowa stacji nie będzie stanowiła kontynuacji funkcji zagospodarowania terenów sąsiednich. Odwołujący podniósł też, że jego zdaniem planowana inwestycja mogłaby korzystnie wpłynąć na odizolowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej od ulicy [....] i [...], które należą do dróg o dużym natężeniu ruchu. Brak wskazania przepisów o charakterze ogólnym, na podstawie których nie jest możliwa realizacja planowanej inwestycji, narusza możliwość korzystania z własności nieruchomości, a tym samym jedną z fundamentalnych zasad, określoną wart. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z [...] 2006 r., nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, dokonana w trybie § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych wart. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwala przyjąć, iż w przedmiotowym przypadku możliwe jest spełnienie tylko warunków wymienionych w pkt 2 - 5 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże nie dotyczy to pkt 1 cyt. przepisu. Cyt. przepis wymaga bowiem, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zdaniem organu, przeprowadzone badanie sposobu zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wykazało, że dominuje w nim funkcja mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Dodatkowo występują w nielicznych przypadkach, jako uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, usługi nie powodujące uciążliwości dla otoczenia np. handel. Natomiast na działkach objętych granicami obszaru analizowanego nie ma obiektów, które zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć ( ... ), mogłyby być zaliczone do tej kategorii zabudowy. Nie istnieją zatem przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego obiektu na nieruchomości przy ul. Barwnej 2, stanowiącego stację paliw wraz z przynależną do niej infrastrukturą. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 cyt. rozporządzenia zaliczony on jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak z powyższego wynika dla planowanej stacji nie można ustalić warunków zabudowy, bowiem nie spełnia ona wymogów sformułowanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Za nietrafiony uznano zarzut strony skarżącej, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków z tej przyczyny, iż na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązują przepisy szczególne, zakazujące realizowania inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Brak takich zakazów ograniczających możliwości zagospodarowania określonego terenu nie może stanowić przesłanki do ustalenia warunków zabudowy z naruszeniem przepisów samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów prawnych wydanych na jej podstawie, które są głównym źródłem dla określenia zasad i warunków realizacji inwestycji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozstrzygnięcie organu II instancji wnieśli Maria i Mirosław L., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzucono, iż poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie naruszone zostały przepisy prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżących stanowisko reprezentowane przez organy administracji polegające na zakwalifikowaniu planowanej inwestycji budowy stacji benzynowej jako usługi uciążliwej jest nietrafne, gdyż przepisy rozporządzenia, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja nie mają zastosowania na obecnym etapie procesy decyzyjnego i nie stanowią regulacji szczególnej zakazującej realizacji planowanej inwestycji. Ponadto skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem organu, iż w pobliżu planowanej inwestycji brakuje zabudowy terenu, której ta inwestycja mogłaby być kontynuacją w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ich zdaniem przy ul. Barwnej istnieje również zabudowa usługowo - handlowa, która nie została dostatecznie wyeksponowana w uzasadnieniu sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazują też, że organy administracji nie wzięły pod uwagę faktu, iż planowana inwestycja realizowana będzie głównie przy ul. Olsztyńskiej, która stanowi front działki objętej wnioskiem, wobec czego analizą powinna być objęta ul. Olsztyńska. Przy ulicy tej zlokalizowanych jest szereg obiektów o charakterze usługowym, a obowiązujące ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zezwalają na realizację stacji benzynowej, jednak tylko po drugiej jej stronie. Skarżący, powołując się też na wybrane poglądy doktryny, wywodzą, że istniejąca dotychczas na terenie objętym wnioskiem zabudowa o charakterze usługowym, nie może być pod względem pełnionych funkcji interpretowana zwężająco, gdyż przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dającą się z nią w praktyce pogodzić.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i uznając brak nowych okoliczności oraz nietrafność podniesionych zarzutów, powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Na wstępie podkreślić należy, iż zakres właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), który w § 2 stanowi, iż Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpatrując skargę, nie może wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.

Punktem wyjścia dla należytego zrozumienia zasadności podjętego rozstrzygnięcia należy uczynić prawidłową interpretację właściwych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym tryb sporządzenia i treść tej decyzji zostały unormowane w sposób szczególny przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Inaczej rzecz ujmując, do decyzji o warunkach zabudowy mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego z wyłączeniami lub modyfikacjami określonymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.

Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa inwestycja nie jest objęta ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania w związku z czym orzekające w sprawie organy obu instancji słusznie uznały, że wniosek strony winien być objęty regulacją przepisu art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. Stanowi on bowiem, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzależnione jest jednak od kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych przepisem art. 61 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy odgrywa regulacja przewidziana przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, poprzez który ustawodawca wprowadził konieczność spełniania przez wnioskodawcę kryterium tzw. dobrego sąsiedztwa. Chodzi bowiem oto, by projektowany obiekt pod względem funkcjonalnym nie odbiegał od funkcji już istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, przy czym szczegółowe zasady dotyczące ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, wyznacza się wokół działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych wart. 61 ust. 1 - 5 w/w ustawy. Przeprowadzona w ten sposób analiza, składająca się z części tekstowej i graficznej, zgodnie z § 9 cyt. rozporządzenia stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Analiza akt sprawy pod kątem przytoczonej wyżej podstawy prawnej pozwala stwierdzić, iż organy administracji dokonując ustaleń faktycznych, słusznie wskazały na niezgodność istotnej cechy projektowanej zabudowy, jaką jest funkcja planowanego obiektu, z funkcją istniejących obiektów na działkach sąsiednich. Przeprowadzone badanie sposobu zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wykazało, że dominuje w nim funkcja mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Dodatkowo występują w nielicznych przypadkach, jako uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, usługi nie powodujące uciążliwości dla otoczenia np. handel.

Nie sposób w związku z tym uznać zarzutu skarżących o pominięciu przez organ odwoławczy okoliczności istnienia w analizowanym obszarze obiektów usługowo handlowych, z których wynikałaby kontynuacja funkcji dla przedmiotowej stacji paliw. Przytoczona przez organy odmienność charakteru usług planowanej inwestycji, skutkująca m.in. ciągłym hałasem, wzrostem zagrożenia związanym ze zwiększonym ruchem samochodowym, zanieczyszczeniami itd., nie ma charakteru dowolności i jest oparta o realną analizę projektowanego przedsięwzięcia. Specyfika (funkcja) i w konsekwencji uciążliwość planowanego przedsięwzięcia jest zupełnie innego charakteru, niż uciążliwości działających na analizowanym terenie obiektów usługowo handlowych.

Nie znajduje także uzasadnienia argumentacja skarżących o przedwczesnym zastosowaniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. O ile bowiem przepisy tego rozporządzenia nie stanowią regulacji szczególnej zakazującej realizacji planowanej inwestycji, to jednak przyznać należy, iż szczególna kategoria obiektu jakim jest stacja paliw, wobec istniejących przepisów ochrony środowiska, winna być brana pod uwagę już na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zapobiegając w ten sposób powstaniu sprzeczności projektowanej inwestycji z funkcją już istniejących obiektów. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 cyt. rozporządzenia, stacja paliw zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wobec czego nie istnieją przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego obiektu na nieruchomości przy ul. Barwnej 2, stanowiącego stację paliw wraz z przynależną do niej infrastrukturą.

Należy też przyznać racje skarżącym, iż istotnie wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza ostatecznie o możliwości zrealizowania inwestycji, jednak należy mieć na względzie, że przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza poważne ograniczenia w zagospodarowywaniu przestrzeni pozbawionych planu miejscowego stanowiąc ingerencję w prawo własności nieruchomości i wolność zabudowy. Powyższe koresponduje także z art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, z którego wprost wynika, że możliwość zagospodarowania terenu przez podmiot posiadający do niego tytuł prawny podlega, w przypadku braku planu, warunkom ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma więc charakteru zabraniającego lub nie realizację określonej inwestycji, lecz stanowiąc podstawę do jej rozpoczęcia, odnosi się do głównych aspektów przesądzających w ogóle o dopuszczalności takiej inwestycji w konkretnych uwarunkowaniach faktycznych danej sprawy.

Przeprowadzonemu w niniejszej sprawie postępowaniu nie można zarzucić naruszenia art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3 K.p.a. przez nie zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go, bowiem stan faktyczny sprawy wykazywał się niskim stopniem złożoności a stanowiska stron występujących w sprawie były jednoznaczne. Emanacją prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.