Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1061/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/06 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oławie w przedmiocie wydania decyzji w sprawie pawilonu handlowo – usługowego przy ul. [...] w Jelczu-Laskowicach postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek skarżącego J. K.

o wyłączenie sędziów J.S., A. C. i A. S. od orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oławie w przedmiocie wydania decyzji w sprawie pawilonu handlowo – usługowego przy ul. [...] w Jelczu-Laskowicach.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajdują się oświadczenia złożone przez sędziów, wyłączenia których domaga się skarżący. Wynika z nich, że sędziowie J. S., A. C. i A. S. nie znają skarżącego J. K., nie łączy ich z nim żaden stosunek osobisty, który mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności, a także w stosunku do nich nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), które dawałyby podstawy do wyłączenia w/w sędziów od rozpoznania niniejszej sprawy.

Sąd podniósł ponadto, że skarżący jako przyczynę wyłączenia trzech sędziów wskazał, iż w sprawie II SAB/Wr 1/05 sędziowie, których wyłączenia się domaga, orzekli wbrew żądaniom skargi zmieniając całkowicie jej przedmiot, w sprawie II SAB/Wr 4/04 i II SAB/Wr 34/04 – zignorowali wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 917/98, uzasadnienie do wyroku NSA OZ we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2002 r., sygn. akt II SAB/Wr 84/2001, z dnia 13 listopada 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 2907/2000, natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 401/04 – sędziowie ci dopuścili do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania inny podmiot – Spółdzielnię Mieszkaniową Lokatorsko – Własnościową w Jelczu - Laskowicach. W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić przyczyny wyłączenia sędziów. Ewentualne zarzuty co do prowadzenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w/w sprawach mogą stanowić podstawy wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dodatkowo Sąd wskazał, że przyczynami wyłączenia sędziego z orzekania w konkretnej sprawie są okoliczności określone w art. 18 § 1 P.p.s.a. oraz, jeżeli między sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Sąd uznał, że w sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła i dlatego na podstawie art. 22 § 2 P.p.s.a. oddalił wniosek skarżącego

o wyłączenie sędziów.

Na powyższe postanowienie skarżący Józef Kuśnierek złożył w dniu 11 sierpnia 2006 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w treści którego wniósł

o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Zarzucił naruszenie przez Sąd art. 22 § 2 P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 16 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Skarżący podnosi, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, bowiem

w składzie orzekali dwaj sędziowie innego sądu tj. NSA, co stanowi nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie należy ustosunkować się do zawartego w zażaleniu zarzutu rozpoznania sprawy w składzie Sądu pierwszej instancji sprzecznym z § 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070) w zw. z art. 16 § 1 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jeżeli skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa zachodzi nieważność postępowania.

Skarżący powołując się na art. 16 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, upatruje się wadliwego składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w tym, że w sprawie orzekało, obok asesora WSA, dwóch sędziów NSA. Zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Sprawy dotyczące ustroju sądów administracyjnych zostały bowiem unormowane

w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.

Nr 153, poz. 1269), jednak nie wszystkie zagadnienia zostały uregulowane odrębnie.

W myśl art. 29 tej ustawy w sprawach nieuregulowanych, a do takich należą zagadnienia składów sędziowskich orzekających w wojewódzkich sądach administracyjnych, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przewidują one, że w składzie sądu może brać udział tylko jeden sędzia innego sądu (art. 46 § 1 tej ustawy). Zarzut skarżącego nie uwzględnia regulacji prawnej zawartej w art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm., zwanej dalej Przepisy wprowadzające), na podstawie której niektórzy sędziowie NSA zostali przeniesieni, po wejściu w życie ustaw wprowadzających dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne, na stanowiska sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której dotychczas pełnili służbę. Sędziowie ci zachowali prawo do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziom NSA, ale stali się sędziami pełniącymi służbę w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też dla tak przeniesionych sędziów NSA wojewódzki sąd administracyjny nie jest innym sądem w rozumieniu art. 46 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 29 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, lecz sądem w którym sprawują swój urząd. Sędziowie ci, zachowując status sędziów NSA, po przeniesieniu do wojewódzkich sądów administracyjnych na podstawie art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, pełnią swoją służbę na stanowisku sędziów WSA. Dlatego też skład orzekający, który wydał zaskarżone postanowienie odpowiadał obowiązującym przepisom, w tym także art. 46

§ 1 zdanie pierwsze Prawa o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 29 Prawa

o ustroju sądów administracyjnych.

Stosownie do art. 19 P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.

W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji, nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziów. Skarżący wnioskując o wyłączenie sędziów wskazał, że w sprawie II SAB/Wr 1/05 sędziowie, których wyłączenia się domaga, orzekli wbrew żądaniom skargi, w sprawie II SAB/Wr 4/04 i II SAB/Wr 34/04 – pominęli inne wyroki NSA OZ we Wrocławiu, natomiast

w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 401/04 – dopuścili do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania inny podmiot. Stwierdzić zatem należy, że wniosek skarżącego nie został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 19 P.p.s.a. W powołanym przepisie jest bowiem mowa o stosunku osobistym, który

z zasady jest stosunkiem emocjonalnym, może być również stosunkiem natury gospodarczej lub też może być powodowany zależnością służbową. Skarżący nie wykazał natomiast w żaden sposób, aby stosunek taki zachodził między nim, a wskazanymi sędziami. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że również z oświadczeń sędziów nie wynika, aby łączyły ich ze stroną jakiekolwiek stosunki osobiste mogące wpływać na ich bezstronność, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wyłączenie sędziego.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.