Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1294/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Zygmunt Niewiadomski /spr./ Halina Kuśmirek Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 285/05 w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 11 stycznia 2005 r. nr XXIV/235/05 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Rady Miejskiej w Brzeszczach


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 285/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. G. na uchwałę nr XXIV/235/05 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 11 stycznia 2005 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że na podstawie uchwały nr V/30/99 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 26 stycznia 1999 r., przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 29 października 2001 r. do 19 listopada 2001 r.

Uchwałą nr XLVIII/445/2002 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 17 września 2002 r. rozstrzygnięte zostały zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskutek wniesionych skarg Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 17 lutego 2003 r. stwierdził nieważność tej uchwały. Dodatkowo wyrokiem z dnia 5 maja 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie stwierdził nieważność uchwały w sprawie rozstrzygnięcia protestów do projektu przedmiotowego planu.

W związku z powyższym w dniach od 8 marca 2004 r. do 29 marca 2004 r. wyłożono ponownie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 6 kwietnia 2004 r. zarzut do powyższego projektu wniósł A. G. , właściciel pgr [...] gm. B. obj. KW nr [...] i KW [...]. W swoim zarzucie A. G. podniósł, że nowo projektowana droga oraz strefa ochronna niweczą cały jego dorobek. Natomiast droga może przebiegać po innych nieużytkach, łąkach i stawach.

Następnie Rada Miejska w Brzeszczach uchwałą nr XVI/162/04 z dnia 25 maja 2004 r. odrzuciła powyższy zarzut. W wyniku rozpoznania skargi A. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 857/04 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonej uchwały Rady Gminy w Brzeszczach jest niewystarczające, gdyż nie indywidualizuje omawianej sytuacji, nie odnosi się do sformułowań wniesionego zarzutu i nie nawiązuje do sytuacji prawnej poszczególnych działek.

W wyniku ponownego rozpatrzenia zarzutu skarżącego Rada Miejska w Brzeszczach uchwałą z dnia 11 stycznia 2005 r. odrzuciła ten zarzut.

Na powyższą uchwałę A. G. złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, że uchwała ta jest sprzeczna z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), gdyż w dalszym ciągu nie wyjaśnia, dlaczego wybrany przez Radę przebieg trasy S-1 został uznany za najlepszy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną, stwierdzając, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Wyjaśniono w niej dokładnie zasady lokalizowania projektowanej drogi S-1 (A1 (Pyrzowice) – Dąbrowa Górnicza – Bielsko-Biała – Cieszyn).

Sąd uznał za chybiony zarzut skarżącego co do naruszenia art. 8 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż regulacje te nie mają zastosowania w procedurze planistycznej.

Sąd zauważył również, że podstawowe zarzuty skarżącego odnoszą się wprost do przyjętych rozwiązań planistycznych w projekcie planu, a nie do uchwały Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 11 stycznia 2005 r. o odrzuceniu zarzutu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. G., wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności błędną wykładnię przepisu art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) poprzez uznanie, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Brzeszczach zostało sporządzone prawidłowo, pomimo ewidentnych sprzeczności występujących w jego treści dotyczących lokalizacji drogi ekspresowej S-1 – według projektu planu przebiegającej przez działki skarżącego – mających wpływ na sposób wykonywania przez skarżącego prawa własności po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze, uniemożliwiając mu realizację pozwolenia na budowę nr 21/01 wydanego przez Burmistrza Miasta Brzeszcze w dniu 18 maja 2001 r.

Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 106 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 227 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez niedopuszczenie dowodu z dokumentu zgłaszanego przez skarżącego na okoliczność, iż droga ekspresowa S-1 stanowiąca element miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze przebiega w części przez teren województwa śląskiego, co oznaczałoby, że wobec braku konsultacji przez Radę Miejską w Brzeszczach projektu planu z Wojewodą Śląskim i Zarządem Województwa Śląskiego projekt planu sporządzony został z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. b i c ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji uznanie, że uchwała Rady Miejskiej w Brzeszczach o odrzuceniu zarzutu skarżącego nie była niezgodna z prawem.

Pismem z dnia 27 października 2005 r. Rada Miejska w Brzeszczach złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę podniesiono, iż niedopuszczalne jest utożsamianie przebiegu drogi z przebiegiem jezdni, albowiem ta ostatnia jest tylko jednym ze składników (części składowych) drogi. W związku z powyższym niemożliwe jest umieszczenie rezerwy terenowej pod drogę S-1 w innym miejscu, a możliwe jest, w ramach tej rezerwy, rozmaite określenie położenia jezdni.

W odniesieniu do zarzutu kasacji co do braku odpowiednich uzgodnień, Rada podniosła, że Brzeszcze znajdują się w województwie małopolskim, zatem projekt przebiegu trasy S-1 nie mógł być uzgadniany z Wojewodą Śląskim i Zarządem Województwa Śląskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 227 Kpc w sytuacji gdy Sąd ten oceniał zgodnie z prawem zaskarżoną uchwałę Rady Miejskiej w Brzeszczach na podstawie wyników stosownego postępowania przeprowadzonego przez ww. Radę, zasadnie dochodząc do przekonania, że pozwalają one na dokonanie takiej oceny bez potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, wnioskowanego przez stronę skarżącą, a wychodzącego poza zakres zaskarżonej uchwały dotyczącej interesu indywidualnego skarżącego. Kwestię legalności uchwalonego planu, w tym dochowanie wszystkich etapów procedury planistycznej, również regulowanych art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. b i c ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (uzgodnienia ze stosownymi podmiotami), skarżący może kwestionować w trybie skargi z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na uchwałę Rady podejmującą przedmiotowy plan.

Usprawiedliwionych podstaw nie ma też zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 24 ust. 3, mającej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię w sytuacji gdy sąd ten prawidłowo wyłożył treść ww. przepisu, zobowiązującego radę gminy do podjęcia w formie uchwały rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, co niewątpliwie w sprawie miało miejsce oraz do faktycznego i prawnego uzasadnienia tej uchwały, co także w sprawie nastąpiło, z jednoczesnym wyjaśnieniem skarżącemu, iż konkretny przebieg jezdni zostanie wyznaczony na etapie rozstrzygnięć indywidualnych zmierzających do realizacji inwestycji, stosownie do wymogów obowiązujących w tej mierze przepisów, w szczególności prawa budowlanego. W tej sytuacji żądanie strony skarżącej, aby nastąpiło to już w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Jeżeli zatem zgłoszone zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw to Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, był zobowiązany do jej oddalenia na podstawie art. 184 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli zaś chodzi o wniosek Rady Miejskiej w Brzeszczach o zasądzenie kosztów postępowania to Sąd, mając na uwadze stan sprawy i jej dotychczasowy przebieg, odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości, na podstawie art. 207 § 2 ww. ustawy.