Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 583/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska, Bogusław Moraczewski (spr. ), Protokolant Krzysztof Tkacz, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 3317/03 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 3317/03, uwzględniając skargę E. P. ,uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania E. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 1997 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na terenie działki nr [...] w S.

Oba organy uznały, że lokalizacja przedmiotowego budynku rażąco narusza przepisy § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że organ odwoławczy na podstawie planu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego ustalił, iż "otwory okienne i drzwiowe" na taras w ścianie pierwszego piętra od strony działki [...] zaprojektowano w odległości 3,57 od granicy, co rażąco narusza § 12 ust. 4 wymienionego rozporządzenia w projekcie architektoniczno-budowlanym, bowiem "z rzutu piętra (...) wynika, że odległość pomiędzy granicą działki a ścianą wychodzącą na taras pierwszego piętra, w której znajdują się otwory okienne i drzwiowe wynosi dokładnie 4 m". Sprzeczność ta powoduje, że organ I instancji powinien wyjaśnić na czym polega rażące naruszenie prawa.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. skargę kasacyjną wniósł I. B. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "przez przyjęcie, że projekt budowlany został wykonany prawidłowo pomimo nie zachowania odległości 4 m projektowanego budynku od sąsiedniego". Według skarżącego odległość między domami wynosi 3,20 m a między domem, a granicą działki 1,30 m. Taras "winien być zlikwidowany i zamurowane okna". Posadowienie budynków narusza przepisy przeciwpożarowe i ochrony środowiska. W konkluzji skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania albo o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi E. P.

W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2006 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej oraz podniósł, że odnośnie sporu dotyczącego niezachowania odległości między domami E. P. i I. B. zapadły "różne wyroki odwrotnie interpretujące ten sam przepis prawny". "Sąd w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję administracyjną nakazującą rozbiórkę I. B. z powodu usytuowania zbyt blisko posesji sąsiada", a "Sąd w Warszawie uchylił decyzję administracyjną unieważniającą pozwolenie na budowę domu E. P. z powodu usytuowania jego zbyt blisko posesji sąsiada".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna I. B. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wbrew twierdzeniom tej skargi Sąd I instancji nie przesądził braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 1997 r. Nr [...]. Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd wskazał jedynie na rozbieżności co do tego w jakiej odległości zostały zaprojektowane otwory okienne i drzwiowe wychodzące na taras pierwszego piętra od strony działki nr [...]. Z rzutu piętra w projekcie budowlanym rzeczywiście wynika, że odległość między granicą działki, a ścianą wychodzącą na taras pierwszego piętra, w której znajdują się otwory wynosi 4 m. W związku z tym zachodzi potrzeba wyjaśnienia na jakiej podstawie organy ustaliły, że otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości 3,57 m. Podzielić więc należy stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa i że zachodzi konieczność dokładnego wyjaśnienia, czy kontrolowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a

jeżeli tak to organy winny wykazać w sposób niewątpliwy dlaczego i jaki przepis został rażąco naruszony. Wobec stwierdzonych wątpliwości zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 12 ust. 4 pkt1 wymienionego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest w aktualnej sytuacji całkowicie bezpodstawny, bo Sąd I instancji nie dokonał wykładni tego przepisu i nie mógł go niewłaściwie zastosować. Sąd nie przesądził, że projekt budowlany został "wykonany prawidłowo". Nadto w omawianym przepisie chodzi nie o odległość projektowanego budynku od budynku na sąsiedniej działce, ale o odległość ściany z otworami od granicy sąsiedniej działki. Dopiero wyjaśnienie wątpliwości ujawnionych przez Sąd I instancji pozwoli na prawidłową kontrolę kwestionowanej decyzji w postępowaniu nieważnościowym.

Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że Sądy w Gdańsku i w Warszawie "wydały różne wyroki odwrotnie interpretując ten sam przepis". Z faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 3583/01 oddalił skargę I. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2001 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr 213 z powodu niewykonania decyzji nakazującej wykonanie określonych czynności w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie wynika odmienna interpretacja § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Nadto różny jest przedmiot postępowań w sprawach zawisłych przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi w Gdańsku i w Warszawie.

Z tych też względów na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.