Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 966/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W.Dz. na uchwałę Rady Miejskiej w O. Ś. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy O. Ś. dla obrębu W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2011 r. Rada Miejska w Obornikach Śląskich działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz w nawiązaniu do uchwały Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich Nr 0150/XLV/360/09 z dnia 27 sierpnia 2009 r., w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie dla obrębu Wilczyn, po stwierdzeniu zgodności ustaleń projektu zmiany planu z zapisem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie wprowadzonym uchwałą Nr 0150/XVIII/84/07 Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 4 grudnia 2007 r., podjęła uchwałę Nr VII/31/11 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Oborniki Śląskie dla obrębu Wilczyn.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, W.Dz., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej uchwale zarzucił, że podjęta została z istotnym naruszeniem:

- art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zmienianie planu miejscowego dla wybranego terenu i doprowadzenie do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wyłącznie na wybranych terenach, nie zaś na całym obszarze wyznaczonym w obowiązującym studium;

- art. 17 pkt 13 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie ponowienie uzgodnień, pomimo wprowadzenia zmian do projektu planu miejscowego w wyniku rozpatrzenia i uwzględnienia szeregu uwag;

- art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, przejawiające się w braku odrębnej uchwały o zgodności projektowanego planu miejscowego z ustaleniami studium, która powinna być podjęta bądź osobno przed uchwaleniem planu miejscowego, bądź we wstępnej części uchwały dotyczącej planu miejscowego;

- § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przejawiające się w braku uzasadnienia uchwały, w szczególności poprzez brak uzasadnienia interesem ogólnym lub okolicznościami faktycznymi wprowadzenia uchwałą zmian do planu miejscowego.

Motywując zasadność złożonej skargi, skarżący w pierwszej kolejności wskazał, że wyczerpał tryb przesądowy warunkujący jej skuteczne wniesienie, tj. pismem z dnia 28 września 2011 r. wezwał Radę Miejską w Obornikach Śląskich do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały nr VII/31/11, jednakże organ nie odniósł się do przedstawionego żądania.

Uzasadniając następnie legitymację do złożenia skargi, W. Dz. wyjaśnił, że jego interes prawny wynika z przysługującego prawa własności nieruchomości składającej się z działek nr[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...]-Z., o łącznej powierzchni 15.025 mkw, objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 19 stycznia 2006 r. (Nr 0150/XLII/311/06) dla obrębów: Golędzinów, Kotowice, Paniowice, Pęgów, Wilczyn, Zajączków. Dalej wyjaśnił, że zgodnie z treścią aktualnie obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie (uchwała nr 0150/XVIII/84/07 Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 4 grudnia 2007 r.) należąca do niego nieruchomość przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (Mn). Tymczasem zaskarżona uchwała, w wyniku której nastąpiła zmiana przeznaczenia objętych planem miejscowym gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, nie została sporządzona dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Rada Miejska zmieniła bowiem jedynie fragment obowiązującego planu miejscowego, mimo ustawowego nakazu sporządzenia planu, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Tym samym skarżący wskazał, że należąca do niego nieruchomość stanowi nadal teren rolniczy (R) i objęta jest całkowitym zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych (§ 5 ust. 18 pkt 1 planu miejscowego).

Rozwijając w dalszej części zarzuty skargi, strona skarżąca w sposób obszerny przywołała argumentację i wywody prawne motywujące zasadność ich postawienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, że zaskarżona uchwała nie może naruszać interesu prawnego skarżącego, albowiem nie obejmuje ona nieruchomości, do których skarżący posiada tytuł prawny.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wyjaśnił, że postanowień art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie należy odczytywać w sposób wynikający z jego literalnego brzmienia, a zatem nakazujący objąć miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wszystkie tereny przeznaczone w gminie na cele nierolnicze. Powołując się w tym zakresie na przysługujące gminie władztwo planistyczne organ wyjaśnił, że to rada gminy decyduje o kolejności podejmowania uchwał o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ich zasięgu terytorialnym, mając między innymi na względzie możliwość przeznaczenia środków na wyposażenie go w infrastrukturę techniczną czy dostępność komunikacyjną. Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy organ wskazał, że zaskarżona uchwała nie wyznaczała jakichkolwiek nowych terenów wymagających zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, bowiem obejmowała teren dotychczas przeznaczony pod działalność produkcyjną. Zmiana planu dotyczy korekty zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie:

- wprowadzenia możliwości lokalizacji funkcji usługowej o charakterze gastronomiczno-hotelarskim na terenie dotychczas przeznaczonym pod aktywność gospodarczą o charakterze produkcyjnym,

- korekty układu komunikacyjnego obsługującego tereny projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w dostosowaniu do istniejących podziałów geodezyjnych,

- wprowadzenia możliwości lokalizacji budynków gospodarczych związanych z obsługą stawów hodowlanych, w terenach sąsiadujących z istniejącymi stawami.

Nadmienił także, że niniejsza uchwała została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez Wojewodę Dolnośląskiego, jednakże nie w zakresie naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów organ wyjaśnił, że sprowadzają się one w istocie do kwestionowania procedury planistycznej bądź zasad sporządzania miejscowych planów, a problematyka ta jest za każdym razem sprawdzana przez organ nadzoru przed publikacją uchwały. Nadmienił przy tym, że skarżący nie wykazał w jaki sposób ewentualne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź trybu sporządzania naruszyło jego interes prawny bądź uprawnienia, w sytuacji gdy nie jest on właścicielem gruntów objętych skarżoną uchwałą.

Wreszcie organ wskazał, że Rada Miejska w Obornikach Śląskich nie podjęła czynności związanych ze złożonym wezwaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ i art.3 § 2 pkt.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Zatem kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy też słuszności.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 10 marca 2011 r., Nr VII/31/11 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Oborniki Śląskie dla obrębu Wilczyn.

Podkreślić należy, że gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną. Gminie przysługuje prawo własności i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z zapisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483).

Niewątpliwa jest również w sprawie kwestia uprawnień Rady Gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienia te wynikają z art.18 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm./. oraz z art. 3 ust.1, 14 ust. 1 i art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm./.

I tak stosownie do art. 3 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy.

Posiadanie przez gminę tzw. władztwa planistycznego, oznacza, że jednostka ta może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określone w tym względzie zapisy.

Zaskarżenie zatem uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak wszystkich uchwał podjętych w zakresie administracji publicznej, jest możliwe w trybie art. 101 ust.1 w/w ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do treści zawartego w nim unormowania, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, sąd administracyjny zobowiązany jest zatem do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te (tak jak w niniejszej sprawie) zostały spełnione, przystępuje do badania legitymacji strony skarżącej.

Odwołać się w tym miejscu należy do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie chociażby w wyroku z dnia 3 września 2004r., sygn.akt OSK 476/04 /ONSAiWSA 2005/1/2/, Sąd przyjął, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07, gdzie Sąd przyjął, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia.

Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostało naruszone zaskarżoną uchwałą w przedstawiony wyżej sposób. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" - nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa administracyjnego interesu.

Podkreślić przy tym również należy, że skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis. Oznacza to tyle, że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym /por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r, sygn.akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005, Nr 7-8, str.69/.

Skoro zatem w myśl cyt. wyżej art. 101 ust. 1 w/w ustawy o samorządzie gminnym, skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" /a nie wyłącznie faktyczną/ sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie.

Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy /np. decyzja administracyjna lub uchwała organu gminy/ może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego /por.A.Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003r.,Nr 10/.

W niniejszej sprawie, skarżący obowiązany był zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a jego własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego naruszenia nie można się dopatrzyć. Skarżący nie przedstawił takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez niego uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie, a zatem skarżący nie spełnił przesłanki, która uprawniałaby jego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Niesporne jest w sprawie, że kwestionowana przez skarżącego uchwała dotyczy terenów oznaczonych w planie symbolem 1MN, 1KDW, 1ZP, 2KDW, 2ZP, 3ZR, 1P/U względem, których to gruntów skarżący nie dysponuje prawem własności, jak i prawem użytkowania wieczystego.

W świetle powyższego, bez znaczenia dla oceny istnienia legitymacji po stronie skarżącego W. Dz. do wniesienia skargi ma fakt bycia przez niego właścicielem nieruchomości /działka nr[...] , [...], [...], [...], [...], obręb [...] – Z./ - nie objętych przedmiotowym planem. Skoro nieruchomości skarżącego nie są położone na terenie objętym sporną uchwałą, zatem zaskarżona uchwała nie reguluje i nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego W. Dz.

W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja wskazuje na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia jedynie interesu faktycznego, który jednakże nie został uwzględniony w cyt. wyżej przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Odwołać się w tym miejscu należy także do orzecznictwa, zgodnie z którym – o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust.1 omawianej ustawy nie decyduje uszczerbek czy szkoda w znaczeniu ekonomicznym, lecz rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej nieruchomości skarżącego, jeżeli zapisami planu dokonano zmiany w przeznaczeniu tejże nieruchomości /por. wyrok NSA z 29 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 251/09/.

Brak legitymacji po stronie skarżącego do wniesienia skargi na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 10 marca 2011 r. nr VII/31/11 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Oborniki Śląskie dla obrębu Wilczyn – w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, oznacza brak podstaw do żądania od sądu administracyjnego kontroli legalności zaskarżonej uchwały organu gminy. Sytuacja ta powoduje, że sąd nie był uprawniony do badania merytorycznych zarzutów skargi, a także dokonywania oceny celowości, czy też słuszności działania organów gminy.

Powołać się w tym miejscu należy na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie choćby w wyroku z dnia 29 czerwca 2011r., sygn.akt II OSK 618/11 Sąd przyjął, że;, cyt. "... dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Jest to jednak dopiero uznanie, że skarżący posiada legitymacje do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., co nie przesądza jeszcze o uwzględnieniu skargi. Natomiast "obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie (...) tzw. władztwa planistycznego" (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, Lex nr 194894). Tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.