Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3551/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Z. A. otrzymał w 1991 r. pozwolenie na posiadanie krótkiej broni palnej " dla umożliwienia wykonania czynności ochrony mienia". We wniosku o to pozwolenie podał, że broń jest mu niezbędna do pracy w agencji detektywistycznej w celu konwojowania wartości pieniężnych (por. k 1 i 10 akt administracyjnych). Następnie wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwanego dalej KWP) o przedłużenie pozwolenia z uwagi na prowadzenie koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony mienia. Decyzją z [...] lutego 1993 r. KWP wydał mu pozwolenie na posiadanie broni krótkiej palnej na okres 1 roku. W piśmie z [...] lutego 1994 r., ubiegając się o dalsze przedłużenie w/w pozwolenia, Z. A. podał, że prowadzi na podstawie koncesji agencję detektywistyczną, a broń jest niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej – konwojowania dużych wartości pieniężnych, w czym osobiście uczestniczy.

Ostatecznie w wyniku wydanych w sprawie orzeczeń administracyjnych doszło do stwierdzenia z urzędu nieważności w/w decyzji KWP z [...] lutego 1993 r. w części określającej termin ważności wydanego pozwolenia, jako wydanej

z rażącym naruszeniem prawa (por. decyzję Komendanta Głównego Policji /KGP/

z [...] lipca 1994 r. – k 61 akt administracyjnych). W następstwie tego Z. A. pismem z [...] września 1994 r. wystąpił "o wydanie zezwolenia na nabycie broni palnej krótkiej (...)", nadmieniając, że posiada decyzję KGP z [...] lipca 1994 r.

"na bezterminowe posiadanie w/w broni". Podał też, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia oraz usługi detektywistyczne, na podstawie koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...]. Posiada umowy

z zakładami na konwojowanie dużych wartości pieniężnych, a broń potrzebna jest "do solidnego wywiązania się z umów". Z akt administracyjnych wynika, że dochodzone bezterminowe pozwolenie na broń otrzymał [...] października 1994 r.,

z oznaczeniem przeznaczenia tej broni – ochrona osobista w czasie konwoi

(por. k 83).

W piśmie z [...] października 1998 r. (por. k 108 akt administracyjnych)

Z. A. zwrócił się do KGP o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu posiadanego pozwolenia na broń – na ochronę osobistą poza konwojem, nadmieniając, że czuje się zagrożony przez zorganizowane grupy przestępcze; a następnie pismem z [...] grudnia 1998 r. o sprostowanie w/w pozwolenia przez wpisanie przeznaczenia broni jako służącej "do ochrony osobistej oraz do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem usług w zakresie ochrony osób i mienia".

Pismem KWP z [...] października 1998 r. Z. A. zawiadomiony został

o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie w/w broni z powodu wykorzystywania jej niezgodnie z przeznaczeniem (k 131 akt).

[...] stycznia 1999 r. KWP wydał postanowienie, którym na podstawie art.

105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia, a na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. odmówił "zmiany decyzji w części dot. przeznaczenia broni (...)". Odnośnie odmowy zmiany decyzji podał w szczególności, że pozwolenie wydano

w związku z zagrożeniem wynikającym z osobistego udziału w konwojowaniu wartości w ramach prowadzenia koncesjonowanej działalności gospodarczej. W toku postępowania nie potwierdzono zagrożenia życia bądź zdrowia wnioskodawcy; zatem nie ma podstaw do zmiany kwalifikacji przeznaczenia broni, która została właściwie określona w pozwoleniu (por. k 141 akt administracyjnych).

Pismem KWP z [...] kwietnia 2001 r. Z. A. został zawiadomiony

o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego "w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w czasie konwoju wartości płatniczych". Powodem wszczęcia postępowania jest "wejście w życie nowego uregulowania prawnego, określającego zasady dostępności do tzw. broni obiektowej, które nie dopuszczają wykorzystywania indywidualnej broni do celów ochrony osobistej w trakcie konwojowania wartości płatniczych" (chodzi o uregulowania prawne ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – Dz. U. nr 114,

poz. 740 ze zm. – por. k 143 i 147 akt administracyjnych).

W toku sprawy Z. A. zgłosił zastrzeżenie "przeciwko dalszemu prowadzeniu tego postępowania", gdyż stosownie do art. 52 ustawy z 21 maja

1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 53, poz. 549 ze zm.) pozwolenia na broń wydane na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy z 31 stycznia 1961 r.

o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. nr 6, poz. 43 ze zm.) zachowują ważność, jeżeli noszą nazwę pozwolenie na broń.

KWP decyzją z [...] sierpnia 2001 r., wydaną na podstawie art. 20 oraz art. 18

ust. 2 w/w ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, cofnął Z. A. "pozwolenie na broń palną bojową w celu ochrony mienia i konwojowania wartości płatniczych w ilości jednej sztuki broni". Zgodnie z wymienionym przepisem art. 20 ustawy cofnięcie pozwolenia na broń następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 18 ust. 2 ustawy (w brzmieniu jej przepisów na dzień wydania decyzji) stanowi natomiast, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

W uzasadnieniu decyzji KWP podał w szczególności, że przedmiotowe pozwolenie wydano stronie w związku z zagrożeniem wynikającym z zatrudnienia w charakterze konwojenta wartości płatniczych w koncesjonowanej firmie ochrony mienia. W/w ustawa z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia nałożyła na osoby zatrudnione przy realizacji zadań ochrony osób i mienia obowiązek posiadania licencji. Tylko bowiem osoba mająca licencję i legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni ma uprawnienia do posługiwania się bronią obiektową podczas wykonywania obowiązków służbowych. Broń ta przydzielana jest specjalistycznym uzbrojonym formacjom ochronnym na tzw. świadectwa broni po spełnieniu warunków, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji (SWiA) z 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 113, poz. 730 ze zm.). Wejście

w życie tych przepisów "cofa dotychczasowe indywidualne pozwolenia na broń wydane pracownikom lub właścicielom koncesjonowanych agencji ochrony

w związku z konwojowaniem i ochroną wartości". Wg KWP cofnięcie w/w pozwolenia nie narusza wskazanego przez stronę art. 52 ustawy z 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji, ponieważ dotychczasowe uprawnienia zostają cofnięte w związku z wejściem w życie nowych uregulowań prawnych zawartych w ustawie o ochronie osób i mienia.

Z. A. odwołał się od w/w decyzji do KGP akcentując, że wbrew stanowisku KWP okoliczności faktyczne, które uzasadniały w przeszłości posiadanie broni nie uległy zmianie – posiadanie broni jest przezeń nadal uzasadnione potrzebą zapewnienia ochrony osobistej. Wskazał też na niezgodność zapisu o przeznaczeniu broni w posiadanym zezwoleniu z przepisami rozporządzenia Ministra SWiA

z 29 października 1990 r., w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, ustalania wzorów pozwoleń na broń oraz określenia istotnych części broni i amunicji (Dz. U. nr 76, poz. 452) uznając, że stosownie do tego przepisu przeznaczenie broni powinno być określone jako m.in. "do ochrony osobistej

w związku z wykonywaniem usług w zakresie ochrony osób lub mienia (...)". Zdaniem Z. A. ocena KWP wyrażona w w/w decyzji jest dowolna.

Z. A. podał również, że nadal prowadzi działalność gospodarczą związaną z ochroną mienia na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej – co uzasadnia posiadanie broni ze względu na niebezpieczeństwo narażenia zdrowia lub życia podczas czynności służbowych.

KGP nie uwzględnił argumentacji odwołania. Decyzją z [...] października

2001 r. powyższą decyzję KWP utrzymał w mocy. Podkreślił, że przesłanką udzielenia w 1991 r. Z. A. pozwolenia na broń był fakt jego zatrudnienia w koncesjonowanej agencji ochrony przy konwojowaniu wartości pieniężnych. W tym samym roku uzyskał on koncesję na wykonywanie usług ochrony osób i mienia i zaczął prowadzić własną działalność gospodarczą w tym zakresie. Zatem charakter pracy był przesłanką wydania pozwolenia. Przez następne lata Z. A. ubiegając się o przedłużenie pozwolenia każdorazowo motywował to wykonywaniem usług konwojowych w ramach własnej firmy. Zmiana sytuacji prawnej skutkowała cofnięciem pozwolenia. Organ wskazał na art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w świetle którego pracownik ochrony nosi przydzieloną broń palną. Nie może więc – zdaniem organu – posługiwać się bronią własną. Broń przydziela bowiem pracodawca, który z mocy art. 29 w/w ustawy o broni i amunicji może posiadać w tym celu broń na okaziciela. Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia nie może być w aktualnym stanie prawnym przesłanką do posiadania i posługiwania się bronią własną do celów służbowych. Poza tym Z. A. nie prowadzi już koncesjonowanej działalności, a jedynie działalność na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Cel, w którym posiadał broń nie jest tożsamy z tym, który deklaruje obecnie. Cel wskazywany obecnie wymaga nowego postępowania i decyzji na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Z A. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 10 ust. 3, 18 ust. 2 i 52 w/w ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 10 § 1 k.p.a. Wniósł o jej uchylenie. Z treści skargi wynika, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Powołując się na wcześniejszą argumentację odwołania, zarzucił organowi nieodniesienie się do zarzutu niezgodności zapisu w pozwoleniu z przepisami w/w rozporządzenia Ministra SWiA z 29 października 1990 r., jak również do zarzutu naruszenia art. 52 ustawy o broni i amunicji, który to przepis zachował ważność wydanych uprzednio pozwoleń na broń. Skarżący podniósł też niezgodność zawiadomienia o wszczęciu postępowania (wejście w życie uregulowania prawnego o dostępie do tzw. broni obiektowej) z podstawą prawną rozstrzygnięcia (fakultatywne przesłanki cofnięcia pozwolenia wynikające z art. 18 ust. 2 ustawy). Uniemożliwiło to mu podjęcie stosownych kroków w celu złożenia właściwych wyjaśnień i obrony swych praw.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte

w sprawie stanowisko podkreślając, że aktualne przepisy nie pozwalają pracownikom ochrony na posługiwanie się bronią własną w celach służbowych. Obecne przepisy dają przedsiębiorcom takim jak skarżący możliwość posiadania broni na okaziciela i wykorzystywania jej do celów służbowych. Nie ma przeszkód by skarżący wystąpił o pozwolenie na taką broń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

• ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

• ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.p.s.a.,

• ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

W świetle art. 97 ust. 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004 r.

i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, wg stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych zasad kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd podlega uwzględnieniu.

Pozwolenie na broń palną bojową skarżący otrzymał w związku z pracą

w obszarze działalności dotyczącej ochrony osób i mienia. Jak wynika z akt administracyjnych, ten rodzaj pracy wykonywał on w całym przedziale czasowym, którego dotyczy ta sprawa – opisanym szczegółowo we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, aczkolwiek czynił to w różnych formach organizacyjnych i w różnym zakresie. Początkowo legitymował się pozwoleniami czasowymi; pozwolenie bezterminowe na broń, które jest obecnie przedmiotem postępowania, otrzymał

[...] października 1994 r., prowadząc już działalność koncesjonowaną w zakresie ochrony osób i mienia.

Wyłącznym powodem cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń zaskarżoną w tej sprawie decyzją było ustalenie przez organy Policji zmiany stanu prawnego

w następstwie wejścia w życie przepisów w/w ustawy z 22 sierpnia 1997 r.

o ochronie osób i mienia, w związku z przepisami w/w ustawy z 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji, w zakresie w jakim przepisy te przyznały przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą na rynku usług ochrony osób i mienia możliwość ubiegania się o pozwolenie na broń na okaziciela (świadectwo broni)

i wyposażania w tę broń zatrudnionych pracowników ochrony do wykonywania powierzonych im zadań. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o broni

i amunicji (w brzmieniu przepisów tej ustawy z daty podjęcia zaskarżonej decyzji) świadectwo broni może być wydane m.in. przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji W świetle art. 30 tej ustawy osoby fizyczne zatrudnione przez wzmiankowanych przedsiębiorców mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania zadań ochrony (nie dotyczy to licencjonowanych pracowników ochrony). Z kolei art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia przewiduje, że pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41 tej ustawy, przydzieloną broń palną tylko wtedy, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną.

Jednakże łączenie powyższych uregulowań z cofnięciem pozwolenia na broń w trybie art. 18 ust. 2 (obecnie ust. 4) ustawy o broni i amunicji jest merytorycznie, co do samej zasady błędne, skutkując w konsekwencji naruszeniem tego przepisu. Jak już bowiem wskazano przepis ten daje organowi Policji możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Tymi okolicznościami faktycznymi w rozpoznawanej sprawie była praca, czy też prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia oraz związane z tym zagrożenie bezpieczeństwa osobistego. Jedynie wykazanie zmienionych – tak rozumianych - okoliczności faktycznych, czyli w praktyce zaprzestania wykonywania przez skarżącego tego rodzaju pracy bądź działalności, mogłoby dawać podstawę do zastosowania w sprawie w/w art. 18

ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Takiej podstawy nie mógł natomiast stanowić – jak błędnie przyjęto w zaskarżonej decyzji – zmieniony stan prawny. Wymaga tu podkreślenia, że stosownie do art. 52 ustawy o broni i amunicji zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń" wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem jedynie ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia (a nie zmiana bądź wprowadzenie nowych uregulowań prawnych dotyczących dysponowania

i posługiwania się bronią) mogłoby spowodować jego cofniecie. Art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości cofnięcia pozwolenia na broń z uwagi na zmianę stanu prawnego w innych regulacjach prawnych, w tym w ustawie o ochronie osób i mienia. W szczególności

z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie wynika, że pozbawia on pracowników ochrony możliwości posiadania broni na podstawie indywidualnych pozwoleń. Możliwości tej nie wyklucza też posiadanie przez firmę świadczącą usługi ochroniarskie pozwolenia na tzw. broń obiektową (to jest na świadectwo broni). Przepis ten nie przesądza o obowiązku wykorzystywania broni przydzielonej na świadectwo. Stanowi jedynie, że pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41 ustawy, przydzieloną broń palną tylko wtedy, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną.

A contrario z omawianego przepisu nie można wyprowadzić wniosku, że pracownik ochrony wykonuje swoje zadania wyłącznie przy użyciu broni przydzielonej na świadectwo (por. w tym względzie przykładowo orzeczenia NSA z 12 września

2003 r. III SA 2677/01 i z 20 listopada 2003 r. III SA 3406/01). Innymi słowy, przepis ten określając jedynie sytuacje, w których dopuszcza się noszenie broni palnej przez pracowników ochrony – a nie zasady przydzielania broni bądź udzielania pozwoleń na broń, nie formułuje zakazu stosowania do celów związanych z zatrudnieniem

w firmie ochroniarskiej/prowadzeniem działalności w zakresie ochrony osób

i mienia, własnej broni palnej posiadanej przez pracownika ochrony na podstawie indywidualnego pozwolenia na broń. Nie wyklucza tego także, jak już zaznaczono, stworzenie możliwości ubiegania się przez firmy ochroniarskie o tzw. broń obiektową, którą firma może przydzielać swoim pracownikom.

Skoro zmiana stanu prawnego w zakresie dysponowania i posługiwania się bronią przy wykonywaniu czynności ochroniarskich/prowadzeniu działalności

w tym względzie, nie jest tożsama ze zmianą okoliczności faktycznych, od czego ustawodawca uzależnia cofnięcie pozwolenia na broń, wymagane jest w tej sprawie szczegółowe ustalenie tych okoliczności. Przyjmując błędną wykładnię w/w art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji obu instancji nie poczyniły ustaleń,

z których wynikałoby, iż przyjęte co do osoby skarżącego, jako podstawa wydania mu pozwolenia na broń, okoliczności faktyczne uległy zmianie, to jest przede wszystkim, czy zaprzestał on w dacie podjęcia decyzji działalności w zakresie ochrony osób i mienia, czy też ją wykonywał (i nadal wykonuje). Z akt sprawy nie wynika, żeby poczyniono takie konkretne w tym względzie ustalenia,

w szczególności nie sprecyzowano kiedy i w jakim charakterze skarżący działał na rynku ochrony osób i mienia oraz jaki to miało związek z ubieganiem się przezeń,

a następnie dysponowaniem uzyskanym pozwoleniem na broń. Jest to istotny mankament zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postępowania administracyjnego, stanowiący wyraz naruszenia jego elementarnych zasad. Podkreślenia wymaga, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego istotnego

w sprawie – stosownie do przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. szczegółowych ustaleń faktycznych i prawnych oraz materiałów dowodowych, na których podjęto rozstrzygnięcie. W tej sprawie należy w szczególności podkreślić – wobec zarzutu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej akcentującego brak zmiany okoliczności faktycznych, które legły u podstaw zezwolenia na broń – celowość ustaleń co do prowadzonej przez skarżącego działalności. Gdyby się bowiem okazało, że skarżący prowadził w dacie decyzji działalność zbieżną z tą, która legła u podstaw przyznania mu pozwolenia na broń, brak byłoby podstaw do jego cofnięcia – w niezmienionych okolicznościach faktycznych (a nie prawnych). Inaczej zarzuty odwołania należałoby uznać za bezzasadne.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po stwierdzeniu, że "prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia nie może być w aktualnym stanie prawnym przesłanką do posiadania, a przede wszystkim do posługiwania się bronią własną do celów służbowych" (co jak wyżej wykazano jest poglądem błędnym) organ nadmienił, że skarżący "prowadzi aktualnie działalność gospodarczą innego rodzaju niż w przeszłości, bowiem nie uzyskał koncesji MSWiA, jedynie zaś wpis do ewidencji działalności gospodarczej", jednak jest to tylko wzmianka – w dodatku tak lakoniczna w treści, że nie sposób jej traktować

jak ustalenie w kontekście wymagań przy stosowaniu art. 18 ust. 2 (obecnie ust. 4) ustawy o broni i amunicji. Gdyby jednak intencją organu było nadanie tejże wzmiance takiego właśnie charakteru, należałoby ją rozwinąć. Nade wszystko organ winien wyjaśnić, czy i dlaczego postrzega zmianę formy prawno – organizacyjnej prowadzonej przez skarżącego działalności ochroniarskiej (z koncesjonowanej na zwykłą działalność gospodarczą) w kategoriach ustania okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania skarżącemu pozwolenia na broń –

z konsekwencjami w postaci cofnięcia tego pozwolenia. Winna to być wyczerpująca analiza faktycznoprawna problemu dokonana w sposób umożliwiający ewentualną kontrolę stanowiska organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy przy tym odnieść się do twierdzeń skarżącego, iż jego sytuacja nie uległa zmianie, a broń chciałby posiadać w celu ochrony osobistej. W obecnym kształcie zaskarżona decyzja przez swój niewyczerpujący pełne spektrum okoliczności sprawy charakter nie odpowiada w analizowanym zakresie tym wymogom, przez co uniemożliwia Sądowi ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego podnoszonych

w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze skierowanej do Sądu. Ponownie rozpoznając sprawę KGP weźmie powyższe stanowisko Sądu pod uwagę i przeprowadzi postępowanie administracyjne w sprawie w sposób nawiązujący do wszystkich zarzutów stawianych w niej przez skarżącego (w tym do zarzutów co do zgodności treści pozwolenia ze wskazanymi przez skarżącego przepisami w/w rozporządzenia Ministra SWiA z 29 października 1990 r.), natomiast poczynione na tym tle ustalenia i oceny uczyni przedmiotem szczegółowego i precyzyjnego uzasadnienia podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.