Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1047/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Adam Lipiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości oraz uchyla utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lutego 2015 r. w części stanowiącej pkt 2 tej decyzji; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z.R. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2,

w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lutego 2015 r., którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa oraz art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a) i b) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzeczono o:

1. uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia

2013 r. o uznaniu Z. R. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. i przyznaniu mu prawa do zasiłku od [...] stycznia 2013 r. na okres 12 miesięcy, w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie;

2. odmowie uznania Z. R. za osobę bezrobotną od [...] stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, co następuje.

W dniu [...] stycznia 2013 r. Z. R. został zarejestrowany

w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna i decyzją

z [...] stycznia 2013 r. Starosta G. orzekł o uznaniu Z. R.

za osobę bezrobotną od dnia [...] stycznia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2013 r. na okres 12 miesięcy.

Z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania tego zasiłku, decyzją

z dnia [...] lutego 2014 r. Starosta G. orzekł o jego utracie od dnia [...] stycznia 2014 r. i następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. organ ten orzekł o utracie przez Z. R. statusu osoby bezrobotnej i decyzja ta została utrzymana

w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r.

Starosta G. w dniu 19 września 2014 r. powziął wiadomość

o jednoczesnym korzystaniu przez Z. R. ze świadczenia rodzinnego i dlatego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone swoją ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r.

W wyniku powyższego wznowienia, została wydana decyzja o uchyleniu

w całości decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., jednakże decyzja ta została w wyniku odwołania uchylona przez Wojewodę [...] z uwagi na wadliwie ustalony okres pobierania świadczenia rodzinnego i zasiłku dla bezrobotnych oraz statusu osoby bezrobotnej w kontekście czasowego zbiegu obu świadczeń.

Starosta G. realizując wytyczne Wojewody [...] w dniu

[...] lutego 2015 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa oraz art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a) i b) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy wydał decyzję którą:

- uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. o uznaniu Z. R. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] stycznia 2013 r.

i przyznaniu mu prawa do zasiłku od [...] stycznia 2013 r. na okres 12 miesięcy,

w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie;

- orzekł o odmowie uznania Z. R. za osobę bezrobotną od

[...] stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Starosta wskazał, iż Z. R. pobierał z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. świadczenie pielęgnacyjne w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r.,

z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku

z koniecznością opieki nad wujem, który posiadał orzeczenie o niepełnosprawności wydane na czas określony. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w G. udzielił informacji, że Z. R. przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne z powyższego tytułu i za styczeń 2013 r. zostało mu ono wypłacone w dniu 25 stycznia 2013 r.

Starosta G. przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) w związku z art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a)-g), lub i),j),1) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2014 r. i przypomniał, iż podczas rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...] stycznia 2013 r. Z. R. został poinformowany, iż status bezrobotnego, przysługuje osobie, która między innymi nie pobiera świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, co zainteresowany potwierdził własnoręcznym podpisem na dokumencie "Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy".

Zatem w dniu rejestracji istniała okoliczność wykluczająca nabycie przez zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej, co wypełnia normę art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Na skutek odwołania wniesionego przez Z. R. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. podzielił zasadność decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak i jego subsumcji.

Polemizując z zarzutem odwołania, nawiązującego do zmiany przepisów o świadczeniach pielęgnacyjnych w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego i pisma z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. dotyczącego tej zmiany, Wojewoda [...] wskazał, iż w sytuacji skarżącego zmiana ta nie ma żadnego znaczenia. Decyduje tu bezsporna okoliczność przyznania i wypłacenia Z. R. świadczenia pielęgnacyjnego za styczeń 2013 r. w dniu [...] stycznia 2013 r., co stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wykluczało możliwość nabycia statusu osoby bezrobotnej. Dlatego też wydana w trybie wznowienia postępowania decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. jest prawidłowa.

Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia

2015 r., zarzucając jej naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7 oraz art. 107 § 3 kpa oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wskazując na powyższe zarzuty zażądał uchylenia skarżonej decyzji

w całości i zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania uwzględniających koszty zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż skarżący miał prawo przypuszczać, że świadczenie rodzinne zostało za styczeń 2013 r. wstrzymane, skoro nie dostarczył dokumentów o które Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej wnosił pod rygorem wstrzymania tego świadczenia. Skoro dokumenty nie zostały dostarczone

do wyznaczonego terminu to jest do dnia 10 stycznia 2013 r. skarżący złożył wniosek o uznanie go za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku za 2013 rok. Miał zatem prawo uznać, działając w zaufaniu do organów administracji publicznej,

iż skoro nie spełnił warunków do wypłaty mu świadczenia rodzinnego za styczeń 2013 r. to wówczas zgodnie z przesłaną mu w piśmie z Ośrodka informacją, świadczenie to zostanie wstrzymane.

Dlatego też słusznie uznał skarżący, że świadczenie pielęgnacyjne za styczeń 2013 r. mu nie przysługiwało i mógł złożyć wniosek o uznanie go za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Niezgodnie z prawdą zatem jest twierdzenie Kierownika Delegatury Placówki w P., iż skarżący oświadczył, że miał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 stycznia 2014 r.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Niezależnie od rozumienia przez skarżącego treści pisma z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. dotyczącego art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw i rozumienia przez niego zawartego w tym piśmie pouczenia o złożeniu stosownego oświadczenia w terminie do dnia 10 stycznia 2013 r., bezspornym faktem jest to, iż w dniu [...] stycznia 2013 r. w kasie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. skarżący pobrał należność z tytułu świadczenia rodzinnego, pielęgnacyjnego za miesiąc styczeń 2013 r.

Powyższa okoliczność determinuje wynik powyższej sprawy.

Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okoliczność ta uniemożliwiała nabycie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2013 r. i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2013 r.

Zatem zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, z chwilą dowiedzenia się przez Starostę G. o fakcie pobrania powyższego świadczenia rodzinnego, zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty G. z dnia [...] stycznia 2013 r. o uznaniu Z. R. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. i przyznaniu mu prawa do zasiłku od [...] stycznia 2013 r. na okres 12 miesięcy, w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie.

Prawidłowo, powołując się na zapis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, w związku

z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta G. orzekł w pkt 1 w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r.

o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. w całości.

Zważyć w tym miejscu należy, iż wyżej wskazany przepis proceduralny uniemożliwia uchylenie decyzji w części, a jedynie w całości. Taka wola ustawodawcy została tu wyartykułowana w sposób jednoznaczny, co wynika wprost z treści omawianego przepisu, poprzez wskazanie katalogu możliwych rozstrzygnięć.

Dlatego pomimo, iż w trybie postępowania nadzorczego skutecznie zakwestionowano jedynie zasadność przyznania statutu osoby bezrobotnej

i pobierania zasiłku dla bezrobotnego w miesiącu styczniu 2013 r., organ pierwszej instancji zmuszony był do uchylenia w całości decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r.

Natomiast poprzez nakazanie organowi orzeczenie co do istoty sprawy (ostatni zapis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa) ustawodawca umożliwił organowi na nowo,

w sposób prawidłowy rozstrzygniecie całości sprawy.

W niniejszej sprawie Starosta G. temu obowiązkowi uchybił.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest prawidłowe orzeczenie zawarte w pkt 2 w tej decyzji.

Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego

i ustaleń organu dotyczących przyznania i wypłaty skarżącemu świadczenia rodzinnego w postaci świadczenia pielęgnacyjnego, świadczenie to było wypłacone w dniu [...] stycznia 2013 r. za styczeń 2013 r. W niniejszej sprawie brak jest materiału stwierdzającego przyznanie skarżącemu jak i pobieranie przez niego tego świadczenia w dalszym czasie. Zatem status bezrobotnego jak i zasiłek dla bezrobotnych nie powinien być skarżącemu przyznany w styczniu 2013 r., co jest tu oczywiste. Brak jest natomiast przesłanek do kwestionowania jego statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych po dniu 31 stycznia 2013 r., zwłaszcza, iż o taki status skarżący ubiegał się, co wynika z jego oświadczeń złożonych w dniu 14 stycznia 2013 r.

W tym miejscu wskazać należy, iż organ po przeprowadzeniu postępowania

o wznowienie, zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 Kpa nie tylko uchyla decyzję dotychczasową, ale także wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Starosta G. prawidłowo zrealizował jedynie pierwszą cześć dyspozycji tej normy (pkt 1 decyzji). Starosta nie orzekł

w zakresie wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, a dokładnie rzecz ujmując, orzekł w tym zakresie wadliwie, pomijając istotę sprawy.

Nieprawidłowe i zbędne było bowiem orzekanie w pkt 2 omawianej decyzji

o odmowie uznania Z. R. za osobę bezrobotną od dnia [...] stycznia 2013 r., skoro w tej materii organ wypowiedział się już w pkt 1 omawianej decyzji, uchylając w całości swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. i skoro wobec ustaleń dokonanych w trybie wznowienia postępowania, oczywistym było brak przeciwwskazań do orzekania o statusie skarżącego jako osoby bezrobotnej po dniu 31 stycznia 2013 r. i o orzekaniu o jego prawie do zasiłku dla bezrobotnych po tym dniu. Tylko bowiem takie rozstrzygniecie stanowiłoby zrealizowanie w pełni treści art. 151 § 1 pkt 2 Kpa.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu decyzji Starosty G. z dnia [...] lutego 2015 r. w części stanowiącej pkt 2 tej decyzji.

W tym też zakresie Starosta G. powinien rozpatrzeć sprawę zgodnie z pełną treścią dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 Kpa i orzec w tym przedmiocie, co do istoty sprawy, zgodnie z powyżej wskazanymi w uzasadnieniu wyroku wytycznymi.

Ponieważ Wojewoda [...], rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia

[...] lutego 2015 r., nie dopatrzył się wyżej stwierdzonego uchybienia, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody w całości.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt c) i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.