Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 523/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 154 i art. 58 par. 1 pkt 3 w zw. z  art. 46 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. B. L. na Wojewodę D. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 234/20 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. B. L. (dalej jako: skarżący) pismem z 16.11.2020 r. wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22.05.2020 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 234/20 przez Wojewodę Dolnośląskiego.

Pismem z 15.04.2021 r. wezwano skarżącego do przedstawienia dowodu wniesienia wezwania do wykonania wyroku oraz złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, jednocześnie pouczając, że nieuzupełnienie braku spowoduje odrzucenie skargi.

Z akt sprawy wynika, że odpis powyższego wezwania doręczono 19.04.2021 r. osobie upoważnionej do odbioru pism przez pełnomocnika (akta sądowe – k. 14), a wezwanie pozostało bezskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie jej wymogów formalnych, takich jak ocena dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325).

Dokonując oceny przedmiotowej skargi pod wyżej wymienionym względem należało stwierdzić, że skarga ta z powodu nieuzupełnienia braków formalnych podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Natomiast art. 154 § 1 p.p.s.a mówi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie.

Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym wyszczególnionych w art. 46 p.p.s.a. oraz zawierać dodatkowe elementy, określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.

W myśl art. 46 § 3 do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów. Natomiast jeżeli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10).

Po stwierdzeniu, że do skargi nie dołączono dowodu wniesienia wezwania do wykonania wyroku w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. oraz pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi została skutecznie doręczona osobie upoważnionej do odbioru pism 19.04.2021 r. Wobec czego liczony względem tej daty termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał 26.04.2021 r. Z akt sprawy wynika, że braki nie zostały uzupełnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę – czyniąc to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z 154 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji.