Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1815/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 145 § 1pkt 1 lit. c, art. 183 § 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 8, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity
article: art. 7, art. 9, art. 10 oraz art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 10/14 o oddaleniu skargi w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 marca 2014 r., I SA/Wa 10/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z 19 września 2013 r. W. T. wniósł o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki B. T., wobec bezskuteczności egzekucji alimentów od zobowiązanej do ich uiszczania. Decyzją z [...] września 2013 r. Wójt Gminy Żabia Wola przyznał B. T. żądane świadczenie w wysokości 100 złotych miesięcznie na okres od 1 do 30 września 2013 r. Skarżący w odwołaniu zakwestionował okres alimentacyjny wskazany w decyzji. Zaskarżoną do Sądu decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję z [...] września 2013 r. Kolegium podkreśliło, że prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ustala się na okres świadczeniowy począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, nie wcześniej niż od początku okresu świadczeniowego do końca tego okresu (art. 18 ust. 1 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.; dalej zwanej p.o.u.a.). Okresem świadczeniowym, w myśl art. 2 pkt 8 ustawy, jest okres od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego. Mając więc na względzie to, że wniosek o świadczenia z funduszu alimentacyjnego uprawniony do ich odbioru rodzic złożył 19 września 2013 r., to okres na jaki je przyznano mógł dotyczyć jedynie okresu od 1 do 30 września 2013 r. Jednocześnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wskazało, że w celu otrzymania świadczeń na kolejny okres zasiłkowy, skarżący powinien złożyć stosowny wniosek do organu I instancji.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. T. W odpowiedzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący poinformowany przez Sąd o wniosku organu, dotyczącym trybu rozpoznania skargi i możliwości zażądania przeprowadzenia rozprawy – nie zgłosił takiego żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, podkreślając, że w sprawie nie jest sporne, że zaistniały podstawy do przyznania na rzecz córki skarżącego – B. T. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a to wobec spełniania przez nią kryterium, o którym mowa w art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 16 lit. b powołanej ustawy (legitymowania się znacznym stopniem niepełnosprawności), bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec dłużnika alimentacyjnego – B. T. oraz spełniania kryterium dochodowego, określonego w art. 9 ust. 2 p.o.u.a. Istota sporu sprowadza się natomiast do kwestii kwoty przyznanego z funduszu alimentacyjnego świadczenia (w ocenie skarżącego powinny być mu wypłacone "zaległe alimenty z odsetkami") oraz okresu, na jaki zostało ono przyznane.

Sąd wyjaśnił, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego jedynie zastępują środki, które wierzyciel alimentacyjny powinien otrzymać tytułem wypłaty zasądzonych alimentów od dłużnika. Służą one wsparciu osób znajdujących się trudniej sytuacji materialnej z powodu niemożności ich wyegzekwowania od osób zobowiązanych. Z tego względu ich wysokość powiązana jest jedynie z kwotą bieżąco ustalonych alimentów (o czym stanowi art. 10 ust. 1 p.o.u.a.), a nie zaległymi alimentami i odsetkami za ich nieuiszczanie przez osobę do tego zobowiązaną, które obciążają jedynie tego dłużnika, a nie organ wypłacający świadczenie niejako w jego zastępstwie. Nie można zatem skutecznie czynić zarzutu Wójtowi Gminy, ani Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie, że ustalając prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz B. T. na poziomie odpowiadającym kwocie zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Żyrardowie z [...] kwietnia 1999 r., [...] od B. T. alimentów, tj. w kwocie 100 złotych, określił je w sposób błędny.

Odnosząc się zaś do kwestii okresu na jaki świadczenie zostało przyznane, Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że ww. ustawa uzależnia możliwość przyznania omawianego świadczenia m.in. od złożenia w tym przedmiocie wniosku przez osobę uprawnioną. Wynika to wprost z art. 15 ust. 1 p.o.u.a., który stanowi, że "ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego". Powyższe oznacza, że to od woli bądź to uprawnionego do alimentów, bądź jego przedstawiciela ustawowego zależy wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia. Innymi słowy, jeżeli taki wniosek nie został złożony, organ z urzędu nie mógł podjąć w tym zakresie czynności za stronę. Z kolei, w myśl art. 18 ust. 1 powołanej ustawy prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ustala się na okres świadczeniowy począwszy od miesiąca, w którym wspomniany wniosek wpłynął do organu właściwego wierzyciela, nie wcześniej niż od początku okresu świadczeniowego do końca tego okresu. Okresem zasiłkowym zaś, jak trafnie wyjaśnił organ, jest okres od dnia 1 października do 30 września następnego roku (por. art. 2 pkt 8 p.o.u.a.). Przy czym, jak już wyżej wspomniano, wysokość świadczenia ograniczona jest wysokością bieżących alimentów należnych osobie uprawnionej. Tym samym, ustawodawca nie przewidział możliwości ustalenia świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okresy, które nie zostały objęte wnioskiem (wstecznie), bezterminowo bądź na kilka okresów zasiłkowych na przód.

W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przedstawiciel ustawowy B. T. złożył wniosek o przyznanie świadczeń w dniu 19 września 2013 r. (k. 9 akt administracyjnych), a więc w ostatnim miesiącu okresu zasiłkowego, w rozumieniu art. 2 pkt 8 p.o.u.a. W konsekwencji, dopiero w tej dacie doszło do wszczęcia w tym przedmiocie postępowania. Mając zaś na względzie to, że ustalenie czasu pobierania wnioskowanego świadczenie nie mogło pozostawać w sprzeczności z ww. regulacjami (organy bowiem w myśl art. 6 k.p.a. działają wyłącznie na podstawie i w granicach prawa), to okres ten w ustalonym stanie faktycznym obejmować mógł jedynie wrzesień 2013 r. Przyznając zatem świadczenie na ten miesiąc, Wójt Gminy Żabia Wola, wbrew temu co sądzi skarżący, prawidłowo zastosował przepisy omawianej ustawy. Tym samym nie uchybiło im także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, które decyzję Wójta Gminy Żabia Wola utrzymało w mocy. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organów istotnych naruszeń prawa procesowego, które prowadzić by musiały do uchylenia zakwestionowanych decyzji.

Sąd I instancji zaznaczył również, że skarżący może w każdej chwili wystąpić do właściwego organu (tu Wójta Gminy Żabia Wola) na zasadzie art. 3 ust. 1 p.o.u.a. o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego, które mogą się przyczynić do wypełniania ciążących na nim obowiązków. Przyznanie świadczeń na kolejny okres zasiłkowy, uwarunkowane jest natomiast złożeniem w tym przedmiocie stosownego wniosku, o czym został on pouczony w uzasadnieniu decyzji Kolegium.

Skargę kasacyjną wniósł W. T., zaskarżając opisany wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 9, art. 10 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 1 pkt 1 oraz art. 20 ust. 5 p.o.u.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonych decyzji, pomimo że były one konsekwencją naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. i p.o.u.a., to znaczy niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie ostatecznego stanowiska skarżącego, dotyczącego wnioskowanego okresu ustalenia świadczenia alimentacyjnego. Sąd zaakceptował, że organy nie wyjaśniły zakresu żądania skarżącego i nie pouczyły go w wystarczający sposób pomimo tego, że w odwołaniu sprecyzował, że kwestionuje okres, na który ustalono świadczenie alimentacyjne. Za błędne i sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego należy przyjąć uznanie przez Sąd I instancji, że skarżący złożył wniosek 19 września 2013 r. o przyznanie świadczenia alimentacyjnego wyłącznie na wrzesień – ostatni miesiąc okresu świadczeniowego 2012/2013, podczas gdy najpewniej składał on wniosek na nowy okres świadczeniowy 2013/2014 i na taki okres świadczenie to należało ustalić w myśl art. 20 ust. 5 p.o.u.a.

Ponadto, na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono nieważność postępowania, poprzez skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego i rozpoznanie sprawy w tym trybie przed zawiadomieniem adwokata z urzędu o toczącym się postępowaniu. Spowodowało to pozbawienie skarżącego prawa do obrony, to jest wszechstronnego i kompleksowego rozpoznania sprawy, a tym samym pozbawienie skarżącego możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, sprecyzowania skargi oraz sprzeciwienia się trybowi uproszczonemu, a także doprowadziło do naruszenia zasady kontradyktoryjności postępowania przed sądem administracyjnym oraz konstytucyjnej zasady prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Z uwagi na podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, wydanie temu Sądowi wskazań, dotyczących uchylenia decyzji administracyjnych, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, ponieważ sformułowano w niej wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wniesiono o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 p.p.s.a.), a organ w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania. W sprawie objętej skargą kasacyjną nie wystąpiły okoliczności prowadzące do nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również wskazane w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez pozbawienie skarżącego możności obrony jego praw w postępowaniu sądowym.

Nieważność postępowania poprzez pozbawienie strony możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) ma miejsce w sytuacji, gdy wskutek uchybień procesowych strona nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Mowa o takim uchybieniu procesowym sądu, które godzi bezpośrednio w istotę procesu i stawia pod znakiem zapytania spełnienie jego celu w konkretnym przypadku. Zatem, dopuszczalność jego stwierdzenia pojawia się jedynie w razie kardynalnych uchybień sądu dotyczących udziału strony w postępowaniu sądowym, a nie jakichkolwiek usterek, czy utrudnień w tym zakresie.

Należy zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący nie musi wykazywać związku przyczynowego między uchybieniem procesowym powodującym nieważność postępowania a wynikiem sprawy, ponieważ o nieważności postępowania decyduje przede wszystkim waga zaistniałych uchybień procesowych, a poza tym sąd tę przesłankę obowiązany jest wziąć z urzędu. Nie można jednak twierdzić, że skutki, które wynikają lub mogą być następstwem danego uchybienia, są nieistotne dla oceny, czy w konkretnym przypadku doszło do nieważności postępowania (wyrok NSA z 25 stycznia 2006 r., II OSK 437/05). W art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. chodzi bowiem o realne a nie hipotetyczne pozbawienie strony możności obrony swych praw.

Wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.) zgłosiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze a skarżącego pouczono o tym, że może zażądać przeprowadzenia rozprawy, a także poinformowano, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego oraz, że zastosowanie przepisów o postępowaniu uproszczonym pozwala sądowi na rozpoznanie sprawy poza kolejnością według daty jej wpływu. Tym samym, skarżącemu wyjaśniono, na czym będzie polegało rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, informując o treści przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z faktu, że skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu można wyprowadzić wniosek, że chciał mieć zapewnioną pomoc prawną również na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Jednocześnie, należy również uznać, że skarżący miał możliwość zażądania przeprowadzenia rozprawy w celu osobistego – lub przez wyznaczonego pełnomocnika - popierania wniesionej skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, skierowanie do skarżącego wezwania do zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym przed rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, tak jak i brak wyraźnego odróżnienia tego wezwania od informacji o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę (wezwanie umieszczono w treści pisma zatytułowanego "Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę"), nie stanowiło uchybienia, godzącego w istotę postępowania sądowoadministracyjnego. Przede wszystkim, W. T. odebrał przesłaną korespondencję z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (k. 30 akt sądowych) i nie wyraził w jakikolwiek sposób chęci uczestniczenia w rozprawie, co śmiało mógł uczynić nie korzystając z fachowej pomocy prawnej. Należy podkreślić, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie świadczy o naruszeniu prawa do jawnego rozpoznania sprawy przez sąd, jeżeli strona – tak jak w niniejszej sprawie – mogła zażądać przeprowadzenia rozprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w sprawie nie istniała potrzeba dokonania dodatkowych wyjaśnień co do wnioskowanego okresu świadczeniowego, a sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Z tego względu, nawet w przypadku wyznaczenia rozprawy, nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 107 p.p.s.a.). Ponadto, wyrok został wydany po nadesłaniu do Sądu I instancji informacji, że Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu i został już przesłany temu pełnomocnikowi. Miał on więc możliwość sprzeciwienia się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, ale tego nie uczynił.

W związku z uznaniem, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Nie miały one usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim, należy zaznaczyć, że ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie wymaga od wnioskodawcy precyzowania okresu, na jaki żąda on przyznania świadczenia, ponieważ początek i koniec tego okresu jest ustalany na podstawie art. 2 pkt 8 w zw. z art. 18 ust. 1 tej ustawy. Początek okresu świadczeniowego zależy od miesiąca, w którym zostanie złożony wniosek, ale może najwcześniej zostać ustalony na 1 października. Z kolei koniec okresu świadczeniowego został przez ustawodawcę ustalony na 30 września następnego roku kalendarzowego (o ile nie wystąpią okoliczności powodujące ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części). Po pierwsze oznacza to, że wnioskodawca nie możne samodzielnie decydować o tym, że jego wniosek, złożony w jednym okresie świadczeniowym, będzie skuteczny również w następnym okresie. Po drugie, organ nie może samodzielnie zadecydować o tym, aby złożony w jednym okresie świadczeniowym wniosek został rozpatrzony dopiero w kolejnym okresie. W świetle tych ustaleń trzeba podkreślić, że wniosek skarżącego był jednoznacznie sformułowany i nie budził wątpliwości. W związku z tym, organ nie był uprawniony do kwestionowania tego, że skarżący domagał się świadczenia nawet w ostatnim miesiącu okresu świadczeniowego, ponieważ mógł on następnie złożyć wniosek o przyznanie świadczenia w nowym okresie. Tym sposobem skarżący mógł otrzymać świadczenie w wyższej wysokości (o jeden miesiąc). W niniejszej sprawie, po tym jak organ powziął informację o tym, że skarżący oczekiwał przyznania mu świadczeń także w nowym okresie świadczeniowym, pouczył go w decyzji (pogrubioną czcionką) o konieczności złożenia nowego wniosku. Z akt sprawy wynika, że skarżący odebrał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego 30 października 2013 r. (środa), a więc miał możliwość samodzielnie złożyć lub nadać na poczcie stosowny wniosek jeszcze 31 października 2014 r. (czwartek).

Zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo zostało stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji, że organy – w ramach wyznaczonych przez przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – ustaliły zakres żądania skarżącego, a wobec sprecyzowania przez niego żądania – pouczyły go o działaniach, które powinien podjąć. Oznacza to, że za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd art. 7, art. 9, art. 10 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Jeżeli chodzi o zarzut koncentrujący się na wykazaniu, że organy powinny zastosować art. 20 ust. 5 p.o.u.a., to znaczy ustalić prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na nowy okres, to również nie zawierał on usprawiedliwionych podstaw. Łączna analiza art. 18 oraz art. 20 p.o.u.a. prowadzi do wniosku, że w art. 20 ust. 5 ustanowione zostały reguły dla osób, które już otrzymują świadczenia z funduszu alimentacyjnego i chcą je otrzymywać w kolejnym okresie świadczeniowym. Jak już wskazano, nie jest możliwe przyznanie świadczenia na okres przekraczający 30 września następnego roku kalendarzowego (od początku okresu, por. art. 2 pkt 8 cyt. ustawy), a więc w celu zapewnienia kontynuacji świadczeń konieczne jest złożenie kolejnego wniosku na "nowy okres świadczeniowy". W takiej sytuacji, ustawodawca pod pewnymi warunkami (złożenie wniosku wraz z dokumentami od 1 września do 31 października) nakłada na właściwe organy administracji obowiązek ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz wypłaty świadczeń przysługujących za miesiąc październik do 30 listopada (art. 20 ust. 5 cyt. ustawy). Jest to wyjątek od zasady określonej w art. 18 ust. 1 p.o.u.a., zgodnie z którą data wpłynięcia wniosku rozstrzyga o ustaleniu miesiąca, od którego przyznaje się świadczenia z funduszu alimentacyjnego, i jako taki nie może być interpretowany rozszerzająco.

Ponadto, z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, czy skarżący zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 1 p.o.u.a., czy też – jak wskazano – całego art. 1 ust. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a wobec uznania, że zarzucono naruszenie całego ustępu należy zauważyć, że taka konstrukcja zarzutu jest sprzeczna z zawartym w art. 176 p.p.s.a. nakazem przytoczenia podstaw kasacyjnych. Z uwagi jednak na ogólną treść art. 1 cyt. ustawy, braki w tym zakresie nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podsumowując, z uwagi na przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ponieważ skarga W. T. podlegała oddaleniu przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z 23 lutego 2011 r., I OSK 195/11).