Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1331/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 2 i 12 lit. a, art. 18, art. 29 par. 1, art. 33, art. 54, art. 59 par. 1 pkt 2 i 7, art. 80 par. 1 i 2, art. 81, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8 par. 1, art. 9, art. 32, art. 40 par. 2, art. 107 par. 3 w zw. z art. 126
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. [...] z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej także: "Naczelnik US", "organ pierwszej instancji") prowadził wobec GK. S.K.A. (dalej także: "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] maja [...] r. nr [...], [...] , [...] i [...] obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług w łącznej kwocie należności głównej 32.885,00 zł oraz odsetek 10.472,10 zł.

Naczelnik US zawiadomieniami z dnia 11 października 2018 r., dokonał na podstawie m.in. ww. tytułów wykonawczych zajęć egzekucyjnych innych wierzytelności pieniężnych zobowiązanej Spółki w ER. Sp. k., H. Sp. z o.o. Sp. k. oraz PU. Sp. z o.o. Sp. k. Zawiadomienia doręczono dłużnikom zajętych wierzytelności odpowiednio w dniach 19 października 2018 r., 30 października 2018 r. oraz 17 października 2018 r., natomiast Skarżącej w dniu 17 października 2018 r.

Dłużnicy zajętych wierzytelności pismami z dnia 23 października 2018 r., poinformowali Naczelnika US, że w chwili obecnej nie są realizowane żadne transakcje handlowe ze Spółką.

Skarżąca pismami z dnia 30 października 2018 r., wniosła, skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciach innych wierzytelności pieniężnych z dnia 11 października 2018 r.

W treści skarg wskazała na naruszenie art. 89 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej także "u.p.e.a.") poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej mimo braku jakiejkolwiek wierzytelności oraz art. 32 i art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej także "K.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez doręczenie zawiadomień bezpośrednio Spółce z pominięciem pełnomocnika ustanowionego do reprezentowania jej w postępowaniu egzekucyjnym.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] grudnia [...] r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne zajęcia innych wierzytelności pieniężnych dokonane zawiadomieniami z dnia 11 października 2018 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że dokonując zaskarżonych czynności egzekucyjnych nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów - w tym art. 89 § 1 u.p.e.a., gdyż zajęcia zostały dokonane na podstawie analizy informacji zawartych w JPK.

Odnosząc się z kolei do podnoszonego w skardze doręczenia zawiadomień o zajęciach bezpośrednio do Strony, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika organ egzekucyjny wskazał, iż pomimo zaistnienia nieprawidłowości w tym zakresie nie doszło do naruszenia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym nie znalazł podstaw do wyeliminowania ww. zawiadomień z obrotu prawnego.

Skarżąca zażaleniem z dnia 25 stycznia 2019 r., wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzuciła naruszenie art. 89 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej mimo braku jakiejkolwiek wierzytelności oraz art. 32 i art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez doręczenie zawiadomienia bezpośrednio zobowiązanej Spółce z pominięciem pełnomocnika ustanowionego w postępowaniu egzekucyjnym.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor" lub "organ drugiej instancji") postanowieniem z dnia [...] kwietnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Dokonując analizy sposobu przeprowadzenia czynności egzekucyjnych, zajęcia innych wierzytelności pieniężnych, w zakresie w jakim zostały one dokonane na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych nie dopatrzył się nieprawidłowości, które skutkowałyby uznaniem skargi za uzasadnioną. W jego ocenie przedmiotowych czynności egzekucyjnych polegających na zajęciach innych wierzytelności pieniężnych dokonano zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a., poprzez doręczenie dłużnikom zajętych wierzytelności w dniach 19 października 2018 r., 30 października 2018 r. oraz 17 października 2018 r. zawiadomień o zajęciu wierzytelności pieniężnych zobowiązanej Spółki wraz z wezwaniem, aby należnej kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczali zobowiązanej Spółce, lecz należną kwotę przekazali organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Dyrektor mając na uwadze, iż zawiadomienia o zajęciu doręczono Skarżącej w dniu 29 stycznia 2018 r., natomiast tytuły wykonawcze w dniu 8 czerwca 2017 r. uznał, iż czynności egzekucyjne polegające na zajęciach innych wierzytelności pieniężnych zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu dokonania czynności egzekucyjnej pomimo braku jakiejkolwiek wierzytelności wyjaśnił, że powyższe nie może być uznane za wadę dokonanej czynności egzekucyjnej. Podkreślił przy tym, iż już z samych przepisów regulujących sposób zajęcia innej wierzytelności pieniężnej wynika, że ustawodawca nie ograniczył możliwości podejmowania przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych jedynie do wierzytelności istniejących w momencie dokonania zajęcia. Przeszkodami w realizacji zajęcia wierzytelności pieniężnej są m.in.: nieistnienie wierzytelności przysługującej zobowiązanemu, zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową do zajętej wierzytelności pieniężnej.

Dyrektor nie wykluczył również, iż w interwale czasowym pomiędzy powzięciem przez organ egzekucyjny wiedzy o istniejącej wierzytelności przysługującej zobowiązanemu, a dokonaniem jej zajęcia dojdzie do wygaśnięcia przedmiotowej wierzytelności, np. z uwagi na jej uregulowanie.

Na marginesie zauważył, że w przedmiotowej sprawie dłużnicy zajętych wierzytelności poinformowali organ egzekucyjny, iż nie posiadają zobowiązań wobec Spółki. Niemniej jednak sam fakt przekazania przez dłużnika zajętej wierzytelności informacji o braku wierzytelności przysługującej zobowiązanemu nie przesądza jeszcze ostatecznie o jej nieistnieniu. Zgodnie bowiem z art. 71a § 1 u.p.e.a. "organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego (...)". W toku opisanej kontroli możliwe jest także ustalenie istnienia zobowiązania dłużnika zajętej wierzytelności wobec zobowiązanego.

Dyrektor mając na uwadze zarzut doręczenia zawiadomienia o zajęciu bezpośrednio zobowiązanej Spółce z pominięciem wyznaczonego pełnomocnika podniósł, iż w orzeczeniach sądów administracyjnych zwracano uwagę na kwestię, iż charakter czynności podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym zasadniczo ogranicza zakres zastępowania strony przez pełnomocnika, zaś jedną z takich czynności jest doręczenie odpisu tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., I SA/Ka 30/98). Zdaniem organu doręczenie zatem powinno nastąpić osobiście zobowiązanemu, bowiem równocześnie z tą czynnością dokonuje się pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zatem "natura tej czynności" jako przesłanka wskazana w art. 32 K.p.a. wyklucza zastępstwo w osobie pełnomocnika." Dyrektor z tych samych względów powyższe rozważania odniósł również do doręczenia zawiadomień o zajęciach wierzytelności Skarżącej. Dokument stanowiący ww. zawiadomienie zawiera bowiem pouczenia, które są skierowane bezpośrednio do osoby zobowiązanego, nie zaś do jego pełnomocnika. Wskazał przy tym na pouczenie o zakazie odbierania zajętej kwoty czy też rozporządzania nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem.

Dyrektor mając powyższe na uwadze uznał, że doręczenie zawiadomienia pełnomocnikowi, z pominięciem zobowiązanego mogłoby w konsekwencji doprowadzić do sytuacji, w której zobowiązany nie zostałby prawidłowo pouczony o ograniczeniu praw przysługujących przecież bezpośrednio i tylko jego osobie. W jego przekonaniu powyższe mogłoby doprowadzić np. do sytuacji, w której zobowiązany już po otrzymaniu zawiadomienia przez pełnomocnika, nie będąc przez niego jeszcze o tym fakcie poinformowany, odebrałby zajętą wierzytelność, czym nieświadomie naruszyłby zakaz jej odbierania, o którym pouczony został w zawiadomieniu o zajęciu.

Organ drugiej instancji za nieprawidłowe uznając stanowisko organu egzekucyjnego, zgodnie z którym doręczenie zawiadomienia o zajęciu z pominięciem pełnomocnika Strony stanowi wadę czynności egzekucyjnej, w sytuacji poprawności sentencji rozstrzygnięcia wydanego przez organ egzekucyjny, doszedł do przekonania, że nieprawidłowość ta pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania.

Dyrektor nie znalazł podstaw do rozpoznania w ramach niniejszego postępowania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazał przy tym, iż w postępowaniu, którego zakres wyznacza wniesienie przez Stronę skargi na czynność egzekucyjną, brak jest możliwości podejmowania rozstrzygnięć co do ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze uprawnienie wynikające z treści art. 54 § 5a u.p.e.a., podniósł, że organ rozpoznający zażalenie na postanowienie wydane w przedmiocie skargi nie może wykraczać poza określone kompetencje organu pierwszej instancji.

Skarżąca w skardze z 16 maja 2019 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia [...] r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie, zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych:

1) art. 89 w zw. z art. 1a pkt 3 u.p.e.a., poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej u kontrahentów Skarżącej polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, pomimo braku jakiejkolwiek wierzytelności;

2) art. 32 i art. 40 § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez doręczenie zawiadomień bezpośrednio zobowiązanemu (Spółce) z pominięciem pełnomocnika ustanowionego do reprezentowania jej w postępowaniu egzekucyjnym;

3) art. 6, art. 7 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz działanie organów egzekucyjnych z naruszeniem interesu strony, pomimo iż w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo uprawniające doradcę podatkowego do działania w imieniu Strony;

4) art. 8 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

5) art. 9 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady informowania stron (pełnomocnika) w postępowaniu egzekucyjnym.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Z brzmienia tego przepisu wynika, iż w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W niniejszej sprawie, pomimo wniosku Strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie, skarga została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że skierowanie tych spraw do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że Skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy, to z uwagi na brzmienie art. 122 p.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał Sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też trafnie B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527; także wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/16; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd jednocześnie miał na uwadze, że Skarżąca nie wskazała argumentów świadczących, że rozpoznanie sprawy na rozprawie byłoby celowe. Sąd z urzędu także nie dopatrzył się żadnych podstaw przemawiających za koniecznością czy celowością rozpoznania sprawy na posiedzeniu jawnym.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia [...] r. w przedmiocie złożonej przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną, a mianowicie na zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych.

Czynności tej organ egzekucyjny dokonał prowadząc postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia [...] r., nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie należności głównej 75.337,00 zł oraz odsetek w kwocie 429,30 zł. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 15 maja 2017 r.

Zarzuty podniesione w skardze dotyczą z jednej strony zastosowania niedopuszczalnego środka egzekucyjnego oraz nie odniesienia się przez organ odwoławczy do argumentacji Skarżącej, zaś z drugiej naruszenia przepisów dotyczących doręczeń.

Odnosząc się do pierwszej z tych grup zarzutów należy wskazać, że możliwość złożenia skargi na czynność egzekucyjną przewidziana została w art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

W świetle tego przepisu, skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego i służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych wskazanych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności.

W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają działania organu egzekucyjnego (oraz egzekutora), który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną w tytule wykonawczym.

Skarga na czynność egzekucyjną nie jest natomiast środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też zarówno w orzecznictwie (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2555/10 i z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12), jak i piśmiennictwie (zob. M. Romańska w: System egzekucji administracyjnej, pod redakcją J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza; Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 536) przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym, i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżąca natomiast w postępowaniu wszczętym pismem z dnia 11 grudnia 2018 r., zatytułowanym jako skarga na czynności egzekucyjne, nadanym na poczcie w dniu 18 grudnia 2018 r., wskazywała na nieistnienie obowiązku z stosunku do Spółki, zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego oraz nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o zajęciu bezpośrednio Stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. W konsekwencji Skarżąca postulowała umorzenie na podstawie art. 59 u.p.e.a. prowadzonej wobec niej egzekucji administracyjnej.

W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty:

- naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez nie odniesienie się w postanowieniu do argumentacji Skarżącej dotyczącej możliwości merytorycznego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, wniesionych zarzutów w skardze na czynność egzekucyjną;

- naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez nie odniesienie się w postanowieniu do argumentacji Skarżącej wskazującej, iż obowiązek w stosunku do Spółki istnieje;

- naruszenia art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego w sprawie

nie są zasadne.

Organ nadzoru prawidłowo wyjaśnił Stronie konsekwencje zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia, z której wynika, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś instytucjami pozwalającymi zobowiązanemu kwestionować między innymi istnienie i wymagalność obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym, a w rezultacie zasadność wszczęcia i prowadzenia tego postępowania, są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, uregulowane w art. 33 u.p.e.a. czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). Podkreślić przy tym należy, że Strona została poinformowana, że wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zawarty w piśmie stanowiącym skargę na czynność egzekucyjną, zostanie rozpatrzony osobnym pismem, co też nastąpiło.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Tym samym, skoro podniesiony przez Skarżąca zarzut nieistnienia obowiązku z stosunku do Spółki mógłby być uwzględniony w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., to nie mógł zostać rozpoznany w drodze skargi na czynność egzekucyjną uregulowanej w art. 54 u.p.e.a. Podobnie rzecz się ma z zarzutem zastosowania niedopuszczalnego środka egzekucyjnego – właściwym sposobem rozpoznania tego zarzutu jest wydanie postanowienia w przedmiocie umorzenia bądź odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, skoro postępowanie takie umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.).

Tym samym za trafne, w ocenie Sądu, należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W, że w rozpoznanej sprawie zarzuty nieistnienia obowiązku z stosunku do Spółki oraz zastosowania niedopuszczalnego środka egzekucyjnego nie mogły być w ogóle rozpatrywane. Nie mogły być one również skuteczne w postępowaniu sądowo-administracyjnym, tj. prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W przedmiotowym przypadku Skarżąca niewątpliwie miała możliwość wniesienia innego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o umorzenie postępowania, i z możliwości tej skorzystała. W sytuacji zaś, gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują środki prawne służące kwestionowaniu przez zobowiązanego poszczególnych działań i czynności podejmowanych na kolejnych etapach postępowania egzekucyjnego, brak jest podstaw, aby w ramach skargi obejmującej jedną tylko czynność tego postępowania podlegały analizie wszelkie zarzuty i okoliczności związane z dochodzonym obowiązkiem.

Zasadnie zatem organy orzekające przy rozpatrywaniu wniesionej przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną skupiły się na ocenie formalnej poprawności zakwestionowanej czynności, nie odnosząc się do zagadnień, które mogły podlegać badaniu w ramach innego środka zaskarżenia.

Organy administracji dokonały przy tym szczegółowej analizy prawidłowości dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Powołując się na konkretne przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprawnie wykazały, że zajęcie odbyło się zgodnie z tymi przepisami oraz z poszanowaniem praw Skarżącej.

Nie budzi przy tym wątpliwości, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Prawidłowo więc DIAS uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów normujących zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego Zobowiązanej, tj. art. 80 i art. 81 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. zajęcie to dokonywane jest przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały – do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

W aktach sprawy znajdują się odpis datowanego na 20 listopada 2018 r. zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych stanowiących wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, które to zawiadomienie doręczono bankowi w dacie jego wystawienia. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a., w dacie odbioru zawiadomienia dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

Zasadnie także organy przyjęły, że podnoszona przez pełnomocnika Strony okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie sądowo-administracyjne w przedmiocie zaliczenia zwrotu z tytułu VAT na poczet dochodzonych należności, pozostaje bez wpływu na dopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych, zaś fakt ten nie może być skutecznie podnoszony w ramach skargi na czynność egzekucyjną.

Zawiadomienie o zajęciu z dnia 20 listopada 2018 r. doręczono także bezpośrednio zobowiązanej Spółce w dniu 4 grudnia 2018 r., z pominięciem pełnomocnika ustanowionego do reprezentowania jej w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest nieprawidłowe. Orzeczenia powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dotyczą doręczenia zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym, a więc czynności wszczynającej egzekucję. O ocenie Sądu zasadnie wskazano w nich, że jest to czynność wymagająca osobistego udziału zobowiązanego, a tym samym natura tej czynności jako przesłanka wskazana w art. 32 k.p.a. wyklucza zastępstwo w osobie pełnomocnika. Jednocześnie jednak niewłaściwy jest wniosek organu odwoławczego, że argumentację taką i wynikający z niej wniosek można odnieść również do kolejnego doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, dokonanego w trakcie toczącej się egzekucji. W ocenie Sądu, skoro po doręczeniu jej tytułu wykonawczego Spółka ustanowiła pełnomocnika umocowanego do reprezentowania jej w postępowaniu egzekucyjnym, to kolejne doręczenia następujące już po wszczęciu egzekucji powinny być kierowane do tego pełnomocnika, skoro Spółka, świadoma swoich obowiązków w postępowaniu egzekucyjnym, uznała, że działanie przez pełnomocnika nie będzie dla niej niekorzystne i nie pozbawi jej np. wiedzy o zajęciu czy możliwości zapoznania się z zawartymi w doręczanych pismach pouczeniami, na co wskazuje organ odwoławczy.

Tym samym działanie Naczelnika w postaci doręczenia zawiadomienia o zajęciu z dnia 20 listopada 2018 r. bezpośrednio Spółce, mimo posiadania przez nią pełnomocnika ustanowionego w postępowaniu egzekucyjnym, stanowiło naruszenie art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz jednocześnie zasad określonych w art. 6,art. 7 art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Jednakże, w ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę, pomimo zaistnienia nieprawidłowości w tym zakresie nie doszło do naruszenia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonanie doręczenia zawiadomienia o zajęciu bezpośrednio Spółce nie pozbawiło tego podmiotu gwarantowanej przepisami ochrony prawnej polegającej na możliwości zaskarżenia takiej czynności egzekucyjnej. Uregulowana w art. 54 § 1 u.p.e.a. skarga na tę czynność została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika Spółki w terminie określonym w art. 54 § 4 u.p.e.a. Tym samym fakt doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego bezpośrednio Stronie a nie jej pełnomocnikowi nie pociągnął za sobą negatywnych dla niej skutków i nie uniemożliwił wniesienia skargi na tę czynność egzekucyjną.

Wbrew argumentacji podniesionej w skardze wejście decyzji (czy też jak w niniejszym przypadku – zawiadomienia o zajęciu wierzytelności) do obrotu prawnego następuje także w sytuacji, gdy doręczenie nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, np. art. 40 § 2 k.p.a., tj. w sytuacji doręczenia stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa, doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Jeżeli decyzja organu administracji zostanie doręczona, nawet nieprawidłowo z naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, czy art.40 § 2 k.p.a. to nie można twierdzić, że nie weszła ona do obrotu prawnego. Decyzja taka weszła do obrotu prawnego i może być zaskarżona. Decyzja rozpoczyna zatem swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Określony w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, czy art.40 § 2 K.p.a. obowiązek doręczenia decyzji pełnomocnikowi i liczenie terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia pełnomocnikowi został ustalony w interesie stron postępowania (por. wyroki NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 501/15 i z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1825/15). Jeżeli zatem wadliwe doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi, nie wywołało finalnie braku takiego rodzaju reakcji procesowych, które mogłaby normalnie realizować, gdyby doręczenie nastąpiło do rąk pełnomocnika, to naruszenie to może nie mieć istotnego wpływu na wynik sprawy plasowany wyłącznie w sferze procesowej (por. wyroki NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1015/15 i z dnia z 19 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 2160/13). Skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela i na gruncie rozpoznawanej sprawy uznaje za własne.

W rozpoznawanej sprawie wadliwość polegająca na doręczeniu zawiadomienia o zajęciu bezpośrednio Spółce, nie zaś ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Obowiązek doręczenia postanowienia pełnomocnikowi lub stronie i liczenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia od daty doręczenia został ustalony w interesie stron postępowania. Jeżeli zatem wadliwe doręczenie bezpośrednio stronie a nie pełnomocnikowi nie wywołało finalnie braku takiego rodzaju reakcji procesowych, które mogłaby normalnie realizować, gdyby doręczenie nastąpiło prawidłowo, to naruszenie to może nie mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Strona przekazała pełnomocnikowi otrzymane pismo – zawiadomienie o zajęciu i pełnomocnik po zapoznaniu się z jego treścią, wniósł w terminie środki zaskarżenia – skargę na czynność egzekucyjną. Sposób doręczenia zawiadomienia o zajęciu nie miał zatem wpływu na zakres uprawnień procesowych strony i nie wywarł wpływu na wynik postępowania.

W konsekwencji, działanie organów nie naruszyło prawa materialnego, zaś wyżej wskazane naruszenie prawa procesowego nie miało wpływu na wynik sprawy. Tym samym brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.