Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1151/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 105 par. 1, art. 145 par.  1pkt 4, art. 148, art. 151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 roku sprawy ze skargi J. F. i E. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania po wznowieniu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz J. F. i E. F. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 104, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako: k.p.a.), po wznowieniu postępowania na wniosek E.F. i J.F., odmówił uchylenia decyzji Naczelnika Gminy A. z dnia [...] nr [...] zezwalającej Zakładom Energetycznym A na budowę linii elektrycznej 110kV przechodzącej przez nieruchomość położną we wsi S. oznaczoną jako działka nr 126.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 4 lipca 2014 r. E. i J. F. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Gminy A. z dnia [...], wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając wniosek podnieśli, iż o decyzji przedmiotowej dowiedzieli się w dniu 4 czerwca 2013 r. tj. w dniu otrzymania pisma PGE Dystrybucja SA, w którym wskazano datę i numer tej decyzji. Po wznowieniu postępowania, w toku czynności wyjaśniających organ ustalił, iż legitymację prawną do wystąpienia z opisanym wnioskiem Państwo F. wywodzą z darowizny uczynionej na ich rzecz na mocy umowy z dnia 11 maja 1998 r. przez S. Z., która nabyła nieruchomość, od ówczesnej właścicielki W. Z. w wyniku przekazania gospodarstwa rolnego. Organ stwierdził, iż wnioskodawcy nie wykazali swej legitymacji, gdyż rozpatrując żądanie wznowienia należy oceniać przesłanki istniejące w dacie, kiedy postępowanie się toczyło. Osoba, która nabyła nieruchomość może być stroną postępowań dotyczących nieruchomości w zakresie odnoszącym się do zdarzeń powstałych po jej nabyciu, nie ma przymiotu strony co do postępowań zakończonych przed nabyciem nieruchomości. Prawo takie mają jednak spadkobiercy zmarłej strony. Niemniej jednak po W. Z. będącej właścicielką nieruchomości w dniu wydania spornej decyzji nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe. Nie można również uznać by następstwo prawne po W. Z., które nastąpiło, w części, w drodze umowy z dnia 15 marca 1990 r. o przekazaniu gospodarstwa rolnego, a w części postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 21 lipca 1993 r. o stwierdzeniu nabycia przez zasiedzenie z dniem 15 grudnia 1990 r., a następnie umowy darowizny z dnia 11 maja 1998 r. uprawniało wnioskodawców do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania. Nadto, zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, następca prawny przejmuje gospodarstwo rolne wraz z prawami i obowiązkami, które są związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, zatem na następców nie przechodzą inne składniki majątkowe i niemajątkowe. Ogół praw i obowiązków zbywcy przechodzi na nabywcę wyłącznie w drodze sukcesji uniwersalnej, zaś przekazanie gospodarstwa rolnego w trybie przywołanej ustawy następuje w drodze sukcesji singularnej. Reasumując organ stwierdził, iż uprawnienie do wystąpienia o wznowienie postępowania nie przeszło na S.Z. w drodze umowy z dnia 15 marca 1990 r., zatem nie przeszło także na Państwa F. Wobec powyższego wnioskodawcy nie posiadają statusu strony, co uzasadniało orzeczenie o odmowie uchylenia spornej decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. F. i J. F., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucili błędną wykładnię art. 147 k.p.a. Pełnomocnik wywiódł, iż stanowisko organu nie wyklucza uczestnictwa odwołujących w postępowaniu, gdyż zgodnie z "art. 27 k.p.a." posiadają interes prawny, rozstrzygnięcie niniejszego postępowania ma bezpośredni wpływ na ich prawo własności. Pełnomocnik zarzucił nadto naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, brak oznaczenia strony decyzji i brak podstawy prawnej jej wydania, co już stanowi o jej wadliwości.

Decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 .p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w całości.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż dyspozycja art. 147 k.p.a. nie przyznaje uprawnień do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania następcom prawnym strony. Rozpatrując żądanie należy oceniać przesłanki wznowienia istniejące w dacie, kiedy postępowanie się toczyło. Osoba, która nabyła nieruchomość nie może być stroną postępowań dotyczących tych nieruchomości, gdyż w tym czasie nie miała żadnego związku ze sprawą. Prawo takie mają spadkobiercy zmarłej strony. Dodał, iż jak zasadnie wskazał organ I instancji, po W. Z., która była właścicielką nieruchomości w dniu wydania spornej decyzji, nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe, tym samym wnioskodawcy nie wykazali, że są jej spadkobiercami. Wojewoda podzielił wywód organu I instancji, iż ogół praw i obowiązków zbywcy przechodzi na nabywcę wyłącznie w drodze sukcesji uniwersalnej, zaś przekazanie gospodarstwa na mocy ustawy z 1982 roku następowało w drodze sukcesji singularnej. Wobec powyższego nie można uznać aby następstwo prawne po W.Z. uprawniało odwołujących do występowania o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Nadto, w ocenie organu odwoławczego, jeżeli dopiero po wszczęciu postępowania wznowieniowego organ stwierdził istnienie jednej z przeszkód do jego prowadzenia należy umorzyć, a nie orzekać o odmowie uchylenia decyzji. Z uwagi na powyższe oraz stwierdziwszy brak zasadność sformułowanych w odwołaniu zarzutów, organ odwoławczy orzekł jak w sentencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.F. i J. F. zarzucili naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skarżący nie posiadają przymiotu strony, gdyż w ocenie organu następstwo prawne po W.Z. nie uprawnia ich do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania, a także z uwagi na fakt, iż mimo że nabyli nieruchomość nie mieli w dacie wydania decyzji żadnego związku ze sprawą. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zaskarżone decyzje wydane zostały w następstwie wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Gminy A. z dnia [...]. zezwalającą Zakładom Energetycznym A na budowę linii elektrycznej 110kV przechodzącej przez nieruchomość oznaczoną jako działka nr 126, obecnie nr 126/1, stanowiącą własność skarżących.

Intencją strony skarżącej było zatem wszczęcie trybu nadzwyczajnego, który dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Ta instytucja procesowa, stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a. a ponadto jest trybem obwarowanym szeregiem wymogów formalnoprawnych. Nadto wniosek o wznowienie postępowania nie może zostać złożony w dowolnie wybranym przez wnioskodawcę terminie. W przepisie art. 148 k.p.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Nadto, w przypadku, gdy jako podstawę wznowienia strona wskazuje na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu – wówczas organ zobligowany jest wszcząć postępowanie i podjąć czynności wyjaśniające, czy podmiotowi występującemu z żądaniem wznowienia przysługiwał przymiot strony, czy też nie. Oczywiście po uprzednim ustaleniu, iż zachowany został termin wynikający z art. 148 § 2 k.p.a. I dalej, jak stanowi art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić trzeba, iż po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku o wznowienie opisanego postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ prawidłowo podjął czynności wstępne. W pierwszej kolejności ustalając, iż jako podstawę wniosku skarżący wskazali na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ stwierdził, iż wnioskodawcy zachowali termin wynikający z art. 148 § 2 k.p.a. i wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. Niemniej jednak na tym kończy się pozytywna ocena działań podejmowanych przez organ, a przede wszystkim wydanych w ich następstwie rozstrzygnięć.

W pierwszej kolejności godzi się przypomnieć, iż stosowanie do art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Na tle przywołanej normy prawnej wykształciło się stanowisko judykatury, iż owszem dla prawa administracyjnego zasadą jest niedopuszczalność następstwa prawnego. Zasadę tę, zgodnie z regułami wykładni, potwierdzają istniejące od niej wyjątki. Następstwo procesowe jako rezultat następstwa prawnego może być skutkiem bądź śmierci osoby fizycznej lub likwidacji osoby prawnej albo innej jednostki organizacyjnej będącej stroną postępowania, bądź też może być wynikiem czynności prawnej dotyczącej przedmiotu postępowania. Następstwo procesowe stron z art. 30 § 4 k.p.a. należy odnieść zarówno do postępowania głównego, jak i postępowań nadzwyczajnych. Nadto następstwo prawne nie musi wynikać z dziedziczenia. Sukcesja (następstwo prawne) polegać może bowiem albo na wstąpieniu w ogół praw i obowiązków przez nabywcę ogółu praw (sukcesja uniwersalna), albo na wstąpieniu w część praw i obowiązków (sukcesja syngularna). Sukcesja pod tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna) ma miejsce na przykład w przypadku dziedziczenia. Natomiast sukcesja pod tytułem szczególnym (sukcesja syngularna) zachodzi wówczas gdy z jednego podmiotu na drugi przechodzi tylko jedno ze ściśle oznaczonych praw, np. w wyniku sprzedaży, zamiany, darowizny konkretnych rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 329/08; wyroki WSA w Gdańsku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 892/08 oraz z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 927/08; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 966/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W razie pominięcia w postępowaniu administracyjnym strony, która zmarła po zakończeniu sprawy decyzją ostateczną, następcy prawni majątkowych praw dziedzicznych, których postępowanie dotyczyło, mogą domagać się wznowienia postępowania z ich udziałem na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Złożenie takiego wniosku rozpoczyna nowe postępowanie w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, aczkolwiek w ramach sukcesji prawa, tożsamości przedmiotu sprawy oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Przepis art. 28 k.p.a. stosownie do którego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wykładać należy w tym przypadku w powiązaniu z art. 30 § 4 k.p.a. co oznacza, iż następstwo prawne osoby fizycznej w postępowaniu administracyjnym może być wynikiem albo śmierci strony postępowania, albo skutkiem czynności prawnej, która miała miejsce wobec przedmiotu postępowania. Następstwo procesowe stron, tak rozumiane ma zastosowanie zarówno do postępowania głównego, jak i postępowań nadzwyczajnych. Po zakończeniu postępowania administracyjnego nie wygasa zatem reguła następstwa prawnego, które należy wyprowadzić z regulacji materialnoprawnej prawa administracyjnego w związku z przepisami prawa cywilnego. Prawo własności nieruchomości jest prawem majątkowym, zbywalnym, łącznie więc z przeniesieniem tego prawa, na nabywcę przechodzą również pewne sytuacje prawne chroniące prawo własności, w tym prawo do bycia stroną postępowania administracyjnego. Zatem w sytuacji przeniesienia własności nieruchomości stroną postępowania administracyjnego, związanego z ochroną prawa własności, powinien być nabywca tego prawa. Gdy zbycie nastąpiło po zakończeniu postępowania administracyjnego uprawnionym do udziału w postępowaniach nadzwyczajnych jest nowy właściciel. Analogiczna sytuacja, na co już wskazano, miałaby miejsce w przypadku pominięcia spadkobierców, osoby która zmarła po zakończeniu sprawy decyzją ostateczną.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje na żądanie strony. Dla ustalenia statusu strony w takim przypadku zasadnicze znaczenie ma istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Żądanie wznowienia postępowania z tej przyczyny mogą złożyć zarówno strony postępowania, które pozbawiono prawa do udziału w nim, jak i jednostki, których interes wynika z następstwa prawnego po stronach pozbawionych tego udziału. W konsekwencji skuteczny wniosek o wznowienie postępowania może złożyć podmiot pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji (postanowienia), o ile wykaże, że skutki tego postępowania będą dotyczyły jego interesu prawnego. Oznacza to, że w razie pominięcia w postępowaniu administracyjnym strony, która - po zakończeniu tego postępowania - utraciła swój interes prawny w tej sprawie, wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą domagać się jej następcy prawni. Po zakończeniu postępowania administracyjnego nie wygasa, bowiem reguła następstwa prawnego. (por. wyrok NSA z dnia 15 września 1992 r., sygn. akt IV SA 594/92; wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 329/08; wyroki WSA z Poznania z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Po 505/07 oraz z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Po 873/08 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, nie budzi wątpliwości, iż organy administracji nie uwzględniły w analizie ustalonego stanu faktycznego przedstawionych regulacji prawnych i wypracowanego na ich tle stanowiska. Niewątpliwie organy zupełnie pominęły uregulowanie art. 30 § 4 k.p.a., ale i art. 28 k.p.a., co za tym stwierdzić trzeba, iż decyzja organu I instancji jest co najmniej przedwczesna.

Nietrafna jest również ocena organu odwoławczego, który wskazując na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Argumenty Kolegium pozwalają wyprowadzić wniosek, iż organ II instancji uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ze względu na brak interesu prawnego podmiotu wnoszącego żądanie. Niemniej jednak w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ II instancji może podjąć decyzje o umorzeniu postępowania, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 § 1 k.p.a. Umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w powiazaniu z przesłankami opisanymi w art. 105 § 1 k.p.a. Zatem o bezprzedmiotowości postępowania można mówić gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż istnieje nadal jego strona – skarżący, jak i przedmiot postępowania w postaci wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zachowany został także termin na wystąpienie z żądaniem wznowienia. Bezsprzecznie istniały podstawy do wszczęcia postępowania, nie było i nie stało się zatem bezprzedmiotowe, nie sposób zakwestionować, iż było dopuszczalne. Oznacza to, iż w sytuacji gdy organ ustali, iż podanie o wznowienie postępowania wniósł podmiot, nie będący stroną, właściwym będzie rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Stwierdzenie w postępowaniu wznowionym, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną nie skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. organ miał do wyboru wyłącznie rozstrzygnięcia wynikające z art. 151 k.p.a.

Jeżeli prowadząc wznowione postępowanie, organ administracyjny dojdzie do wniosku, iż nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie umorzyć postępowanie wznowieniowe. Nie można wykluczyć możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego, jednakże przyczyn takiego rozstrzygnięcia należy poszukiwać poza ustaleniem, czy wskazywana przez stronę przesłanka zaistniała w okolicznościach konkretnej sprawy. Nie jest jednak dopuszczalne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w razie, gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego nie ustalono wystąpienia którejkolwiek z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA 782/97, Lex nr 44533; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 430/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1058/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Przedstawione uchybienia proceduralne organów obu instancji, skutkować musiały uchyleniem obu decyzji wydanych w tej sprawie. W tej sytuacji, niezbędne jest przeprowadzenie przez organ I instancji nowego postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem wytycznych przedstawionych powyżej, tak aby w sposób wiarygodny ustalić wystąpienie lub nie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto, omówione uchybienia oznaczają naruszenie przez organy również podstawowych zasad procesowych wyrażonych chociażby w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., co dodatkowo czyni zasadnym orzeczenie o wyeliminowaniu ich z obrotu prawnego.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

IB