Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 702/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego W. G. na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 09.03.2020r od nr [...] do nr [...] obejmujących należności składkowe za okres od kwietnia 2014r do listopada 2015r w kwocie należności głównej 9.080,20zł.

Przedmiotowe tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego w Banku PKO BP S.A z dnia 10.03.2020r nr [...] i nr [...] zostały doręczone zobowiązanemu w trybie zastępczym dnia 06.04.2020r.

Zobowiązany pismem z dnia 05.05.2020r złożył skargę na ww. czynności egzekucyjne. W piśmie zarzucił, iż "do dnia złożenia skargi nie otrzymał tytułu prawnego, który upoważniałby organ rentowy do zajęcia rachunku bankowego i egzekucji (...) oraz, że organ rentowy kontynuuje egzekucję pomimo prowadzenia postępowania o umorzenie należności". Zobowiązany na zakończenie wniósł o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub uchylenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 22.05.2020r nr [...] oddalił skargę zobowiązanego na czynności egzekucyjne oraz odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Zobowiązany złożył w ustawowym terminie zażalenie. W zażaleniu zarzucił, iż "przesyłka listowa zawierająca tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego została prawidłowo nadana na pana W. G. w dniu 11.03. 2020r listem poleconym (...) przesyłka listowa została dnia 20.03.2020r awizowana. Z uwagi na nie podjęcie awizowanej przesyłki została ona zwrócona w dniu 06.04.2020r (...)". Zobowiązany w dalszej części zażalenia powołuje się na to, iż "pierwsze awizo zostało datowane z dniem 20.03.2020r wtedy, gdy ogłoszony był w tym dniu stan epidemii a co więcej były zalecenia i obostrzenia dla osób wysokiego ryzyka (powyżej 60 roku życia) " a zobowiązany do takich osób się zalicza. Za zakończenie zobowiązany powołuje się na "pozostawienie na koncie 400zł, co stanowi narażenie go na bezpośrednie niebezpieczeństwo poważnego uszczerbku na zdrowiu albo utraty życia ".

Zażalenie zostało przekazane przez organ egzekucyjny zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. jako organu odwoławczego, celem rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z 6 lipca 2021r. nr [...] 1201-20-060277 utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono , że trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany może wnieść skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, uregulowaną w art. 54 § 1 upea. Celem skargi jest obalenie konkretnej czynności egzekucyjnej podjętej przez organ egzekucyjny lub egzekutora w postępowaniu egzekucyjnym, a skarżący powinien wyraźnie określić, które czynności egzekucyjne były - jego zdaniem - nieprawidłowe i na czym owa nieprawidłowość polegała. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne powstaje wówczas, gdy zobowiązany wzrusza czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora. Zaznaczając, iż w postępowaniu w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności - a nie działania będące podstawą egzekucji, czy też działania z innych postępowań. Przepis art. la pkt 2 upea zdefiniował z kolei czynność egzekucyjną jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Dochodzona należność podlega na podstawie art. 2 § 1 upea, egzekucji administracyjnej. Do środków egzekucyjnych w postępowaniu, którego przedmiotem są należności pieniężne, przewidzianych przepisami o postępowaniu egzekucyjnym należy m.in. egzekucja z rachunku bankowego (art. 80 do 86 upea), a więc zgodnie z prawem taki środek zastosowano w odniesieniu do dochodzonej należności. Zastosowany środek egzekucyjny ma bowiem bezpośrednio prowadzić do wykonania wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku (art. 7 § 2 upea). Ww. zawiadomienia podpisał upoważniony pracownik organu egzekucyjnego. Zawiadomienia o zajęciu doręczono zarówno zobowiązanemu jak i bankowi. Z akt sprawy wynika, iż wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 80 do 86 upea zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Zawiadomienia zawierają pouczenie dla zobowiązanego jak i banku oraz określenie dochodzonej kwoty, nr tytułów wykonawczych, wierzyciela, organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny dokonując ww. zajęcia nie naruszył art. 80 do 86 upea i postąpił zgodnie z dyspozycją ww. przepisów posługując się przy tym określonym wzorem zawiadomienia.

Odnosząc się do zarzut, że zobowiązany "nie otrzymał tytułu prawnego, który upoważniałby organ rentowy do zajęcia rachunku bankowego i egzekucji" oraz, że "pierwsze awizo zostało datowane z dniem 20.03.2020r wtedy, gdy ogłoszony był w tym dniu stan epidemii a co więcej były zalecenia i obostrzenia dla osób wysokiego ryzyka do jakich się zalicza". Odpowiadając na powyższe zarzuty należy zauważyć, że organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu wskazał, iż przesyłka listowa zawierająca tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego została prawidłowo nadana do zobowiązanego dnia 11.03 2020r listem poleconym nr (00) 659007731294646485 na adres ul. [...], [...], i że adres ten jest prawidłowy. Wskazany jest na dokumentach zgłoszeniowych w ZUS, jak i również w pismach składanych przez zobowiązanego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłka listowa została awizowana dnia 20.03.2020r. Drugie awizo listonosz pozostawił dnia 30.03.2020r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki, została ona zwrócona w dniu 06.04.2020r do Dyrektora O/ZUS K. (dowód: przesyłka w aktach sprawy).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważa, iż zgodnie z art. 97 Ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa sars-cov 2 z dnia 16.04.2020 (Dz.U z 2020r poz. 695) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz w okresie 14 dni od dnia odwołania tych stanów operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23.11.2012r - Prawo pocztowe (Dz.U z 2018r poz. 2188 oraz z 2019r poz. 1051, 1495 i 2005) nie zwraca nadawcy przesyłki pocztowej, której w tym okresie nie mógł doręczyć adresatowi, także gdy obowiązek zwrotu przesyłki wynika z innych przepisów. Nie dotyczy to przesyłki niedoręczalnej w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 23.11.2012r - Prawo pocztowe. Ustawa weszła w życie z dniem 18.04.2020r. W przedmiotowej sprawie przesyłka została zwrócona przez operatora pocztowego w dniu 06.04.2020r, a więc przed wejściem w życie Ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa Sars-cov 2 z dnia 16.04.2020r.

W związku z powyższym uznano, iż usługa doręczenia przesyłki zrealizowana przez operatora pocztowego została zrealizowana prawidłowo i należało uznać ją za doręczoną w dniu 06.04.2020r.

Odnosząc się do zarzutu, iż przez wszczęte postępowanie egzekucyjne zobowiązany jest narażony na "bezpośrednie niebezpieczeństwo poważnego uszczerbku na zdrowiu albo utratę życia" zauważyć należy, iż sama egzekucja, będąca przymusowym wykonaniem zobowiązania, jest dla dłużnika niedogodnością, jednak postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie jest spowodowane brakiem wpłaty z tytułu należności składkowych. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego przez organ egzekucyjny było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący podniósł, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołuje się na ustawę o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa sars-cov 2 z dnia 16.04.2020 (Dz.U z 2020r poz. 695), która nie ma istotnego odniesienia do meritum sprawy i w sposób zamierzony zataja inny, obowiązujący akt normatywny tj. rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 24 marca 2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii , co było i jest rzeczą powszechnie znaną.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołuje się na art. 97 ustawy o tarczy antykryzysowej 2.0. Jednakże, następny (art. 98) przepis prawa tej ustawy definiuje doręczenie nieodebranych przesyłek w zupełnie inny sposób:

Zgodnie z art. 98 ustawy o tarczy antykryzysowej 2.0 (Dz.U. z 2020 r. poz. 695 ze zm.) "nieodebrane pisma podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru, których termin odbioru określony w awizo przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie mogą zostać uznane za doręczone w czasie obowiązywania tychże stanów oraz przed upływem 14 dni od dnia ich zniesienia."

Ponadto podniesiono zarzut pozostawieni na rachunku bankowym kwoty w wysokości 400 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej określa mianem "niedogodności' - co jest w ocenie skarżącego jest wyrazem arogancji i braku szacunku dla człowieka. Skarżący w sposób czytelny i jednoznaczny przedstawił żądanie, jakim było podanie podstawy prawnej pozostawienia na koncie takiej kwoty, która jest znacznie mniejsza aniżeli kwota wolna od zajęcia.

Zarówno Dyrektor ZUS O/Kraków jak również Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylili się od udzielenia odpowiedzi na to żądanie.

W dniu 2 lipca 2020 r. tzn. dopiero 1,5 miesiąca po bezprawnym zagarnięciu mienia i narażenia mnie utratę życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, Organ rentowy zwrócił kwotę 981 zł. , a w tytule przelewu opisał: "1455. Zwrot dodatkowego rocznego świadczenia 13. emerytury niesłusznie potrąconej - środków niepodlegających egzekucji."

Wina i odpowiedzialność Organu polega m.in. na tym, że 13. emerytura została przelana razem z emeryturą i nie została opisana w tytule przelewu jako środek nie podlegający egzekucji.

Nie można tu pominąć, że nie podlegają egzekucji zgodnie z ąrt. 8. § 1 ust 6 USTAWY: pieniądze w kwocie 760 zł; oraz ( art. 8. § 1. 7) wkłady oszczędnościowe złożone w bankach na zasadach i w wysokości określonej przepisami...

Zarzut dotyczący pozostawienia skarżącemu na rachunku bankowym oszczędności w wysokości 400 zł - nie został rozpoznany a został wręcz zignorowany zarówno przez ZUS O/Kraków (zwrot części pieniędzy bez próby wyjaśnienia - informacja dla banku zawarta w przelewie, dla skarżącego jest zdecydowanie niewystarczająca), jak i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się de facto wokół problemu wszczęcia egzekucji administracyjnej. Zwrócić bowiem należy uwagę , że Skarżący składając skargę na czynności egzekucyjne podnosił , że do chwili składania skargi nie otrzymał tytułów wykonawczych, które upoważniłyby organ do zajęcia rachunku bankowego.

Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymaga doręczenia odpisu tytułu wykonawczego m.in. zobowiązanemu. Ustawodawca w żaden sposób nie określił tu jednak sposobu doręczenia. Oznacza to, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. do doręczeń tych będą miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Każdy z tych sposobów doręczenia może być zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym także do doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2004 r., III SA 3051/03, LEX nr 16.

Paragraf 5 art. 26 u.p.e.a. przewiduje dwa możliwe momenty wszczęcia egzekucji administracyjnej:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego.

Decyduje tu reguła wyprzedzenia - która z czynności została dokonana wcześniej. Nie budzi bowiem wątpliwości chociażby możliwość podjęcia czynności zmierzających do zajęcia rachunku bankowego dłużnika przed doręczeniem mu tytułu wykonawczego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 września 2004 r., I SA/Wr 3535/02, LEX nr 290405).

Niemniej jednak zwrócić należy uwagę na w kontekście możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego wypada wskazać na wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2013 r., II FSK 2351/11, LEX nr 1433421, przyjmujący, że wprawdzie o rozpoczęciu postępowania egzekucyjnego można mówić jeszcze przed rozpoczęciem samej egzekucji, jednak wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego może nastąpić - w świetle u.p.e.a. - dopiero na etapie egzekucji administracyjnej, której wszczęcie następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a.) (zob. również powołany wcześniej wyrok SN z dnia 3 marca 2011 r., II UK 307/10 349 ).

W kontekście możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego wypada wskazać na wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2013 r., II FSK 2351/11, LEX nr 1433421, przyjmujący, że wprawdzie o rozpoczęciu postępowania egzekucyjnego można mówić jeszcze przed rozpoczęciem samej egzekucji, jednak wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego może nastąpić - w świetle u.p.e.a. - dopiero na etapie egzekucji administracyjnej, której wszczęcie następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a.) (zob. również powołany wcześniej wyrok SN z dnia 3 marca 2011 r., II UK 307/10 349 ).

W przypadku niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego wszczęcie egzekucji jest niedopuszczalne. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II FSK 2545/10, LEX nr 1244245, jeśli fakt niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego został stwierdzony przez sam organ egzekucyjny, to rozpoznając wniosek strony w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, powinien on przede wszystkim rozważyć skutki wskazanego zdarzenia w odniesieniu do dopuszczalności samej egzekucji. Jak zauważył NSA, dopuszczalność egzekucji administracyjnej stanowi bowiem przesłankę, która warunkuje możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a wszelkie okoliczności wpływające na możliwość prowadzenia egzekucji powinny być brane pod uwagę z urzędu przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę , że kwestia wszczęcie postępowania egzekucyjnego ma także zasadniczy wpływ na sytuację procesową zobowiązanego, gdyż dopiero od tego momentu może on ustanowić w tym postępowaniu pełnomocnika (zob. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 2075/09, LEX nr 1081299; z dnia 22 marca 2011 r., II FSK 695/10, LEX nr 992304; z dnia 19 maja 2010 r., II FSK 58/09, LEX nr 596524), co ma niebagatelne znaczenie chociażby przy wyborze środków zaskarżenia.

Z kolei zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4).

Okoliczność prawidłowego doręczenia tytułów wykonawczych była przedmiotem analiz zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, gdzie wywiedziono, że tytuły wykonawcze zostały doręczone prawidłowe w trybie tzw. doręczenia zastępczego, przed wejściem w życie ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa sars-cov 2 z dnia 16.04.2020 (Dz.U z 2020r poz. 695)

Okoliczność ta była również zapewne podstawą odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Sąd nie podziela jednak tego stanowiska, uznając że na dzień merytorycznego rozpatrzenia skargi nie doręczono prawidłowo tytułów wykonawczych Skarżącemu. Zgodzić się bowiem należy, że dokonując analizy doręczenia tytułów wykonawczych organ pominął treść art. 98 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa sars-cov 2 z dnia 16.04.2020 (Dz.U z 2020r poz. 695)

Zgodnie z tym przepisem, obowiązującym do dnia 19 sierpnia 2020 r. , nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.- Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów (ust. 1).

Jednocześnie zauważyć należy , art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d został dodany przez art. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. (Dz.U.2020.1423) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 sierpnia 2020 r

Zatem na dzień wydania zaskarżonych decyzji nie obowiązywał przepis , który wykluczał działanie art. 98 ust 1 do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej.

Zgodzić się należy z organem, że ustawa o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa sars-cov 2 weszła w życie z dniem 18 kwietnia 2020 r.. Niemniej jednak zauważyć należy , że ustawodawca powiązał określone konsekwencje prawne związane z nieodebraniem przesyłek nie z wejściem w życie ustawy, ale z dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów .

Wykładni przyjętej przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, opartej na wykładni językowej i systemowej art. 98 ust 1 ustawy , nie sprzeciwia się wzgląd na zasady bezpieczeństwa i pewności obrotu prawnego, wynikające z konstytucyjnej generalnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Przyjęta przez Sąd wykładnia nie prowadzi do zakazanej retroaktywności prawa (czyli stosowania nowych przepisów do zamkniętych stanów faktycznych czy zdarzeń prawnych z przeszłości), ale do dopuszczalnej retrospektywności (stosowania nowych przepisów do stanów faktycznych lub zdarzeń prawnych otwartych, choć zainicjowanych jeszcze przed wejściem w życie nowej regulacji). Wstrzymanie biegu terminu doręczenia przesyłki (przed wejściem w życie ustawy) oznacza zatem retrospektywne stosowanie prawa, w pełni dopuszczalne, jeśli uwzględni się fakt, że taki sposób stosowania przepisu jest korzystny dla jednostek i chroni je dodatkowo przed konsekwencjami niemożności dokonania czynności prawnych z uwagi na nadzwyczajną sytuację spowodowaną rozwojem zagrożenia epidemicznego i związanymi z tym ograniczeniami funkcjonowania urzędów obsługujących organy administracji publicznej.

Rozpatrując sprawę ponownie organ powinien zastosować się do wskazanej wyżej, wiążącej oceny prawnej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.