Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 179/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.), NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. J. i A. J. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzję Wojewoda utrzymał w mocy decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 3.XII.2007 r. Nr [...] orzekającą o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o jej zameldowaniu wraz z dziećmi A. i Ł. na pobyt stały w lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w n. D.G.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 97 poz. 960 z późn. zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż D. J. wraz z dziećmi A. i Ł. nigdy nie zamieszkała w lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w N. D. G.

Fakt ten zdaniem organu II instancji potwierdzili wszyscy zeznający w sprawie świadkowie, są to: A. J., J. D. i J. B. a także wnioskodawczyni M. P. - siostra skarżącej.

Organ II instancji wskazał na to, iż do zameldowania osoby na pobyt stały w określonym lokalu konieczne jest jednoczesne spełnienie 2 przesłanek, a to fizyczne zamieszkiwanie w lokalu w dniu złożenia wniosku o zameldowanie i wola trwałego zamieszkania w przedmiotowym lokalu.

Zameldowanie bez faktycznego zamieszkiwania w lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową. W świetle powyższego zdaniem Wojewody Burmistrz Miasta i Gminy, zasadnie decyzją z dnia 11 października 2007 r. usunął z ewidencji ludności zapis o zameldowaniu D. J. wraz z dziećmi na pobyt stały w lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w N. D. G.

Decyzję tą zaskarżyła D. J. i jej córka A. która w międzyczasie stała się osobą pełnoletnią.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżące oświadczyły, iż nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją.

Skarżące oświadczyły, że Gmina [...] nie dysponuje wolnym lokalem a jeśli lokal taki będą miały wówczas same wymeldują się z lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w N. D. G. Ponadto A. J. ukończyła 18 lat i do wystawienia dowodu osobistego niezbędny jest stały adres zamieszkania.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując się na motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodzić należy się z organem II instancji, iż dla zameldowania osoby fizycznej pod określonym adresem niezbędnym jest aby osoba ta pod tym adresem faktycznie zamieszkiwała.

Z akt sprawy wynika, iż w styczniu 2000 r. spłonął dom rodzinny w którym zamieszkiwały skarżące z wnioskodawczynią i jej rodziną. Pogorzelcy otrzymali dużo mniejsze mieszkanie do którego wprowadziła się wnioskodawczyni wraz z matką i niepełnosprawną córką. Około roku 1989 skarżąca D. J. wraz z córką zamieszkała w G. gdzie podjęła pracę. Skarżące liczyły na to, iż dopóki żyje ich matka i babcia będą miały prawo zamieszkiwać również z nią. W przedmiotowym lokalu nigdy nie zamieszkały z uwagi na warunki lokalowe a także na postawę wnioskodawczyni M. P., która nie udostępniła im kluczy.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku skarżąca D. J. potwierdziła te okoliczności i oświadczyła, że meldunek jest jej potrzebny aby Burmistrz przyznał jej mieszkanie.

Powyższe dowodzi tego, iż skarżąca D. J. wraz z dziećmi nigdy w przedmiotowym lokalu nie zamieszkała.

Stosownie do art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminny prowadzący ewidencję ludności ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu w ewidencji ludności, która to czynność nie nosi cech ani ostateczności ani prawomocności a jest czynnością materialnotechniczną.

Usunięcie błędnego wpisu o zameldowaniu nastąpiło w formie decyzji.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę D. i A. J.