Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 19/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Rady Powiatu w [...] w przedmiocie egzekucji kosztów procesu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Rady Powiatu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Rada Powiatu od stycznia 2016 r. nie odpowiedziała na pisma skarżącego dotyczące polubownego rozwiązania kwestii spłaty kosztów sądowych. Ponadto, pomimo zapłaty przez skarżącego w dniu 17 maja 2016 r. należności z tego tytułu w kwocie [...]zł Powiat [...] – jako wierzyciel nie cofnął wniosku egzekucyjnego skierowanego do komornika. W konsekwencji pozostawienia pism skarżącego bez odpowiedzi i niewycofania wniosku egzekucyjnego komornik dokonuje egzekucji ze świadczenia emerytalnego skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Należy przypomnieć, że działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Z kolei punkt 9 analizowanego przepisu pozwala zaskarżyć do sądu bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez stronę skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty; czynności materialno-technicznej lub indywidualnej interpretacji podatkowej, względnie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, analiza treści żądania skarżącego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że nie stanowi ono skargi na bezczynność organu podlegającej właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r., wydanym w sprawie VII K 267/14, Sąd Rejonowy w [...] VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w [...] zasądził od A. J. na rzecz Powiatu [...] kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Po rozpoznaniu apelacji A. J. od tego wyroku Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia 17 września 2015 r., wydanym w sprawie II Ka 445/15, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok oraz zasądził od A. J. na rzecz Powiatu [...] kwotę [...]zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego. Po wezwaniu do zapłaty zasądzonych wyrokami kosztów, w łącznej kwocie [...]zł, Powiat J. skierował wniosek egzekucyjny do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. K. P.. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. komornik umorzył postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela, ustalił koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji w wysokości [...] zł i w całości obciążył nimi dłużnika, wzywając go do uiszczenia wymienionej należności. W uzasadnieniu postanowienia komornik wskazał, że dłużnik w toku egzekucji uiścił egzekwowaną należność na rzecz wierzyciela, który pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast dalszej egzekucji podlegają ustalone koszty egzekucyjne w kwocie [...]zł.

W związku z prowadzoną egzekucją kosztów zasądzonych w postępowaniu karnym skarżący w lutym i maju 2016 r. kierował pisma między innymi do Starosty [...] oraz Rady Powiatu [...]. W odpowiedzi do skarżącego zostały skierowane pisma w dniach 25 lutego 2016 r. i 6 czerwca 2016 r.

W związku z tym należy podkreślić, że czynności dotyczące prowadzonej przez komornika egzekucji należności powiatu z tytułu kosztów postępowania, zasądzonych na rzecz powiatu w procesie karnym wyrokiem sądu powszechnego, nie stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. Egzekucja prowadzona jest przez komornika w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, który normuje też czynności i sytuację stron postępowania egzekucyjnego, a także określa środek zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w postaci skargi na czynności komornika, wnoszonej do sądu powszechnego.

W konsekwencji skarga wniesiona w niniejszej sprawie, zarzucająca bezczynność organu w zakresie odpowiedzi na pisma strony dotyczące opisanej egzekucji oraz cofnięcia wniosku egzekucyjnego, nie odnosi się do bezczynności w podjęciu aktów czy czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 8 i 9 p.p.s.a. i brak jest właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, złożona skarga nie może być rozpoznawana i podlega na podstawie powołanego przepisu odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.