Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 417/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120 w zw. z art. 121, art. 187, art. 127, art. 220, art. 239b § 1 pkt 4 i § 2, art. 233
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

B.S. (zw. dalej Skarżąca, Strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor IS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2006 r. w wysokości 468zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu [...] grudnia 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (zw. dalej: Naczelnik US, organ I instancji) decyzją nr [...] określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2006r. w wysokości 468zł. Orzeczenia doręczono Skarżącej w dniu 23 grudnia 2011r. Po wniesieniu odwołania Dyrektor IS decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji nieostatecznej. Orzeczenie doręczono Skarżącej w dniu 23 grudnia 2011r.

W zażaleniu z dnia [...] grudnia 2011r. Strona zażądała jego uchylenia w całości.

Dyrektor IS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] doręczonym Skarżącej w dniu 23 kwietnia 2012r., uznając zasadność nadania w/w decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

W motywach wyjaśnił, że u podstaw zastosowania przepisów z art.239b §1 pkt 4 oraz art.239b §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zw. dalej: Ordynacja podatkowa) legł fakt, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące. Wskazał też,

że Skarżąca pomimo wezwania przez organ do złożenia oświadczenia na druku ORD-HZ

o posiadanych nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, nie przedłożyła takich informacji.

Podkreślił, że od decyzji wydanej w dniu [...] grudnia 2011r. określającej Stronie

wysokość zobowiązania podatkowego za miesiąc październik 2006r. przysługiwał

14-dniowy termin do wniesienia odwołania. To oznacza, że wskazana decyzja z dużym prawdopodobieństwem uzyskałaby przymiot wykonalności, o którym mowa w art.239e Ordynacji podatkowej, po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego

( tj. po dniu 31 grudnia 2011r.). O skorzystaniu z prawa do zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia dowodzi fakt złożenia przez Stronę dnia 19 stycznia 2012r. odwołania. Tym samym, organ I instancji, bez nadania w/w orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ani nie mógłby podjąć czynność zmierzających do wyegzekwowania należności, ani też nie miałby prawnej możliwości przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania.

Nadto, kierując się zasadą doświadczenia życiowego, stwierdził, że brak było podstaw do przyjęcia, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji z [...] grudnia 2011r. zostanie przez Skarżącą wykonane dobrowolnie przed wygaśnięciem obowiązku wskutek przedawnienia.

Dyrektor IS wyjaśnił również, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności następuje w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne sprawy wskazują na potrzebę natychmiastowego podjęcia realizacji wynikającego z decyzji obowiązku.

Nie jest więc konieczne dowiedzenie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane,

lecz uprawdopodobnienie nie wywiązania się podatnika z obowiązku. Organ podatkowy uprawniony jest natomiast do zastosowania instytucji nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wówczas, gdy wykaże zaistnienie co najmniej jednej

z przesłanek wskazanych w art.239b §1 pkt 1-4 powołanej ustawy, w powiązaniu

z możliwością niewykonania zobowiązania podatkowego.

Podkreślił, iż Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Naczelnika US z dnia [...] lutego 2012r. do złożenia na druku ORD-HZ oświadczenia o posiadanych nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

Zaznaczył też, że Skarżąca mimo odebrania orzeczeń organu I instancji w dniu 23 grudnia 2012r., nie podjęła żadnych czynności, by uiścić należność wynikającą ze zobowiązania podatkowego. Należność ta została dopiero wyegzekwowana od Strony przez poborcę podatkowego w dniu [...] grudnia 2011r.

Według Dyrektora IS, wymienione okoliczności pozwoliły organowi przypuszczać, że Skarżąca nie spełni dobrowolnie przed upływem terminu przedawnienia ciążącego na niej zobowiązania.

Odpowiadając z kolei na zarzut dotyczący bezczynności organu podatkowego, Dyrektor IS wyjaśnił, iż odnosił się on do postępowania wymiarowego i nie podlegał ocenie

w przedmiotowym postępowaniu.

W skardze wniesionej dnia 16 maja 2012r. na orzeczenie Dyrektora IS dotyczące rygoru natychmiastowej wykonalności Skarżąca wystąpiła o uchylenie obu wydanych

w toku instancji postanowień oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzuciła naruszenie przepisów art.120 w zw. z art.121, art.127, art.187 i art.239b Ordynacji podatkowej.

W motywach zgodziła się z organem, iż okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania był krótszy niż 3 miesiące, jednakże stwierdziła, że wystąpienie tej przesłanki było spowodowane bezczynnością Naczelnika US, który wszczął postępowanie dopiero [...] listopada 2011r. Za niezrozumiały uznała fakt tak późnego wszczęcia postępowania podatkowego, skoro można je było przeprowadzić w odpowiednim terminie, unikając jednocześnie nadawania wskazanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W jej ocenie, uzasadnione wątpliwości budzi kwestia uprawdopodobnienia przez organ,

że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie przez podatnika wykonane. W tej mierze organ powołał się jedynie na fakt niezłożenia przez Skarżąca oświadczenia ORD-HZ o posiadanych nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Żadne inne argumenty nie zostały przedstawione. Tymczasem, jak podkreśliła, złożenie takiego oświadczenia nie było obowiązkowe. Za istotny uznała fakt uzyskiwania przez nią stałych dochodów, które

w pełni zabezpieczają kwotę należności wynikającą z decyzji wymiarowej oraz dysponowania majątkiem, którego się nie wyzbywa. Zatem, okoliczności te nie uprawdopodabniały, że zobowiązanie wynikające z decyzji organu podatkowego nie zostanie wykonane. Dodała też, że jest zatrudniona na czas nieokreślony, jak również, że na jej wynagrodzeniu nie ma żadnych obciążeń z tytułu egzekucji.

Nadto stwierdziła, że organ odwoławczy nie był uprawniony do wydania postanowienia

w trybie art.233 §1 pkt 1 ww. ustawy, bowiem zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty

w dniu [...] grudnia 2011r. W konsekwencji, w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie istniała obawa, że nie zostanie ono wykonane.

Zarzuciła także naruszenie art.120 z zw. z art.121 Ordynacji podatkowej poprzez powoływanie się przez organ II instancji na "zasadę doświadczenia życiowego" oraz naruszenie art.127 z zw. z art.220 cytowanej ustawy.

Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, uznając stawiane zarzuty za bezpodstawne, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art.120 w zw. z art.121, art.187, art.127, art.220, art.239b §1 pkt 4 i §2 oraz art.233 Ordynacji podatkowej.

Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, kwestią bezsporną jest istnienie pierwszej przesłanki, od spełnienia której ustawodawca uzależnił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a dotyczącej upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT, który był krótszy niż trzy miesiące.

Istota sporu sprowadza się natomiast do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy wykazał istnienie drugiej przesłanki uzasadniającej nadanie decyzji ww. rygoru, tj. czy uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe, określone w decyzji nieostatecznej organu I instancji nie zostanie przez Skarżącą wykonane.

Zgodnie z przepisem art.239a Ordynacji podatkowej, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Stosownie natomiast do brzmienia art. 239b § 1 w/w ustawy decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne

w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby

z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Z kolei, w myśl §2 omawianej normy - przepis §1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z powyższych regulacji zatem wynika, że nie podlega wykonaniu decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o ile nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją nieostateczną jest decyzja organu I instancji, po wydaniu której nie upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania lub od której strona wniosła odwołanie w czternastodniowym terminie (art. 128 Ordynacji podatkowej).

Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ustawodawca uzależnił od spełnienia łącznie dwóch przesłanek.

Po pierwsze, musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech w/w warunków określonych

w §1 art.239b Ordynacji podatkowej.

Po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia

danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści §2 art.239b Ordynacji podatkowej pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "uprawdopodobnienie" uprawnia do stwierdzenia, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów,

a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. wyrok WSA

w Warszawie z 16 grudnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1598/09).

Dokonując interpretacji art.239b §2 Ordynacji podatkowej należy zwrócić uwagę na

jeszcze jedną kwestię - jego literalne brzmienie. Ustawodawca posłużył się zwrotem "zobowiązanie nie zostanie wykonane", a nie sformułowaniem, że "strona nie będzie

w stanie wykonać zobowiązania wynikającego z decyzji". W zależności od przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, jakie przewiduje §1 art.239b tejże ustawy okoliczności przemawiające za uprawdopodobnieniem niewykonania zobowiązania mogą mieć różny charakter. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie, przy okazji enumeracji czterech sytuacji pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę zwykłą oznacza, że wystąpienie już jednej z nich daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru (por. wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt

I SA/Gd 871/11 z 29 listopada 2011r.). Przesłanki te mają charakter rozłączny, przy czym trzy pierwsze powiązane są ściśle z sytuacją majątkową podatnika, ostatnia zaś,

ma na względzie okoliczność obiektywną, związaną z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego na skutek przedawnienia .

Z powyższego zatem wynika, że niewykonanie zobowiązania niekoniecznie musi być zależne od strony, czyli od jej sytuacji majątkowej. W świetle art.239b §2 Ordynacji podatkowej, może mieć również charakter obiektywny, np. związany z biegiem terminu przedawnienia. Powiązanie niewykonania zobowiązania ze względami natury finansowej po stronie podatnika byłoby w istocie interpretacją zawężającą. (tak też: wyrok WSA

w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2011r. I SA/Po 304/11).

Istotnym jest, że zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z §2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 §1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały.

W niniejszej sprawie, organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki

z pkt 4 – tj. zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania. Zatem, uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę.

Dla zastosowania tego warunku - istotny jest czas, który pozostaje do końca terminu przedawnienia oraz uzyskanie przez decyzję, w jego granicach, atrybutu ostateczności.

Zgodnie bowiem z treścią art.239a Ordynacji podatkowej, nieostatecznej decyzji wymiarowej nie można wykonać w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji,

o ile nie zostanie jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Równie ważne jest to, że oba warunki – upływ terminu przedawnienia oraz uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji – muszą wystąpić łącznie. Wniosek taki wynika z gramatycznej wykładni wspomnianych uregulowań. Uzasadnia to przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą organ, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności może uprawdopodobnić, że zobowiązanie nie zostanie wykonane nie tylko przez dokonanie kompleksowej oceny sytuacji majątkowej strony. Jak zostało to powyżej zaznaczone, uprawdopodobnienie może polegać także na wskazaniu innych okoliczności, które uniemożliwiają organom podatkowym dochodzenie należności. Okolicznością taką będzie niewątpliwie rychły upływ terminu przedawnienia. Już samo zaistnienie tej przesłanki daje podstawę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, bez uwzględniania sytuacji finansowej Skarżącej. Przedawnienie powoduje bowiem wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art.59 §1 pkt 9 Ordynacji podatkowej.

Nie ulega wątpliwości, że podjęcie kroków zmierzających do przerwania biegu terminu przedawnienia jest uprawnieniem organu podatkowego, z którego może swobodnie korzystać. Samo wydanie decyzji, lub wniesienie od niej odwołania, ani nie przerywają, ani nie zawieszają biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tego rodzaju akty administracyjne nie zostały bowiem wyszczególnione w katalogu przyczyn do tego prowadzących (art.70 §1-8 i art.70a Ordynacji podatkowej). Bieg terminu przedawnienia przerywa natomiast, np. zastosowanie środka egzekucyjnego. To zaś wymaga m.in. uzyskania ostatecznej decyzji w przedmiocie wymiaru podatku ewentualnie decyzji nieostatecznej zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności.

W badanej sprawie, nieostateczna decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, dotyczyła określenia Skarżącej wysokości podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2006r. W myśl art.70 §1 Ordynacji podatkowej, tego rodzaju zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku, a więc od końca 2006r. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe Strony za miesiąc październik 2006r. przedawniłoby się

z dniem 31 grudnia 2011r. Decyzja wymiarowa dotycząca podatku VAT została wydana

[...] grudnia 2011r. i doręczona 23 grudnia 2011r.

W ocenie Sądu, okoliczności stanu faktycznego uprawniały organ do uznania za prawdopodobne, że Strona nie mając w świetle art.239a Ordynacji podatkowej obowiązku wykonania takiej nieostatecznej decyzji, mając natomiast prawo wniesienia odwołania (do którego 14-dniowy termin mijał jej po 31 grudnia 2011r.) oraz wobec krótkiego terminu upływu przedawnienia - nie wykona zobowiązania w wysokości wynikającej z decyzji nieostatecznej. To zaś spowodowałoby trwałą utratę możliwości wykonania decyzji.

Takie stanowisko organu nie naruszało zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Bez wątpienia też, na obawy organu co do niewykonania przez Stronę zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, mogła dodatkowo wpłynąć bierna postawa Skarżącej na wezwanie do złożenia oświadczenia na druku ORD-HZ.

Wszystkie te okoliczności tworzą określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlega ocenie organu podatkowego w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Jak zostało to już

powyżej wskazane, wbrew oczekiwaniom Skarżącej, uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania w oparciu o art.239b §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie należy upatrywać, ani w sytuacji majątkowej podatnika, ani też w tym, czy dotychczas zobowiązania podatkowego były terminowo regulowane. Skoro organ powołał jedynie przesłankę

z pkt 4, to w ramach uprawdopodobnienia nie musiał się odwoływać do argumentacji

i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. (por. III SA/Wa 655/10 z 13 września 2010r.).

W obliczu poczynionych powyżej uwag, stwierdzić należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia art.239b §2 Ordynacji podatkowej, jak również art.120 i art.121 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanki pozwalającej nadanie decyzji z dnia [...] grudnia 2011r. rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do zarzutu wszczęcia postępowania dopiero przed końcem upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art.70 §1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się

z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. To termin w którym organy mają możliwość ewentualnej weryfikacji wysokości zobowiązania. Nadto, trzeba też mieć na uwadze, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest samodzielnym postępowaniem w stosunku

do postępowania podatkowego, w ramach którego wydaje się decyzję wymiarową podlegającą wykonaniu. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące postępowania podatkowego i decyzji wydanej w tym postępowaniu nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości niniejszego postępowania. Co istotne, przesłanka z art.239b §1

pkt 4 Ordynacji podatkowej uwzględnia właśnie taką nietypową sytuację, że organ podatkowy w ostatnim momencie wydaje decyzję wymiarową, tzn. w okresie 3 miesięcy przed upływem terminu przedawnienia. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji pozwala wówczas zastosować odpowiedni środek egzekucyjny

i przerwać bieg terminu przedawnienia. W przypadku bowiem przedawnienia zobowiązania podatkowego postępowanie stałoby się bezprzedmiotowe i na podstawie art.208 §1 Ordynacji podatkowej musiałoby zostać umorzone.

Z powyższego zatem wynika, że nie ma prawnych przeszkód, aby decyzja

została wydana pod koniec terminu przedawnienia, a następnie, by nadać jej rygor natychmiastowej wykonalności, w celu ochrony i wyegzekwowania należności ustalonej

w decyzji wymiarowej. Organ podatkowy działał w granicach swoich kompetencji

i w oparciu o obowiązujące prawo.

Za chybiony należy także uznać zarzut Skarżącej, iż organ odwoławczy nie był uprawniony do wydania postanowienia w trybie art.233 §1 pkt 1 ww. ustawy, z uwagi na wygaśnięcie przedmiotowego zobowiązania wskutek zapłaty. Kwestia zaistnienia przesłanek do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji winna być i była zbadana według stanu rzeczy istniejącego w dacie wydania tego postanowienia. Bezspornym jest, że zapłata zobowiązania nastąpiła po wydaniu postanowienia

o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Okoliczność ta nie mogła spowodować bezprzedmiotowości postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W konsekwencji, nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Istota kontroli instancyjnej w postępowania w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności polega bowiem na badaniu zgodności z prawem zaskarżanego postanowienia, a nie na stwierdzeniu i wyprowadzaniu skutków procesowych z faktu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2011r. sygn. akt I SA/Gd 541/11 )

Reasumując, w sprawie nie doszło do naruszenia podniesionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej - art.120 w zw. z art.121, art.187, art.127, art.220, art.239b §1 pkt 4 i §2 oraz art.233 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ), należało oddalić.

Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA

A. Juszczyk-Wiśniewska K. Skowrońska-Pastuszko A. Rzepecka