Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 96/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 191, art. 122, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi A - D Sp. z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...] roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w S decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S z [...] określającą zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. [...] w K w podatku od towarów i usług za [...] w kwocie [...] zł tj. o [...] zł wyższe niże wykazane w deklaracji [...], oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie w tym podatku w kwocie [...] zł.

W wyniku kontroli skarbowej ustalono, że Spółka nieprawidłowo zarachowała podatek naliczony w kwocie [...] zł wynikający z [...] z dnia [...] r. wystawionej przez firmę [...] s.c. [...] z [...] za ochronę obiektów. Wydatek ten uznano za niemający związku z przychodem w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. z 1993r. Nr 106, poz. 482 ze zm./, co w konsekwencji było podstawą wyłączenia z rozliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm./.

Ustalono bowiem, że zgodnie z umową z [...]. S z o.o. [...] jako dzierżawca obiektów przy ul. [...] w [...] zobowiązała się wobec wydzierżawiającego [...] SA do zapłaty rocznego czynszu kalkulowanego metodą kosztową. Wysokość czynszu miała obejmować wszystkie koszty ponoszone przez wydzierżawiającego w działalności związanej z wynajmem nieruchomości m.in. wartość usług obcych w tym na ochronę obiektów.

Ponieważ wartość ochrony obiektów była zawarta w czynszu, który Spółka płaciła w pełnej wysokości i zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, zakwestionowana faktura nie mogła po raz drugi obciążać kosztów Spółki. Wskazano także, że stawka czynszu [...] znacznie przekraczała stawki stosowne na rynku w omawianym okresie i obszarze miasta, do którego zalicza się ul.[...].

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka z o.o. [...] domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 25 ust.1 pkt 3 i art.27 ust.5 ustawy o VAT. Skarżąca nie zgadza się z ustaleniami zaskarżonej decyzji i wywodzi, że koszty pilnowania samochodów tak jak koszty wywozu odpadów, dostawy wody, odprowadzania ścieków, nie stanowiły podstawy kalkulacji czynszu dzierżawy obiektów od [...]. W tym zakresie, twierdzi Spółka, ponosiła ona koszty we własnym zakresie i posiadała stosowne umowy z wykonawcami tych usług, w tym z firmą [...]. Z umowy zawartej z tą firmą wynika jednoznacznie, że ochrona dotyczyła mienia tj [...] i pozostałych towarów znajdujących się w magazynach, a nie obiektu, który był przedmiotem dzierżawy. Skarżąca nie zgadza się także ze stanowiskiem organów, że stawka czynszu [...] znacznie przekraczała stawki stosowane w III obszarze opłat, do którego zalicza się ul. [...] , i wywodzi, że ulica ta jest bardzo ruchliwa, codziennie przemieszcza się przez nią tysiące samochodów w ruchu turystycznym na [...] , w związku z czym ustalony czynsz nie był wygórowany.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.

Zgromadzony i należycie rozpatrzony materiał dowodowy stwarzał przekonywające podstawy do uznania, że zakwestionowana faktura dotyczy po raz drugi kosztu już poniesionego w ramach czynszu dzierżawnego. Z umowy dzierżawy z [...] wynika jednoznacznie, że czynsz kalkulowany obejmował także ponoszony przez wynajmującego koszt ochrony obiektów. Zasadnie zatem organ kontroli skarbowej, a następne organ odwoławczy zakwestionowały fakturę Nr [...] za usługę ochrony obiektów, ponieważ zwiększała ona po raz drugi koszt już raz poniesiony. Tym samym wydatek ten nie stanowił kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o p.d.o.pr., a podatek naliczony nie podlegał uwzględnieniu w rozliczeniu VAT-7 na podstawie art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT.

Słusznie także organy podatkowe zauważyły, że stawka czynszu dzierżawnego ustalona przez strony umowy dzierżawy w wysokości [...] znacznie przewyższała stawki stosowane na rynku w tym okresie i w miejscu, w którym znajdował się przedmiot dzierżawy, wskazując wysokość stosowanych wówczas stawek oscylujących w granicach od [...], co potwierdza także, że sporne koszty mieściły się w ustalonej metodą kosztową stawce czynszu w wysokości [...].

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że z umowy o ochronę mienia, zawartej z [...] jednoznacznie wynika, iż koszty ochrony obejmują ochronę [...] i pozostałych towarów, znajdujących się w magazynach [...], a nie ochronę samego obiektu, który był przedmiotem dzierżawy, skład orzekający w sprawie uznaje, iż zarzut ten nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia, z natury rzeczy bowiem wynika, że przedmiotem podlegającym ochronie, czy to przed kradzieżą, czy to przed dewastacją, są przedmioty znajdujące się w obiekcie, będącym budynkiem, a nie sam obiekt, będący budynkiem, ale – co jest oczywiste – jeżeli w budynku znajdują się przedmioty wymagające takiej ochrony, to zakres tej ochrony obejmuje jedno i drugie, tj. rzeczy ruchome znajdujące się wewnątrz obiektu, jak i sam obiekt, a pogląd przeciwny – prezentowany w skardze – prowadzi do wniosku sprzecznego z logiką i doświadczeniem życiowym, gdyż zakłada, że chronić można obiekt, będący budynkiem, w którym nie znajdują się rzeczy wymagające jakiejkolwiek ochrony. Taka sytuacja wprawdzie może mieć miejsce w rzeczywistości, jednak uzasadniona ona byłaby, wyjątkowo, nadzwyczajnymi właściwościami samego obiektu, jakich to właściwości w obiekcie będącym salonem sprzedaży samochodów, czy też magazynem, Sąd nie dostrzega.

Wyżej wskazana, a przeprowadzona przez organy podatkowe, ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy podatkowe uprawnione są na podstawie przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, opiera się bowiem na prawidłowo i całościowo zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a wnioski wyprowadzone z tak zgromadzonego materiału dowodowego nie zawierają błędów logicznych we wnioskowaniu i nie są one także sprzeczne z doświadczeniem życiowym.

Biorąc w tych warunkach pod uwagę także to, że odrębnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...] r. o sygn. akt [..], oddalona została skarga Spółki na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzje organu kontroli skarbowej określającą skarżącej Spółce wysokość straty podatkowej za [...] r. w wysokości [...] zł, tj. o [...] zł niższej od wykazanej w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za [...], należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, w tym przepisów art. 122 i art. 187§ 1 Ordynacji podatkowej, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).