Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 733/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 81 a i c
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody z dnia 2 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję ; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J.M. kwotę 500 zł (pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. M. zgłosił w Starostwie zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wymianie odeskowania oraz pokrycia dachowego z eternitu na blachę na drewniku o konstrukcji drewnianej zlokalizowanym w miejscowości B. na działce nr [[...]].

Decyzją z dnia 5 października 2011 r., nr [[...]], Starosta, działając na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego. Z uzasadnienia wynika, że w dniu 23 września 2011 r. do organu wpłynęło pismo R. R., z którego wynikało, że zakres robót objętych zgłoszeniem został już rozpoczęty. Pracownicy organu w dniu 5 października 2011 r. przeprowadzili oględziny w terenie, które potwierdziły informacje o rozpoczęciu robót budowlanych objętych zakresem zgłoszenia. Decyzja została doręczona J. M. w dniu 13 października 2011 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. M., w którym wyjaśnił, że ze względu na zły stan techniczny budynku podjął prace zabezpieczające, które nie wymagają ani zgłoszenia ani pozwolenia. Z tego powodu wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego. Podkreślił, że drewnik nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo budowlane, albowiem nie posiada fundamentów wiążących go trwale z gruntem. Jest to niewielka konstrukcja służąca składowaniu opału.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 21 lutego 2012 r., nr [[...]], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy, powołując się na dyspozycję art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, wskazał, że w sytuacji, w której prowadzenie robót budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a można dokonać tylko zgłoszenia, należy go dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika natomiast, że inwestor przystąpił do wykonania zgłoszonych robót budowlanych przed upływem oznaczonego w ustawie terminu.

Rozpoznając skargę J. M. na decyzję Wojewody Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 maja 2012 r., w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą akt II SA/Gd 179/12, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. Sąd stanął na stanowisku, że sprzeciw organu został wniesiony w terminie, albowiem organ wydał decyzję o sprzeciwie w ciągu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia w organie architektoniczno – budowlanym. W odniesieniu do charakteru drewnika pełniącego funkcję składu na opał sąd uznał, że ma on charakter obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wypełniając zarazem definicję tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 tej ustawy. Obiekt w postaci drewutni nietrwale połączony z gruntem zalicza się do obiektów budowlanych tyle tylko, że tymczasowych (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego), natomiast w katalogu wymienionym w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego obiekt taki, nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury, stanowi budowlę wymienioną w art. 3 pkt 1 lit. b. Niezależnie zatem od tego, czy drewutnia jest na trwałe związana z gruntem czy też nie jest połączona z gruntem w taki sposób, stanowi obiekt budowlany, który podlega regulacjom Prawa budowlanego. Stosownie do dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13 ustawy, a więc m.in. remontu obiektu budowlanego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Sąd uznał, że organ architektoniczno – budowlany prawidłowo przystąpił do weryfikacji otrzymanych informacji o wcześniejszym niż dokonanie zgłoszenia rozpoczęciu przez J. M. prac remontowych, aczkolwiek dokonał tego w niewłaściwej formie. Przeprowadził bowiem oględziny na nieruchomości, o których nie powiadomił stron postępowania, w następstwie czego strony nie brały udziału w oględzinach, i z których sporządzono notatkę służbową zamiast protokołu wymaganego przepisem art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. Wobec powyższego sąd zdyskwalifikował tą czynność procesową jako dowód w sprawie uznając, że taka czynność procesowa nie dostarczyła wiarygodnego dowodu weryfikującego informacje o rozpoczęciu przez skarżącego robót budowlanych przed dokonanym zgłoszeniem. Organy administracji dokonały ustaleń w zakresie terminu rozpoczęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem bez zgromadzenia dostatecznego materiału dowodowego, który pozwoliłby na sformułowanie powyższych wniosków i wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru robót budowlanych. Sąd zalecił uzupełnienie postępowania dowodowego we wskazanym kierunku.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda zwrócił się do organu nadzoru budowlanego o przekazanie materiałów dotyczących obiektów budowlanych na działce J. M. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował Wojewodę, że prowadzi trzy odrębne postępowania dotyczące robót budowlanych przy budynku gospodarczym, przy obiekcie w postaci drewnika oraz remontu obiektu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego przesłał Wojewodzie akta prowadzonych przez siebie postępowań, w tym protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 13 grudnia 2011 r. na nieruchomości J. M. stanowiącej działkę nr [[...]], dokonanych w trybie art. 81, art. 81a i art. 81c Prawa budowlanego. Z protokołu tego wynika, że roboty, które zostały wymienione w zgłoszeniu robót budowlanych z dnia 8 września 2011 r. zostały wykonane przed terminem określonym w zgłoszeniu. W protokole zostało odnotowane oświadczenie J. M., zgodnie z którym posiada on gospodarstwo rolne, jest inwestorem obiektu i został on wykonany – rozpoczęty w lipcu 2011 r. i nie jest zakończony. Inwestor nie posiada pozwolenia na budowę budynku. Protokół został podpisany przez J. i E. M.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda decyzją z dnia 2 października 2012 r., nr [[...]], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, że inwestor rozpoczął roboty remontowe przed terminem dokonania zgłoszenia, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu przez Starostę.

W skardze na decyzję Wojewody J. M. zarzucił naruszenie art. 7, 8, 67, 68, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 30 ust. 5 w zw. z ust. 1 pkt 2 oraz art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego i wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.

W uzasadnieniu skargi podjęto ponownie polemikę z wyrażonym w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 179/12 stanowiskiem, że 30 – dniowy termin do wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany, gdy decyzja o sprzeciwie została przed jego upływem wydana. Według skarżącego w przedmiotowej sprawie decyzja w przedmiocie sprzeciwu została wydana po upływie ustawowego terminu, albowiem nadana została na poczcie w dniu 10 października 2011 r., podczas gdy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął w dniu 8 października 2011 r. Nadto, skarżący zakwestionował ustalenia dotyczące rozpoczęcia robót budowlanych przed dokonanym zgłoszeniem. Skarżący twierdzi, że pokrycie, wbrew ustaleniom Starosty, nie zostało wymienione i do dzisiaj część drewnika nie ma pokrycia dachowego i jest tylko zabezpieczony folią. Skarżący sprzeciwił się wykorzystaniu przez Wojewodę materiałów z postępowania toczącego się przed organem nadzoru, które zostało dodatkowo umorzone, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Czynności kontrolne z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą w art. 79 k.p.a. Pomimo wskazań sądu Wojewoda wydał decyzję niedopełniając obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego a jedynie przywołał ustalenia dokonane przez inny organ, w innym odrębnym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga jest uzasadniona.

Kontroli legalności w postępowaniu sądowym poddana została decyzja Wojewody z dnia 2 października 2012 r., wydana w toku ponownego rozpoznania sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2012 r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 179/12, uchylającym wcześniejszą decyzję Wojewody jako obarczoną uchybieniami procesowymi.

Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja organu odwoławczego podjęta została w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia 23 maja 2012 r. Przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Istotą wskazanej wyżej zasady związania oceną prawną jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego, zaś obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, i do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2617/11, LEX nr 1138187).

W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania dowodowego o ustalenie istotnych okoliczności stanu faktycznego.

Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 wskazanej ustawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

W przedmiotowej sprawie sąd zobowiązał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez podjęcie właściwych czynności dowodowych w celu zweryfikowania informacji o wcześniejszym niż data zgłoszenia robót budowlanych terminie ich faktycznego rozpoczęcia.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez Wojewodę przy ponownym rozpoznaniu sprawy oraz uzasadnienia kwestionowanej decyzji potwierdza, że organ odwoławczy nie uzupełnił postępowania w kierunku wyznaczonym przez sąd, a przede wszystkim nie przeprowadził postępowania dowodowego uzupełniającego w celu usunięcia wątpliwości co do daty rzeczywistego rozpoczęcia robót remontowych na działce skarżącego. Innymi słowy w tym zakresie zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewoda ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. zwrócił się do powiatowego organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o informacje o prowadzonych postępowaniach w zakresie zabudowań na działce skarżącego oraz o przekazanie materiałów tych postępowań. W odpowiedzi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r. poinformował o trzech postępowaniach toczących się przed organem w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działce nr [[...]] w miejscowości B. w Gminie L. i udostępnił Wojewodzie materiały zgromadzone w tych sprawach. W ten sposób Wojewoda pozyskał protokół z kontroli przeprowadzonej na działce nr [[...]] w B. w dniu 13 grudnia 2011 r. Kontrola na przedmiotowej nieruchomości przeprowadzona została przez organ nadzoru w trybie przepisów art. 81a i art. 81c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010, nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z oświadczeń skarżącego złożonych w trakcie tej kontroli i utrwalonych w protokole wynika, że roboty budowlane przy drewniku zostały rozpoczęte w lipcu 2011 r. To, w ocenie Wojewody, stanowiło dostateczny materiał dowodowy dla poczynienia ustalenia, że skarżący rozpoczął roboty budowlane przed terminem dokonania zgłoszenia w organie tych robót, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu.

Tymczasem według sądu podjęte przez Wojewodę czynności procesowe nie były wystarczające, ażeby ocenić je jako faktycznie uzupełniające materiał dowodowy w kierunku wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 maja 2012 r.

Sąd wskazał wówczas, że należy podjąć czynności dowodowe celem zweryfikowania istotnych okoliczności stanu faktycznego, z poszanowaniem między innymi zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, która w poprzednim postępowaniu doznała naruszenia poprzez brak zawiadomienia stron o oględzinach nieruchomości. Sąd potwierdził jednak prawidłowość obranego wówczas przez organ kierunku działania, czyli konieczności przeprowadzenia oględzin nieruchomości w trybie art. 85 § 1 k.p.a. Przeprowadzenie dowodu z oględzin ma bowiem za zadanie bezpośrednie zetknięcie się przez organ orzekający z przedmiotem oględzin w celu dokonania spostrzeżeń za pomocą określonych zmysłów. Jeżeli istotną okolicznością w sprawie jest kwestia daty wykonania robót budowlanych dotyczących drewnika, to oględziny muszą być skierowane na stwierdzenie tego faktu.

W tym kontekście stwierdzić należy, wbrew stanowisku Wojewody, że nic nie wniosły do przedmiotowego postępowania czynności kontroli robót budowlanych przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego I instancji w trybie art. 81a i art. 81c, a protokół z których stanowił dla Wojewody podstawowy materiał do oceny wcześniejszego niż zgłoszenie podjęcia robót budowlanych.

W myśl art. 81a ust. 1 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego lub osoby działające z ich upoważnienia mają prawo wstępu do obiektu budowlanego oraz na teren budowy lub zakładu pracy. Zgodnie z treścią art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, informacji lub udostępnienia dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazywaniem obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymaniem i użytkowaniem obiektu budowlanego oraz świadczących o dopuszczeniu wyrobu budowlanego do obrotu albo jednostkowego zastosowania w obiekcie budowlanym. W razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia (ust. 4).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że czynności kontrolne z art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą przez przepisy k.p.a. (takie też stanowisko wyrażane w orzecznictwie - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1015/09, LEX Nr 553079; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 420/11, LEX Nr 965347). Co najważniejsze jednak, skorzystawszy z materiałów pokontrolnych organu nadzoru Wojewoda uchylił się od bezpośredniego zetknięcia się z przedmiotem oględzin i nie dokonał naocznego zweryfikowania daty rozpoczęcia robót remontowych dotyczących drewnika. Dopiero poprzez bezpośrednie spostrzeżenia dotyczące zaawansowania robót remontowych na działce skarżącego oraz w oparciu o wyjaśnienia skarżącego, który z mocy art. 79 § 1 i 2 k.p.a., ma prawo brać udział w oględzinach oraz zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia, organy mogłyby dokonać wiarygodnych ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Powyższe pozwala na stwierdzenie, że wbrew przekonaniu Wojewody fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały udowodnione. Organ odwoławczy ograniczył się bowiem do pozyskania protokołu z kontroli nieruchomości przeprowadzonej w ramach kompetencji przez organ nadzoru budowlanego I instancji, na którym oparł swoje ustalenia w sprawie. Nie podjął żadnych samodzielnych czynności dowodowych. Znajdujący się w aktach protokół kontroli z dnia 13 grudnia 2011 r. mógł w przedmiotowym postępowaniu stanowić materiał dodatkowy, potwierdzający argumentację organu, która jednak winna była się oprzeć na bezpośrednio przeprowadzonych przez organ czynnościach dowodowych. Trzeba też zauważyć, że treść protokołu kontroli (w aktach administracyjnych drugiej instancji) albo jest niestaranna, albo zawiera nieścisłości: w tekście wraz z treścią przytoczoną w zaskarżonej decyzji znajduje się stwierdzenie, że "Inwestor nie posiada zezwolenia na budowę budynku". Ponieważ niewątpliwie sporny drewnik nie jest budynkiem, nie wiadomo do jakiego obiektu odnosi się treść dokumentu sporządzonego przez organ nadzoru budowlanego. Potwierdza to tezę, że sporne kwestie nie zostały odpowiednio wyczerpująco wyjaśnione wyłącznie przy pomocy dowodów pochodzących z innych postępowań administracyjnych.

Organ odwoławczy nie ustalił zatem w sposób jednoznaczny, tak jak wymagają tego przepisy postępowania administracyjnego - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., najistotniejszej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie, kiedy skarżący rozpoczął roboty remontowe związane z wymianą odeskowania oraz pokrycia dachowego z eternitu na blachę na drewniku. Potwierdzić należy, że istnieją wątpliwości w tym względzie, których nie usunęło oświadczenie złożone przez skarżącego w protokole z kontroli z dnia 13 grudnia 2011 r.

Pozostałe zarzuty skargi skierowane na ponowne badanie uchybienia terminowi do wniesienia sprzeciwu nie mogą zostać uwzględnione. Stanowią one wyłącznie niedopuszczalna polemikę z wiążącą oceną prawną dokonaną w wyroku z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 179/12. Co jest bowiem istotne, ani okoliczności faktyczne, ani stan prawny w kontrolowanej sprawie nie uległy zmianie, a tylko takie zmiany uzasadniałyby możliwość ponownej oceny prawnej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzję Wojewody.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien procedować w zgodzie z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez sąd oraz w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego. W pierwszym rzędzie materiał dowodowy należy uzupełnić tak, aby mógł on stanowić podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy, w szczególności rozważyć należy przeprowadzenie oględzin na nieruchomości. Ustaleniu istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, to znaczy terminu rozpoczęcia robót budowlanych na działce nr [[...]] przez skarżącego - pomocne będą spostrzeżenia poczynione bezpośrednio na nieruchomości w toku oględzin oraz konfrontacja zeznań świadka R. R. właściciela działki nr [[...]] bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [[...]] i wyjaśnień inwestora J. M. Sąd zwraca uwagę, że niezbędne czynności procesowe w trybie art. 136 k.p.a. mogą zostać zlecone organowi pierwszej instancji.

Dopiero całość tak pozyskanego materiału dowodowego można skonfrontować z wynikami ustaleń poczynionych przez organ nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych dotyczących drewnika na działce skarżącego. Informacji tych nie można bowiem ignorować, gdyż za dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.).

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego J. M. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania obejmujących uiszczony w sprawie wpis sądowy.