Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1188/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 14 lutego 2012 r. nr XIX/125/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: Kleczew, Genowefa, Słaboludz, Jabłonka, Kalinowiec, Nieborzyn, Sławoszewek, Sławoszewo, Izabelin, Wielkopole, Kamionka na terenie Gminy i Miasta Kleczew 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: § 6 pkt 8 i § 28, a także § 33 w zakresie oznaczenia "R/Ew"; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. zasądza od Miasta Kleczew na rzecz skarżącej E. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 września 2016 r. E. W. (zwana dalej również "skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XIX/125/2012 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 14 lutego 2012 r.

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: Kleczew, Genowefa, Słaboludz, Jabłonka, Kalinowiec, Nieborzyn, Sławoszewek, Sławoszewo, Izabelin, Wielkopole, Kamionka, na terenie Gminy i Miasta Kleczew (zwaną dalej również "zaskarżoną uchwałą") zarzucając jej:

- naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142 poz.1591; zwanej dalej jako "u.s.g." – uwaga Sądu) w związku § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew poprzez wadliwe zwołanie sesji Rady Miejskiej w Kleczewie, na której podjęto zaskarżoną uchwałę tj. na 6 dni przed terminem obrad zamiast na 7 dni przed terminem obrad jak to przewiduje Statut;

- naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 Nr 80 poz. 717; zwanej dalej "u.p.z.p." – uwaga Sądu) poprzez przedstawienia organom do uzgodnienia/ wyrażenia opinii projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez prognozy oddziaływania na środowisko, która w tym czasie w ogóle nie była sporządzona;

- naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232; zwanej dalej jako "p.o.ś.") poprzez brak opracowania ekofizjograficznego;

- naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wskazanie w miejscowym planie dla tych samych terenów funkcji, które w sposób istotny różnią się od siebie, a nawet się nawzajem wykluczają.

- naruszenie art. 113 ust. 1 p.o.ś. i rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia z 14 czerwca 2007 r. ");

- naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.

Skarżąca wniosła m.in. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty skarżąca wskazała, że zgodnie

z art. 20 ust. 1 u.s.g. rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał.

Do zawiadomienia o zwołaniu sesji załącza się porządek obrad. Natomiast zgodnie

z art. 22 ust. 1 u.s.g. organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. Zgodnie z § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew o terminie, miejscu

i proponowanym porządku obrad sesyjnych powiadamia się radnych najpóźniej

na 7 dni przed terminem obrad, za pomocą listów poleconych lub w inny skuteczny sposób. Zaproszenie dotyczące zwołania XIX sesji Rady Miejskiej w Kleczewie wyznaczonej na 14 lutego 2012 r. jest datowane na dzień 7 lutego 2012 r.

Tym samym zgodnie z § 26 ust. 4 Statutu 7-dniowy okres, jaki musi upłynąć

od doręczenia zawiadomienia o sesji zanim będzie możliwe rozpoczęcie się sesji, zakładając, że radni faktycznie już w dniu 7 lutego 2012 r. otrzymali zaproszenia na tą sesję, rozpoczął się dopiero w dniu 8 lutego 2012 r. i zakończył się z upływem

14 lutego 2012 r., co sprawia, że sesja mogła odbyć się najwcześniej dopiero

15 lutego 2012 r. Tymczasem sesja, na której podjęto zaskarżoną uchwałę, odbyła się już w dniu 14 lutego 2012 r. Skoro sesja Rady została zwołana nieprawidłowo,

to Rada nie miała zdolności uchwałodawczej. Zatem uchwały podjęte przez Radę na XIX sesji są obarczone są wadą nieważności. Statut jest aktem prawa miejscowego stanowiącym o ustroju gminy. Jako akt prawa miejscowego stanowi konstytucyjne źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania Gminy. Zapisy statutu w omawianym zakresie są obligatoryjne i determinują, czy organy gminy działają legalnie (art. 169 ust. 4, art. 171 ust. 1 Konstytucji RP). Brak powiadomienia w formie przewidzianej w statucie gminy stanowi istotne naruszenie prawa.

Skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 u.p.z.p. wskazała,

że prognoza oddziaływania ma środowisko została sporządzona dopiero

we wrześniu 2011 r. Tymczasem już pismami z dnia 10 czerwca 2011 r. i z dnia

4 sierpnia 2011 r. burmistrz zwracał się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o zaopiniowanie projektu miejscowego planu wskazując, że przesyła ten projekt wraz z prognozą, natomiast pismem z dnia 23 maja 2011 r. zwracał się do Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zaopiniowanie projektu planu również wskazując, że przesyła ten projekt wraz z prognozą.

Skarżąca podniosła ponadto, że przed przystąpieniem do sporządzania zaskarżonej uchwały nie zostało opracowane żadne opracowanie ekofizjograficzne na potrzeby sporządzenia miejscowego planu pomimo, iż wymóg ten wynika

z art. 71 ust. 1 p.o.ś.. Ostatnie opracowanie ekofizjograficzne zostało sporządzone jeszcze w 2003 r.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. skarżąca wskazała, że zgodnie z tym przepisem w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W myśl § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 167, poz. 1587; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.") projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Tymczasem na rysunku planu (załącznik nr 2, 4 i 6) został wskazany teren oznaczony symbolem R/Ew. Zgodnie z § 28 ust. 1 zaskarżonej uchwały ustala się dla terenów oznaczonych symbolem przeznaczenia R/Ew: przeznaczenie podstawowe: teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi; przeznaczenie uzupełniające: infrastruktura techniczna celu publicznego. W myśl § 28 ust. 2 zaskarżonej uchwały na terenach oznaczonych symbolem R/Ew należy prowadzić gospodarkę rolną, zgodnie z przepisami odrębnymi. Natomiast w § 28 ust. 4 zaskarżonej uchwały ustalono szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy

i zagospodarowania terenu dla elektrowni wiatrowych realizowanych na terenie oznaczonym symbolem R/Ew.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca stwierdziła, że dla danego terenu możliwe jest ustalenie kilku funkcji pod warunkiem,

że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. Ten sam teren nie może mieć w planie zagospodarowania różnego przeznaczenia. Jedna strefa może być przeznaczona w planie dla realizowania więcej niż jednej funkcji, o ile funkcje

te wzajemnie się uzupełniają. Możliwe jest zatem ustanowienie w miejscowym planie mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od określenia rodzaju przeznaczenia terenu, niemniej jednak nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zaskarżona uchwała na terenach oznaczonych symbolem R/Ew przewiduje tereny rolne i tereny przewidziane pod energetykę, które to przeznaczenia wzajemnie się wykluczają, tymczasem obszary te nie zostały wyraźnie oddzielone liniami rozgraniczającymi. Okoliczność, że inwestycja przemysłowa ma charakter ekologiczny nie zmienia faktu, że pozostaje w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z wyłączeniem tego obszaru z produkcji rolnej.

Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza art. 113 p.o.ś. bowiem na działce [...], gdzie zlokalizowane są budynki (odległość od turbin 234 m i 316 m) i dla której przyjęto oznaczenie ternu RM, hałas będzie wynosił 45,95 dB, przy założeniu, że maksymalna moc akustyczna turbin będzie wynosiła. Natomiast na obrzeżach terenu RM hałas ten będzie wynosił 49,51 dB. Tymczasem w zaskarżonej uchwale brak jest ograniczeń w zakresie maksymalnych mocy akustycznych planowanych turbin, a w konsekwencji możliwie jest na terenie Ew wskazanym na złączniku nr [...] uchwały lokalizowanie turbin wiatrowych o znacznie wyższej mocy akustycznej.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. skarżąca stwierdziła, że w zaskarżonej uchwale obowiązkowe było zarówno wskazanie terenów, gdzie mają być zlokalizowane turbiny wiatrowej jak i granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu

i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Tymczasem na rysunku planu bądź został wskazany tylko obszar R/Ew (Załącznik nr 2, 4, 6), bez wskazywania konkretnej lokalizacji turbin wiatrowych oraz bez wskazywania stref ochronnych, bądź został wskazany tylko obszar Ew jako teren elektroenergetyki (załącznik nr 5 i 7).

Skarżąca wyjaśniła też, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny bowiem zezwala na lokalizację elektrowni wiatrowych w niezwykle bliskiej odległości od terenu jej nieruchomości, na której znajduje się jej dom. Przekroczone zostaną dopuszczalne normy wskazane w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. Ponadto, zapisy zaskarżonej uchwały narusza jej interes prawny w ten sposób,

że całą należącą do niej działkę, za wyjątkiem terenów oznaczonych jako RM, określają jako tereny R1. Powyższe sprawia, że skarżąca jest ograniczona

w wykonywaniu prawa własności do nieruchomości - działki o nr [...].

W odpowiedzi na skargę Rada stwierdziła, że Statut Gminy i Miasta Kleczew wskazuje, iż o terminie, miejscu i proponowanym porządku obrad powiadamia się radnych za pomocą listów poleconych lub w inny skuteczny sposób.

W przedmiotowej sprawie doszło do zwołania sesji Rady Miejskiej w drodze zawiadomienia drogą mailową o terminie danej sesji oraz porządku i treści uchwał podejmowanych na niej. Ta forma zawiadomienia radnych o zaplanowanej sesji była w pełni skuteczna, o czym świadczy fakt, iż w toku sesji z dnia 14 lutego 2012 r. uczestniczyło 12 z 15 radnych Rady Miejskiej w Kleczewie, natomiast nieobecność pozostałych radnych była nieobecnością usprawiedliwiona jeszcze przed terminem planowanej sesji i niezależna od sposobu zawiadomienia radnych o planowanej sesji. Skład osobowy sesji Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 14 lutego 2012 r. jest potwierdzony protokołem sesji Rady Miejskiej w Kleczewie, wraz z listą obecności, oraz odpowiednim oświadczeniem Przewodniczącego Rady Miejskiej w Kleczewie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 u.p.z.p. Rada wyjaśniła,

że w trakcie prac nad uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały sporządzone trzy prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Kleczewie: w maju 2011 r., w sierpniu 2011 r. oraz ostatecznie we wrześniu 2011 r. Co więcej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. oraz Powiatowy Inspektor Sanitarny

w K., już od początku prac związanych ze zmianą przedmiotowej uchwały, prowadzili aktywne uczestnictwo w pracach zmierzających do jego zmiany,

w tym w szczególności wskazując zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Kleczewie, tak aby uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego spełniał wszystkie prawem określone wymagania oraz w pełni odzwierciedlał wszelkie uwagi organów zobowiązanych do zajęcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 p.o.ś. Rada wyjaśniła,

że dla gminy i miasta Kleczew w czerwcu 2003 r. zostało sporządzone opracowanie ekofizjograficzne, które spełnia wszystkie prawem określone wymogi dla tego rodzaju dokumentu. Nie ma znaczenia, że przedmiotowe opracowanie nie zostało sporządzone bezpośrednio przed podjęciem prac nad zmianą przeznaczenia planistycznego terenu, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że Rada Miejska podjęła pierwsze działania zmierzające do określenia zagospodarowania przestrzennego w gminie w 2003 r. Nietrafiony jest także argument, że na terenie gminy Kleczew nastąpiła tak radykalna zmiana warunków środowiskowych

i klimatycznych, że niemożliwe jest uznanie przedmiotowego opracowania

za sporządzone na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też za opracowanie aktualne. Nawet przy założeniu, że pierwsze prace dotyczące opracowania zostałyby podjęte po uchwaleniu pierwszej uchwały Rady Miejskiej w Kleczewie w tym zakresie (tj. w 2010 r.), a nie w 2003 r., okres 7 lat nie jest okresem, w którym uwarunkowania klimatyczne i środowiskowe ulegają znacznym i dynamicznym zmianom, tym bardziej, że żaden przepis prawa nie określa ram czasowych obowiązywania opracowania ekofizjograficznego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Rada stwierdziła, że zaskarżona uchwała spełnia wymagania wynikające z tego przepisu. Jak wynika z załączników graficznych do zaskarżonej uchwały, w szczególności z załącznika nr 2, nr 4 oraz nr 6, tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R/Ew zostały wyraźnie oddzielone liniami rozgraniczającymi od pozostałych terenów o odmiennym przeznaczeniu. Realizacja na terenie rolniczym przewidzianych

w planie wież elektrowni wiatrowych wraz z infrastruktura co do zasady nie uniemożliwia rolniczego wykorzystania pozostałej części tego obszaru. Jak wynika

z opracowania ekofizjograficznego, większość terenów rolniczych gminy Kleczew stanowi IV lub niższą klasę bonitacyjną gruntów, a tym samym nie są one objęte ochroną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rada nie zgodziła się ze skarżącą, że tereny te nie przewidują strefy ochronnej dla otoczenia potencjalnej elektrowni wiatrowej. Sama lokalizacja oraz wielkość terenu przeznaczonego na tego rodzaju zagospodarowanie

w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Kleczew wskazują na strefę ochronną, wyznaczoną wyraźnymi granicami tych terenów oraz przeznaczeniem terenów sąsiadujących z terenami oznaczonymi symbolem "Ew" (tereny oznaczone symbolem "R1"- tereny rolnicze). W ocenie Rady nieuzasadnione jest stanowisko skarżącej, że już na etapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być znana pełna i szczegółowa lokalizacja takiej elektrowni na terenie, który dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 ust. 1 p.o.ś. Rada stwierdziła,

że argumentacja skarżącej sprowadza się do podważenia właściwości przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz pozbawiona jest związku ze sprawą. Ustawodawca jednoznacznie określił, jakie wartości progowe decydują

o dopuszczeniu danego terenu pod konkretne przeznaczenie, w tym pod budowę elektrowni wiatrowej. Należy przez to wnioskować, iż jeżeli dana inwestycja lub przeznaczenie terenu nie przekracza dopuszczalnych prawem wskazań natężenia m.in. hałasu, to jej realizacja jest możliwa na danym terenie. Organ podważył również wiarygodność przedłożonej przez skarżącą opinii.

Rada stwierdziła również, że nieprawdą jest twierdzenie skarżącej, iż skoro

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie określono maksymalnych mocy akustycznych turbin to w konsekwencji na terenach przeznaczonych w tym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwe będzie lokalizowanie turbin o nieograniczonej mocy akustycznej. Typ turbin zlokalizowanych na działkach [...] oraz [...] obręb J. osiąga poziom mocy akustycznej poniżej 101 dB, co w oczywisty sposób, łącznie z wysokością turbiny

i siłą wiatru w danym terenie, wpływa na poziom hałasu. Ponadto, zgodnie

z wynikami kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura

w K. nr [...], przeprowadzonej w dniach 8-10 stycznia 2014 r.,

na nieruchomości skarżącej, będącej punktem pomiarowym nr [...], w żadnym badaniu nie przekroczono dozwolonych wartości natężenia hałasu dla terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową.

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie IV SA/Po 934/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił w całości skargę Edyty Wyszyńskiej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że bezspornym jest, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej. Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych z urzędu, które musiałby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Uznał także, że zaskarżona uchwała pozostaje w zgodzie z uchwałą nr XXX/308/09 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew.

Jako niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.s.g. w związku

z § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew. Termin określony w art. 20 ust. 3 u.s.g. ma charakter instrukcyjny, a ustawa nie przewiduje żadnych skutków prawnych w przypadku zwołania sesji w terminie późniejszym. W okolicznościach sprawy nie sposób uznać uchybienia za istotnie naruszające prawo.

Nie został uznany za zasadny także zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 u.p.z.p. Z akt nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że prognoza oddziaływania na środowisko została sporządzona już w maju 2011 r., a nie jak wskazano w skardze we wrześniu 2011 r. Nie można, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi, że w trakcie opiniowania projektu planu nie istniała jeszcze prognoza oddziaływania na środowisko. Z dokumentacji planistycznej wynika, że zwracając się o zaopiniowanie projektu planu do właściwych organów, do pism tych załączono prognozę oddziaływania na środowisko.

Nie był w ocenie Sądu również zasadny zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 p.o.ś. Przepis ten przewiduje, że z w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska. Zgodnie z art. 72 ust. 2 p.o.ś. w studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Zgodnie z art. 72 ust. 3 p.o.ś. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi. Przepis art. 72 ust. 4 p.o.ś. przewiduje, że wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań. W myśl art. 72 ust. 5 p.o.ś. przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania. Z przepisu tego wynika, że opracowanie ekofizjograficzne powinno zostać opracowane na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wynika z niego jednak, że musi być przygotowane w trakcie procedury planistycznej. Komentowany przepis nie wskazuje też w jakim okresie przed podjęciem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinno zostać przygotowane opracowanie ekofizjograficzne. Dlatego też, jeżeli od okresu przygotowania opracowania ekofizjograficznego upłynie znaczny okres czasu, rolą organu jest ocena jego aktualności. Tym samym o braku aktualności opracowania ekofizjograficznego nie przesądza znaczny okres czasu od przygotowania opracowania do podjęcia uchwały przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz istotne zmiany jakie zaszły w środowisku w tym okresie.

Nie był również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, a jedynie nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji (tzw. wielofunkcyjność terenu) w sposób alternatywny lub uzupełniający tak, aby nie wykluczały się one wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności. W ocenie Sądu funkcje rolna i energetyki wiatrowej nie wykluczają się w wzajemnie. Posadowienie elektrowni wiatrowej nie wyklucza dalszego użytkowania pozostałej części gruntów rolnych na cele rolne.

Podobnie jak niezasadny ocenił Sąd zarzut naruszenia art. 113 ust. 1 p.o.ś.. oraz przepisów rozporządzenia z dnia z 14 czerwca 2007 r. Zagadnienia poruszone przez skarżącą nie dotyczą problematyki planowania przestrzennego i rozpatrywane są w sposób szczegółowy na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Jako niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Sąd zwrócił uwagę, że część graficzną planu należy odczytywać z unormowaniami zawartymi w części tekstowej planu. Ustalenia planu co do terenów, o których mowa w ww. przepisie znajdują się w części tekstowej planu. W § 8 ust. 8 zaskarżonej uchwały wskazano, że oddziaływanie elektrowni wiatrowych w zakresie emisji hałasu, nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska na istniejących i projektowanych terenach podlegających ochronie przed hałasem, jednocześnie w § 8 ust. 7 zaskarżonej uchwały wymieniając te tereny tj. tereny oznaczone symbolami MN, MN/U, RM i US. Tereny te zostały zaznaczone na rysunku planu. Tym samym nie można podzielić stanowiska skarżącej w zakresie naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 października 2018 r. w sprawie II OSK 1436/17 uchylił wyrok WSA w Poznaniu dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie IV SA/Po 934/16.

W ocenie NSA Nie są trafne zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 20 ust. 1 u.s.g. w zw. z § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew. Rację miał Sąd Wojewódzki przyjmując, że uchybienie terminowi określonemu w tym przepisie nie miało charakteru istotnego. Prawidłowo zatem nie dopatrzył się WSA w tym uchybieniu istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, który dawałby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. NSA nie podzielił także zasadności zarzutu co do nieważności planu w związku z brakiem wysłania radnym wraz z zawiadomieniem projektów uchwał, które miały być podjęte, podkreślając że żaden z radnych nie zgłosił na sesji odbytej 14 lutego 2012 r. faktu nieudostępnienia materiałów i niedostarczenia przed obradami projektów uchwał, jakie mają zostać podjęte. Sąd II instancji nie podzielił także argumentacji, jaka legła u podstaw zarzutu dotyczącego naruszenia art. 72 p.o.ś. Nie ulega wątpliwości, że uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zaskarżoną uchwałą, Gmina Kleczew nie sporządziła w trakcie procedury planistycznej, bądź bezpośrednio przed jej rozpoczęciem, opracowania ekofizjograficznego, wykorzystując wcześniejszy dokument z roku 2003. Opracowanie ekofizjograficzne, jak stanowi art. 72 ust. 5 p.o.ś., zawiera charakterystykę poszczególnych elementów przyrodniczych na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania i dopóki nie zostanie stwierdzone, że w środowisku wystąpiły zmiany w tym zakresie, uznać je należy za aktualne. Skarżąca nie wykazała, aby tego rodzaju zmiany, dyskwalifikujące przydatność opracowania z roku 2003 r., nastąpiły w środowisku przyrodniczym objętym planem.

Podkreślenia także wymaga, że opracowanie ekofizjograficzne ma charakter bazowy w stosunku do innego dokumentu, którego sporządzenia wymaga projekt planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie dla prognozy oddziaływania na środowisko (art. 51 w zw. z art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – według brzmienia obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały opublikowanego

w Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). O ile opracowanie ekofizjograficzne zawiera charakterystykę elementów przyrodniczych i ich wzajemne powiązania na obszarze objętym planem, to prognoza oddziaływania na środowisko ma za zadanie, najogólniej rzecz ujmując, rozpoznanie i ocenę skutków dla środowiska wynikających z projektowanego przeznaczenia terenów oraz sformułowanie propozycji w zakresie eliminowania bądź ograniczenia szkodliwego oddziaływania na środowisko wynikającego z realizacji ustaleń planu miejscowego. Dlatego bez znaczenia prawnego pozostać musi argumentacja, że opracowanie ekofizjograficzne sporządzone w roku 2003 dotyczyło terenów, na których nie były planowane wcześniej elektrownie wiatrowe i nie zajmuje się problematyką pozwalającą na ustalenie proporcji przy przeznaczeniu terenu na poszczególne cele i zachowanie równowagi przyrodniczej. Kwestie te pozostawione zostały bowiem prognozie oddziaływania na środowisko, która została w trakcie opracowywania planu sporządzona. Jak wynika z dokumentacji planistycznej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z 27 lipca 2011 r. nakazał określenie w prognozie oddziaływania na środowisko aktualnego stanu zagospodarowania obszaru objętego projektem planu i dokonanie oceny walorów przyrodniczych analizowanego obszaru w związku z przeznaczeniem terenów pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Ostatecznie organ ten uzgodnił projekt planu pod kątem ochrony środowiska postanowieniem z 3 listopada 2011 r., nie kwestionując zawartości merytorycznej opracowania ekofizjograficznego z roku 2003, wykorzystanego przez organ planistyczny.

Nie był także trafny w ocenie NSA zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a i art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Artykuły 10 ust. 2a oraz 15 ust. 3 pkt 3a wprowadzone zostały do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043) i weszły w życie 25 września 2010 r. Przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., czytany łącznie z art. 10 ust. 2a, nałożył obowiązek określenia w planie miejscowym granic terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zgodnie jednak z art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę

o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z dokumentacji planistycznej wynika, że pierwsza uchwała o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleczew w zakresie lokalizacji farm wiatrowych, podjęta została w dniu 30 marca 2010 r. (uchwała Nr XXXVII/367/10). Dwie kolejne uchwały z 14 września 2010 r. (Nr XLII/417/10) oraz z 12 października 2010 r. (Nr XLIII/420/10) w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczyły zmiany terenów objętych tymi uchwałami. Tym samym, z mocy art. 3 ust. 2 ustawy z 6 sierpnia 2010 r., oba przepisy ujęte w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej, nie miały zastosowania

w sprawie, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji odnosząc się merytorycznie do zarzutów ich naruszenia podnoszonych w skardze.

Konieczność uwzględnienia skargi kasacyjnej wyniknęła w ocenie NSA z naruszenia przez Sąd Wojewódzki prawa materialnego, a mianowicie uchybienia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Odnosząc się do zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji mającej przekonywać o zasadności stanowiska, że organ planistyczny nie naruszył w żaden sposób regulacji zawartej w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. NSA podkreślił, że co do zasady należy podzielić pogląd, że gmina, realizując zadanie własne polegające na kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim terenie, w granicach wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z art. 15 ust. 2 pkt 1, może na tym samym terenie realizować różne zadania pod warunkiem, że nie są one wzajemnie sprzeczne. Możliwe jest określenie podstawowego przeznaczenia terenu poprzez wskazanie funkcji alternatywnych, które nie są wzajemnie sprzeczne ani się nie wykluczają, realizowanych osobno lub łącznie (por. wyrok NSA z 12 lutego 2013 r., II OSK 2490/12). Wbrew jednak stanowisku wyrażonemu przez Sąd pierwszej instancji, w stanie faktycznym sprawy taka sytuacja nie zachodzi.

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym tereny przeznaczone pod wieże elektrowni wiatrowych, drogi dojazdowe do nich i place manewrowe oraz tereny rolne stanowią tereny o różnym przeznaczeniu i niezbędne jest ich rozgraniczenie liniami rozgraniczającymi (por. np. wyroki NSA: z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2562/14; z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 197/13; z 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 179/15). Tymczasem zaskarżona uchwała na terenach oznaczonych symbolem R/Ew przewiduje teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi. Elektrownie wiatrowe nie są związane z rolnictwem i jego wytwórstwem, są przedsięwzięciami produkcyjnymi i służą do wytwarzania energii elektrycznej. Okoliczność, że inwestycja tego rodzaju ma ekologiczny charakter nie zmienia faktu, że pozostaje w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z wyłączeniem tego obszaru z produkcji rolnej. Tym samym, skoro tereny oznaczone symbolem R/Ew obejmują obszary o wzajemnie wykluczającym się i sprzecznym przeznaczeniu, to sytuacja taka powodowała konieczność rozdzielenia ich liniami rozgraniczającymi stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., czego niewątpliwie zabrakło w zaskarżonej uchwale.

Zachodząca w stanie sprawy konieczność określenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym, wykluczającym się przeznaczeniu, wynikająca z treści art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., powoduje niewątpliwie potrzebę uwzględnienia przez organ planistyczny terenów chronionych akustycznie w rozumieniu art. 114 ust. 1 p.o.ś w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Na terenach oznaczonych symbolem R/Ew, nie wskazano w planie miejsca położenia elektrowni wiatrowych, przez co na obecnym etapie nie jest możliwa ocena, czy zapisy planu prowadzą lub mogą prowadzić - w wyniku realizacji inwestycji – do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i jakie prawne znaczenie miałaby tego rodzaju sytuacja z punktu widzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu aktualnego brzmienia art. 28 u.p.z.p.

W ocenie NSA odnośnie terenów oznaczonych symbolem Ew, czyli - zgodnie z § 6 ust. 9 w zw. z § 23 planu - terenów oddzielonych od innych obszarów liniami rozgraniczającymi, przewidzianych dla konkretnych lokalizacji elektrowni wiatrowych

w ramach przeznaczenia podstawowego (energetyki wiatrowej), to wystarczającym dla zapewnienia określonych standardów ochrony akustycznej wynikających z p.o.ś., jest zapis zawarty w § 8 ust. 8 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym oddziaływanie elektrowni wiatrowych, w zakresie emisji hałasu, nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska na istniejących i projektowanych terenach podlegających ochronie przed hałasem. Jednocześnie w § 8 ust. 7 wskazano tereny objęte ochroną akustyczną, stwierdzając m.in. w pkt 3), że tereny oznaczone symbolem RM należą do terenów zabudowy zagrodowej. Dokumentacja planistyczna zgromadzona w sprawie nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że przewidziana w planie lokalizacja terenów Ew uniemożliwia dochowanie standardów jakości środowiska i że realizacja elektrowni na tych obszarach spowoduje przekroczenie emisji hałasu na terenach chronionych.

NSA podkreślił także, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył w żaden sposób art. 113 ust. 1 p.o.ś., wskazanego w treści omawianego zarzutu, gdyż przepis ten stanowi delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw środowiska do wydania rozporządzenia określającego dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku.

NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji dokona oceny czy stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wyłącznie w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolem R/Ew nie spowoduje dezintegracji całego planu miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć jedynie części.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, nr 3, poz. 79).

Przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Oceniając dopuszczalność wniesienia przedmiotowej skargi należy stwierdzić, że skarżąca w przedmiotowej sprawie niewątpliwie legitymuje się interesem prawnym, który uprawniał ją do wywiedzenia niniejszej skargi. Jest on właścicielką działki na terenie objętym postanowieniami planu miejscowego ustanowionego zaskarżoną uchwałą. Okoliczność ta nie była zresztą sporna w toku wcześniejszego postępowania sądowego: zarzuty skargi zostały rozpoznane merytorycznie w pełnym zakresie przez sądy obu instancji.

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały na wstępie należy wskazać, że oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności sąd administracyjny dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 460/16 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:// orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA).

Rozpoznając powtórnie niniejszą sprawę tut. Sąd w pierwszej kolejności miał na uwadze normę prawną wynikającą z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.) związującą sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA. Artykuł 190 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) NSA oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że Sąd I instancji nie można formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 451/08, Lex nr 526493; z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 494/09, Lex nr 594010; z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604).

Wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa i rozpoznać sprawę w granicach określonych w art. 134 § 1 P.p.s.a., jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny - por. wyr. SN z 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, LexPolonica nr 334851 (OSNAPiUS 1999, nr 15, poz. 486) oraz wyr. NSA z 28 listopada 2005 r., I FSK 294/05 (Lex nr 187537), bądź gdy po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny - por. wyr. WSA w Warszawie z 7 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 2065/04 (Lex nr 167124).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ani stan faktyczny sprawy, ani stan prawny nie zmieniły się po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 1436/17. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd II instancji, przedstawiając swe stanowisko odnośnie zarzutów skargi kasacyjnej, w sposób klarowny i jednoznaczny sformułował oceny dotyczące wysuwanych przez skarżącą zarzutów odnośnie zaskarżonej uchwały. Wszystkie te zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne poza zarzutem uchybienia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie konieczności rozdzielenia liniami rozgraniczającymi obszarów o wzajemnie wykluczającym się i sprzecznym przeznaczeniu na terenach oznaczonych symbolem R/Ew. Także w sposób nie budzący żadnych wątpliwości sformułowane zostało zalecenie dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: Sąd ten winien dokonać oceny czy stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wyłącznie w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolem R/Ew nie spowoduje dezintegracji całego planu miejscowego.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że niezasadne okazały się zarzuty skargi ujęte w jej punktach A – C oraz E – F. W tym zakresie Sąd przywołuje w pełni wyżej zaprezentowane rozważania przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zasadnym natomiast okazał się zarzut z punktu D skargi. Tereny przeznaczone pod wieże elektrowni wiatrowych, drogi dojazdowe do nich i place manewrowe oraz tereny rolne stanowią tereny o różnym przeznaczeniu i niezbędne jest ich rozgraniczenie liniami rozgraniczającymi. Takich linii nie przewidziano w zaskarżonej uchwale dla terenów oznaczonych symbolem R/Ew, istotnie naruszając tym samym wymóg z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., by w planie miejscowym określić obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Skutkować to musi, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzeniem nieważności uchwały.

W orzecznictwie wskazuje się, że wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu. Tylko wadliwe zapisy, które dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan w całości (wyroki NSA z 28 września 2011 r., II OSK 1287/11, z 28 września 2012 r., II OSK 1598/12, CBOSA).

Właściwa interpretacja przepisu art. 28 ust. 1 prowadzi zatem do wniosku, że stwierdzenie nieważności całej uchwały może mieć miejsce wówczas, gdy stwierdzane naruszenia odnoszą się do całej uchwały lub przeważającej jej części. Jeśli natomiast naruszenia z art. 28 ust. 1 dotyczą tylko części ustaleń planu, to wystarczające jest wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej części, jeżeli część niewadliwa może prawidłowo funkcjonować w obrocie prawnym.

Analizując w tym aspekcie zaskarżoną uchwałę, Sąd stwierdza, że wadliwość zapisów dotyczących terenów oznaczonych symbolem R/Ew nie pociąga za sobą konieczności stwierdzenia nieważności miejscowego planu w całości. Tereny R/Ew stanowią tylko jeden z szesnastu rodzajów terenów wskazywanych w § 6 planu, a regulacje ich dotyczące zawarte są jedynie w dwóch kolejnych paragrafach uchwały: 28 i 33. Wyeliminowanie z treści planu miejscowego regulacji dotyczących terenów oznaczonych symbolem R/Ew nie będzie wywoływać negatywnych skutków dla stosowania pozostałych zapisów planu – regulacje dotyczące terenów oznaczonych innymi niż R/Ew symbolami mogą bez przeszkód funkcjonować w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 147 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: § 6 pkt 8 i § 28, a także § 33 w zakresie oznaczenia "R/Ew", zaś pkt 2 – na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie.

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia ([...] zł) oraz wpis ([...] zł) i uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł., łącznie – [...] zł.