Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 530/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

sygn. akt II SA/Kr 530/09 Kraków, dnia 26 października 2009 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody z dnia 21 stycznia 2009 roku, znak [...], w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skargi J. F. na decyzję Wojewody z dnia 21 stycznia 2009 roku, znak [...], w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. Skarżący oprócz wniosków dotyczących zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego domagał się również wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze zostały podniesione jednak wyłącznie zarzuty przeciwko samej decyzji, natomiast żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie zostało uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja udzielenia przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony skarżącemu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnosić się wyłącznie do takich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem, zawartym w danym akcie, przy czym może to nastąpić w sposób dobrowolny bądź przymusowy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 888/08, Lex nr 477238). Powyższe oznacza, że wykonalna będzie decyzja nakładająca na jej adresata obowiązek - ponieważ możliwa jest dobrowolna realizacja jej dyspozycji, albo wykonanie w trybie przymusowym, a także decyzja przyznająca adresatowi uprawnienie do konkretnego działania - wówczas realizując takie uprawnienie, strona będzie wykonywała akt administracyjny. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji w sytuacji, gdy ma ona charakter odmowny, tj. nie uwzględnia wniosku strony o przyznanie uprawnienia, bądź nałożenie obowiązku na inną stronę. Taki akt nie ma przedmiotu wykonania, stąd brak także o możliwości wstrzymania jego wykonania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 714/08, Lex nr 493646 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). W judykaturze wskazuje się między innymi, że nie podlega wykonaniu decyzja umarzająca postępowanie administracyjne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 251/08, Lex nr 504581), a także taka, którą odmówiono stronie umorzenia należności pieniężnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt II GZ 136/08, Lex nr 493692). Pogląd, że wstrzymanie wykonania dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, prezentowany jest również w doktrynie (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, komentarz do art. 61, teza 7 i powołana tam literatura).

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. W przypadku budowy albo robót budowlanych, które nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ustawy- Prawo budowlane), a jedynie zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi (art. 30 ustawy-Prawo budowlane), do realizacji zamierzonej inwestycji można przystąpić, jeżeli w ciągu 30 dni organ administracji architektoniczne - budowlanej nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy- Prawo budowlane). W przypadku trybu zgłoszeniowego sprawa administracyjna jest załatwiana w drodze decyzji wyłącznie wówczas, kiedy organ sprzeciwia się zgłoszonemu zamiarowi wykonania robót budowlanych. Jeżeli natomiast inwestycja odpowiada wymogom prawa, może być realizowana na podstawie tzw. milczącej zgody organu. Nie zostaje wówczas wydany żaden akt administracyjny, a inwestor, zgodnie z powołanym wyżej art. 30 ust. 5 ustawy- Prawo budowlane, może przystąpić do wykonywania zgłoszonych robót budowlanych.

W odniesieniu do wcześniejszych rozważań trzeba więc stwierdzić, że przyznanie uprawnienia następuje w drodze owej milczącej zgody organu, natomiast decyzja o wniesieniu sprzeciwu ani nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. Należy zatem uznać, że charakter prawny takiej decyzji jest najbardziej zbliżony do rozstrzygnięć odmownych, np. decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Adresat takiej decyzji nie nabywa na jej podstawie żadnych uprawnień, zatem nie może dobrowolnie jej wykonać. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu nie może być również wykonywana w drodze egzekucji administracyjnej, ponieważ nie nakłada na nikogo żadnych obowiązków, a jedynie oznacza, że adresat będzie musiał powstrzymać się od wykonywania robót budowlanych, objętych zgłoszeniem. Ewentualne konsekwencje wykonania robót pomimo wniesionego sprzeciwu mogą zostać skonkretyzowane w odrębnym postępowaniu, prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, co nie stanowi podstawy do uznania, że decyzja o sprzeciwie ma charakter aktu wykonalnego. W nawiązaniu do przedstawionych wyżej podglądów orzecznictwa i doktryny trzeba przyjąć, że decyzja o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych nie posiada przedmiotu wykonawczego, nie podlega wykonaniu ani w sposób dobrowolny, ani przymusowy, a zatem nie istnieje możliwość wstrzymania jej wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez sąd administracyjny.

Sąd miał również na uwadze, że z uwagi na specyficzną regulację trybu zgłoszeniowego w sprawie tego rodzaju wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musiałoby się sprowadzać do upoważnienia inwestora do podjęcia czynności wbrew jej treści. Czym innym bowiem jest wstrzymanie wykonywania zaskarżonej decyzji, a czym innym podjęcie czynności przez skarżącego wbrew treści zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Kr 558/09, dostępne w Internecie pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji w takiej sytuacji nie jest możliwe także z tego powodu, że wyłączałoby wszystkie prawne skutki zaskarżonego aktu administracyjnego.

Na marginesie trzeba też zaznaczyć, że J. F. w uzasadnieniu skargi nie powołał się na żadną z okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Nawet zatem w sytuacji, gdyby zaskarżone rozstrzygnięcie było wykonalne i jego wykonanie mogłoby zostać wstrzymane przez sąd, w świetle orzecznictwa takiemu wstrzymaniu stałoby na przeszkodzie to, iż skarżący nie wskazał na żadną okoliczność, która uprawdopodobniałaby niebezpieczeństwo poniesienia przez niego znacznej szkody albo powstania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 roku, sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786 i z dnia 25 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.