Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1721/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Sędzia WSA Łukasz Trochym Protokolant referent Jolanta Replin po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO w [...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) w związku z art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b, ust. 5 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) w wyniku odwołania A. S. (Skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2021 r. Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. odmówił Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem – L. C. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie została spełnione przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych ponieważ niepełnosprawność L. C. istnieje od 51 roku życia, a ponadto pozostaje on w związku małżeńskim z W. C., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co spowodowałoby zwolnienie jej z obowiązku alimentacji w pierwszej kolejności (art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych).

W zaświadczeniu z dnia 8 lutego 2021 r. lekarz specjalista psychiatrii potwierdził, że W. C. wymaga stałego leczenia psychiatrycznego i nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, a tym bardziej sprawować opieki nad inną osobą.

W związku z tym może wystąpić z wnioskiem do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności o wydanie ponownego orzeczenia, uwzględniającego zmianę stanu zdrowia. Wystąpienia nowego schorzenia lub pogłębienia się istniejącego nie należy utożsamiać z automatyczną zmianą zakresu posiadanego orzeczenia, ponieważ samo naruszenie sprawności organizmu (choroba) nie jest tożsame z niepełnosprawnością, o czym Skarżąca została poinformowana w trakcie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Matka L. C. M. C. ze względu na wiek ([...] lata) i stan zdrowia nie jest w stanie sprawować opieki nad synem, a ojciec nie żyje. Ponadto Skarżąca jest uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w okresie od [...] listopada do [...] października 2021 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła, że jej mama pomimo braku orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może sprawować opieki nad ojcem, gdyż jest chora psychicznie. Sytuacja rodziny z tego powodu jest trudna, a pozbawienie świadczenia pielęgnacyjnego faktycznego opiekuna niepełnosprawnego L. C. jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że L. C. pozostaje w związku małżeńskim z W. C., która została zaliczona do II stopnia inwalidów (wypis z treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr 1 w Ostrołęce z dnia 3 grudnia 1991 r. nr 46968). Z kolei L. C. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS Oddz. W P. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]). Fakt sprawowania opieki nad ojcem przez Skarżącą został potwierdzony przez pracownika socjalnego w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu [...] kwietnia 2021 r. Zdaniem Kolegium, organ I instancji błędnie uznał, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro przepis ten na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 utracił moc prawną w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, to data powstania niepełnosprawności u L. C. nie ma wpływu na przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżącej, jako osobie sprawującej nad nim opiekę. Natomiast organ I instancji prawidłowo ocenił, że w tej sprawie zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych. W świetle przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny małżonka (w stosunku do współmałżonka) wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych. Z treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. W. C. nie legitymuje się takim orzeczeniem. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że W. C. jest dotknięta chorobą psychiczną (schizofrenia) Kolegium stwierdziło, że osoby chore psychicznie, w tym na schizofrenię po przyjmowaniu leków i prowadzeniu terapii mają szansę na normalne życie. Organy administracji nie mają natomiast wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Ponadto wskazał na możliwość wystąpienia z wnioskiem do miejskiego/powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności o wydanie ponownego orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia. Dlatego w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od wykładni literalnej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła:

1. błędną interpretację art. 130 oraz art. 132 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego w ten sposób, że pominięto, iż art. 130 dotyczy sytuacji po rozwodzie lub orzeczeniu separacji, art. 132 dopuszcza inne poza niepełnosprawnością małżonka powody nałożenia obowiązku alimentacyjnego na innego niż ten współmałżonek zobowiązanego;

2. naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. art. 17 pkt 4 oraz art. 27 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych;

3. naruszenie prawa materialnego - art. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2018, poz. 511);

4. naruszenie prawa materialnego art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a.;

5. naruszenie prawa materialnego art. 2, art. 32 pkt 2, art. 68 i art. 69 Konstytucji RP.

Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz uwzględnienie jej wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym ojcem.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej mama nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jednak ze względu na swoje schorzenie otrzymała z ZUS decyzję, że jest niezdolna do pracy. Podniosła, że jest zobowiązana prawnie i moralnie do opieki nad tatą, a sprawowanie tej opieki przez mamę byłoby nadmiernie utrudnione. Zdaniem skarżącej, wybranie przez ustawodawcę z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji wyłącznie współmałżonka, o ile nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, narusza konstytucyjną zasadę równości, sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), a także godzi w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP). Powołała się też na poglądy wyrażane w orzecznictwie dotyczącej problematyki świadczenia pielęgnacyjnego. Podniosła też, że w zaskarżonej decyzji została błędnie pouczona o obowiązku uiszczenia w tej sprawie wpisu sądowego w kwocie 200 zł.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności sąd dokonuje nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (...).

Kontrolując wydane w sprawie decyzje Sąd stwierdził, że nie są one zgodne z prawem.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z treścią jego ust. 1 świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przesłanki wyłączające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego określone zostały zaś m.in. w ustępie 5 pkt 2a ww. artykułu, w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Powyższy przepis wprowadza przesłanki negatywne po stronie osoby wymagającej opieki, których zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W rozpoznawanej sprawie strona Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem, który pozostaje w związku małżeńskim, a jego małżonek – W. C. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Została bowiem zaliczona do II stopnia inwalidów (wypis z treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr 1 w [...] z dnia [...] grudnia 1991 r. nr [...]). Dlatego, zdaniem organów zaistniała przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych do odmowy przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia.

Oceniając wydane w sprawie decyzje i odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że ustawodawca w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymienił przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w celu określenia kręgu osób, którym może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o ile spełnione są pozostałe warunki ustawowe. Jednocześnie w art. 17 ust. 5 ustawy określone zostały przesłanki negatywne, których wystąpienie powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Jedną z tych przesłanek wymienia wskazany powyżej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Dlatego błędne jest rozumowanie Skarżącej opierające się na tym, że jest wyłącznie uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego jako osoba, która według przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jest zobowiązana do alimentacji ojca. Według art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami.

Przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 nie ingeruje w stosunki rodzinne, jak też nie kwestionuje obowiązków ciążących na dzieciach względem rodziców, a wynikających z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Nie zawsze jednak realizacja własnych obowiązków moralnych oraz prawnych wynikających ze stosunków rodzinnych będzie łączyła się z możliwością uzyskania świadczenia finansowanego ze środków publicznych (tak NSA w wyroku z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt I OSK 700/21).

Podnoszona w skardze okoliczność sprawowania rzeczywistej opieki nad ojcem przez wnioskodawczynię w ramach obowiązku alimentacyjnego, nie znosi bowiem obowiązków określonych w art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciążących na małżonku osoby niepełnosprawnej. Inaczej przedstawia się sytuacja, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wyklucza dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność, wówczas bowiem ustawodawca wprowadza wyjątek, kiedy świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane podmiotom, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych (por. A. Kawecka, J. Sapela, K. Małysa-Sulińska (red.) w: Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz do art. 17, LEX 2015).

W przywołanym wyroku wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 700/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne jest niewątpliwie instrumentem wspierania rodzin będących w trudnej sytuacji materialnej i społecznej ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Obowiązek wsparcia rodziny jako wspólnoty nie oznacza jednak obowiązku wspierania każdego z jej członków w taki sam sposób. Prawo podmiotowe rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP, może być bowiem dochodzone tylko w granicach określonych w ustawie. Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwala więc stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena, czy małżonek nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku opieki względem współmałżonka z uwagi na swój stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ, ani sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy.

Sąd podziela powyższy pogląd i podkreśla, że decyzja w sprawie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest decyzją związaną, co oznacza, że organ przyznaje świadczenie wyłącznie wtedy, gdy są spełnione wszystkie wskazane w przepisach prawa przesłanki jego przyznania i nie wystąpiła żadna przesłanka negatywna. Organ nie może przyznać świadczenia kierując się zasadami słuszności, czy też zasadami współżycia społecznego, nawet w trudnej sytuacji, na którą powołuje się Skarżąca.

Również w literaturze przedmiotu podkreśla się, że obowiązek legitymowania się współmałżonka osoby wymagającej opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności podyktowany jest koniecznością zachowania obiektywnego kryterium oceny stanu zdrowia współmałżonka pod kątem możliwości sprawowania przez niego opieki nad osobą tego wymagającą. Dokonanie niewątpliwych ustaleń w tym zakresie przez organ pomocowy, który nie posiada wiadomości specjalnych z zakresu medycyny, umożliwia ten właśnie dokument urzędowy, jakim jest orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (por. B. Chludziński, Świadczenia rodzinne. Komentarz (red.) P. Rączka, komentarz do art. 17, uwaga 4.2, Lex 2021).

Zdaniem Sądu, literalna wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych uprawniałaby do przyjęcia za prawidłowe stanowiska prezentowanego przez organy. Jednakże wykładnia taka w szczególnych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie jest wystarczająca. Należy mieć na względzie cel regulacji zawartej we wskazanych przepisach, czyli przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia, w sytuacji, w której osoby zobowiązane do opieki w pierwszej kolejności nie mogą jej sprawować.

Skarżąca podkreślała bowiem zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, że jej mama nie może sprawować opieki nad ojcem z uwagi na stan zdrowia (choroba psychiczna - schizofrenia). Choć nie legitymuje się ona orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to jednak wymaga stałej opieki. Jako dowód na powyższą okoliczność Skarżąca dołączyła do akt sprawy zaświadczenie lekarza psychiatry z dnia [...] lutego 2021 r., z którego wynika, że matka "wymaga stałego leczenia psychiatrycznego i nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, a tym bardziej sprawować opieki nad inną osobą". Dodatkowo należy wskazać, że również z przeprowadzonego w dniu [...] kwietnia

2021 r. wywiadu środowiskowego wynika, że mama Skarżącej od kilkunastu lat leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego i "ze względu na swoje problemy zdrowotne nie jest w stanie opiekować się mężem".

W tej sytuacji wydane w sprawie rozstrzygnięcia odmawiające Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uznać należało za przedwczesne i wydane z naruszeniem art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro bowiem organy wiedziały, że W. C. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to winny pouczyć Skarżącą o skutkach nieprzedstawienia tego orzeczenia.

Wynika to z nałożonego na organy administracyjne przez art. 9 k.p.a. obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Ponadto, z treści art. 79a k.p.a. wynika, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

Takiej informacji ze strony organów w rozpoznawanej sprawie zabrakło, czym naruszyły one powołany przepis art. 79a k.p.a., uniemożliwiając tym samym Skarżącej otrzymanie wnioskowanego świadczenia. Organ stwierdził wprawdzie w piśmie z dnia [...] marca 2021 r., że prosi o dostarczenie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności W. C., jednakże pisma tego, zdaniem Sądu, nie można uznać za realizujące obowiązek określony w art. 79a k.p.a. Naruszenie to miało zaś, w ocenie Sądu, wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do co najmniej przedwczesnej odmowy uwzględnienia wniosku Skarżącej.

Organy powinny w zaistniałej sytuacji zawiesić postępowanie i zobowiązać Skarżącą do przedłożenia tego orzeczenia. Wadliwa ocena materiału dowodowego w tym zakresie (zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 8 lutego 2021 r.) skutkowała w konsekwencji naruszeniem przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Powołane przez Skarżącą w uzasadnieniu skargi poglądy wyrażane w orzecznictwie dotyczyły odmiennych stanów faktycznych, to jest kwestii rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego w przypadku zbiegu prawa do świadczeń, do którego jeszcze nie doszło w rozpoznawanej sprawie.

Co do zarzutu błędnego pouczenia skarżącej w zaskarżonej decyzji o obowiązku uiszczenia w tej sprawie wpisu sądowego w kwocie 200 zł., Sąd stwierdza, że to uchybienie organu nie miało wpływu na wynik sprawy, w której Skarżąca jest zwolniona od obowiązku uiszczenia wpisu z mocy ustawy, to jest art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Ponadto z akt sprawy wynika, że Skarżąca wpisu tego prawidłowo nie uiściła.

Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji pouczy zatem skarżącą i zobowiąże ją do przedłożenia orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności jej mamy. Dopiero poczynienie powyższych ustaleń pozwoli na wydanie decyzji uwzględniającej przedstawioną wyżej wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych. Legitymowanie się przez W. C. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, umożliwi bowiem Skarżącej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.