Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 467/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono wniosek

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o uzupełnienie wyroku z dnia [...] sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po [...] w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę Związku Międzygminnego [...] z dnia 20 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia: odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., II SA/Po 467/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi M. B. na uchwałę Związku Międzygminnego [...] z dnia [...] 2017 r., [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy: stwierdził nieważność § 8 ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, w części obejmującej słowa "do 240 l", a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Zasądzono nadto od Związku na rzecz skarżącego kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (k. 43 akt sądowych).

Wyrok został doręczony M. B. i odebrany przez niego osobiście 31 sierpnia 2018 r. (k. 62 verte akt sądowych).

Pismem z dnia 26 stycznia 2019 r., nadanym w urzędzie pocztowym tego samego dnia (k. 123-124 akt sądowych) M. B. wystąpił, cyt.: "o dodatkowe zasądzenie na jego korzyść kosztów utraconego zarobku w związku ze złożoną skargą dnia 09.04.2018 r. oraz wydanym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., w którym zostały one pominięte".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu.

Przed przedstawieniem dalszych wyjaśnień Sąd podkreśla, że potraktował wniosek M. B. z dnia 26 stycznia 2019 r. jako wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów, jako że skarżący wyraźnie zatytułował go "wnioskiem" i można założyć, że uczynił to z rozmysłem, gdyż wszystkie składane dotychczas środki odwoławcze tytułował jednoznacznie ("skarga" – k. 4 akt sądowych, "skarga kasacyjna" – k. 64 akt sądowych, "zażalenie i wniosek" – k. 119 akt sądowych, "zażalenie" – k. 137 akt sądowych). M. B. zaznaczył także wyraźnie, że wnosi o "dodatkowe zasądzenie" kosztów, które w wyroku "zostały pominięte". Nie ulegało więc wątpliwości Sądu, że wniosek z dnia 26 stycznia 2016 r. to wniosek, który kwalifikować należy w kontekście art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.").

Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 P.p.s.a.). Wniosek zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 1a P.p.s.a.). Wreszcie ustawa stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.), przy czym orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.).

Jak wynika z opisanych wyżej okoliczności wyrok z dnia 9 sierpnia 2018 r., II SA/Po 467/18 doręczono M. B. 31 sierpnia 2018 r. Z kolei wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów został złożony dopiero dnia 26 stycznia 2019 r. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że M. B. uchybił terminowi, o którym mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a., a jego wniosek na podstawie art. 157 § 1a P.p.s.a. podlegał odrzuceniu.

Wobec złożenia wniosku o po terminie Sąd nie zajął stanowiska co do zasadności samego wniosku.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 157 § 1a P.p.s.a. orzekł na posiedzeniu niejawnym jak w sentencji postanowienia.

/-/ J. Szuma