Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 521/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 4, art. 34 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Staż. ref. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii adwokata T.I. w G. opłatę w kwocie [...] zł ( słownie: [...] złotych), podwyższoną o 22% podatku od towarów i usług tj. kwotę [..] zł (słownie: [...] złotych) oraz zwrot poniesionych wydatków w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych) – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 123 § 1 pkt. 2, art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 18, art. 23 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. , Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia A. D. z [...] na postanowienie Prezydenta Miasta C. z [...] w sprawie uznania za bezzasadny zarzut zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, utrzymało w mocy stanowisko wierzyciela.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż A. D. zarzucił błąd co do osoby zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] opiewającego na kwotę [...] zł z tytułu nieuiszczonych kosztów pobytu w Izbie Wytrzeźwień w C. [...]. Zobowiązany wyjaśnił przy tym, iż w tej dacie przebywał w [...], a wcześniej w [...] zgubił legitymację osoby niepełnosprawnej.

Wierzyciel uznał ten zarzut za bezzasadny wskazując przy tym, iż karta ewidencyjna pobytu w Izbie Wytrzeźwień oraz dokumentacja policyjna dotycząca zatrzymania osoby nietrzeźwej zawierają dane, które nie mogły znajdować się we wskazanej już legitymacji osoby niepełnosprawnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło dalej, że rozpoznając zażalenie na stanowisko wierzyciela ustaliło, iż osobą przebywającą w Izbie Wytrzeźwień był zobowiązany, co bezspornie wynika z zebranej w sprawie dokumentacji: protokołu doprowadzenia przez policję oraz karty ewidencyjnej. Zawarte tam dane były bowiem bardziej obszerne, niż te znajdujące się w legitymacji osoby niepełnosprawnej.

W skardze na to postanowienie, B.D. wnosząc o jego uchylenie wyjaśnił, że dane wynikające spoza legitymacji mogły zostać uzyskane z "rzeczy", które nosi przy sobie w plecaku lub reklamówce.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 33 pkt. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. , Nr 229, poz. 1954 ze zm.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być błąd co do osoby zobowiązanego.

Według art. 34 § 1 tej ustawy, zarzut zgłoszony na tej podstawie organ egzekucyjny rozpoznaje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, którego wypowiedź jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z kolei, swoje stanowisko w tym zakresie wierzyciel wyraża w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 i 5).

Postępowanie egzekucyjne umarza się gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego (art. 59 § 1 pkt. 4).

W rozpoznawanej sprawie, odnosząc się do zarzutu podniesionego przez zobowiązanego wierzyciel - Prezydent Miasta C. postanowieniem z [...] uznał go za bezzasadny, a swoje stanowisko wszechstronnie uzasadnił powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Ta wypowiedź wierzyciela była zatem dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Z kolei, rozpoznając zażalenie zobowiązanego na to postanowienie SKO w K. dokonało ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia i podanych w nim motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem:

"Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona".

Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

-należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

-materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

-ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

(tak B. Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r. str. 376-378).

Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy rozważył wnikliwie zebrany w sprawie materiał dowodowy, niezbędny dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Zarzuty postawione organowi administracji w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez ten organ art. 80 k.p.a. To, że organ administracji publicznej dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy przede wszystkim zauważyć, że w istocie A.D. przyznał, iż dane zawarte w protokole i karcie ewidencyjnej zostały uzyskane przez uprawnione organy bezpośrednio od osoby umieszczonej w Izbie Wytrzeźwień, a nie od osoby posługującej się legitymacja osoby niepełnosprawnej.

Organ odwoławczy dokonał zatem prawidłowej oceny dowodów i wyprowadził logiczne wnioski, co do zobowiązanego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach orzeczono w trybie § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c), § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Te koszty obejmują: [...] złotych– opłata (podwyższona o 22% podatku od towarów i usług), [...] złotych - niezbędne wydatki (opłata skarbowa od pełnomocnictwa).