Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 664/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 31/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 31/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę F. [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r.

Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2019 roku wezwano stronę skarżącą do podpisania skargi, podania wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.

Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej wraz z odpisem odpowiedzi na skargę w dniu 23 stycznia 2019 roku, przy czym w treści wezwania znajdowało się pouczenie o skutkach nieusunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni z powołaniem się na treść art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W wykonaniu zobowiązania Sądu pełnomocnik skarżącej dołączył podpisaną skargę, odpis pełnomocnictwa ora informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z KRS.

WSA podniósł, że z dokumentów nadesłanych przez pełnomocnika skarżącej nie wynika umocowanie adwokata do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu. Wprawdzie nadesłane pełnomocnictwo (w którym podano inny numer KRS, od tego, pod którym zarejestrowano stronę skarżącą), datowane na dzień 4 września 2017 r., zawiera postanowienie, iż profesjonalny pełnomocnik ma być umocowany do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi, lecz osoba udzielająca pełnomocnictwa - R. B. – nie był w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa umocowany do dokonania takiej czynności. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie usunął braków formalnych skargi w ustawowym terminie 7 dni, podczas gdy skarżący usunął wszystkie braki formalne w terminie, w tym przedstawił prawidłowo udzielone pełnomocnictwo przez członka zarządu skarżącej;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 46 § 3 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż pełnomocnik nie dołączył do skargi pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, podczas gdy pełnomocnik pismem z dnia 28 stycznia 2019 roku przedstawił prawidłowo udzielone pełnomocnictwo przez członka zarządu skarżącej;

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 37 § 1 p.p.s.a. w z w. z art. 28 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż pełnomocnictwo załączone do skargi nie jest udzielone przez osobę pełniącą funkcję organów skarżącego, a tym samym udzielone jest przez osobę nieumocowaną do reprezentowania skarżącej, podczas gdy przedmiotowe pełnomocnictwo zostało udzielone w sposób prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W niniejszej sprawie Przewodniczący wystosował w stosunku do spółki m.in. wezwanie do "złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony (KRS, status ...) zgodnie z art. 29 (...)".

Stwierdzić trzeba, że treść wezwania była jasna. Zaznaczyć można, że pełnomocnik (działający w imieniu spółki) winien wykazać dokument, do którego został wezwany na mocy zarządzenia z 10 stycznia 2019 r. już przy pierwszej czynności w postępowaniu. Na wypadek, gdyby tego nie zrobił, ustawodawca przewidział sposobność uzupełnienia tego braku poprzez stosowne wezwanie. Podkreślić należy, że w tym wezwaniu Przewodniczący sprecyzował o wykazanie jakiej okoliczności chodzi, zaś pełnomocnik reprezentujący spółkę był profesjonalnym podmiotem.

W odpowiedzi przedstawiono dokumenty, z których stosowne umocowanie nie wynikało. Więcej, przyznaje się do tego autor zażalenia. W tym środku odwoławczym próbuje on bowiem w zasadzie wykazać to, że R. B. był władny udzielić pełnomocnictwa. Z przedstawionej argumentacji nie wynika natomiast, że spółka uczyniła zadość wezwaniu Przewodniczącego. Na podstawie przedstawionych w wykonaniu wezwania dokumentów nie sposób było ustalić umocowanie R. B. do działania w imieniu spółki i udzielenia stosownego pełnomocnictwa - w tym zakresie stanowisko WSA zasługuje w pełni na aprobatę. To zaś obligowało Sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Podjęte rozstrzygnięcie odpowiada więc prawu, zaś zażalenie - jako niezasadne - należało oddalić na podstawie art. 184 w w zw. zart. 197 § 2 p.p.s.a.