Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1709/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny /spr./, Sędziowie NSA Paweł Tarno, Andrzej Jurkiewicz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2004 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2004 roku sygn. akt V SA 4882/03 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 20 października 2003 roku Nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 20 października 2003 roku w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżony wyrok został wydany z uwzględnieniem następującego stanu faktycznego:

W dniu 9 kwietnia 2003 roku wobec S. B. – obywatela Włoch, wydana została przez Wojewodę Mazowieckiego decyzja o wydaleniu z uwagi na fakt przebywania w Polsce bez ważnego paszportu, wizy pobytowej i zameldowania. Od decyzji tej cudzoziemiec nie wniósł odwołania i opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 10 lipca 2003 roku S. B. ponownie wjechał do Polski i w dniu 21 lipca 2003 roku, jako osoba nielegalnie przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, został zatrzymany. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, rozpoznając sprawę w następstwie odwołań pełnomocników S. B., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanych przepisów zbadania wymagała kwestia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 158 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 128, poz. 1175) w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1 i 4 i w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 roku o cudzoziemcach (tekst jednolity - Dz.U. z 2001, Nr 127, poz. 1400 ze zm.). Sąd I instancji podniósł, iż decyzja z dnia 9 kwietnia 2003 roku nie została przez cudzoziemca zakwestionowana odwołaniem, stała się więc ostateczna i została wykonana, a jej prawidłowość nie podlegała ocenie w postępowaniu sądowoadmisnitracyjnym. Skarżący był osobą wymienioną w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 roku o cudzoziemcach, jego dane zostały wcześniej zgromadzone w wykazie osób niepożądanych, z konsekwencjami wynikającymi z przepisu art. 13 ust. 1a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (art. 64 ust. 1 i 2), a przed ponownym przyjazdem do Polski nie podejmował on żadnych działań w oparciu o treść art. 65a tej ustawy.

W skardze kasacyjnej jako podstawę kasacyjną wskazano naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędną wykładnię art. 52 ust. 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 roku o cudzoziemcach, a także błędne uznanie, że organ administracji działał w sposób proporcjonalny, zgodny z interesem ogólnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, że pierwotna decyzja o wydaleniu, od której S. B. nie odwoływał się, została wydana, gdy cudzoziemiec wjechał do Polski legalnie dysponując ważnym paszportem, a ważność paszportu wygasła podczas pobytu w Polsce. W ocenie skarżącego represja, która go dotknęła, to jest ponowna decyzja o wydaleniu, jest niewspółmiernie surowa do stopnia przewinienia. Przytaczając szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu skargi wywiedziono, iż nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji jest naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i powinno skutkować uchyleniem decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W każdej sprawie toczącej się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy skarga ta odpowiada wymogom przewidzianym przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwaną dalej "p.s.a." - (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargą niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, jest skarga nie spełniająca wymagań określonych w art. 176 wskazanej ustawy. Skarga kasacyjna powinna bowiem czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany. Określenie uchybienia, którego miał się dopuścić Sąd I instancji, w sposób opisowy, bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zdaniem autora skargi zostały naruszone, nie może zostać uznane za prawidłowe wskazanie podstawy kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA i WSA 2004/1/9). Z tego względu zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz błędnego uznania, że organ administracji zastosował środek nieproporcjonalny, jako nie spełniające wymogów określonych w art. 176 p.s.a. w związku z art. 183 § 1 p.s.a. nie podlegają kontroli instancyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. W skardze kasacyjnej zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie szeregu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tymczasem zarzuty wskazane w podstawie skargi kasacyjnej dotyczyć muszą naruszenia prawa przez Sąd, a nie przez organy administracji. W omawianej sprawie, jako podstawę skargi kasacyjnej, wskazano naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., mimo że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał jedynie na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej nie pozwala na rozpoznanie zgłoszonego zarzutu. Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.s.a.) stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne w sprawie nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącego i uznać je należy za wiążące. Skarga kasacyjna w sprawie podlegałaby zatem odrzuceniu, gdyby oprócz zarzutów o charakterze proceduralnym, skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.s.a.

Skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego także naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 52 ust. 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 roku o cudzoziemcach, Zarzut ten nie jest uzasadniony. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemiec może być wydalony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia na wjazd lub pobyt, bądź wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 13 ust. 1 tej ustawy, a zatem między innymi gdy wydana została ostateczna decyzja o wydaleniu lub wjazd i pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego. Przesłanki określone w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 roku o cudzoziemcach mają charakter samodzielny i wystąpienie którejkolwiek z nich może być podstawą odmowy wydania wizy lub odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej. Ustalenia faktyczne, które jak wcześniej podniesiono nie mogą być kwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, wskazują że S. B. wjechał do Polski mimo wydanej wcześniej prawomocnej decyzji administracyjnej o wydaleniu. Okoliczność ta mogła samodzielnie przesądzać o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ administracji w podstawie prawnej decyzji, uznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłową, podniósł także, iż pobyt cudzoziemca jest niepożądany ze względu na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego. Stanowisko Sądu I instancji, iż organy administracji publicznej wydając uznaniową decyzję o wydaleniu nie przekroczyły granic uznania było prawidłowe uznając za niewadliwe usatlenia, że występują w sprawie przesłanki określone w art. 13 ust 1 pkt 1 i 9 ustawy oraz stwierdziwszy, że S. B. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej bez pozwolenia na wjazd. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.s.a.), kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie podlegała jedynie kwestia istnienia przesłanek do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec nie zakwestionowania w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych przyjętych za ustalone przez Sąd I instancji, należy uznać, że nie został skutecznie wywiedziony zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.