Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1560/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 2 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie określenia opłaty za usługę wodną I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 1017,00 zł (tysiąc siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 02.10.2019 roku sygn. [...] skierowaną do J. K. Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 104 § 1, art. 107 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (zwana dalej – k.p.a.) w związku z art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20.07.2017r. – Prawo wodne, określił opłatę za usługę wodną dla właściciela nieruchomości zlokalizowanej na działkach nr: [...], [...], [...], [...] nr księgi wieczystej [...] obręb: [...] jednostka ewidencyjna [...], przy ulicy [...] w K.. Opłata została określona za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni 4668 m2 robót i obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie 79% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, za okres od 1 stycznia 2018 roku do 31 grudnia 2018 roku wynoszącą 1850zł.

Wydanie przedmiotowej decyzji poprzedzone zostało stosowną procedurą. W dniu 30.04.2018 roku pismem znak: [...] skierowanym do C. J. K. Sp. K. Urząd Miasta K. Wydział Gospodarki Komunalnej poinformował o ustaleniu opłaty za usługę wodną opisaną wyżej w wysokości 1850zł.

Strona - C. J. K. spółka komandytowa sp. k. wystosowała w sprawie [...] reklamację od informacji o wysokości opłaty za usługę wodną, wnosząc o ustalenie, iż opłata wynosi 0zł.

Prezydent Miasta K. , w odpowiedzi na reklamację, wydał wskazaną wyżej decyzję z dnia 02.10.2019 roku sygn. [...], kierując ją do J. K..

Od decyzji Prezydenta Miasta K. J. K. wniósł skargę, zaskarżając ją w całości. Wskazanej decyzji zarzucił po pierwsze nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a., podnosząc, że została ona skierowana do osoby, która nie była stroną. Uzasadniając zarzut wskazał, iż jako adresat decyzji wskazany został J. K., podczas gdy sprawa została wszczęta i była prowadzona wobec "C. J. K. sp. k.". Skarżący nadmienił, iż J. K. jest jedynie komplementariuszem w "C. J. K. spółka komandytowa", która z kolei jest komplementariuszem w spółce "C. J. K. spółka komandytowa sp. k.".

Oprócz tego, skarżący zarzucił, iż w sprawie naruszono art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a. oraz błędnie ustalono stan faktyczny poprzez przyjęcie, że nieruchomość jest położona na obszarze nieujętym w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jak również poprzez brak ustaleń odnośnie struktury i przebiegu kanalizacji. Skarżący wskazał również, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, a to art. 269 ust. 1 pkt. 1, art. 272 ust. 8 Ustawy – Prawo wodne przez ich błędną wykładnię polegającą w szczególności na błędnym ustaleniu znaczenia terminu "obszar nieujęty w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Skarżący zarzucił także, iż naruszono przepisy prawa materialnego, a to art. 269 ust. 1 pkt. 1, art. 16 pkt. 59 Ustawy – Prawo wodne w zw. z art. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez błędną wykładnię pojęcia "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" przez nadanie mu znaczenia przypisanego przez ustawę dla innego pojęcia, tj. "system kanalizacji zbiorczej".

Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty.

W niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny sądu jest decyzja Prezydenta Miasta K. dnia 02.10.2019 roku sygn. [...] o ustaleniu opłaty za usługę wodną. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja ta została skierowana do J. K., podczas gdy sprawa została wszczęta i była prowadzona wobec "C. J. K. sp. k.". Z przedstawionych materiałów w sprawie wynika, że J. K. jest jedynie komplementariuszem w "C. J. K. spółka komandytowa", która z kolei jest komplementariuszem w spółce "C. J. K. spółka komandytowa sp. k.". Wobec tego, uznać należy, że decyzja skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie, a w konsekwencji jest obarczona wadą nieważności wynikającą z art. 156 4 k.p.a.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei przepis art. 156 pkt. 4 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. "Z nieważnością o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia w sytuacji, kiedy organ administracji decyzję kieruje do podmiotu, który nie jest stroną postępowania administracyjnego, przy czym słowo "kieruje" należy rozumieć jako kształtowanie sytuacji prawnej tego podmiotu, nałożenie na niego określonych praw lub obowiązków" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2018 r. I OSK 4034/18, LEX nr 2587930). Dla oceny wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy skierowanie decyzji do osoby niebędącej w sprawie stroną nastąpiło na skutek zawinienia organu czy też nie. Istotny jest sam fakt wadliwego skierowania decyzji (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r. VII SA/Wa 538/18, LEX nr 2499996).

Nie ulega wątpliwości, że konkretyzacja obowiązku polegająca na ustaleniu wysokości opłaty za usługę wodną w sprawie będącej przedmiotem skargi nastąpiła w stosunku do podmiotu, który nie był stroną postępowania. Organ nie tylko zaadresował przedmiotową decyzję do niewłaściwej osoby, ale skierował ją do podmiotu nie będącego stroną, kształtując w stosunki do niego obowiązki. Decyzja taka obarczona jest wadą nieważności, musi więc zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Wskazać należy, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów merytorycznych skarżącego byłoby przedwczesne.

Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, mając na uwadze fakt, iż do jej wydania doszło w okolicznościach wskazanych w przepisie art. 156 pkt. 4 k.p.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu skarżącemu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je w łącznej kwocie 1017,00 zł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te złożyły się: wpis w wysokości 100 zł, ustalony na podstawie art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2003.221.2193) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 900 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), a także kwota 17 zł stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1827 z późn. zm.).