Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 898/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. K. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 maja 2005 r., NR [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic D. i Ch. – W. w G., rejon ulic [...] w części dotyczącej ustaleń planistycznych dla jej działki nr.

Skarżąca zarzuciła, że przedmiotowa uchwała podjęta została z naruszeniem następujących przepisów prawa:

1. art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji przez zawarcie w planie rozwiązań, które pod pretekstem realizacji celu publicznego mogą prowadzić do wywłaszczenia części jej nieruchomości wyłącznie dla potrzeb właściciela sąsiedniej nieruchomości,

2. naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 i 2 oraz art. 73 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie środowiska z uwagi na nieuwzględnienie przy planowaniu walorów krajobrazowych terenu i wymagań ochrony środowiska oraz jej prawa własności,

3. naruszenie przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającym na preferowaniu interesu prywatnego jednego z właścicieli nieruchomości kosztem interesu prawnego drugiego z właścicieli.

Powołując się na te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że na nieruchomości skarżącej zaprojektowano ciąg pieszo – jezdny oraz kolektor ściekowy. Urządzenia te nie mogą służyć realizacji jakiegokolwiek celu publicznego, gdyż kolektor przeznaczony jest w istocie do odprowadzenia wód opadowych z działek stanowiących własność jednego właściciela, zaś ciąg pieszo – jezdny ustanawia dodatkową komunikację dla jednej działki stanowiącej własność osoby fizycznej, która to działka posiada inny dostęp do drogi publicznej. W ocenie skarżącej to rozwiązanie planistyczne narusza jej prawo własności. Skarżąca wywodziła, że kwestie dotyczące dostępu do nieruchomości prywatnych do drogi publicznej przez sąsiednie grunty są regulowane przepisami prawa cywilnego, a ewentualne spory w tym zakresie winny rozstrzygać sądy powszechne.

W ocenie skarżącej plan w zaskarżonej części jest ingerencją Rady Gminy w stosunki cywilno – prawne. Skarżąca wskazywała, że konsekwencją planu będzie wywłaszczenie części jej nieruchomości nie dla celu publicznego, lecz dla potrzeb właściciela innej nieruchomości.

Skarżąca kwestionowała również konieczność i celowość przyjętego w planie rozwiązania komunikacyjnego w postaci drogi dojazdowej do rzeki K.. W jej ocenie przejazd taki jest zbędny, ewentualnie dojazd taki może być uznany za drogę wewnętrzną, lecz nie drogę publiczną. Naruszenie przepisów ochrony środowiska miało polegać na realizacji drogi dojazdowej do rzeki K. na terenie, który nie jest przewidziany pod zabudowę.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie z tej przyczyny, iż w toku procedury planistycznej nie naruszono prawa. Strona przeciwna wskazała, że skarżąca w dniu 3 sierpnia 2005 r. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, lecz wezwanie to nie zostało uwzględnione, co znalazło swoje rozstrzygnięcie w uchwale Rady Miasta z dnia 23 listopada 2005 r.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Rada Miasta wyjaśniła, że zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu na nieruchomości stanowiącej własność B. K. zaprojektowany został ciąg pieszo - jezdny, co spowoduje podcięcie niewielkiego fragmentu jej nieruchomości o powierzchni około 132 m kwadratowych. Realizacja przedmiotowego ciągu jest niezbędna w celu dojazdu eksploatacyjnego do rzeki K. i nie ma żadnego związku z realizacją dojazdu do innej prywatnej nieruchomości. Dojazd ten umożliwi swobodny i nieograniczony dostęp stosownych służb do rzeki K.. Ponadto przez wydzielony ciąg pieszo – jezdny może przebiegać także kolektor odprowadzający wody opadowe. Zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, zarówno wydzielenie gruntów pod drogi publiczne, jak i budowa oraz utrzymywanie obiektów służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, jak i regulacja utrzymywania wód oraz urządzeń i melioracji wodnych, stanowią realizację celu publicznego.

Rada Miasta wyjaśniła również skarżącej, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu jej działki nie dopuszcza na niej zabudowy, co nie oznacza automatycznie możliwości realizacji dla niewielkiej części działki skarżącej niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej w postaci przedmiotowego ciągu pieszo – jezdnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Na wstępie wyjaśnić należy skarżącej, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. ust. z 2003 r. nr 80 poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy uchwalony jest w toku procedury uregulowanej przepisami cytowanej wyżej ustawy, por. art. 9 do 29.

Częścią tej procedury jest uzgadnianie projektu planu z właściwymi organami wymienionymi w art. 17 ustawy, w tym organami właściwymi w sprawach ochrony środowiska.

Częścią procedury planistycznej jest również możliwość wniesienia przez każdego, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu. Uwagi te należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu (por. art. 18 i 19 ustawy).

Z dokumentów dotyczących procedury uchwalenia przedmiotowego planu wynika, że uwagi do projektu wnieśli m. in. B. K., która nie zgadzała się na wydzielenie z działki nr terenu na przeprowadzenie kolektora ściekowego, ani na wydzielenie ciągu pieszo – jezdnego, swoje stanowisko motywowała tym, że całą działkę nr ma zamiar przeznaczyć pod ogród oraz E. K., który również nie zgadzał się na lokalizację na jego terenie urządzeń związanych z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, a także wód opadowych. Wskazywał on, że w przyjętym w planie wariancie około 200-metrowy odcinek kanału ściekowego przy ulicy [...] poprowadzony został około 5 m "pod górę" (por. str. 31 procedury uchwalenia planu).

W związku z tymi uwagami Prezydent Miasta w dniu 13 kwietnia 2005 r. zlecił opracowanie koncepcji wyjaśniającej możliwość uwzględnienia lokalizacji urządzeń oczyszczających wody opadowe poza granicami opracowania projektu oraz dojazdu eksploatacyjnego do tych urządzeń.

Koncepcja ta wykazała zasadność takiego rozwiązania, co umożliwiło uwzględnienie uwagi: dokonanie zmiany przebiegu kolektora zbiorczego – poprowadzenie go w ulicy [...] i zlokalizowanie urządzeń oczyszczających wody opadowe na poboczu ulicy [...], t.j. poza terenem położonym w granicach kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z przedstawionego wyżej przebiegu procedury planistycznej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że uwagi wniesione do projektu planu, m. in. przez skarżącą, były przedmiotem odrębnych analiz i w konsekwencji zmieniono przebieg kolektora przewidując jego realizację na innym terenie poza granicami niniejszego planu.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż skarżącej stworzono możliwość wniesienia uwag do planu, rozważono jej racje i częściowo uwzględniono jej żądania w zakresie przebiegu kolektora. W toku postępowania przed sądem Rada Miasta przedłożyła opisane wyżej analizy oraz dokumenty dotyczące zarzutu skargi, iż kosztem ograniczenia jej prawa własności realizowany będzie cel prywatny właściciela innej nieruchomości (por. pismo karta 37 akt sądowych). W piśmie z dnia 25 października 2006 r. Rada Miasta wykazała konieczność realizacji ciągu pieszo – jezdnego jako kontynuacji drogi dojazdowej 80KD-D. Ciąg pieszo – jezdny wyznaczony został na najkrótszym odcinku pomiędzy już istniejącym, wydzielonym układem ulicznym, a rzeką K. (brakujący odcinek wynosi około 20 m) i zapewnia niezbędny dojazd eksploatacyjny do koryta rzeki.

Podstawą skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest przepis art. 101 ust. 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz. U. z 2001 r., nr 142 poz. 1591 ze zm.) stanowiący, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Warunkiem zatem uwzględnienia skargi jest wykazanie naruszenia, przez ustalenia przyjęte w planie, prawa bądź interesu prawnego strony skarżącej jako właściciela nieruchomości objętej ustaleniami planu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego przez ustalenia przyjęte w planie, który poprawiony został częściowo po wniesieniu przez nią uwagi do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu.

Wyjaśnić należy również, że przy kształtowaniu polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego, bierze się pod uwagę szereg czynników, o których mowa w art. 1 ustawy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój jako podstawę dla określenia zasad i zagospodarowania zabudowy, której celem jest zapewnienie zachowania wymagań ładu przestrzennego oraz m. in. prawa własności.

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że Rada Miasta zarówno w procedurze uchwalania przedmiotowego planu, jak i w procedurze rozpatrywania wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę, rozważyła wszystkie okoliczności niezbędne dla maksymalnego ograniczenia ingerencji w jej prawo własności poprzez przeznaczenie tylko niewielkiej części jej działki dla realizacji celu publicznego.

Oczywiście błędny jest natomiast zarzut skargi, iż realizacja przedmiotowego ciągu pieszo – jezdnego koniecznego przede wszystkim dla technicznego dojazdu do rzeki K., nie jest realizacją celu publicznego.

Zgodnie z art. 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261 poz. 2603 ze zm.) celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy są:

- wydzielenie gruntów pod drogi publiczne (pkt 1),

- budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, t.j. budowa kolektora (pkt 3),

- jak i budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych, ich ochronie przed powodzią, a także utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych.

W pojęciach tych mieści się w szczególności dojazd drogą publiczną do rzeki K. niezbędny dla zapewnienia prawidłowego jej przepływu i związanej z tym ochrony przed powodzią.

Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. ust. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.