Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 611/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz orzeczenia o dokonaniu zabezpieczenia na majątku zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, wrzesień i grudzień 2016r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018r. skarżący na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako oczywiście bezzasadnej.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak przesłanek uzasadniających pozytywne załatwienie wniosku.

Pismem procesowym z dnia 20 lipca 2018r. skarżący w związku z ww. postanowieniem wniósł o zmianę żądania objętego skargą w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji przez organ, wnosi o "zastosowanie dobrodziejstwa wynikającego z art. 61 § 3 ustawy poprzez złożenie takiego wniosku do sądu, gdyż wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak istotnego z perspektywy tego przepisu uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza,

że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i uzupełniającymi go dowodami. Sprowadza się w zasadzie do przytoczenia części treści przepisu, tj. wskazuje na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Samo stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody jest niewystarczające.

Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Ubiegający się o udzielenie takiej ochrony powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016r. sygn. akt II GZ 116/16), czego skarżący nie wykonał.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji.