Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1261/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze A S.A. w W. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: ŚWINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2018, poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2019, poz. 1186 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia "B" (dalej: stowarzyszenie) oraz zażalenia spółki "A" S.A. (dalej: skarżąca spółka), na postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego w W. (dalej: PINB) z dnia [...] r nr [...]., znak: [...], ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej dla spółki "A" S.A. z tytułu samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], na istniejącej wieży, zlokalizowanej na działce nr 1 w T. przy ul. [...] w wysokości 125.000,00 zł (sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych) utrzymał postanowienie w całości w mocy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z samowolną rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w T. na działce o numerze 1 PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wstrzymał roboty budowlane i zobowiązał skarżącą spółkę do przedstawienia:

- zaświadczenia o zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z inną wymaganą dokumentacją,

- oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane,

- postanowienia właściwego organu o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Ponadto postanowieniem z dnia [...] r. organ wezwał skarżącą do usunięcia braku projektu zagospodarowania działki oraz braku informacji o obszarze oddziaływania obiektu na otoczenie z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny zamontowane na maszcie.

Po dostarczeniu wskazanych w powyższych postanowieniach dokumentów w dniu [...] r. PINB wydał postanowienie nr [...] znak: [...], ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej dla spółki "A" S.A. z tytułu samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], na istniejącej wieży, zlokalizowanej na działce nr 1 w T. przy ul. [...] w wysokości 125.000,00 zł.

Na skutek zażalenia wniesionego przez stowarzyszenie oraz przez skarżącą spółkę ŚWINB postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jako przyczynę orzeczenia kasatoryjnego ŚWINB wskazał na niewyjaśnienie przez organ I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dotyczyło to przede wszystkim ustalenia, czy realizacja przedsięwzięcia wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. ŚWINB uznał także, że organ I instancji nie zbadał również, czy w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Na skutek skargi stowarzyszenia na powyższe postanowienie tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1243/16 uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez skarżącą Spółkę, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt. II OSK 1390/17.

Natomiast zaskarżonym obecne postanowieniem ŚWINB utrzymał w mocy postanowienie PINB w W. ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej dla skarżącej spółki z tytułu samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącej wieży w wysokości 125.000,00 zł.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie ŚWINB zaznaczył, że kierował się wskazaniami zawartymi w wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1243/16. Kierując się tymi wskazaniami organ odwoławczy stwierdził, że PINB prowadził postępowanie we właściwym trybie tj. w trybie art. 48 Prawa Budowlanego. Przepis ten reguluje kwestie związane z usuwaniem skutków samowolnej realizacji obiektów/robót budowlanych, które wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Według ŚWINB w rozpatrywanej sprawie wykonane roboty budowlanej, tj. rozbudowa przedmiotowej stacji bazowej, wymagały pozwolenia na budowę, a zatem wybór trybu postępowania przez organ pierwszej instancji należy uznać za prawidłowy.

ŚWINB zaakcentował, że tryb postępowania w ramach art. 48 Prawa budowlanego jest wieloetapowy. Jeżeli istnieje możliwość zalegalizowania obiektu, tj. jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, to organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie, w którym zobowiązuje inwestora do przedłożenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania obiektu. Po wykonaniu tego obowiązku organ winien zbadać je pod względem kompletności oraz zgodności z przepisami, w tym z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bądź techniczno-budowlanymi, a następnie wydać postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej. PINB w W. wydał postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a obowiązki określone w tym postanowieniu zostały wykonane. W związku z tym PINB przechodząc do dalszego etapu postępowania wydał postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej.

ŚWINB zaakcentował także, że wysokość opłaty legalizacyjnej nie podlega uznaniu organu ustalającego tę opłatę. Opłata legalizacyjna jest wyliczana w oparciu o ściśle określony wzór, wskazany w art. 59f ust. 1 w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego. Opłata ta stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), przy czym w opisanych wyżej przypadkach, zgodnie z treścią art. 49 ust. 2 in fine podlega ona pięćdziesięciokrotnemu powiększeniu. Z tego względu PINB wyliczył opłatę legalizacyjną według wzoru podanego w art. 59f ust. 1 w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, ustalając ją na 125.000,00 zł, a ŚWINB uznał to wyliczenie za prawidłowe. ŚWINB dostrzegł, że w sentencji zaskarżonego postanowienia w miejscu, w którym wskazano słownie wysokość wyliczonej opłaty, PINB wpisał: "sto dwadzieścia pięćdziesiąt tysięcy złotych". Mając jednak na względzie podaną i wyliczoną wartość liczbową, jak również to, że w dalszej części postanowienia organ pierwszej instancji, podając słowną wysokość wyliczonej opłaty określa ją prawidłowo ŚWINB uznał powyższy błąd za oczywistą omyłkę pisarską, pozostającą bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

ŚWIB podkreślił, że legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Organy nie mogą zobowiązać inwestora do skorzystania z tego prawa i zapłaty opłaty legalizacyjnej. Niemniej jednak w takiej sytuacji inwestor rezygnujący z uprawnienia do zalegalizowania samowoli budowlanej siłą rzeczy godzi się na wydanie nakazu rozbiórki zgodnie z treścią art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Skarżąca spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i zaskarżyła je w całości. W skardze zarzuciła,

- naruszenie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59f ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wykonanie robót budowlanych polegających na modyfikacji stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w T. zostało zrealizowane bez pozwolenia na budowę i zachodzą podstawy do ustalenia opłaty legalizacyjnej,

- naruszenie art. 3 pkt 6 i 7a ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że modyfikacje dotyczące stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącej wieży stanowią rozbudowę stacji bazowej wymagającą pozwolenia na budowę,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7 k.p.a, w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej, przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz art. 77 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca spółka domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że organy zaniechały przeprowadzenia wnikliwej analizy kompletności przedstawionej dokumentacji przez skarżącą spółkę. Sprawa nie została prawidłowo rozpoznana w całości, a przedstawiona przez organy argumentacja uzasadniająca wydanie postanowienia o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej nie jest wystarczająca do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Według pełnomocnika skarżącej organy: nie ustaliły, na czym konkretnie polegały wykonane roboty budowlane; nie wskazały parametrów stacji bazowej, które miały ulec zmianie w wyniku zrealizowanych robót (np. powierzchni zabudowy czy szerokości); nie ustalił, aby zakres wykonanych robót przekraczał czynności polegające tylko na instalowaniu konstrukcji wsporczych i anten sektorowych na istniejącym maszcie; nie wyjaśniły kwestii zmiany mocy dotychczas funkcjonujących anten i oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, nie zbadały również, czy doszło do zwiększenia obciążenia samego masztu oraz zwiększenia emisji pola elektromagnetycznego

Pełnomocnik skarżącej zaakcentował także, że w sytuacji, w której już istniejąca antena (uprzednio zamontowana na stacji bazowej) jest wymieniana na inną, to taki zakres robót budowlanych nie musi być traktowany automatycznie jako rozbudowa, lecz może stanowić przebudowę, w zależności od tego, czy nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącej stacji. Do rozbudowy zastosowanie jednak znajduje tryb postępowania uregulowany przepisami art. 50-51 Prawa budowlanego. Dlatego, kwalifikacji robót budowlanych należy dokonywać przy uwzględnieniu parametrów technicznych inwestycji, na podstawie ustalonego stanu faktycznego i przedłożonej dokumentacji budowlanej.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.). Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Natomiast zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2 powołanego artykułu). Ponadto stosownie do art. 48 ust. 3 tej ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4 powołanego artykułu). W myśl zaś art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowalne przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

Z kolei zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia, organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane,

oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (ust. 2 powołanego artykułu).

W świetle powołanych przepisów uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez uiszczenia przez inwestora opłaty legalizacyjnej organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót (art. 49 ust. 4 pkt 1) bądź o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (art. 49 ust. 4 pkt 2). Należy jednocześnie podkreślić, że inwestor nie ma przymusu uiszczania opłaty legalizacyjnej. Jednak jeżeli tej opłaty nie uiści, to powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W razie braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego nie przejdzie bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 49 ust. 4 powołanej ustawy, lecz wyda decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę (art. 49 ust. 3 ustawy w związku z art. 48 ust. 1 ustawy). Skuteczność legalizacji zależy bowiem od woli inwestora. To od jego decyzji zależy, czy zdecyduje się on na uiszczenie opłaty legalizacyjnej, czy też wobec jego biernej postawy organ podejmie rozstrzygnięcie przewidziane w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej, zobowiązał skarżącą do wtrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz do zabezpieczeniu terenu budowy przed dostępem osób trzecich oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 prawa budowlanego (karta nr 166 akt administracyjnych). Postanowienie to nie zostało zakwestionowane przez skarżącą i stało się ostateczne. Ponadto skarżąca przedłożyła wszystkie wymagane w tym postanowieniu dokumenty, z tym że projekt zagospodarowania terenu oraz informację o obszarze oddziaływania z uwzględnieniem kumulacji pola strona złożyła dopiero po dodatkowym wezwaniu ze strony organu I instancji. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu I instancji organ nie stwierdził naruszenia ustaleń obowiązującego planu miejscowego, a także stwierdził, że obiekt nie narusza w sposób istotny przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym do doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że możliwa jest legalizacja. Z kolei organ odwoławczy stwierdził, że obowiązki określone we wskazanym powyżej postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zostały wykonane. Jakkolwiek organy nie opisały szczegółowo przebiegu przeprowadzonej przez nie analizy dokumentów przedłożonych przez skarżącą, to jednak nie budzi wątpliwości Sądu to, że taka analiza została przeprowadzona z wystarczającą wnikliwością. Zwłaszcza, że postanowieniem z dnia [...] r. (karta 207 akt administracyjnych) organ I instancji nałożył na skarżącą "obowiązek usunięcia następujących nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku weryfikacji złożonego w dniu 3 sierpnia 2015 r. projektu budowlanego rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej (...)" w postaci braku projektu zagospodarowania działki oraz braku informacji o obszarze oddziaływania obiektu na otoczenie z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny zamontowane na maszcie. W związku z tym Sąd nie mógł podzielić zarzutu skarżącego, że w sprawie organy zaniechały przeprowadzenia wnikliwej analizy kompletności dokumentacji przedstawionej przez skarżącego.

Zasadniczym przedmiotem sporu jest jednak kwestia, czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało pozwolenia na budowę, oraz czy wobec braku takiego pozwolenia inwestor działał w warunkach samowoli, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdzenie, że inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej jest warunkiem koniecznym do ustalenia opłaty legalizacyjnej. W związku z tym należy przede wszystkim zauważyć, że w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1243/16 dokonano już oceny dotyczącej powyższej kwestii. W wyroku tym Sąd stwierdził, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie przez PINB a następnie na skutek zażalenie przez ŚWINB dotyczy "legalizacji samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie jest zaś montażem na istniejącym obiekcie budowlanym anten, w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290)". Powyższa ocena prawna zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiązała ŚWINB, co zresztą organ ten zaakcentował w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ocena ta ma charakter wiążący także przy rozpoznawaniu obecnej skargi. Skoro bowiem wyrok z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1243/16 pomimo zaskarżenia go skargą kasacyjną nie został wzruszony, to ocena prawna w nim zawarta wiąże Sąd w składzie obecnie orzekającym, co jednoznacznie wynika z treści wskazanego powyżej art. 153 p.p.s.a.

Wszelkie zatem zarzuty skargi dotyczące prawidłowości prowadzonego postępowania, a w szczególności sprowadzające się do podważenia ustaleń, że sporny obiekt został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej, w świetle powołanego prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1243/16, należało uznać za całkowicie bezzasadne.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, sposób obliczania przedmiotowej opłaty legalizacyjnej nie budzi zastrzeżeń, jest ona wymierzona zgodna z obowiązującymi przepisami.

Wobec powyższego, odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należało, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowalne, czy przepisów prawa procesowego, w tym naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 10 § 1, art. 75 i art. 49 § 1 i § 2 k.p.a., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Podkreślić należy, że w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., mającym na mocy art. 124 k.p.a., odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.