Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 503/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 5, 5c
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 23
journal: Dz.U. 2016 poz 2134
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 lit. a i c, art. 200 i  art. 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi F.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w części dotyczącej budowy zbiornika bezodpływowego na nieczystości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego F.A. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r., złożonym w starostwie Powiatowym, F.A. zgłosił zamiar budowy parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2 oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 8 m3 - o wymiarach 3 m x 2,40 m x 1,50 m, na działce nr [...] położonej w Gminie [...].

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U z 2016 r. poz. 23 ) - dalej określana w skrócie –p.b., Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w wyznaczonym terminie, następujących nieprawidłowości występujących w przedłożonym zgłoszeniu budowy:

- doprowadzić do zgodności wymiary bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na kopii mapy sytuacyjno – wysokościowej i projekcie technicznym,

- szkice, rysunki i opis techniczny planowanego przedsięwzięcia uzupełnić o wykazanie sposobu powiązania instalacji elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej z sieciami,

- wskazać poprawny termin rozpoczęcia realizacji inwestycji.

W dniu 13 stycznia 2017 r., zachowując termin do dokonania czynności, inwestor uzupełnił zgłoszenie wykonania robót budowlanych w zakresie wskazanym w w.w. postanowieniu organu z dnia [...] stycznia 2017 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. oraz art. 104 kpa Starosta wniósł sprzeciw w części dotyczącej budowy zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 8 m3 o wymiarach 3 x 240 x 150 na działce nr [...] zlokalizowanej w [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza przedłożonych dokumentów dowodzi, iż działka nr [...] zlokalizowana w [...] znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu "[...]". Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody obszar chronionego krajobrazu stanowi formę ochrony przyrody, a zatem jest to obszar podlegający szczególnej ochronie środowiska. W myśl § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. 2015 poz. 1422) zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Na podstawie § 3 ust. 3 Uchwały nr XXV/351/16 z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]" na terenie gminy [...] nie obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednak zakaz, o którym mowa w § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy całego obszaru objętego szczególną ochroną środowiska i nie przewiduje możliwości zwolnienia ze wspomnianego zakazu na mocy organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Analiza wskazanych powyżej przepisów doprowadziła organ do wniosku, że zgłoszenie F.A. w części dotyczącej budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tych okolicznościach sprawy zgłoszenie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., w części dotyczącej budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, organ uznał za zasadne.

Powyższa decyzja doręczona została stronie postępowania w dniu 13 lutego 2017 r.

Od decyzji organu I instancji F.A. wniósł odwołanie. Skarżący wskazał na treść § 3 ust. 3 Uchwały nr XXV/351/16 z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]", zgodnie z którym na terenie [...] nie obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji zakaz wynikający z § 34 rozporządzenia nie może mieć dla danego terenu zastosowania. Skarżący podniósł, że zbiornik na nieczystości płynne jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżący zwrócił uwagę na przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek wyposażenia nieruchomości w bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe. Zdaniem skarżącego wykładnia § 34 w.w. rozporządzenia prowadzi do wniosku, że wynikający z niego zakaz budowy zbiorników na nieczystości ciekłe znajdzie zastosowanie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wymienionych w tym przepisie warunków. Skarżący wskazał, że zgodnie z ogólnodostępnymi mapami ryzyka i zagrożenia powodziowego dostępnymi na stronach Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej teren działki [...] nie jest terenem zalewowym. Do odwołania skarżący załączył wycinki map zagrożenia przeciwpowodziowego, informację z Wydziału Prewencji Przeciwpowodziowej, kopię mapy sytuacyjno – wysokościowej, kopię mapy ze studium.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w całości podzielił stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał na treść art. 29 ust. 1 pkt 3a p.b., w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 na dobę. Budowa ta, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b., wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Przed przyjęciem zgłoszenia organ ma obowiązek sprawdzić zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. W przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają przepisy prawa wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.). Nieruchomość objęta inwestycja znajduje się w granicach obszaru chronionego krajobrazu wyznaczonego Uchwałą Sejmiku Województwa Nr XXV/351/16 z dnia 14 listopada 2016r. w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]". W uchwale tej wprowadzony został zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, jednakże spod zakazu tego wyłączony został m.in. teren w granicach administracyjnych gminy [...] (§ 3 ust. 3 pkt 1 uchwały). Organ wskazał również na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zdaniem organu przeprowadzona przez organ I inst. interpretacja przepisów prawa, w tym § 34 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. była prawidłowa. Objęcie nieruchomości szczególną formą ochrony środowiska przesądza o braku możliwości odprowadzania z niej ścieków do zbiornika bezodpływowego, aby zakaz ten obejmował nieruchomość nie musi być ona jednocześnie narażona na powodzie.

Od powyższej decyzji organu II instancji F.A. wniósł skargę. W skardze skarżący powielił zarzuty oraz argumentację podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Natomiast uwzględnienie skargi, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że przy jej podjęciu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającymi jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawą działania organów w niniejszej sprawie stanowiły przepisy przywołanej wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która w art. 28 ustanawia zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31, które to przepisy określają wyjątki od tej reguły. Wskazany przepis art. 29 tej ustawy wymienia rodzaje obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz robót budowlanych, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Z kolei przepis art. 30 ustawy Prawo budowlane określa, które z robót budowlanych wymienionych w art. 29 podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi. W ust. 1 pkt 2a i 3a przepis art. 29 stanowi, że w wypadku budowy wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidulanej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz budowy zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m 3, przewidziany jest obowiązek dokonania zgłoszenia.

Stosownie do treści art. 30 ust. 5 tej ustawy zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, do wykonywania robót można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (i nie później, niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu rozpoczęcia robót).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że nie budzi wątpliwości, iż postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgłoszenie zamiaru wykonywania określonych robót budowlanych oceniać należy jako oświadczenie inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a nie wniosek o wszczęcie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA: z 20 marca 2013 r., II OSK 2228/11, z 30 sierpnia 2011 r., II OSK 1240/1, z 6 marca 2009 r., II OSK 307/08; z 21 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 724/08, dostępne, tak jak wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyniku złożenia zgłoszenia organ prowadzi tzw. postępowanie gabinetowe, a podejmowane w jego toku czynności nie mają charakteru procesowego w rozumieniu przepisów k.p.a. Działania te mają na celu sprawdzenie, czy objęte zgłoszeniem budowa lub roboty budowlane podlegają zgłoszeniu zgodnie z art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czy ustalenie tego jest możliwe na podstawie przedłożonych dokumentów oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wymienione w art. 30 ust. 6 i ust. 7 tej ustawy, wykluczające zgłoszenie jako prawną formę powiadomienia organu pozwalającą na rozpoczęcie robót budowlanych. W celu doprowadzenia do kompletności zgłoszenia, stosownie do treści art. 30 ust. 5c ustawy, organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Kwestie zgłoszenia i jego uzupełnienia, do chwili ewentualnego podjęcia decyzji o sprzeciwie, są regulowane wyłącznie przez ustawę Prawo budowlane. Dopiero wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 i 5c p.b., następuje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprzeciw oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej inwestycji budowlanej, stanowi więc rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, będąc decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Przesłanki do wniesienia sprzeciwu określone zostały, poza omówionym już art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, w art. 30 ust. 6 i ust. 7 tej ustawy.

Według pierwszego z tych przepisów, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy zamiaru inwestycyjnego objętego obowiązkiem pozwolenia na budowę, zamiar ten narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, albo zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Natomiast przepis art. 30 ust. 7 stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca dopuszcza możliwość, aby decyzją wnoszącą sprzeciw organ jednocześnie nałożył na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych w enumeratywnie wymienionych przypadkach. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu (por. A. Gliniecki (w:)"Prawo budowlane. Komentarz" pod red. A. Glinieckiego, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2014, s. 358 i nast.), nałożenie obowiązku, o jakim mowa w komentowanym przepisie, jest też formą sprzeciwu, chociaż niemającą podstawy prawnej w żadnej z przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, jeśli w ocenie organu istnieje podstawa do takiego zobowiązania. Jest to zatem również decyzja wnosząca sprzeciw, który jednak wynika z tego, że w ocenie organu ma miejsce przynajmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, w związku z czym planowane zamierzenie budowlane należy zrealizować na mocy pozwolenia, a nie zgłoszenia, czyli zastosowanie ma art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. złożonym w starostwie Powiatowym, skarżący zgłosił zamiar budowy parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2 oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 8 m3 - o wymiarach 3 m x 2,40 m x 1,50 m, na działce nr [...] położonej w Gminie [...].

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 1 p.b., wyznaczając 14 – dniowy termin liczony od dnia doręczenia postanowienia, PINB wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia i skorygowania przedłożonej dokumentacji. W punkcie drugim sentencji postanowienia, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. DZ.U. z 2016 r. poz. 21 34), organ wskazał, że planowana inwestycja znajduje się na terenie objętym szczególną formą ochrony przyrody - obszar chronionego krajobrazu "[...]". w związku z powyższym zgodnie z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2015 r. poz. 14 22), dalej określane jako rozporządzenie, nie dopuszcza się stosowania zbiorników na nieczystości ciekłe na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi.

W dniu 13 stycznia 2017 r., z zachowaniem wyznaczonego przez organ terminu, skarżący uzupełnił dokumentację projektową dotyczącą zgłoszonej inwestycji budowlanej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., zachowując 30 – dniowy termin określony w art. 30 ust. 5 p.b. - Starosta wniósł sprzeciw w części dotyczącej budowy zbiornika na nieczystości ciekłe. Decyzja wydana została na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Warto przypomnieć, iż zgodnie ze wskazanym przepisem, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zdaniem organu budowa zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr ewid. [...] narusza Uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 14 listopada 2016 r. Nr XXV/351/16 w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu "[...]", która jest aktem prawa miejscowego. Przedmiotowa nieruchomość – dz. nr [...] znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu - w pasie 100 m od linii jeziora - ustanowionego powyższą Uchwałą Sejmiku Województwa, natomiast zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 6 uchwały - w pasie 100 m od linii rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych ustanowiono zakaz budowania obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ przywołał przepis § 3 ust. 3 pkt 2 uchwały, który stanowi, że zakaz o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 nie obowiązuje w granicach administracyjnych gminy [...] m. in. obrębie ewidencyjnym [...]. Ze względu na zniesienie zakazu budowy wynikający z § 3 ust. 3 pkt 2 uchwały, organ nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy budynku rekreacji indywidulanej, lecz jedynie w części dotyczącej budowy zbiornika na nieczystości ciekłe. Stanowisko co do sprzeciwu "częściowego" organ oparł na treści § 34 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. W ocenie organu ze względu na położenie przedmiotowej nieruchomości, która znajduje się obszarze chronionego krajobrazu, możliwość budowy zbiornika na nieczystości ciekłe na przedmiotowej nieruchomości jest wyłączona.

Stanowisko organu prezentowane w analizowanej sprawie jest błędne, albowiem opiera się na nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów Uchwały Sejmiku Województwa z dnia 14 listopada 2016 r. Nr XXV/351/16 w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu "[...]".

W ocenie Sądu zasadnicze znaczenie dla sposobu prowadzenia postępowania oraz wyniku sprawy, ma treść zgłoszenia robót budowlanych, które - jak wynika z wniosku skarżącego - dotyczy budynku wraz z urządzeniem technicznym ( art. 3 pkt 1 a) p.b.), a nie samego urządzenia technicznego, jakim jest zbiornik na nieczystości ciekłe ( art. 3 pkt 9 p.b.). Zdaniem Sądu określonych w zgłoszeniu robót budowlanych nie można rozpatrywać odrębnie, stanowią one bowiem jedną, funkcjonalną całość. Rozpatrując sprawę organ pominął całkowicie przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 b) p.b., który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów. Nie ulega wątpliwościom, że przeznaczeniem planowanego do budowy budynku na działce nr [...], jest z pobyt w nim ludzi. Bezspornie również – w chwili orzekania przez organy - nie było technicznych możliwości podłączenia danej nieruchomość do sieci kanalizacyjnej. W tej sytuacji, rozpatrując zgłoszenie określonych robót budowlanych, organ winien mieć na uwadze przeznaczenie oraz sposób wykorzystania planowanej inwestycji, uwzględniając przy tym warunki higieniczne oraz zdrowotne, nadto ochrony środowiska. W wydanych w sprawie rozstrzygnięciach organy obydwu instancji do powyższych kwestii nie odniosły się, co oznacza że nie rozpoznały sprawy w jej całokształcie.

Rozpatrując sprawę organ dopuścił się również naruszenia przepisów w.w. Uchwały Sejmiku Województwa. Z treści przytoczonego powyżej § 3 ust. 3 pkt 1 uchwały wynika, że zakaz budowy obiektów budowlanych, wprowadzony przepisem § 3 ust. 1 pkt 6, zniesiony został min. na terenie stanowiącym obręb ewidencyjny [...], w którym położona jest działka nr ewid. [...]. Zniesienie zakazu, o którym tu mowa, dotyczy budowy obiektu budowlanego – w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 p.b. przez obiekt budowlany należy przez rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. A zatem, skoro dopuszczalna jest budowa budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, również dopuszczalna jest budowa urządzenia technicznego ( w tym przypadku – zbiornika na nieczystości ciekłe), które służy prawidłowemu oraz zgodnemu z przeznaczeniem użytkowaniu danego budynku. Interpretacja odmienna wypacza sens oraz cel przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego. Trzeba również w tym miejscu zwrócić uwagę, że przepis art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. Prawo o ochronie przyrody, który stanowił materialnoprawną podstawę wydania wymienionej powyżej Uchwały Sejmiku Województwa o utworzeniu obszaru chronionego krajobrazu, upoważnia sejmik województwa do wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu, wprowadzania zakazów właściwych dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, spośród zakazów wymienionych w art. 24. Organ stanowiący, może zatem – kierując się potrzebami ochrony przyrody na danym terenie – określać zarówno treść zakazów jak i obszar na którym one obowiązują.

Z powyższych względów powołanie się przez organ na przepis § 34 rozporządzenia, jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu, było błędne. Wskazany tu przepis rozporządzenia zakazuje stosowania zbiorników na nieczystości ciekłe na obszarach podlegających szczególnej ochronie i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Jak wyżej wywiedziono, zgłoszenie w niniejszej sprawie nie dotyczyło jedynie zbiornika na nieczystości ciekłe, lecz budynku wraz z urządzeniem technicznym – jako całości, nadto akt prawa miejscowego ustanawiający obszar podlegający szczególnej ochronie – Uchwała Sejmiku Województwa z dnia 14 listopada 2016 r. Nr XXV/351/16 w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu "[...]" w swojej treści dopuszcza na danym terenie budowę obiektów budowlanych.

Odnosząc się do pozostałej argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji podnieść należy, że Uchwała Sejmiku Województwa, którą utworzono obszar chronionego krajobrazu podjęta została na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 23 ust. 2 ustawy Prawo o ochronie przyrody, natomiast w.w. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b. W tych okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia nadrzędności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nad przepisami powyższej Uchwały Sejmiku Województwa o utworzeniu obszaru chronionego krajobrazu. Obydwa akty prawne są aktami wykonawczymi w stosunku do aktów wyższego rzędu, czyli do ustaw, dotyczą jednak innej materii. W zakresie ochrony środowiska na danym terenie, zagadnienie to kompleksowo reguluje ustawa Prawo o ochronie środowiska oraz akty wykonawcze, w tym uchwała podjęta na podstawie art. 23 ust. 2.

Z powyższych względów zapadłe w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia były błędne, przy czym stwierdzone naruszenia przepisów prawa miały wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien mieć na uwadze, że upłynął już termin do wniesienia sprzeciwu. Stosownie do treści art. 30 ust. 5 p.b. właściwy organ może bowiem wnieść sprzeciw w terminie 30 dni (obecnie – dla spraw wszczętych po 1 stycznia 2017 r. – w terminie 21 dni) od dnia doręczenia zgłoszenia, które w analizowanej sprawie nastapilo w dniu 9 grudnia 2016 r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 500 zł,

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań. Kasacyjny charakter niniejszego wyroku skutkuje obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracyjny, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., z uwzględnieniem oceny prawnej wynikającej z treści uzasadnienia niniejszego wyroku.