Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1133/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I. T. i W. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od przystąpienia do robót budowlanych określonych w zgłoszeniu skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia.

Postępowanie w sprawie miało następujący przebieg.

W dniu [...] marca 2014 r. do Starostwa w [...] wpłynęło zgłoszenie I. T. i W. T. o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie kortu tenisowego o nawierzchni z trawy sztucznej o szerokości 10,97 m i długości 23,77 m, dookoła boiska pas ochronny wzdłuż linii dłuższej o szerokości 3,50 m, a wzdłuż linii krótszej o szerokości 6,11 m na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w [...] przy ulicy [...]. Do zgłoszenia robót budowlanych inwestorzy dołączyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części miasta [...] p.n. "[...]", zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] czerwca (Dzienniki Urzędowy Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] września 2008 r.), rysunki kortu tenisowego oraz wycinek z mapy zasadniczej miasta [...] w skali 1:500 z naniesionymi na działce wymiarami kortu tenisowego.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia. Zdaniem organu pierwszej instancji, roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa dla inwestycji działka usytuowana jest w jednostce terenowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MNU-1, stanowiącym załącznik nr 1 do ww. uchwały. Podstawowe przeznaczenie tego terenu to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Stosownie do zapisów § 18 ust. 2 pkt 8 ww. planu obiekty usługowe mogą występować jako wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego lub powiązane w zespół przestrzenny z tą bryłą budynku mieszkalnego. W planie zostały przewidziane tereny pod usługi sportu. Jest to jednostka terenowa oznaczona na rysunku planu symbolem U-1 z podstawowym przeznaczeniem terenu pod usługi komercyjne (handel i usługi).

W wyniku rozpoznania odwołania I. T. i W.T. zapadła opisana na wstępie decyzja Wojewody [...], zaskarżona w niniejszej sprawie. W jej uzasadnieniu wskazano, że stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ, do którego zostało złożone zgłoszenie, wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Powołując się na dołączony do akt sprawy wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] "[...]", zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2008r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz.[ z [...] r.), organ drugiej instancji wskazał, że objęta zgłoszeniem działka nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MNU-1 z podstawowym przeznaczeniem – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (§ 18 ust. 1 ww. planu). Paragraf 5 ust.7 ww. planu stanowi: "Ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o usługach - należy przez to rozumieć obiekty budowlane, pomieszczenia w budynkach o innych funkcjach głównych niż usługowe i urządzenia służące do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzającej bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych". Paragraf 18 ust. 2 pkt 9 ww. planu precyzuje: "obiekty usługowe mogą występować jako wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego lub powiązane w zespół przestrzenny z tą bryłą budynku mieszkalnego". Zatem plan jasno ustala na terenie o symbolu MNU-1 obiekt usługowy kubaturowy. Budowa kortu tenisowego jako obiektu budowlanego nie stanowi obiektu usługowego kubaturowego, co potwierdza, że wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem I. i W. T. narusza ustalenia § 18 ust. 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo organ podkreślił, że tego typu obiekty, są przewidziane na terenie oznaczonym na rysunku ww. planu symbolem U-1 Zatem projektant planu przewidział teren umożliwiający budowę i korzystanie z kortów tenisowych.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu stanowiska skarżących, zgodnie z którym cyt. "ingerencja w sferę, prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, poza tym może być dokonana wyłącznie w ustawie. Takim przepisem jest art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy jednak w ramach przyznanego jej "władztwa planistycznego" nie może tego władztwa nadużywać", organ podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.647 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Plan uchwalony staje się aktem prawa miejscowego. Każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a ewentualne uwagi dotyczące niezgodności z oczekiwaniami właścicieli terenów należało rozstrzygać na etapie dyskusji wynikającej z wyłożenia planu do publicznego wglądu.

Skargę na wyżej opisaną decyzję złożyli I. T. i W. T., zarzucając jej: I. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. .6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez wybiórczą i chybioną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz dowolność w wydaniu decyzji, widoczną w szczątkowym i błędnym jej uzasadnieniu, ograniczającym się w zasadzie do lakonicznego opisu stanu faktycznego, przytoczenia przepisów prawa, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania i stąd całkowicie bezzasadnego wniosku, że "wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem (...) narusza ustalenia § 18 ust. 2 pkt. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...)"; 2) art. 76 i art. 84 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy, jak wyżej; II. mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniu przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art.30 ust.6 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z §18 ust. 1 i ust. 2 pkt.9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] "[...]", zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., poprzez zupełnie dowolne, ponieważ nie poparte żadnymi dowodami, uznanie, że kort tenisowy, który zamierzają wybudować stanowić będzie "obiekt usługowy", podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, iż rzeczony kort wykorzystywać będą jedynie w ramach prywatnej rekreacji, a tym samym całkowicie nieuzasadnione przyjęcie, iż "wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem (...) narusza ustalenia § 18 ust. 2 pkt. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to przepis dotyczy tylko obiektów usługowych; 2) art.6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r. ze zm.), wyrażającego prawo właściciela do swobodnego zagospodarowania terenu, poprzez nierespektowanie tego prawa; 3) art.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wyrażającego prawo wolności zabudowy, poprzez nierespektowanie tego prawa.

Skarżący w uzasadnieniu skargi (uzupełnionej oświadczeniem skarżącego do protokołu rozprawy sądowej) podnieśli, że kort tenisowy miał zostać usytuowany na ich niezabudowanej działce przylegającej do kolejnej działki stanowiącej ich własność, która jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Miał powstać wyłącznie na własny użytek jako przejaw realizacji celów mieszkaniowych, a nie jako obiekt usługowy. Skarżący powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1285/07, z uzasadnienia którego wynika, że funkcja mieszkaniowa polega na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jednak realizacja tych potrzeb nie ogranicza się tylko do budynku mieszkalnego, gdyż potrzeby związane z zamieszkaniem z natury obejmują takie funkcje życiowe jak wypoczynek, czy rekreację, wykraczając przez to poza obręb budynku mieszkalnego. Z tego powodu funkcji mieszkaniowej terenu nie sposób ograniczać wyłącznie do budynku mieszkalnego.

Podnosząc naruszenia procedury administracyjnej skarżący wskazali, że stracili zaufanie do organów rozpoznających ich sprawę, które podjęły rozstrzygnięcia bez właściwych ustaleń w całkowicie dowolny sposób, sugerując, że chcą wznieść obiekt usługowy, wbrew ich faktycznym zamiarom.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, dalej: p.p.s.a.), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

W toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia zasad postępowania wynikających z przepisów art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a., które mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozstrzygniecie w przedmiocie wniesionego sprzeciwu oparto na właściwie zastosowanej i omówionej materialnoprawnej podstawie – art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zatem nie ma podstaw do uchylenia decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Powtórzmy, stan sprawy jest następujący: skarżący są właścicielami dwu działek bezpośrednio ze sobą sąsiadujących. Jedna z nich jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, druga zaś jest niezabudowana i to właśnie na niej w świetle dokonanego zgłoszenia miały zostać przeprowadzone roboty budowlane związane z lokalizacją kortu tenisowego (przeznaczonego wg oświadczenia skarżących na ich własny użytek). Obie działki, w świetle opisanego szczegółowo powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostają na terenie, na którym przewiduje się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojąca z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, przy czym obiekty usługowe mogą występować wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego lub powiązane w zespół przestrzenny z tą bryłą budynku mieszkalnego. Nie ma wątpliwości - kort nie jest budynkiem mieszkaniowym ani obiektem kubaturowym dla realizacji funkcji usługowej.

Mają rację skarżący, że planistyczna funkcja mieszkaniowa nie ogranicza się li tylko do budynku mieszkalnego. Kort tenisowy, podobnie jak np. boisko do siatkówki czy basen, może stanowić uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej. Podkreślmy: uzupełnienie. Tymczasem działka, na której miał być ulokowany przedmiotowy dla zgłoszonych robót kort, stanowi wyodrębnioną jednostkę geodezyjną i nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Kort w świetle ww. planu mógłby na niej powstać, gdyby uzupełniał istniejącą na niej zabudowę jednorodzinną, ale takiej zabudowy na tej działce nie ma. Owszem, skarżący mają zabudowaną nieruchomość sąsiednią, ale ta stanowi odrębną geodezyjnie działkę i nie może wpływać na ocenę dopuszczalności lokalizacji kortu na sąsiedniej, odrębnej działce niezabudowanej. Na działce niezabudowanej kort w oczywisty sposób nie będzie spełniał funkcji uzupełniającej dla zabudowy mieszkaniowej.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, właśnie taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy i tym samym, w pełni uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie o wniesieniu sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia. Nie ma wątpliwości – roboty budowlane objęte zgłoszeniem są niedopuszczalne w świetle ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przedstawionej powyżej argumentacji Sądu.

Sąd stwierdza ponadto, że podał ocenie zgłoszony sprzeciw pod kątem zachowania terminu do jego zgłoszenia, przewidzianego w art. 30 ust 5 ustawy Prawo budowlane. Także w tym zakresie nie doszło do uchybień.

W nawiązaniu do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w uzasadnienie zaskarżanej decyzji położono akcenty w zakresie interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, że przedstawiona argumentacja nie była w pełni czytelna, czy właściwa w okolicznościach niniejszej sprawy. Niefortunne wywody organu co do usługowej funkcji kortu wynikały z dodatkowej, nieistotnej w sprawie, dalszej analizy planu, która wskazywała, że na innym obszarze planistycznym inwestycje o charakterze sportowo – rekreacyjnym ale też usługowym, w tym korty są dopuszczalne.

Sąd podziela też argumentację organu dotyczącą związania, jakie wynika z prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Akt ten wiąże inwestora i organ powołany do rozpoznawania zgłoszenia robót budowlanych w świetle ustawy Prawo budowlane.

Wbrew zarzutom skargi, w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia art. 4 ustawy Prawo budowlane ani art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647). Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zbiorem przepisów, które kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale podkreślmy zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Wniesienie przedmiotowego sprzeciwu nie narusza ww. przepisów, skoro dotyczy zgłoszenia robót, które zmierzają do realizacji inwestycji w oczywisty sposób niedopuszczalnej w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a.