Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 199/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r . sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

E.P. (skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] ustalającą skarżącej podatek od nieruchomości za 2017 r.

Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, co następuje:

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., postępowanie dotyczyło działki nr [...].

Organ ustalił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków Starostwa Powiatowego działka ta sklasyfikowana jest jako Lz o powierzchni 0,2760 ha i jako N o powierzchni 0,8577 ha, a właścicielem jej tej działki o łącznej powierzchni 1.1337 ha jest E.P..

Burmistrz ustalił również, że w 2017 r. do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej jako podmiot gospodarczy wpisany był syn skarżącej R.P. pod nazwą: "K". Przedmiotem działalności zarejestrowanej na R.P. jest głównie PKD 49.41. Z transport drogowy towarów oraz pozostałe m.in. PKD nr 38.11Z - zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, oraz PKD dot. prowadzenia prac budowlanych oznaczonych nr 41.10Z, 41.20Z, 43.11Z, 43.12Z, 43.33Z, 43.99Z oraz 23.70Z Cięcia formowania i wykańczania kamienia. Starosta decyzją z dnia [...].04.2015r. [...] udzielił R.P. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów na wydzielonym miejscu na działce [...]. W decyzji tej wskazano, m.in. że odpady powinny być zbierane w specjalistycznych kontenerach, pojemnikach oraz luzem w przeznaczonych do tego miejscach, boksach i na utwardzonym placu w sposób zabezpieczający przed ich negatywnym wpływem na środowisko.

Wcześniej, decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów dla Przedsiębiorstwa "T" A.P., córce skarżącej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Burmistrz wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień oraz złożenia druku IN1 za okres od [...] stycznia 2014r. i wykazania przedmiotu opodatkowania tj. działki położonej w [...] z uwzględnieniem: części zajętej na działalność gospodarczą; wykazaniem do opodatkowania nowych budynków usytuowanych na działce (wraz z informacją kiedy je usytuowano), wykazaniem pozostałej powierzchni do zwolnienia na mocy art. 7 ust.1 pkt 10 ustawy z dnia12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.p.o.l." Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.

W dniu [...] marca 2017 r. organ przeprowadził oględziny ww. nieruchomości. Podczas oględzin obecny był ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik - małżonek skarżącej W.P.. Ustalenia dokonane podczas oględzin zawarto w protokole oględzin z dnia [...] marca 2017 r. Sporządzono również dokumentację fotograficzną. W dniu [...] kwietnia 2017 r. organ przesłuchał w charakterze świadka R.P. – syna skarżącej. Z kolei postanowieniami z dnia [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. organ wezwał skarżącą do złożenia pisemnych wyjaśnień na okoliczność zakresu wykorzystania działki oznaczonej nr [...]. Skarżąca na to wezwania również nie odpowiedziała.

Burmistrz porównał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy

z ustaleniami dotyczącymi przedmiotowej nieruchomości z lat poprzednich.

Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. Burmistrz ustalił skarżącej podatek od nieruchomości za 2017 r. od gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 10.823,00 m kw. znajdującego się na działce nr [...] w wysokości 8.441,94 zł oraz budowli związanych z działalnością gospodarczą w kwocie 240 zł, łącznie 8.682 zł.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że działalność gospodarcza na działce

o nr [...] stanowiącej własność skarżącej prowadzona była przez jej pełnomocnika

– męża W.P.. Działalność ta polegała nie tylko na transporcie ale też na składowaniu na tej działce odpadów komunalnych, gruzu oraz odpadów budowlanych. W.P. faktycznie zajmował się prowadzeniem działalności gospodarczej, choć formalnie przedsiębiorcą była córka skarżącej A.P. do 2015 r. a następnie od [...] marca 2015 r. na syna R.P..

Burmistrz podkreślił, że w przypadku gruntów sklasyfikowanych jako N (nieużytek) oraz Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione ) podlegają zwolnieniu w myśl art. 7 ust. 10 u.p.o.l, jednak organ podatkowy w celu ich opodatkowania najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości nie może poprzestać jedynie na stwierdzeniu, że tak sklasyfikowane grunty są w posiadaniu podmiotu wykonującego działalność gospodarczą, ale zobowiązany jest ustalić fakt ich zajęcia na wykonywanie działalności gospodarczej. Zaznaczył, że opodatkować podatkiem od nieruchomości można tylko tę część gruntu, która służy wykonywaniu działalności gospodarczej.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w trakcie oględzin działki o nr [...] przeprowadzonych w dniu [...].03.2017 r. ustalono, iż:

- na I części działki o powierzchni wymierzonej podczas wcześniejszych oględzin

z [...] października 2013 r., tj. na części 39 m kw. x 65 m kw. znajduje się ekspozycja kamienia polnego, nadal połowa tej części działki jest w trakcie utwardzania trylinką, pozostała część w trakcie przygotowania do utwardzenia. Na części wydzielonej działki o pow. 65 m kw. x 5 m kw. droga wewnętrzna służąca jako dojazd do II ogrodzonej części działki. Ustalono, że ta część działki służy do przechowywania materiałów budowlanych - bele wełny, kamienia, tłucznia oraz stałe kontenery z odpadami.

- na II części działki – ustalono istnienie kontenerów o wymiarach 31 m x 10 m,

w których hodowane są kury, króliki. Ustalono także obiekt blaszany, wg oświadczenia pełnomocnika W.P., obiekt o wymiarach 10 m x 18 m, powstał w grudniu 2016r., a jego wartość to 10.000 zł, znajdują się w nim kanał, piły do cięcia, wykorzystywany jest jako warsztat dla własnych potrzeb.

Stwierdzono istnienie hałdy o wymiarach 10m x10m (hałda ta przykryta była podczas oględzin dokonanych w 2013 r. niebieską plandeką) grunt zajęty przed tą hałdę został przez organ opodatkowany. Dodatkowo ustalono istnienie nowego obiektu – silosu wypełnionego trocinami oraz w kształcie trójkąta, stanowiącego miejsce do przechowywania kamienia ciętego polnego.

Organ pierwszej instancji opisał także zdjęcia, które wykonano podczas oględzin I i II części przedmiotowej działki. Zaznaczył, że III części działki nie została uwidoczniona w formie zdjęć, jednakże przy analizie zdjęcia nr 6 zrobionego

w trakcie oględzin cz. II, widać, że na Ill cz. są nadal hałdy kamienia. Wyjaśnił,

że w dniu [...] marca 2017r. przeprowadzono dodatkową wizję w terenie z miejsca publicznego - zdjęcia nr 11-13 - na okoliczność stanu wykorzystania III cz. tzw. istnienia skarpy. Skarpa stanowi zeschnięty nasyp ziemi w kierunku granicy działki, wyjeżdżony teren ruchu. Tym samym organ pierwszej instancji stwierdził, że zakres użytkowania tej części jaki był od czasu oględzin w 2013r. nie został zmieniony.

Nadto organ wyjaśnił, że na okoliczność wykorzystania działki nr [...], przesłuchał świadka R.P., który za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje tylko I część działki, na której znajdowała się ekspozycja sprzedażowa kamienia polnego, tj. powierzchnia 2860 m kw.. Świadek wyjaśnił,

że w nawiązaniu do PKD tylko te części są związane z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. W zakresie wykorzystania pozostałych części działki,

tj. II i III świadek nie udzielił żadnej wiążącej odpowiedzi

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że podjął próby ponownego przesłuchania W.P., które ostatecznie nie doszło do skutku.

Burmistrz zaznaczył, że oględziny przeprowadzone w 2017 r. oraz zeznania R.P. pozwoliły ustalenie powierzchni gruntów zajętych na składowanie odpadów podlegających opodatkowaniu w II części działki tj.:

- hałdy nie przykrytej niebieską folią z makulaturą, ustalonej podczas oględzin z 2013 r. a istnieje nadal w czasie oględzin w 2017 r.,

- gruntu pod kontenerem wykorzystywanym na działalność gospodarczą

o powierzchni 180 m kw. istniejącego już w 2014 r.,

Z kolei na III części działki o powierzchni 2740 m kw. - graniczącej z PKP

- znajdują się porozrzucane w małych hałdach kamień, gruz, płyty betonowe zepchnięte nasypy ziemi w kierunku granicy działki z PKP; wyjeżdżony teren

z widocznymi śladami świeżo usypanych hałd ziemi zmieszanej z gruzem. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w ramach wizji lokalnej przeprowadzonej przez pracownika Urzędu Miejskiego, w dniu [...].08.2012 r., ustalono, iż odpady z działki nr [...] w dalszym ciągu nie zostały usunięte (utworzony został nasyp, skarpa, która jest porośnięta chwastami), a pismem z dnia [...].12.2013 r. PKP poinformowało, ze powstały nasyp w wyniku zsypywania się odpadów nadal zagraża bezpieczeństwu ruchu kolejowego.

Burmistrz ponownie podkreślił, że stan użytkowania tej części działki nie uległ zmianie od czasu oględzin z 2013r., co potwierdzają to zdjęcia wykonane w dniu 2.10.2014 r. (4- 8) oraz wizja w terenie z 2017r. (szczególnie zdjęcia 9 - 13). Zaznaczył również, że wskazując na zagrożenie dla infrastruktury technicznej torów kolejowych PKP wzywa Gminę o pomoc w rozwiązaniu tego problemu

i wyeliminowanie zagrożenia (pismo z [...].02.2016 r., z [...].04.2016 r.).

Wobec dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, że:

- I część działki od sierpnia 2013r. do nadal jest związana z działalnością gospodarczą: sprzedaż kamienia polnego ciętego, magazynowanie odpadów, przechowywanie materiałów budowlanych;

- II część działki – pozostała jeszcze na niej posegregowania i poukładania hałda

o powierzchni 320 m kw.. Do opodatkowania organ przyjął również powierzchnię 180 m kw. zajmowaną przez obiekt kontenerowy.

Z kolei III część działki o powierzchni 2740 m kw. - granicząca z działką PKP, podlega także opodatkowaniu albowiem znajdują się na niej porozrzucane w małych hałdach: kamień, gruz, płyty betonowe, zepchnięte nasypy ziemi w kierunku działki PKP, wyjeżdżony teren z widocznymi śladami świeżo usypanych hałd ziemi zmieszanej z gruzem. Stan użytkowania tej części działki nie uległ zmianie od czasu oględzin z 2013 r.

Tym samym organ pierwszej instancji uznał, że I, II i III część działki jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, wyłączeniu podlegała jedynie część o powierzchni 514 m kw. Na podstawie art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ pierwszej instancji opodatkował również obiekt blaszany – stróżówkę (wartość 2.000,00 zł) usytuowaną na I cz. działki oraz kontener wielkogabarytowy o powierzchni 180 m kw. usytuowany na cz. II działki o wartości 10000,00 zł istniejący od 2014 r. przeznaczony na przechowywanie narzędzi wykorzystywanych do cięcia kamienia oraz jako warsztatu do naprawy środka transportu wykorzystywanego do działalności gospodarczej.

Od powyższej decyzji E.P. wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż poza sporem pozostaje fakt, iż w latach wcześniejszych (do 2010 r.) cała sporna działka zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej, co potwierdzają prawomocne decyzje w zakresie wymiaru podatku za te lata. Wskazał również na fragment uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 29 marca 2012 r. syn. akt I SA/Go 88/12, następnie stwierdził, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia w jakim zakresie działka, która była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, została uporządkowana i usunięto z niej składowane odpady. Nie jest przy tym konieczne wykazywanie dokonywania nowych czynności związanych z prowadzoną działalnością, gdyż jak stwierdził sąd w ww. wyroku wystarczającym jest dalsze wykorzystywanie tej nieruchomości w celu przechowywania odpadów.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji. Stwierdził, że mimo biernej postawy odwołującej, jak również jej pełnomocnika, ustalenia te są precyzyjne i poparte prawidłowymi wyliczeniami. Tym samym organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, że zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej z działki nr [...] o powierzchni 11.337 m kw. jest powierzchnia 10.823 m kw. Natomiast powierzchnia 514 m kw. to według podzielonych przez organ odwoławczy ustaleń organu I instancji powierzchnia na plac o pow. 310 m kw. (pod hałdą z drzewem i złomem) oraz plac o pow. 204 m kw. (pod kontenerami z kurami i królikami oraz teren wokół nich).

Na powyższą decyzję E.P. wniosła skargę zarzucając jej:

1) błędne przyjęcie, że na nieruchomości skarżącej w okresie wskazanym

w zaskarżonej decyzji, ponad grunt o powierzchni 2860,00 m kw. była prowadzona działalność gospodarcza;

2) naruszenie przepisu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie zasad postępowania podatkowego i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

3) naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie

i utrzymanie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji;

4) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji.

Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz obciążenie organu kosztami niniejszego postępowania.

W ocenie skarżącej stanowisko organu, zgodnie z którym dalsze przechowywanie odpadów zgromadzonych w okresie objętym wyrokiem karnym skazującym W.P., jest wystarczające dla uznania, że nadal prowadzona jest tam działalność gospodarcza nie może dotyczyć niniejszej sprawy, z uwagi na zmiany dotyczące stanu faktycznego, które uniemożliwiają przyjęcie, że mamy nadal do czynienia z "przechowywaniem" odpadów. Istotne jest bowiem, że W.P. wykonał obowiązek usunięcia odpadów nałożony na niego wyrokiem karnym, postępowanie wykonawcze zakończyło się pozytywnie (co nie byłoby możliwe, gdyby W.P. nie wykonał tego obowiązku), a skazanie uległo zatarciu. Zatarcie skazania ma natomiast ten skutek, że za niebyłe uważa się nie tylko samo skazanie, ale także samo popełnienie przestępstwa, a zatem uważa się, że do popełnienia przestępstwa w ogóle nie doszło.

Zdaniem skarżącej organ podatkowy pominął w zupełności fakt, że nasyp znajdujący się na III części działki powstał w związku ze znajdującym się na tym terenie wcześniej wysypiskiem śmieci (o istnieniu którego organ miał wiedzę z urzędu). W trakcie postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji nie ustalił przy tym jaka część odpadów na terenie działki stanowi pozostałości wysypiska, i uchybienie to nie zostało przez organ odwoławczy wychwycone. Ponadto okoliczność, iż na tym terenie zlokalizowana jest porośnięta chwastami skarpa, również nie może świadczyć o zajęciu tej działki na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie sposób bowiem zakwalifikować znajdowania się na nieruchomości zadawnionych i porośniętych nasypów, które nie zostały uprzątnięte po zamkniętym już wysypisku (prowadzonym przez poprzedniego właściciela nieruchomości), jako dowodu na prowadzenie na spornej działce działalności gospodarczej, a na ten teren nie są zwożone żadne odpady uzyskane w komercyjny sposób.

Odnośnie opodatkowania II części działki skarżąca wskazała, że organy błędnie i arbitralnie przyjęły, że hałda z makulaturą i płytami znajdująca się na drugiej części działki o pow. 320 m kw. ma związek z działalnością zarobkową. Tymczasem, stanowiła on prywatną własność W.P. (na co on sam wskazywał), pozyskaną przez niego z gospodarstwa domowego. Skarżąca stwierdziła, że w toku postępowania organ nie wykazał nieprawdziwości tych twierdzeń i nie zgromadził dowodów, które przeczyłyby zeznaniom W.P., a mimo to zupełnie dowolnie i na niekorzyść skarżącej uznał, iż hałda ta jest bezsprzecznie związana z działalnością gospodarczą.

Nadto w ocenie skarżącej zupełnie arbitralne jest także ustalenie, że plac pod kontenerem o powierzchni 180 m kw. wykorzystywany jest w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w sytuacji gdy ww. kontener wykorzystywany jest jako warsztat dla własnych potrzeb, (na co wskazywali słuchani w postępowaniu świadkowie), co uniemożliwia opodatkowaniem znajdującego się pod nim gruntu stawką podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest,

że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który

nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2017 r. określającą skarżącej podatek od nieruchomości za 2017 r. w wysokości 8.682 zł.

W złożonej skardze E.P. podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zakwestionowała również ustalenia faktyczne poczynione przez organ. Niemniej jednak zakreślając ramy prawne zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych w jej brzmieniu obowiązującym w 2017 r.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Zgodnie z regulacją art.2 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do treści art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1b, chyba

że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przedmiotem opodatkowania były grunty na działce nr [...] sklasyfikowane jako "Lz" o pow. 2760 m kw. oraz sklasyfikowane jako "N" o pow. 8577m kw.. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy,

z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia się od podatku nieruchomości: grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe przepisy organ obowiązany był ustalić czy grunt działki nr [...] w części sklasyfikowanej jako "Lz" winien być uznany za zajęty

na prowadzenie działalności gospodarczej oraz czy sklasyfikowany jako "N" podlega w całości zwolnieniu na mocy art. 7 ust. 10 u.p.o.l.

W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że ww. działka jest własnością skarżącej. Skarżąca na spornym gruncie nie prowadziła działalności gospodarczej osobiście jednakże z uwagi na fakt, że działalność gospodarcza na tym gruncie prowadzona była przez inne osoby (syna i małżonka skarżącej), którym nie można było cech posiadacza samoistnego tego gruntu, to skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia podatku od nieruchomości.

W ocenie Sądu powyższe ustalenia są prawidłowe, bowiem zakres zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. ograniczony jest poprzez wyłączenie

z tego zwolnienia przedmiotów opodatkowania wykorzystywanych w określony sposób. Ograniczenie to nie zostało uzależnione od podmiotu, który zajmuje dany przedmiot opodatkowania na prowadzenie działalności gospodarczej, ale od sposobu wykorzystywania tego przedmiotu (zajęcia na działalność gospodarczą). Zatem każda część nieruchomości zajęta faktycznie na prowadzenie działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według wyższych stawek związanych z tą działalnością gospodarczą. Bez znaczenia jest to, czy ową działalność prowadzi właściciel nieruchomości czy też inny podmiot, któremu właściciel dany grunt udostępnił.

Zaznaczyć należy, że powyższe okoliczności nie stanowiły przedmiotu sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania. Kwestię sporną stanowi natomiast zakres w jakim działka nr [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ podatkowy uznał bowiem, że I i III część działki (2740m kw. i 2860m kw.) jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a z II części należało wyłączyć jedynie 514 m kw.

Z kolei Skarżąca stoi na stanowisku, że działalność gospodarcza prowadzona była jedynie na I części działki o powierzchni 2860 m kw., na której znajduje się ekspozycja sprzedażowa kamienia polnego.

W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych oraz lektura decyzji organów podatkowych obu instancji, pozwala stwierdzić, że poczynione przez organ ustalenia są prawidłowe.

Wyjaśnić należy, że problem opodatkowania podatkiem od nieruchomości działki o nr [...] w latach poprzednich jest Sądowi znany bowiem był już przedmiotem rozważań tutejszego Sądu m.in. w wyrokach z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Go 62/12, w wyroku z dnia 29 marca I SA/Go 88/12 czy też w wyroku z dnia 18 marca 2015 r. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w latach wcześniejszych (do 2010 r.) cała sporna działka zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej, co też potwierdzają prawomocne decyzje w zakresie wymiaru podatku za te lata.

Z uzasadnienia prawomocnego wyroku wydanego w sprawie I SA/Go 88/12 (dotyczącego podatku od spornej nieruchomości za 2010 r.) wynika (na co też wskazał organ odwoławczy), że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy, Wydział Karny uznał W.P. za winnego tego, że w okresie od 2003r. do lipca 2006r. będąc pełnomocnikiem właściciela działki nr [...] E.P., nie posiadając zezwolenia na składowanie odpadów, składał na tej działce odpady w postaci odpadów komunalnych oraz gruzu i odpadów budowlanych. Sąd ten działając na podstawie ar. 72 §1 pkt 8 kk zobowiązał W.P. do usunięcia z przedmiotowej działki składanych odpadów w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w uzasadnieniu wyroku wydanego

w sprawie I SA/Go 88/12 Sąd wskazał również, że na działce nr [...] W.P. składował, w istocie przechowywał, odpady pobudowlane, składowanie ich było związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie jest konieczne, przy tym aby po 13 czerwca 2006 r. dokonywał składowania nowych odpadów, wystarczającym jest dalsze wykorzystywanie tej nieruchomości w celu przechowywania, ustalonych w postępowaniu karnym odpadów pobudowanych. Nie ulega wątpliwości, że w momencie wydawania wyroku przez sąd karny [...] lutego 2008 r., te odpady znajdowały się nadal na działce nr [...], w innej sytuacji sąd nie nałożyłby obowiązku z art. 72 § 1 pkt 8 kk. Z zebranego materiału dowodowego wynika, na co już wskazano, że odpady te znajdowały się na działce jeszcze w 2010 roku.

Z dokonanych ustaleń, w szczególności protokołu oględzin z [...] listopada 2010 r. wynika, że cała działka nr [...] była, zajęta na prowadzoną działalność gospodarcza, nie tylko jej część ogrodzona, ale również cześć nieogrodzona,

na której znajduje się także wiata obmurowana, zadaszona o powierzchni 180 m kw., istniejąca już w 2004 r.

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie porównały zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołów oględzin i zdjęć z materiałem dowodowym dotyczącym lat poprzednich by ocenić czy sporna działka w dalszym ciągu zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Do uznania danego gruntu za zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest bowiem konieczne wykazanie dokonywania nowych czynności związanych z prowadzoną działalnością. Wystarczy ustalenie, że działalność ta jest kontynuowana, choćby

w biernej postaci, składowanie odpadów ma właśnie taki bierny charakter. Z zatem

w przypadku niniejszej sprawy nie jest konieczne gromadzenie nowych odpadów,

o kontynuowaniu działalności gospodarczej w postaci składowania odpadów świadczy bowiem już sam fakt, iż odpady wcześniej zgromadzone w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej nie zostały usunięte, w dalszym ciągu zajmując grunt.

Skarżąca twierdzi, że ww. stanowisko przedstawione w wyroku I SA/Go 88/12 na który powołał się organ nie może dotyczyć niniejszej sprawy z uwagi na zmiany stanu faktycznego, które uniemożliwiają przyjęcie, że mamy nadal do czynienia

z "przechowywaniem" odpadów bowiem W.P. wykonał obowiązek usunięcia odpadów nałożony na niego wyrokiem karnym, postępowanie wykonawcze zakończyło się pozytywnie a skazanie uległo zatarciu. Niemniej jednak skarżąca, na żadnym etapie postępowania, pomimo wielokrotnych wezwań organu do udzielenia wyjaśnień, nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego podnoszoną okoliczność. Okoliczność ta nie wynika także z akt administracyjnych sprawy. Tym samym nie może ona odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku.

Wyjaśnić należy, że art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nakładają na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zebrania materiału dowodowego

i wykorzystania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału dowodowego oraz dokonania na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednakże żaden z tych przepisów nie obciąża organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów. Jeżeli podatnik, kwestionuje ustalenia organów, to powinien uprawdopodobnić wystąpienie korzystnych dla siebie okoliczności nie ograniczając się jedynie do prostego negowania ustaleń faktycznych przedstawionych przez organ. Podatnik powinien współdziałać z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, albowiem przyjmując bierną postawę w postępowaniu dowodowym winna się liczyć z tym, że nie wszystkie posiadane przez nią informacje (a korzystne dla niej) zostaną przez organ ustalone.

Odnośnie III cz. działki skarżąca zarzuca organowi podatkowemu, że pominął w zupełności fakt, iż nasyp znajdujący się na tej części działki powstał w związku

ze znajdującym się na tym terenie wcześniej wysypiskiem śmieci (o istnieniu którego organ miał wiedzę z urzędu). W trakcie postępowania wyjaśniającego organ

I instancji jej zdaniem nie ustalił przy tym jaka część odpadów na terenie działki stanowi pozostałości wysypiska, a uchybienie to nie zostało przez organ odwoławczy wychwycone. Ponadto okoliczność, iż na tym terenie zlokalizowana jest porośnięta chwastami skarpa, również nie może świadczyć o zajęciu tej działki

na prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu zarzut ten należy uznać za chybiony. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono dla opodatkowania spornego gruntu podatkiem od nieruchomości bez znaczenia jest okoliczność, że pozostające tam odpady zostały zgromadzone wcześniej, albowiem istotne jest, że zostały zgromadzone w wyniku prowadzonej uprzednio działalności gospodarczej wykonywanej przez W.P. i nadal tam pozostają. Fakt nieusunięcia przedmiotowego nasypu potwierdzają notatki służbowe sporządzane z wizji lokalnych przeprowadzanych przez pracowników Urzędu Miasta, tj. z dnia [...] czerwca 2010r., [...] sierpnia 2012r., [...] października 2013 r., treści pisma PKP z [...] grudnia 2013r. oraz wizji terenu przeprowadzonej [...] marca 2017r.

Nadto organy ustaliły, że znajdujące się podczas dokonanych poprzednich oględzin odpady i śmieci zostały posegregowane i poukładane na części działki nr [...] o powierzchni 320 m kw. Taką też część przyjął do opodatkowania jako zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca zarzuca organowi, że błędnie i arbitralnie przyjął, że hałda

z makulaturą i płytami znajdująca się na drugiej części działki o pow. 320 m kw. ma związek z działalnością zarobkową. Twierdzi, że makulatura i folia stanowiła prywatną własność W.P. pozyskaną przez niego z gospodarstwa domowego a organ nie wykazał nieprawdziwości tych twierdzeń i nie zgromadził dowodów, które przeczyłyby zeznaniom W.P..

Wobec powyższego wyjaśnić należy, że skarżąca wielokrotnie wzywana była przez organ do udzielenia wyjaśnień odnośnie zakresu wykorzystania działki o nr [...]. W wezwaniach z dnia [...] maja i [...] czerwca 2017 r. organ zwrócił się do skarżącej m.in. o określenie czy hałda widoczna z zdjęciach podczas oględzin nr 6 – to jest ta sama hałda przykryta niebieską plandeką – widoczna na zdjęciach z oględzin nieruchomości w 2013 r. Skarżąca wezwania organu zignorowała.

Wobec powyższego, na podstawie dokonanych oględzin organ podatkowy przyjął, iż sporna hałda jest w istocie tą samą co w 2013 r. i przyjął w tym zakresie ustalenia poczynione w prawomocnej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2013 r. W ocenie Sądu wobec biernej postawy skarżącej w tym zakresie ustalenia organu podatkowego mając na uwadze także regulacje z art.192 Ordynacji podatkowej należy uznać za prawidłowe.

Organ ponadto słusznie nie przyjął, że te odpady pochodzą z gospodarstwa domowego, albowiem nieruchomość podlegająca opodatkowania nie była zamieszkana, a właściciele nieruchomości zamieszkałych są zobowiązani do zapewnienia na nich utrzymania czystości i porządku, poprzez spełniane wymogów wskazanych w art.5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz.U. 2013, poz. 1399 ze zm.) oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami tej ustawy. Gromadzenie opadów pochodzących z gospodarstwa domowego na innej działce nie spełnieniem wymogów cytowanej powyżej ustawy.

Podobnie, wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze, organ podatkowy zasadnie opodatkował plac pod kontenerem o pow. 180 m kw. jako wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczyć bowiem trzeba, że podczas oględzin W.P. oświadczył, że kontener ten służy do przechowywania pił, narzędzi wykorzystywanych do cięcia kamienia oraz jako warsztat do naprawy własnego środka transportu wykorzystywanego do działalności gospodarczej. Należy również przypomnieć, że przedmiot działalności prowadzonej przez syna skarżącej to zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne oraz prowadzenie prac budowlanych - cięcia formowania i wykańczania kamieniem. Tym samym sprzęt zgromadzony w spornym kontenerze niewątpliwie służy wykonywaniu działalności gospodarczej w konsekwencji grunt oraz stojący na nim kontener należało uznać za zajęty na prowadzoną działalność gospodarczą. Podobnie zasadnie organy uznały za przedmiot opodatkowania grunt pod silosem oraz sam silos jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż silos służył do przechowywania trocin, które jako odpad były niewątpliwie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zaznaczyć należy, że w toku prowadzonego przez organy postępowania skarżąca zajęła bierną postawę, ograniczając się jedynie do negowania ustaleń organu – nie przedstawiając przy tym rzeczowych argumentów i dowodów

na poparcie swojego stanowiska. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalony w niniejszej sprawie przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości

a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Organy podatkowe zgromadziły w sprawie obszerny materiał dowodowy, dokonując jego wnikliwej i logicznej oceny, z poszanowaniem zasad wskazanych w Ordynacji podatkowej (w tym art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i 191). Zaś uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe prawidłowo też zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na postawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.