Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SO/Op 32/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1 pkt 2, art. 258  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie prawa pomocy w sprawie usług opiekuńczych postanawia ustanowić T. R. adwokata.


UZASADNIENIE

T. R., złożył za pośrednictwem poczty w dniu 17 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego), wniosek do Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Opolu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata bądź radcy prawnego z urzędu. Z formularza wniosku wynika, że T. R. domaga się udzielenia pomocy w związku z wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 29 października 2012 r., nr [...] (doręczoną w dniu 6 grudnia 2012 r.), w szczególności przez ustanowienie pełnomocnika, który udzieli pomocy w celu sporządzenia profesjonalnego "odwołania" od w/w decyzji. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał na złą sytuację finansową, spowodowaną całkowitą niezdolnością skarżącego do pracy i samodzielnej egzystencji, a także niskim dochodem, którego źródłem jest jedynie renta inwalidzka. Rentę tę, wnioskodawca pobiera m.in. z powodu: niedowładu wiotkiego kończyn dolnych po odbytych czterech operacjach kręgosłupa, epi, wady wzroku oraz choroby wieńcowej. Podniósł, że pobierane świadczenie rentowe nie starcza mu na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków, w tym opłat za media lokalowe, do tego stopnia, że wobec wnioskodawcy orzeczona została eksmisja. Dodał, że w miesiącu wrześniu i październiku 2012 r. został pozbawiony świadczenia rentowego, co jeszcze bardziej pogorszyło jego sytuację materialną. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że jest osobą samotnie gospodarującą; posiada mieszkanie spółdzielczo – lokatorskie o powierzchni 35 m²; jedynym źródłem jego utrzymania jest dochód z tytułu renty inwalidzkiej z ZUS w wysokości 1174,82 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie wskazał żadnych innych źródeł dochodu, ani składników majątkowych pozostających w jego posiadaniu. T.R. dołączył ponadto do akt sprawy kserokopię zaświadczenia ZUS O/Opole z dnia 26 listopada 2012 r. o wysokości świadczenia oraz kserokopię decyzji Kolegium nr [...].

T. R. we wniosku zwrócił się ponadto o "wstrzymanie biegu czasu na wniesienie odwołania do czasu ustanowienia pełnomocnika z urzędu", który w jego imieniu wniesie odwołanie od decyzji Kolegium oraz zarządzenie od SKO w Opolu doręczenia akt sprawy.

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jeżeli postępowanie dotyczy działania lub bezczynności organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, to wówczas nie występuje obowiązek uiszczenia kosztów sądowych.

Skoro T. R., z mocy samej ustawy P.p.s.a., jako kwestionujący decyzję dotyczącą zasiłku celowego, został zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to postępowanie z jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe. T. R., jak wyżej wykazano, został z mocy samej ustawy P.p.s.a. zwolniony od kosztów sądowych, więc jego wniosek o udzielenie prawa pomocy należało rozpatrzyć jako wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmujący wyłącznie ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W tym zakresie referendarz sądowy rozpoznał zatem złożony wniosek.

Zważyć przeto należy, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., określającego przesłanki warunkujące udzielenie prawa pomocy w zakresie częściowym, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który to pogląd referendarz podziela, iż przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 424/04, niepublikowane).

Zważyć także należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd (referendarz sądowy) dokonuje oceny sytuacji materialnej wnioskującego na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie złożonych przez niego oświadczeń, w urzędowym formularzu wniosku. Wniosek ten bowiem, powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym (art. 252 § 1 P.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe regulacje, referendarz sądowy dokonał oceny sytuacji bytowej skarżącego opierając się na jego oświadczeniu zawartym w formularzu wniosku, mając na uwadze, że sam formularz wniosku, który skarżący wypełnił w sposób szczegółowy, uwzględnia swym zakresem – stosownie do wyżej przywołanego art. 252 § 1 P.p.s.a., dokładne dane o sytuacji skarżącego. Ponadto, niektóre okoliczności podnoszone przez T. R., a dotyczące jego sytuacji życiowej zostały potwierdzone w dokumentach akt administracyjnych sprawy. Dotyczą one w szczególności stanu majątkowego i warunków bytowych skarżącego. Z powyższych względów rozpoznający wniosek, mając na względzie ekonomikę postępowania, uznał o braku konieczności wzywania skarżącego, w trybie art. 255 P.p.s.a. do złożenia dodatkowych wyjaśnień.

Referendarz sądowy przyjął zatem, że uzyskiwany przez T. R. miesięczny dochód w kwocie 1174, 82 zł oraz wykazana sytuacja majątkowa, nie daje podstaw do zapewnienia skarżącemu wygospodarowania środków na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Wnioskodawca musi bowiem z wyżej wskazanego dochodu pokryć koszty utrzymania mieszkania oraz koszty bieżącego utrzymania siebie, do których zaliczyć należy koszty ubrania, zakupu środków czystości, wyżywienia, czy lekarstw. Wydatki na bieżące utrzymanie w stosunku do wysokości uzyskiwanego dochodu i wobec oświadczenia wnioskodawcy o braku zgromadzonych oszczędności, przemawiają za poglądem, iż T. R. nie jest w stanie wygospodarować środków na wynajęcie fachowego pełnomocnika z wyboru. Tym samym, należy przyznać mu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu.

Ponadto wskazać należy, że prośba T. R. o "wstrzymanie biegu czasu na wniesienie odwołania do czasu ustanowienia pełnomocnika z urzędu" zawarta w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie stanowi okoliczności mającej wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie prawa pomocy. Jedynymi przesłankami warunkującymi przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, bądź całkowitym są przesłanki materialne, określone w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., co do których referendarz sądowy wypowiedział się już w niniejszym postanowieniu.

Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.