Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1333/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.23 ust 1a, art.36 ust.1 pkt1 lit.a, art.36 ust.7, art.40 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. M-K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2008 oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1333/10

UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 27 maja 2009 r. na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 258 § 2 i § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako O.p.) oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej jako u.r.p.d.f.) wobec skarżącej K. M.-K. stwierdził, że z dniem 13 marca 2008 r. wygasa decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2008 r. z tytułu prowadzenia usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu - z uwagi na utratę warunków uprawniających do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej, przy jednoczesnym nie powiadomieniu o tym fakcie Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 12 października 2010r., na podstawie art. 23 ust. 1a u.r.p.d.f. i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W sprawie organy podatkowe ustaliły następujący stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 24 kwietnia 2007r. po rozpatrzeniu wniosku strony wydał decyzję ustalającą Podatniczce wysokość stawki karty podatkowej na 2007 w kwocie 174 zł miesięcznie, a następnie - z uwagi na to, że do dnia 20 stycznia 2008r. nie została zgłoszona ani likwidacja działalności, ani też zmiana formy opodatkowania - decyzją z dnia 29 lutego 2008r. ustalił wysokość stawki karty podatkowej na 2008r. w kwocie 177 zł miesięcznie.

W okresie od dnia 19 sierpnia 2008r. do 11 września 2008r. pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili u skarżącej kontrolę podatkową celem sprawdzenia warunków uprawniających do korzystania w 2008r z opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pokoi. Ze sporządzonego na okoliczność kontroli protokołu wynika m.in., że działalność gospodarcza w zakresie wynajmu pokoi gościnnych prowadzona jest w nieruchomości stanowiącej własność M. i M. M. (rodzice skarżącej); przy czym część nieruchomości o pow. 600 m2 udostępniona jest skarżącej na podstawie zawartej w dniu 28 marca 2001r. umowy użyczenia. Budynek pensjonatowy jest dwukondygnacyjny i nosi nazwę "A"; na piętrze pensjonatu mieści się 11 pokoi 2-3 osobowych, oznaczonych numerami od 4 -14 (z wyjątkiem nr 13) oraz apartament dwupokojowy oznaczony lit. A, przeznaczony dla 4 osób (w trakcie przeprowadzonych oględzin kontrolującym nie okazano pomieszczeń znajdujących się na parterze - z wyjątkiem salonu - twierdząc, że stanowią one mieszkania prywatne). Z informacji o noclegach w "A" zamieszczonych na stronach internetowych wynika, że w obiekcie mieści się 14 pokoi 2-3-4 osobowych z łazienkami, w tym jeden 2-pokojowy apartament (łącznie 42 miejsca noclegowe). Według oświadczenia złożonego przez M. M. - ww. strony internetowe zostały przejęte od poprzedniego właściciela budynku i funkcjonują w niezmienionym stanie, dlatego też znajduje się na nich informacja o 14 pokojach, choć faktycznie w 2008 do wynajmu przeznaczono 11 pokoi znajdujących się na piętrze. W ewidencji zameldowań, w kolumnie "Nr pokoju, w domu lokalu" widnieją wpisy pokoi od numeru 1 do numeru 14 oraz o literze A. Organ wskazał, iż M. M. wyjaśnił przy tym, że w pensjonacie do wynajmu przeznaczono 12 pokoi oznaczonych nr 3,4,5,6,7,8,9,10,11, 12, 14 i literą A, gdzie jeden pokój znajduje się na parterze i obecnie w pokoju tym (oznaczonym nr 3) przebywa jego teść H. M., zaś numery 1 i 2 używane były w ewidencji zameldowań, gdy apartament wynajmowano jako dwa pokoje. Celem potwierdzenia prawidłowości złożonego przez M. M. oświadczenia w zakresie numeracji pokoi, dla których wskazano w ewidencji zameldowań nr 1,2 lub 3, kontrolujący wystąpili do osób i firm, którym te pokoje zostały wynajęte. Wobec ustaleń dokonanych w toku tej kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 1 grudnia 2008r., wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 29 lutego 2008r., ustalającej stawkę karty podatkowej na 2008r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wskazał, że skarżąca opodatkowana w formie karty podatkowej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, określonej przez ustawodawcę jako "usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu" - faktycznie wynajmowała 14 pokoi, przez co naruszyła warunki uprawniające do korzystania z wybranej przez siebie formy opodatkowania. Skarżąca nie zawiadomiła organu podatkowego o tym fakcie.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych obowiązuje generalna zasada wyrażona w treści art. 9a ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którą podatnicy osiągający przychody z działalności gospodarczej są opodatkowani na zasadach określonych w ustawie, chyba że we właściwym urzędzie skarbowym złożą w formie pisemnej wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Możliwość zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej została uzależniona od spełnienia szeregu wymogów, sprecyzowanych w przepisach ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm. ).

Organ podniósł, iż w art. 23 u.r.p.d.f. ustawodawca zakreślił rodzaje podmiotów podlegających opodatkowaniu w formie karty podatkowej, wskazując w ust. 1a, że zryczałtowany podatek dochodowy w tej formie mogą opłacać także - na zasadach i warunkach określonych w części XII tabeli - osoby fizyczne, w tym rolnicy równocześnie prowadzący gospodarstwo rolne; przy czym w części XII tej tabeli, pod pozycją 4, ustawodawca wymienił usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza 12.

Organ odwoławczy podkreślili, że ustawodawca przewidując możliwość skorzystania z preferencyjnej formy opodatkowania jaką niewątpliwie jest karta podatkowa wprowadził dla usług hotelarskich ograniczenie odnoszące się do maksymalnej liczby wynajmowanych pokoi - do 12. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że skarżąca K. M.-K. zadeklarowała we wniosku o podatkowanie w formie karty podatkowej PIT-16 prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych na zasadach określonych w części XII tabeli powołanej w art. 23 ust. 1a u.r.p.d.f.; miała zatem świadomość tego, że warunkiem opodatkowania prowadzonej przez nią działalności w zadeklarowanej formie jest to, że łączna ilość wynajmowanych pokoi nie może przekraczać 12.

Jakkolwiek zarówno skarżąca, jak i działający w jej imieniu w toku kontroli i postępowania podatkowego pełnomocnik – M. M., utrzymują, że w pensjonacie "A" wynajmowane jest jedynie 11 lub 12 pokoi, gdyż wynajem pozostałych nie jest możliwy z uwagi na to, że zamieszkiwane są one przez skarżącą i członków jej rodziny, to jednak twierdzeniom tym, zdaniem organu odwoławczego, przeczą ustalenia organu pierwszej instancji; z załączonych do akt sprawy wydruków stron internetowych z dnia 7 sierpnia 2008r., na których znajduje się oferta "A" wynika, że pensjonat posiada 14 pokoi gościnnych i 42 miejsca noclegowe. Co prawda w oświadczeniu z dnia 19 sierpnia 2008r. pełnomocnik M. M. wskazał, że "strona internetowa którą posiada została przejęta od pana S. K. i jest w niezmienionym formacie, dlatego też na str. znajduje się informacja o 14 pokojach, faktycznie w 2008r. do wynajmu przeznaczono 11 pokoi znajdujących się na piętrze", jednakże oświadczenie to należy uznać, zdaniem organu odwoławczego, za niewiarygodne; na wskazanych stronach internetowych widnieją bowiem uaktualnione dane dotyczące obowiązujących w sezonie na rok 2008 cen oraz dane nowego właściciela pensjonatu, jego numerów telefonów oraz dane pozwalające na dokonanie rezerwacji poprzez wpłatę zaliczki na podane konto bankowe, którego właścicielem jest skarżąca a nie poprzedni właściciel. Trudno zatem, zdaniem organu, dać wiarę, że wskazane strony internetowe funkcjonowały w 2008r. w formie nadanej im przez poprzedniego właściciela pensjonatu. Mało prawdopodobnym jest również, aby w momencie dokonywania licznych aktualizacji danej strony internetowej pominięto jedynie informacje o zmniejszonej ilości pokoi, a co za tym idzie miejsc noclegowych, zwłaszcza, że są to dane istotne z punktu widzenia oferty skierowanej nie tylko do pojedynczych osób i rodzin, ale również do większych grup i organizatorów konferencji. Dodatkowo organ podkreślił, że - jak wynika ze strony www.[...].webpark.nl - również w sezonie 2010r. skarżąca oferuje do wynajmu 14 pokoi (w tym, jeden apartament dwupokojowy), w dalszym ciągu korzystając z opodatkowania w formie karty podatkowej.

Fakt przeznaczenia przez skarżącą do wynajmu więcej niż 12 pokoi gościnnych potwierdzają ponadto zapisy książki meldunkowej, w której w kolumnie nr 10 - "nr pokoju w domu lokalu" wpisywane były nie tylko numery od 4-14 i litera A, określająca apartament, ale również wielokrotnie numery pokoi od 1, 2 i 3. Organ wskazał, iż wyjaśnieniom M. M. z dnia 27 sierpnia 2008r., że numery 1 i 2 były używane w książce meldunkowej wówczas, gdy apartament był wynajęty jako 2 pokoje, zwłaszcza że w kolejnych wyjaśnieniach strona podkreślała, że nie istnieje możliwość wynajęcia apartamentu jako dwóch odrębnych pokoi. O powyższym świadczą również i inne ustalone w toku postępowania podatkowego okoliczności - rachunek nr P4/06/08 z 3 czerwca 2008r. wystawiony B, na którym sama skarżąca określając rodzaj usługi hotelowej wpisała, że wynajem w dniach 26-27.06.2008r. dotyczy 14 pokoi, w tym: 3 pokoje 3-osobowych, 7 pokoi 2-osobowych i 4 pokoje 1-osobowe (zdaniem organu bez znaczenia przy tym pozostaje to, ile faktycznie pokoi zostało wynajętych, już bowiem sam fakt wyszczególnienia na rachunku 14 pokoi świadczy o tym, że taka ich ilość możliwa była do wynajęcia); świadczą o tym również oględziny "A", przeprowadzone przez pracowników Urzędu Skarbowego w toku postępowania uzupełniającego, na postawie których ustalono, że w "A" oprócz 11 pokoi z łazienkami na piętrze (w tym jeden apartament dwupokojowy) znajdują się jeszcze: na prawo od recepcji - trzy pokoje z łazienkami i na lewo od recepcji, w tzw. części mieszkalnej M. i M. M. - dwa pokoje z łazienkami i jeden pokój z wc.

Zdaniem organu drugiej instancji, z powyższego wynika, że faktycznie - zgodnie z treścią oferty internetowej - skarżąca dysponuje 14 - stoma pokojami przystosowanymi do ich wynajmu. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił przy tym, że już sam fakt istnienia potencjalnej możliwości wynajmu więcej niż 12 pokoi przesądza o naruszeniu warunków opodatkowania w formie karty podatkowej, co znajduje potwierdzenie w literalnym brzmieniu powołanych warunków opodatkowania, wynikających z pkt 4, części XII tabeli, o której mowa w art. 23 u.r.p.d.f., gdzie ustawodawca wskazał, że opodatkowaniu w formie karty podatkowej podlegają usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych, jeżeli łączna ilość pokoi (w tym w domkach turystycznych) nie przekracza 12; w tego typu działalności niemożliwym jest ustalenie z góry, czy w danym sezonie wynajęte zostaną wszystkie pokoje jakimi dysponuje przedsiębiorca, czy tylko ich część. Niezależnie od tego organ odwoławczy stwierdził, że skoro wolą ustawodawcy było, aby łączna ilość pokoi nie przekraczała 12 (i to nawet w domkach turystycznych) - choć jak wynika z doświadczenia życiowego pokoje w domkach turystycznych nie są nigdy wynajmowane odrębnie - to również w ten sam sposób należy traktować pokoje apartamentowe. Wprowadzone bowiem w ustawie ograniczenie do 12 pokoi ma istotne znaczenie z punktu widzenia rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej za słuszne należy uznać stanowisko organu pierwszej instancji, że omawiany apartament nie może być traktowany jako jeden pokój, lecz jako dwa pokoje, niezależnie od tego czy są one wynajmowane odrębnie czy też nie.

Skarżąca K. M.-K. reprezentowana przez doradcę podatkowego A. C. wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazała, że właścicielami nieruchomości są rodzice skarżącej, zajmujący część parteru na rodzinne cele mieszkaniowe, na parterze wczasowicze korzystają tylko z recepcji oraz z salonu jadalno –wypoczynkowego; pokoje na wynajem znajdują się na pierwszym piętrze budynku, jest ich 11, w tym jeden apartament z częścią wypoczynkową i sypialną. Sporadycznie zdarzyło się, że wczasowiczom został wynajęty jeden pokój na parterze z powodu awarii WC w pokoju na piętrze. Informacje zawarte na stronach internetowych należy traktować jako ofertę skierowaną do wczasowiczów, a niejako fakt potwierdzający ilość wynajmowanych pokoi. Książka meldunkowa przeznaczona jest do rejestrowania osób zakwaterowanych w obiekcie, bez informacji odnośnie zajmowanego pokoju (zapiski dokonywane przez wynajmującego w tym zakresie są niewiążące, wskazują na nierzetelność księgi meldunkowej, co powoduje że nie być brane pod uwagę jako dowód potwierdzający liczbę wynajmowanych pokoi).

Pełnomocnik podkreśliła również, że kontrola była prowadzona na terenie obiektu w czasie trwającego sezonu letniego, tzn. największego zainteresowania wynajmem pokoi, a pomimo tego kontrolujący nie stwierdzili faktycznego wynajmu większej liczby pokoi niż 12.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

I.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd ma zarówno prawo jak i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

II.

Sprawa sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy prawidłowo organy podatkowe obu instancji ustalając stan faktyczny sprawy przyjęły na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym wyniku przeprowadzonych oględzin i wniosków wyciągniętych z treści składanych przez skarżącą ofert na stronach internetowych, że skarżąca - opodatkowana w formie karty podatkowej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, określonej przez ustawodawcę jako "usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym w domkach turystycznych) nie przekracza dwunastu" - faktycznie wynajmowała 14 pokoi, przez co naruszyła warunki uprawniające do korzystania z wybranej przez siebie formy opodatkowania, o czym strona nie zawiadomiła organu podatkowego.

Do kwestii spornych nie należy podstawa prawna skarżonej decyzji, którą jest art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej jako u.r.p.d.f.).

III.

Ustalony stan faktyczny sprawy nie budzi zastrzeżeń. Zarówno z wyników oględzin jak również z pozostałych dowodów przeprowadzonych w sprawie wynika, że strona skarżąca, prowadząc pensjonat nie dochowała warunku umożliwiającego jej korzystanie z uprzywilejowanej formy opodatkowania jaką jest karta podatkowa, przekraczając liczbę 12 pokoi przeznaczonych do wykonywania usługi o jakiej mowa w części XII załącznika nr 3 do ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w zakresie art. 23 ust. 1a u.r.p.d.f.

Z wydruków stron internetowych z 7 sierpnia 2008r., zawierających ofertę "A" wynika, że pensjonat posiada 14 pokoi gościnnych i 42 miejsca noclegowe. Na stronach internetowych widnieją uaktualnione dane dotyczące obowiązujących w sezonie na rok 2008 cen oraz dane nowego właściciela pensjonatu, jego numerów telefonów oraz dane pozwalające na dokonanie rezerwacji poprzez wpłatę zaliczki na podane konto bankowe, którego właścicielem jest skarżąca a nie poprzedni właściciel.

Zdaniem Sądu ocena tych danych, dokonana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jest właściwa - trudno dać wiarę, że wskazane strony internetowe funkcjonowały w 2008r. w formie nadanej im przez poprzedniego właściciela pensjonatu; zasadnie też organ podkreślił, że - jak wynika również ze strony www.[...].hg.pl czy informacji Hotelisko.pl (również w sezonie na rok 2010 i 2011) skarżąca oferuje do wynajmu 14 pokoi (w tym jeden apartament dwupokojowy), korzystając nadal z opodatkowania w formie karty podatkowej.

Nade wszystko wskazać należy, że okoliczność przeznaczenia przez skarżącą do wynajmu więcej niż 12 pokoi gościnnych potwierdzają zapisy książki meldunkowej, w której w kolumnie nr 10 - "nr pokoju w domu lokalu" wpisywane zostały przez podatnika nie tylko numery pokoi oznaczone numerami od 4 do 14 (poza numerem 13) oraz literą A, określającą apartament, ale również (co ustalono – wielokrotnie) wynajmowane były pokoje o numerze 1, numerze 2 oraz numerze 3.

Należy przywołać tu zasadnie podkreślaną przez organy okoliczność, że na rachunku nr P4/06/08 z 3 czerwca 2008r.skarżąca wskazała, że w czerwcu 2008r. wynajęła B 14 pokoi, w tym: 3 pokoje 3-osobowych, 7 pokoi 2-osobowych i 4 pokoje 1-osobowych.

Sąd podkreśla, że bez znaczenia przy tym pozostaje tu okoliczność podnoszona przez stronę - czy wszystkie czternaście pokoi było przez podatnika wynajmowanych. Istotną okolicznością przemawiającą za zasadnością skarżonej decyzji jest fakt potencjalnej możliwości wynajmu czternastu pokoi, a o tym świadczą również wyniki dokonanych oględzin "A", przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego, na postawie których ustalono, że w "A" - oprócz 11 pokoi z łazienkami na piętrze (w tym jeden apartament dwupokojowy) - znajdują się (na prawo od recepcji) trzy pokoje z łazienkami i (na lewo od recepcji) dwa pokoje z łazienkami i jeden pokój z wc.

Zdaniem Sądu właściwie organ odwoławczy ocenił materiał dowodowy wskazując, że faktycznie - zgodnie z treścią oferty internetowej i stanem posiadania - skarżąca dysponuje czternastoma pokojami przystosowanymi do ich wynajmu – a nie max. dwunastoma.

V.

Z mocy art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń. W tej kategorii podstawy uchylenia mieści się brak należytej staranności wykazywany przez organy podatkowe w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego zebranego w danej sprawie.

Zarzuty podane w skardze sprowadzają się w głównej mierze do podważenia dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których został ustalony stan faktyczny sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z 20 września 2005 r., w sprawie FSK 2127/04; opubl. w: LEX nr 173171).

W świetle tych uprawnień i reguł organ odwoławczy miał prawo nie dać wiary twierdzeniom strony, skoro skarżąca nie potrafiła zaprzeczyć faktycznemu dysponowaniu ilością pokoi do wynajmu jako pokoje gościnne – w ilości przekraczającej 12.

Reasumując:

1/ sam fakt istnienia potencjalnej możliwości wynajmu więcej niż dwunastu pokoi przesądza o naruszeniu warunków opodatkowania w formie karty podatkowej, w zakresie o jakim mowa w pkt 4, części XII tabeli, w związku z art. 23, art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), z mocy którego opodatkowaniu w formie karty podatkowej podlegają usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych, jeżeli łączna ilość pokoi (w tym w domkach turystycznych) nie przekracza 12;

2/ mając na względzie nie tylko wykładnię językową ale i celowościową przyjąć należy, że wprowadzone przez ustawodawcę ww. ograniczenie do 12 pokoi ma znaczenie z punktu widzenia przyjętej przez ustawodawcę preferencji uprzywilejowania formą opodatkowania jaką jest karta podatkowa – w zakresie rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej.

3/ organy podatkowe swobodnie oceniły wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparły swoje decyzje; przy ocenie zebranych w sprawie dowodów kierowały się prawidłami logiki oraz zgodnością oceny z zasadami doświadczenia życiowego.

Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja

ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.

EK