Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 726/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.15 ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 726/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] orzekającej wymeldowanie K. C. z pobytu stałego w lokalu przy ul. N. w P. - na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie zbadał dogłębnie kwestii dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez K. C. lokalu przy ul. N. w P. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym i administracyjnym opuszczenie lokalu winno być dobrowolne i trwałe, aby wymeldowanie było skuteczne.

Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokonać dodatkowego wyjaśnienia tej okoliczności, a przede wszystkim należy umożliwić wypowiedzenie się skarżącemu. Organ I instancji nie poczynił bowiem niezbędnych kroków w celu sprawdzenia, czy K.C. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu i czy faktycznie istnieje konieczność reprezentowania jego interesów w toczącym się postępowaniu przez ustanowionego kuratora.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniosła M. C., domagając się jej uchylenia, uznając iż jest ona dla niej "ewidentnie krzywdząca".

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dnia [...] został orzeczony rozwód pomiędzy nią a K. C. z jego winy, zaś postanowieniem z dnia [...]. Sąd Rejonowy w P. dokonał podziału majątku dorobkowego, w wyniku którego spółdzielcze prawo do lokalu położonego w P. przy ul. N. przyznane zostało skarżącej ze spłatą na rzecz K.C., który został z niego usunięty.

Skarżąca zarzuciła, że K.C. z dniem 19 maja 2004 r. ostatecznie opuścił mieszkanie i stanowi zagrożenia dla jej zdrowia i życia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy).

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa, który jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Nie ulega wątpliwości, że uchybienia proceduralne w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, na jakie trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy nie mogły zostać sanowane w postępowaniu odwoławczym, albowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 kpa. W szczególności, uwaga ta dotyczy ustalenia, czy faktycznie istniała konieczność reprezentowania interesów K. C. w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez kuratora. Jak wynika z akt administracyjnych wniosek organu do Sadu Rejonowego w P. o ustanowienie kuratora dla K. C. w osobie Z.C. został skierowany dnia 10 stycznia 2005 r. bez wcześniejszego ustalenia, że jego adres jest nieznany. Tym bardziej że zwrotne poświadczenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie odebrał on osobiście w dniu 17 grudnia 2004 r .

Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne. W sprawie niniejszej okoliczność ta jest sporna, dlatego należało ją wyjaśnić dokładnie, dopuszczając dowód z przesłuchania nie tylko M. C. ale także K. C. Ewidencja ludności bowiem służy głównie rejestracji o pobycie ludności, a więc odzwierciedlać powinna stan faktyczny. Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Należy ocenić dowód wskazany przez skarżąca, dotyczący opłacania przez nią czynszu za mieszkanie.

Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności opuszczenia lokalu przy ul. N.w P. przez K. C. i nie przebywanie w nim od 2004 r. nie zostały przez organ I instancji należycie wyjaśnione i ocenione w toku postępowania administracyjnego.

Na obecnym etapie postępowania, kontrola sądowoadministracyjna ograniczyć się musiała do oceny zgodności z prawem decyzji kasacyjnej Wojewody i prawidłowości zastosowania przez niego przepisu art. 138 § 2 kpa. Skoro zatem kontrola ta nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy.