Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1838/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 179 ust. 4, 4a, 6, 9, 12, 181
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wykonywania obowiązku zapewnienia możliwości realizacji zadań na rzecz obronności państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (skarżąca), ostatecznie sprecyzowanym w dniu [...] maja 2010 r. wnioskiem zwróciła się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezesa UKE) o zawieszenie na okres 6 miesięcy obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o którym mowa w art. 179 ust. 3 ustawy Prawo Telekomunikacyjne.

W uzasadnieniu wniosku spółka podnosiła fakt niewydania rozporządzenia wynikającego z art. 182 Pt oraz wskazywała, iż przewiduje negatywne skutki finansowe związane z brakiem w/w rozporządzenia.

Na podstawie art. 106 § 1 kpa oraz zgodnie z art. 179 ust. 6 Pt, w dniu [...] lipca 2010 r. Prezes UKE wystąpił pisemnie do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej (pismo nr [...]), Komendanta Głównego Policji (pismo nr [...]), Komendanta Głównego Straży Granicznej (pismo nr [...]), Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej (pismo nr [...]), Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego (pismo nr [...]), Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (pismo nr [...]), oraz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (pismo nr [...]) o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku A. o zawieszenie obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt.

Zgodnie z art. 106 § 2 Prezes UKE powiadomił o powyższym przedsiębiorcę (v. pismo nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.). Jednocześnie pouczył stronę, że na podstawie art. 206 ust. 4 Pt na stanowisko uprawnionych podmiotów zażalenie nie przysługuje.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej nie wyraził zgody na zawieszenie wobec A. obowiązku określonego w art. 179 ust. 3 Pt.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., przesłał postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. zawierające negatywną opinię, co do wniosku Przedsiębiorcy. W uzasadnieniu postanowienia Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wskazał, że brak nowych przepisów wykonawczych nie może być traktowany, jako przesłanka do udzielenia zawieszenia.

Dnia [...] sierpnia 2010 r. wpłynęło do Prezesa UKE pismo nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., zawierające postanowienie nr [...] Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2010 r., w którym nie wyrażono zgody na zawieszenie realizacji obowiązków wynikających z art. 179 ust. 3 Pt. W uzasadnieniu Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wskazał, że w jego ocenie brak jest uzasadnionych obiektywnych i niezależnych od A. przyczyn uniemożliwiających dalsze wykonywanie obowiązku.

Pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wpłynęło postanowienie nr [...] Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lipca 2010 r., w którym nie wyraził on zgody na zawieszenie obowiązków wynikających z art. 179 ust. 3 Pt. W uzasadnieniu przytoczono treść art. 179 ust. 3a Pt oraz art. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz o Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. nr 104, poz. 709 z późn. zm.), jako wykluczający możliwość udzielenia zgody na zawieszenie realizacji obowiązków przez Przedsiębiorcę.

W dniu [...] sierpnia 2010 r. Prezes UKE otrzymał postanowienie Komendanta Głównego Policji (pismo nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.), w którym odmówił on zgody na zawieszenie wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt. W uzasadnieniu postanowienia określono, że przedstawiony w sprawie stan faktyczny i prawny uzasadnia negatywną ocenę treści wniosku A., a ponadto pozwala na stwierdzenie, iż udzielenie zawieszenia nie będzie skutkowało rzeczywistą poprawą sposobu realizacji ustawowych obowiązków przez Przedsiębiorcę.

Komendant Główny Straży Granicznej pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. przesłał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. W postanowieniu tym wyraził zgodę na zawieszenie części obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt.

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej postanowieniem nr [...], z dnia [...] sierpnia 2010 r., nie wyraził zgody na zawieszenie wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt, wskazując w uzasadnieniu, że zapewnienie warunków dostępu i utrwalania przez Stronę jest niezbędne do realizacji przez Żandarmerię Wojskową jej ustawowych zadań.

Prezes UKE, na podstawie art. 179 ust. 6 Pr w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję odmawiającą przedsiębiorcy zawieszenia obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca w dalszym ciągu podnosiła fakt niewydania rozporządzenia wynikającego z art. 182 Pt oraz wskazywała na negatywne skutki finansowe związane z brakiem tego aktu prawnego.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Prezes UKE decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wziął przede wszystkim pod uwagę, iż sześć spośród siedmiu uprawnionych podmiotów nie wyraziło zgody na zawieszenie wobec przedsiębiorcy obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania. Wobec faktu, iż zgoda wszystkich uprawnionych podmiotów jest, zgodnie z art. 179 ust. 6 Pt, warunkiem koniecznym do zawieszenia wskazanego wyżej obowiązku, Prezes UKE podniósł, iż w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym odmowa zawieszenia obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania jest w pełni uzasadniona.

Organ nie podzielił interpretacji strony dotyczącej faktu niewydania rozporządzenia wynikającego z art. 182 Pt. Podniósł, że zastosowanie interfejsów jest jednym ze sposobów zapewnienia uprawnionym podmiotom dostępu do wskazywanych treści przekazów telekomunikacyjnych i danych a zatem możliwe jest stosowanie innych form wykonania obowiązku określonego w art. 179 ust. 3 Pt. Nie można wobec tego uznać, zdaniem organu, że brak przepisów określających wymagania techniczne i eksploatacyjne dla interfejsów powoduje całkowitą niemożność wykonywania przedmiotowych zadań.

W ocenie organu, przedstawiona przez A. interpretacja przepisu art. 179 ust. 4a Pt, zgodnie z którą "operator logiczny "mogą być" odnosi się do kwestii swobody wyboru warunków określonych w umowach (...)" jest niewłaściwa i świadczy o błędnym rozumieniu treści tego przepisu przez stronę.

Rozpatrując sformułowany przez A. zarzut negatywnych skutków finansowych dla przedsiębiorcy, Prezes UKE uznał, że prowadzenie działalności telekomunikacyjnej wiąże się z określonymi w Pt obowiązkami, a w tym z koniecznością ponoszenia określonych nakładów finansowych na realizację obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie Prezesa UKE, fakt konieczności ponoszenia określonych nakładów finansowych nie zawiera się w katalogu przesłanek, określonych w § 8 ust. 1 Rozporządzenia, warunkujących udzielenie zawieszenia wykonywania obowiązków zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt.

Zaakcentował organ, że przepisy art. 179 ust. 3a Pt jednoznacznie nakazują przedsiębiorcy wykonywanie zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt od dnia rozpoczęcia działalności telekomunikacyjnej oraz z chwilą rozpoczęcia świadczenia nowej usługi telekomunikacyjnej. Tym samym świadczenie usług, przy jednoczesnym braku przygotowania do wykonywania zadań i obowiązków określonych w Pt jest niedopuszczalne.

Reasumując Prezes UKE stwierdził, iż brak jest podstaw, aby uznać podane przez stronę przyczyny niewykonania zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt, jako niezależne od przedsiębiorcy trudności organizacyjne, techniczne lub finansowe uniemożliwiające mu wykonywanie tych zadań, a tym samym nie zaistniały warunki określone w § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r. spółka A. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzuciła:

- błędną wykładnię przepisu art. 179 ust. 4a P.t. poprzez uznanie, iż operator nie może, realizując obowiązki, skorzystać z uprawnienia wyboru metody tej realizacji,

- błędną wykładnię przepisu art. 179 ust. 6 P.t. poprzez uznanie, że brak przepisów wykonawczych nie jest obiektywną i niezależną od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przyczyną organizacyjną uniemożliwiającą wykonywanie obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania,

- naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez obciążenie skarżącej wszelkimi konsekwencjami braku przepisów wykonawczych, które powinny być wydane na podstawie art. 182 P.t.,

W uzasadnieniu skargi podkreśliła w pierwszej kolejności, że pomimo złożenia wniosku o zawieszenie wykonywania obowiązków w zakresie zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny realizuje obowiązki nałożone na niego przepisem ust. 3 art. 179 Pt, zgodnie z ust. 3a i 3b art. 179 Pt, czyli na własny koszt.

W ocenie strony skarżącej, Prezes UKE dokonuje błędnej wykładni przepisu art. 179 ust. 4a P.t, kładąc nacisk na operator logiczny "mogą" użyty w pierwszej części zdania, bez połączenia go z dalszą częścią zdania, co prowadzi do nieuprawnionego wniosku, iż przepis ten podkreśla dowolność metod realizacji obowiązku z przepisu art. 179 ust. 3 P.t., co nie jest zgodne z ratio legis tej regulacji. Z całokształtu przepisów, tj. przepisu art. 179 ust. 3 P.t., ust. 4a, 4c oraz art. 182 P.t. wynika, zdaniem strony, że wykonywanie tego obowiązku za pomocą interfejsów jest metodą preferowaną przez ustawodawcę.

W ocenie skarżącej, nawet jeżeli przyjąć taką interpretację, iż nie jest to wyłączna metoda, to jest to niewątpliwie metoda wygodna i korzystna dla operatora i to również wskutek regulacji ustawodawcy. Jeżeli ustawodawca daje wolny wybór metody, za pomocą której obowiązek będzie realizowany, to nie może być tak, że jednocześnie praktycznie uniemożliwia korzystanie z metody najdogodniejszej. Ustawodawca sam wprowadza dodatkowe regulacje dla stosowania tej metody, prowadzące na różne sposoby do zmniejszenia kosztów operatora wykonywania obowiązku zapewnienia dostępu i utrwalania:

- przepis art. 179 ust. 4a P.t. wprowadza możliwość zawarcia umowy z podmiotami uprawnionymi, w których to umowach przewidziany zostać może współudział stron w kosztach zastosowania interfejsów,

- przepis art. 179 ust. 4b P.t. stanowi, iż zapewnienie warunków dostępu i utrwalania powinno umożliwiać uprawnionym podmiotom dostęp do przekazów telekomunikacyjnych i danych bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego; wykonywanie obowiązku w taki sposób umożliwiają właśnie interfejsy, w chwili obecnej obowiązek ten wykonywany jest na pisemne zlecenie za pomocą urządzeń uprawnionego podmiotu, w sposób wymagający ze strony

A. delegowania pracowników do wykonywania tych obowiązków, co generuje dodatkowe koszty po stronie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;

- przepis art. 179 ust. 4c P.t. przewiduje możliwość wspólnego zapewnienia warunków dostępu i utrwalania przez dwóch lub więcej przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności za pomocą tych samych interfejsów - to kolejna możliwość obniżenia kosztów wykonywania obowiązku, praktycznie niemożliwa do przeprowadzenia przy braku rozporządzenia z art. 182 Pt.

Zdaniem skarżącej, nie ulega wątpliwości, iż brak przepisów wykonawczych do art. 182 P.t., określających wymagania techniczne i eksploatacyjne dla interfejsów, stanowi obiektywną i niezależną od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego techniczną i organizacyjną przyczynę uniemożliwiającą wykonywanie obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania.

Przerzucenie wszelkich konsekwencji zaniechania legislacyjnego ustawodawcy na skarżącą stanowi rażące naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. Organy administracji publicznej w myśl tego przepisu obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów Państwa. Prezes UKE natomiast z pewnym lekceważeniem odnosi się do wysuniętych przez skarżącą argumentów o negatywnych skutkach finansowych realizacji obowiązku zapewniania warunków dostępu i utrwalania przy braku przepisów wykonawczych.

Skarżąca nie kwestionuje zarazem, że zgodnie z przepisem art. 179 ust. 3a i 3b P.t., obowiązki nałożone na stronę jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, skarżąca obowiązana jest realizować na własny koszt. Prezes UKE jako organ administracji nie może jednak lekceważyć dążenia skarżącej do minimalizacji koniecznych nakładów. Zapewnienie warunków dostępu i utrwalania za pomocą interfejsów na zasadach określonych w umowach zawartych przez uprawnione podmioty ze skarżącą stanowi pod względem finansowym, jak i organizacyjnym, najkorzystniejsze rozwiązanie dla wszystkich zainteresowanych stron. Ponadto czynnikiem decydującym o wyborze takich narzędzi niezbędnych w realizacji ww. obowiązków jest możliwość współdziałania stron w kosztach zastosowania interfejsów.

Wykorzystanie interfejsów zapewnia obu stronom procesu uprawnionego przechwytywania połączeń (art. 179 ust. 3 pkt 1 ustawy P.t.) optymalną funkcjonalność i minimalizację kosztów. Rozwiązanie inne niż interfejs prowadziłoby do konieczności instalowania na terenie uprawnionych podmiotów odrębnych systemów, stanowiących zakończenie urządzeń dostarczających treść i dane od poszczególnych operatorów. Strona podnosi, że w Polsce jest wielu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy posiadają zróżnicowane rozwiązania techniczne w swoich sieciach. Tak więc sztywne trzymanie się rozwiązania innego niż interfejs doprowadziłoby do chaosu po stronie odbiorcy treści i danych, zarówno technicznego (duża ilość sprzętu - potrzebne pomieszczenia, zasilanie, obsługa ...), jak i organizacyjnego (problemy z obsługą ewentualnymi naprawami ze względu na zróżnicowanie sprzętu i oprogramowania, utrudnienia z wejściem dla serwisantów, zabezpieczenie części zamiennych...). Wykorzystanie tego rozwiązania prowadzi do optymalizacji wykorzystania środków zarówno prywatnych, jak i publicznych.

W ocenie strony, Prezes UKE nie wziął pod uwagę, że skarżąca jest przede wszystkim przedsiębiorcą, w swojej działalności jest ukierunkowana na osiąganie zysku z prowadzonej działalności i we wszystkich podejmowanych działaniach kieruje się przede wszystkim interesem ekonomicznym i podlega nieubłaganym zasadom rynku i panującej na nim konkurencji. Podejmowanie inwestycji wynikających z nałożonych obowiązków i wdrażanie systemów wobec braku przepisów regulujących ich wymagania techniczne i eksploatacyjne jest wysoce nieracjonalne i niesie za sobą duże ryzyko, którym przedsiębiorca telekomunikacyjny nie powinien być obciążony. Zwłaszcza, iż przepis art. 179 ust. 6 P.t. daje narzędzie, pozwalające ryzyko to zminimalizować, nie obciążając przedsiębiorcy konsekwencjami zaniechań legislacyjnych ustawodawcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa.

Na wstępie należy podkreślić, że ostatecznie sformułowany w dniu [...] maja 2010 r. wniosek skarżącej dotyczył zawieszenia na okres 6 m-cy obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalaniu, o którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt.

W myśl art. 179 ust. 6 Pt Prezes UKE na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uzasadniony obiektywnymi i niezależnymi od niego technicznymi lub organizacyjnymi przyczynami uniemożliwiającymi dalsze wykonywanie obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, po uzyskaniu, w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zgody uprawnionych podmiotów, może w całości lub w części, w drodze decyzji, obowiązek ten zawiesić na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Wniosek składa się w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w zdaniu pierwszym. Do wniosku dołącza się harmonogram osiągnięcia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego pełnej zdolności do wykonywania obowiązku.

"Uprawnione podmioty" o jakich mowa w w/w przepisie to: Policja, Straż Graniczna, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Żandarmeria Wojskowa, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Wywiad Skarbowy (vide: art. 179 ust. 3 pkt 1 Pt).

Przepis art. 179 ust. 6 dotyczy zawieszenia obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania w sytuacji, gdy obowiązek ten jest już realizowany. Nie dotyczy to sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny rozpoczyna działalność telekomunikacyjną lub rozpoczyna świadczenie nowej usługi telekomunikacyjnej (art. 179 ust. 6a). Przedsiębiorca może zawiesić realizację tego obowiązku dopiero po uzyskaniu zgody Prezesa UKE. Stanowisko Prezesa UKE powinno być wyrażone niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia Prezesowi UKE wniosku przedsiębiorcy (art. 106 § 3 k.p.a.). Podstawą wniosku przedsiębiorcy telekomunikacyjnego muszą być obiektywne i niezależne od niego przyczyny o charakterze technicznym lub organizacyjnym, które uniemożliwiają dalsze wykonywanie obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania. Przedsiębiorca może się ubiegać tylko o zawieszenie realizacji tego obowiązku, a nie o jego zniesienie.

W myśl ust. 12 przepisu art. 179 Pt Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) wymagania i sposób zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o których mowa w ust. 3 i art. 180d, z wyłączeniem spraw uregulowanych w art. 242 Kodeksu postępowania karnego, kierując się zasadą osiągania celu przy jak najniższych nakładach;

2) rodzaje działalności telekomunikacyjnej lub rodzaje przedsiębiorców telekomunikacyjnych niepodlegających obowiązkowi zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o których mowa w ust. 3 i art. 180d, kierując się zakresem i rodzajem świadczonych usług telekomunikacyjnych lub wielkością sieci telekomunikacyjnych przedsiębiorców.

Postanowienia art. 179 ust. 3 i 3a i 3b) dotyczą dostępu i utrwalania treści przekazów telekomunikacyjnych i skojarzonych z nimi danych transmisyjnych. Przepisy te regulują wykonywanie kontroli korespondencji zarządzanej w trybie art. 237 k.p.k. Nie odnoszą się one natomiast do udostępniania sądom i prokuraturze wykazów połączeń i innych przekazów telekomunikacyjnych na podstawie art. 218 k.p.k.

Stosownie do treści art. 179 ust. 4, Przedsiębiorca telekomunikacyjny zapewnia warunki dostępu i utrwalania z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 12.

Zgodnie natomiast z art. 179 ust. 4a Pt Warunki dostępu i utrwalania mogą być zapewniane za pomocą interfejsów zlokalizowanych w miejscach obejmowanych przez sieć przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na zasadach określonych w umowach zawartych przez uprawnione podmioty z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Umowa może określać współudział stron w kosztach i zastosowania interfejsów. W przypadku braku uzgodnień w zakresie lokalizacji interfejsu uprawnione podmioty wskazując miejsce lokalizacji pozostające w obrębie sieci telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, umożliwiające: techniczną realizację interfejsu, niezbędną ochronę tego miejsca wynikającą z przepisów odrębnych oraz minimalizację nakładów ponoszonych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego i podmioty uprawnione.

Sąd wskazuje także, iż delegacja przewidziana w art. 179 ust. 12 zastąpiła delegację przewidzianą dotychczas, tj. przed zmianami wprowadzonymi nowelą unijną w art. 181. Przepis art. 181 Pt został uchylony przez nowelę unijną wobec czego przestała istnieć podstawa do wydawania rozporządzenia w oparciu o ten przepis. Do chwili obecnej na podstawie art. 179 ust. 12 Pt rozporządzenie nie zostało wydane. Zgodnie jednak z art. 14 noweli unijnej do chwili wydania nowego rozporządzenia na podstawie art. 179 ust. 12 Pt obowiązuje wydane na podstawie art. 181 Pt rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Przepis art. 179 ust. 4a) określa dostęp i utrwalanie za pomocą interfejsów. Dostęp ten może być realizowany także za pomocą innych technik.

W tej sprawie strona argumentowała, że przesłanką uniemożliwiającą spółce wywiązywanie się z ustawowych obowiązków jest brak regulacji rangi podstawowej.

Skarżąca wskazywała, iż zgodnie z przepisami art. 182 Pt Rada Ministrów obowiązana jest określić w drodze rozporządzenia wymagania techniczne i eksploatacyjne dla interfejsów, umożliwiających wykonywanie zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, tymczasem Rada Ministrów nie wydała stosownego rozporządzenia.

Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie w zakresie odnoszącym się do takiej samej argumentacji (v. prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 8 maja 2008 r. VISA/Wa 378/08; 26 lutego 2009 r. VISA/Wa 2434/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II GSK 241/10) a mianowicie, że "realizacja obowiązków i zadań na rzecz obronności za pomocą rozwiązania interfejsowego jest jednym z możliwych rozwiązań w tym zakresie. Gdyby było to rozwiązanie jedyne, dopiero wówczas zasadnym byłby argument, że brak rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla interfejsów umożliwiających operatorom wykonywanie zadań na rzecz bezpieczeństwa i obronności RP, uzasadnia odroczenie terminu realizacji obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt. (obecnie – zawieszenia obowiązku).

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 11 lutego 2011 r. wskazał m.in. "Fakt, że wskazaną wyżej ustawą (z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw) z dniem 6 lipca 2009 r. wprowadzono w znowelizowanym art. 179 ust. 6 Pt z 2004 r. możliwość zawieszenia omawianych zadań i obowiązków na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uzasadniony obiektywnymi i niezależnymi od niego technicznymi lub organizacyjnymi przyczynami uniemożliwiającymi dalsze wykonanie obowiązku nie znaczy, iż ustawodawca "dostrzegł" niekonstytucyjność wcześniejszego uregulowania tych kwestii aktem wykonawczym.

Z uzasadnienia projektu wskazanej ustawy zmieniającej (Sejm RP IV kadencji, nr druku sejmowego 1448) wynika, że celem wprowadzenia zmian art. 179 ust. 6 PT z 2004 r. były niejasności interpretacyjne pojęcia "odroczenie terminu", stąd wprowadzono możliwości czasowego zawieszenia obowiązków. Wskazano przy tym na konieczność ograniczenia działań przedsiębiorców polegających na faktycznym braku wykonywania ustawowych zadań i obowiązków.

W takiej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zastąpienie przesłanki odroczenia terminu wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego - określanej jako "szczególnie uzasadnione przypadki", wymogiem uzasadnienia wniosku o zawieszenie tego obowiązku obiektywnymi i niezależnymi od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego technicznymi lub organizacyjnymi przyczynami, uniemożliwiającymi dalsze wykonywanie obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania (przy spełnieniu dodatkowych warunków) oznacza, że ustawodawca jedynie doprecyzował, jakie przypadki uznać należy za szczególnie uzasadnione."

Sprawa niniejsza rozpoznana jest na gruncie ustawy Pt po nowelizacji w/w ustawy, ustawą z 24 kwietnia 2009 r.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że wobec opcjonalności rozwiązania za pomocą interfejsów, brak rozporządzenia wykonawczego nie stanowi niezależnych od przedsiębiorcy trudności uniemożliwiających wykonanie omawianych zadań i obowiązków.

Z powyższych względów za niezasadny uznał Sąd zarzut błędnej wykładni przepisu art. 179 ust. 4a Pt.

W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z wymogami przepisu art. 179 ust. 6 Pt, organ zwrócił się o zgodę do uprawnionych siedmiu podmiotów i jak wynika z akt sprawy tylko jeden z nich (Komendant Główny Straży Granicznej) wyraził zgodę na przedmiotowe zawieszenie. Wszystkie odpowiedzi zostały udzielone po dniu [...] maja 2010 r. (data wniosku) a przed wydaniem decyzji przez Prezesa UKE, co nastąpiło w dniu [...] maja 2011 r. (decyzja pierwszoinstancyjna). W tym stanie rzeczy za prawidłowe należy uznać procedowanie Prezesa UKE w niniejszej sprawie, uwzględniające konieczność uzyskania przez ten organ postanowienia organu współdziałającego, na które to postanowienie, stosownie do treści art. 206 ust. 4 Pt, zażalenie nie przysługuje.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo również przyjął, że spółka A. nie wykazała istnienia przesłanek z art. 179 ust. 6 Pt.

Twierdzenia skarżącej dotyczące negatywnych skutków finansowych dla przedsiębiorcy nie mogły zostać zakwalifikowane jako przesłanka obiektywna i niezależna od przedsiębiorcy.

Według Sądu oczywiste jest bowiem, że z wykonywaniem obowiązków na rzecz obronności wiążą się wydatki. Podnoszona przez skarżącą kwestia minimalizacji nakładów na realizację obowiązków względem obronności i bezpieczeństwa jest oczywiście z punktu widzenia przedsiębiorcy sprawą niezmiernie istotną.

Jednakże nie można pomijać, że skoro przedsiębiorca telekomunikacyjny, zgodnie z art. 179 ust. 3a PT, od pierwszego dnia rozpoczęcia działalności telekomunikacyjnej zapewnić ma wykonanie zadań i obowiązków, o których mowa, to w sposób oczywisty wykonywanie tych ustawowych zadań i obowiązków wiążą się z kwestiami organizacyjnymi i technicznymi koniecznością i poniesieniem z tego tytułu kosztów. Nie są to jednak - automatycznie - trudności uniemożliwiające wykonanie zadań.

Skutek braku rozporządzenia jest tylko taki, że nie jest możliwe wykonywanie zadań na rzecz obronności przy pomocy interfejsów, bo nie są określone wymagania eksploatacyjne i techniczne dla interfejsów. Brak rozporządzenia w sprawie interfejsów nie stanowi natomiast przeszkody do wykonywania zadań na rzecz obronności przy pomocy innych sposobów technicznych. Obowiązek wykonywania zadań na rzecz obronności spoczywa zatem na wszystkich przedsiębiorcach telekomunikacyjnych i powinni go oni wykonywać bez użycia interfejsów.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.