Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1507/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono wniosek o ustanowienie pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 243, 244, 245, 246 w zw. z art. 258
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011r na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie skargi na decyzję Wojewody z dnia 11 października 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a oddalić wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 11 kwietnia 2011r. skarżąca K.S. złożyła wniosek o ustanowienie adwokata w sprawie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2010r. wydaną w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.

Skarżąca domaga się ustanowienia adwokata z urzędu z uwagi na fakt, iż jak wskazuje jest osobą starszą, niewykształconą i nie jest sobie w stanie sama poradzić sobie z materią sprawy będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazuje, iż nie stać ją na ustanowienie adwokata z wyboru.

Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z mężem . Źródłem utrzymania rodziny skarżącej są emerytury wnioskodawczyni oraz jej małżonka w wysokości [...] zł oraz [...] zł ( stosowne potwierdzenia wypłaty świadczeń emerytalnych w aktach sprawy ). Łącznie zatem dochody rodziny wynoszą miesięcznie 2 491,59 zł.

Z oświadczenia skarżącej znajdującego się w aktach sprawy wynika także, iż posiada ona dom o pow. 100 m2 oraz działkę o pow. 1,11 ha. Skarżąca nie wykazuje natomiast faktu posiadania cennych ruchomości ani oszczędności. Wnioskodawczyni wskazuje na koszty leków w kwocie 500 zł miesięcznie, koszty utrzymania domu – 800 zł – łącznie miesięczne koszty utrzymania i leczenia kształtują się w granicach około 1310 zł.

Instytucja przyznania prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów czy ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.

Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie, która wykaże, iż nie ma jakichkolwiek dochodów na pokrycie kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.

Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Kluczową zaś rolę dla oceny możliwości płatniczych skarżącego ma fakt, iż zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych.

Tym bardziej, iż zgodnie z treścią art. 246 par. 1 pkt 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – regulacja w nim zawarta stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w treści art. 199, na mocy której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności winny zatem uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym przepisie. Przez uszczerbek utrzymania zaś koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.

Zdaniem orzekającego, w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zostały wykazane w stopniu uzasadniającym przyznanie skarżącej adwokata z urzędu.

Regulacje cyt. ustawy w zakresie przyznania prawa pomocy nie uzależniają przyznania tej pomocy od charakteru i problematyki sprawy oraz potrzeby udziału w niej kwalifikowanego zastępcy procesowego. Orzekający rozpatrując wniosek bierze pod uwagę jedynie sytuację materialno – bytową ubiegającego się o pomoc w takiej formie. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca oraz jej małżonek otrzymują stałe dochody z emerytur w łącznej kwocie 2 491,59 zł, posiadają także majątek ( dom w K. , nieruchomość rolną o pow. 1,11 ha ) , który w przypadku, gdy jego właścicielowi brakuje bieżących środków finansowych może posłużyć jako ew. zabezpieczenie kredytu czy pożyczki czy też przynosić pożytki. Skarżąca nie przedstawiła także żadnych dokumentów potwierdzających koszty utrzymania czy inne ewentualne, nadzwyczajne koszty obciążające codzienny budżet domowy jak np. nadzwyczajne koszty leczenia, spłata kredytów bankowych itp. Skarżąca nie ma też innych osób, nie osiągających własnego dochodu na utrzymaniu.

Należy podkreślić, iż celem instytucji prawa pomocy jest umożliwienie skorzystania z drogi sądowej osobom o znikomych dochodach, znajdujących się na skraju ubóstwa, wobec których konieczność poniesienia kosztów sądowych czy kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika mogłaby spowodować uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Skarżąca do takich osób nie należy. Dlatego przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia dla niej pełnomocnika z wyboru, należy uznać za nieadekwatne do aktualnej sytuacji majątkowej strony.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1, art. 258 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).