Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 358/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 134, art. 101 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. S.A. w [....] kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi F. S.A. z siedzibą w [....] (skarżąca Spółka) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ zażaleniowy) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Marszałka Województwa [...] (organ I instancji) z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższe postanowienie przedstawia się następująco:

Na podstawie informacji o wynikach kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] organ I instancji w dniu 17 maja 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji zobowiązującej skarżącą Spółkę do przedłożenia korekty zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów za lata 2013 - 2017 włącznie polegającej na podaniu ilości wytworzonego odpadu o kodzie 030105 - trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w 030104. Skarżąca Spółka w piśmie z dnia 23 maja 2018 r. wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na złożenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...].

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) odmówił zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Zdaniem organu, powyższy przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu. Ponadto organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ I instancji stwierdził, że sformułowanie użyte w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Organ I instancji wskazał, że przedmiotem decyzji w sprawie będzie rozstrzygnięcie czy skarżąca Spółka winna złożyć korekty zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów za lata 2013 - 2017 włącznie, co nie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ. W ocenie organu I instancji sam fakt, że została złożona skarga na ww. zarządzenie pokontrolne nie stanowi przeszkody dla wydania decyzji we wszczętym postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego organ I instancji nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania.

Skarżąca Spółka w dniu 23 lipca 2018 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] organ zażaleniowy działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ zażaleniowy wskazał, że zgodnie z normą określoną w art. 134 k.p.a. organ odwoławczy zobowiązany jest do przeprowadzenia kontroli danego środka zaskarżenia pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Na podstawie odesłania zawartego w art. 144 k.p.a. przepis ten ma również zastosowanie do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 141 § 1 k.p.a. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że niedopuszczalność środka zaskarżenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji. Następnie organ zażaleniowy wskazał, że zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Zdaniem organu zażaleniowego, treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania") (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. II GSK 2865/17). Oznacza to, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania stronie nie przysługuje zażalenie. Z tych też względów wniesione zażalenie organ zażaleniowy uznał za niedopuszczalne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższe postanowienie, skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 101 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię art. 101 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim przepis ten posługuje się sformułowaniem "w sprawie zawieszenia postępowania" przejawiającą się stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia skarżącego na postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], o odmowie zawieszenia postępowania, co w rezultacie skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania przez organ zażaleniowy zażalenia skarżącego i pozbawieniem go prawa do rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji, zgodnie z art. 15 k.p.a.

W związku z powyższym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania organowi zażaleniowemu. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, iż przepis art. 101 § 3 k.p.a. odnosi się wprost wyłącznie do postanowień o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania przewidując możliwość ich zaskarżenia. Wyłącza tym samym możliwość zaskarżalności postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania. Co do pozostałych rozstrzygnięć, ustawodawca posługuje się zwrotem "na postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania", nie przewidując w tym zakresie żadnych ograniczeń. Należy zatem przyjąć, iż zwrot ten daje możliwość zaskarżenia w drodze zażalenia wszystkich postanowień wydanych w sprawie zawieszenia postępowania. Skoro bowiem w przepisie tym brak jest jakichkolwiek ograniczeń co do zaskarżalności postanowień w sprawie zawieszenia postępowania, to należy przyjąć, iż stronom przysługuje zażalenie na każde z postanowień możliwych do wydania w sprawie zawieszenia postępowania. Dalej skarżąca Spółka zauważyła, że jak wskazuje się w doktrynie prawa "z użytego w treści art. 101 § 1 k.p.a. sformułowania "postanowienie w sprawie zawieszenia" wynika, że forma postanowienia wymagana jest w całym zakresie "spraw zawieszenia postępowania", czyli zawieszenia lub odmowy zawieszenia postępowania, podjęcia lub odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Art. 101 § 3 k.p.a. określa zakres prawa zażalenia na postanowienia. Zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem na postanowienia o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania, na postanowienie w sprawie podjęcia lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Wprowadzone nowe brzmienie art. 101 § 3 przez dodanie "albo odmowie podjęcia zawieszonego postępowania", przy pozostawieniu bez zmiany określenia granic zaskarżenia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, nie daje podstaw do ograniczenia prawa zażalenia." Skarżąca Spółka podkreśliła, iż z omawianego przepisu nie wynika również w żaden sposób, by ustawodawca ograniczał prawo strony do wniesienia zażalenia tylko do niektórych rodzajów postanowień w sprawie zawieszenia postępowania. a gdyby taka była wola ustawodawcy, to wprost unormowałby to we wskazanym przepisie. Zdaniem skarżącej Spółki, analizę dotychczasowego brzmienia przepisu art. 101 § 3 k.p.a. należy odnieść również do nowelizacji przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanej ustawami o zmianie ww. ustaw z dnia 3 grudnia 2010 r. Przed datą wejścia w życie nowelizacji, przepis art. 101 § 3 k.p.a. in extenso stanowił: "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Skarżąca Spółka wskazała, iż celem przedmiotowej zmiany przepisu art. 101 k.p.a., jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy, było wyeliminowanie możliwości zaskarżenia w trybie zażalenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, gdyż ocena przeprowadzonego postępowania jeszcze przed jego zawieszeniem i po jego podjęciu jest możliwa przez organ wyższego stopnia w ramach rozpatrywania przez ten organ odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie całość postępowania podlega ocenie przez wojewódzki sąd administracyjny (w przypadku wniesienia skargi na decyzję). Natomiast wprowadzenie do ustawy zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania" nie było podyktowane zamiarem ograniczania praw procesowych strony względem dopuszczalności ich zaskarżenia, ale uproszczeniem brzmienia przepisu. Na ten cel ustawodawcy wskazuje również S. Wronkowska, stwierdzając, że "użycie przez ustawodawcę zbiorczego określenia "w sprawie zawieszenia postępowania" podyktowane jest dążeniem do zwięzłości tekstu prawnego i pozwala uniknąć w każdym przypadku pełnego wyliczenia możliwych postanowień w sprawie zawieszenia. Jak wiadomo teksty prawne są wyrazem kompromisu między zasadą komunikatywności i jednoznaczności, a dążeniem do zwięzłości tekstu prawnego. Zasadnie wskazuje się w doktrynie, że z tych względów nie są w tekstach prawnych bezpośrednio zamieszczane w pełni rozwinięte i jednoznaczne normy postępowania, które należy odtworzyć później z tekstu prawnego przy zastosowaniu obowiązujących w danym systemie reguł wykładni". Skarżąca Spółka wskazała, że zarówno w doktrynie prawa, a także orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zwrot "w sprawie" należy interpretować szeroko z uwagi na tzw. założenie racjonalnego ustawodawcy. Z. Ziembiński wskazuje, iż "założenie racjonalnego prawodawcy zakłada bowiem istnienie takiego prawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie same znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań." Zatem, przyjmując, że u podstaw każdej wykładni przepisu prawnego tkwić winno założenie racjonalności ustawodawcy, interpretator powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by stworzyło spójny z prakseologicznego punktu widzenia system, nie zaś stosować konkretne przepisy naprzemiennie lub skupiać się na ich dosłownym brzmieniu. Skarżąca Spółka przytoczyła również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym "wykładnia prawa, jeśli brzmienie przepisu nie stoi temu na przeszkodzie, powinna zmierzać do rozszerzenia gwarancji procesowych praw obywatela" (uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 września 1991 r., OTK1991, poz. 19). Ponadto w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt II OZ 856/08 wskazano, że "użycie przez racjonalnego ustawodawcę w obu tych przepisach różnych zwrotów, tj. "w przedmiocie" oraz "w sprawie", wskazuje na różne cele ustawodawcy.

Skarżąca Spółka stwierdziła, że jej stanowisko znajduje poparcie także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt. II SA/Łd 626/11 stwierdził, iż "art. 101 § 3 k.p.a. określa zakres prawa zażalenia na postanowienia. Zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem na postanowienia o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania, na postanowienie w sprawie podjęcia lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Wprowadzone nowe brzmienie art. 101 § 3 przez dodanie "albo odmowie podjęcia zawieszonego postępowania", przy pozostawieniu bez zmiany określenia granic zaskarżenia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, nie daje podstaw do ograniczenia prawa zażalenia." Podobnie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 453/11, a także z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 199/12), "sformułowanie "w sprawie zawieszenia postępowania", użyte w art. 101 § 3 k.p.a., odnosi się nie tylko do zawieszenia postępowania administracyjnego, ale również do odmowy jego zawieszenia, podjęcia zawieszonego postępowania oraz odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Inne rozumienie powyższego zwrotu prowadziłoby do pozbawienia strony postępowania administracyjnego jej praw procesowych, a nie było to intencją ustawodawcy. Każde tego rodzaju orzeczenie zapada zatem w procesowej formie postanowienia, od którego stronie służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia.'’ W ocenie skarżącej Spółki aktualna pozostaje uchwała składu Siedmiu Sędziów NSA (w Warszawie) z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00, zgodnie z którą "na postanowienie organu I instancji o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego stronie przysługuje zażalenie na podstawie art. 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego." Podobne stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt. II OSK 452/13, zgodnie z którym: "postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest zaskarżalne zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a., a w konsekwencji stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) możliwe jest wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na takie postanowienie." Skarżąca Spółka wskazała, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania, zawierało pouczenie, iż stronie w terminie 7-dni od daty jego otrzymania przysługuje zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem Marszałka Województwa [...]. Zdaniem skarżącej Spółki, nawet przy założeniu, że w omawianej sprawie zażalenie stronie nie przysługuje, to zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sadu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ponadto, zastosowanie się przez skarżącą Spółkę do postanowienia organu zażaleniowego o niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. skutkowałby pozbawieniem strony możliwości poddania rozstrzygnięcia jakiejkolwiek kontroli w toku postępowania administracyjnego, a tym samym godziłoby w podstawowe prawa strony, tj. prawo do sądu wyrażone w art. 45 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej Spółki nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo do poddania kontroli instancyjnej zasadności każdego rodzaju postanowień w sprawie zawieszenia postępowania wydatnie zwiększa zakres uprawnień procesowych. Co więcej, pozbawienie strony możliwości wniesienia zażalenia i jego merytorycznego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skutkuje ograniczeniem prawa strony do realizacji zasady dwuinstancyjności, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Skarżąca Spółka wskazała, że omawiane rozstrzygnięcie, w myśl pouczenia organu poddane zostało administracyjnej kontroli i skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ma ono bowiem istotne znaczenie dla strony. Przedmiotowe postępowanie prowadzone przez organ I instancji zostało wszczęte z urzędu na skutek zawiadomienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], który poinformował organ I instancji o przeprowadzonej kontroli w Spółce, stwierdzonych nieprawidłowościach w zakresie zużycia surowców drzewnych, braku odpowiedniego pozwolenia na wytwarzanie odpadów, oraz ewidencji odpadów dla wytwarzanych płyt pozaklasowych. Ze względu na wydane rozstrzygnięcie, tj. Zarządzenie Pokontrolne z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...]. w sprawie dotyczącej zakwalifikowania produkowanych przez skarżącego płyt pozaklasowych jako odpady, do których zastosowane mają przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i nałożenia na Prezesa Zarządu Spółki obowiązku uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie wytwarzania odpadów - tzw. płyt pozaklasowych oraz uzupełnienia prowadzonej ewidencji odpadów o odpad - tzw. płyty pozaklasowe, skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się uchylenia zaskarżonego zarządzenia i wstrzymania jego wykonania. Prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie w dalszym ciągu nie zostało wydane, a postanowienie Sądu w sprawie odmowy wstrzymania wykonania zarządzenia dnia [...] lipca 2018 r. zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Akta postępowania zostały przekazane Sądowi 20 sierpnia 2018 r., co oznacza że w pierwszej kolejności ocenie zostanie poddana kwestia wstrzymania wykonania Zarządzenia Pokontrolnego, a następnie samo rozstrzygnięcie względem merytorycznego rozpoznania i ewentualnego uchylenia Zarządzenia bądź utrzymania go w mocy. Zasadne jest zatem zawieszenie prowadzonego przez organ I instancji postępowania do czasu zakończenia prowadzonych postępowań przed WSA i NSA. Fundamentalne znaczenie dla każdego z nich ma bowiem kwestia uznania płyt pilśniowych produkowanych przez skarżącą Spółkę za odpad w rozumieniu obowiązującej ustawy o odpadach.

W świetle tak poczynionych ustaleń, zdaniem skarżącej Spółki, rozstrzygnięcie organu zażaleniowego należy uznać za błędne i godzące w podstawowe prawa strony. Skoro bowiem przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie przewiduje żadnych ograniczeń względem zaskarżalności postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, należy uznać, iż omawiany środek zaskarżenia stronie przysługuje.

W odpowiedzi na skargę, organ zażaleniowy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1186/18 Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącej Spółki od powyższego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 427/19 uchylił zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż w tej sprawie skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia (art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a.) jest postanowieniem kończącym administracyjne postępowanie zażaleniowe i jest ostateczne. Na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, który powinien ocenić dopuszczalność zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona jako oczywiście uzasadniona, niezależnie od związania wykładnią dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.) w postanowieniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 427/19, uchylającym postanowienie tut. Sądu z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1186/18, o odrzuceniu skargi.

Niewątpliwie trzeba stwierdzić, że nie tylko postanowienie skarżonego organu z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie strony skarżącej na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2018 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 144 i art. 134 k.p.a.), lecz przede wszystkim tak wyznaczony przedmiot zaskarżenia jest wadliwy jako wydany z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a.

Nie można zgodzić się z poglądem, że nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia w sprawie, a tym samym, że w razie złożenia tego rodzaju zażalenia właściwy organ jest zobowiązany do stwierdzenia niedopuszczalności tego rodzaju zażalenia z przyczyn przedmiotowych. Takie stanowisko jest sprzeczne z literalnym brzmieniem art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi expressis verbis, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania stronie służy zażalenie. Sformułowanie "w sprawie zawieszenia" ma oczywiście szerszy zakres znaczeniowy, obejmując ogół rozstrzygnięć co do sprawy zawieszenia, a więc zarówno postanowienie o zawieszeniu postępowaniu, jak i postanowienie o odmowie zawieszenia. O ile więc w odniesieniu do "sprawy podjęcia zawieszonego postepowania" ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że zaskarżalne są jedynie postanowienia o odmowne (o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania), o tyle w odniesieniu do "sprawy zawieszenia" brak tego rodzaju ograniczenia, co oznacza, że zaskarżalne zażaleniem są zarówno postanowienia o zawieszeniu postepowania, jak i postanowienia o odmowie zawieszenia.

W przedmiotowej sprawie brak było zatem podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

W związku z powyższym zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (punkt pierwszy wyroku).

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim wyroku, zasądzając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześciuset dziewięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego (wpis od skargi kasacyjnej).