Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 374/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 25 par.1, art. 33
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 63 ust. 2, art. 124, art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania A.N. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV, na części działek nr ewid.[...], obręb 0012 S., gm. C., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wniosek złożony przez inwestora spełnił wymogi, o jakich mowa w art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz.1945), dalej "u.p.z.p.". Z map dołączonych do tego wniosku wynikało, że zostały one przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Określono na nich granice terenu objętego wnioskiem, jak też wskazano proponowany przebieg sieci elektroenergetycznej oraz granice oddziaływania inwestycji.

Organ II instancji podał, że planowana inwestycja jest położona na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast, oceniając, czy jest to inwestycja celu publicznego organ zaznaczył, że pojęcie takiej inwestycji nie może być interpretowane wyłącznie na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p., ponieważ zawarta w nim definicja tego rodzaju inwestycji wykracza poza granice przepisów dotyczących stricte zagospodarowania przestrzennego. Odsyła ona do art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204), dalej u.g.n. Organ powołał stanowisko NSA zawarte w wyroku z 5 lipca 2011 r., II OSK 672/11, zgodnie z którym inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy.

Kolegium stwierdziło, że z uzasadnienia wniosku wynika, że pozostawienie istniejącej w granicach inwestycji sieci w obecnym stanie całkowicie uniemożliwi powstanie i funkcjonowanie nowych budynków prywatnych, użyteczności publicznej, zakładów produkcyjnych czy usługowych, które wymagają zasilania w energię

elektryczną. W związku z tym zachodzi konieczność rozbudowy lokalnej sieci elektroenergetycznej o dodatkowy obwód, który jest niezbędny i umożliwi podłączenie kolejnych odbiorców, a ponadto przyczyni się do zachowania parametrów sieci wymaganych art. 4 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne oraz wpłynie na poprawę komfortu korzystania z lokalnej sieci elektroenergetycznej dla wszystkich odbiorców w okolicy. Wnioskodawca wyjaśnił ponadto, że budowa planowanej inwestycji dotyczy oddzielnego obwodu (sieci), z którego w przyszłości będą mogli korzystać okoliczni mieszkańcy, natomiast budowa przyłącza energetycznego do działki nr 482/1, stanowi oddzielną kwestię.

Organ II instancji podniósł, że planowane przedsięwzięcie, którego wnioskodawcą jest PGE Dystrybucja S.A. Oddział Skarżysko-Kamienna, stanowi inwestycję o znaczeniu lokalnym, ponieważ objęty granicami terenu inwestycji istniejący odcinek linii niskiego napięcia zaopatrzony jest wyłącznie w dwa obwody, a zarządca sieci ma obowiązek zapewnienia usług przesyłania energii elektrycznej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja - budowa linii niskiego napięcia o długości około 255m - mieści się w zakresie zastosowania art. 6 ust. 2 u.g.n., jako realizacja sieci elektroenergetycznej średniego napięcia, co powoduje, że spełniona jest pierwsza z przesłanek zakwalifikowania jej jako realizacji celu publicznego. Inwestycja spełnia również drugą z przesłanek, jaką jest określone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy, związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty zalicza się również zaopatrzenie w energię elektryczną. Tym samym realizacja wnioskowanej inwestycji, służąca zasilaniu w energię elektryczną jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym). Planowana inwestycja niezależnie od tego, do ilu odbiorców ma być dostarczona energia, należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej.

Dalej organ zauważył, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana po uzgodnieniu z: Powiatowym Zarządem Dróg w K., Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K., Starostą Powiatu K., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie -Zarząd Zlewni w K., Geologiem Wojewódzkim, Geologiem Powiatowym. Podkreślił, że inwestycje związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycje celu publicznego należące do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Skoro planowana inwestycja stanowi "przewody i urządzenia służące do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej", to z woli samego ustawodawcy realizować będzie cel publiczny.

Planowana inwestycja nie jest przyłączem w rozumieniu § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, które miałoby służyć jednemu odbiorcy. Wprawdzie umożliwia ona pobór energii na działce nr ewid. [...] w S., jednak właściciel tej działki nie jest jedynym odbiorcą tej sieci, bowiem sieć ta nie zaczyna się i nie kończy się przy powyższej działce, lecz stanowi odcinek około 255 metrowy, który może służyć wszystkim odbiorcom posiadającym działki wzdłuż planowanej sieci. Może także służyć, jako zasilanie awaryjne. Zgodnie z definicją sieci zawartą w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. 2017.220), sieci to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. W art. 3 pkt 1 la i 1 lb tej ustawy zdefiniowano pojęcie sieci przesyłowej i sieci dystrybucyjnej. Siecią dystrybucyjną jest sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Budowa tej inwestycji zaspokoi wprawdzie potrzeby części mieszkańców Skib, ale niewątpliwie należy do powszechnych potrzeb i pośrednio ma znaczenie dla całej gminy, w zakresie dystrybucji energii elektrycznej.

Zdaniem Kolegium wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Ponadto wydanie tej decyzji poprzedzone zostało stosownym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania podanym do publicznej wiadomości, bo ogłoszonym na stronie internetowej urzędu i na tablicy ogłoszeń urzędu, czyli w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Nadto indywidualne zawiadomienia doręczono właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, przez które ma przebiegać projektowana sieć elektroenergetyczna. W taki sam sposób zawiadamiano o kolejnych czynnościach podejmowanych w toku postępowania oraz o wydanej decyzji. Organ II instancji także stwierdził, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym

miejscu, inwestycji liniowej - jak w rozpatrywanej sprawie - na danym obszarze, nie podlega swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, mających prawa do nieruchomości, na których inwestycja ma być położona. Ponadto decyzja lokalizacyjna określa granice terenu inwestycji, natomiast proponowany przebieg sieci jest jedynie postulowany przez inwestora, bowiem konkretne jego usytuowanie rozstrzygnięte zostanie na etapie ewentualnego ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję A.N., zarzucił jej naruszenie:

- art. 140 w związku z art. 10 § 1 kpa oraz art. 9 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu zawiadomienia stron przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania odwoławczego, a tym samym uniemożliwieniu zgłoszenia wniosków dowodowych i uzupełnienia stanowiska, w tym także brak rozstrzygnięcia o zgłoszonym w odwołaniu wniosku dowodowym;

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego, wskutek m.in. pominięcia części dowodów znajdujących się w aktach sprawy, z których wynika, że wniosek dotyczy w istocie umożliwienia doprowadzenia sieci elektroenergetycznej do jednej, konkretnej nieruchomości, a zatem inwestycja nie ma lokalnego znaczenia, a jedynie zmierza do realizacji interesu prywatnego;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I Instancji pomimo braku ku temu podstaw;

- art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 56 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na ustaleniu, że przedmiot inwestycji objętej wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym - gminnym, podczas gdy w istocie inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb jednego podmiotu, a więc realizacji interesu prywatnego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - pisma Urzędu Miasta i Gminy z 14 marca 2019 r. do SKO w z 14 marca 2019 r., z którego wynika, że w toku postępowania odwoławczego składane były pisma, co do których strony nie miały

szansy się wypowiedzieć, albowiem nie zostało zagwarantowane im prawo do czynnego udziału w postępowaniu, o którym mowa w art. 10 kpa.

W uzasadnieniu skarżący podał, że w toku postępowania odwoławczego były składane pisma przez Urząd Gminy i Miasta w C. Skarżący w żadnym zakresie nie miał możliwości poznania tych pism przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Pismo Urzędu Miasta i Gminy w C. z 14 marca 2019 r. zostało nadane dopiero 15 marca 2019 r. Tym samym uniemożliwiono skarżącemu zgłoszenie dalszych wniosków dowodowych. Ponadto nie został on zawiadomiony o zakończeniu postępowania odwoławczego.

Dalej skarżący stwierdził, że istotnymi wnioskami dowodowymi pozostają żądania dotyczące przesłuchania stron w związku z informacjami uzyskiwanymi w ramach rozmów z przedstawicielem PGE zmierzających do zapewnienia prawa do korzystania z ich nieruchomości. W tym zakresie zasadne było przeprowadzenie dowodów z przesłuchania chociażby A.N. i G. B., do których kierowane były żądania nieodpłatnego udostępnienia należącej do nich nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Jest to szczególnie istotne, bowiem w trakcie prowadzonych rozmów dotyczących korzystania z nieruchomości skarżącego odnoszono się wyłącznie do dokonania przyłącza umożliwiającego doprowadzenie energii elektrycznej do tartaku prowadzonego w S., na działce nr [...]. W żadnym zakresie nie poruszano zagadnienia inwestycji o znaczeniu lokalnym. Interes, który realizował wnioskodawca i jego pełnomocnik dotyczył działania w ramach świadczenia usług dla konkretnego jednego podmiotu.

Zdaniem skarżącego uniemożliwiono mu również złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - pełnomocnika PGE, który wielokrotnie informował, że cel inwestycji dotyczy tylko i wyłącznie doprowadzenia przyłącza do jednej nieruchomości – tej, na której zlokalizowany jest tartak.

Skarżący również zarzucił, że w żadnym zakresie nie można dowiedzieć się ze zgromadzonych w aktach materiałów, z czego wynika, że realizowana inwestycja ma charakter lokalny. Ani decyzja organu I instancji, ani decyzja organu odwoławczego nie wskazują konkretnych dowodów odnoszących się do tej okoliczności. Skarżący zwrócił uwagę, że już z samej mapy stanowiącej załącznik do decyzji (a wcześniej do wniosku) wynika, że została ona wykonana pod projekt przyłącza sieci uzbrojenia terenu. Podkreślił również, że we wrześniu 2018 r., bezpośrednio przed złożeniem wniosku, do stron postępowania zwrócono się z żądaniem zawarcia umowy, umożliwiającej korzystanie z ich terenu - w istocie dalszego ograniczenia przysługującego prawa własności. Wskazano wówczas, że jest to konieczne do dokonania przyłącza jednej konkretnej nieruchomości. W przedstawionym przez wnioskodawcę projekcie umowy w sprawie umieszczenia na nieruchomości urządzeń i przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej z 12 września 2018 r., wprost wskazano, że chodzi o projekt budowlano-wykonawczy, dotyczący działki [...] w S.: "Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej odbiorcy w miejscowości S. działka nr [...] gmina C." - RE K.

Autor skargi zaznaczył ponadto, że zaskarżona decyzja nie przekonuje, czy rzeczywiście mamy do czynienia z inwestycją o charakterze lokalnym, a sam przedmiot inwestycji - elektryfikacja, nie przesądza o lokalnym znaczeniu zamierzenia. Skarżący zwrócił uwagę, że nie jest wystarczające powołanie się na to, że inwestycja ma znaczenie lokalne. Konieczne jest jeszcze udowodnienie tej okoliczności. W tym zakresie nie jest wystarczające, jak czyni to organ odwoławczy, oparcie się wyłącznie na wyjaśnieniach wnioskodawcy.

Kończąc wnoszący skargę podkreślił, że przedmiotowa inwestycja, co wynika z akt sprawy, ale także z przedstawionych wraz ze złożonym odwołaniem materiałów, jednoznacznie dotyczy doprowadzenia sieci do konkretnej nieruchomości (dla konkretnego podmiotu). Nie można zatem uznać, by posiadała ona znaczenie o charakterze lokalnym, zwłaszcza, że na tym terenie istnieje sieć elektroenergetyczna, umożliwiająca korzystanie z energii elektrycznej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 poz. 1302 ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną.

Na wstępie rozważań należało wyjaśnić, czy w związku z ujawnionym dopiero w postępowaniu przed Sądem faktem śmierci jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego A.Z., córki J. i J., właścicielki działki nr [...], przez którą przebiegać ma planowana linia napowietrzna niskiego napięcia, będąca przedmiotem postępowania, dopuszczalne było prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej, czy też decyzja wydana w takim postępowaniu jest wadliwa, względnie, jak to podniósł pełnomocnik skarżącego na rozprawie, nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Odnośnie pierwszej ze wskazanych wątpliwości należy zauważyć, że osoba fizyczna nieżyjąca w czasie postępowania sądowoadministracyjnego, jako nie mająca zdolności sądowej (art. 25 § 1 p.p.s.a.), w oczywisty sposób nie może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. W celu oceny, czy stronami tego postępowania mogli i powinni być następcy prawni takiej osoby należy przytoczyć treść przepisów art. 32 i 33 p.p.s.a., które określają krąg stron i uczestników postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Według natomiast art. 33 § 1 p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Stosownie do treści art. Art. 33 § 1a p.p.s.a., jeżeli przepis szczególny przewiduje, że strony postępowania przed organem administracji publicznej są zawiadamiane o aktach lub innych czynnościach tego organu przez obwieszczenie lub w inny sposób publicznego ogłaszania, osoba, która brała udział w postępowaniu i nie wniosła skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, jeżeli przed rozpoczęciem rozprawy złoży wniosek o przystąpienie do postępowania. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (art. 33 § 2 zd. 1 p.p.s.a.).

Wspomniana wyżej A.Z., córka J. i J. zmarła w dniu [...] (odpis skrócony aktu zgonu k. 55), a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowaną decyzją administracyjną. Okoliczność ta nie została ujawniona w toku tamtego postępowania, gdyż pierwsze doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego odebrała w dniu 7 listopada 2018 r. za nieżyjącą już wówczas A.Z. jej córka, D. C. (k. 55 akt administracyjnych), a kolejne doręczenia dla A.Z. były awizowane i nie podejmowane w terminie (k. 87, 109, 167 i 181 akt administracyjnych). W związku z tym ani A.Z., ani też jej następcy prawni nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, przez co nie mogli być również stronami postępowania sądowo administracyjnego (art. 32 i 33 § 1 p.p.s.a.). Nikt z następców prawnych A. Z. nie zgłosił również udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 33 § 2 zd. 1 p.p.s.a. i to mimo tego, że organ II instancji na podstawie art. 54 § 4 i art. 33 § 1a p.p.s.a. zawiadomił w drodze obwieszczenia wywieszonego w siedzibie SKO, opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej SKO (k. 203 akt administracyjnych) i wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Miasta w C. na okres 14 dni (k. 21), o przekazaniu skargi A.N. na decyzję SKO z [...] i o możliwości złożenia wniosku o przystąpienie do postępowania. W tej sytuacji nie może być wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne mogło się w rozpatrywanej sprawie toczyć bez udziału następców prawnych A.Z. Odnośnie natomiast żądań skargi dotyczących uchylenia, czy nawet stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu niebrania udziału w postępowaniu części stron, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, na wznowieniową przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), mogą się powołać następcy prawni takiej zmarłej osoby, a nie inna strona. Tylko strona pominięta w postępowaniu administracyjnym uprawniona jest do formułowania tego rodzaju zarzutów związanych z naruszenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu (wyroki NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08 i z dnia 6 marca 2012 r., II OSK 2478/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo warto również zauważyć, że w pisemnej skardze nie znalazły się żadne zarzuty dotyczące niebrania udziału w postępowaniu administracyjnym przez następców prawnych poprzedniej właścicielki działki oznaczonej numerem [...] położonej w obrębie 0012 S., gmina C.. Sąd oceniając ten aspekt sprawy z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.), również nie dostrzegł naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Naruszenie takie nie może w szczególności polegać na nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, tj. z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Uwzględnienie w postępowaniu administracyjnym osób, które zmarły przed wszczęciem postępowania administracyjnego, nie stanowi wady postępowania, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestia uczestnictwa w postępowaniu i podjęcie prób doręczania osobom zmarłym pism nie jest tożsama z pojęciem "skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną". Ta druga kategoria odnosi się do kwestii skierowania w decyzji określonego prawa lub obowiązku do osoby, która nie jest stroną postępowania, a nie z samym faktem doręczenia pisma. Przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. odnosi się do takiej sytuacji, w której osoba, do której skierowana została decyzja, istnieje, tj. w przypadku osoby fizycznej - osoba taka żyje, choć nie powinna być stroną tego postępowania administracyjnego, bowiem nie może wykazać się w nim przymiotem strony - w rozumieniu art. 28 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r., I OSK 579/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2019 r., II OSK 1322/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2019 r., I OSK 2215/17). Ponadto wspomniana wyżej okoliczność, tj. uwzględnienie w postępowaniu administracyjnym osoby, która zmarła przed wszczęciem postępowania administracyjnego nie oznacza, że doszło do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro nie jest to wada, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, tym bardziej brak jest podstaw do stwierdzenia, że z omawianych względów doszło do rażącego naruszenia prawa. Brak natomiast wpływu tej sytuacji na naruszenie praw procesowych skarżącego oraz na wynik sprawy wynika stąd, że A.N. brał udział w postępowaniu i mógł korzystać z przysługujących mu praw; zaś to strona pominięta w postępowaniu administracyjnym uprawniona jest do formułowania tego rodzaju zarzutów związanych z naruszenie jej czynnego udziału w postępowaniu, o czym była już wyżej mowa.

Z powyższych rozważań wynika, że ujawniony w postępowaniu przed Sądem faktem śmierci jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego A. Z., córki J. i J., właścicielki działki nr [...], przez którą przebiegać ma planowana linia napowietrzna niskiego napięcia, będąca przedmiotem postępowania, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy.

W następnej kolejności należy odnieść się do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania. Ocena jednak tych zarzutów wymagała wcześniejszego wyjaśnienia, jaki był przedmiot sprawy i jakie przepisy prawa materialnego miały w sprawie zastosowanie. Od tego bowiem zależała prawidłowa ocena, jakie okoliczności były dla rozstrzygnięcia sprawy istotne, a w konsekwencji czy poprawnie został ustalony stan faktyczny.

Przedmiotem zaskarżenia była wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV, na części działek ewidencyjnych położonych w obrębie 0012 S., gmina C., w tym na działkach stanowiących współwłasność skarżącego A.N. oznaczonych numerami [...].

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera w swej treści bezpośrednio regulacji określających prawne następstwa wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdy chodzi o realizację praw właścicieli nieruchomości objętych planowanym przedsięwzięciem. Nie może być w takich sprawach stosowana w drodze analogii regulacja zawarta w art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu, która nie przypadkowo odnosi się wyłącznie do decyzji o warunkach zabudowy. Regulacje dotyczące następstw wydania decyzji lokalizacyjnej zawarte są jednak w u.g.n. W myśl m.in. art. 112 ust. 1 in fine i art. 124 ust. 1 zd. 2 tej ustawy, rozstrzygnięcia zawarte w decyzji o lokalizacji stanowią podstawę wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości bądź ograniczeniu prawa z niej korzystania. Na etapie

tym nie podlega rozważaniu kwestia zasadności ingerencji w prawa własności, o ile żądania inwestora są zgodne z warunkami określonymi prawomocną decyzją o lokalizacji. Prowadzi to do wniosku, iż kwestia zasadności ingerencji w prawa osób trzecich, w zakresie możliwości wykonywania przez nie praw własności (w kontekście wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności w stosownej formie), w związku z wykonywaniem uprawnień wynikających z decyzji lokalizacyjnej przez inwestora, musi być brana pod uwagę na etapie wydania tej decyzji, w myśl art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 4 ust. 1 zd. wstępne u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze fakt, iż inwestorem jest podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, nie mają istotnego znaczenia kwestie możliwości zastosowania regulacji dotyczących wywłaszczania nieruchomości (a contrario art. 113 ust. 1 u.g.n.). Jednak z uwagi, na rodzaj planowanej inwestycji (urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej) potencjalnie zastosowanie mogą znaleźć regulacje wskazane w art. 124 ust. 1 i 5 u.g.n. Stąd, gdy chodzi o kwestie interesu prawnego skarżącego, kluczowe znaczenie mają warunki wskazane w samej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r., IV SA/Wa 74/10). Z jej treści jednoznacznie wynika, iż teren inwestycji znajduje się na gruntach należących do osób fizycznych, w tym do skarżącego. W art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu wymieniono szereg przesłanek, które powinny być wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uszeregowując je w trzynastu równorzędnych punktach. W jednym z nich wskazano na prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu). Nie można w związku z tym prawu własności nadawać cechy zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r. sygn. II OSK 1487/06, wyrok NSA z 6 lutego 2009 r. sygn. II OSK 374/09). Jak to wskazano już wyżej, w sprawach dotyczących inwestycji celu publicznego organ administracji musi mieć na uwadze przyszłe skutki decyzji w postaci wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności, co decyduje o konieczności oceny, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2015 r., II OSK 1577/15). Nie oznacza to jednak, że wzgląd na interes prywatny właściciela powinien mieć charakter decydujący w procesie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym, a na jego treść składają się również obowiązki właściciela wynikające z nakazów interesu publicznego (por. wyrok TK z dnia 29 czerwca 2005 r., SK 34/04, OTK-A 2005, nr 6, poz. 69). Ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Stwierdzenie to nie sięga jednak tak daleko, by obejmowało obowiązek badania przez organ słuszności czy też celowości realizacji inwestycji, jak też prowadziło do nałożenia na wnioskodawcę wymogu przedstawienia wszystkich rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant. Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może modyfikować wniosku inwestora, korygując lokalizację przyszłego zamierzenia. Aby odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi bowiem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. W przypadku inwestycji celu publicznego przewagę uzyskuje publiczny cel, jakiemu służyć ma planowana inwestycja (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2437/14 i z 10 marca 2017 r., II OSK 941/15).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma w ocenie Sądu wątpliwości co do tego, że ingerencja w prawo własności skarżącego jest konieczna i uzasadniona z powodu publicznego celu publicznego, jaki ma realizować i lokalnego (gminnego) znaczenia tej inwestycji, o czym będzie mowa niżej. Odnośnie natomiast szczegółowego usytuowania projektowanej linii, należy zauważyć, że ma ona być umiejscowiona jako nowy dodatkowy obwód pod istniejącą już na tym terenie linią elektroenergetyczną będącą fragmentem lokalnej sieci składającej się z dwóch obwodów. Dlatego taką lokalizację należy uznać za ingerującą w prawo własności skarżącego w najmniejszym możliwym stopniu, a przez to dopuszczalną. Kwestie odszkodowania za szkody powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które może być konsekwencją zaskarżonej decyzji (art. 124 ugn) oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości z tego powodu, nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów rozdziału 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wracając do zasadniczego spornego zagadnienia w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku (co w niniejszej sprawie ma miejsce) - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 518, dalej u.g.n.).

Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, mieszczący się lub nie w katalogu celów wymienionych w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 ustawy o planowaniu. Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być przy tym także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2011 r., II OSK 672/11).

W rozpatrywanej sprawie sporne było, czy przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne) w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jak przyjęły organy administracji, czy też zmierzała jedynie do realizacji interesu prywatnego, jak wywodził w skardze A.N.. Nie było natomiast sporu co do tego, że cel przedmiotowej inwestycji mieści się w katalogu celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n. jako budowa sieci elektroenergetycznej, czyli przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Podzielając poglądy organów co do lokalnego (gminnego), a nie tylko prywatnego zakresu tej inwestycji, Sąd kierował się następującą argumentacją.

Zakres planowanej inwestycji został określony w zaskarżonych decyzjach, które zostały wydane na podstawie wniosku z dnia 26 września 2018 r. We uzasadnieniu tego wniosku, który został w całości uwzględniony, wnioskodawca wyjaśnił szczegółowo jakie urządzenia, o jakim przeznaczeniu i parametrach oraz w jakim celu mają zostać wybudowane. W szczególności, opierając się między innymi na treści warunków technicznych określonych dla tej inwestycji w dniu 6 listopada 2017 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U.2007.93.623 ze zm.) stwierdził, że nazwa przedmiotowego zadania narzucona przez inwestora, tj. "PBW przyłączenie do sieci elektroenergetycznej odbiorcy w msc. S. dz. Nr [...]gm. C. – RE Kielce", obejmuje całość inwestycji, ale budowa samego przyłącza elektroenergetycznego do działki nr [...]jest oddzielną sprawą, której wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie obejmuje. W treści natomiast wspomnianych warunków technicznych znajduje się zapis o budowie oddzielnego obwodu (sieci), z którego w przyszłości będą mogli korzystać okoliczni mieszkańcy, którym właściciel sieci, tj. PGE Dystrybucja S.A. ma obowiązek zapewnić świadczenie usług przesyłania energii elektrycznej zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Wspomniany wniosek z 26 września 2018 r., a więc i jego przytoczona motywacja zostały uwzględnione przez organy obu instancji, które przy ocenie omawianej przesłanki lokalnego (gminnego) znaczenia planowanej inwestycji kierowały się tak sprecyzowanym wnioskiem strony. Należy podzielić pogląd organów, że przedmiotowa inwestycja nie jest przyłączem, ani takiego przyłącza nie obejmuje, ale dotyczy budowy sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego. Zgodnie natomiast z ustawową definicją takiej sieci znajdującą się w art. 3 pkt 11b tej ustawy, sieć dystrybucyjna, to między innymi sieć elektroenergetyczna wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Przyłącze elektroenergetyczne natomiast, to zgodnie z § 2 pkt 15 rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. 2007.93.623 ze zm.), odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.

Przytoczone definicje pozwalają na wyraźne odróżnienie odcinka sieci dystrybucyjnej od przyłącza. Biorąc natomiast pod uwagę wiążący dla organu w rozumieniu wynikającym z treści art. 56 ustawy o planowaniu, charakter wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz uwzględniając sposób określenia rodzaju inwestycji i jej szczegółowy opis zawarty w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, nie mogło być w sprawie wątpliwości co do tego, że przedmiotem tego ustalenia był odcinek elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej, a nie przyłącze. Świadczy o tym jego długość (około 255 m), przeznaczenie, w tym również potencjalne (umożliwienie podłączenia kolejnych odbiorców dzięki rozbudowie istniejącej linii elektroenergetycznej o oddzielny obwód, z którego w przyszłości będą mogli korzystać okoliczni mieszkańcy) i znaczenie dla realizacji przez gminę jej wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym obowiązku zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty polegających na zaopatrzeniu w energię elektryczną (zachowanie wymaganych przez art. 4 ust. 1 Prawa energetycznego parametrów sieci i wynikająca z tego poprawa komfortu korzystania z lokalnej sieci elektroenergetycznej dla wszystkich odbiorców w okolicy, w tym też dla skarżącego). Przedmiotowy odcinek elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej może też pełnić funkcję zasilania awaryjnego dla znacznej liczby odbiorców.

Takie niewątpliwe cechy przedmiotowej inwestycji powodują, że ma ona lokalne (gminne) znaczenie w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i to nawet jeśli będzie również służyć zaspokojeniu potrzeby zapewnienia dostępu do energii elektrycznej jednemu, konkretnemu odbiorcy, który podjął trud zainicjowania prac nad realizacją takiej inwestycji. Przesądzające jest bowiem to, że sieć ta może służyć

wszystkim odbiorcom mającym działki wzdłuż planowanego odcinka sieci o długości około 255 metrów, a nie wyłącznie jednemu odbiorcy.

Przedstawione powyżej rozważania pozwalają na stwierdzenie, że poczynione przez organy administracji ustalenia faktyczne były prawidłowe i wystarczające dla podjętych rozstrzygnięć. Niezasadne były w związku z tym zarzuty skargi dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego wskutek pominięcia części dowodów znajdujących się w aktach sprawy, czy też uniemożliwienia złożenia innych wniosków dowodowych.

Odnośnie pominiętych dowodów, w skardze nie wskazano, o jakie konkretnie dowody chodzi. Z uzasadnienia skargi można się jedynie domyślać, że skarżącemu może chodzić o projekt umowy z [...] dotyczącej umieszczenia na nieruchomości skarżącego urządzeń i przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej. Zdaniem autora skargi, z umowy tej wprost wynikało, że chodzi o projekt budowlano-wykonawczy dotyczący działki nr [...] położonej w S.: "Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej odbiorcy w miejscowości S. działka nr [...] gmina C. – RE K.". Do udowodnienia tej samej okoliczności miały zmierzać wnioski dowodowe, których złożenie, zdaniem autora skargi, uniemożliwiono skarżącemu wskutek naruszenia art. 140 w zw. z art. 10 § 1 kpa, tj. wniosek o przesłuchanie stron w związku z informacjami uzyskiwanymi w ramach rozmów z przedstawicielami PGE zmierzających do zapewnienia prawa korzystania z ich nieruchomości, wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka pełnomocnika PGE, który wielokrotnie informował, że cel inwestycji dotyczy tylko doprowadzenia przyłącza do jednej nieruchomości – tj. tej, na której zlokalizowany jest tartak. Odnosząc się do takich zarzutów należy zauważyć, że negocjacje mające zmierzać do uzyskania przez inwestora odcinka elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie są jakąkolwiek przesłanką umożliwiająca wydanie decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego, gdyż związane są one z ewentualnym kolejnym etapem postępowania mającym na celu ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. To więc, jakimi argumentami operował inwestor w toku takich negocjacji, a także jak określał przedmiot inwestycji nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy przedmiotem wniosku rozpatrywanego w niniejszej sprawie jest inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu. O takim charakterze takiej planowanej inwestycji przesądza bowiem, jak to już wyżej wyjaśniono charakter, zasięg i znaczenie takiej inwestycji dla mieszkańców danej gminy określony w niniejszej sprawie we wniosku z dnia 26 września 2018 r. i zaakceptowany przez organy obu instancji, przy czym nie musi chodzić o wszystkich, czy większość tych mieszkańców, ale może chodzić o węższy ich krąg, jeśli inwestycja ma pośrednie znaczenie dla całej gminy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. ,II OSK 672/11), co w niniejszej sprawie miało miejsce. Takie prawidłowe ustalenia organów oznaczają, że wspomniane wnioski dowodowe nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a przez to ewentualne naruszenie przepisów postępowania mające - według skarżącego - polegać na pozbawieniu strony możliwości złożenia wniosków dowodowych i pominięcie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a przez to w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mogło spowodować uwzględnienia skargi.

Poza powyższym należy zauważyć, że również zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu zgłoszony w skardze nie był zasadny. Naruszenia tej zasady skarżący upatrywał w zaniechaniu zawiadomienia stron przed wydanie decyzji o zakończeniu postępowania odwoławczego, co miało uniemożliwić skarżącemu zgłoszenie wniosków dowodowych i uzupełnienie stanowiska. Tymczasem z akt sprawy wynika, że obowiązek, o jakim mowa w art. 10 § 1 kpa został w sprawie zrealizowany zarówno na etapie postępowania przed organem I jak i II instancji. Przed wydaniem decyzji przez Burmistrza Gminy i Miasta C. z [..] nastąpiło to w dniu 3 grudnia 2018 r. pismem z dnia 29 listopada 2018 r. doręczonymi D. N, pełnomocnikowi A. N., ustanowionemu w dniu 13 listopada 2018 r. (k. 73 akt administracyjnych), a przed wydaniem decyzji przez SKO z [...], pismem z dnia 11 lutego 2019 r. doręczonym temu samemu pełnomocnikowi w dniu 14 lutego 2019 r. (k. 91 i 135 akt administracyjnych). Okoliczność, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia ewentualnych wniosków i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , nastąpiła w piśmie z 11 lutego 2019 r. sporządzonym przez organ I instancji nie pozbawia, zdaniem Sądu tego dokumentu waloru realizującego zasadę ogólną postępowania administracyjnego określoną w art. 10 § 1 kpa. Istotą tej zasady jest bowiem, aby strona miała możliwość w odpowiednim terminie przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji w danej instancji, zapoznać się z aktami i mieć możliwość zgłoszenia uwag i żądań organowi, który na danym etapie prowadzi postępowanie administracyjne. Taką możliwość natomiast, wspomniane zawiadomienie zawarte w piśmie Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 11 lutego 2019 r. z pewnością skarżącemu dawało.

Nie jest również zasadny zarzut skargi, jakoby organ II instancji w toku prowadzonego przez siebie postępowania odwoławczego prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w którym skarżący nie mógł wziąć udziału z powodu naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 10 § 1 kpa. Wskazane w skardze pismo Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 14 marca 2019 r., z którym strony nie miały szansy się zapoznać przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie jest bowiem jakimkolwiek dowodem w niniejszej sprawie, a jedynie uzupełnieniem stanowiska organu I instancji dotyczącego zarzutów zgłoszonych w odwołaniu strony. Jeśli więc nawet by przyjąć, że dołączenie go do akt sprawy w terminie uniemożliwiającym zapoznanie się z nim przez strony, było naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, to naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy z racji wspomnianego charakteru tego pisma. Wskazane względy powodowały, że niezasadny był również wniosek o dopuszczenie przez Sąd dowodu z wspomnianego pisma Burmistrza Gminy i Miasta C. z 14 marca 2019 r.

Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że ponieważ zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, a Sąd oceniając zaskarżoną decyzję w ramach swych kompetencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. w granicach sprawy, a więc poza zarzutami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa pozwalających na wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.