Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1310/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art.174 pkt 1 i 2, art. 176, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1888/15 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G.) z dnia 27 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z 23 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1888/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 27 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

2.1 Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła K. K. W oparciu o przepis art. 174 pkt 2 ustawy z 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) wyrokowi temu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., polegające na tym, że sąd zamiast oddalić skargę powinien uchylić postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G.:

- w związku z art. 162 § 1, art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 26 ust. 1 u.k.s., z uwagi na okoliczność, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. wadliwie stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy decyzja wymiarowa Dyrektora Urzędu Skarbowej w G. z 27 marca 2014 r. w ogóle nie została kontrolowanej prawnie skutecznie doręczona,

- w związku z art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147 § 4 pkt 1, art. 148, art. 149, art. 150 oraz art. 154a § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s., z uwagi na okoliczność, że organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż właściwym adresem do doręczeń w trakcie postępowania kontrolnego zakończonego wydaniem decyzji wymiarowej był wskazany przez skarżącą "adres do korespondencji" przy ul. [...], który nie był adresem zamieszkania strony, co w konsekwencji skutkowało nieuwzględnieniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. okoliczności wadliwego doręczenia decyzji wymiarowej,

- w związku z art. 17 Konwencji oraz art. 154a § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s., z uwagi na okoliczność pominięcia braku doręczenia decyzji wymiarowej kontrolowanej jako hiszpańskiemu rezydentowi podatkowemu na adres miejsca zamieszkania w Hiszpanii;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G., w szczególności zarzutu naruszenia art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147 § 4 pkt 1, art. 148, art. 149 oraz art. 150 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s., związanego z brakiem odniesienia się do pojęcia "adresu zamieszkania strony", skutkującego błędnym przyjęciem, iż adresem do doręczeń w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji wymiarowej był wskazany przez stronę "adres do korespondencji" przy ul. [...].

W związku z zarzutami skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

3.1 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu.

W związku ze sposobem sformułowania skargi kasacyjnej wymaga przypomnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie wystąpiła. Zarówno art. 183 § 1 p.p.s.a. jak i art.174 pkt 1 i 2 oraz 176 tej ustawy nakładają na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek jej zredagowania w sposób umożliwiający sądowi kasacyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo rozważone czy ocenione w zaskarżonym orzeczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podniesionych przez stronę, czy formułowania na ich poparcie argumentacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10, publ.CBOSA). Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich jedynie ogólnikowo skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez sąd I instancji.

4.2 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej skargi kasacyjnej wskazać należy na wadliwy sposób jej sformułowania. Podniesione w niej w oparciu o podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia prawa procesowego w istocie odnoszą się do kwestionowania wydanego w innej sprawie postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to było przedmiotem kontroli ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie I Sa/Gd 1887/15, a wskutek skargi kasacyjnej K. K. również ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 10 lipca 2018 r. wydanym w sprawie I FSK 1309/6 skargę kasacyjną oddalił. Również uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej nie odnosi się w żaden sposób do wskazanego w podstawie kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 162 § 1 ord. pod. Przepis ten określa ustawowe przesłanki przywrócenia terminu. W zgodzie z jego treścią warunkiem takim jest uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą w złożeniu pisma w terminie. Skoro jednak autor skargi kasacyjnej nie polemizuje ze wskazanym przez sąd I instancji brakiem przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS w G. z 27 marca 2014 r., to sąd kasacyjny nie jest uprawniony do poszukiwania za stronę skarżącą stosownych argumentów. Zaprezentowana w skardze kasacyjnej argumentacja wskazuje na jej wewnętrzną sprzeczność. Jedynym argumentem skarżącej, podnoszonym w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w tym również w badanej skardze kasacyjnej było twierdzenie, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji. Tym samym bezprzedmiotowym było inicjowanie postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skoro według stanowiska skarżącej termin ten się nie otworzył. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowano pogląd, że nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się bowiem na założeniu, że decyzja od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i następczo, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2005 r. FSK 2587/04, publ. baza LEX nr 173329).

4.3 Z tych względów podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1, art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 ord. pod. w zw. z art. 26 ust. 1 u.k.s., art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147 § 4 pkt 1, art. 148, art. 149, art. 150, art. 154a § 1 w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.a i art. 17 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. były niezasadne. Nie był też zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. bowiem sąd I instancji w zakresie przedmiotu postępowania odniósł się do wszystkich prezentowanych przez stronę argumentów. Z uzasadnienia zarzutu wynika nadto, że skarażacy nie zgodził się z zaakceptowanym przez sąd ustaleniem, odnośnie poprawności wskazania adresu dla doręczeń decyzji wymiarowej. Przypomnieć zatem należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska i wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2018 r. II OSK 284/18, publ. baza LEX nr 248575).

4.4 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.