Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2104/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tej części skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art 5 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2134
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 239/19 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1. i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 239/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi R. K. w przedmiocie świadczenia wychowawczego, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] lutego 2019 r., nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2018 r., nr [...] – obie w częściach dotyczących świadczenia wychowawczego na córkę N. K. (pkt 1 wyroku), w pozostałej części skargę oddalił (pkt 2 wyroku).

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił R. K. przyznania świadczenia wychowawczego na córki A. K. i N. K.. W uzasadnieniu wyjaśnił, że A. K. skończyła 19 rok życia w związku z czym świadczenie wychowawcze na nią nie przysługuje. Na dochód rodziny składa się dochód R. K. z tytułu emerytury oraz z tytułu kwot otrzymanych na podstawie art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (ulga na dzieci). Dochód na osobę w rodzinie wyniósł 816,90 zł i tym samym przekroczył kryterium uprawniające do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Decyzją z [...] lutego 2019 r., wydaną na podstawie art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia [...] lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm. – dalej także jako "ustawa") w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania R. K., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że na dochód rodziny w 2017 r. składał się dochód skarżącego z tytułu emerytury w wysokości 29 296,16 zł oraz dochód z tytułu tzw. ulgi na dzieci w wysokości 112,22 zł. Zatem miesięczny dochód rodziny prawidłowo został wyliczony na kwotę 2 450,70 zł, a w przeliczeniu na członka rodziny – 816,90 zł. Wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 5 ust. 3 ustawy było przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję R. K. wskazał, że miesięczny dochód na osobę w jego rodzinie wynosi 738 zł. Doliczony przez organy dochód z tytułu ulgi na dzieci wynikającej z rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych może zostać pomniejszony poprzez dokonanie korekty zeznania podatkowego tak, aby skarżący był uprawniony do uzyskania świadczenia wychowawczego. Skarżący ma 5 lat na złożenie korekty. Wskazał też, że córkę A. K. wpisał do wniosku, podając tylko stan osobowy swojej rodziny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. skarżący oświadczył, że kwota 112 zł została mu wypłacona przez urząd skarbowy latem 2018 r.

Częściowo uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że skarżący we wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia wskazał, że wniosek dotyczy zarówno córki A., jak i córki N.. Pierwsza z córek w chwili składania wniosku była już osobą pełnoletnią. W tej sytuacji organy zasadnie odmówiły przyznania na to dziecko świadczenia wychowawczego.

Przechodząc do oceny prawidłowości decyzji dotyczących świadczenia wychowawczego na córkę N. Sąd pierwszej instancji zauważył, że organy obu instancji odmówiły przyznania skarżącemu ww. świadczenia z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Sąd przytoczył art. 2 pkt 1 i 2, a także 5 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz art. 3 pkt 1 lit. a i c ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazał, że do dochodu rodziny organy wliczyły emeryturę skarżącego (po dokonaniu stosownych odliczeń) oraz tzw. ulgę na dzieci. Dochód skarżącego z emerytury w 2017 r. wyniósł 29 296,16 zł - po odjęciu składek na ubezpieczenie zdrowotne i podatku należnego (32 193,60 zł – 2897,44 zł - 0 zł), co znajduje odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach dokumentach - danych z systemu teleinformatycznego oraz zaświadczenia ZUS, w którym wskazano m.in. kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne. Ponadto za dochód organy przyjęły kwotę 112,22 zł uzyskaną na podstawie art. 27f ust.8-10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy takich wielkościach (29 296,16 zł i 112,22 zł) dochód w przeliczeniu na członka trzyosobowej rodziny skarżącego wynosi 816,90 zł.

Sąd ten zauważył, że do dochodu wliczyć można jedynie dochody "uzyskane" w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Z informacji z systemu teleinformatycznego wynika jedynie wysokość tej kwoty, a nie data jej wypłaty skarżącemu. Tymczasem organy przyjęły, bez wyjaśnienia, kiedy skarżący faktycznie uzyskał kwotę 112,22 zł tzw. ulgi na dzieci, że kwota ta powinna być wliczona do jego dochodu. Skoro wysokość tzw. ulgi na dzieci ustalana jest przy składaniu zeznania podatkowego (co wynika z art. 27f ust. 8-10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie jest możliwe, by skarżący uzyskał kwotę z tego tytułu w roku 2017 r., czyli w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane było prawo do świadczenia wychowawczego. Potwierdził to skarżący podając na rozprawie, że kwotę tę wypłacono mu latem 2018 r. Wypłata tej kwoty skarżącemu w roku 2018 r. nie uprawnia do jej doliczenia do dochodu za rok 2017 r., bowiem tzw. ulga na dzieci nie została ujęta w katalogu zdarzeń uznanych za "uzyskanie dochodu" (art. 2 pkt 20 ustawy). Jednak nawet przy przyjęciu, że dochodem rodziny skarżącego była jedynie jego emerytura, przeciętny miesięczny dochód członka rodziny skarżącego, osiągnięty w 2017 r., przekracza kryterium dochodowe, bowiem wynosi 813,78 zł (29 296,16 zł :12 miesięcy : 3 osoby).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwota 13,78 zł, która odpowiada przekroczeniu przez skarżącego kryterium dochodowego stanowi mniej niż 1,75 % tego kryterium. Rzeczywista wartość nabywcza tej kwoty jest znikoma i odpowiada wartości 2 zeszytów szkolnych lub 8 biletów ulgowych jednoprzejazdowych w Gdańsku. Przekroczenie kryterium dochodowego o taką wartość pozbawiło skarżącego możliwości uzyskania materialnej pomocy Państwa w wychowaniu jego dziecka w wysokości 6000 zł. Świadczenie, którego nie otrzymał skarżący wskutek przekroczenia kryterium dochodowego o 13,78 zł odpowiadało około 1/5 wysokości całego uzyskiwanego przez niego dochodu. Roczna wartość świadczenia wychowawczego, które byłoby skarżącemu przyznane, gdyby nie przekroczenie kryterium dochodowego o 13,78 zł miesięcznie, wynosiłaby 6 000 zł, a zatem pozwoliłaby w wysokim stopniu zaspokoić najistotniejsze potrzeby dziecka.

Sąd ten, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 lutego 2019 r., sygn. III SA/Gd 889/16 podniósł, że: "W sytuacji, w której nieznaczne przekroczenie kryterium dochodowego, arbitralnie i sztywno ustalonego przez ustawodawcę, uniemożliwia rodzinie nabycie prawa do pomocy Państwa mającej na celu pokrycie bardzo znaczącej części wydatków związanych z wychowaniem dziecka (z opieką nad nim i zaspokojeniem potrzeb życiowych), nie da się pogodzić ani z celem ustawy, ani z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. (...) art. 5 ust. 3 ustawy musi być interpretowany w ten sposób, że przekroczenie określonego w nim kryterium dochodowego o kwotę pozbawioną z punktu widzenia kosztów wychowania dzieci jakiegokolwiek ekonomicznego znaczenia - nie stoi na przeszkodzie przyznaniu świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko na podstawie powołanego przepisu. Odmowa przyznania świadczenia wychowawczego w takim przypadku pozostawałaby bowiem w rażącej sprzeczności zarówno z celem ustawy, jak i z urzeczywistnianymi przez Rzeczpospolitą Polską, zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, zasadami sprawiedliwości społecznej."

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", uchylił decyzje organów obu instancji w częściach dotyczących świadczenia wychowawczego na córkę skarżącego N. K. (pkt 1 wyroku).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w części obejmującej punkt pierwszy sentencji wyroku. Domagało się uchylenia zaskarżonego wyroku "w całości" i oddalenia skargi, a także "obciążenia kosztami postępowania Skarb Państwa". Nadto zrzekło się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organy, wyrażającą się w przyjęciu, iż przekroczenie określonego tym przepisem kryterium dochodowego o kwotę "pozbawioną z punktu widzenia kosztów wychowania dziecka jakiegokolwiek ekonomicznego znaczenia" nie uniemożliwia przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie, podczas gdy prawidłowo interpretowana norma wywiedziona z powyższych przepisów ustanawiała bezwzględnie obowiązującą, negatywną przesłankę nabycia prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie w postaci kwotowo określonego ograniczenia w wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, które w swych skutkach nie poddaje się ocenom orzekających organów, tak co do skali (wysokości - wagi) przekroczenia ustanowionego w ten sposób kryterium, jak i co do jego ekonomicznego znaczenia, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez przypisanie orzekającym organom naruszenia prawa materialnego, które nie miało miejsca w sprawie, a w konsekwencji do nieuzasadnionego uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji,

oraz, w następstwie powyższego naruszenia,

- naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz z art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, wyrażające się w zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji z przekroczeniem granic sądowej kontroli administracji błędnie interpretowanej normy uzależniającej prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie od nieprzekraczania przez rodzinę określonego poziomu dochodów oraz sformułowaniu kategorycznych ocen co do konsekwencji tej normy w badanej sprawie, w sytuacji gdy organy administracji, inaczej interpretując stosowaną normę, w ogóle nie czyniły ustaleń i ocen co do okoliczności zdaniem Sądu prawnie istotnych w sprawie.

W uzasadnieniu Kolegium rozwinęło powyższe zarzuty. Wskazało, że Sąd pierwszej instancji nie podważył ustaleń organów, że dochód rodziny skarżącego w przeliczeniu na jednego jej członka przekracza kwotę 800 zł. Zaś art. 5 ust. 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji jednoznacznie stanowił, że w przypadku przekroczenia ww. kwoty świadczenie na pierwsze dziecko nie przysługiwało.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Za zasadny uznać należało podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm.), dalej także: "ustawa", w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organy, tj. w dniu [...] lutego 2019 r.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Przepis ten w ust. 3 stanowił, że: "Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł."

Z prawidłowych i niepodważonych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń poczynionych w sprawie przez orzekające organy wynika, że małoletnia córka skarżącego – N. jest, w okolicznościach sprawy, pierwszym dzieckiem w rodzinie skarżącego. Z ustaleń tych wynika również, że dochód rodziny skarżącego w przeliczeniu na osobę przekroczył ustalone wart. 5 ust. 3 ustawy kryterium dochodowe o kwotę 16,90 zł. Trafnie w tych okolicznościach strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że wyrok Sądu pierwszej instancji w części zaskarżonej, to jest w pkt. 1, został wydany z naruszeniem ww. przepisów prawa. Sąd ten dokonał bowiem błędnej wykładni ww. przepisów prawa uznając, że wartość nabywcza kwoty, o którą dochód skarżącego przekracza kryterium ustawowe określone w art. 5 ust. 3 ustawy, jest znikoma w związku z czym nie uniemożliwia przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie. Wskazać należy, że z treści art. 5 ust. 3 ustawy jednoznacznie wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter związany, co oznacza, że jakiekolwiek przekroczenie ustalonego w owym przepisie prawa kryterium dochodowego stanowi przeszkodę do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie.

Problemem konstytucyjności takiego rozwiązania prawnego zajmował się Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. P 6/17 (Lex nr 2590802), którym co prawda umorzył postępowanie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072), jednak w uzasadnieniu owego rozstrzygnięcia wskazał, że: "Brak unormowania w kwestionowanej ustawie 500 plus mechanizmu pozwalającego na otrzymanie chociażby częściowego świadczenia wychowawczego na pierwsze lub jedyne dziecko w rodzinie w sytuacji przekroczenia progu dochodowego jest intencjonalnym i uzasadnionym działaniem ustawodawcy. Celem ustawy 500 plus było wprowadzenie do systemu prawnego nowego świadczenia wychowawczego kierowanego do rodzin wychowujących dzieci. Z założenia świadczenie to miało służyć pomocy ekonomicznej rodzinom wychowującym więcej niż jedno dziecko oraz wspieraniu podejmowania decyzji prorodzinnych wobec zapaści demograficznej. Projekt przewidywał zatem, że świadczenie wychowawcze na drugie i każde kolejne dziecko przysługiwać będzie bez względu na osiągany przez rodzinę dochód. Natomiast świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko przysługiwać będzie wówczas, gdy dochód rodziny nie przekroczy kwoty 800 zł na osobę w rodzinie, a w przypadku gdy w rodzinie znajduje się dziecko niepełnosprawne - kwoty 1200 zł.

Jak stwierdzono w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy: "Powyższa konstrukcja przepisów oddaje pośredni cel całej regulacji, którym jest potrzeba wsparcia głównie rodzin z dwojgiem lub większą liczbą dzieci. Rodziny posiadające na utrzymaniu jedynie jedno dziecko są w większości zdolne do poniesienia ciężaru ekonomicznego związanego z jego wychowaniem i wykształceniem, zaś rozszerzenie zakresu świadczenia wychowawczego również na te rodziny wiązałoby się z nadmiernym obciążeniem budżetu państwa ze względu na liczbę potencjalnych beneficjentów. Dodatkowo, dla rodzin niżej uposażonych, zbliżających się do wartości minimum socjalnego, wprowadzono, poprzez kryterium dochodowe, możliwość otrzymania świadczenia wychowawczego nawet na pierwsze dziecko" (druk sejmowy nr 216/VIII kadencja).

Trybunał dostrzega, że przyjęte rozwiązanie prawne może budzić wątpliwości z punktu widzenia zasady sprawiedliwości. Nawet nieznaczne, czy wręcz symboliczne przekroczenie ustawowego progu dochodowego pozbawia osoby zainteresowane świadczenia z ustawy 500 plus. Niemniej rozwiązanie to nosi wyraźne cechy regulacji przemyślanej i zamierzonej. W myśl założeń ustawy 500 plus świadczenie wychowawcze ma być środkiem służącym realnej poprawie zaspokajania istotnych potrzeb dziecka, wynikających z konieczności jego utrzymania, wykształcenia i przygotowania do życia. Ustawodawca zatem świadomie nie przewidział w kwestionowanych przepisach ustawy 500 plus rozwiązania analogicznego czy też zbliżonego do mechanizmu "złotówka za złotówkę", przyjętego w art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach rodzinnych). Obie ustawy realizują bowiem odmienne cele społeczne.

Zgodnie z założeniami ustawy 500 plus świadczenie wychowawcze ma mieć rzeczywistą, a nie symboliczną wartość i ma służyć przede wszystkim rodzinom wychowującym więcej niż jedno dziecko. O ograniczeniu świadczenia wychowawczego dla pierwszego i jedynego dziecka w rodzinie przesądza także sytuacja ekonomiczna państwa. Ustawodawca zdecydował się przyznać je jednak tym rodzinom, w których dochód nie przekracza 800 zł na osobę. Także w tym wypadku świadczenie wychowawcze ze względu na identyczną i stałą wysokość ma realnie pełnić swe funkcje w postaci pomocy w wychowaniu dzieci.

Brak wprowadzenia w ustawie 500 plus tzw. mechanizmu złotówka za złotówkę nie jest zatem wynikiem przeoczenia ustawodawcy, ale konsekwentnym zaniechaniem unormowania tej kwestii, ze względu na zupełnie inne założenia i cele przedmiotowej regulacji. (...). Trybunał Konstytucyjny uznaje, że brak w ustawie 500 plus, a w szczególności w jej art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3, możliwości łagodzenia skutków przekroczenia progu dochodowego na członka rodziny, w przypadku ubiegania się o świadczenia wychowawcze na pierwsze lub jedyne dziecko w rodzinie, jest świadomie przyjętym przez ustawodawcę i celowym rozwiązaniem legislacyjnym."

W świetle powyższego trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że prawidłowo interpretowana norma wywiedziona z art. 5 ust. 1 i 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji ustanawiała bezwzględnie obowiązującą, negatywną przesłankę nabycia prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie w postaci kwotowo określonego ograniczenia w wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, które w swych skutkach nie poddaje się ocenom orzekających organów, tak co do skali (wysokości - wagi) przekroczenia ustanowionego w ten sposób kryterium, jak i co do jego ekonomicznego znaczenia.

Za zasadny tym samym uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz z art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia [...] lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci,

wyrażające się w zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji z przekroczeniem granic sądowej kontroli administracji błędnie interpretowanej normy uzależniającej prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie od nieprzekraczania przez rodzinę określonego poziomu dochodów.

W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, a istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji w części zaskarżonej, co to jest w pkt. 1 i do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a., a w następstwie tego do oddalenia skargi w tej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., co orzeczono na wstępie.