Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1729/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji

z siedzibą w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Miejski Policji w O. (dalej: "KMP", "organ I instancji") orzekł o podwyższeniu K. P. (dalej: "funkcjonariusz", "skarżący") z dniem [...] stycznia 2017 r. na stałe dodatku służbowego do kwoty 248 zł miesięcznie.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...]stycznia 2018 r. KMP orzekł o uznaniu ww. funkcjonariusza winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Na skutek złożonego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ odwoławczy") orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W związku z powyższym przedmiotowe orzeczenie stało się ostateczne.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) i § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), orzekł o obniżeniu ww. funkcjonariuszowi z dniem 1 czerwca 2018 r. dodatku służbowego o kwotę 124 zł miesięcznie. Niniejszej decyzji, na podstawie art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Podstawę powyższego stanowiło ustalenie organu I instancji, iż wobec uprawomocnienia się orzeczenia o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, zastosowanie w sprawie miał przepis § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z tą regulacją dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, dodatek obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki.

Organ stwierdził, iż obniżenie policjantowi dodatku służbowego o 124 zł miesięcznie mieści się w granicach obowiązującego prawa, jest współmierne do orzeczonej wobec policjanta kary dyscyplinarnej i zapewni jej wykonanie.

Wskazał także, iż rygor natychmiastowej wykonalności nadano decyzji z uwagi na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez funkcjonariusza kwoty dodatku służbowego do wymogów określonych przepisami prawa.

W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucił organowi:

1) naruszenie art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

a) dowolne i niepoparte jakimkolwiek dowodem ustalenie, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego o 50% jest celowe ze względu interes społeczny tożsamy z interesem służby pomimo, iż funkcjonariuszowi nie zostały postawione do dnia wniesienia odwołania żadne zarzuty karne, a od rozkazu KWP przysługują skarżącemu środki odwoławcze w toku postępowania sądowo-administracyjnego;

b) dowolne i niepoparte jakimkolwiek dowodem ustalenie, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego o 50% (czyli o maksymalną wartość) jest celowe ze względu interes społeczny tożsamy z interesem służby;

c) nieuwzględnienie nagród oraz pozytywnych opinii uzyskanych w toku służby w Policji przez skarżącego oraz przebiegu jego służby;

2) rażące naruszenie art. 107 § 3, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez organ założeniach, bez przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego;

3) naruszenie art. 107 § 3, art. 7, art. 11, art. 77 k.p.a. polegające na braku właściwego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez brak przedstawienia argumentów przemawiających za obniżeniem dodatku służbowego o 50%, czyli o maksymalną wartość przewidzianą przepisami prawa oraz brak wskazania podstawy prawnej decyzji;

4) naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że sam fakt wydania decyzji narusza interes społeczny tożsamy z interesem służby;

5) naruszenie § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na obniżeniu dodatku służbowego pomimo braku uzasadnienia, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego o 50% (czyli o maksymalną wartość) jest celowe ze względu na interes społeczny tożsamy z interesem służby.

W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawił szczegółową argumentację na poparcie powyższych zarzutów.

Powołanym na wstępie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. KWP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż stosownie do treści art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach służbowych innych niż stanowiska kierownicze lub samodzielne, za należyte wykonywanie obowiązków służbowych policjant może otrzymywać dodatek służbowy. Kwestia przyznawania, podwyższania i obniżania dodatku służbowego oraz warunki jego obniżania lub cofania została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...). Stosownie do § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia dodatek służbowy obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki, w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Użycie zwrotu "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu.

KWP wskazał, iż w sprawie jest niesporne, że orzeczeniem KMP nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. funkcjonariusz obwiniony o to, że: 1) w dniu [...] grudnia 2017r. o godz. [...] w O. przy Al. [...] przed budynkiem [...] Szpitala Specjalistycznego, podczas służby patrolowej wspólnie z sierż. szt. P. G., popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej w ten sposób, że widząc jak policjant sierż. szt. P. G. niezasadnie stosuje siłę fizyczną - kopnięcia wobec umieszczonego w pojeździe służbowym P. S. nie podjął żadnych działań zmierzających do przerwania tej czynności oraz nie powiadomił o tym fakcie bezpośredniego przełożonego lub Dyżurnego KMP w O. - tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 24 załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta"; 2) w dniu [...] grudnia 2017 r. w godzinach [...] a [...] w O. na ul. [...] naruszył dyscyplinę służbową poprzez zaniechanie czynności służbowej w ten sposób, że podczas pełnionej służby patrolowej i podejmowanej interwencji w związku z zakłóceniem porządku publicznego przez P. S., nie odnotował w notatniku służbowym faktu użycia wobec ww. środka przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej i siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1120) - został uznany winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i ukarany karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Ww. orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 135o ust. 3 ustawy o Policji przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Mając powyższe na uwadze KMP - jako przełożony właściwy w sprawach osobowych - zobowiązany był do wydania rozkazu personalnego o obniżeniu funkcjonariuszowi dodatku służbowego w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki. Organ wydał rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego, gdyż do takiego działania obligowała go treść § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Przepis ten nie zezwala bowiem w takiej sytuacji na uznanie administracyjne, ale nakłada na organ obowiązek obniżenia dodatku służbowego. Uznaniowość zachodzi wyłącznie co do ustalenia wysokości obniżenia dodatku. Dodatek służbowy został obniżony o 50% i mieści się w granicach zakreślonych przepisami prawa. Wymierzona kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest jedną z bardziej surowych kar dyscyplinarnych określonych w art. 134 ustawy o Policji. Wymierzenie tego rodzaju kary pokazuje, że obwiniony nie może unieść ciężarów służby wynikających z pełnionego stanowiska.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu I instancji jest zasadna, a organ wziął pod uwagę charakter i okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej, czego odzwierciedleniem jest najwyższa możliwa wartość obniżenia dodatku, tym samym zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie,

Stwierdził następnie, iż w rozpatrywanej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności decyzji został nadany ze względu na ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym oraz konieczność dostosowania otrzymywanej wysokości dodatku służbowego do wymogów określonych przepisami prawa. Ważny interes społeczny wyraża się koniecznością niezwłocznego obniżenia dodatku służbowego policjantowi ukaranemu kara dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku za naruszenie dyscypliny służbowej. Nieracjonalne wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji, niezależnie od ich wysokości, w tym wypłacanie policjantowi dodatku służbowego w kwocie nieadekwatnej do sposobu realizowanych zadań i obowiązków służbowych, jest sprzeczne z interesem społecznym oraz interesem służby. Dlatego niezbędnym jest natychmiastowe wykonanie decyzji zmieniającej taki stan rzeczy.

Odnosząc się do zarzutów i argumentów odwołania KWP stwierdził, iż wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuścił się powołanych w nim przepisów tak postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Wskazał również, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

W skardze złożonej na ww. rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art, 11, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegające na:

a) dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniem, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego o 50 % jest celowe ze względu interes społeczny tożsamy z interesem służby pomimo, iż skarżącemu nie zostały postawione do dnia wniesienia odwołania żadne zarzuty karne, a od rozkazu KWP przysługują skarżącemu środki odwoławcze w toku postępowania sądowo - administracyjnego;

b) dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniem, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego o 50 % (czyli o maksymalną wartość) jest celowe ze względu interes społeczny tożsamy z interesem służby;

c) nieuwzględnienie przy wymierzeniu zakresu obniżenia dodatku służbowego nagród oraz pozytywnych opinii uzyskanych w toku służby w Policji przez skarżącego oraz przebiegu jego dotychczasowej służby;

2) art. 107 § 3, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez organ założeniach, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego;

3) art. 107 § 3, art. 7, art. 11, art. 77 k.p.a. polegające na braku właściwego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez brak przedstawienia argumentów przemawiających za obniżeniem dodatku służbowego o 50%, czyli o maksymalną wartość przewidzianą przepisami prawa oraz brak wskazania podstawy prawnej decyzji;

4) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że sam fakt wydania decyzji narusza interes społeczny tożsamy z interesem służby;

5) § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., polegające na obniżeniu dodatku służbowego pomimo braku uzasadnienia, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego o 50% (czyli o maksymalną wartość) jest celowe ze względu interes społeczny tożsamy z interesem służby.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ odwoławczy nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania, które miałoby na celu wyjaśnienie kluczowej w niniejszym postępowaniu kwestii, a mianowicie tego, czy wskazane jest w przedmiotowej sprawie obniżenie dodatku służbowego o maksymalną dopuszczalną przepisami prawa wartość, czyli aż o 50% oraz, czy sam fakt wydania decyli narusza interes społeczny tożsamy z interesem służby.

Skarżący zarzucił, iż organ zaniechał przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie przebiegu dotychczasowej służby skarżącego, braku wcześniejszej karalności za przewinienia dyscyplinarne, wielu otrzymanych nagród i w konsekwencji niewzięcie tych okoliczności pod uwagę przy określeniu wymiaru obniżenia dodatku służbowego. Ponadto organ zastosował całkowicie dowolne, nieuprawnione domniemanie, polegające na przejęciu, że w niniejszej sprawie obniżenie dodatku służbowego jest celowe ze względu na interes społeczny tożsamy z interesem służby pomimo, iż funkcjonariuszowi nie zostały postawione zarzuty karne. Zaniechał również ustalenia, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek naruszenia interesu służby. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu wynika, iż organ założył a priori, że skarżącemu należy obniżyć dodatek służbowy aż o 50%, w sytuacji gdy skala obniżenia dodatku jest niewspółmierna do orzeczonej kary dyscyplinarnej.

Zdaniem skarżącego, by organ mógł skutecznie obniżyć mu dodatek służbowy o 50% na podstawie przepisu § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia musiałby najpierw przedstawić i ocenić szereg okoliczności dotyczących samego zdarzenia oraz przebiegu służby, a nie opierać się w tym zakresie jedynie na domniemaniach, a tym bardziej na arbitralnym założeniu co do istnienia określonego stanu faktycznego. W związku z powyższym niedopuszczalne, a co najmniej przedwczesne, było obniżenie funkcjonariuszowi dodatku służbowego o 50%.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi przytaczając argumentację jak w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który może otrzymywać funkcjonariusz pełniący służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Dodatek ten może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Szczegółowe zasady otrzymywania m.in. dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym, co wynika z art. 104 ust. 5 ustawy o Policji oraz z § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ww. rozporządzenia.

Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnia się przy tym od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.

Z powołanej wyżej regulacji wynika, że jeżeli policjant pełni służbę na określonym stanowisku lub realizuje określone zdania, to przysługuje mu dodatek służbowy. Wysokość tego świadczenia zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem - co do zasady - ścisły związek między wysokością dodatku służbowego a sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia.

W § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia określona została przesłanka skutkująca obniżeniem przedmiotowego dodatku. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 - 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Powołany przepis (§ 9 ust. 5 rozporządzenia) odsyła więc do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5 - 8 rozporządzenia, która dotyczy dodatku funkcyjnego. Powyższe oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są stany wyszczególnione w tych ostatnio wymienionych przepisach.

Przepis § 8 ust. 5 rozporządzenia stanowi, iż dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych: 1) podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4; 2) obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Ponowne obniżenie dodatku funkcyjnego w trybie określonym w ust. 5 może nastąpić na podstawie kolejnej oceny dokonanej po upływie co najmniej 6 miesięcy (ust. 6). Dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości (ust. 7). Dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej;

3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (ust. 8).

Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "obniża się" oznacza, że w każdym szczególnie uzasadnionym przypadku organ zobowiązany jest do obniżenia policjantowi dodatku służbowego. Decyzje wydawane w tym zakresie mają zatem charakter związany. Nie są więc podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Tym samym organ Policji nie ma żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu organu pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego. W zależności od własnej oceny przedmiotowe świadczenie organ Policji może bowiem obniżyć w granicach od 20 do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego.

W świetle przedstawionej wyżej regulacji przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości.

W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, iż ostatecznym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. KWP orzekł o uznaniu skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i ukarany karą - ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Okoliczność ta niewątpliwie stanowiła podstawę określoną w § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. do obniżenia dodatku służbowego. Tym samym organ I instancji był zobowiązany do zastosowania wobec skarżącego ww. sankcji finansowej.

Jak wskazano wyżej skala obniżenia dodatku służbowego została przez ustawodawcę pozostawiona uznaniu organów. Przepis § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia określa jedynie granice tego obniżenia - od 20 do 50% stawki dodatku służbowego otrzymywanego przez policjanta. W stosunku do skarżącego obniżenie dodatku nastąpiło o 50% stawki, czyli o maksymalną dopuszczalną wysokość.

Wskazać w tym miejscu należy, iż wedle regulacji art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowego, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Jak wywiódł organ odwoławczy przewinienie skarżącego godzi w ważny interes służby, zaś wymierzona mu kara - ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, jest jedną z surowszych kar dyscyplinarnych. Powyższe, w ocenie Sądu, uprawniało organ Policji do obniżenia przysługującego funkcjonariuszowi dodatku służbowego o 50% stawki.

Uznać należy także, iż uzasadnienie dla nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest wyczerpujące i prawidłowe. Przedstawione w odniesieniu do tej kwestii argumenty organu zasługują na aprobatę. Jak bowiem trafnie wskazał organ odwoławczy, rygor natychmiastowej wykonalności został nadany rozkazowi personalnemu I instancji ze względu na ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym, który wyraża się w tym przypadku koniecznością niezwłocznego obniżenia dodatku służbowego policjantowi ukaranemu karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za naruszenie dyscypliny służbowej. Zasadnie również stwierdził organ odwoławczy, iż wypłacanie policjantowi dodatku służbowego w kwocie nieadekwatnej do sposobu realizowanych zadań i obowiązków służbowych, jest sprzeczne z interesem społecznym oraz interesem służby, a stan taki powinien być niezwłocznie zmieniony.

W kontekście powyższych rozważań za nieuzasadnione uznać należy podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie zaniechania ustalenia przez orzekające w sprawie organy, przy ustalaniu wymiaru obniżenia stawki przedmiotowego świadczenia, nagród oraz pozytywnych opinii uzyskanych w toku służby przez skarżącego. Okoliczności te nie mają bowiem przesądzającego znaczenia w kontekście wydanego orzeczenia dyscyplinarnego oraz wymierzonej kary dyscyplinarnej. Także sytuacja, iż w związku z dopuszczeniem się przez skarżącego opisanego przewinienia dyscyplinarnego nie przedstawiono mu zarzutów karnych, nie rzutuje na wysokość obniżenia dodatku służbowego. Jedyną wynikającą z obowiązujących w tym zakresie przepisów przesłanką jest bowiem przewinienie dyscyplinarne, którego dopuścił się skarżący, w związku z którym wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Jednocześnie na marginesie Sąd zauważa, iż nie ma przeszkód, by w przyszłości, gdy skarżący uzyska pozytywną ocenę wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, przedmiotowy dodatek został podwyższony, o czym stanowi § 8 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Organ poczynił w sprawie ustalenia faktyczne adekwatne do podjęcia rozstrzygnięcia stosownie do dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie można mu zatem skutecznie postawić zarzutu dowolności czy arbitralności w podjęciu rozstrzygnięcia. Swe stanowisko organ należycie uzasadnił - zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.