Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 324/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 12 marca 2018 r., sygn. [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 marca 2018 r., sygn. [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 5 grudnia 2017 r., nr [...] cofającej zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C tj. powyżej 18 %, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu [...] zlokalizowanym przy ul. [...] 60 w S., wydanego dla A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Działający w imieniu skarżącej spółki pełnomocnik zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności zaprzestania prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, a nadto zwolnienia wszystkich pracowników oraz rozwiązania umowy o współpracy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Za szkodę taką niewątpliwie należy uznać likwidację prowadzonego przedsiębiorstwa. Niewątpliwie również z tego rodzaju szkodą mogą łączyć się takie trudne do odwrócenia skutki jak konieczność przeprowadzenia zwolnień w firmie i zakończenia współpracy z dotychczasowymi kontrahentami. Co jednak istotne, to na wnioskodawcy spoczywa wykazanie, że niebezpieczeństwo wystąpienia tego rodzaju szkody i trudnych do odwrócenia skutków rzeczywiście istnieje, z uwagi na okoliczności konkretnej sprawy, a więc okoliczności dotyczące konkretnego przedsiębiorstwa i zarazem treść nakazu lub zakazu o charakterze administracyjnym, wynikającego z zaskarżonej do Sądu decyzji.

Okoliczności takie w ocenie Sądu nie zostały przez wnioskodawcę w tej sprawie wskazane. Sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie uprawdopodabnia, iż zaprzestanie sprzedaży napojów alkoholowych w lokalu [...] w S. spowoduje konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę A. Sp. z o.o. w K. Uzasadniając wniosek pełnomocnik spółki ograniczył się bowiem wyłącznie do wskazania, że brak wtrzymania wykonania decyzji spowoduje konieczność zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ sprzedaż napojów alkoholowych stanowi wyłączny przedmiot działalności skarżącej. Powyższe twierdzenie nie zostało przez stronę w żaden sposób bliżej sprecyzowane i wykazane. Jednocześnie w ocenie Sądu jest ono wątpliwie z uwagi na treść dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy. Z dokumentu KRS dotyczącego skarżącej spółki jako przedmiot prowadzonej działalności figuruje bowiem prowadzenie restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych. Nie mając zaś wiedzy jaki jest zakres działalności prowadzonej przez spółkę (zarówno w zakresie dotyczącym przedmiotu działalności, jak i miejsc prowadzenia działalności) ani też jaka jest aktualna kondycja finansowa spółki, Sąd nie jest władny ocenić czy rzeczywiście utrata dochodu ze sprzedaży alkoholu zagrozi bytowi spółki, a więc będzie się łączyła z koniecznością likwidacji firmy. Ponieważ o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd orzeka jedynie na wniosek, nie jest więc uprawniony do domniemywania jakichkolwiek faktów i okoliczności, które nie zostały podniesione przez stronę skarżącą i które nie wynikają w żaden sposób z akt sprawy.

W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje bowiem ani treść wniesionego wniosku ani analiza akt sprawy.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji