Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 430/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 58 i art. 145 a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 58 i art. 145a kpa, po rozpoznaniu zażalenia Z. R. na postanowienie Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], nr [...] ustalającą prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania syna P. R. – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2008 r. Z. R., powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2007r., nr P 18/06 zwrócił się do MOPS w L. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą ostateczną decyzją ustalającą prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Zwrócił się o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy z jednoczesnym uwzględnieniem terminu złożenia pisma. Wskazał przy tym, na brak rzetelnego przekazu informacji przez Ministerstwo Pracy, środki masowego przekazu oraz MOPS w L., co do faktu podjęcia wskazanego orzeczenia.

Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił Z. R. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 26 stycznia 2005 r.

Wskutek wniesionego odwołania Kolegium decyzją z dnia [...], nr [...] uchyliło powyższą decyzję z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zleciło zbadanie organowi I instancji czy w podaniu z dnia 28 sierpnia 2008 r. strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania.

W ramach złożonych wyjaśnień do protokołu z dnia 30 kwietnia 2009 r. Z. R. potwierdził, iż oczekuje przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wymienioną wyżej decyzją ostateczną. Podał, że przyczyną uchybienia terminu był brak informacji o wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w oparciu, o którą mógłby podjąć stosowne środki.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Zastępca Dyrektora MOPS w L. odmówił Z. R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 26 stycznia 2005 r. ustalającą prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania syna P. R.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji powołał art. 58 kpa i przytoczył argumentacją jaką wskazał Z. R. wnosząc o przywrócenie terminu. Organ uznał, iż w analizowanej sprawie nie można mówić o braku winy strony w uchybieniu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego. Brak wiedzy o podjęciu przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia oraz brak informacji w tym zakresie ze strony urzędów, nie przesądza o braku winy strony w rozumieniu art. 58 kpa. Orzeczenia Trybunału publikowane są w Dzienniku Ustaw. Wynika to z art. 190 § 2 Konstytucji i jest to jedyny, powodujący skutki prawne, sposób ogłaszania tych orzeczeń. Przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie innych możliwości jak chociażby poprzez obowiązek organów administracji do informowania o takich orzeczeniach stron postępowań zakończonych decyzją ostateczną.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. R. stwierdził, iż spełnia przesłanki do przywrócenia terminu. Wskazał, że po uzyskaniu informacji udał się do MOPS w L., gdzie nie udzielono mu żadnych wyjaśnień. Podkreślił, iż Dziennika Ustaw nie można kupić w żadnym kiosku, zaś Ministerstwo Pracy opublikowało orzeczenie Trybunału z siedemnastodniowym opóźnieniem, wskutek czego pozostało tylko 10 dni na odzyskanie zaliczek. Zarzucił nadto, że Dziennik Ustaw nie jest publikatorem powszechnie dostępnym i nie jest możliwe zapoznanie się z jego treścią przez ogół społeczeństwa. Powoływanie się przez organ, iż nie ma innych możliwości informowania o orzeczeniach Trybunału, jest zdaniem Z. R. niezasadne i potwierdza fakt ignorancji władzy wykonawczej. Wykorzystywanie tych niedoskonałości oraz luk prawnych jest niemoralne i karygodne.

Po rozpoznaniu tego zażalenia Kolegium stwierdziło, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Instytucja ta ma wyłącznie zastosowanie do terminów procesowych, a zatem również do terminu złożenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Zgodnie z art. 58 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten wprowadza cztery przesłanki, które muszą wystąpić łącznie tj. przywrócenie terminu jest uzależnione od: uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku winy, wniesienia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

Osoba zainteresowana ma zatem uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Strona jest obowiązana do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa. Bark winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Analizując argumentację Z. R., w ocenie Kolegium, nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Skargę o wznowienie postępowania, w przypadku gdy Trybunał orzekł o niezgodności przepisu, na podstawie którego wydano decyzję, wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału (art. 145a kpa). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt P 18/06 (Dz. U. nr 119, poz. 770), na które powołuje się wnioskodawca weszło w życie w dniu 7 lipca 2008 r., a zatem termin do złożenia skargi upłynął z dniem 7 sierpnia 2008 r.

Przyczyną niezłożenia skargi o wznowienie postępowania w ustawowym terminie był brak jego wiedzy o wejściu w życie wskazanego wyroku Trybunału. Wynika to jednoznacznie z oświadczeń strony składanych w toku postępowania, jak i z zażalenia.

Zdaniem Kolegium, brak wiedzy o podjęciu przez Trybunał orzeczenia, nie mieści się jednak w pojęciu braku winy w rozumieniu art. 58 kpa. Ponownie wskazano, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego podawane są do powszechnej wiadomości za pośrednictwem organu publikacyjnego jakim jest Dziennik Ustaw. Jest to jedyny, powodujący skutki prawne sposób ogłaszania orzeczeń Trybunału. Przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie innych możliwości, jak chociażby poprzez obowiązek organów administracji do informowania o takich orzeczeniach stron postępowań zakończonych decyzją ostateczną.

Z. R. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie zarzucił, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Odnosząc się do kwestii niewystarczającego uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu przy użyciu nawet największego wysiłku podniósł, że nie wie o jaki wysiłek chodzi tj., prawny czy fizyczny. Jego zdaniem wysiłek prawny został spełniony, ponieważ po uzyskaniu informacji udał się do MOPS, gdzie żaden z pracowników nie udzielił mu odpowiedzi, co wskazywał w poprzednich pismach. Powoływanie się na orzeczenia TK, które publikowane są w Dzienniku Ustaw jest nieprawdą, ponieważ nie można kupić go w żadnym kiosku jak zwykłą gazetę. Ministerstwo Pracy opublikowało orzeczenie z siedemnastodniowym opóźnieniem tj. dopiero 24 lipca i rodzice mieli tylko 10 dni na odzyskanie zaliczek.

Dodał, że w myśl art. 32 pkt 1 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa, natomiast w art. 71 tego aktu wyraźnie określono politykę państwa, a dobro rodziny niepełnej – objęto szczególną pomocą władz publicznych.

Dziennik Ustaw nie jest publikatorem powszechnie dostępnym i nie umożliwia zapoznania się z treścią wyroków ogłowi społeczeństwa, ponieważ urzędowo otrzymują go instytucje samorządowe, państwowe, MOPS, a ogół społeczeństwa przy konkretnej publikacji, bez podania numeru Dziennika Ustaw oraz konkretnej daty - żądanej informacji nie uzyska, a porady prawne są płatne i drogie. Twierdzenie organu, że przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie innych możliwości, chociażby w postaci obowiązku organu administracji co do informowania o takich orzeczeniach stron postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi potwierdza fakt o łamaniu zasady współżycia społecznego, wykorzystywanie niedoskonałości oraz luk prawnych. Jest to niezgodne z art. 7 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i załatwiania sprawy mając na względzie ważny interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołał się również na art. 8 i 9 kpa.

MOPS w L. nie wywiązał się z ustawowych zobowiązań. Celowo nie udzielał żadnych informacji w miesiącu lipcu i sierpniu 2008 r., ponieważ zagrażało to uzyskaniu dofinansowania z budżetu miasta na podwyżki dla pracowników MOPS i dla dyrektorów. Stan faktyczny potwierdzają opinie zamieszczone w Internecie oraz wywiad w prasie.

Przykładem postępowania organu administracji zgodnego z prawem jest działanie MOPS w Z., gdzie w stosownym czasie poinformowano w Internecie o wyroku Trybunału ze wskazaniem miejsca uzyskania informacji i składania wniosków. Ogłoszenie było zamieszczone także w lokalnej gazecie i na tablicy ogłoszeń MOPS. Działanie to umożliwiło przekaz informacji osobom z niedowładem słuchu i ruchu, a taki dokument o jego niepełnosprawności znajduje się w aktach sprawy od 2006 r.

Dyrektor MOPS niesłusznie zarzuca brak winy w uprawdopodobnieniu staranności przy zachowaniu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Fakty potwierdzają, że przeszkoda istniała cały czas aż do złożenia pisma w dniu 28 sierpnia 2008 r. i że celowo zaniechano udzielenia wyjaśnień, o które upominał się w MOPS L., przypominane pismem z dnia 30 kwietnia 2009 r. na podstawie orzeczeń Kolegium z dnia [...] i z dnia [...] załączonych do protokołu z dnia 30 kwietnia 2009 r.

W L. priorytetową sprawą w lipcu i sierpniu 2008 r. był problem uzyskania podwyżek dla pracowników MOPS kosztem braku wyrównania zaniżonych zaliczek alimentacyjnych. Postępowanie pracowników MOPS narusza zasady współżycia społecznego, obiektywność i bezstronność oraz powoduje utratę zaufania do organu.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z powodów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazało, że zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, co oznacza, iż organy te mogą podejmować tylko takie działania, które przewidują przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Analiza uregulowań prawnych dowodzi, że nie przewidują one obowiązku organów administracji publicznej informowania w sposób powszechny o zmieniających się przepisach prawa, czy też o orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego. Orzeczenia te podawane są do powszechnej wiadomości za pośrednictwem organu publikacyjnego jakim jest Dziennik Ustaw. Jest to jedyny, powodujący określone skutki prawne sposób ogłaszania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Nieuzasadniony jest więc zarzut, że organy administracji naruszyły art. 7, 8 i 9 kpa nie informując skarżącego o takim orzeczeniu. Należy zauważyć, że przepisy kpa mają zastosowanie w toku konkretnego postępowania administracyjnego. Tymczasem w okresie, w którym skarżący uważa, że powinien być informowany o przepisach prawa, czy wyrokach, nie toczyło się wobec niego żadne postępowanie administracyjne, gdyż sprawa o świadczenia rodzinne została zakończona wstecznie decyzją Dyrektora MOPS w L. z dnia [...], nr [...]. Zatem brak wiedzy skarżącego co do daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06 (Dz. U. nr 119, poz. 770) nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, a co za tym idzie uzasadniać przywrócenie tego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy art. 58 § 1 kpa w związku z art. 145a kpa.

Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (ust. 2 tego przepisu). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Z kolei w myśl art. 145a § 1 kpa można wznowić postępowanie również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie której została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (ust. 2 tego przepisu).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 28 czerwca 2008 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z dnia [...] nr [...] ustalającą prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania syna P. R.. Jako podstawę wznowienia wskazał wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Pismo to zawierało również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie powyższego postępowania, co skarżący potwierdził w protokole z dnia 30 kwietnia 2009 r. i w odrębnym piśmie opatrzonym tą samą datą.

Stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał ten może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Natomiast w myśl art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.) wyroki Trybunału podlegają, z zastrzeżeniem ust. 2, ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Z ust. 2 tego przepisu wynika m. in., że wyroki Trybunału stwierdzające niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie publikacyjnym, w którym akt był ogłoszony, a gdy orzeczenie dotyczy aktu nieogłoszonego w organie publikacyjnym - w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Powyższe oznacza, iż miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 145a § 2 kpa biegnie od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a zatem od dnia ogłoszenia tego orzeczenia w organie publikacyjnym, który jest równocześnie dniem wydania danego numeru dziennika urzędowego przez ten organ (art. 190 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 20 ust. 3 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych; tj. Dz. U. z 2007 r., nr 68, poz. 449 ze zm.; dalej ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych).

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06 (Dz. U. nr 119, poz. 770), stanowiące podstawę wznowienia postępowania administracyjnego weszło w życie z dniem jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw z 2008 r. nr 119, poz. 770, czyli z dniem 7 lipca 2008 r.

W tej sytuacji miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 145a § 2 kpa, obliczony zgodnie z art. 57 § 3 kpa, upłynął w niniejszej sprawie z dniem 7 sierpnia 2008 r.

Skarżący zaś złożył skargę o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 28 sierpnia 2008 r.

Skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 kpa została zatem złożona po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w § 2 tego przepisu.

Termin do złożenia skargi (wniosku) o wznowienie postępowania administracyjnego jest terminem procesowym i w związku z tym w razie jego uchybienia strona może złożyć wniosek o przywrócenie tego terminu.

Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 1 kpa).

Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu w powyższym siedmiodniowym terminie, ponieważ z protokołu z dnia 30 kwietnia 2009 r. wynika, że informacje o wyroku Trybunału uzyskał od znajomej osoby, a wzór wniosku otrzymał w organie I instancji 14 sierpnia 2008 r. Powyższe wskazuje, iż przyczyna uchybienia terminu, o której mowa w art. 58 § 1 kpa ustała najpóźniej w dniu 14 sierpnia 2008 r. zaś wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony dopiero w dniu 28 sierpnia 2008 r. Z tych względów wniosek skarżącego o przywrócenie terminu jest spóźniony i nie mógł zostać uwzględniony.

Skarżący nie uprawdopodobnił również, że uchybienie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego nastąpiło bez jego winy.

Brak wiedzy skarżącego o wejściu w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu na wniosek strony, o której mowa w art. 58 § 1 kpa, ponieważ orzeczenia te jako akty powszechnie obowiązujące (art. 190 ust. 1 i 2 Konstytucji) podlegają niezwłocznemu i obowiązkowemu ogłoszeniu w dzienniku urzędowym na podstawie art. 2 i 3 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Dzienniki urzędowe, w których ogłaszane są m. in. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego to Dziennik Ustaw i Monitor Polski (art. 8 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 4 tej ustawy), które wydawana są przez Prezesa Rady Ministrów (art. 21 ust. 1 tej ustawy). Organ wydający dziennik urzędowy ustala warunki jego wydawania, rozpowszechniania i prenumeraty tak, aby mógł być on powszechnie dostępny (art. 19 ust. 2 powołanej ustawy).

Powyższe wskazuje, że dzienniki urzędowe, w których publikowane są m. in. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają z mocy ustawy charakter powszechnie dostępny. Powszechnie dostępny charakter tych dzienników urzędowych dodatkowo potwierdza treść przepisów art. 21 ust. 3, art. 27 ust. 1 i 3, art. 28a i art. 28b ust. 1, które regulują szczegółowy sposób udostępniania tych dzienników. Z przepisów tych wynika m. in., że rozpowszechniane są one w prenumeracie, sprzedawane w stałych punktach sprzedaży prowadzonych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów oraz w punktach sprzedaży mieszczących się w siedzibach niektórych organów administracji rządowej, sądów lub innych jednostek. Ponadto zbiory dzienników wyłożone są do nieodpłatnego, powszechnego wglądu w siedzibie urzędu organu wydającego dziennik lub udostępniane są tam za pomocą odpłatnego wydruku. Dzienniki te udostępniane są również nieodpłatnie za pomocą środków komunikacji elektronicznej czy też odpłatnie za pomocą informatycznych nośników danych.

Bezzasadny jest więc argument skarżącego, dotyczący braku dostępu przez ogół społeczeństwa do treści dzienników urzędowych, do których należy Dziennik Ustaw i Monitor Polski.

Wyrażone w przepisach art. 7, 8 i 9 kpa zasady dotyczące praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, informowania stron znajdują zastosowanie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, co wynika z treści tych przepisów, w których użyto zwrotów: np.: w toku postępowania, organy obowiązane są prowadzić postępowanie, przedmiot postępowania, strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu.

Przepisy prawa nie przewidują zatem obowiązku organu administracji publicznej informowania stron postępowań administracyjnych zakończonych ostatecznymi decyzjami o wyrokach Trybunału Konstytucyjnego orzekających o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, mogących stanowić podstawę do wznowienia tych postępowań, na podstawie art. 145a kpa.

Pozostałe argumenty podniesione w skardze dotyczące działania MOPS w Z. poprzez umieszczenie na stronie internetowej informacji o wspomnianym wyroku Trybunału Konstytucyjnego i w lokalnej prasie oraz dotyczące orzeczenia o niepełnosprawności skarżącego pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Z tych względów zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.