Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 849/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 173
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia połowy uposażenia zasadniczego i wypłaty dodatków o charakterze stałym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Instytutu [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku w przedmiocie zawieszenia połowy uposażenia zasadniczego i wypłaty dodatków o charakterze stałym wobec S. S.

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Wojskowego Instytutu [...] zawiesił od najbliższego terminu płatności połowę uposażenia zasadniczego i wypłatę dodatków o charakterze stałym wobec [...] S. S., wykonującego czynności służbowe na stanowisku kierownika zakładu w Wojskowym Instytucie [...] w [...]. Przedmiotowej decyzji, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej jako k.p.a.), został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji [...] S. S. złożył odwołanie.

Opisaną na wstępie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Instytutu [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku Podkreślił, iż przesłanką wydania zaskarżonej decyzji było postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział do Spraw Wojskowych z dnia [...] listopada 2018 r,, sygn. akt: [...], na mocy którego na podstawie art. 276 k.p.k., zastosowano wobec żołnierza zawodowego [...] S. S. środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych w Wojskowym Instytucie [...].

Podstawą materialnoprawną wydania przedmiotowej decyzji był art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 oraz z 2018 r. poz. 138), zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3. Organ podkreślił, że cytowany przepis wskazuje wyraźnie, iż w sytuacji zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania żołnierza zawodowego, zawiesza się mu od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3 ustawy. Brzmienie przepisu nakłada zatem na organ obowiązek podjęcia określonych czynności, pozbawiając go jednocześnie uznaniowości w tym zakresie. Treść przywołanego przepisu jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Art. 92 ust. 1 ustawy jest jednoznaczny i nie daje możliwości uznaniowego potraktowania przedmiotowej sprawy. Tym samym, zdaniem organu, zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanki określonej w powyższym przepisie, musiało skutkować koniecznością wydania decyzji o zaskarżonej treści; dlatego postępowanie nie wymagało zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, skoro doszło do spełnienia obligatoryjnej przesłanki wynikającej z przepisu prawa.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie powyższych decyzji w całości i zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi skarżącego jednostronnie interpretując materiał dowodowy na niekorzyść skarżącego oraz poprzez dokonanie dowolnych ustaleń stanu faktycznego, opartych bowiem o niekompletne postępowanie dowodowe, bez analizy wykonalności i prawomocności postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], a zatem wydanie decyzji znajdującej wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym.

2) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 107 § 1 ust. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. polegające na błędnym i powierzchownym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji zarówno I instancji, jak i decyzji wydanej na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, poprzez brak przywołania faktów i dowodów, dotyczących meritum sprawy, oraz przy braku odniesienia się do oparcia decyzji o zawieszeniu uposażenia na nieprawomocnym postanowieniu Prokuratora, polegające na tym, że organ zaniechał uzasadnienia faktycznego decyzji, tj. okoliczności istotnych dla wydania decyzji o takiej treści, w szczególności czy w ogóle były podstawy do wydania decyzji w niniejszej sprawie,

3) naruszenie art. 268a k.p.a. poprzez brak wykazania, iż Sekretarz Stanu w MON jest właściwie umocowany do wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym,

4) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów Państwa,

5) naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, jak również niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i w ten sposób naruszenie zasady oficjalności postępowania dowodowego, w szczególności zaś poprzez pozbawienie skarżącego możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów zebranych w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...],

6) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w obu decyzjach zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy,

7) naruszenie art. 12 k.p.a. konstytuującego zasadę wnikliwego działania organu, gwarantującą dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez ograniczenie się Organu II instancji przy rozpatrywaniu odwołania jedynie do zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, których twierdzenia skarżący kwestionował jako błędne i nieprecyzyjne,

8) naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez Organ II instancji i niezebranie w postępowaniu odwoławczym całości materiału dowodowego i braku wyczerpującego oraz należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego przyjętego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oparcie decyzji na domniemaniach,

9) naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 276 k.p.k., poprzez błędne zastosowanie przepisu w sytuacji, gdy zastosowanie przez prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w [...] środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych nie jest prawomocne, nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, nie podlegało weryfikacji przez Wojskowy Sąd Okręgowy, a nadto zostało wydane 4 dni po postanowieniu z dnia 22 listopada 2018 roku Sądu Najwyższego - Izby Karnej, wydanego w sprawie VII Kz 17/18, w którym uznano, że zastosowanie środków zapobiegawczych w niniejszej sprawie pozbawione jest podstaw, na skutek braku tzw. ogólnej przesłanki ich stosowania tj. uprawdopodobnienia popełnienia czynu zabronionego przez [...] S. S.,

10) naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności podyktowane jest interesem społecznym, przy czym dyspozycja przepisu art. 108 § 1 k.p.a. wprowadza pojęcie "innego interesu społecznego", podczas gdy organ w żaden sposób nie wykazał i nie uzasadnił jaki konkretnie interes społeczny uzasadnia jego zastosowanie, zaś rygor natychmiastowej wykonalności może być stosowany jedynie wyjątkowo, w przypadkach wskazanych w ustawie, z których żaden nie zaistniał w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który w ust.1 stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3.

W myśl ust.2, w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Biorąc pod uwagę treść przywołanego powyżej przepisu, nie budzi wątpliwości Sądu, że prawidłowe było stanowisko organu, iż cytowany przepis obliguje go do obniżenia uposażenia w razie zaistnienia okoliczności, opisanych w ust.1, a wypłata zawieszonej części uposażenia następuje tylko w przypadkach, wyczerpująco opisanych w ust.2 przepisu.

Ze względu na obligującą treść przepisu, nie ma możliwości uznaniowego jego stosowania, częściowego stosowania ani dokonania "wyboru" sankcji w nim przewidzianych w zależności od oceny organu.

Przesłanką zastosowania cytowanego przepisu było wydanie przez Prokuraturę Okręgową w [...] Wydział do Spraw Wojskowych postanowienia z dnia [...] listopada 2018r. w sprawie sygn. [...]. Ponieważ na podstawie ww. postanowienia [...] S. S. został zawieszony w wykonywaniu czynności służbowych w Wojskowym Instytucie Technicznym Uzbrojenia w [...], organ I instancji miał obowiązek zawieszenia od najbliższego terminu płatności połowy jego uposażenia zasadniczego i wypłaty dodatków o charakterze stałym. Organ ani Sąd nie mają możliwości badania- na użytek niniejszego postępowania- prawidłowości czy zasadności tego postanowienia. Zostało ono zbadane przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...]i uchylone postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019r., wydanym w sprawie [...], niemniej jednak wywołało skutki do czasu wyeliminowania go z porządku prawnego. Tymi skutkami była właśnie konieczność zastosowania wobec skarżącego art.92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i m.in. obniżenie uposażenia skarżącego.

W opisanej sytuacji faktycznej i prawnej nie mogły zostać uznane za uzasadnione są zatem zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, wskazanych w treści skargi. Ze względu na brzmienie art.92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w razie zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego, w kształcie żądanym przez skarżącego, nie mógł więc naruszyć art.7, 8, 9, 10, 11, 12, 77 ani art. 107 k.p.a. Stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art.92 ustawy powoduje konieczność jego stosowania bez prowadzenia jakichkolwiek innych czynności, gromadzenia dokumentów, opinii itp. Wydanie postanowienia o zastosowaniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych, ograniczyło aktywność organu w toku postępowania w zakresie zbierania innych dowodów.

W szczególności nietrafny jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 ust. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. Organ wyczerpująco uzasadnił wydaną decyzję, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 268a k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie nr [...] z dnia [...] listopada 2018, m.in. dla M. L., do wydawania decyzji w sprawach żołnierzy zawodowych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 p.p.s.a.