Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 886/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1, art.5,art.18, art.3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1063
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu niezwłocznego usunięcia nieprawidłowści oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. (dalej "skarżący", "strona" lub "spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w W. (dalej "WIIH" lub "organ I instancji’) z dnia [...] grudnia 2018 r. stosownie do której zarządzono niezwłoczne usunięcie przez ww. przedsiębiorcę nieprawidłowości polegającej na uwidocznieniu na wywieszkach cenowych oraz w podanym konsumentom wykazie składników dla dwóch partii bułek oferowanych bez opakowań nazwy produktu niezgodnej z deklaracją producenta pieczywa mrożonego oraz wprowadzającej w błąd co do właściwości pieczywa w zakresie składu i metody produkcji, poprzez uwidocznienie właściwych nazw pieczywa w miejscu sprzedaży - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

W toku kontroli przeprowadzonej w okresie od 4 grudnia 2018 r. do 7 stycznia 2019 r. przez inspektorów reprezentujących WIIH w sklepie L. przy ul. H. w W., należącym do skarżącej stwierdzono m.in., że w miejscu sprzedaży na wywieszce cenowej oraz w podanym dla konsumentów wykazie składników dla dwóch partii bułek oferowanych bez opakowań uwidoczniono nazwy niezgodne z deklaracją producenta pieczywa mrożonego oraz wprowadzające w błąd co do właściwości pieczywa w zakresie składu i metody produkcji, tj.:

- dla bułek zadeklarowanych na opakowaniu zbiorczym jako "bułka kartoflana z ziarnami - produkt głęboko mrożony, składniki: mąka pszenna, woda, płatki ziemniaczane 8 %, sezam, słonecznik, siemię lniane, drożdże sól, płatki owsiane, gluten pszenny, środek do przetwarzania mąki: kwas askorbinowy", data minimalnej trwałości "23.11.2019", nr partii "[...]" i nazwa producenta "I. S.A. ul. S., [...] M." - na wywieszce cenowej uwidoczniono nazwę "bułka wiejska z ziarnami 80 g", zaś w wykazie składników, oprócz składników - nazwę "bułka wiejska, bułka pszenna z płatkami ziemniaczanymi 80 g";

- dla produktu zadeklarowanego na opakowaniu zbiorczym jako "bułka ziemniaczana jasna - produkt głęboko mrożony, składniki: mąka pszenna, woda, płatki ziemniaczane 10%. drożdże, sól, środek do przetwarzania mąki: kwas askorbinowy", data minimalnej trwałości "18.11.2019", nr partii "[...]" i nazwa producenta "I. S.A. ul. S., [...] M." - na wywieszce cenowej uwidoczniono nazwę "bułka wiejska 80 g", zaś w wykazie składników, oprócz składników - nazwę "bułka wiejska, bułka pszenna z płatkami ziemniaczanymi 80 g".

W toku kontroli ustalono, że przedmiotowe pieczywo było dostarczane do sklepu w postaci głęboko mrożonej i wypiekane na miejscu. W miejscu dostępnym konsumentom (na bocznej ścianie regału) podany był wykaz składników wszystkich wyrobów oferowanych bez opakowań, wraz z informacją: "Wszystkie produkty wypieczono w L. Sp. z o.o. Sp. k. i wyprodukowano dla L. Sp. z o.o. Sp. k." i "Produkt wypiekany z pieczywa mrożonego".

Organ I instancji uznał, że użycie w nazwie bułek dobrowolnej informacji "wiejska" budzi skojarzenia z wiejską, tradycyjną (prostą) metodą produkcji, podczas gdy z pozostałych informacji uwidocznionych w miejscu sprzedaży wynikało, że bułki te były wypiekane z produktu głęboko mrożonego na miejscu w sklepie i zawierały w składzie m.in. środek do przetwarzania mąki (kwas askorbinowy), a także dodawany jako odrębny składnik gluten pszenny, co nie jest typowe dla produkcji w warunkach gospodarstwa wiejskiego.

Taki sposób oznakowania pieczywa, zdaniem WIIH, był niezgodny z deklaracją producenta pieczywa mrożonego oraz wprowadzał konsumentów w błąd co do właściwości pieczywa w zakresie składu i metody produkcji, co stanowiło naruszenie treści:

- art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011";

- art. 8 ust. 1 i art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 178/2002".

W piśmie z 7 grudnia 2018 r. strona została poinformowania o wynikach kontroli oraz skierowano do niej wniosek o zajęcie stanowiska w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości m.in. w powyższym zakresie oraz o podjęcie działań zmierzających do ich wyeliminowania.

Strona przedstawiła stosowne stanowisko w piśmie z 18 grudnia 2018 r., stwierdzając, że kwestionowane przez WIIH oznakowanie "bułka wiejska" jest prawidłowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Handlowej", organ I instancji w drodze decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. zarządził niezwłoczne usunięcie przez stronę nieprawidłowości polegającej na uwidocznieniu na wywieszkach cenowych oraz w podanym konsumentom wykazie składników dla dwóch ww. partii bułek oferowanych bez opakowań nazwy produktu niezgodnej z deklaracją producenta pieczywa mrożonego oraz wprowadzającej w błąd co do właściwości pieczywa w zakresie składu i metody produkcji, poprzez uwidocznienie właściwych nazw pieczywa w miejscu sprzedaży.

Pismem z 4 stycznia 2019 r., strona złożyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, wnosząc ojej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów:

- art. 3 pkt 9 ustawy o jakości handlowej w związku z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 29 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych", poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu zawartej w nim definicji legalnej "producenta", zgodnie z którą za producenta należy także uznać podmiot wprowadzający artykuły rolno-spożywcze do obrotu;

- § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że producentem jest tylko podmiot, który produkuje artykuły rolno-spożywcze, chociaż zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy o jakości handlowej, producentem jest także podmiot wprowadzający artykuły rolno-spożywcze do obrotu;

- § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że strona nie dochowała obowiązku odnośnie podania nazwy producenta w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu, chociaż informacja ta została wskazana przez stronę na wkładce zawieszonej na regale ekspozycyjnym przeznaczonym na pieczywo odpiekane na miejscu w sklepie;

- art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, polegające na błędnym przyjęciu, iż oznakowanie pieczywa wprowadza konsumentów w błąd co do właściwości środka spożywczego w zakresie składu i metody produkcji, chociaż podane informacje na temat żywności (tj. wykaz składników, informacja o wypieku produktu z pieczywa mrożonego) nie mogły wywrzeć wpływu na proces decyzyjny przeciętnego konsumenta;

- art. 18 ust. 1 i 4 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez jego zastosowanie, chociaż - zdaniem strony - w niniejszej sprawie nie został naruszony interes konsumenta, a więc nie zaistniała podstawa do wydania decyzji nakazującej usunięcie niezgodności w trybie natychmiastowym.

Skarżąca podniosła, iż wykaz składników produktu jest udostępniony konsumentowi w taki sposób, że może się z łatwością zapoznać z jego treścią. Sama nazwa jest ogólnikowa. W odróżnieniu od nazwy nadanej przez dostawcę (bułka ziemniaczana jasna / bułka kartoflana z ziarnami) nie sugeruje żadnego składu produktu. Działania Skarżącej nie skutkowały wprowadzeniem konsumentów w błąd. Ponadto w sprawie nie został także naruszony interes konsumenta. Do odwołania strona dołączyła decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. nr [...] z [...] września 2018 r.

Pismem z 16 stycznia 2019 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, w świetle art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień.

Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.i.h., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, utrzymał w mocy decyzję WIIH.

W ocenie Prezesa UOKiK, informacje o produkcie występujące w nazwie produktu, uwidocznionej w miejscu sprzedaży, zarówno na wywieszce cenowej, jak i w podanym konsumentom wykazie składników, odnoszące się do jego "wiejskości", nie charakteryzowały rzetelnie dwóch partii bułek oferowanych bez opakowań, gdyż wywoływały skojarzenia z wiejską, tradycyjną (prostą) metodą produkcji, a więc były nieadekwatne do pozostałych elementów ich oznakowania, wskazujących, że bułki te były wypiekane z produktu głęboko mrożonego na miejscu w sklepie i zawierały w składzie m.in. środek do przetwarzania mąki (kwas askorbinowy), a także dodawany jako wyodrębniony z mąki składnik gluten pszenny. Prezes UOKiK zaznaczył przy tym, że na miejscu w sklepie odbywał się jedynie wypiek pieczywa z produktów głęboko mrożonych i sam wypiek nie mógł spowodować, że produkty te stawały się bułką "wiejską". Takich określeń nie stosował na pieczywie mrożonym także ich producent. Tym samym, Prezes UOKiK uznał, że należy przychylić się do oceny organu pierwszej instancji, że zmodyfikowana przez stronę nazwa pieczywa była niezgodna z deklaracją producenta pieczywa mrożonego oraz wprowadzała konsumentów w błąd co do właściwości środka spożywczego w zakresie składu i metody produkcji, co stanowiło naruszenie treści art. 7 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia 1169/2011 oraz art. 8 ust. 1 i art. 16 Rozporządzenia 178/2002.

Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, że zastosowana przez nią nazwa dla przedmiotowego pieczywa jest ogólnikowa i w odróżnieniu od nazw nadanych przez dostawcę (tj. "bułka kartoflana z ziarnami" i "bułka ziemniaczana jasna") nie sugeruje żadnego składu produktu, zaś wykaz składników i informacja o wypieku pieczywa z ciasta mrożonego była udostępniana konsumentom, Prezes UOKiK stwierdził, że należy zwrócić uwagę, że w sprawie nie zanegowano faktu, iż w miejscu dostępnym konsumentom (na bocznej ścianie regału) podany był wykaz składników, wraz z informacją: "Wszystkie produkty wypieczono w L. Sp. z o.o. Sp. k. i wyprodukowano dla L. Sp. z o.o. Sp. k." i "Produkt wypiekany z pieczywa mrożonego", tym niemniej, w jego ocenie, podanie w wykazie składników rzeczywistego składu pieczywa nie zwalnia podmiotów znakujących pieczywo od stosowania oznaczeń zgodnie z rzeczywistym składem, a więc zgodnie z prawem i przede wszystkim niewprowadzających konsumentów w błąd. Prezes UOKiK przyznał, że żadne regulacje prawne nie zwalniają konsumenta z obowiązku czytania składu pieczywa i dodatkowych wymaganych prawem informacji, jak np. "pieczywo produkowane z ciasta mrożonego (albo z ciasta głęboko mrożonego)" (gdy został zastosowany taki proces technologiczny), jednakże przedsiębiorca jest odpowiedzialny za umieszczanie spójnych informacji w oznakowaniu produktu. Prezes UOKiK uznał, że nazwa produktu jest pierwszą informacją, która trafia do świadomości konsumenta i ma zasadnicze znaczenie dla podejmowania decyzji o zakupie produktu. Dla pieczywa i poszczególnych jego rodzajów nie ma nazw przewidzianych w przepisach prawa, a więc w myśl art. 17 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011, przywołanego w § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych, stosuje się nazwy zwyczajowe lub nazwy opisowe, tj. nazwy zawierające opis produktu, który jest wystarczająco jasny, aby umożliwić konsumentom poznanie rzeczywistego charakteru tego produktu i odróżnienie go od innych produktów, z którymi może zostać pomylony. W ocenie Prezesa UOKiK, bezspornym jest fakt, że w obu przypadkach w nazwie bułek użyto określenia "wiejska" i to w pierwszej kolejności. Prezes UOKiK stwierdził, że wbrew temu, co stara się wykazać strona w odwołaniu, tego typu określenia nie stanowią neutralnej, ogólnikowej informacji, tylko wyróżniają produkt pod względem jego jakości na tle innych, podobnych produktów, a nie oznakowanych w taki sposób i są istotnym źródłem informacji o produkcie, w tym o jego składzie i sposobie produkcji. W jego ocenie, nie ulega bowiem wątpliwości, że produkt "wiejski" budzi skojarzenia z produktem posiadającym cechy i właściwości zbliżone do produktu wytwarzanego na "wsi" w potocznym rozumieniu, tj. w procesie produkcyjnym opartym na wiejskiej, tradycyjnej (prostej) metodzie produkcji, z użyciem naturalnych, niegdyś stosowanych składników, bez substancji dodatkowych. Tym samym, zdaniem organu należy uznać, że konsument nie mógłby dokonać wyboru produktu zgodnego z jego potrzebami i przy rutynowym dokonywaniu zakupów, bez czytania innych, poza nazwą produktu, informacji o produkcie, tj. wykazu składników i informacji o wypieku pieczywa z ciasta mrożonego, mógł zostać wprowadzony w błąd.

Zdaniem Prezesa UOKiK, oceniając, czy w omawianym przypadku zachodzi ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd, WIIH zasadnie wziął pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego konsumenta, który jest odpowiednio poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny m.in, co do jakości danego produktu, a także uwzględnił, iż kluczowe jest, aby konsument nie został wprowadzony w błąd i nie został skłoniony do mylnego uznania, iż jakość danego produktu jest inna niż w rzeczywistości. W ocenie Prezesa UOKiK, określenie "wiejska" dla pieczywa otrzymywanego z odpieku pieczywa mrożonego zawierającego składniki niestosowane w prostych metodach produkcji (gluten pszenny, kwas askorbinowy) wprowadzało w błąd konsumentów w zakresie rzeczywistych cech produktu, zwłaszcza, że - w jego ocenie - zakup pieczywa należy do zakupów rutynowych.

W efekcie Prezes UOKiK stwierdził, że ustalenia kontroli stanowiące podstawę do uznania przedmiotowego pieczywa za oznakowane w sposób wprowadzający konsumentów w błąd, odpowiadają prawdzie. Tym samym, zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji prawa materialnego, tj. przepisów art. 7 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia 1169/2011, uznał za bezzasadny. Analogicznie potraktował pozostałe zarzuty.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzucając:

1. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), poprzez zaniechanie zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego, oparciu rozstrzygnięcia na swobodnych subiektywnych ustaleniach nie mających oparcia w materiale dowodowym, niedokładne i niewyczerpujące zbadanie zebranego materiału dowodowego i błędnej jego ocenie, skutkujące przyjęciem w szczególności, że oznaczenie "wiejska" wskazuje na sposób wytworzenia i skład produktu, że wprowadza w błąd konsumentów, że użycie takiego oznaczenia wpływa na decyzje zakupowe konsumentów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.Urz.UE L 304 z 22.11.2011 r. ze zm.; dalej: "Rozporządzenie 1169/2011"), poprzez uznanie, że oznaczenie "bułka wiejska" może wprowadzać w błąd co do właściwości środka spożywczego w zakresie składu i metody produkcji, chociaż podane w sklepie informacje na temat tego środka spożywczego (tj. wykaz składników, informacja o wypiekaniu produktu z pieczywa mrożonego) wykluczały taką możliwość; uznanie, że kwestionowana nazwa "bułka wiejska" mogła wywrzeć wpływ na proces decyzyjny przeciętnego konsumenta, pomimo iż brak dowodów na taki wpływ; uznanie, że oznaczenie "wiejska" jest oznaczeniem wskazującym na właściwości środka spożywczego, pomimo iż nie ma takiego charakteru, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie art. 8 ust. 1 i art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE L 31 z 1.2.2002 r. ze zm.; dalej: "Rozporządzenie 178/2002"), poprzez uznanie, że znakowanie produktu Skarżącej mogło wprowadzić konsumentów w błąd i miało wpływ na decyzje zakupowe klientów, co miało wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1930; dalej: "u.i.h"), poprzez utrzymanie decyzji [...]WIIH zarządzającej niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości wskazanych w decyzji [...]WIIH, pomimo iż brak było podstaw do zastosowania tego przepisu, w szczególności nie przemawiał za tym interes konsumentów, co miało wpływ na wynik sprawy.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przedmiotem skargi zostało objęte użycie określenia "wiejska" do produktu głęboko mrożonego zawierającego w składzie m.in. kwas askorbinowy .

W ocenie Sądu, informacje o produkcie występujące w nazwie produktu, uwidocznionej w miejscu sprzedaży, zarówno na wywieszce cenowej, jak i w podanym konsumentom wykazie składników, odnoszące się do jego "wiejskości", nie charakteryzowały rzetelnie dwóch ww. partii bułek oferowanych bez opakowań, gdyż wywoływały skojarzenia z wiejską, tradycyjną (prostą) metodą produkcji, a więc były nieadekwatne do pozostałych elementów ich oznakowania. Należy zaznaczyć, że na miejscu w sklepie odbywał się jedynie wypiek pieczywa z produktów głęboko mrożonych i sam wypiek nie mógł spowodować, że produkty te stawały się bułką "wiejską". Takich określeń nie stosował na pieczywie mrożonym także ich producent, tj. I. S.A. ul. S., [...] M.. Tym samym, należy przychylić się do oceny organów obu instancji, że zmodyfikowana przez stronę nazwa pieczywa była niezgodna z deklaracją producenta pieczywa mrożonego oraz wprowadzała konsumentów w błąd co do właściwości środka spożywczego w zakresie składu i metody produkcji, co stanowiło naruszenie treści art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 oraz art. 8 ust. 1 i art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

Ponadto, nie sposób zgodzić się również z tezą skarżącej, iż organy I i II instancji przyjęły, w sposób dowolny jedynie na podstawie własnych subiektywnych przeświadczeń, iż określenie wiejska w nazwie bułki budzi skojarzenia z produktem posiadającym cechy i właściwości zbliżone do produktu wytwarzanego na wsi w potocznym rozumieniu tj. w procesie produkcyjnym opartym na wiejskiej, tradycyjnej metodzie produkcji z użyciem naturalnych składników bez substancji dodatkowych, albowiem nazwa "wiejska" nie jest neutralnym określeniem niepowiązanym w żaden sposób z produktem, w tym przede wszystkim z jego jakością.

Zdaniem Sądu określenie "wiejska" zamieszczone w oznakowaniu produktów spożywczych, może kojarzyć się konsumentom z tradycją, naturalnymi składnikami, brakiem tzw. "ulepszaczy", odpowiednim doborem surowców oraz dobrą jakością. W ocenie Sądu, określenie "wiejska" sugeruje, iż produkty zostały wyprodukowane przy użyciu tradycyjnych składników stosowanych do tego typu wyrobów. W związku z tym, produkty tak oznaczane charakteryzują się walorami smakowymi typowymi dla produktów wytwarzanych w wiejski prosty sposób bez użycia m.in. dozwolonych substancji dodatkowych (takich, jak m.in. wspomniany wyżej kwas askorbinowy) Należy mieć na uwadze, iż w przypadku określeń typu "wiejska", "domowy", "tradycyjny", "naturalny", "babuni", "bez konserwantów", "bez barwników", "bez GMO", itp. brak jest przepisów szczególnych, które regulowałyby zasady ich stosowania. Tego rodzaju dobrowolne informacje podlegają przepisom ogólnym, które stanowią podstawowy zakaz wprowadzania konsumentów w błąd co do charakterystyki produktu żywnościowego. W świadomości przeciętnego konsumenta "wiejska" znaczy wyprodukowana tradycyjnymi metodami w gospodarstwie rolnym na wsi i wywołuje u nabywcy jednoznaczne skojarzenia ze zdrową żywnością. Jak pokazuje doświadczenie, część konsumentów jest zdania, że "wiejska produkcja" żywności wyklucza stosowanie chemicznych dodatków do żywności, a utrwalanie produktów odbywa się z wykorzystaniem metod naturalnych. Określenie "wiejska" zamieszczone na produktach spożywczych może kojarzyć się konsumentom z tradycją, naturalnymi składnikami, brakiem sztucznych "ulepszaczy" oraz dobrą, wyjątkową jakością.

Zgodnie z wyrokiem NSA z 29 września 2017 r. II GSK 3530/15 termin "wiejski" stanowi integralną część opisu produktu. Z tego powodu część konsumentów może odebrać to określenie jako odnoszące się do wyjątkowego, niestandardowego, sposobu produkcji lub składu. Dzisiejszy konsument ma świadomość, że na rynku dostępne są produkty zarówno takie, które zawierają substancje dodatkowe, jak i produkty ich pozbawione. Produkt opatrzony terminem "wiejska" może być odebrany jako produkt należący do drugiej kategorii. W tej sytuacji, należy - w ocenie Sądu - za uzasadnione uznać twierdzenie organu odwoławczego, że zamieszczenie w spornym oznakowaniu określania "wiejska" powinno rzeczywiście wyróżniać dany produkt, albowiem niezasadne użycie wspomnianego określenia może sugerować, że sporny produkt posiada szczególne właściwości, podczas gdy tak naprawdę inne podobne produkty znajdujące się na rynku również posiadają takie właściwości. Zastosowana nazwa "wiejska" wywołuje skojarzenie z produktem wytworzonym prostą tradycyjną metodą mającą możliwie ograniczony wykaz substancji dodatkowych i dodatków. Tymczasem w składzie bułek wymieniono składniki (patki ziemniaczane, gluten pszenny i sezam) oraz dodatki (środek do przetwarzania maki: kwas askorbinowy) niestosowane w warunkach gospodarstwa wiejskiego czy domowego. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli.

Zdaniem Sądu, ze zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji wynika, że skarżąca spółka, nie uzasadniła prawidłowości użycia określenia "wiejska" w zakwestionowanym produkcie. Wskazała jedynie, iż wykaz składników produktu jest udostępniony konsumentowi w taki sposób, że może się z łatwością zapoznać z jego treścią, a sama nazwa jest ogólnikowa. Niewątpliwie, przyjąć należy, iż określenie "wiejska" jest elementem opisu środka spożywczego, gdyż może zostać przez część konsumentów odczytane jako istotne źródło informacji o produkcie, w tym o sposobie produkcji oraz o użytych składnikach.

Należy podkreślić wyraźnie, że informacja o produkcie jest dla konsumenta bardzo ważna i często po analizie składu dokonuje on wyboru konkretnego artykułu rolno-spożywczego spośród innych dostępnych na rynku. Dlatego też oznaczenie produktu powinno zawierać precyzyjne oraz zrozumiałe dla wszystkich informacje o faktycznie zastosowanych składnikach.

Konsument ma prawo oczekiwać, że nabywany przez niego produkt spełnia wymagania jakościowe, o których zostaje poinformowany przez przedsiębiorcę w oznakowaniu produktu, a więc obowiązkiem producenta jest oznakowanie produktu w sposób niebudzący wątpliwości.

Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku niniejszej sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności, zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organy obu instancji oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami wyrażonymi w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.