Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 184/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta W. z dnia 18 lutego 2016 r., nr [...] postanowił: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 października 2016 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 31 marca 2016 r. na wydane z upoważnienia Prezydenta W. postanowienie Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...].

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 7 czerwca 2016 r. wezwał Prezesa Kolegium do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, gdyż wniesione przez niego pismo z dnia 7 czerwca 2016 r. nie stanowiło zażalenia na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu drugiej instancji, ani też wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Postępowanie, w ramach którego zapaść miałoby rozstrzygnięcie oczekiwane przez skarżącego, uregulowane zostało ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, która w art. 37 § 1 przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym należy podkreślić, że zażalenie takie strona powinna złożyć przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14 oraz wyrok tego Sądu z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 1046/15).

W celu stwierdzenia, czy skarżący zadośćuczynił powyższym obowiązkom, należało ocenić przedłożone przez niego dokumenty w świetle art. 37 § 1 k.p.a., lecz nade wszystko koniecznym było ustalenie jakiej sprawy dotyczy wniesiona przez niego skarga.

Po przeanalizowaniu treści pisma skarżącego z dnia 7 czerwca 2016 r. należy uznać, że nie dotyczy ono bezczynności Kolegium w omawianej sprawie. W piśmie tym skarżący zażądał bowiem niezwłocznego uchylenia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] (stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 18 lutego 2016 r., nr [...]) "we własnym zakresie" i rozpoznania zażalenia, informując, że "W razie odmowy podjęcia czynności" wniesie "pozew do sądu cywilnego przeciwko wam o zadośćuczynienie za znieważenie mojej osoby na tle korupcyjnym i rasistowskim". Uzasadniając swoje wystąpienie skarżący wyjaśnił, że postanowienia organu pierwszej instancji nr [...] i nr [...] zostały mu doręczone w dniu 29 stycznia 2016 r. W ustawowym terminie wniósł jednak o ich uzupełnienie w trybie art. 111 k.p.a. Kolejnymi postanowieniami, z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...] i nr[...]), organ pierwszej instancji odmówił uzupełnienia postanowień nr [...] i nr [...]. Postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowień nr [...] i nr [...] zostały doręczone stronie w dniu 29 marca 2016 r. Niezwłocznie, bo już [...] marca 2016 r., strona wniosła zażalenia na postanowienia nr [...]i nr[...] do Kolegium. Twierdzenie Kolegium, że uchybił terminowi mija się z prawdą.

W świetle przywołanych okoliczności faktycznych stwierdzić należało, że skarżący przed wszczęciem postępowania sądowego, nie wystąpił z uprzednim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Mając zatem na uwadze, że skarga została wniesiona przed wyczerpaniem przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Odnośnie żądania skarżącego dotyczącego stwierdzenia bezczynności Prezesa SKO we Wrocławiu należy wskazać, że skarga do sądu administracyjnego na czynności podejmowane przez Prezesa Kolegium a tym samym skarga na jego bezczynność, w świetle przepisów p.p.s.a., jest niedopuszczalna.