Wyrok NSA, sygn. akt III SA 580/96
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1997-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie wyłącza stosowania sankcji karnych opartych na konstrukcji winy wynikających z ustawy karnej skarbowej.

TEZY

Zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie wyłącza stosowania sankcji karnych opartych na konstrukcji winy wynikających z ustawy karnej skarbowej.


SENTENCJA

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim zauważyć, że jedyną sankcją, jaką zastosował Urząd Skarbowy w swojej decyzji, była sankcja określona w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, której zastosowanie uzasadniało zawyżenie przez skarżącą podatku naliczonego w I kwartale 1994 r., wynikającego z rachunków uproszczonych, a nie z faktur.

Zastosowania tej sankcji skarżąca nie kwestionowała w postępowaniu odwoławczym, na co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy więc tylko stwierdzić, że w ustalonym i nie kwestionowanym stanie faktycznym zastosowanie tej sankcji znajdowało oparcie w przepisach prawa /art. 19 ust. 2 i art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług/. Natomiast określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku VAT za okres od kwietnia 1994 r. do lutego 1995 r. nie miało charakteru sankcyjnego, lecz było oparte na obowiązujących przepisach prawa materialnego.

Jak zasadnie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przewiduje prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał fakturę albo w miesiącu następnym /wyjątek określony w art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług nie dotyczył tej sprawy/.

Miesięczne rozliczenie podatku następuje przez złożenie deklaracji podatkowej VAT-7 i wpłacenie podatku należnego na rachunek właściwego urzędu skarbowego /art. 10 ust. 1 i art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług/.

Ponieważ wspomniane przepisy określają ściśle terminy, w których podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz terminy rozliczenia podatku, trafnie przyjęły organy podatkowe, że gdy podatnik nie składa deklaracji podatkowych w terminie, tj. nie dokonuje rozliczenia podatku, a jednocześnie upłynie termin do skorzystania z obniżenia podatku należnego o podatek naliczony - to rezygnuje z prawa do takiego obniżenia. Ponieważ skarżąca miesięcznych deklaracji podatkowych VAT-7 w okresie od kwietnia 1994 r. do lutego 1995 r. nie składała /ustalono to w czasie kontroli/, to zasadnie postąpił Urząd Skarbowy, określając zobowiązanie podatkowe za ten okres bez obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Jeżeli chodzi o zawarty w odwołaniu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji podatkowych, to należy stwierdzić, że został on prawidłowo oceniony przez Izbę Skarbowy. Art. 10 i art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług ściśle określają terminy składania deklaracji podatkowych i rozliczenia podatku bez możliwości przedłużania tych terminów.

Trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, że uprawnienie organów podatkowych do przedłużania terminów, przewidziane w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, może dotyczyć tylko terminu, który w dniu zgłoszenia wniosku jeszcze nie upłynął, a z uprawnienia przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w odniesieniu do terminów, o które chodziło w tej sprawie, Minister nie skorzystał.

Bezzasadny był zarzut skargi mówiący o zastosowaniu kilku sankcji w tej samej sprawie.

Jak wyżej wspomniano, za zaniechanie składania deklaracji VAT-7 w sprawie niniejszej w postępowaniu podatkowym nie zastosowano żadnej sankcji. Natomiast zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług nie wyłącza stosowania sankcji karnych opartych na konstrukcji winy, wynikających z ustawy karnej skarbowej /por. np. wyrok NSA z dnia 23 lutego 1995 r. SA/Sz 8/95 - ONSA 1996 nr 1 poz. 43/.

Ponieważ zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa, a zarzuty skargi były nieuzasadnione, Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.