Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 900/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 892/06 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania postanawia zażalenie oddalić.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 17 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, pozostawił bez rozpoznania wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

Sąd I instancji uzasadniając powyższe zarządzenie stwierdził, iż wydano je na mocy art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., bowiem pismem z dnia 18 maja 2007 r. skarżąca, wniosła o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej, przy czym wniosek ten, pomimo stosownego wezwania Sądu (na zarządzenie z dnia 13 czerwca 2007 r.), nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, a zatem w formie odpowiadającej wymogom określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie A. K. wskazała na to, że pismo wzywające ją do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie urzędowego formularza było prawnie nieskuteczne, albowiem oświadczenie sędziego zawarte w zarządzeniu z dnia 13 czerwca 2007 r. zostało zniekształcone przez pracownika sekretariatu a nadto, że nie zachodzi ustawowa przesłanka do wydania takiego zarządzenia jak i zaskarżonego niniejszym zażaleniem zarządzenia z dnia 17 lipca 2007 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż przedstawione w nim zarzuty odnoszące się do kwestii poprawności redakcji zarządzenia z dnia 13 czerwca 2007 r. uznać trzeba za całkowicie chybione.

Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a nadto wniosek ten winien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.), którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).

W przypadku wystąpienia strony, czy to osoby fizycznej, czy też osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, Sąd zobowiązany jest do wezwania tegoż podmiotu do złożenia oświadczenia w celu uzyskania danych określonych w art. 252 § 1 p.p.s.a. Brak oświadczenia określonego w art. 252 § 1 p.p.s.a. stanowi usuwalny brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak w warunkach niniejszej sprawy strona nie usunęła wskazanych braków w wyznaczonym terminie i w konsekwencji wiązało się to z zastosowaniem wobec niej regulacji art. 257 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wszystkich wymaganych prawem czynności, a o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami strona skarżąca została pouczona.

Wobec zarzutów podniesionych w zażaleniu należy też stwierdzić, że wezwanie strony do złożenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.) stanowiło tylko wykonanie odpowiedniego zarządzenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (k. 80 akt) a nie zostało, jak podnosi skarżąca - wydane przez sekretarza sądowego. Wcześniejsze zwolnienie A. K. od kosztów sądowych (postanowieniem z dnia 30 listopada 2006 r.) nie jest równoznaczne z przyznaniem jej pełnomocnika z urzędu, bowiem skarżąca uzyskała prawo pomocy tylko w zakresie częściowym nie obejmującym ustanowienia pełnomocnika.

W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi uchybienia wskazanym wyżej przepisom prawa, a w konsekwencji należy stwierdzić, iż zasadnym było wydanie zaskarżonego postanowienia.

Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako bezzasadne.