Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 259/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 § 4, art. 175 § 1, §2 i § 3, art. 178
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 w sprawie ze skargi [A.] sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2324/13, działając na podstawie art. 194 § 4 w związku z art. 178 i w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie [A.] sp. z o.o. w W. na postanowienie WSA w Warszawie z 30 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 18 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 w sprawie ze skargi [A.] sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z 30 października 2015 r. WSA w Warszawie, z powodu nieuiszczenia wpisu, odrzucił skargę kasacyjną [A.] sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, Spółka) od wyroku WSA w Warszawie z 18 lipca 2014 r. oddalającego skargę na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. Skarżąca z zachowaniem ustawowego terminu wniosła na ww. postanowienie zażalenie podpisane przez J.K.. W wykonaniu zarządzenia z 27 listopada 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do reprezentacji strony, tj. pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżąca przy piśmie z 18 grudnia 2015 r. nadesłała odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień 18 grudnia 2015 r., z którego wynikało, że J.K., który podpisał zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest Prezesem Zarządu Spółki.

Odrzucając zażalenie Spółki, WSA w Warszawie stwierdził, że zostało ono sporządzone i wniesione przez osobę nieuprawnioną i wskazał, że zgodnie z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższy wymóg nie obowiązuje, gdy zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem, albo gdy zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Zażalenie może zostać sporządzone również przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a także przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). A zatem zażalenie, które w tej sprawie podpisał Prezes Zarządu, zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., podlegało odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzekania, a przejawiający się w uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy skarżącej było wiadomo, że zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata albo radcę prawnego. Skarżąca podniosła, że nie miała i nie mogła mieć szczegółowej wiedzy prawniczej o obowiązku wniesienia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się do treści zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną powinno zostać sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sporządzenie, jak w niniejszej sprawie, zażalenia przez samą stronę, niebędącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych oznacza, że nie został spełniony obowiązek z art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Zawarte w art. 194 § 4 p.p.s.a. pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć jako "napisanie i podpisanie" zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ to podpis wprost wskazuje osobę, która sporządziła zażalenie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2014 r., sygn. akt II FZ 1376/14, LEX nr 1512683). Nie ulega zatem wątpliwości, że formalnym warunkiem skutecznego wniesienia tego środka zaskarżenia, wymaganym konkretnym przepisem prawa, od którego skarżący nie mógł zostać zwolniony i który pozostaje wiążący także dla sądu, było sporządzenie i wniesienie go przez podmiot wskazany w przywołanych przepisach. Jak bowiem jednolicie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (zob. postanowienie NSA z 7 września 2012 r., sygn. akt II OZ 550/12; LEX nr 1252265).

W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podpisał Prezes Zarządu skarżącej Spółki, J.K.. Trafnie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że osoba, która podpisała zażalenie, nie miała wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowego zażalenia i odrzucił to zażalenie.

Natomiast wbrew twierdzeniom podniesionym w zażaleniu, skarżąca została prawidłowo pouczona o obowiązku wynikającym z art. 194 § 4 p.p.s.a., na co jasno wskazuje treść pkt 5 pouczenia zawartego w piśmie sądu z 22 stycznia 2016 r. o doręczeniu odpisu postanowienia WSA w Warszawie z 21 stycznia 2016 r. (k. 239 akt sądowych). Pouczenie to skarżący otrzymał, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru z 30 stycznia 2016 r. (k. 242 akt sądowych).

Wobec powyższego, prawidłowo sąd pierwszej instancji odrzucił wniesione w tej sprawie zażalenie.

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.