Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1192/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 § 4, art. 54 § 1 w zw. z art. 1a pkt 12a i art. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła – Marcela, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz - Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne i odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U.

z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.),

dalej "k.p.a.", oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 2, § 4 pkt 1 i art. 54 § 5 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U.

z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna",

utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. (dalej: "organ egzekucyjny", "wierzyciel") z [...] r.

nr [...] o oddaleniu skargi Stowarzyszenia "A" w K. (dalej: "Stowarzyszenie", "zobowiązany" lub "skarżący") na czynności egzekucyjne z dnia [...] r. w postaci zajęcia rachunku bankowego w "B" S.A., dokonane zawiadomieniem

nr [...] oraz odmowie uchylenia ww. czynności egzekucyjnych.

W sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu [...] r. wierzyciel wystawił przeciwko zobowiązanemu tytuły wykonawcze nr [...], od [...] do [...] obejmujące zaległości z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres 05/2016 r., 06/2016 r., od 01/2017 r. do 07/2017, 09/2017 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres 05/2016 r., 06/2016 r., od 11/2016 r. do 07/2017 r., 09/2017 r. oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 05/2016 r., 06/2016 r., od 01/2017 r. do 06/2017 r., 09/2017 r.

W tym samym dniu wierzyciel działający jako organ egzekucyjny nadał klauzule o skierowaniu powyższych tytułów wykonawczych do egzekucji. Wystawienie tych dokumentów zostało poprzedzone doręczeniem upomnień w dniu [...] r.

Następnie zawiadomieniami z dnia [...] r. o nr od [...] do [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia środków pieniężnych na rachunku bankowym zobowiązanego w "B" S.A. Zawiadomienia te wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono Stowarzyszeniu w dniu [...] r.

Czterema pismami nadanymi w dniu 22 lutego 2018 r. zobowiązany złożył skargę na zajęcie dokonane ww. zawiadomieniami z dnia [...] r. Wskazał, że zajęcie narusza prawo, gdyż podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego winno stanowić zarządzenie prezesa ZUS dotyczące właściwości miejscowej oddziału, które wszczęło postępowanie, a które to zarządzenie nigdy oficjalnie nie zostało opublikowane. Cytując dalej treść art. 7 Konstytucji RP podniósł, że skoro organ egzekucyjny działa na podstawie zarządzenia, do treści którego nikt spoza ZUS nie ma dostępu, to działanie takie narusza Konstytucję i tym samym narusza prawo. Zdaniem strony zarządzenia prezesa ZUS dotyczące właściwości miejscowej powinny zostać oficjalnie opublikowane. Jeśli do tego nie doszło, to nie mogą być stosowane bowiem w Polsce obowiązuje zasada jawności prawa. Podniósł, że jeśli kwestię właściwości miejscowej urzędów skarbowych Minister Finansów uregulował w rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r.

w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych - to jeśli dla ZUS nie ma takich regulacji, prowadzenie postępowań egzekucyjnych jest niedopuszczalne. Jeżeli takie zarządzenie jako akt prawa wewnętrznego ZUS, nie zostało ogłoszone, to nie może ono być stosowane. Jeśli w Polsce obowiązuje zasada jawności prawa, to taka luka stanowi podstawę niezgodności z prawem każdego postępowania egzekucyjnego, ze względu na brak zgodnych z Konstytucją podstaw do jego wszczęcia. W ocenie Stowarzyszenia taka sytuacja jest niedopuszczalna i rażąco narusza jego prawa,

a Dyrektor Oddziału ZUS nie posiada uprawnień do prowadzenia egzekucji.

Postanowieniem z [...] r. organ I instancji oddalił skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego w "B" S.A., dokonane zawiadomieniami nr od [...] do [...] i odmówił uchylenia tych czynności egzekucyjnych.

W wyniku wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z [...] r. uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem uzupełnienia braku formalnego skarg na czynności egzekucyjne poprzez ich podpisanie.

Wobec powyższego organ I instancji wezwał Stowarzyszenie do uzupełnienia ww. braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skarg bez rozpoznania. W odpowiedzi zobowiązany (pismo z 22 maja 2018 r.) złożył egzemplarz skargi na zajęcie wierzytelności z [...] r. nr [...] podpisany własnoręcznie przez wiceprezesa zarządu oraz egzemplarz tej skargi opatrzony faksymilą. Następnie organ I instancji wezwał Stowarzyszenie do sprecyzowania pisma z 22 maja 2018 r. poprzez określenie, czy stanowi ono skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w trybie art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej, czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożony w trybie art. 59 tej ustawy lub też inny środek prawny w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że pismo stanowi skargę na czynności egzekucyjne złożoną w trybie art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej. Ponadto organ egzekucyjny poinformował, iż dwa pisma nadane 22 lutego 2018 r., stanowiące skargę na zajęcie wierzytelności z dnia [...] r. nr [...] oraz skargę na zajęcie wierzytelności z dnia [...] r. nr [...], pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie ich braku formalnego. Wezwanie doręczono Stowarzyszeniu [...] r. W piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. Stowarzyszenie podtrzymało treść pisma nadanego w dniu 22 maja 2018 r. ponownie wnosząc o doręczenie kopii korespondencji kierowanej do banku. W odpowiedzi organ poinformował Stowarzyszenie, że wnioskowana korespondencja została już przez niego odebrana.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, postanowieniem z [...] r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynności egzekucyjne, tj. zajęcia rachunku bankowego w "B" S. A., dokonaną zawiadomieniem nr [...] oraz odmówił uchylenia ww. czynności egzekucyjnych.

W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie zobowiązany zarzucił mu naruszenie prawa poprzez jego wydanie na podstawie nieprawdziwych przesłanek z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. Rozpatrując zażalenie powołał art. 54 § 1, § 4, § 5, art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wskazując przy tym, że skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia. Podniósł, że skarga składana w trybie art. 54 § 1 powołanej ustawy, powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.

W ramach skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób

i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. Skarga w trybie art. 54 u.p.e.a. nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego przedmiotem kontroli jest prawidłowość zakwestionowanych czynności. Dokonując zatem oceny czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny bada, czy w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej.

Wskazał następnie, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przytoczył treść przepisu art. 54 § 1 i § 4 u.p.e.a. oraz wyjaśnił charakter instytucji skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Ponadto podniósł, że czynności egzekucyjne objęte skargą dokonał na podstawie przepisów art. 19 § 4 i art. 80 § 1 ww. ustawy jednocześnie powiadamiając Stowarzyszenie o dokonaniu powyższych zajęć. Zaznaczył, że czynności objęte skargą z 22 lutego 2018 r. zostały dokonane prawidłowo z punktu widzenia przesłanek formalnych. Stwierdził, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu odpowiada wzorowi określonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. 2016 r., poz. 1339) oraz zostało podpisane przez upoważnioną osobę. Wskazał, iż zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 67 § 1 tej ustawy. Zawiadomienie z dnia [...] r. zawierało również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 ww. ustawy.

Organ II instancji zaznaczył dalej, że zawarte w art. 1, art. 6 § 1 oraz art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. tzw. ogólne zasady postępowania egzekucyjnego, zobowiązują organ egzekucyjny w trakcie toczącego się przed nim postępowania przede wszystkim

do doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązków na nim spoczywających przez zastosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych

w ustawie, a spośród kilku takich środków egzekucyjnych - środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego.

Podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji zastosował jeden

ze środków egzekucyjnych przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 4 u.p.e.a, tj. egzekucję z rachunku bankowego, a działanie to było zgodne z art. 80 ww. ustawy.

Ponadto zaznaczył, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawierało wszystkie elementy oznaczone w przepisie art. 67 § 2 ustawy egzekucyjnej we wzorze obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonej czynności, określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r.

w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339). Zastosowanie środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię, a powyższa procedura została zachowana. Brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego zajęcia.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organ I instancji nie naruszył art. 80 u.p.e.a., doręczył bowiem dokumenty wskazane w tym przepisie za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego. Wypełnił więc ciążący na nim obowiązek powiadomienia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Powtórzył za organem I instancji, że zgodnie z orzecznictwem sądowym

w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Za bezzasadne zatem organ II instancji uznał podnoszenie okoliczności stanowiących podstawę do wniesienia zarzutów

z art. 33 § 1 pkt 6, 9 oraz 10 ustawy egzekucyjnej.

Zaznaczył, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a., który ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym i technicznym. Nie zastępuje innych środków procesowych, które przysługują zobowiązanemu na podstawie ustawy egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania egzekucyjnego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W trybie

art. 54 u.p.e.a. nie można skutecznie wnieść skargi, kiedy zawiera ona podstawy dotyczące innego środka zaskarżenia, np. zawartego w art. 33 ww. ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania.

W ocenie organu II instancji kwestie podnoszone w zażaleniu podlegają ocenie w odrębnym trybie i brak jest podstaw do ponownej oceny okoliczności podniesionych przez Stowarzyszenie w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej.

Ponadto organ zaznaczył, że Stowarzyszenie w skardze na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego nie kwestionowało okoliczności formalnoprawnych, odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Stowarzyszenie zarzuciło mu naruszenie prawa poprzez jego wydanie na podstawie nieprawdziwych przesłanek z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu powtórzyło argumentację podniesioną w piśmie z 22 lutego 2018 r. oraz w zażaleniu, ponadto wskazało, że ww. tytuły wykonawcze rażąco naruszają prawo i nie można na ich podstawie zająć rachunku bankowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości zajęte w sprawie stanowisko.

Dodatkowo podniósł, że nie stwierdził uchybień formalnoprawnych, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi. Zaznaczył, wobec złożenia przez zobowiązanego zarzutów w trybie art. 34 u.p.e.a., że bezzasadnym jest zaskarżenie czynności egzekucyjnych. Zaznaczył przy tym, że okoliczności te stały się przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów, a skargę na to postanowienie przekazano do tut. Sądu.

Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – podlegało postanowienie oddalające skargę zobowiązanego na czynności egzekucyjne z dnia [...] r. w postaci zajęcia rachunku bankowego w oraz odmawiające uchylenia ww. czynności egzekucyjnych.

Skarga na czynność zajęcia rachunku bankowego została unormowana w art. 54 u.p.e.a., a sprawa może być rozpatrywana jedynie w zakresie jej dotyczącym. Skarga ta służy ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym i ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. Wobec tego składając skargę w związku z podjętą czynnością dłużnik może podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Dodać należy, że w postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 69/08, LEX nr 486251).

Skarżący kwestionując prawo organu do dokonania czynności polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność na rachunku bankowym, nie podniósł żadnych zarzutów odnoszących się do prawidłowości wspomnianej czynności, a jedynie sformułował generalne zarzuty, co do właściwości organu egzekucyjnego, wskazując na rażące naruszenie prawa, w tym Konstytucji RP.

Odnosząc się do zarzutu właściwości organu egzekucyjnego, tj. Dyrektora Oddziału ZUS, to został on prawidłowo wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy zasadnie wskazał na uprawnienia dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, określone w art. 19 § 4 u.p.e.a., wyjaśniając w ten sposób kwestię właściwości rzeczowej.

Sąd zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 3 lipca 2014 r., II GSK 854/13 i II GSK 855/13, z 24 października 2014r., II GSK 1221/13 i z 11 listopada 2016 r., II GSK 1022/15 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) analizował powyższe zagadnienie. Analogicznie orzekł także Wojewódzki Sąd Administracyjny: w Gliwicach w wyroku z 23 lutego 2017 r., I SA/Gl 1108/16, czy w Warszawie w wyroku z 2 czerwca 2017 r., V SA/Wa 12/17. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, zaprezentowany w tych orzeczeniach pogląd prawny odnoszący się do problematyki właściwości miejscowej Dyrektora Oddziału ZUS.

Przepis art. 19 § 4 u.p.e.a. wprost wskazuje na dyrektora oddziału ZUS jako na organ egzekucyjny uprawniony do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych m.in. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i należności pochodnych od składek. Z kolei z art. 22 § 2 u.p.e.a. wynika, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego z zastrzeżeniem § 3 (ten ostatni przepis nie ma w sprawie znaczenia). Zatem właściwość rzeczowa i terytorialna w prowadzeniu przeciwko skarżącej egzekucji znajdowała oparcie w obowiązujących przepisach.

Zgodnie natomiast z art. 73 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 300) do zakresu działania Prezesa ZUS należy m.in. tworzenie, przekształcanie i znoszenie terenowych jednostek organizacyjnych oraz określenie ich siedziby, właściwości terytorialnej i rzeczowej. Wykonanie powyższego upoważnienia przez Prezesa ZUS w drodze aktu wewnętrznego, jakim jest zarządzenie tego organu nie ma żadnego znaczenia w sprawie ze względu na treść wyżej przywołanych przepisów u.p.e.a. W ich świetle nie nasuwa wątpliwości, że egzekucja należności pieniężnych wobec skarżącego Stowarzyszenia w K. była prowadzona przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ tj. przez Dyrektora Oddziału ZUS w C. Szczegółowe, w istocie wewnątrzorganizacyjne, zakreślenie właściwości terytorialnej i rzeczowej dla poszczególnych oddziałów ZUS nie wprowadza nic nowego w ukształtowane przepisem art. 22 § 2 u.p.e.a. zasady określenia właściwości dyrektora określonego oddziału ZUS, bowiem tę właściwość identyfikuje się poprzez miejsce zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, która to zasada w rozpoznawanej sprawie nie została naruszona. W konsekwencji brak jest podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Podsumowując Dyrektor Oddziału ZUS był organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo i miejscowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Oceniając zaskarżoną czynność egzekucyjną – zajęcie rachunku – należało uznać, że została ona przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami u.p.e.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, które bezpośrednio prowadzą do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków stosuje najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z kolei w myśl art. 1a pkt 2) u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub realizowania środka egzekucyjnego. Natomiast wszelkie działania, o których stanowi ten przepis, obejmują działania faktyczne oraz oświadczenia woli lub wiedzy organu egzekucyjnego, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z kolei środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12) u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych z grupy pierwszej dotyczącej należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z rachunków bankowych. Tym samym należy stwierdzić, że przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego do złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem oświadczeń woli lub wiedzy organu egzekucyjnego. Jak już wskazano powyżej skarżąca nie przedstawiła żadnego zarzutu dotyczącego tej czynności. Analiza akt administracyjnych wykazuje natomiast, ze działania organu były zgodne z prawem. Wspomnianego zajęcia dokonano zgodnie z treścią art. 80 u.p.e.a., czego skarżąca nie kwestionuje. Zajęcie było również właściwe pod względem formalnym ze względu na zastosowanie prawidłowego druku zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności, który odpowiada wzorowi ustalonemu w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r., poz. 655).

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami u.p.e.a. w tym zgodnie z treścią art. 7 i art. 1a pkt 12a tiret czwarte (zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w ustawie) oraz zgodnie z art. 80 wymienionej ustawy (sposób i chwila dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego). Organ egzekucyjny dokonujący tej czynności był do niej upoważniony na podstawie art. 19 § 4 u.p.e.a.

Sąd stwierdza, że w toku postępowania organy obu instancji nie naruszyły ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 i 7 k.p.a., a także w art. 77 i 80 k.p.a. i w całości zrealizowały obowiązki wynikające z tych zasad. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie oceniono stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej ani zasady praworządności. To, że prawidłowe rozstrzygnięcie organów, nie spełnia oczekiwań strony nie może samo w sobie stanowić podstawy do uznania jej zarzutów. Dlatego też brak było podstaw do stwierdzenia, że Dyrektor Oddział ZUS dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z [...] r. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego.

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy więc uznać za prawidłowe.

Mają powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.