Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SO/Wa 70/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 247 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Łąpieś- Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi T. W. na działanie Szpitala Klinicznego [...] w W. w przedmiocie odmowy wydania dokumentacji zbiorczej leczenia i zabiegu operacyjnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 16 października 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Szpitala Klinicznego [...] w W. ul. [...] w przedmiocie odmowy wydania jej dokumentacji zbiorczej leczenia i wykonania zabiegu operacyjnego.

W dniu 8 listopada 2013 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zauważyć należy, że stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.).

W myśl art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono skargę.

W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem sprawa objęta skargą, pomiędzy tymi samymi stronami, została już prawomocnie osądzona.

Zgodnie z poglądem panującym w orzecznictwie sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie. Dopiero przystąpienie przez sąd do merytorycznej oceny skargi legitymuje sąd do odrzucenia później wniesionej, przez ten sam podmiot w tym samym przedmiocie skargi. (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2012 r. II OSK 1509/12).

W przedmiotowej sprawie udostępnienia dokumentacji medycznej skarżącej orzekały już sądy administracyjne. Świadczą o tym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. – sygn. akt OSA 1/03 oraz z dnia 15 kwietnia 2005 r. - sygn. akt 1389/04. Pierwszy określił uprawnienie pacjenta szpitala do uzyskania dokumentacji medycznej, prowadzonej przez szpital, w zakresie jego osoby i w razie odmowy możliwość zaskarżenia odmowy wykonania takiej czynności do NSA. Przedmiotem sprawy było uznanie uprawnienia T. W. do udostępnienia przez Szpital Kliniczny [...] w W. ul. [...] do udostępnienia dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby, w formie wyciągów, odpisów lub kserokopii z tej dokumentacji. Kolejne orzeczenie, będące wynikiem skargi na niewykonanie powyższego wyroku NSA, oddaliło skargę kasacyjną w/w szpitala i nałożyło na ten szpital grzywnę w wysokości 6000 złotych za niewykonanie wyroku.

Analiza skargi T. W. wskazuje, że skarżąca domaga się wydania kompletnej dokumentacji medycznej jej leczenia z okresu jej hospitalizacji – czerwiec 1998 r. Uważa, że szpital nie przekazał jej całości dokumentacji, o którą wystąpiła. Ze stwierdzenia zaczerpniętego z pisma z dnia 26 września 2012 r. adresowanego przez szpital do Biura ds. Szpitali i Bazy Klinicznej [...] Uniwersytetu Medycznego w słowach:"Z kopii, którymi dysponujemy wielokrotnie wysyłaliśmy Pani T. W. dokumenty, o które prosiła." skarżąca wywiodła, że szpital przekazywał jej jedynie dokumenty w oparciu o posiadane kserokopie, zamiast dokumentów, które, jako kompletne akta, trafiły do sądu powszechnego.

W ocenie Sądu przesłanki z art. 58 ust 1 pkt 4 co do identyczności stron i przedmiotu sprawy poprzednio już rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego nie budzi wątpliwości.

Fakt, że strona nie otrzymała satysfakcjonujących ją dokumentów z przyczyn leżących po stronie podmiotu lub z powodów od niego niezależnych, nie wpływa na ocenę zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej. Udostępnienie dokumentacji Pani T. W. było przedmiotem postępowania sądowego prawomocnie zakończonego i okoliczność nie uzyskania, w jej ocenie kompletnej dokumentacji, nie zmienia tego stanu.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych.