Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1638/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Maria Wiśniewska, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. i I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 147/02 w sprawie ze skargi A. S. i I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji szczegółowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 147/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę I. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji szczegółowej.

W motywach powyższego wyroku przytoczono następujące okoliczności sprawy:

Ostateczną decyzją z dnia 9 stycznia 1968 r. nr 1/68 (znak : B.11-440/1/1/68), wydaną przez Architekta Miasta - Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Piotrkowie Trybunalskim, ustalono lokalizację szczegółową inwestycji I-ego etapu ronda komunikacyjnego na terenie, położonym w Piotrkowie Trybunalskim przy zbiegu ul. [...]

Decyzją z dnia 2 stycznia 2002 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpoznaniu wniosku I. S. i A. S. - odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia 9 stycznia 1968 r. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja z dnia 9 stycznia 1968 r. – podjęta pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47 ze zm.) i zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych... (M.P. Nr 25, poz. 129) - nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Była bowiem zgodna z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego, zatwierdzonym uchwałą nr 160 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 2 czerwca 1964r. (Dz. Urz. WRN w Łodzi Nr 10, poz. 47), w którym to planie, przy zbiegu ulic Curie-Skłodowskiej, Śląskiej, Sulejowskiej i przyszłej trasy W-Z, zaprojektowano węzeł komunikacyjny. Ponadto, zdaniem Kolegium, przedmiotem decyzji z dnia 9 stycznia 1968 r. było ustalenie lokalizacji ronda w granicach określonych na mapie, a nie ustalenie lokalizacji stacji benzynowej jak to twierdziły skarżące.

Rozpoznając skargę I. S. i A. S. na w/w decyzję z dnia 2 stycznia 2002 r. Sąd Wojewódzki nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów. Sąd uznał za trafne poczynione ustalenie, iż decyzja z dnia 9 stycznia 1968 r. jest adekwatna do wówczas zgłoszonego wniosku inwestora - Miejskiej Służby Drogowej, która nie mogła występować o lokalizację stacji paliw. W decyzji z dnia 9 stycznia 1968 r. nie ma zresztą mowy o stacji paliw zaś załączony do niej szkic sytuacyjny uwzględnia wprawdzie usytuowanie zbiorników benzyny i kiosku CPN, lecz nie wynika z niego, czy jest to projektowana stacja paliw, czy też istniejąca tam od kilku lat stacja, przeznaczona do likwidacji. Fakt istnienia stacji paliw nie może dyskwalifikować prawidłowej decyzji ustalającej lokalizację szczegółową ronda. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił również pogląd wyrażony w wyroku z dnia 29 czerwca 2001r. sygn. akt II SA/Łd 19/98, którym Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi oddalił skargę I. S., A. S., K. S.-P. i M. Ł. na decyzję Wojewody Piotrkowskiego z dnia 28 listopada 1997r. Nr G.III.7221/82/97, w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości, objętej decyzją kwestionowaną przez skarżące w niniejszej sprawie, odnoszący się do znaczenia stacji CPN, jako elementu składowego węzła komunikacyjnego, służącego obsłudze ruchu drogowego, niezbędnego do jego utrzymania. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, który podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie ma również podstaw do przyjęcia, że decyzja z 1968 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47 ze zm.) oraz przepisów zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (M.P. Nr 25, poz. 129), stanowiących podstawę prawną jej wydania. Sąd Wojewódzki uznał ponadto, że trafne jest ustalenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że treść i zakres decyzji z 1968 r., obejmował ustalenie lokalizacji szczegółowej "I-ego etapu ronda komunikacyjnego". Tylko taki zakres decyzji i rozstrzygnięcia podlegał ocenie co do zgodności z treścią wymienionego wcześniej ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego. Zarzuty i żądania skarżących, związane z lokalizacją i funkcjonowaniem (czy też rozbudową) stacji paliw, nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na ocenę rozstrzygnięcia, jako wykraczające poza zakres orzekania w niniejszej sprawie. Z tych względów, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 stycznia 1968 r., zaś zaskarżona decyzja r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 stycznia 2002 jest zgodna z prawem.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 14 czerwca 2004 r. wniosły skarżące A. S. i I. S. reprezentowane przez adwokata M. S.. Skarżące na podstawie art. 174 w związku z art. 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzuciły:

1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 31 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 i § 10 ust. 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (M.P. Nr 25, poz. 129)- przez błędne ustalenie, iż kwestionowana decyzja o lokalizacji szczegółowej jest zgodna z prawem i planem zagospodarowania przestrzennego

2. naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych- przez błędną jego wykładnię, uznającą wbrew treści tego przepisu, że stacja benzynowa jest elementem składowym węzła komunikacyjnego

3. naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez pominięcie przez sąd administracyjny dokumentów oferowanych przez skarżących i wyspecyfikowanych we wniosku z dnia 3 grudnia 2001r. do SKO w Piotrkowie Trybunalskim, mających istotne znaczenie w sprawie

4. naruszenie art. 105 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 278 kpc przez pominięcie wniosków dowodowych skarżących sprecyzowanych w ich skardze z dnia 28 stycznia 2002r. do sądu, a w szczególności dotyczących niedopuszczenia dowodu z opinii biegłych z dziedziny urbanistyki

5. nieważność postępowania z powodu naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 46 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych - gdyż jak wynika z sentencji zaskarżonego wyroku w trzyosobowym składzie WSA w Łodzi uczestniczyło dwoje sędziów NSA oraz p.o. sędziego WSA, podczas, gdy zgodnie z wymogami winno orzekać trzech sędziów WSA albo dwóch sędziów WSA i tylko jeden sędzia NSA.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzja z 1968 r. nie dotyczyła CPN, gdyż decyzje urzędowe dotyczące lokalizacji rozbudowy i modernizacji stacji zostały podjęte dopiero w 1971 r. Poza tym stacja benzynowa służy obsłudze ruchu drogowego i nie jest elementem składowym węzła komunikacyjnego. Zaprojektowanie (umieszczenie) w decyzji z dnia 9 stycznia 1968 r., w samym środku ronda, dużej stacji benzynowej wbrew jednoznacznym planom graficznym zagospodarowania przestrzennego, który takiej stacji w ogóle nie przewidywał, przesądza o rażącym przekroczeniu prawa. Na tej podstawie w skardze kasacyjnej zgłoszony został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego urbanisty na okoliczność czy załącznik graficzny do decyzji o lokalizacji szczegółowej jest zgodny z przedstawieniem graficznym planu zagospodarowania przestrzennego.

W piśmie procesowym z dnia 24 maja 2005r. A. S., I. S., K. S.-P. oraz M. Ł. oświadczyli, iż popierają skargę kasacyjną i przedłożyli opinię dotyczącą braku zgodności decyzji o lokalizacji szczegółowej 1/68 z dnia 9 stycznia 1968r. z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego, opracowaną przez dr inż. arch. D. M.-W., a także pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 września 2004 r. Nr GDDKiA-BP-1c-022-312004.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podniosło, że decyzja lokalizacyjna jest zgodna z ustaleniami ówczesnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego. Decyzja ta określała granice projektowanego ronda komunikacyjnego. Dla tego celu została nabyta objęta tą decyzją nieruchomość należąca do poprzedników prawnych skarżących, w drodze umowy z 30 lipca 1969r. Rep."A" Nr 2768/69 zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U z 1961r. Nr 18, poz. 94), na której znajdowała się wybudowana w latach poprzednich stacja benzynowa Łódzkiego Przedsiębiorstwa Obrotu Produktami Naftowymi "CPN" w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Przede wszystkim nie jest trafny, najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej, podnoszący sprzeczność orzekającego w sprawie składu Sądu z przepisami prawa, który stanowi w istocie zarzut nieważności postępowania, toczącego się przed Sądem Wojewódzkim. Zarzut ten wynika z błędnej wykładni art. 93 i 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie Przepisy wprowadzające.

Niewątpliwie trafne jest założenie, przyjęte w wywodach skargi kasacyjnej, że zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), który ma zastosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), że w składzie sądu może brać udział tylko jeden sędzia innego sądu. Prawidłowo wykazują również wnoszący skargę kasacyjną, że w wydaniu zaskarżonego wyroku orzekało dwóch sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego i jeden sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że w składzie orzekającym w niniejszej sprawie brali udział inni sędziowie niż sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wŁodzi. W tym zresztą tkwi istota zagadnienia.

Pozostaje poza sporem, że orzekający w sprawie Sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostali do Sądu Wojewódzkiego przeniesieni, na podstawie art. 94 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające. Przepis ten stanowi, że Prezes NSA po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA, może przenieść sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującemu sędziemu NSA.

Wnoszący skargę kasacyjną nie dostrzegają, że powołany przepis art. 94 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające, wyraźnie dopuszcza (w związku z wdrażaniem reformy sądownictwa administracyjnego), możliwość przeniesieniu na stałe sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo zachowania tytułu oraz uprawnień należnych sędziemu NSA. Zachowanie tytułu nie jest równoznaczne z zachowaniem stanowiska sędziego NSA. Co więcej po stałym przeniesieniu macierzystym sądem dla tych sędziów jest wojewódzki sąd administracyjny. Potwierdza to unormowanie z art. 95 § 1 Przepisy wprowadzające, który (w odróżnieniu od stałego przeniesienia), dopuszcza możliwość delegowania sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując ustawodawca, (w związku z wdrożeniem reformy sądownictwa administracyjnego) wyraźnie rozróżnia dwie sytuacje a mianowicie przeniesienia na stałe sędziego NSA na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz delegowanie sędziego NSA do pracy w WSA. W pierwszym przypadku, z woli ustawodawcy, dochodzi do trwałego przeniesienia sędziego NSA do sądu wojewódzkiego, który na skutek tego aktu przeniesienia, staje się sędzią tego sądu, mimo zachowania tytułu sędziego NSA. W drugim przypadku - delegowania sędziego NSA do WSA - skutek jest jedynie czasowy i tylko sędzia delegowany jest sędzią innego sądu, w rozumieniu omawianych przepisów. Odmienne rozumienie przepisów art. 94 § 1 i nart. 95 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające, prowadziłoby do braku różnicy pomiędzy pojęciem przeniesienia i delegowania, co byłoby w ogóle niezrozumiałe i wypaczałoby sens tych unormowań. Przytoczona wykładnia art. 94 § 1 i art. 95 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające była już wielokrotnie prezentowana w orzecznictwie (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2005 r. GSK 1249/04, nie publ.).

Z tych też względów zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 105 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) w związku z art. 278 kpc. Po prostu dlatego, że przepis art. 105 p.p.s.a nie posiada § 5. Dalsze zatem rozważanie tego zarzutu jest bezprzedmiotowe. Należy przypomnieć, że "Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się czy też interpretować intencji strony skarżącej co do podstaw skargi kasacyjnej. Musi opierać się na przepisach wyraźnie w skardze kasacyjnej wskazanych" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2005 r. sygn. akt FSK 675/04)

Już tylko na marginesie tego zarzutu, odnosząc się do wniosku skarżących o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych z dziedziny urbanistyki trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Powołany przepis nie daje wystarczających podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego - por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 25 września 2000r. sygn. akt FSA 1/00 (ONSA 2001, nr 1, poz. 1).

Zaskarżonemu wyrokowi nie można także postawić zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Dlatego też w piśmiennictwie prawniczym podnosi się, że : "Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Sąd może dopuścić przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli w jego ocenie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie" (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., str. 165). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd Wojewódzki orzekając w niniejszej sprawie wziął pod uwagę cały posiadany materiał dowodowy, przekazany przez organy administracji publicznej z aktami postępowania administracyjnego, jak również dokumenty przedstawione przez stronę skarżącą.

Nie można wreszcie podzielić pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa przez Sąd Wojewódzki. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że przedmiotem kontroli tego Sądu była ocena zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 stycznia 2002 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji szczegółowej. Chodzi więc o odpowiedź na pytanie czy decyzja z dnia 9 stycznia 1968 r., którą ustalono lokalizację szczegółową I-ego etapu ronda komunikacyjnego, jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Na tak postawione pytanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzieliło odpowiedzi przeczącej, a stanowisko to uznał za uzasadnione Sąd Wojewódzki.

Wywody skargi kasacyjnej, podważając to stanowisko Sadu Wojewódzkiego, powołują się m. in. na naruszenie przez Sąd art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz. U Nr 20, poz. 90), przez błędną jego wykładnię, uznającą wbrew treści tego przepisu, że stacja benzynowa jest elementem składowym węzła komunikacyjnego. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Przepis art. 18 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, w stanie prawnym obowiązującym w dniu 9 stycznia 1968 r. miał następujące brzmienie : "pasem drogowym jest pas gruntu zajęty pod drogę publiczną wraz z jej częściami składowymi i przynależnościami, jak jezdnia drogi, mosty, wiadukty i przepusty znajdujące się w ciągu drogi, pobocza, skarpy i urządzenia odwadniające, zadrzewienia, drogi letnie, chodniki, ścieżki dla pieszych i rowerzystów, znaki drogowe i urządzenia ostrzegawczo-zabezpieczające oraz sygnalizacyjne; w pasie drogowym mogą znajdować się budynki i urządzenia związane z utrzymaniem dróg oraz z obsługą ruchu drogowego." Takie a nie inne brzmienie tego przepisu oznacza, że funkcją stacji benzynowej jest właśnie obsługa ruchu drogowego i mogła ona znajdować się w pasie drogowym. Tym samym Sąd nie naruszył przepisu art. 18 ust. 1 powołanej powyżej ustawy.

Niezależnie jednak od tego należy podnieść, że kwestia czy stacja benzynowa jest względnie nie jest elementem składowym węzła komunikacyjnego, w warunkach niniejszej sprawy, jest okolicznością drugoplanową a można by bronić jeszcze dalej idącego poglądu, że nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Istota sprawy sprowadza się do tego czy decyzja z dnia 9 stycznia 1968 r. nr 1/68 obejmowała lokalizację inwestycji polegającej na budowie ronda czy też lokalizację budowy stacji benzynowej. Wnoszące skargę kasacyjną twierdziły w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego oraz w skardze kasacyjnej, że organ i sąd niedostatecznie zapoznali się z przedstawioną dokumentacją, z której ma wynikać, że decyzja o unieważnienie której wnoszą, jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego, bowiem plan ten nie przewidywał lokalizacji stacji benzynowej. Zdaniem skarżących decyzja z dnia 9 stycznia 1968r. wraz z lokalizacją ronda, ustala jednocześnie lokalizację stacji benzynowej, co ma wynikać m.in. z załącznika graficznego do w/w decyzji. Twierdzenia te jednak nie znajdują oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Uszło uwadze wnoszących skargę kasacyjna, że plan zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego, obowiązujący w dacie podejmowania decyzji ustalającej lokalizację szczegółową ronda komunikacyjnego, w ustaleniach realizacyjnych na str. 107 i 108 części opisowej planu i w części graficznej przewidywał dla omawianego obszaru przebudowę węzła komunikacyjnego, co oznacza, że ustalenie lokalizacji I-ego etapu ronda, a taki właśnie był zakres decyzji z dnia 9 stycznia 1968r., było zgodne z powołanym powyżej planem zagospodarowania przestrzennego. Tak też to prawidłowo ustaliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a stanowisko to podzielił Sąd Wojewódzki. Ma więc rację Sąd Wojewódzki stwierdzając, że tylko taki zakres decyzji i rozstrzygnięcia podlegał ocenie co do zgodności z treścią planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, że w załączniku do decyzji z dnia 9 stycznia 1968 r. w części graficznej naniesiona została stacja paliw (istniejąca względnie mająca być przebudowywana) w żadnym razie nie uzasadnia wniosku, że decyzja ustala lokalizację tej stacji. Jest to zupełnie odrębna kwestia zaś zarzuty dotyczące lokalizacji i funkcjonowania stacji paliw, jak trafnie przyjął to Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku, nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na ocenę zgodności z prawem kwestionowanej decyzji jako wykraczające poza zakres rozstrzygania w sprawie. Można jedynie dodać, załącznik graficzny nie stanowi podstawy rozstrzygnięcia sprawy.

Już na marginesie powyższych rozważań należy dodać, że wnoszące skargę kasacyjną dołączyły do akt sprawy opinię opracowaną przez dr inż. arch. D. M.-W., dotyczącą braku zgodności decyzji o lokalizacji szczegółowej 1/68 z dnia 9 stycznia 1968 r. z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piotrkowa Trybunalskiego. Opinia ta została opracowana w maju 2005 r., a więc po wydaniu zaskarżonego wyroku z dnia 14 czerwca 2004 r. Co jednak istotniejsze opinia ta analizuje zgodność z planem lokalizacji stacji paliw gdy tymczasem chodzi o lokalizację inwestycji I-ego etapu ronda komunikacyjnego, jak to ustalił organ.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).