Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1123/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 14h, art. 169 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia WSA del. Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Anna Świech, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1598/13 w sprawie ze skargi "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 23 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1598/13 wpisując zamiast numeru postanowienia: "[...]" numer: "[...]".


UZASADNIENIE

1. Przedmiot skargi kasacyjnej

1.1. S. sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1598/13. Wyrokiem tym oddalono skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia 23 sierpnia 2013 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy

2.1. Minister Finansów ustalił, że: - Spółka wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wnioskiem z dnia 10 stycznia 2013 r., który podpisał członek zarządu S. K.; - z odpisu KRS wynikało natomiast, że Spółkę może reprezentować dwóch członków zarządu łącznie; - wniosek wymagał również uzupełnienia w zakresie: a) wyjaśnienia jego przedmiotu: czy jest nim zaistniały stan faktyczny, czy zdarzenie przyszłe oraz ich liczby; b) określenia rodzaju czynności: czy są zwolnione, czy opodatkowane podatkiem VAT; c) zadania pytania w sposób wskazujący wątpliwości Spółki na tle konkretnych przepisów podatkowych; d) przedstawienia własnego stanowiska odpowiedniego do pytania.

2.2. Wobec powyższego pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. wezwano Spółkę do usunięcia w terminie 7 dni braków odnoszących się do wniosku przez złożenie dokumentu umożliwiającego samodzielne reprezentowanie Spółki w zakresie tego wniosku przez S. K. lub jego podpisanie przez osoby (osobę) uprawnione do takiej reprezentacji wraz ze złożeniem dokumentów wskazujących umocowanie, a także o uzupełnienie w podanym wyżej zakresie treści wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia.

2.3. Minister Finansów postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. pozostawił ww. wniosek bez rozpatrzenia. Stwierdził, że: - w wyznaczonym terminie Spółka nie usunęła braków; - treść wniosku uzupełniła tylko częściowo (określiła przedmiot i rodzaj czynności) oraz złożyła pełnomocnictwo ogólne dla ww. osoby, które nie obejmowało prowadzenia spraw o wydanie interpretacji indywidualnej, lecz wyłącznie spraw w zakresie zwrotu nienależnie pobranego podatku.

2.4. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, do którego złożenia S. K. wykazał umocowanie umową o świadczenie usług z dnia 2 stycznia 2013 r., Minister Finansów postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy uprzednio wydane postanowienie, przywołując analogiczne powody rozstrzygnięcia.

3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę

3.1. Na ostateczne postanowienie Spółka wniosła skargę, zarzucając naruszenie: art. 120, art. 121 § 1, art. 136, art. 137, art. 145 § 2 i 3, art. 146 § 1, art. 147 i art. 155 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.; dalej: O.p.) oraz art. 208 § 2 i 3 Kodeksu spółek handlowych (dalej: K.s.h.).

3.2. W uzasadnieniu zarzutów podniosła, że: - wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej mieści się w zakresie prowadzenia spraw Spółki i nie przekracza zakresu zwykłych czynności, w związku z tym niezasadne było zakwestionowanie ww. pełnomocnictwa; - pytanie zawarte we wniosku wyrażało zakres wątpliwości, co powinno zakończyć się wydaniem merytorycznej interpretacji.

3.3. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

4.1. Sąd uznał, że zasadne było pozostawienie wniosku Spółki bez rozpatrzenia i wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

4.2. Formułując taką ocenę i rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że: - organ podatkowy prawidłowo ustalił, iż w terminie wynikającym z art. 169 § 1 O.p. nie został uzupełniony ww. wniosek w zakresie wykazania umocowania do jego złożenia przez S. K.; - z dokumentacji przedłożonej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu nie wynikało, aby osoba ta mogła samodzielnie występować w imieniu Spółki z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej; - wykazanie natomiast takiego umocowania dopiero na etapie postępowania zażaleniowego przez przedłożenie umowy z dnia 2 stycznia 2013 r. obejmującej możliwość występowania w sprawach podatkowych z wnioskami o interpretacje indywidualne, było spóźnione; - nie mogło zatem zniweczyć powstałego skutku w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, które nie naruszało wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej; - nie uchybiono także art. 208 § 2 i 3 K.s.h., gdyż dotyczy on problematyki prowadzenia spraw w ramach stosunków wewnętrznych spółki, nie obejmując skutków względem podmiotów zewnętrznych, w tym reprezentacji przed organami administracyjnymi.

4.3. Z kolei w zakresie wezwania o uzupełnienie wniosku co do jego treści, Sąd uznał, że było ono niezasadne. Jednakże uchybienie to nie mogło wpłynąć na wynik sprawy z przyczyny wyżej już wskazanej jako powód nierozpatrywania wniosku.

5. Skarga kasacyjna i dalsze pisma procesowe

5.1. Spółka zaskarżyła wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie:

1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 2 P.p.s.a. - przez wadliwe przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej;

2) art. 134 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. - przez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy należało stwierdzić naruszenie art. 120, art. 121, art. 133, art. 136, art. 137, art. 145 § 2 i 3, art. 146 § 1 O.p. oraz art. 98-109 i art. 752 Kodeksu cywilnego (dalej: K.c.), a także art. 86-97 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: K.p.c.), albowiem Sąd nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi oraz powołaną podstawę prawną, mimo, że powinien to uczynić i zastosować art. 752 K.c. w sytuacji odrzucenia pełnomocnictwa;

3) art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. - przez niezauważenie, że organ podatkowy błędnie oceniając stan faktyczny odmówił zastosowania art. 137 O.p. co stanowiło o naruszeniu art. 120 i art. 121 § 1 O.p., art. 98-109 i art. 752 K.c. oraz art. 86-97 K.p.c. przez odmowę zastosowania;

4) art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. - przez niezauważenie, że organ podatkowy dokonał wadliwej wykładni art. 137 O.p. w związku z art. 98-109 i art. 752 K.c. oraz art. 86-97 K.p.c., gdyż przyjęcie, że pełnomocnictwo powinno być szczegółowe prowadziło do wadliwej wykładni art. 752 K.c. oraz jego niezastosowania, w sytuacji, gdy przepis ten dawał S. K. prawo do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jako osobie prowadzącej cudzą sprawę bez zlecenia.

5.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wywiodła m.in., że: - wadliwie ustalony został stan faktyczny w zakresie upoważnienia, gdyż możliwe było udzielenie pełnomocnictwa ogólnego, bez konieczności posiadania pełnomocnictwa do określonej czynności prawnej, w tym występowania o interpretację indywidualną; - mocodawca udzielił pełnomocnictwa ogólnego, określając zakres przedmiotowy spraw do jakich się ono odnosiło, a więc było to pełnomocnictwo procesowe; - wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest oświadczeniem woli w sprawach cywilnych; - wobec tego zapis umowy Spółki, iż do składnia oświadczeń woli wymagane są dwa podpisy łącznie nie mógł odnosić się do takiego wniosku, a tym samym wezwanie do jego uzupełnienia było nieuzasadnione; - przedłożone pełnomocnictwo było w tym zakresie wystarczające; - natomiast jego zakwestionowanie powinno prowadzić do uznania, że pełnomocnik prowadził cudzą sprawę bez zlecenia.

5.4. W piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2014 r. nazwanym odpowiedzią na skargę kasacyjną, ale złożonym po upływie terminu przewidzianego na dokonanie takiej czynności procesowej, Minister Finansów wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5.5. Do powyższego pisma Spółka ustosunkowała się pismem procesowym z dnia 12 sierpnia 2014 r.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a.

6.2. Natomiast rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, z uwagi na postawione w niej zarzuty oraz ich uzasadnienie nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Podkreślenia przy tym wymagało, że Naczelny Sąd Administracyjny (poza pewnymi wyjątkami bez znaczenia dla niniejszej sprawy) nie kontroluje prawidłowości wyroku Sądu pierwszej instancji w tych jego aspektach, które nie są objęte zarzutami kasacyjnymi. Oznacza to, że niepodważone takimi zarzutami ustalenia i oceny zawarte w zaskarżonym wyroku, na etapie kontroli kasacyjnej przyjmowane są w razie potrzeby za miarodajny punkt odniesienia, bez formułowania oceny co do ich prawidłowości bądź wadliwości. Stanowisko takie zgodne jest z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako dostatecznie precyzyjne wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1).

Stanowisko takie oznaczało, że poza oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostała ta część zaskarżonego wyroku, w której Sąd pierwszej instancji negatywnie wypowiedział się odnośnie do zasadności wezwania o usunięcie braków co do treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

6.3. Przy uwzględnieniu powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia prawidłowo przyjął, iż odpowiadało ono prawu. Tym samym nie naruszył odnoszących się do tej kontroli przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, w zakresie objętym jej zarzutami. Dla wyrażenia takiego stanowiska przede wszystkim istotny był kontekst związany z należytym wykazaniem umocowania do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w imieniu Spółki przez osobę, która ów wniosek podpisała, tj. S. K. - członka zarządu. Należało jednocześnie zwrócić uwagę, że w świetle zarzutów skargi kasacyjnej, odczytanych w sposób możliwie korespondujący z ich motywami, Spółka w pierwszej kolejności zmierzała do podważenia przyjętej przez organ podatkowy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny treści pełnomocnictwa złożonego w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braku w tym zakresie, wiążąc jednocześnie wskazany element ze sposobem reprezentacji przyjętym w Spółce.

6.4. Z tej perspektywy za chybione należało uznać zapatrywanie wyrażone w skardze kasacyjnej, że pełnomocnictwo ogólne dla S. K., przedłożone przy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków złożonego wniosku, spełniało wymogi wykazania dostatecznego umocowania do reprezentowania Spółki w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Jak wskazano w zaskarżonym wyroku i co nie było kwestionowane w skardze kasacyjnej, ww. pełnomocnictwo zostało prawidłowo udzielone przez dwóch członków zarządu. Natomiast w treści jego postanowiono o upoważnieniu S. K. do reprezentowania Spółki "w sprawach prowadzonych przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi w zakresie zwrotu nienależnie pobranego podatku. (...) do wnoszenia skarg, skarg kasacyjnych, skarg na niezgodność z prawem wyroków i decyzji dotyczących orzeczeń podatkowych, w zakresie w jakim pełnomocnik uzna to za wskazane." W płaszczyźnie przedmiotowej wskazana osoba została zatem umocowana wystawionym pełnomocnictwem do samodzielnego występowania w imieniu Spółki w takiej kategorii spraw, które obejmowały zwrot nienależnie pobranego podatku. Tymczasem sprawa dotycząca wydania interpretacji indywidualnej nie jest sprawą tego typu. Nie byłaby nią nawet wtedy, gdy problem prawny, na który odpowiedzią ma być interpretacja, obejmuje zagadnienia mogące wiązać się z problematyką ewentualnego zwrotu podatku. W świetle art. 14b i nast. O.p. interpretacja indywidualna sama w sobie nie kreuje bowiem praw lub obowiązków i w takim rozumieniu nie załatwia sprawy podatkowej. Stanowi wyłącznie wyraz określonej oceny prawnej odnoszonej do przedstawianych przez wnioskodawcę okoliczności (zaistniałych lub przyszłych). W konsekwencji złożone pełnomocnictwo nie mogło stanowić o istnieniu umocowania do reprezentowania Spółki w zakresie obejmującym możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Tym samym w sprawie objętej ww. wnioskiem w czasie ku temu właściwym nie doszło do wykazania należytego umocowania, a w konsekwencji do możliwości powoływania się na działanie Spółki przez pełnomocnika.

6.5. Oczywiście możliwe było - co z kolei mocno akcentowano w skardze kasacyjnej - udzielenie przez Spółkę pełnomocnictwa ogólnego, bez konieczności posiadania pełnomocnictwa do określonej czynności prawnej, w tym występowania o interpretację indywidualną. Niemniej jednak w tej sprawie, przez określenie zakresu przedmiotowego spraw do jakich odnosiło się pełnomocnictwo, mocodawca (Spółka) zawęził uprawnienia pełnomocnika tylko do nich. Wyłączył zatem również i możliwość złożenia na jego podstawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak już to wyżej wyjaśniono.

6.6. Nietrafne były również te motywy skargi kasacyjnej, którymi próbowano dowieść, że wynikające z KRS postanowienia umowne, "iż do składnia oświadczeń woli wymagane są dwa podpisy łącznie" nie odnoszą się do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż wniosek ów nie jest oświadczeniem woli w sprawach cywilnych, a tym samym wezwanie do jego uzupełnienia było nieuzasadnione. Istotnie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest przejawem woli w sprawie cywilnej i z tym twierdzeniem należy się zgodzić. Jednakże sposób reprezentacji Spółki wskazany w KRS obejmuje nie tylko sprawy cywilne, jak próbowano to sugerować w skardze kasacyjnej, ale również całą pozostałą sferę działania Spółki, w tym występowanie jej w relacjach publicznoprawnych. Reprezentacja łączna obejmowała zatem również sprawę z wyżej wymienionego wniosku. Podpisanie go przez jednego z członków zarządu Spółki nie było więc wystarczające, skoro nie istniało właściwe ku temu umocowanie.

6.7. W takim stanie rzeczy za oczywiście nieusprawiedliwione należało uznać wymienione wyżej zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące przepisów prawa cywilnego, zwłaszcza z zakresu obejmującego instytucję pełnomocnictwa oraz prowadzenia cudzej sprawy bez zlecenia. Ta ostatnia sfera, jako mająca swoje odniesienie na gruncie prawa cywilnego, zupełnie nie przystawała do publicznoprawnego charakteru sprawy, co do której złożony wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji rzeczywiście nie był związany zarzutami skargi, co wprost wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a. Nie uchybił jednak tej zasadzie przez niezastosowanie art. 752 K.c., gdyż przepis ten w rozpoznanej sprawie z przyczyn już podanych zastosowany być nie mógł.

6.8. Odnosząc się natomiast do twierdzenia Spółki, że nie było dopuszczalne wezwanie do usunięcia braku w zakresie umocowania, wystarczy jedynie podnieść, iż w tym aspekcie w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Tymczasem ten pierwszy przepis stanowił podstawę wystosowanego do Spółki wezwania. Brak takiego zarzutu był więc równoznaczny z niepodważeniem zasadności zastosowania przez organ podatkowy trybu usuwania braków złożonego wniosku, w tym przypadku w zakresie obowiązku dołączenia do akt dokumentu wykazującego umocowanie osoby podpisanej pod wnioskiem. Nadto w skardze kasacyjnej nie zarzucono także naruszenia art. 169 § 4 O.p. Ten z kolei przepis stanowił podstawę wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, czego skutecznie w skardze kasacyjnej nie zdołano podważyć.

6.9. Uwzględniając całokształt przedstawionych wyżej racji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie doszło do naruszenia ani art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, ani art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., mającego zdaniem Spółki stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia z powodu wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszeń prawa rzekomo niedostrzeżonych przez Sąd pierwszej instancji. Ich niezasadność automatycznie czyniła więc chybionym zarzuty co do sposobu rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku.

6.10. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji.

6.11. W zakresie orzeczenia o kosztach z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrokiem Sądu pierwszej instancji oddalono skargę; - sprawa była objęta wpisem stałym; - skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła Spółka; - Minister Finansów po terminie złożył pismo nazwane odpowiedzią na skargę kasacyjną, wnosząc o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego; - na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym za Ministra Finansów stawił się radca prawny, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji; - niniejszym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną Spółki.

Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) wynagrodzenie radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, przy braku wartości przedmiotu zaskarżenia wynosi 240 zł. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zatem zasądzając wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 180 zł (240 zł x 75%).

6.12. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Stosownie zatem do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie trzecim sentencji dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji zaskarżonego wyroku. Mimo bowiem jej uprzedniego sprostowania postanowieniem Sądu pierwszej instancji z dnia 26 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1598/13, oznaczenie postanowienia Ministra Finansów z dnia 23 sierpnia 2013 r. od którego wniesiono skargę nadal było wadliwe i nie odpowiadało oznaczeniu umieszczonemu na tym zaskarżonym akcie.