Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2088/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z 16 lipca 2010 r. Skarżący S. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w wysokości 20.145 zł.

W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż nie posiada środków pieniężnych na zapłatę zobowiązania ustalonego decyzją. Obecnie nie osiąga dochodów. W 2009 r. uzyskał dochód z umów zlecenia w wysokości 10.247,80 zł, na dowód czego przedstawił zeznanie podatkowe. Z tych względów Skarżący nie ma też możliwości zaciągnięcia kredytu który pozwoliłby na zapłatę spornego zobowiązania. Jedynym należącym do Skarżącego majątkiem jest nieruchomość nabyta za środki uzyskane z darowizny.

Wykonanie decyzji wiązałoby się z koniecznością jej szybkiej sprzedaży. W efekcie cena uzyskana z tego tytułu byłaby niższa niż cena rynkowa. Poza tym nieruchomość ta nieodwracalnie wyszłaby z majątku Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że do czasu przekazania tejże odpowiedzi nie rozpatrzył powyższego wniosku.

Pismem z 16 września 2010 r. Skarżący zwrócił się z prośbą o pilne rozpoznanie wniosku, motywując to niebezpieczeństwem poniesienia szkody w wyniku wszczęcia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącego należało uwzględnić.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż uzasadnienie wspomnianego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Przeciwnie, powołując się na powyższe okoliczności, strona musi je uprawdopodobnić (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2010 r., II GZ 8/10 – dostępne na stronie internetowej NSA).

Z powyższego obowiązku Skarżący wywiązał się.

Po pierwsze wykazał, że wykonanie decyzji pogorszy i tak trudną sytuację finansową Skarżącego. Sytuacja ta wynika z braku – w chwili obecnej – stałych dochodów oraz ich niewielkiej wysokości osiągniętej w 2009 r. Skarżący podał jaką konkretnie kwotę dochodu uzyskał w minionym roku podatkowym. Dane te zobrazował dokumentem źródłowym w postaci zeznania podatkowego.

Po drugie Skarżący w sposób logiczny umotywował, że zapłata ustalonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego byłaby możliwa jedynie w drodze wymuszonej sprzedaży należącej do niego nieruchomości. Nadto istnieje niebezpieczeństwo, że sprzedaż ta - z uwagi na konieczność szybkiego jej przeprowadzenia - odbyłaby się na niekorzystnych warunkach. Niewykluczone bowiem, że Skarżący uzyskałby ze sprzedaży cenę niższą niż rynkowa. Poza tym wspomniana nieruchomość nieodwracalnie wyszłaby z majątku Skarżącego.

Z powyższą argumentacją trudno się nie zgodzić.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.