Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 136/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Op 656/10 odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. Z. na czynność (pismo) Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów depozytu broni postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

I. Z. pismem z dnia 14 października 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia kosztów depozytu broni, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Op 218/10, odrzucił jej skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu polegającą na doręczeniu jej upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty należności pieniężnej w kwocie 18098,58 zł stanowiącej koszty depozytu broni za okres od 20 marca 2001 r. do dnia 14 grudnia 2009 r. znajdującej się w depozycie Policji w Opolu, a postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10, oddalono skargę kasacyjną skarżącej od przedmiotowego postanowienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 października 2010 r., z którego treści dowiedział się, iż czynnością od której w przedmiotowej sprawie przysługiwała jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było pismo Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] stycznia 2010 r., zawierające m.in. wezwanie do uiszczenia opłaty za depozyt broni.

Opolski Wojewódzki Komendant Policji w Opolu w odpowiedzi na wniosek skarżącej o przywrócenie terminu wniósł o jego odrzucenie wskazując, że wnioskodawczyni w postępowaniu administracyjnym od samego początku korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. podniósł, że fakt reprezentowania skarżącej przez pełnomocnika, w przedsądowych kontaktach z Policją, nie ma żadnego znaczenia, albowiem organ ma obowiązek informowania stron o jej prawach i obowiązkach. W niniejszej sprawie dopiero Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, które pismo Komendanta podlegało zaskarżeniu i jednocześnie usunął błąd organu, w zakresie prawidłowego powiadomienia skarżącej o przysługującym jej prawie do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia, stąd też znaczenia dla obliczenia terminu jest data, w której sama strona dowiedziała się o tym i mogła tej czynności dokonać. Dlatego też błędnie skarżąca wskazuje, że dopiero zakończone postępowanie kasacyjne pozwoliło na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż okoliczność zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest przesłanką, którą Sąd bierze pod uwagę, decydując o dopuszczalności przywrócenia terminu.

W ocenie Sądu, z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika iż, do tego Sądu w dniu 2 sierpnia 2010 r. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej, z którego wynikało, że zapoznał się z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o sygn. akt II SA/Op 277/09, II SA/Op 278/09 oraz II SA/Op 279/09 w których to wyrokach zaprezentowano pogląd, że przez "czynność" o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, i za taką czynność uznano pisemne wezwanie przez organ wskazanej osoby do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie sądowym. Zatem, skoro skarżąca już przed datą 2 sierpnia 2010 r., zapoznała się z tymi wyrokami, to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku liczony tylko od dnia 2 sierpnia 2010 r. upływał w dniu 9 sierpnia 2010 r. Natomiast skarżąca złożyła omówiony wniosek w dniu 14 października 2010 r. co oznacza, że wniosek jako spóźniony należało odrzucić.

I. Z. pismem z dnia 17 stycznia 2011 r. złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 grudnia 2010 r. zarzucając naruszenie art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, oraz naruszenie art. 7 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyłącznie w zakresie zachowania 7 dniowego terminu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu z pominięciem pozostałej części wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, mając na uwadze obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zarazem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4)

Z powyższego wynika, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, rozpoczyna bieg od daty powzięcia wiadomości, że do uchybienia terminu doszło.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie wskazał Sąd pierwszej instancji, iż przedłożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegał odrzuceniu. Początek siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia 7 października 2010 r. kiedy to postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10 zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej, z treści którego skarżąca dowiedziała się, iż czynnością od której w przedmiotowej sprawie przysługiwała jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było pismo Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] stycznia 2010 r., zawierające m.in. wezwanie do uiszczenia opłaty za depozyt broni. Jednocześnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można przyjąć argumentacji Sądu, iż termin należy liczyć od daty, w której pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd o zapoznaniu się z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w podobnych sprawach.

Powyższe oznacza, że zarzuty naruszenia art. 87 § 1 i 2 oraz art. 7 p.p.s.a należy uznać za zasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.