Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1657/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1; art. 190; art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 239 poz 1599
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach  regionalnych programów operacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi D. G. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania projektu; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia wniosku przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych. 2. zasądza od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz D. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

D. G., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą R. [...], złożyła skargę na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w Warszawie (dalej MJWPU) z dnia [...] października 2013 r. stanowiącą o nie uwzględnieniu złożonego przez nią protestu.

Informacja ta została wydana w następujących okolicznościach:

W dniu [...] czerwca 2013 r. D. G. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem "[...]" w ramach Priorytetu I Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego – Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na Mazowszu, Działanie 1.5 - Rozwój przedsiębiorczości. Projekt uzyskał numer [...] i miał być realizowany w okresie od 1.07.2013 r. do 31.08.2014 r.

Pismem z [...] sierpnia 2013 r. MJWPU poinformowała stronę, że wniosek o dofinansowanie został odrzucony z przyczyn formalnych wskazując, że nie spełnia on kryterium formalnego nr 10 tj. "Zgodność z Regulaminem konkursu lub listą IWIPK i zgłoszeniem do IWIPK", który to Regulamin przyjęto uchwałą RPO WM nr 2/13 z 18 kwietnia 2013 r.

Organ wskazał, że przedmiotowy projekt polega na uruchomieniu platformy internetowej do zarządzania obrotem nieruchomości, bez zakupu środków trwałych. Zakupione zostanie oprogramowanie, które następnie będzie zainstalowane na wynajmowanych serwerach. Z oprogramowania będą mogli skorzystać wszyscy zainteresowani czyli osoby trzecie (klienci). W ramach projektu strona zamierza wprowadzić dwie nowe usługi: "[...]" oraz "[...]". MJWPU wskazała, że projekt ten nie spełnia warunku z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 15 grudnia 2010r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. nr 239, poz. 1599, dalej rozporządzenie) stanowiącego, że zakupione wartości niematerialne i prawne związane z transferem technologii będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą.

Zdaniem organu wskazane wydatki na oprogramowanie są niekwalifikowane. Po ich przeniesieniu do wydatków niekwalifikowanych projekt nie spełnia warunku 100.000 PLN jako minimalnej wartości dofinansowania.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. D. G. złożyła protest od w/w informacji. W proteście podkreśliła, że w jej ocenie wniosek spełnia wszystkie kryteria formalne przyjęte przez Komitet Monitorujący uchwałą nr 2/13 z 18 kwietnia 2013 r., w tym również zakwestionowane kryterium nr 10.

Wnosząca protest wskazała, że projekt zakłada wykorzystanie oprogramowania do procesu świadczenia usług tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa. Osobom trzecim udostępniane będą jedynie funkcjonalności oprogramowania. Na żadnym etapie realizacji projektu nie dojdzie do transferu technologii do osób lub podmiotów trzecich. Wnioskodawczyni wyjaśniła szczegółowo zasady działania nowych usług: [...] (innowacyjne zarządzanie ofertami klientów) oraz [...] (służące do przedstawienia swojej oferty sprzedaży nieruchomości w atrakcyjnej wizualnie formie). Podkreśliła, że klienci jedynie w ramach zawartych z nią umów będą mogli skorzystać z funkcjonalności oprogramowania. Bez zawarcia z nią umowy nie ma możliwości by osoba postronna mogła skorzystać z tych funkcjonalności.

Protestująca wskazała, że już w 2011 r. aplikowała o środki w ramach działania 1.5 RPO WM przedstawiając ten sam model biznesowy. Uzyskał on wówczas pozytywną ocenę na każdym etapie konkursu i był rekomendowany do dofinansowania. Umowa nie została jednak zawarta z uwagi na zmianę wielkości przedsiębiorstwa po uwzględnieniu powiązań. Obecny wniosek i projekt w nim zawarty został błędnie oceniony. Wystąpiły rozbieżności w ocenie ekspertów działających w 2011r i obecnie, a koncepcja i model biznesowy projektu pozostały tożsame.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. MJWPU zawiadomiła wnioskodawczynię o nieuwzględnieniu protestu.

W uzasadnieniu informacji organ wskazał, że planowane do zakupu kategorie wydatku nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą, co sprawa, że wniosek jest niezgodny z § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu. Zdaniem MJWPU istotne znaczenie ma fakt, że potencjalny użytkownik będzie mógł skorzystać z systemu bez konieczności instalowania go na swoim komputerze, a więc nie musi dokonywać zakupu tego oprogramowania. Z oprogramowania będącego własnością wnioskodawczyni, co podkreślił organ, będą mogły skorzystać osoby trzecie, w tym biura nieruchomości. Zatem tworzony system będzie wykorzystywany również poza obrębem przedsiębiorstwa, które było by beneficjentem pomocy.

MJWPU podniosła, że wnioski skarżącej z 2011 r. i 2013 r. były badane indywidualnie i brak jest podstaw do uznania rozbieżności zaproponowanych ocen, gdyż umowa o dofinansowanie w roku 2011 nie została podpisana, a jej weryfikacja została przerwana z powodu niespełnienia kryterium prawidłowego wyliczenia wielkości przedsiębiorstwa.

Od wspomnianej informacji D. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowiącą rozwinięcie stanowiska zawartego uprzednio w proteście. Skargę uzupełniła pismem procesowym z dnia 24 stycznia 2014 r. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego, poprzez uznanie, że korzystanie z oprogramowania nie jest jego wykorzystywaniem w ramach tego samego przedsiębiorstwa;

- § 9 ust. 9 Regulaminu konkursu, poprzez uznanie, że wartość kwoty dofinansowania nie została ustalona zgodnie z Regulaminem tj. w kwocie nie mniejszej niż 100.000 PLN i nie większej niż 750.000 PLN, podczas gdy zgodnie z treścią projektu i zasadami kwalifikowalności wydatków wnioskowana kwota dofinansowania wynosi [...] PLN - w konsekwencji powyższe naruszenia spowodowały:

- wydanie błędnej decyzji;

- naruszenie § 13 ust. 1 pkt 2 załącznika do uchwały nr 941/159/12 Zarządu Województwa Mazowieckiego z 15 maja 2012 r. stanowiącego procedurę odwoławczą dla wniosków o dofinansowanie, poprzez oddalenie protestu w sytuacji braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia;

- naruszenie art. 26 ust.2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84 poz.712 ze zm., dalej u.z.p.p.r.), poprzez niezapewnienie przejrzystych reguł oceniania projektów oraz nieuwzględnienie równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów.

Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i ustalenie, iż dokonana ocena formalna wniosku została przeprowadzona z naruszeniem prawa, co daje podstawę do przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych.

W uzasadnieniu skargi jej autorka ponownie podtrzymała swoje zarzuty w zakresie błędnej oceny kryterium nr 10 i błędnej oceny zapisów wniosku w zakresie wykorzystywania oprogramowania również poza obrębem przedsiębiorstwa, objętego pomocą, ze względu na treść § 5 ust. 7 Regulaminu oraz zapisów rozporządzenia tj. § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a.

Skarżąca podkreśliła, że założeniem projektu jest umożliwienie jej firmie świadczenia innowacyjnych usług, a nie przekazanie zakupionego oprogramowania innym odbiorcom.

Nie zgodziła się z przyjętym przez organ pojęciem "w ramach przedsiębiorstwa," które zostało potraktowane jako siedziba/lokal przedsiębiorcy, gdy tymczasem, jej zdaniem, oznacza ono wykorzystywanie w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a nie na wyłączne jego potrzeby. Regulamin konkursu w opinii wnoszącej skargę nie wskazuje, że oprogramowanie ma być wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie objętym pomocą i wyłącznie na własne potrzeby tego przedsiębiorstwa.

Skarżąca podkreśliła, że nowe proponowane przez nią usługi stanowią ciekawą alternatywę dla biur nieruchomości na wprowadzenie usprawnień organizacyjnych i zarządczych w procesie funkcjonowania na rynku. Aplikacje umożliwiają szybką aktualizację oferty, zmianę jej statusu, ewentualnie wycofanie oferty jednocześnie na wszystkich portalach.

Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2560/13, oddalił skargę.

Sąd zaznaczył, że przedmiotem sporu była kwestia zasadności oceny dokonanej przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w Warszawie w zakresie spełnienia przez wniosek kryterium formalnego nr 10.

Wskazał, że organ dokonując wykładni spornej normy § 9 ust. 1 pkt. 7 lit. a) rozporządzenia, prawidłowo oparł się na treści art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu – ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych – (Dz.U.UE.L.2008.214.3 ze zm.; dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008), zgodnie z którym aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowalny do celów powołanego rozporządzenia korzysta się z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. Sąd podkreślił, że do inwestycyjnych wydatków kwalifikowalnych na realizację nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, jeżeli będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. Sąd wskazał, że z przytoczonych regulacji rozporządzenia krajowego i rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 wynika, iż nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowalnymi winny być używane wyłącznie w przedsiębiorstwie konkretnego beneficjenta i z przeznaczeniem, na które otrzymuje on pomoc.

Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że projekt złożony przez nią spełnia określone kryterium w związku z tym, że samo udostępnienie funkcjonalności nie jest równoznaczne z jej przekazywaniem (transferem technologii), a podmioty trzecie nie będą miały do zakupionego oprogramowania żadnych praw. W ocenie Sądu organ, dokonując oceny przeznaczenia i sposobu wykorzystania planowanego do zakupu oprogramowania prawidłowo przeanalizował załączoną do wniosku dokumentację projektową. Dokumentacja aplikacyjna, protest i treść skargi potwierdzały, iż planowane do zakupu kategorie wydatku nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. W wyniku realizacji projektu wnioskodawczyni udostępniałaby klientom wskazane funkcjonalności oprogramowania ("[...]" i "[...]") dostępne z poziomu publicznych sieci. Oprogramowanie byłoby bowiem umieszczane na wynajmowanych serwerach zewnętrznych. Sąd nie zgodził się z opinią skarżącej, że oprogramowanie byłoby wykorzystywane tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa R. [...]. Z projektu wynikało, zdaniem Sądu, że z oprogramowania będącego własnością skarżącej będą mogły korzystać osoby trzecie, w tym przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą (biura nieruchomości). Zatem dostęp do planowanych funkcjonalności w istocie sprowadzałby się do podnajęcia (odsprzedaży) części posiadanych zasobów, w tym oprogramowania, czyli do realizacji celów biznesowych podmiotów trzecich.

W ocenie Sądu organ prawidłowo zinterpretował zapisy załączonych do wniosku dokumentów, co w konsekwencji, na podstawie prawidłowo zastosowanego § 9 ust. 1 pkt. 7 lit. a) rozporządzenia, skutkowało odrzuceniem z przyczyn formalnych wniosku skarżącej, a następnie nie uwzględnieniem protestu. W sprawie nie doszło też do naruszenia przez organ § 9 ust. 9 Regulaminu konkursu, stanowiącego, że na etapie oceny formalnej wniosku należy ocenić, czy wartość kwoty dofinansowania została ustalona zgodnie z § 7 Regulaminu (dot. minimalnej wartości dofinansowania projektu – 100 000 PLN (EFRR+budżet państwa). W wyniku uznania kosztów oprogramowania za niekwalifikowalne, wartość dofinansowania została uznana za niższą niż wymagana. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że kryterium nr 10 nie zostało spełnione.

W odniesieniu do podnoszonego przez skarżącą argumentu dotyczącego pozytywnej oceny wniosku złożonego przez nią w roku 2011, którego model biznesowy pozostał tożsamy z tym przedstawionym w 2013 r., Sąd wskazał, że argument ten nie mógł zostać uwzględniony. Każdy konkurs charakteryzuje się innymi kryteriami, założeniami i nie należy stosować analogicznego podejścia do ich oceny.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez D. G. skargą kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt. II GSK 838/14, uchylił wyrok Sądu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji doszło do naruszenia prawa materialnego z § 9 ust.1 pkt.7 lit. a rozporządzenia poprzez zawężenie wykładni wyrażenia " wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego warunek "wyłącznego wykorzystania" zostanie spełniony, o ile nabyta licencja będzie przedmiotem odpłatnych usług świadczonych przez beneficjenta pomocy podmiotom trzecim z zastrzeżeniem, że sposób korzystania z tej licencji nie będzie prowadził do transferu, podziału lub podnajmu na rzecz osób trzecich nabytych ze środków pomocowych wartości niematerialnych i prawnych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy strony postępowania pozostały przy swoich dotychczasowych stanowiskach.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W przypadku natomiast przekazania mu sprawy jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 190 p.p.s.a.

Ponadto wskazać należy, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).

Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą lub pośredniczącą.

Skarga wniesiona na rozstrzygnięcie MJWPU z dnia [...] października 2013 r. jest zasadna.

Wskazać należy, że z ustaleń organu potwierdzonych założeniami projektu wynika, że zgłoszony przez skarżącą projekt przewiduje przygotowanie i świadczenie przez nią drogą elektroniczną innowacyjnych usług. W ramach tych czynności projekt przewiduje zakup oprogramowania i umieszczenia go na wynajętych serwerach zewnętrznych. Usługami zaś byłyby Menadżer nieruchomości i Menadżer wizualizacji nieruchomości.

W ramach usługi Menadżer nieruchomości przewidziano wykorzystanie technologii webowej w postaci specjalistycznej aplikacji rozsyłającej oferty klienta w sposób automatyczny do internetowych serwisów ofertowych. Aplikacja ma umożliwiać aktualizację oferty, zmianę statusu nieruchomości i wycofanie oferty jednocześnie na wszystkich portalach. Uprawnieni użytkownicy mają mieć dostęp do dzienników zdarzeń (logów), m. in. z zapisami dat i czasów wysłania ofert na poszczególne portale.

W drugiej usłudze o nazwie Menadżer wizualizacji nieruchomości przewidziano umożliwienie zakładania specjalistycznych witryn internetowych dla biur nieruchomości z wartością dodaną w postaci umożliwienia im wizualizacji wnętrz.

Obie usługi maja być dostępne jedynie z poziomu indywidualnego konta klienta po wcześniejszym zawarciu umowy przez klienta ze skarżącą na odpłatne korzystanie z danej usługi, tj. funkcjonalności oprogramowania. Samo oprogramowanie ma pozostać we własności skarżącej.

Zatem z założenia projektu wynika, że z platformy miałyby korzystać podmioty zewnętrzne, lecz dopiero po wykupieniu abonamentu uprawniającego do korzystania z określonej funkcjonalności. Podmioty te miałyby korzystać z platformy internetowej tylko w zakresie udostępnionym przez skarżącą i bez możliwości korzystania z praw licencyjnych.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że przedstawiony stan faktyczny sprawy spełnia wskazanie interpretacyjne Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zakupione przez skarżącą oprogramowanie, licencja będzie służyła do realizacji zadań wchodzących w zakres działalności gospodarczej skarżącej i będzie wykorzystywana wyłącznie w ramach jej przedsiębiorstwa. Przedstawiony w projekcie sposób korzystania z niej, udostępniania osobom trzecim nie będzie prowadził do jej transferu, podziału i podnajmu na rzecz osób trzecich. Zakupienie zaś tej wartości niematerialnej przez skarżącą za środki pomocowe będzie spełniało kwalifikowalność wydatku.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a) rozporządzenia do inwestycyjnych wydatków kwalifikowalnych na realizację nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know–how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, pod warunkiem łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków, w tym, że będą one wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą.

Podobne uwarunkowania wprowadza art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, z tym zastrzeżeniem, że w przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej korzystanie z nabytych wartości niematerialnych i prawnych następuje wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc.

Skoro powyższe warunki są spełnione przez przedstawiony projekt, to jest też spełniona przesłanka z § 5 ust. 7 Regulaminu wymagająca zgodności przedstawionych wydatków kwalifikowanych z treścią § 9 ust. 1 pkt.7 lit. a rozporządzenia.

Brak uznania przez organ kwalifikowalności wydatku związanego z zakupem przez skarżąca omawianego oprogramowania mającego na celu uruchomienie dwu przedstawianych usług był przyczyną stwierdzenia naruszenia kryterium formalnego nr. 10 i odrzucenia projektu. Przedstawiona ocena organu narusza wymienione wyżej przepisy.

Wobec powyższego Sąd rozpoznający sprawę ponownie uznał, że w trakcie oceny wniosku o dofinansowanie doszło do naruszenia zarówno wskazanych w skardze przepisów z § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu, jak i § 9 ust. 1 pkt. 7 lit. a rozporządzenia oraz art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, a także art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. odnoszącego się do prawa do równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 30c ust.3 pkt.1 u.z.p.p.r., a także art. 190 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.