Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1941/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 2 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik (spr.) Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant Anna Florek po rozpoznaniu w dniu 2 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Izba Skarbowa w K. po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o. o. "[...] " w C. utrzymała w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 23 ustawy z 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169, poz. 1387) decyzje Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...] do [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2002 r. i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym podatku za tenże miesiąc.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych sprawy. W tych ramach wskazano, że w toku kontroli ujawnione zostały uchybienia w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2002 r. Polegały one między innymi na rozliczeniu w tym miesiącu podatku naliczonego z tytułu zakupu koparko – ładowarki oraz młota pneumatycznego do tegoż urządzenia, którego dokonano mimo, iż do dnia kontroli (przeprowadzonej [...] 2002 r.) ów środek trwały nie był w posiadaniu Spółki. Tym samym więc naruszony został przepis art. 19 ust. 3a ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. 11, poz. 50 z późn. zm.) w związku z czym wobec stwierdzonych uchybień podjęto opisane na wstępie decyzje.

W dalszej kolejności przedstawiono argumentację odwołania, w której zakwestionowano ustalenia dotyczące kwestii nabycia posiadania spornego środka trwałego. Własność przeniesiona została bowiem fakturą z dnia [...] 2002 r., co potwierdza także protokół zdawczo – odbiorczy. Także w dacie tej ów środek trwały przyjęto do ewidencji OT, którą następnie na wniosek kontrolujących zmieniono (przekreślono) na [...] 2002 r. Równocześnie nadmieniono, że w dniu [...] 2002 r. koparkę przekazano do naprawy przez co w dacie kontroli fizycznie Spółka nie była w jej posiadaniu. Poza tym wskazano, że sprawy związane z tym urządzeniem nadzorował Z. B., który w czasie kontroli przebywał na urlopie w związku z czym protokół z jej przebiegu podpisała główna księgowa Spółki.

Odnosząc się do powyższej argumentacji przybliżono na wstępie zasady rozliczania podatku naliczonego odwołując się do treści przepisów art. 19 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług (...). Powyższe uwagi odniesiono następnie do okoliczności faktycznych sprawy. W tym ramach wskazano, że w dacie kontroli Spółka nie dysponowała spornym środkiem trwałym. Wskazano przy tym na oświadczenie jej dyrektora technicznego, z którego wynikało, że Spółka nie odebrała od zbywcy rzeczonej maszyny w związku z czym nie posiada dowodu OT. Z tego względu wnioski wyprowadzone przez organ I instancji uznano za słuszne albowiem znajdują one oparcie w przywołanych wyżej przepisach materialnoprawnych.

Kontynuując wywód wyjaśniono zasady protokołowania czynności kontrolnych akcentując w tych ramach znaczenie protokołu kontroli i uprawnień jakimi strona może zwalczać zawarte w nim ustalenia. Nawiązując do tego wskazano, że Spółka ani w toku kontroli ani też w terminie, w którym mogła zgłosić zastrzeżenia do protokołu kontroli nie przedstawiła protokołu zdawczo – odbiorczego oraz dowodu OT. Stąd też zgłoszone w tym zakresie zarzuty uznano za chybione.

Wskazano także na obowiązki jakie ciążą na kontrolowanym z mocy art. 286 § 2 Ordynacji podatkowej. Powołując się zatem na tę regulację wskazano, że nieobecność Prezesa Spółki (Z. B.) nie może oznaczać, iż informacje udzielane przez pozostałych pracowników Spółki, zwłaszcza odpowiedzialnych za ewidencjonowanie zdarzeń gospodarczych (główna księgowa) są nieważne.

Końcowo zauważono w nawiązaniu do informacji, że Spółka rozliczyła sporny podatek naliczony w miesiącu [...] 2002 r., że skoro uczyniła to także w [...] 2002 r. to tym samym wbrew prawu dwukrotnie rozliczyła ten sam podatek. Za bezzasadny uznano przy tym stanowisko Spółki, że rozliczenie podatku VAT za [...] 2002 r. jest prawidłowe skoro nie zgadzając się z ustaleniami protokołu kontroli za tenże miesiąc Spółka dokonała rozliczenia spornego podatku w miesiącu [...] 2002 r.

W tej sytuacji – jak podkreślono – organ I instancji prawidłowo dokonał zmiany rozliczenia podatku za [...] 2002 r. jak też w konsekwencji stwierdzonych uchybień orzekł o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym w podatku od towarów i usług. Tym samym więc zaskarżone decyzje tegoż organu są zgodne z prawem.

Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Spółki z o. o. "A" w C..

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego (art. 19 ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług ...) oraz procesowego (art. 191 Ordynacji podatkowej).

Na poparcie tych zarzutów podniesiono, że informacje dyrektora technicznego Spółki nie mogły być miarodajne skoro w dacie finalizacji transakcji spornej maszyny przebywał na urlopie wypoczynkowym. Dokumenty, które zaś wiązały się z jej zakupem znajdowały się w posiadania Prezesa Spółki, który z powodu choroby oraz urlopu wypoczynkowego (w tym pobytu zagranicą) był nieobecny w czasie kontroli. Niezwłocznie jednak po jego powrocie dokumenty te przedłożono. Tym samym więc uzasadniony staje się zarzut naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej.

Nadto odwołano się do poglądów doktryny (J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2002, Wrocław 2002 r., str. 527 – 528), w świetle których nawet, gdyby zakupione urządzenia nie zostały skarżącej wydane w dacie stwierdzonej protokołem zdawczo – odbiorczym to i tak istniały podstawy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie tych urządzeń.

Z tego względu – jak podkreślono – skarga jest w pełni zasadna i konieczna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całej rozciągłości dotychczasowe stanowisko organów podatkowych, który to wniosek jego pełnomocnik powtórzył na rozprawie w dniu 02.09.2004 r.

W tym stanie rzeczy Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona albowiem wbrew jej twierdzeniom zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przystępując w tym stanie rzeczy do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została w niniejszej sprawie pod rządami ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z 30.08. 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Przechodząc wobec powyższego do meritum niniejszej sprawy zauważyć w punkcie wyjścia należy, że istota sporu między stronami sprowadza się do kwestii dopuszczalności rozliczenia w miesiącu styczniu podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur dokumentujących nabycie środka trwałego w postaci koparko – ładowarki wraz z młotem pneumatycznym do tejże maszyny.

Stąd też przechodząc do rozważań nad tym zagadnieniem przywołać na wstępie należy przepis art. 19 ust. 1 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Formułuję on bowiem podstawowy mechanizm konstrukcyjny podatku od wartości dodanej oparty na regule "opodatkowanie – odliczenie" (por.: R. Mastalski – "Prawo podatkowe – część szczegółowa", Wyd. C. H. Beck W – wa 1996 r., str. 187 i nast.). Tak więc zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem, w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

Podkreślić jednak trzeba, iż z prawa tego podatnik nie może korzystać w sposób dowolny. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (...) w sposób szczegółowy bowiem regulują zasady, na jakich podatnik korzystać może z przyznanego mu uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Regulacje te przy tym w pierwszym rzędzie precyzują termin, w którym dopuszczalne jest rozliczenie podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług. Wniosek taki wynika bowiem z treści postanowień zawartych w przepisach ust. 3 i 3 lit. a art. 19 ustawy. Mianowicie pierwszy z tych przepisów stanowi, że obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę, rachunek uproszczony w przypadku określonym w art. 14 ust. 3 lub dokument celny, albo w miesiącu następnym. Zgodnie zaś z treścią drugiego z nich obniżenie kwoty podatku należnego nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi albo otrzymania przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty) podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 8.

Stosownie zatem do treści przywołanych wyżej regulacji zauważyć należy, że ustawodawca w istocie rzeczy przyznał podatnikowi prawo wyboru miesiąca do rozliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług z tym jednak zastrzeżeniem, że rozliczenie to nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi albo otrzymania podlegającej opodatkowaniu na podstawie ustawy przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), na które to uwarunkowanie zwraca się uwagę w doktrynie prawa podatkowego (por.: m. in. T. Michalik – "VAT. Komentarz", Wyd. C. H. Beck W – wa 2003 r., str. 430 – 440).

Innymi słowy można zatem stwierdzić, że w powyższych regulacjach ustawodawca powiązał uprawnienie do rozliczenia podatku naliczonego nie tylko z otrzymaniem przez podatnika faktury (art. 19 ust. 3 ustawy) dokumentującej sprzedaż towaru (wykonanie usługi), ale również z otrzymaniem samego towaru (wykonaniem usługi), o którym mowa w tym dokumencie. Warunek ten nie będzie zatem spełniony do czasu, gdy podatnik nie otrzyma w rzeczywistości towaru (bądź dopóki nie zostanie wykonana usługa), na którą opiewa dokument sprzedaży. Podobnie zresztą kwestię tą postrzega judykatur przykładem czego może być wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w wyroku z dnia 06.10.2000 r., sygn. I SA/Gd 805/99 (publ. "System Informacji Prawniczej" Wyd. LEX w Sopocie – Lex nr 44892). W innym z kolei wyroku Sąd ten stwierdził, że "w świetle art. 19 ust. 3 a w zw. z art. 19 ust. 3 obniżenie podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej, możliwe jest tylko w wypadku otrzymania w tym samym lub wcześniejszym miesiącu towarów lub wykonania usługi albo otrzymania przedpłaty podlegającej opodatkowaniu. Dla określenia zatem, czy podatnik zgodnie z art. 19 ust. 3 a cyt. ustawy skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy konieczne jest ustalenie, czy w miesiącu, za który dokonuje obniżenia podatku należnego otrzymał już towar lub przedpłatę lub usługa została wykonana" (vide: wyrok z 12.06.2000 r., sygn. I SA/Lu 1503/98 – cyt. wyżej "System ...", Lex nr 47002)

Tym samym więc za w pełni uprawnionym uznać trzeba pogląd, że warunek określony w art. 19 ust. 3 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (...) w odniesieniu do towarów spełniony zostaje wtedy, gdy towar, na który opiewa faktura dokumentująca sprzedaż zostanie podatnikowi fizycznie (realnie) wydany tak by mógł nim faktycznie dysponować. Jednoznacznie bowiem przemawia za takim wnioskiem wykładnia językowa wskazanego wyżej przepisu, która w interpretacji przepisów prawa podatkowego posiada pierwszeństwo.

Powyższego stanowiska nie zmienia wbrew intencji skarżącej pogląd wyrażony przez Janusza Zubrzyckiego, która aczkolwiek zdaje się formułować łagodniejsze kryteria od przedstawionych wyżej to niemniej – jak wynika z pełnej jej treści – wiąże jednak możliwość rozliczenia podatku naliczonego w takim przypadku jak niniejszy z momentem przejścia na nabywcę "faktycznego władztwa nad zakupioną rzeczą". Ta okoliczność w sprawie wykazana zaś nie została, co niżej stanie się jeszcze przedmiotem komentarza.

Stad też reasumując powyższe wywody stwierdzić godzi się co do meritum niniejszej sprawy, że w ocenie składu orzekającego treść przepisu art. 19 ust. 3 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (...) jednoznacznie łączy prawo podatnika do rozliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów bądź usług z fizycznym (podkreślenie Sądu) otrzymaniem przez niego zakupionego towaru bądź wykonaniem na jego rzecz usługi, który to wniosek legł u podstaw stanowiska organów podatkowych.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przedstawiony wyżej sposób rozumienia analizowanych przepisów zdaje się być w niniejszej sprawie aprobowany także przez stronę skarżącą. Zasadniczo bowiem nie neguje ona zaprezentowanych wyżej zasad rozliczania podatku naliczonego. W swej argumentacji stara się natomiast wykazać, iż wskazany wyżej środek trwały ujęty w zakwestionowanych fakturach przeszedł na nią już w dacie dokonania czynności udokumentowanych rzeczonymi fakturami. W konsekwencji tego ciężar sporu przesuwa się w istocie rzeczy na kwestię poprawności przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie w tym zwłaszcza oceny zebranego tą drogą materiału.

Wspomniana wyżej argumentacja skarżącej nie dostarcza jednak podstaw do uwzględnienia skargi albowiem nie jest ona trafna.

Otóż zauważyć trzeba, że w sprawie okolicznością nie kwestionowaną jest to, iż w dacie przeprowadzonej kontroli opisanej wyżej maszyny skarżąca nie posiadała. Równocześnie kontrolującym nie okazano dokumentacji przedłożonej przy wyjaśnieniach z dnia [...] 2002 r. (k. 10 akt podatkowych wraz z załącznikami), która to uwaga obejmuje także dowód "przejęcia środka trwałego – OT", rzekomo poprawiony. Gdyby bowiem tak się stało w protokole kontroli winna znaleźć się stosowna wzmianka, której brak. Natomiast w przypadku celowego pominięcia tej kwestii uczestniczący w kontroli pracownicy skarżącej mogli i powinni byli wnieść odpowiednie zastrzeżenia, czego także nie uczynili (vide protokół kontroli z dnia [...] 2002 r. – k. 3 akt podatkowych). Nota bene wymienieni pracownicy złożyli oświadczenia, z których jednoznacznie wynikało, że przedmiotowa maszyna nie została spółce wydana ani też w związku z jej zakupem nie wystawiono w miesiącu [...] 2002 r. dowodu OT.

Powyższe ustalenia zawarte zostały w prawidłowo sporządzonym protokole kontroli, do którego skarżąca w terminie określonym w art. 292 § 2 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) nie złożyła ani zastrzeżeń ani też wyjaśnień. Nie uczyniła tego także niezwłocznie po powrocie do obowiązków służbowych Prezesa Spółki co – jak wynika z jego osobistej deklaracji – nastąpiło w dniu [...] 2002 r. (vide: odwołanie od decyzji pierwszoinstacyjnych – w aktach podatkowych). Dopiero zatem wspomniane wyżej pismo z dnia [...] 2002 r. wraz z załączonymi do niego dokumentami, złożone w ostatnim dniu terminu zakreślonego stronie po myśli art. 200 Ordynacji podatkowej – co godzi się podkreślić, zawierało okoliczności, na których oparto argumentację niniejszej skargi.

Mimo tego w sposób jak najbardziej prawidłowy te, zaoferowane przez skarżącą w takim trybie, materiały zostały przez organy podatkowe potraktowane za dowody w sprawie i w konsekwencji ocenione w trybie zakreślonym przepisami rozdz. 11 Działu IV Ordynacji podatkowej, w rezultacie której odrzucono je w istocie rzeczy jako niewiarygodne.

Ocena taka jest przy tym w niniejszym przypadku w pełni uprawniona w świetle przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, który formułuje zasadę swobodnej oceny dowodów.

Podkreślić przy tym godzi się w tym miejscu, że swobodna ocena dowodów nie oznacza samowoli organu podatkowego. Aby bowiem ocenę taką można było uznać za prawidłową, musi być przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. UNIMEX, Wrocław 2003 r., str. 630 – 631) jak też z zachowaniem gwarancji procesowych strony wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej.

Powyższe reguły oceny dowodów, w tym także i zaoferowanych przez skarżącą przy piśmie z dnia [...] 2002 r., zostały jednak w niniejszej sprawie dochowane. Wyprowadzone zaś negatywne wnioski dziwić nie mogą skoro odpowiedzialni pracownicy Spółki nie posiadają żadnej wiedzy na temat spornego zakupu zaś w Spółce nie ma jakichkolwiek dokumentów związanych z transakcją poza fakturą (vide: ustalenia protokołu kontroli – k. 3 akt podatkowych). Tłumaczenia przyczyny takiego stanu rzeczy uznać zaś należy za nieprzekonywujące, gdyż miejscem przechowywania rzeczonej dokumentacji winna być siedziba Spółki zwłaszcza w przypadku, gdy jej Prezes liczy się z dłuższą nieobecnością. Do takiej zaś nieobecności doszło skoro najpierw, jak twierdzi, chorował a potem przebywał na urlopie w tym także zagranicznym. Swoją zaś drogą dziwić musi także bezczynność Spółki po ustaniu powodów uniemożliwiających przekazanie organowi I instancji istotnych dala sprawy dowodów.

Dodatkowo zaś zauważyć także trzeba, że sygnalizowana wyżej okoliczność niemożności przekazania do Spółki dokumentów związanych z transakcją czy chociażby informacji o ich istnieniu w terminie określonym przepisem art. 291 § 2 Ordynacji podatkowej jak też i fakt urlopu dyrektora technicznego w czasie zawierania omawianej tu transakcji w ogóle nie zostały przez skarżącą wykazane. Tymczasem także na gruncie Ordynacji podatkowej przyjmowana jest generalna zasada postępowania dowodowego, iż na każdym, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: m. in. wyrok NSA z 11.02.1998 r., sygn. I SA/Ka 1173/96 – System Informacji Prawniczej Wyd. Praw. LEX – Lex nr 32730).

Stąd też kierując się powyższymi względami zauważyć należy, iż przedstawiona w skardze argumentacja ma w istocie charakter polemiki ze stanowiskiem zajętym w sprawie przez organy podatkowe w tym zwłaszcza organ odwoławczy. Nie można bowiem inaczej ocenić argumentacji, która nie zarzuca żadnych istotnych uchybień w z omówionym wyżej zakresie, a jedynie przedstawia własną ocenę faktów, która w granicach obowiązującego prawa została przez organy podatkowe wyrażona.

Konkludując zatem powyższe wywody zauważyć trzeba, że w ocenie Sądu, upoważnionego, po myśli art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wniosek organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału jest zasadny zwłaszcza wobec faktu, że reguły postępowania dowodowego naruszone nie zostały – na co wyżej zwrócono już uwagę. Oceniając zaś zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznać trzeba jego zgodność z dyspozycją art. 210 Ordynacji podatkowej.

W sumie zatem Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie mógł postawić organom orzekającym w sprawie zarzutu naruszenia prawa i to takiego, który mógłby mieć wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawą uwzględnienia skargi, na co wcześniej już zwrócono uwagę.

Mając zatem powyższe względy na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cyt. wyżej ustawy przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na opisaną na wstępie decyzję – jako nieuzasadnioną – oddalił.