Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 56/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 54 par. 3, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 201 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 par. 1, art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 2 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Wójta gminy K. dotyczącej opłaty adiacenckiej postanawia 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych)


UZASADNIENIE

Skarżąca G. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego - radcę prawnego G. W. wniosła w dniu [...] sierpnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) w załatwieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Komorniki z dnia [...] maja [...] r. (nr [...]), dotyczącej opłaty adiacenckiej.

W petitum skargi na bezczynność skarżąca zażądała wydania stosownego orzeczenia przez SKO, tj. uwzględnienia skargi w trybie autokontroli przez SKO na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) albo uwzględnienia skargi przez WSA i zobowiązania SKO do wydania orzeczenia w postępowaniu o unieważnienie decyzji, w określonym przez sąd terminie, w przypadku nie załatwienia sprawy przez SKO w trybie autokontroli. Strona skarżąca wniosła nadto o zasądzenie od SKO na swoją rzecz kosztów postępowania w kwocie [...] zł, na którą to sumę składa się podwójna stawka wynagrodzenia fachowego pełnomocnika procesowego, zwrot kosztów sądowych oraz kosztów udzielonego pełnomocnictwa. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że WSA powinien wziąć pod uwagę duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z uwagi na stan faktyczny i prawny sprawy, sporządzenie skargi wymagało dużego nakładu pracy, wnikliwej analizy akt sprawy, przepisów, orzecznictwa oraz piśmiennictwa.

Uzasadniając swoje żądanie strona skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 35 § 3 kpa, polegającego na nie załatwieniu sprawy w ciągu dwóch miesięcy.

Dnia [...] czerwca [...] r. strona skarżąca złożyła w sekretariacie SKO żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Komorniki z dnia [...] maja [...] r. (nr [...]) dotyczącej opłaty adiacenckiej. Od tego czasu minęły ponad dwa miesiące, a SKO nie tylko nie załatwiło sprawy, ale nie wykonało w niej jakiejkolwiek czynności.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko SKO potwierdziło, że wniosek skarżącej wpłynął do tego organu w dniu [...] czerwca [...] r. i został ujęty w ewidencji pod nr [...]. SKO w dniu [...] września [...] r. rozpatrzyło żądanie skarżącej i wydało decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. Zwłoka w załatwieniu sprawy spowodowana była dużą ilością spraw napływających do SKO. Sprawy załatwiane są według kolejności ich wpływu. Jednakże ze względu na fakt, że skarżąca była zainteresowana przyspieszeniem rozpoznania sprawy, skład orzekający rozpatrzył ja na możliwie najbliższym posiedzeniu. Z uwagi na wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K., postępowanie dotyczące bezczynności SKO pozostaje bezprzedmiotowe,

Odnosząc się do kwestii przyczynienia się fachowego pełnomocnika procesowego skarżącej do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy Komorniki z dnia [...] maja [...] r. oraz skargi do WSA, SKO nie podzieliło argumentacji odnośnie dużego wkładu radcy prawnego w jej wyjaśnienie. Złożenie skargi do WSA wiązało się tylko z ustaleniem terminów do wydania właściwego rozstrzygnięcia przez SKO. Z kolei w zakresie przeglądania akt sprawy i reprezentowania strony skarżącej w toczącym się postępowaniu administracyjnym został ustanowiony inny pełnomocnik.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie jako bezprzedmiotowe, ulega umorzeniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa sąd administracyjny rozpatruje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Dotyczy to takich spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd może rozpatrywać skargi na bezczynność organów wtedy, gdy skarga dotyczy sprawy o charakterze administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie pozostaje okolicznością bezsporną, że dnia [...] czerwca [...] r. wpłynął do SKO w P. wniosek strony skarżącej, reprezentowanej przez radcę prawnego J. K., o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] maja [...] r. (nr [...]), dotyczącej opłaty adiacenckiej (prezentata SKO – k. 6 akt [...]). Tymczasem decyzja w przedmiotowej sprawie odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. została podjęta przez SKO w dniu [...] września [...] r. (nr decyzji [...], k. 23 akt [...]). Skoro zatem SKO pozostawało w bezczynności, jedynym narzędziem pozostającym do dyspozycji strony skarżącej było złożenie skargi do sadu administracyjnego.

Należy jednak w tym miejscu wskazać, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, przyznając że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosowanie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 161 § 3 ppsa, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jedną z takich przyczyn jest sytuacja, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63). Zgodnie z przepisem art. 35. § 1k.p.a organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.

Zgodnie z przepisem § 3 art. 35 k.p.a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

W niniejszej sprawie, SKO w P., któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność, zakończyło postępowanie wydaniem w dniu [...] września [...] r., a więc przed rozstrzygnięciem sprawy o bezczynność organu przez Sąd, decyzji administracyjnej odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Komorniki. Skoro zatem w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, to brak jest podstaw do zastosowania żądanego przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 149 ppsa, to znaczy do orzekania o obowiązku wydania przez organ we wskazanym terminie aktu lub podjęcia czynności. Tym samym dalsze rozpoznawanie sprawy ze skargi G. R. stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu (pkt 1 postanowienia).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w 2 punkcie postanowienia na podstawie art. 201 § 1 ppsa, zasądzając od SKO w Poznaniu na rzecz skarżącej w wysokości [...] zł. Na powyższą sumę złożyły się: 240,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 14 ust. 2 pkt lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz. U. 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem), 100,00 zł tytułem zwrotu opłaconego wpisu sądowego od skargi oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. Należy w tym miejscu dopowiedzieć, że Sąd nie uwzględnił wniosku fachowego pełnomocnika procesowego strony skarżącej o zasądzenie podwójnej stawki minimalnej tytułem kosztów zastępstwa. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, przy ustalaniu w umowie opłaty bierze się pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy radcy prawnego. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych sąd może, odpowiednio, zasądzić koszty zastępstwa w wysokości ustalonej przez radcę prawnego. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie wkład fachowego pełnomocnika procesowego w jej wyjaśnienie i rozstrzygnięcie nie odbiegał swoim skomplikowaniem od innych spraw tego samego rodzaju. Zwróciło na to już uwagę SKO trafnie podając, że złożenie skargi przez fachowego pełnomocnika wiązało się z ustaleniem terminów do właściwego rozstrzygnięcia przez SKO. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że w sprawie, w której SKO dopuściło się bezczynności, skarżącą reprezentował inny fachowy pełnomocnik procesowy. Tym samym nakład pracy radcy prawnego G. W. nie uzasadnia przyznania jemu kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości stawki minimalnej.

AT-Sz