Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3009/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3; art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II FSK 3009/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.O. i W.O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 285/14 w sprawie ze skargi J.O. i W.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 grudnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 285/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. i W. O. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. ww. decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 25 września 2013 r.

Skarżący wnieśli skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 grudnia 2013 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 marca 2014 r. wezwano Skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 105 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wezwanie doręczono Skarżącym w dniu 20 marca 2014 r.

W dniu 24 marca 2014 r. Skarżący uiścili wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Na podstawie rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza ustalono, że Skarżący nie uzupełnili wpisu sądowego o brakującą kwotę 5 zł.

Sąd pierwszej instancji mając na uwadze treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z tym, że Skarżący uiścili wpis w niepełnej wysokości, a w zakreślonym terminie żądanego wpisu nie uzupełnili, ww. postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. odrzucił skargę.

W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżyli ww. postanowienie w całości. Postanowieniu zarzucili naruszenie przez Sąd art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., przez błędne uznanie, że uiszczenie wpisu w zakreślonym terminie w kwocie 100 zł zamiast 105 zł stanowi zawinioną, bezwzględną przesłankę procesową - uchybienia wymogom formalnym skargi, uzasadniającą jej odrzucenie. Ponadto, wobec pozbawienia Skarżących prawa do sądu, zarzucono naruszenie zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz gwarancji prawa obywatela do sądu i zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji - pkt II.7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, ratyfikowanej przez Polskę.

Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przypomniano przebieg postępowania zaznaczając, że podeszły wiek Skarżących, brak zdrowia, trudności w przemieszczaniu się z powodu choroby Skarżącej oraz pobyt w szpitalu w maju 2013 r. i czerwcu 2014 r., zamieszkanie na wsi oraz duża odległość od środków komunikacji i poczty, uniemożliwiły dokonanie bezpośredniej wpłaty wpisu w kasie Sądu, co niewątpliwie uchroniłoby przed błędem pisarskim. Następnie Skarżący podnieśli, że w sprawie ważne jest całe postępowania podatkowe i sposób potraktowania Skarżących, jako podatników, który urąga podstawowym prawom obywatela.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest niezasadny, bowiem Sąd pierwszej instancji nie stosował ani nawet nie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia tego przepisu. Przepis ten nie mógł być naruszony, bowiem podstawą odrzucenia skargi, od której nie został uiszczony w wymaganym terminie wpis sądowy, jest art. 220 § 3 P.p.s.a., który stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 220 § 3 należy zauważyć, że przepis ten nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez Stronę, czy też Strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieuiszczenie wpisu sądowego w wymaganym terminie, jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie Skarżący nie uiścili we wskazanym terminie wpisu od skargi kasacyjnej, należało skargę odrzucić. Sąd pierwszej instancji nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, a Skarżący zostali pouczeni przez Sąd o konsekwencjach, jakie grożą w przypadku niedochowania terminu do wywiązania się z obowiązku nałożonego na nich przez ten Sąd.

W sytuacji braku winy w uchybieniu terminu strona może - przy spełnieniu dodatkowych wymogów - wnieść wniosek o jego przywrócenie na podstawie art. 87 P.p.s.a. Instytucja przywrócenia terminu jest jednak odrębna od odrzucenia skargi, inne są też przesłanki jej zastosowania.

Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji