Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 999/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 52 ust. 2, art. 56
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r., Nr (...), Burmistrz Miasta i Gminy Ś. ustalił na rzecz "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "A"), lokalizację inwestycji celu publicznego na działce oznaczonej nr ewid. (...), położonej we wsi R., obręb geodezyjny B., gmina (...), dla inwestycji obejmującej przebudowę (kablowanie) odcinka istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV (...) – (...), odgałęzienie do stacji transformatorowej nr 24-219 "(...)" - na kabel w miejscu kolizji z istniejącą linią WN 110 kV relacji (...) - (...). W podstawie prawnej decyzji organ powołał przepisy art. 50 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a.").

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wyjaśniono, że w dniu (...) stycznia 2015 r. Spółka "A" złożyła wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanej powyżej inwestycji. Burmistrz podkreślił, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pojęcie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym) bez względu na status podmioty podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, o ile stanowi ono realizujące cele, o jakich mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.). Stosowanie do treści art. 6 pkt 2 powołanej ustawy, pod pojęciem celu publicznego należy rozumieć m.in. budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przedmiot wniosku "A’, jakim jest przebudowa linii elektroenergetycznej, spełnia powyższy warunek, co powoduje, że obowiązkiem inwestora, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w toku postępowania przez strony postępowania, uznając je za bezpodstawne. Wskazano, że wniosek wszczynający przedmiotowe postępowanie spełniał wymogi określone art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniesiono również, że projekt decyzji lokalizacyjnej zawierał skrótową wersję uzasadnienia, bowiem uwzględniał wniosek. Mając jednakże na uwadze wniesione przez p. B. zarzuty, decyzja odnosi się do nich, przez co jest rozbudowana w stosunku do wcześniejszego projektu.

Następnie organ I instancji wskazał, że z uwagi na fakt, że planowana inwestycja spełnia warunki, o jakich mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również jest zgodna z przepisami odrębnymi, obowiązkiem organu było wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie ze złożonym wnioskiem. Podkreślono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji nie jest decyzją uznaniową.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i A. B. reprezentowani przez radcę prawnego M. N. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7 K.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez podjęcia działania, które nie pogłębia zaufania do organów administracji publicznej. Dodatkowo podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja ma charakter celu publicznego; art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w treści decyzji rodzaju inwestycji; art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie że wniosek "A" był kompletny; art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niekompletność decyzji w postaci braku załącznika w postaci mapy w odpowiedniej skali tj. 1:2000 oraz nieprawidłowe oznaczeniem załączonych map.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono w pierwszej kolejności, że zarówno wnioskodawca, jak i organ administracji publicznej nie wykazali, że planowana inwestycja stanowi w rzeczywistości inwestycję celu publicznego, dla której możliwe jest wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem wnoszących odwołanie, obowiązek wykazania, że planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego obarczał Burmistrza, a więc organ I instancji.

Następnie podniesiono, że przedłożony przez "A" wniosek był niekompletny. Po pierwsze nie zawierał on informacji o tym, czy planowana inwestycja stanowi cel publiczny, a ponadto nie zawierał pisemnego, szczegółowego określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia I gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Jak podkreślono, wnioskodawca istotnie przedstawił w swoim piśmie część wyżej wymienionych elementów, jednak w sposób skrótowy i niedokładny. Ponadto na graficznych załącznikach do wniosku oznaczone zostały dwa obiekty budowlane w postaci bliżej nieokreślonych słupów - znajdują się one na skrajnych końcach projektowanej inwestycji. Sam opis inwestycji w pozostałym zakresie budzi wątpliwości, przede wszystkim w zakresie szczegółowego określenia rozmiarów inwestycji i jej poszczególnych elementów składowych.

Odwołujący podnieśli wreszcie, że z uwagi na fakt, że planowana inwestycja dotyczy przebudowy linii elektroenergetycznej, stanowiącej inwestycję liniową, załączona do wniosku mapa powinna zostać sporządzona w skali 1:2000. Tymczasem załączone do zaskarżonej decyzji mapy sporządzone zostały wyłącznie w skali 1:1000, co jest niezgodne z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) kwietnia 2015 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając następnie, że planowana inwestycja spełnia warunki zakwalifikowania jej jako inwestycji celu publicznego, gdyż stanowi inwestycję o co najmniej lokalnym znaczeniu, natomiast jej przedmiot został wymieniony w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium podzieliło przy tym stanowisko organu I instancji, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki ustalenia lokalizacji celu publicznego oraz wskazało, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Decyzja została uzgodniona z właściwymi organami i we właściwym trybie, decyzja określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia, wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Kolegium wyjaśniło, iż żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. W tym zakresie organ odwołała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt: II SA/Kr 1576/12. Przedmiotowa inwestycja, z uwagi na swoją specyfikę (elementy infrastruktury liniowej oraz punktowej, realizowane w dotychczasowej lokalizacji) nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W opinii tut. Kolegium organ I instancji, wbrew twierdzeniom skarżących podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Decyzja zawiera elementy wymienione w art. 54 ww. ustawy, zaś jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 60 ust. 4 ww. ustawy. Kończąc Kolegium wyjaśniło, iż zauważona omyłka pisarska na dokumencie stanowiącym obwieszczenie Burmistrza Miasta (...) z dnia (...).04.2015 r., a polegająca na błędnym podaniu daty zdjęcia obwieszczenia, jest uchybieniem, które nie ma wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli A. i A. B. - reprezentowani przez radcę prawnego M. N. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7 K.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez podjęcia działania, które nie pogłębia zaufania do organów administracji publicznej. Skarżący podnieśli również zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja ma charakter celu publicznego; art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w treści decyzji rodzaju inwestycji; art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie że wniosek "A" był kompletny; art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niekompletność decyzji w postaci braku załącznika w postaci mapy w odpowiedniej skali tj. 1:2000 oraz nieprawidłowe oznaczeniem załączonych map. Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. O publicznym celu inwestycji przesądzają dwa elementy: co najmniej lokalne znaczenie inwestycji oraz jej przedmiot (cel), mieszczący się w celach wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oba te elementy występują w przedmiotowej sprawie, co stanowi, iż wnioskowane przedsięwzięcie stanowi realizacje celu publicznego. Kolegium dodatkowo wyjaśniło, iż decyzja organu I instancji posiada wszystkie wymagane prawem, prawidłowo opisane załączniki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargi jest prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej przebudowę (kablowanie) odcinka istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV (...) – (...), odgałęzienie do stacji transformatorowej nr (...) "(...)" - na kabel w miejscu kolizji z istniejącą linią WN 110 kV relacji (...) - (...).

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym realizacja inwestycji celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może nastąpić po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowany przez inwestora zakres prac – przebudowa (kablowanie) odcinka istniejącej linii napowietrznej - na kabel w miejscu kolizji z istniejącą linią WN 110 kV relacji (...) - (...), mieści się w zakresie definicji robót budowlanych, określonych w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem roboty budowlane obejmują zarówno budowę, jak i prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, przy czym budowlą są również sieci uzbrojenia terenu (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Oznacza to, że w realiach przedmiotowej sprawy realizacja zgłoszonych przez inwestora robót wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie, musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Okolicznością sporną, kwestionowaną w pierwszej kolejności przez skarżących, jest kwalifikacja planowanej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. Skarżący te ustalenie organów obu instancji kwestionują i uznają, że inwestor (Spółka "A"), nie wykazał, że inwestycja ma taki charakter, zatem powinien uzyskać decyzję o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do tego zarzutu podnieść należy, iż stosownie do treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na pojęcie inwestycji celu publicznego składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, Baza NSA). Warunkiem przyporządkowania inwestycji, jako inwestycji celu publicznego, jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że powinien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Równocześnie dla ustalenia, czy zamierzenie budowlane, które ma zostać zrealizowane, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nieistotnym jest, czy inwestorem jest podmiotem prywatny, czy też publiczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, Baza NSA).

Inwestycja objęta wnioskiem, jak wskazano wyżej, polega na przebudowie odcinka istniejącej linii napowietrznej na terenie działki należącej do skarżących. Sąd podziela prezentowane w doktrynie stanowisko, że budowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii, uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2013, s. 383). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości fakt, że inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii stanowią inwestycje celu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1133/11, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 02 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1329/13, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1018/14, Baza NSA). Niewątpliwie przedmiotowa linia elektroenergetyczna będzie funkcjonowała w układzie sieci elektroenergetycznych jako instalacji połączonych i ze sobą współpracujących, będzie dostępna nieograniczonej i z góry nieustalonej liczbie i grupie osób, które spełniając konkretne warunki staną się jej użytkownikami. W związku z powyższym należy raz jeszcze powtórzyć, że sporna inwestycja spełnia kryterium inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi o jakich mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd zarzuty skargi w tym zakresie uznać należało za nieuzasadnione. W opinii Sądu uzasadnienia decyzji w tym zakresie odpowiadają wymogom określonym przepisem art. 107 § 3 K.p.a.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym tylko wniosek niedotknięty brakami formalnymi może uruchomić postępowanie administracyjne w tym sensie, iż powstaje obowiązek organu rozpatrzenia sprawy z tego wniosku i wydania decyzji w sprawie. W takim postępowaniu organ bada, jak już wyżej wspomniano, czy planowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z obowiązującym porządkiem prawnym. Celem tego badania, oprócz stwierdzenia istnienia przesłanek ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest również ustalenie wynikających z przepisów prawa warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Wspomniany wniosek, tj. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1), charakterystykę inwestycji obejmującą m.in., określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (pkt 2b), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2c).

Zdaniem Sądu opisane powyżej warunki wniosku zostały spełnione. W szczególności wniosek zawierał informacje o planowanym przedsięwzięciu, określał granice terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej oraz charakterystykę inwestycji. Analiza części tekstowej i graficznej wniosku nie pozostawia bowiem wątpliwości, że planowana inwestycja ma polegać na przebudowie (kablowaniu) odcinka istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV (...) – (...), odgałęzienie do stacji transformatorowej nr (...) "(...)" na kabel w miejscu kolizji z istniejącą linią WN 110 kV relacji (...) - (...)., w ramach którego zdemontowane zostaną dwa istniejące słupy oraz postawione zostaną dwa nowe słupy, w tym jeden w miejscu istniejącym. Co prawda, jak zasadnie wskazują skarżący, konieczność demontażu i budowy nowych słupów nie zostały opisane w części tekstowej wniosku, jednakże w ocenie Sądu tego rodzaju brak w przypadku przedmiotowej inwestycji, gdzie wyznaczony przebieg linii napowietrznej odpowiada linii już istniejącej, zaś lokalizacja planowanych słupów (przy granicy działki) nie będzie wpływała bezpośrednio na zakres wykonywania przez skarżących prawa własności, nie może być zakwalifikowany jako naruszenie przepisów prawa procesowego wpływającego na prawidłowość wydanej decyzji. Tym samym przyjąć należało, że wszystkie parametry, o jakich mowa w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały tak we wniosku jak i w decyzji oznaczone.

Odnosząc się do kwestii załączenia przez inwestora do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mapy zasadniczej w skali 1:1000, podczas gdy art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w stosunku do inwestycji liniowych wymagana skala mapy to 1:2000 podzielić należy stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. o sygn. akt II OSK 2688/13, Baza NSA, z którego wynika, że wykładnia tego przepisu wskazuje, że w przypadku inwestycji liniowych mapa w skali 1:2000 nie jest składana obowiązkowo obok mapy w skali 1:500 lub mapy 1:1000, tylko może być złożona w miejsce mapy w skali 1:500 lub w skali 1:1000. Zatem w przypadku inwestycji liniowych mapa może być złożona w jednej z trzech wymienionych skal. Mając to na uwadze zarzut skargi w tym zakresie należy uznać za niezasadny. Podobnie, za bezzasadny uznać należało zarzut wadliwego oznaczenia map. W aktach sprawy znajdują się mapy odpowiadające wymogom formalnym, zatem nie można skutecznie wywodzić, iż organ procedował na mapach nie odpowiadających takim wymogom.

W tym miejscu należy zauważyć, że organ administracji publicznej rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i dlatego opisane w nim zamierzenie powinien poddać ocenie z punktu widzenia właściwych przepisów prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jak wskazuje analiza akt sprawy, a co nie zostało również zakwestionowane przez inwestora, planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach odrębnych, co powoduje, że obowiązkiem organu było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie ze złożonym wnioskiem. Sam projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną,

Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że decyzja o lokalizacji celu publicznego odpowiada prawu, a co za tym idzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązany był oddalić skargę.