Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 29/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 14 grudnia 2017 r. zatytułowanym wezwanie przesądowe (data wpływu do organu 15 grudnia 2017 r.) E. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona) uznał, że odpowiedź organu z dnia 30 listopada 2017 r. na jego wcześniejszy wniosek z dnia 20 listopada 2017 r. nie jest odpowiedzią pełną i prawidłową lecz wybiórczą i niestaranną, a w konsekwencji niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym.

Wskazał, że:

1) nie udzielono odpowiedzi zgodnej z punktem 1 wniosku, gdyż nie przekazano żądanego linka do strony internetowej, lecz informację w jakiej zakładce można znaleźć domniemane informacje – jednocześnie stwierdził, że zbiorcza informacja nie jest sprawozdaniem zatwierdzonym przez uprawnione podmioty, zaopatrzonym w stosowne podpisy i pieczęcie,

2) co do odpowiedzi dotyczącej punktu 2 wskazał, że załączniki [...] i [...] nie zawierają podpisów, pieczęci oraz pieczęci za zgodność, wydruki nie są dokumentem zabezpieczonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, wydatków z rozdziału [...] nie zamieszczono w przesłanych materiałach; skarżący wniósł o wyjaśnienie zastosowanych symboli wskazując, że z przekazanych informacji nie można wywnioskować, jakie są koszty paliwa w danych miesiącach z podziałem na poszczególne pojazdy (też naprawy czy ubezpieczenia) – żądając informacji o liczbie kilometrów przejechanych danymi pojazdami,

3) w zakresie odpowiedzi dotyczącej punktu 3 poprosił w miarę możliwości o wskazanie głównych źródeł dochodów z działalności Straży Miejskiej poprzez uściślenie na jakie potrzeby Miasta zostały przeznaczone,

4) co do odpowiedzi dotyczącej punktu 4 poprosił o podanie, czy telefon służbowy Komendanta jest tajemnicą i nie może być udostępniony oraz dodatkowych informacji dotyczących pojazdu Renault Twingo; wskazał, że nie przesłano faktur za paliwo i poprosił, aby przy ich wysyłce przesłać dodatkowe dokumenty,

5) w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 5 poprosił o wyjaśnienie jaki jest cel korzystania z usług firmy A Sp. z o.o.

W tym zakresie zwrócił się do Prezydenta Miasta C. (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej – w formie elektronicznej bądź pisemnej.

W piśmie z dnia 28 grudnia 2018 r. (doręczonym w dniu 25 stycznia 2018 r.) organ udzielił częściowej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia 14 grudnia 2017 r. (będącym uzupełnieniem) informacji żądanych w punktach 1 - 4 wniosku z dnia 20 listopada 2017 r. w następujący sposób.

Co do punktu 1 – przesłał żądany link oraz ewidencję ilości etatów, wyposażenia oraz wyników działań Straży za lata 2014, 2015 i 2016. Odwołując się do wyroków sądowych wyjaśnił, że przesłanie kopii dokumentów, a nie uwierzytelnionych odpisów wyczerpuje zakres obowiązku udostępnienia dokumentu w trybie dostępu do informacji publicznej.

Odnośnie punktu 2 – podał, że informacje o wszystkich przychodach, dochodach i wydatkach Straży Miejskiej zostały przekazane w załączonych sprawozdaniach, dane są wygenerowane z systemu informatycznego, stanowią część zbiorczego opracowania (wyciągi) i nie mogą zostać podpisane elektronicznie jako osobne dokumenty. Wskazano pod jakim adresem publikowane są w BIP sprawozdania półroczne i kwartalne, wyjaśniając że zarówno w klasyfikacji [...], jak i [...] widnieją kwoty dochodów i wydatków całego urzędu, w tym kwoty między innymi delegacji, szkoleń, w których mieszczą się także koszty ponoszone na strażników miejskich. Wyjaśniono oznaczenie symboli klasyfikacji budżetowej i przekazano sprawozdanie, które będzie dostępne na stronie internetowej dopiero w styczniu 2018 r.

Odnośnie punktu 3 – przytoczył definicję jednostki budżetowej wskazując, że Straż Miejska jest jednym z wydziałów Urzędu Miasta jako jednostki budżetowej i nie jest możliwe wskazanie głównych źródeł redystrybucji przychodów/dochodów pochodzących z jej działalności.

Odnośnie punktu 4 – podał, że informacja o numerze telefonu Komendanta Straży Miejskiej nie jest tajemnicą, ale nie podlega udostępnieniu, gdyż nie stanowi informacji publicznej.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że ze względu na konieczność zebrania i przygotowania obszernej dokumentacji odpowiedź na wniosek w pozostałym zostanie udzielona terminie do 31 stycznia 2018 r. Wobec braku potwierdzenia doręczenia powyższego pisma w formie elektronicznej zostało ono wysłane ponownie w dniu 24 stycznia 2018 r.

W odpowiedzi z dnia 29 stycznia 2018 r., wysłanej do skarżącego w obydwu żądanych formach w dniu 31 stycznia 2018 r., organ przekazał odpowiedzi w pozostałym wnioskowanym przez skarżącego zakresie, a mianowicie kosztów paliwa za każdy miesiąc z podziałem na poszczególne pojazdy wraz kserokopiami faktur za paliwo, informacji dotyczącej budynków SM wraz z kserokopiami polis za wszystkie budynki i wyjaśnieniem procedury wyłonienia firmy – ubezpieczyciela oraz udzielił odpowiedzi na pytanie w jakim celu wykorzystuje przy ochronie budynków Urzędu z usług firmy prywatnej i rezygnacji z ochrony Urzędu przez SM.

Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniósł o: 1) stwierdzenie rażącej bezczynności organu w sprawie wniosku z dnia 20 listopada 2017 r. i dodatkowego wniosku z dnia 14 grudnia 2017 r., 2) zobowiązanie organu do usunięcia stanu rażącej bezczynności i jej skutków, 3) nałożenie grzywny, 4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zwięźle opisał przybliżone wyżej działania własne podjęte w trybie dostępu do informacji publicznej – co udokumentował. Podał, że odpowiedź na wniosek z dnia 20 listopada 2017 r. była ogólnikowa i wybrakowana. Natomiast wniosek z dnia 14 grudnia 2017 r. zawierający nowe żądania oraz analizę przesłanej informacji z żądaniem jej uzupełnienia pozostały bez odpowiedzi do dnia złożenia skargi.

W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania; nadto o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności. Powołał się na niekwestionowaną okoliczność udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 20 listopada 2017 r. w dniu 4 grudnia 2017 r. Wskazał, że w terminie ustawowym zareagował również na pismo z dnia 14 grudnia 2017 r., gdyż w dniu 28 grudnia 2017 r. udzielił dalszych informacji co do pierwotnego wniosku i przedłużył termin do udzielenia odpowiedzi na nowe zapytania skarżącego. Informacja została udzielona w formie elektronicznej – wysłana w dniu 28 grudnia 2017 r. na adres poczty elektronicznej podany przez stronę. Jako dowód przedłożył wydruk wysłania odpowiedzi i log – zrzut konsoli serwera [...] do plików tekstowych.

Mając na uwadze zarzut skargi pełnomocnik podał, że w dniu 24 stycznia 2018 r. ponownie przesłano tę odpowiedź na adres poczty elektronicznej skarżącego oraz w formie pisemnej na adres korespondencyjny. Podał, że posiada zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji z dnia 25 stycznia 2018 r. natomiast pomimo żądania potwierdzenia otrzymania wiadomości e-mailowej organ nie otrzymał takiego potwierdzenia. Z raportu przekazywania informacji wynika, że "wysłana wiadomość dotarła do serwera, który nie generuje powiadomień o statusie doręczenia po pomyślnym doręczeniu wiadomości. Jeżeli nie odebrano żadnych wiadomości o niepowodzeniu, można założyć, że wiadomość została doręczona. Nie należy oczekiwać potwierdzenia doręczenia". Z powyższego pełnomocnik wywiódł, że w sytuacji, gdy nie organ nie otrzymał powiadomienia o niepowodzeniu doręczenia w dniu 28 grudnia 2017 r. należy przyjąć, że wiadomość została doręczona, lecz nie odczytana przez skarżącego. Tym samym zarzut bezczynności, a w szczególności rażącej bezczynności jest chybiony. Twierdzenie zostało wsparte odwołaniem się do poglądów judykatury.

W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2018 r. skarżący stanowczo zaprzeczył twierdzeniu, iż organ nie pozostaje w bezczynności. Podkreślił niekompletność informacji przesłanej w terminie ustawowym. Nadto wskazał, że bezpodstawne jest twierdzenie o doręczeniu w dniu 28 grudnia 2017 r. odpowiedzi na wezwanie przesądowe, gdyż do takiego doręczenia nie doszło, a organ nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego jego tezę o skuteczności doręczenia. Skarżący podkreślił, że nadto nie udzielono odpowiedzi w formie pisemnej pomimo jednoznacznego żądania. Załączył kopię swojego pisma z dnia 25 stycznia 2018 r., w którym domagał się wykazania tradycyjnego i elektronicznego doręczenia pisma z dnia 28 grudnia 2017 r. oraz kopii odpowiedzi z dnia 5 lutego 2018 r., w której przyznano, że list nie został wysłany pocztą – wysyłka pocztowa nastąpiła dopiero w dniu 24 stycznia 2018 r.; natomiast w zakresie doręczenia elektronicznego wywodzono jak przy odpowiedzi na skargę.

W odpowiedzi na wezwanie sądu organ w piśmie z dnia 23 lipca 2018 r. wyjaśnił, że informacja publiczna została udzielona skarżącemu w pełnym zakresie i to w formie elektronicznej, jak i pisemnie, pocztą tradycyjną. Zdaniem organu nie doszło do bezczynności w załatwieniu wniosku bowiem organ udzielił informacji publicznej z zachowaniem ustawowych terminów i form doręczenia informacji, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku i obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji).

Stosownie do odesłania zawartego w ust. 4 przywołanego przepisu Konstytucji, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

Podstawowym aktem prawnym regulującym realizację konstytucyjnego prawa do informacji jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, ze zm. – dalej "u.d.i.p."), która nakłada na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Chociaż pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, w sądowej praktyce stosowania prawa ukształtował się w zasadzie jednolity pogląd, zgodnie z którym bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął wymaganych czynności (zob. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2749/12, z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 348/13, z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I OSK 413/14 dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku).

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

Skarga dotyczyła bezczynności Prezydenta Miasta C. w zakresie udzielenia odpowiedzi informacji publicznej w obydwu żądanych formach (elektronicznej i pisemnej) w zakresie wniosku z dnia 14 grudnia 2017 r. Wniosek o udzielenie informacji publicznej został sformułowany przez skarżącego w piśmie nazwanym "wezwanie przesądowe" z dnia 14 grudnia 2017 r. i obejmował dodatkowe żądania w zakresie udostępnienia informacji publicznej pierwotnie opisane we wniosku z 20 listopada 2017 r. W dniu 18 stycznia 2018 r. skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu, w której wskazał między innymi, że pismo z dnia 14 grudnia 2017 r. zostało zignorowane przez organ. Organ przeczył temu w odpowiedzi na skargę powołując się na okoliczność, iż w dniu 28 grudnia 2017 r. wysłał odpowiedź w formie elektronicznej, zawierającą częściową informację dotyczącą nowych żądań skarżącego, a także wyjaśnienie, że w pozostałej części udzieli odpowiedzi w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. Z akt sprawy wynika, że pismo z dnia 28 grudnia 2017 r. została wysłana jedynie w formie elektronicznej. Odpowiedzi w formie pisemnej w tym terminie nie wysłano. W związku z twierdzeniem skarżącego, że odpowiedzi na wezwanie przesądowe nie otrzymał, organ wysłał ponownie pismo z dnia 28 grudnia 2017 r.– w formie elektronicznej i pisemnej, a to w dniu 24 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów.

Art. 4 u.d.i.p. określa podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu.

Jak wynika z powyższego wybór właściwej formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od podmiotu, do którego się zwrócono dokonania oceny, czy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną.

Zasadą jest, iż w przypadku badania czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również Sąd jest obowiązany ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, w zakresie kwalifikacji podmiotowej Sąd stwierdza, że Prezydent Miasta C. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy) – co nie było sporne.

Przedmiotem sporu pozostaje natomiast ocena, czy organ rozpatrzył żądanie udostępnienia informacji publicznych w całości i w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Trzeba przy tym podkreślić, że na równi z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego podmiotu.

W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 14 grudnia 2017 r. informacje stanowią informację publiczną, co zresztą nie stanowiło sporu w niniejszej sprawie. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia szeregu danych (informacji i dokumentów) związanych z działalnością Straży Miejskiej w 2017 r., w tym dotyczących wydatkowania środków publicznych.

Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że wniosek wpłynął do organu w dniu 14 grudnia 2017 r. W dniu 28 grudnia 2017 r., a więc z zachowaniem 14 -dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ sporządził częściową odpowiedź na pytania skarżącego i przesłał ją na wskazany przez niego adres e-mail jednocześnie informując, że w pozostałym zakresie wniosek zostanie rozpatrzony w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. Jak wynika z akt sprawy pismo z dnia 24 grudnia 2017 r. zostało wysłane na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej skarżącego (karta 15 akt adm.). Wobec zawartych w skardze z dnia 18 stycznia 2018 r. twierdzeń skarżącego, że nie otrzymał on pisma z dnia 24 grudnia 2017 r. organ przesłał je zarówno w formie elektronicznej, jak i pisemnej. Ponadto w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r., a zatem w terminie określonym ustawą organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia 14 grudnia 2017 r. w obydwu formach wskazanych we wniosku. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że organ nie miał możliwości technicznych uzyskania potwierdzenia, że wiadomość wysłana na adres e-mail została faktycznie odczytana przez skarżącego.

Przedstawione okoliczności świadczą o tym, że organ podjął wszelkie czynności zmierzające do terminowego doręczenia wnioskodawcy informacji i dokumentów stanowiących odpowiedź na jego wniosek

Skarżący w swoim wniosku o udostępnienie informacji publicznej podał dwa równorzędne sposoby udzielenia odpowiedzi na wniosek pozostawiając w tym zakresie organowi swobodę wyboru. W ocenie Sądu zatem organ w sposób prawidłowy udzielił częściowej odpowiedzi na jeden ze wskazanych przez skarżącego adresów. Wnioskodawca dokonując wyboru formy kontaktu w postaci zwykłej poczty elektronicznej ponosi to ryzyko, że podany adres może okazać się nieaktywny lub nie pozwoli na odebranie odpowiedzi. Konsekwencje wyboru uproszczonej formy kontaktu to jest poczty elektronicznej, w sytuacji gdy organ wykazuje, że przesłał odpowiedź na adres e -mail wskazany we wniosku musi obciążać wnioskodawcę.

Reasumując, z uwagi na fakt, że organ, w zakreślonym ustawą terminie, podjął udokumentowane działania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie można uznać, że pozostawał on w bezczynności na dzień złożenia skargi.

Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę

Odnosząc się na zakończenie do żądania zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w razie ich poniesienia –przysługują wyłącznie skarżącemu i tylko w sytuacji kiedy jego żądanie zostało uwzględnione (art. 200 p.p.s.a.).