Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 279/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska(spr.) Sędziowie NSA Gabriela Gorzan as.sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st.sekr.sąd.Joanna Świdłowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi B. i M. P.h na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących B. i M.P. kwotę 400,- zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ M. Skwierzyńska /-/ G. Gorzan


UZASADNIENIE

B. i M. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]2004r. uchylającą w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2004r. w sprawie określenia im podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 i określającą tenże podatek w kwocie [...]zł.

Organ kontroli skarbowej w toku kontroli przeprowadzonej w firmie "A" M. P. stwierdził zaniżenie przychodów o [...]zł w związku z niezaewidencjonowaniem [...] faktur sprzedaży towarów oraz utargu z kasy fiskalnej w dniu [...]2000r. a także błędnym zaewidencjonowaniem utargu w dniu [...]2000r. i [...]2000r.

Ponadto podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu łącznie o kwotę [...]zł przez nieprawidłowe ustalenie wysokości odpisów amortyzacyjnych od wybudowanej we własnym zakresie stacji benzynowej, której wartość początkową ustalono na [...]zł na podstawie wyceny biegłego w sposób nie odpowiadający wymogom § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych. Wycena biegłego dokonana została w 1999r. na potrzeby banku, wówczas gdy zaawansowanie budowy wynosiło 30%, a więc na podstawie prognozowanej, a nie rzeczywistej wartości tego środka trwałego.

Poza tym w odniesieniu do przyczepy kempingowej zastosowano zawyżoną stawkę amortyzacyjną 20% zamiast 14%.

Nadto zawyżono koszty uzyskania przychodu o [...]zł z tytułu podatku od nieruchomości, o [...]zł z tytułu wydatków na reprezentację i reklamę, o [...]zł w związku z podwójnym zaewidencjonowaniem wydatku na ogłoszenie reklamowe i o [...]zł w związku z remontem placu manewrowego.

W świetle powyższych ustaleń uznano prowadzoną przez podatnika księgę przychodów i rozchodów na nierzetelną w myśl art. 193 § 4 i § 6 Ordynacji podatkowej i określono dochód z działalności gospodarczej podatnika w wysokości [...]zł tj. o [...]zł wyższej niż małżonkowie zadeklarowali w zeznaniu PIT - 36.

Po rozpatrzeniu odwołania B. i M. P. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska organu I instancji co do wydatku na remont placu manewrowego i zaliczył kwotę [...]zł do kosztów uzyskania przychodu, co skutkowało obniżeniem wysokości podatku dochodowego do kwoty [...]zł.

W pozostałym zakresie tj. co amortyzacji i ustalenia wartości początkowej stacji paliw w S. oraz zwiększenia przychodów o [...]zł organ ten uznał zaskarżoną decyzją za prawidłową i nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze na tę decyzję B. i M. P. wnoszą o jej uchylenie w części dotyczącej amortyzacji stacji paliw i ustalenia jej wartości początkowej oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych.

Skarżący podnoszą, że szacunkowa wycena dokonana przez biegłego w 1999r. została potwierdzona przez niego po zakończeniu budowy stacji paliw na dzień [...]2000r.

Ich zdaniem polemika z tą wyceną byłaby możliwa w przypadku przedstawienia przez organ I instancji innej wyceny dokonanej przez powołanego przez ten organ biegłego, odbiegającej w istotny sposób od tej, którą przedstawili podatnicy.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpatrując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w zakreślonych przez skargę granicach odnieść należy się w pierwszym rzędzie do przepisu art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176), zgodnie z którym odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, dokonywane zgodnie z przepisami rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów na podstawie ust. 7 art. 22 w. w. ustawy stanowią koszt uzyskania przychodu.

Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35) w § 2 ust. 1 pkt 1 dopuścił możliwość uznania za środki trwale wytwarzanych we własnym zakresie np. budynków i budowli. Podstawę dokonania odpisów amortyzacyjnych stanowi w myśl § 7 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia wartość początkowa środka trwałego, która winna, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2, odpowiadać kosztowi wytworzenia danego środka trwałego, czyli - o czym stanowi § 6 ust. 5 w.w. rozporządzenia - wartość w cenie nabycia zużytych do jego wytworzenia rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzenia za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzenia wspomnianego środka, z określonymi wyjątkami.

Z kolei z postanowień ust. 7 tegoż § 6 wynika, że w przypadku, gdy podatnik nie może ustalić kosztu wytwarzania środka trwałego, jego wartość początkową ustala się w wysokości określonej przez powołanego przez podatnika biegłego z uwzględnieniem cen rynkowych.

Przedstawiony wyżej stan prawny pozwala stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, możliwe było ustalenie wartości początkowej budynków i budowli na podstawie opinii biegłego. Przedstawiony przez biegłego operat szacunkowy z [...] 1999r. (k. 104 - 94 akt podatkowych) istotnie nie stanowi wystarczającej podstawy do ustalenia wartości początkowej budynków i budowli stacji paliw wzniesionej przez skarżącego, jednakże biegły ten ustalił także wartość rynkową tego środka trwałego ponownie wg stanu na dzień [...]2000r. tj. na dzień zakończenia budowy(k. 95). Okoliczność, że każdorazowo wartość stacji paliw wynosiła [...]zł nie może przesądzać o wadliwości wyceny.

Skoro jednak organ podatkowy kwestionował ustalenia biegłego, mógł uznając również za niewystarczające zeznania biegłego (k. 17a) - jak to podnoszą skarżący - powołać z własnej inicjatywy biegłego w trybie art. 197 Ordynacji podatkowej na okoliczność określenia wartości rynkowej omawianego środka trwałego. Trudno bowiem uznać by stacja paliw przedstawiała jedynie taką wartość jaka wynika z posiadanych przez skarżącego faktur.

W tym stanie rzeczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien rozważyć, którą ze wskazanych możliwości ustalenia wartości początkowej w. w. stacji paliw zastosować w sprawie by nie naruszyć zasad wyrażonych w art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej tj. działania na podstawie przepisów prawa oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywatela do organów podatkowych, a także wymogu podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe względy na uwadze, uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

/-/ K. Nikodem /-/ M. Skwierzyńska /-/ G. Gorzan

AR