Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 620/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm., dalej zwanej uioś), a także § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej zwanej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku L. A. C., złożonego w dniu [...] września 2011 r., Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy do [...] kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W decyzji ustalono m.in., że odległość elektrowni od najbliższych zabudowań mieszkalnych winna wynosić nie mniej niż to wynika z wyliczeń przewidywanej emisji hałasu dla tego typu elektrowni oraz zawarto szereg innych uregulowań wynikających z art. 82 ust. 1 uioś.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 172 ust. 1 i ust. 2 uioś planowana inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dla terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, nie istnieje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi.

Dalej organ wywodził, że pracy każdej elektrowni wiatrowej towarzyszy hałas, który ujemnie oddziałuje na psychikę człowieka. Dlatego też opracowano normę badania hałasu generowanego przez turbinę wiatrową, by można było go racjonalnie ocenić i właściwie dobrać strefy uciążliwości. Zgodnie z dostępnymi materiałami informacyjnymi Ministerstwa Ochrony Środowiska dotyczącymi planów rozwoju energetyki wiatrowej, strefą uciążliwości powinien być objęty obszar od masztu elektrowni do zabudowań mieszkalnych wynikający z przeprowadzonych badań i obliczeń wykonanych w okresie przygotowania i planowania inwestycji, jednak wszystko zależy od ukształtowania terenu w pobliżu elektrowni.

Na etapie eksploatacji elektrowni wiatrowej, na terenach zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, normy poziomu hałasu będą dotrzymane, zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Planowana inwestycja, po uruchomieniu, wymagać będzie kontroli (monitoringu) w zakresie pomiarów natężenia hałasu w środowisku, który to pomiar inwestor na własny koszt zobowiązany jest jednorazowo przeprowadzić w porze dziennej i nocnej, na kierunku najbliższej zabudowy mieszkaniowej.

Inwestycja wymagać będzie również prowadzenia monitoringu przyrodniczego oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki i nietoperze.

Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...].09.2011 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w [...] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w [...], w sprawie wydania opinii co do obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko oraz określenia jego zakresu. RDOŚ w [...] pismem z dnia [...] października 2011 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1-9 i 11-20 oraz ust. 6 uioś oraz określił, co powinien obejmować zakres raportu. W uzasadnieniu podał m.in., że odległość omawianych generatorów w stosunku do istniejącej zabudowy jest bardzo niewielka i wynosi około 300 m. Opracowanie [...] Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego w [...] pn.: "[...]" wskazuje, że przy lokalizacji dużych elektrowni wiatrowych winno uwzględniać się co najmniej 1000 m strefę buforową od budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego. Jest to związane z oddziaływaniem elektrowni wiatrowych nie tylko bezpośrednio na sąsiedztwo, gdyż, jak wynika z najnowszych badań, odległość 400-800 m od dużych elektrowni wiatrowych nie zapewnia bezpieczeństwa, wręcz przeciwnie, uznaje się, iż nawet w takiej odległości wpływ hałasu na zdrowie ludzi nie ulega widocznemu zmniejszeniu. Ponadto do negatywnych oddziaływań należy zaliczyć drgania generowane przez wiatraki na florę i faunę, a także na proces wyjaławiania gleb oraz wpływ w zakresie infradźwięków i tzw. efektu migotania cienia. Z uwagi na to należy przedstawić wariant lokalizacyjny zwiększający odległość zamierzenia od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Ryzyko znacznego wpływu omawianego zamierzenia inwestycyjnego na rozprzestrzenianie się hałasu w środowisku narzuca konieczność uwzględnienia w raporcie:

analizy akustycznej przeprowadzonej w rejonie pobliskiej zabudowy mieszkaniowej, dla pory dnia i nocy;

oddziaływania stacji energetycznej w zakresie emisji pól elektromagnetycznych;

danych na temat oddziaływania wiatraka w zakresie infradźwięków oraz tzw. efektu migotania cienia;

zagospodarowania terenów sąsiednich oraz odległości od najbliższej zabudowy mieszkaniowej z zaznaczeniem na mapie.

RDOŚ w [...] wskazał również na konieczność uwzględnienia szeregu okoliczności w ramach analizy oddziaływania zamierzenia na przyrodę rozpatrywanego obszaru.

PPIS w [...] pismem z dnia [...].10.2011 r. wyraził opinię, że po zapoznaniu się z charakterystyką zamierzenia zawartą w przedłożonej karcie informacyjnej jest zdania, iż dla powyższego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu podał m.in., że z przedłożonych materiałów wynika, iż elektrownia wiatrowa jest emitorem hałasu, jednak z założeń przyjętych w załączonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że poziom hałasu nie będzie przekraczał dopuszczalnych norm.

Biorąc pod uwagę stanowisko RDOŚ w [...] i PPIS w [...], Wójt Gminy [...], postanowieniem z dnia [...].04.2011 r. postanowił stwierdzić konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz opracowania raportu. Ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z wymogami określonymi w art. 66 ust. 1 pkt 1-9 i 11-20 oraz ust. 6 uioś.

W związku z powyższym dla przedmiotowego przedsięwzięcia opracowany został raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Przeanalizowanie różnych możliwości zlokalizowania inwestycji (z punktu widzenia minimalizowania negatywnego oddziaływania) oraz wyboru technologii (np. rodzaj linii elektroenergetycznej przekazującej wyprodukowaną przez siłownię energię do krajowej sieci), pozwoliło na wskazanie takiego wariantu, który zabezpiecza interesy wszystkich zainteresowanych: właścicieli sąsiednich nieruchomości, środowiska, inwestora itd.

Z raportu wynikają następujące wnioski. Na podstawie rocznego monitoringu ornitologicznego stwierdzono, że realizacja inwestycji nie będzie stanowiła znaczącego zagrożenia dla środowiska w tym zakresie. W zakresie zbadania poziomu hałasu, jaki będzie powodować planowane przedsięwzięcie, zebrano informacje, które pozwoliły na wskazanie takiego miejsca lokalizacji elektrowni wiatrowych, które pozwoli na zachowanie bezpiecznej odległości od zabudowań mieszkalnych sąsiadujących z inwestycją. Na podstawie doświadczeń zbieranych przez badaczy zagadnienia zwanego migotaniem cienia, powodowanego przez obracające się łopaty elektrowni wiatrowych, stwierdzono, że odległość, która ma dzielić inwestycję i budynki mieszkalne, jest wystarczająca, by zabezpieczyć zdrowie osób je zamieszkujących. Opierając się na badaniach powadzonych przez naukowców dowiedziono, że elektrownie wiatrowe nie emitują infradźwięków oraz pola elektromagnetycznego na poziomie, który mógłby zagrozić ludzkiemu zdrowiu. Inwestycja będzie oddziaływać na krajobraz, jednak zasady wskazane w raporcie pozwolą na zminimalizowanie wpływu turbiny; szczególnie istotne jest ograniczenie wycinki drzew, czy malowanie turbin na kolory niekontrastujące z otoczeniem.

Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...].12.2011 r. zwrócił się do RDOŚ w [...] i PPIS w [...] o wyrażenie opinii i uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

RDOŚ w [...] postanowieniem z dnia [...].01.2012 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia, pod warunkami uwzględnionymi w orzeczeniu niniejszej decyzji. PPIS w [...] pismem z dnia [...].01.2012 r. wyraził opinię, że po zapoznaniu się z przedłożonymi materiałami, w tym raportem oddziaływania na środowisko, zgłasza warunki, które również zostały uwzględnione w orzeczeniu niniejszej decyzji.

W związku z powyższym organ I instancji doszedł do wniosku, że analizy i obliczenia przedstawione w raporcie potwierdzają, iż planowane przedsięwzięcie, po spełnieniu zaleceń minimalizujących oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, nie będzie znacząco negatywnie wpływać na ludzi, zwierzęta, rośliny, powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, klimat akustyczny, dobra kultury i krajobraz. Analiza wpływów przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska pozwala stwierdzić, że nie przewiduje się istotnego wpływu przedmiotowych inwestycji na wzajemne oddziaływanie między nimi. Rozproszenie turbin na dużym terenie o podobnych parametrach pozwoli uniknąć oddziaływań skumulowanych, a także minimalizuje potencjalne kolizje ptaków i nietoperzy z łopatami turbin. Rozmieszczenie elektrowni w znacznej odległości od siebie ogranicza również efekt bariery, a także efekt odstraszania. Jednakże należy zaznaczyć, że budowa większej ilości turbin w przedmiotowej lokalizacji może wywołać efekt skumulowanego oddziaływania na ptaki i nietoperze i spowodować negatywne oddziaływania na te zwierzęta. W chwili obecnej takie zagrożenie nie zachodzi. W trakcie badań monitoringowych nie stwierdzono także kolizji ptaków z napowietrznymi liniami energetycznymi. Wyniki badań ornitologicznych dostarczają dowodów (niewielka liczba obserwowanych ptaków w skali roku), iż teren nie jest korytarzem migracyjnym dla gęsi oraz żurawi. W związku z powyższym można wykluczyć możliwość występowania kolizji z liniami energetycznymi. Obszar badań nie ograniczał się tylko do lokalizacji projektowanej turbiny; obejmował znacznie większy teren. Tereny objęte inwestycją nie są położone w strefie ochrony konserwatorskiej. W zakresie archeologicznych dóbr kultury w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują zidentyfikowane stanowiska archeologiczne. Analizowana elektrownia wiatrowa ze względu na brak emisji do środowiska substancji zanieczyszczających oraz dużą odległość obiektów zabytkowych i kultury nie stanowi dla nich zagrożeń. Nie będą też zagrożone dobra materialne.

Dalej organ wywodził, ze hałas wywiera ujemny wpływ na zdrowie, zmniejsza wydajność pracy, utrudnia wypoczynek i koncentrację. Jest więc jednym z ważnych czynników decydujących o komforcie życia. Turbina elektrowni wiatrowej emituje stały hałas o określonym poziomie. W zależności od jego poziomu, w określonym promieniu od masztu nie może znaleźć się zabudowa mieszkaniowa. Redukcji poziomu hałasu, który jest szczególnie dokuczliwy przy wietrze o małych i średnich prędkościach, służy stosowanie nowoczesnych technologii, by zaś zneutralizować wpływ hałasu na ludzi, należy zachować odpowiedni dystans między elektrownią wiatrową a zabudową mieszkaniową. Przeprowadzone obliczenia poziomu dźwięku w rejonie planowanej inwestycji wykazały, że w fazie eksploatacji w porze dziennej i nocnej elektrownie nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w ciągu dnia 55 dB(A), w ciągu nocy 45 dB(A). Przyjęte rozwiązania w wariancie proponowanym przez inwestora nie będą powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na obszarach chronionych akustycznie (tereny zabudowy zagrodowej).

Podsumowując organ stwierdził, że możliwa jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego pod warunkiem zastosowania rozwiązań projektowych, które spełniają wszystkie obowiązujące przepisy i normy dotyczące ochrony środowiska. W trakcie trwania procedury, po wszczęciu postępowania, wpłynęły uwagi i protesty, do których organ odniósł się powołując ponownie prezentowane wyżej stanowisko.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnieśli K.

i W. G., zarzucając nieprzestrzeganie zaleceń opracowanych przez Urząd Marszałkowski, t.j. niezachowanie odległości minimalnej 1000 m dla przedmiotowej inwestycji od zabudowań mieszkalnych. K. G. następnie cofnęła swoje odwołanie, co spowodowało wydanie przez organ II instancji decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Organ II instancji decyzją znak [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wywodzono w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami ustawy, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu. Specyfika postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga, aby organ prowadzący postępowanie w sprawie dysponował specjalistycznymi informacjami z zakresu ochrony środowiska. W tym właśnie celu w art. 74 uioś określono, jakie dokumenty i informacje winny zostać załączone do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami ustawy, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ ten zasięgnął opinii PPIS w [...], który w wydanej opinii z dnia [...] października 2011 r. stwierdził, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także opinii RDOŚ w [...] z dnia [...] października 2011 r., który z kolei wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił zakres raportu.

W konsekwencji powyższego organ I instancji stosownie do treści art. 63 uioś postanowieniem znak: [...] z dnia [...] października 2011 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji i określił zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z opiniami organów opiniujących. W toku przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji uzgodnił warunki realizacji z RDOŚ w [...] oraz z PPIS w [...]. Przed wydaniem decyzji organ zapewnił także udział społeczeństwa w tym postępowaniu, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko, na którą złożyły się raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z analizami.

Jak wskazano, planowane przedsięwzięcie ma powstać na działce o pow. [...] ha, która stanowi grunty orne.

Z analizy akustycznej przeprowadzonej dla elektrowni wiatrowej wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu przy najbliższych zabudowaniach mieszkalnych nie zostaną przekroczone. Ponadto organ podniósł, że w analizie tej określono wartości graniczne poziomu hałasu generowanego przez planowaną elektrownię dla najbliżej położonych budynków. Dopuszczalne normy hałasu dla pory dziennej wynoszą 55 dB, a dla pory nocnej 45 dB.

Przeprowadzone oceny ornitologiczne i chiropterologiczne wykazały, że inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na populację ptaków i nietoperzy.

Zobowiązano inwestora także do wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony terenów zabudowy zagrodowej przed hałasem w porze dziennej i nocnej, ustalając termin po upływie miesiąca od dnia oddania obiektu do użytkowania. Przedstawiony raport był w ocenie organu odwoławczego wyczerpujący, a jego zakres obejmuje wszystkie elementy określone postanowieniem Wójta Gminy [...] o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalenia zakresu raportu, a wynikające z art. 66 uioś.

Oceniono również, że organ I instancji prawidłowo odniósł się do protestów mieszkańców.

Decyzja spełnia ustawowe wymogi art. 84 i art. 85 uioś. Zawiera ona stwierdzenie w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, charakterystykę przedsięwzięcia i kartę informacyjną przedsięwzięcia. Decyzja posiada stosowne uzasadnienie (zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt 1 uioś), które zawiera: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78,

wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4.

Organ I instancji zapewnił w sposób pełny możliwość udziału stronom w postępowaniu, podał do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78 (art. 85 ust. 3 uioś).

Jeśli chodzi o zarzuty zawarte w odwołaniu, to wymaga stwierdzenia, że są one niezasadne. Organ I instancji odniósł się do zarzutów wniesionych przez strony w toku postępowania, co wypełnia obowiązek wynikający z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś. Organ I instancji w sposób bardzo szczegółowy i precyzyjny odniósł się do wszelkich uwag, zapytań, wątpliwości wniesionych przez poszczególne osoby. Kwestie związane ze zbyt bliskim usytuowaniem inwestycji w stosunku do zabudowań mieszkalnych oraz z uciążliwością związaną z posadowieniem inwestycji, nie zostały poparte żadnymi dowodami i stanowią subiektywne twierdzenie skarżącego. Emitowany hałas, jak wynika z przeprowadzonej analizy i pomiarów, nie zostanie przekroczony. Nie bez znaczenia jest zobowiązanie inwestora do dokonania analiz porealizacyjnych odnoszących się do tych kwestii, który to obowiązek został na niego nałożony. Przywoływane wytyczne i zalecenia Urzędu Marszałkowskiego nie mogą być podstawą do rozstrzygania w rozpoznawanej sprawie.

Planowana inwestycja położona jest na terenach rolnych i wedle oceny organu specjalistycznego, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jest to rozwiązanie optymalne dla miejsca posadowienia takiej elektrowni. Procedura w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej wymaga wiadomości specjalistycznych, dlatego też wszelkie opinie, monitoringi stanowią zasadniczy element, który bierze pod uwagę organ uprawniony do wydania takiej decyzji.

W. G. wniósł na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że studium uwarunkowań gminy [...] nie przewiduje budowy elektrowni wiatrowych w miejscowości [...]. Sołectwo posiada grunty o wysokiej klasie, z przewagą gruntów I-III klasy bonitacyjnej. Jest to teren rolniczy, a takie grunty nie powinny być przeznaczone pod budowę wiatraków.

Ponadto strona podniosła, że elektrownie wiatrowe oddziałują w sposób negatywny na zdrowie człowieka, co jest udowodnione naukowo licznymi raportami oraz opracowaniami. Obecność turbiny wiatrowej rodzi więc jego obawy o stan zdrowia domowników.

Wątpliwość skarżącego wzbudziła także zbyt bliska lokalizacja wiatraka,

w stosunku do jego zabudowań gospodarczych oraz mieszkalnych. Odległość ta wynosi około 300 m i jest ona niewystarczająca.

Jako ważne uchybienie w wydanej decyzji skarżący wskazał również nieuwzględnienie jego zabudowań w raporcie. Mimo że jego gospodarstwo jest położone najbliżej mającego powstać wiatraka, nie figuruje na mapie.

Ponadto w raportach oparto się na badaniach ornitologicznych, co jest

niezgodne z prawdą, ponieważ nigdy nie widział na przedmiotowym terenie dokonującego badań ornitologa. Elektrownie wiatrowe powodują kolizję z ptakami, a przez teren gminy prowadzi korytarz jesiennych i wiosennych przelotów ptaków, szczególnie gęsi i żurawi. Rodzi to obawę o wypadki.

Przedsięwzięcie powoduje w ocenie skarżącego także ograniczenia w swobodzie zarządzania własnością nieruchomości. Nie będzie można bowiem podjąć inwestycji budowlanej, gdy odległość będzie mniejsza niż 500 m od turbiny. Nie będzie mógł wydzielić działek budowlanych ze względu na pobudowaną elektrownię wiatrową. Jest to rażące naruszenie prawa własności, bowiem inwestor może wybrać teren pod inwestycję, a skarżący, jako właściciel sąsiednich gruntów, pozbawiony będzie prawa rozporządzania własną działką. Ponadto nieruchomość skarżącego, wskutek obecności uciążliwej turbiny wiatrowej w sąsiedztwie, straci na wartości.

Strona nie zgodziła się również ze stanowiskiem zawartym w decyzji, jakoby budowa wiatraka była zlokalizowana poza obszarem o znaczeniu historycznym.

W miejscowości [...] obiektem objętym ochroną jest park oraz dworek, które nadal są utrzymywane w niezmienionej architekturze.

Dalej skarżący wskazał, że raport poziomu hałasu przeprowadzony został na nowych elektrowniach wiatrowych. Nie bierze się natomiast pod uwagę tego, że stawiane są stare, złomowane na zachodzie wiatraki prądotwórcze, których poziom hałasu jest zupełnie inny. W przedmiotowej sprawie inwestor ma zamiar postawić właśnie taki stary, przywieziony z rozbiórki wiatrak. W załączniku do decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymienione są dwa rodzaje elektrowni wiatrowych. Nie wiadomo, którą z nich inwestor postanowi wybudować. Może okazać się, że każda z nich jest w złym stanie technicznym, a przeprowadzone ekspertyzy były wykonane na zupełnie innym modelu elektrowni.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie oraz jego argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia uwag wniesionych przez skarżącego wskazano, że Wójt odniósł się do zarzutów wniesionych przez strony w toku postępowania, co wypełnia obowiązek wynikający z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś. Organ I instancji w sposób bardzo szczegółowy i precyzyjny, w ocenie Kolegium, odniósł się do wszelkich uwag, zapytań, wątpliwości wniesionych przez poszczególne osoby. Kwestie związane ze zbyt bliskim usytuowaniem inwestycji w stosunku do zabudowań mieszkalnych oraz uciążliwości związanych z posadowieniem inwestycji nie zostały poparte żadnymi dowodami i stanowią subiektywne twierdzenie skarżącego. Emitowany hałas, jak wynika z przeprowadzonej analizy i pomiarów, nie zostanie przekroczony.

W zakresie zarzutów dotyczących braku możliwości zagospodarowania własnej nieruchomości na cele budowlane, nie można w ocenie organu podzielić poglądu skarżącego, że postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy bezpośrednio jego uprawnień do zagospodarowania własnego terenu na cele budowlane. Hipotetyczne plany przeznaczenia swojej nieruchomości na cele budowlane nie mogą stanowić podstawy do uznania, że planowane przedsięwzięcie będzie stanowić przeszkodę w ich realizacji. Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości jest odrębnym trybem przewidzianym w ustawie o gospodarce nieruchomościami i jest niezależne od spornej sprawy. Również twierdzenie, że inwestycja spowoduje spadek wartości gruntów sąsiednich oraz, że budowa wiatraka będzie zlokalizowana na obszarze o znaczeniu historycznym, nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń, a argument, że inwestor zamierza posadowić na wskazanym terenie stare wiatraki, w sytuacji, gdy raport zawiera ustalenia odnośnie hałasu nowych elektrowni, pozostaje wyłącznie subiektywnym twierdzeniem skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób prowadzący do naruszenia prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 71 uioś. W myśl jego ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie elektrowni wiatrowej, bezspornie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W sprawie postanowiono o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko i sporządzeniu raportu (art. 59 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 uioś).

Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę była więc w szczególności wnikliwa i wszechstronna analiza przedstawionego raportu, a także podjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia pojawiających się w toku postępowania wątpliwości co do jakości i wyników tego raportu. Wyniki dokonanej przez organ analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym nie tylko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., ale również z uwzględnieniem szczególnych wymogów wskazanych w art. 85 uioś. Raport nie stanowi bowiem opinii biegłego, gdyż ustawa nie wymaga sporządzenia go przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, lecz jest dowodem prywatnym, podlegającym ocenie przez organ rozpoznający sprawę. Aby zapewnić organowi możliwość jak najpełniejszej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, ustawodawca przewidział obowiązek wskazania w raporcie opisu analizowanych wariantów, co daje organowi możliwość porównania, a nawet wyboru innego, niż zaproponowany przez inwestora, wariantu. Wynika to wprost z art. 81 uioś, który stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Znaczenie wariantowania w ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika również z art. 68 ust. 2 uioś, zgodnie z którym organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazać m.in. rodzaje wariantów alternatywnych wymagających zbadania.

Tymczasem organy obu instancji analizując raport pominęły, że brak w nim tego właśnie jednego z podstawowych elementów wymienionych w art. 66 ust. 1 uioś, tj. racjonalnego wariantu alternatywnego, a także określenia przewidywanego jego oddziaływania na środowisko. W raporcie znajduje się jedynie opis jednego wariantu alternatywnego i wariant ten od samego początku był niemożliwy do zrealizowania z uwagi na brak po stronie inwestora możliwości uzyskania prawa własności do nieruchomości, na której elektrownia miałaby powstać (k. [...] i nast. raportu), a więc nie był on z całą pewnością racjonalny. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie można poprzestać na wskazaniu wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i - jako alternatywnego - wariantu nierealnego. Zamiarem ustawodawcy było stworzenie warunków dla szerszego wyboru, niż tylko wyboru pomiędzy realizowaniem przedsięwzięcia, a jego zaniechaniem. Chodziło o wybór pomiędzy wariantami możliwymi do zrealizowana oddziałującymi w różny sposób na środowisko. Inaczej ustawodawca nie nakazywałby w art. 66 ust. 1 pkt 6 uoiś określania przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, gdyż wariant nierealny nie oddziałuje na środowisko. Nie o taki zatem wariant chodzi w cyt. przepisie. To wszystko prowadzi do wniosku, że w świetle art. 66 ust. 1 pkt 5 uoiś nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie mogło być realizowane.

Skoro raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi opisywać kilka wariantów jego realizacji, a nie tylko wariant wnioskodawcy oraz wariant polegający na niepodejmowaniu niemożliwego do realizacji przedsięwzięcia, a także skoro z powołanego wyżej art. 81 ust. 1 uoiś wynika, że to nie wnioskodawca ma decydujący głos w wyborze wariantu realizacji przedsięwzięcia, lecz musi w tym zakresie współdziałać z organem wydającym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, szczególnie istotne jest rozważenie opisanych wariantów w kontekście zgłoszonych w toku postępowania zastrzeżeń co do realizacji przedsięwzięcia. W związku z tym argumenty przedstawione w toku postępowania przez strony postępowania inne niż wnioskodawca nie zostały przez organy należycie rozważone. Konieczne było rozważenie tych zastrzeżeń (w szczególności zastrzeżeń skarżącego) w kontekście ewentualnego wariantu realizacji przedsięwzięcia uwzględniającego te zastrzeżenia. W ocenie Sądu obowiązek opisania w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko racjonalnych wariantów realizacji przedsięwzięcia alternatywnych w stosunku do propozycji wnioskodawcy jest przejawem koniecznego rozważenia interesu publicznego oraz racji zarówno wnioskodawcy, jak i osób, na których prawa przedsięwzięcie będzie bezpośrednio wpływało. W tych sprawach należy znaleźć właściwe proporcje pomiędzy interesem wnioskodawcy, interesem innych osób oraz interesem publicznym. Istotną rolę w ocenie wskazanych sprzecznych racji ma właściwe uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie bez powodu ustawodawca w art. 85 ust. 2 uoiś uregulował uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody w sposób szczególny w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc m.in., że w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie takiej decyzji powinno zawierać informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Reasumując, skoro raport zawiera jedynie dwa warianty i jeden z nich jest od samego początku niemożliwy do zrealizowania, to już tylko z tego powodu organy nie mogły dokonać pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zaakceptowanie odmiennego poglądu doprowadziłoby do wyrażenia zgody na ewidentną próbę obejścia przepisów, gdyż inwestor obok wariantu dla siebie korzystnego mógłby zawsze zaoferować inny, niemożliwy do realizacji, co powodowałoby konieczność wyboru jedynie jednego wariantu, tj. możliwego do wykonania i korzystniejszego dla inwestora. Brak wariantowania jest w sprawie niniejszej szczególnie istotnym brakiem, gdyż zaproponowane przedsięwzięcie znajduje się w odległości jedynie 300 m od zabudowań mieszkalnych, co w świetle stanowiska RDOŚ w [...] zalecającego konsekwentnie rozważenie zwiększenia tej odległości (odwołującego się w tym zakresie do opracowania [...] Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego w [...] "[...]" zalecającego istnienie strefy buforowej 1000 m) winno skłonić organy do szczególnie wnikliwego rozpoznania sprawy.

Ponadto budzi wątpliwości Sądu treść analizy dotyczącej wariantu nr 1, a to z uwagi na to, że na s. [...] raportu wskazano, iż dotyczy on elektrowni mającej powstać w miejscowości [...], a takiej miejscowości nie ma w pobliżu gminy [...] i miejscowości [...]. Z kolei z podpisu rysunku na k. [...] raportu wynika, że wariant nr 1 dotyczy lokalizacji w pobliżu miejscowości [...]. Rodzą się w związku z tym wątpliwości co do rzetelności sporządzonego raportu, gdyż nie jest wiadome nawet to, jakiej konkretnie lokalizacji dotyczył jeden z przedstawionych w nim wariantów. Organy obu instancji nie dostrzegły tej nieścisłości.

W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 6 i art. 7 k.p.a. (opisane wyżej działanie organów nie może być bowiem uważane za budzące zaufanie do władzy publicznej, która winna stać na straży praworządności) i art. 66 ust. 1 pkt 5 uioś.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag dotyczących w szczególności konieczności zawarcia w raporcie oddziaływania na środowisko przynajmniej dwóch, racjonalnych (możliwych do zrealizowania) wariantów inwestycji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Natomiast zarzuty zawarte w skardze należało uznać za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie przewiduje możliwości budowy elektrowni wiatrowych w miejscowości [...] stwierdzić należy, że kwestia ta nie jest w ogóle rozważana w decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach, a jedynie na dalszym etapie inwestycji. Dla zrozumienia istoty sprawy należy mieć na względzie, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest tylko jednym z etapów procesu inwestycyjnego, a jej wydanie następuje m.in. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 uioś). Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej daje inwestorowi prawo do wystąpienia o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie stanowi ona jednak aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, analizowana decyzja nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie rozstrzygnięciem, które stwierdza, w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko.

W kolejnym zarzucie skarżący, odwołując się do autorytetu kilkunastu wymienionych w skardze naukowców i ich opracowań (nie przytaczając jednak ich tytułów i treści), ogólnie wskazuje na negatywne oddziaływanie elektrowni wiatrowych na zdrowie człowieka. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na zasadę, jaka wynika z reguł dowodowych postępowania administracyjnego, iż strona dla uwiarygodnienia swego stanowiska powinna przedstawić dowód na jego potwierdzenie. Inicjatywa dowodowa nie polega przy tym na przedstawieniu jakichkolwiek dowodów. Miarodajnym i wiarygodnym sposobem w zakresie kwestionowania merytorycznej treści raportu, byłoby przedłożenie przez podnoszącego zarzut innego raportu lub opracowań, w których dokonana byłaby szczegółowa analiza zagadnień oraz sformułowane wnioski, które w oczywisty sposób sprzeczne byłyby z treścią raportu przedłożonego przez inwestora. Jak wynika z wyroku NSA z dnia 18 marca 2009 r. (sygn. akt II OSK 383/08, LEX nr 526577), aby zarzut o wadliwości raportu nie był gołosłowny, powinien być poparty ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje wady raportu. Takiego rodzaju dowodu strona skarżąca nie przedstawiła.

Z treści raportu wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniem uzgadniającym warunków realizacji przedsięwzięcia. Raport zawiera szczegółowy opis urządzenia oraz jego umiejscowienie, opis środowiska przyrodniczego w otoczeniu planowanej inwestycji z uwzględnieniem fauny, flory oraz znajdujących się w projektowanym rejonie prawnych form ochrony przyrody. Omawia również wpływ zamierzenia inwestycyjnego na wymienione elementy przyrody, a także na otoczenie ludzi w fazie budowy inwestycji, jej eksploatacji oraz likwidacji, co czyni zadość roli, jaką spełnia w takim postępowaniu tego rodzaju dokument.

Wskazać trzeba, że analizowany raport był też przedmiotem merytorycznej oceny przez organy współdziałające i kompetentne w przedmiocie ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia i życia ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] uzgodnili realizację przedsięwzięcia przy spełnieniu określonych uzgodnieniami warunków.

Z tego też powodu niezasadny był zarzut dotyczący zbyt bliskiej lokalizacji inwestycji w stosunku do zabudowań skarżącego. W świetle treści raportu odległość ta jest wystarczająca. Prognozowana lokalizacja elektrowni wiatrowej nie może powodować przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu w środowisku. Art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) stanowi, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Sposób ustalania wartości wskaźnika hałasu określa natomiast Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wskaźnika wartości hałasu (Dz. U. Nr 215, poz. 1414). W przedmiotowej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zastrzeżono, że po uruchomieniu projektowanej turbiny należy wykonać pomiary poziomów hałasu w porze nocnej i dziennej na kierunku najbliższej zabudowy mieszkaniowej, co stanowi dodatkową gwarancję nieprzekroczenia dopuszczalnych w tym zakresie norm. W raporcie nie stwierdzono również negatywnego oddziaływania infradźwięków oraz tzw. efektu migotania cienia na skutek zlokalizowania inwestycji w odległości 300 m od zabudowań skarżącego. W tym miejscu należy stwierdzić, że nie był też zasadny zarzut związany z brakiem w raporcie na mapie zabudowań skarżącego, ponieważ fakt ich istnienia w w/w odległości od miejsca planowanej inwestycji jest bezsporny.

Tym niemniej jednak RDOŚ w [...] wskazał wyraźnie na konieczność rozważenia lokalizacji inwestycji w większej niż planowana odległości. Jest to uzasadnione brakiem szczegółowych danych dotyczących wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie człowieka, a brak innego wariantu uniemożliwia dokonanie wyboru optymalnego miejsca inwestycji. W tym miejscu należy dodać, że w każdym przypadku organ dokonując oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma obowiązek badać, czy inwestor zachował zasady wynikające z art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1). Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 2). Przepis ten wskazuje więc na zasadę zapobiegania i przezorności, obligującą inwestora do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko i temu właśnie m.in. ma służyć przedstawienie innych wariantów inwestycji.

Zarzut skarżącego dotyczący rzekomego nieprzeprowadzenia badań przez ornitologa jest gołosłowny i niepoparty żadnymi dowodami. Przeprowadzona analiza ornitologiczna nie wskazuje na znaczący wpływ inwestycji na populację ptaków.

W kolejnym zarzucie skarżący wywodził, że w związku z powstaniem planowanej inwestycji nie będzie miał możliwości rozpoczęcia własnej budowy z uwagi na zbyt małą odległość wiatraka, a jego nieruchomość straci na wartości. Skarżący musi mieć na uwadze, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia ma charakter decyzji ramowej, w której określa się niejako "warunki brzegowe" planowanego przedsięwzięcia i poza zakresem takiego postępowania jest badanie wartości działek sąsiadujących z planowaną inwestycją, co jest akurat kwestią z zakresu prawa cywilnego, która mogłaby być potencjalnie podnoszona na dalszym etapie przed sądem powszechnym w zakresie ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej. Strona skarżąca musi mieć na uwadze, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej daje inwestorowi prawo do wystąpienia o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie stanowi ona jednak aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw osób trzecich (w tym skarżących) i bezpośrednio nie powoduje wyrządzenia szkody lub nieodwracalnych skutków. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wpływa zatem na sposób i zakres wykonywania prawa własności właścicieli sąsiednich - wobec planowanego przedsięwzięcia - działek.

Wbrew twierdzeniom skarżącego planowana inwestycja nie będzie w żaden sposób oddziaływała na obiekty zabytkowe, ponieważ najbliższy taki obiekt znajduje się w odległości ok. 4 km od niej (vide s. [...]-[...] raportu). Twierdzenia o istnieniu parku i dworku w [...] są gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami.

Odnośnie twierdzeń skarżącego, że inwestor może zamontować stare, używane turbiny, które powodują większy hałas, to zarzut ten nie może odnieść żadnego skutku na tym etapie postępowania. W decyzji zawarto, jakich konkretnie turbin i o jakich parametrach dotyczy ona i inwestor może zainstalować jedynie takie. W przypadku odstępstwa od tych warunków określonych w decyzji może być wszczęte inne postępowanie mające na celu wyeliminowanie nieprawidłowości. Wbrew twierdzeniom skarżącego pomimo, że decyzja przewiduje zainstalowanie jednego z dwóch rodzajów turbin, to ich parametry są zbliżone i tylko takie turbiny będą mogły być zamontowane w planowanej elektrowni wiatrowej.

W ostatnim zarzucie skarżący niezasadnie stwierdza, że organ nie bierze pod uwagę jego zastrzeżeń, albowiem z treści decyzji organu I instancji (s. [...]) wynika, że organ ten odniósł się do jego uwag.