Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 310/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki postanowieniem nr [...] z 12 października 2020 r., znak: ROIK [...] wstrzymał inwestorowi - Firma A - rozbudowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obr. [...] w zakresie budowy dwóch balkonów na pierwszej i czwartej kondygnacji i budowę zewnętrznego dźwigu osobowego w przedmiotowym budynku od strony podwórka - będącej w budowie bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej "P.b.", oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "K.p.a.".

Organ I instancji przywołał również treść art. 48 ust. 3 P.b., podkreślając możliwość złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał m.in., że 19 sierpnia 2020 r. wpłynęła do niego przesłana przez Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa kopia informacji inwestora z 11 sierpnia 2020 r. dotycząca prowadzenia robót budowlanych, tj. dobudowa zewnętrznego dźwigu osobowego do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obr. [...] do transportu osób z objawami lub zakażonych wirusem SARS-CoV-2 izolowanych w warunkach domowych, jako alternatywnej drogi przemieszczania się po budynku. Druga droga ewakuacji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym konieczna jest celem wyeliminowania możliwości kontaktu osób zakażonych ww. wirusem z osobami zdrowymi zamieszkującymi kamienicę a korzystających z klatki schodowej w kamienicy frontowej. Dźwig osobowy będzie wykorzystywany m.in. jako środek do pokonywania różnicy poziomów parteru oraz mieszkania na 5 kondygnacji wykorzystywanego na cele przeciwdziałania i zwalczania COVID-19.

Z kolei 3 września 2020 r. wpłynęły do organu przesłane przez WAiU UMK kopie informacji:

- z 26 sierpnia 2020 r. dotycząca prowadzenia robót budowlanych, tj. budowy balkonu na pierwszej kondygnacji od strony podwórka w ww. budynku,

- z 20 sierpnia 2020 r. dotycząca prowadzenia robót budowlanych, tj. budowy balkonu na czwartej kondygnacji od strony podwórka w ww. budynku, wraz z wymianą i uzupełnieniem stolarki okiennej i drzwiowej i przywróceniem otworu okiennego w lokalu nr [...].

W ww. informacjach inwestor powołał się na art. 12 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej "ustawa o COVID".

Organ I instancji przeprowadził 8 i 28 września 2020 r. czynności kontrolne, w trakcie których ustalił, że w przedmiotowym budynku rozpoczęto roboty budowlane polegające na wykonaniu w ścianie od strony podwórza na pierwszej i czwartej kondygnacji otworów w strefie podparapetowej pod istniejącymi oknami poprzez wyburzenie fragmentów ścian z cegły na szerokości wyżej zamontowanego okna. Przeprowadzono także roboty przygotowawcze pod konstrukcję fundamentu pod szyb windowy. Inwestor posiada trzy dzienniki budowy, w których ustanowiony kierownik budowy prowadzący nadzór nad przedmiotowymi pracami dokonuje wpisów robót w zakresie zgłoszeń informacji w UMK.

Powyższe, zdaniem organu I instancji, wskazuje na rozpoczęcie robót budowlanych, które zgodnie z art. 41 ust. 1 P.b. stanowią rozpoczęcie budowy, która nie mieści się w zakresie hipotezy art. 29 ust. 1 pkt 1 P.b. Zatem wymagane jest pozwolenie na budowę. Inwestor zamiast uzyskać pozwolenie na budowę złożył informacje powołując się na art. 12 ust. 2 ustawy o COVID.

Organ przywołał treść art. 12 ust. 1, art. 12b a także art. 2 ust. 2 ww. ustawy, wskazując, że inwestor nie mógł skorzystać w niniejszym przypadku z tych przepisów. Wskazał, że przepisy art. 12 ust. 1 oraz art. 12b utraciły moc z końcem 4 września 2020 r. Powołał się na stanowiska Ministerstwa Rozwoju oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ws. inwestycji budowlanych realizowanych na podstawie ustawy o COVID, odnoszące się do intencji ustawodawcy.

Podsumowując organ uznał, że przedmiotowe roboty budowlane nie są konieczne, odpowiednie, niezbędne i adekwatne dla przeciwdziałania COVID-19, w związku z tym skorzystanie z wyjątku obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę stanowiłoby nadużycie. W szczególności organ uzasadnił brak konieczności i przydatności zrealizowania przedmiotowych robót budowlanych (balkonów i dźwigu) dla opisanych we wniesionych do UMK informacjach celów związanych z kwarantanną i izolacją.

Organ wskazał też, że roboty realizowane na podstawie art. 12 i art. 12b ustawy o COVID powinny być zakończone w krótkim czasie, by móc ich efekt wykorzystać w zwalczaniu pandemii wirusa.

Firma A wniosła na powyższe postanowienie zażalenie. Sformułowane zarzuty (naruszenia art. 6 i art. 7a K.p.a., co w konsekwencji powoduje jego nieważność w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., art. 48 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 P.b.) i ich uzasadnienie zostały powtórzone w skardze do Sądu i zostaną omówione poniżej. Jedyny niepowtórzony zarzut dotyczył naruszenia art. 10 K.p.a. przez brak zawiadomienia stron o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie.

Do wniesionego zażalenia skarżąca dołączyła kserokopię zawartej 3 sierpnia 2020 r., pomiędzy inwestorem i firma B z siedzibą w K. (KRS [...]), "UMOWĘ O WSPÓŁPRACY w związku z epidemią COVID-19 i w celu jej przeciwdziałania".

W konsekwencji wnosząca zażalenie wniosła o uchylenie postanowienia I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do organu I instancji.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z 23 grudnia 2020 r. nr [...] znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 i art. 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 P.b. uchylił postanowienie I instancji w części obejmującej określenie, że działka ewidencyjna nr [...], zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. [...] w Krakowie znajduje się w obrębie [...] i w tym zakresie orzekł: "określam, że działka ewidencyjna nr [...], zabudowana budynkiem mieszkalnym, wielorodzinnym położonym przy ul. [...] w Krakowie, znajduje się w obrębie [...]". W pozostałym zakresie utrzymał w mocy postanowienie I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że znane mu są z urzędu poniżej wskazane okoliczności związane z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym ul. [...] w Krakowie.

Po przeprowadzeniu postępowania obejmującego swoim zakresem część budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Krakowie, nazywanego oficyną lub skrzydłem, zlokalizowanego od strony ul. [...],

I. MWINB ostateczną decyzją nr [...], z 17 stycznia 2020 r., znak: [...], orzekł:

"po rozpatrzeniu odwołań (...) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 8 listopada 2019 r. nr [...] znak: ROIK [...], którą nakazano "Firma A P. M. M., P. J. W., P. W. W., P. M. S. "jako współwłaścicielom budynku mieszkalnego, wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obr. [...], usunięcie stwierdzonego nieprawidłowego stanu technicznego przedmiotowego budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w Krakowie, mogącego stwarzać zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, poprzez wykonanie niezbędnych robót budowlanych mających na celu eliminację zagrożenia, poprzez:

Realizację wzmocnienia posadowienia w obrębie oficyny od strony ul. [...] w Krakowie;

Usunięcie istniejących stropów nad I i II piętrem;

Wykonanie nowych stropów żelbetowych nad I i II piętrem na belkach stalowych;

Usunięcie stropu nad parterem w części od strony podwórka;

Wykonanie belek wspornikowych stalowych galerii na poszczególnych kondygnacjach;

Wykonanie płyty żelbetowej pomiędzy belkami stalowymi;

A także

• Wykonanie podstemplowania płyt balkonowych w części oficyny od strony ciągu pieszego przy ul. [...] w Krakowie do czasu usunięcia zagrożenia wynikającego ze złego stanu płyt balkonowych i sposobu ich kotwienia do ściany konstrukcyjnej.

Niniejszej decyzji z uwagi na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kodeks postępowania administracyjnego. Nakazane roboty należy zakończyć do dnia 30.01.2020 r.

Zakres robót do wykonania w celu usunięcia stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie, ustalono na podstawie: - ekspertyzy pn.: "Ekspertyza techniczna dotycząca stanu technicznego istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy [...] w Krakowie wraz z projektem prac zabezpieczających konstrukcję istniejącego budynku" z października 2019 r. autorstwa pana mgr inż. A. P. - posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania b.o. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej nr [...] (...)";

uchylam zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazów obejmujących:

• Realizację wzmocnienia posadowienia w obrębie oficyny od strony ul. [...] w Krakowie;

• Usunięcie istniejących stropów nad I i II piętrem;

• Wykonanie nowych stropów żelbetowych nad I i IIpiętrem na belkach stalowych;

• Usunięcie stropu nad parterem w części od strony podwórka;

• Wykonanie belek wspornikowych stalowych galerii na poszczególnych kondygnacjach;

• Wykonanie płyty żelbetowej pomiędzy belkami stalowymi"

oraz terminu wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie orzekam:

nakazuję "Firma A P. M. M., P. J. W., P. W. W., P. M. S. jako współwłaścicielom budynku mieszkalnego, wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obr. [...], usunięcie stwierdzonego nieprawidłowego stanu technicznego przedmiotowego budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w Krakowie, mogącego stwarzać zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, poprzez wykonanie niezbędnych robót budowlanych w części budynku oficyny (skrzydła budynku) zlokalizowanego od strony ul. [...] w Krakowie mających na celu eliminację zagrożenia, poprzez:

Realizację wzmocnienia posadowienia; poprzez wykonanie płyty betonowej grubości 25 cm, zbrojonej krzyżowo (zbrojenie główne), dołem w obu kierunkach prętami żebrowanymi ř 10 co 25 cm, oraz górą prętami żebrowanymi ř 12 co 18 cm w kierunku prostopadłym do ul. [...], oraz ř 12 co 14 cm w kierunku równoległym do ul. [...],

Usunięcie pozostałości istniejących stropów nad I i II piętrem;

Wykonanie nowych stropów żelbetowych nad I i II piętrem na belkach stalowych z profili IPE220 oraz IPE200 osadzonych w ścianach na poduszkach betonowych gr. 10 cm w rozstawie do Im wg zamieszczonego rysunku w kierunku równoległym do ul. [...], blachy trapezowej T50 o gr. 1 mm łączonej z w/w belkami stanowiącej tzw. szalunek tracony i płyty żelbetowej gr. 12 cm zbrojonej (zbrojenie główne) dołem prętami żebrowanymi ř 10 co 13,2 cm układanymi w kierunku prostopadłym do ul. [...],

Usunięcie stropu nad parterem w części od strony podwórka oraz wykonanie nowego stropu żelbetowego w miejscu usuniętego stropu nad parterem w części od strony podwórka na belkach stalowych profil IPE200 osadzonych w ścianach na poduszkach betonowych gr. 10 cm w rozstawie do Im w kierunku równoległym do ul. [...], ułożonej blachy trapezowej T50 o gr. l mm łączonej z w/w belkami stanowiącej tzw. szalunek tracony i płyty żelbetowej gr. 12 cm zbrojonej (zbrojenie główne) dołem prętami żebrowanymi ř 8 co 13.2 cm oraz górą ř 10 co 25 cm, układanymi w kierunku prostopadłym do ul. [...],

Wykonanie belek wspornikowych stalowych galerii na poszczególnych kondygnacjach z profili HEA120 o rozstawie do 1 m ułożonych w kierunku równoległym do ul. [...],

Wykonanie płyty żelbetowej gr. 12 cm na belkach stalowych na szalunku traconym z blachy trapezowej T50 o gr. 1 mm łączonej z ww. belkami, zbrojonej (zbrojenie główne) w poziomie parteru dołem prętami żebrowanymi ř 8 co 13.2 cm, oraz górą prętami żebrowanymi ř 10 co 25 cm układanymi w kierunku prostopadłym do ul. [...] oraz zbrojonej w poziomie I i II piętra dołem prętami żebrowanymi ř 10 co 13.2 cm układanymi w kierunku prostopadłym do ul. [...],

zgodnie z opracowaniem pod nazwą: "Ekspertyza Techniczna dotycząca stanu technicznego istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Krakowie wraz z projektem prac zabezpieczających konstrukcję istniejącego budynku" z października 2019 r. autorstwa mgr inż. A. P., stanowiącym załącznik do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 8 listopada 2019r. nr [...] znak: [...]. [...],

oraz wyznaczam nowy termin wykonania nałożonego obowiązku do dnia 31 marca 2020 r.,

w pozostałym zakresie utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję.".

II. Dalej organ odwoławczy wskazał, że PINB po stwierdzeniu wykonywania robót naruszających zakres wskazany w powyżej zacytowanej decyzji nakazowej, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b., postanowieniem nr [...] z 10 lutego 2020 r. wstrzymał Firma A prowadzenie robót budowanych związanych z remontem i przebudową budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obr [...], z wyłączeniem robót prowadzonych w oparciu o ww. decyzję PINB z 8 listopada 2019 r. nr [...], zreformowaną ww. decyzją MWINB z 17 stycznia 2020 r., nr [...].

III. Po tak dokonanym wstrzymaniu robót budowlanych PINB ostateczną w związku z niewniesieniem środka zaskarżenia decyzją nr [...] z 17 lutego 2020 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. nałożył na inwestora robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego obowiązek wykonania robót budowlanych zabezpieczających, mających na celu umożliwienie doprowadzenia rozpoczętych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Krakowie robót budowlanych wykonywanych w warunkach samowoli budowlanej w związku z katastrofalnym stanem technicznym budynku, do stanu zgodnego z prawem, w terminie natychmiastowym na podstawie art. 108 K.p.a., poprzez:

1. wzmocnienie istniejących stropów w poziomie stropów nad piwnicą budynku frontowego,

2. wzmocnienie belek drewnianych w obrębie stropów drewnianych poprzez zastosowanie przykładek stalowych wraz z wymianą i uformowaniem współczesnych warstw wykończeniowych,

3. wzmocnienie belek stalowych poprzez zastosowanie przykładek lub nakładek stalowych w obrębie stropów stalowych, oraz uformowanie nowych warstw wykończeniowych,

4. wykonanie udrożnienia, uszczelnienia oraz uzupełnienia układu rynien i rur spustowych,

5. skucie odspojonych tynków na elewacji frontowej od strony ul. [...] oraz Potebni wraz z zabezpieczeniem gzymsów,

6. wypełnienie przy pomocy iniekcji ciśnieniowej wszelkich rys i rozspojeń w ścianach murowanych oraz ich przewiązanie przy pomocy skotwienia lub przemurowania. Rysy o rozwartości powyżej 2,0 mm należy wypełnić przy pomocy modyfikowanego zaczynu cementowego. Rysy i rozspojenia mniejsze należy iniekcjować mikrocementem. Iniekcję rys i rozspojeń należy wykonać po wykonaniu wieńców stalowych,

7. wykonanie izolacyjności termicznej oraz przeciwwodnej ścian zewnętrznych,

8. wykonanie izolacji pionowej na zewnętrznych powierzchniach budynku,

9. wykonanie nowego pokrycia dachowego,

10. wymienienie całej więźby dachowej,

IV. Następnie PINB, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. postanowieniem nr [...] z 12 października 2020 r. znak: ROIK [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzące do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Krakowie i nałożył obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej.

W związku z wniesionym zażaleniem, w którym inwestor wskazał, że ww. roboty budowlane realizuje w oparciu o informację, o której mowa w art. 12 ustawy o COVID, przed MWINB toczyło się odrębne postępowanie administracyjne, zakończone ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem nr [...], z 21 grudnia 2020 r. znak: [...], którym MWINB w całości uchylił ww. postanowienie PINB nr [...] i wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych prowadzących do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne w przedmiotowym budynku mieszkalnym, wykonywanych przez inwestora bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno—budowlanej, oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia PINB w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia: ekspertyzy technicznej wraz z inwentaryzacją architektoniczno-budowlaną zrealizowanych bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej robót budowlanych. Żądane opracowanie w szczególności powinno odnosić się do prawidłowości wykonanych robót budowlanych, ocenić ich wpływ na konstrukcję i statykę obiektu oraz zgodność z przepisami w tym techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Z uwagi, iż przedmiotowy budynek znajduje się w granicach obszaru pomnika historii - "Kraków historyczny zespół Miasta", ustalonego zarządzeniem nr 20/2004 Prezydenta Miasta Krakowa z 12 stycznia 2004 r. w sprawie zasad użytkowania i ochrony przestrzeni publicznej historycznego zespołu Miasta Krakowa oraz położony jest na terenie układu urbanistycznego dawnego miasta Podgórza, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] na podstawie decyzji z 26 października 1981 r., a także z uwagi, iż budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków, żądana ekspertyza techniczna winna zawierać stanowisko w sprawie wykonanych robót wydane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie.

Kolejno organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił stan faktyczny, którego najistotniejsze dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania elementy przedstawił.

W dniu 19 sierpnia 2020 r. do PINB wpłynęło pismo UMK znak: [...] przekazujące kopię wniesionej do Urzędu przez inwestora informacji z 11 sierpnia 2020 r. "o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19" polegających na dobudowie do przedmiotowego budynku mieszkalnego dźwigu zewnętrznego osobowego (k. 1-6 akt [...]).

W dniu 3 września 2020 r. do PINB wpłynęły pisma UMK znak: [...] oraz znak: [...], przekazujące kopie wniesionych do Urzędu przez inwestora informacji:

- z 20 sierpnia 2020 r. "o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19", polegających na: budowie balkonu na czwartej kondygnacji budynku, oraz na wymianie i uzupełnieniu, w tymże budynku, stolarki okiennej i drzwiowej, i na przywróceniu otworu okiennego w lokalu nr [...] (k. 1-6 akt ROiK [...]).

- z 26 sierpnia 2020 r. "o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19" polegających na budowie balkonu na pierwszej kondygnacji budynku (k. 1-4 akt [...]).

PINB przy udziale D. K. - wspólnika osoby prawnej - Firma A, która to osoba prawna jest współwłaścicielem budynku i inwestorem), 8 września 2020 r. przeprowadził kontrolę, z której sporządzony protokół dokumentuje zakres robót wykonanych:

- przy budowie przedmiotowego dźwigu osobowego (protokół znak: ROiK [...] nr [...] - k. 8-7 akt ROiK [...]),

- w związku z budową balkonów: (protokoły: znak: ROiK [...] nr [...] - k. 8-7 akt ROiK [...] oraz znak: [...] nr [...] - k. 6-5 akt ROiK [...]).

Kolejna kontrola, również przy udziale D. K., została przeprowadzona 28 września 2020 r., co dokumentuje opatrzony czterema znakami (ROiK [...]; ROiK [...]; ROiK [...] oraz ROiK [...]) protokół nr [...]. Sporządzony podczas tej kontroli protokół został wprowadzony do akt ww. trzech postępowań kontrolnych z tym zastrzeżeniem, że sporządzona w toku kontroli dokumentacja fotograficzna została posegregowana wg zakresu sprawy i tak podzielona została włączona do teczek postępowań kontrolnych.

D. K. do każdego z ww. protokołów wniósł, że roboty budowane prowadzone są w oparciu o informację, o której mowa w art. 12 ustawy o COVID.

Opierając się o tak zgromadzone dokumenty PINB 12 października 2020 r. zawiadomił ustalone strony o wszczęciu postępowania (k. 41-40 akt [...]) i równocześnie wydał zaskarżone obecnie postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych (k. 44-42 akt [...]). Treść wydanego przez PINB postanowienia opiera się o dokonaną przez organ I instancji ocenę (przez pryzmat adekwatności i niezbędności podjętych przez inwestora działań), że roboty budowlane objęte informacjami wniesionymi przez inwestora do organu administracji architektoniczno-budowlanej nie są powiązane z przeciwdziałaniem COVID-19.

W dniu 9 listopada 2020 r. PINB przeprowadził oględziny, w toku których utrwalono istniejący po dacie doręczenia zaskarżonego postanowienia stan zaawansowania robót budowlanych (protokół nr [...] z 9 listopada 2020 r., k. 53-51 akt [...]).

Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 81 i art. 84 P.b.

Wyjaśnił, że organ I instancji w skarżonym postanowieniu wskazał, że budynek mieszkalny wielorodzinny sytuowany przy ul. [...] w Krakowie jest posadowiony na działce ewidencyjnej nr [...] obr. [...]. Faktycznie działka ewidencyjna nr [...], przy ul. [...] w Krakowie, co dokumentują akta sprawy, znajduje się w obrębie [...] (działka nr [...] obr. [...] zlokalizowana jest przy ul. [...] w Krakowie). Tego typu omyłki podlegają naprawie na etapie postępowania Il-go instancyjnego.

Odnosząc się do kręgu stron postępowania organ odwoławczy wskazał na treść art. 28 K.p.a. i art. 52 P.b. Stronami są współwłaściciele - W. W., J. W., M. M., M. S. (KW nr [...]) oraz inwestor. Tak ustalony przez PINB krąg stron postępowania organ odwoławczy uznał za prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na kwestię właściwości organów nadzoru budowlanego. Przywołał treść art. 12 ust. 1-5 oraz art. 2 ust. 2 ustawy o COVID. Wskazał, że ustawa o COVID nie definiuje pojęcia "roboty budowlane", tak więc zgodnie z zasadami legislacji przyjąć należy, że przez wskazane w tej ustawie pojęcie "roboty budowlane" należy, w ślad za treścią art. 3 pkt 7 P.b. rozumieć "budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego".

Zdaniem organu brzmienie art. 12 ustawy o COVID wskazuje, że ustawodawca skierował go do wszystkich podmiotów, które w związku z zauważoną koniecznością przeciwdziałania COVID-19 są władne do prowadzenia robót budowlanych lub/oraz do dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Podmiot dysponujący nieruchomością na cele budowlane, po dokonaniu samodzielnej oceny, że dla przeciwdziałania COVID-19 należy wykonać roboty budowlane, bezzwłocznie przystępuje do ich realizacji i niezwłocznie o tym fakcie informuje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Wymagana informacja winna określać rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia.

Przepis art. 12 ustawy o COVID nie upoważnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do weryfikowania zgłaszanej informacji. Kompetencje do sprawdzenia, czy dany obiekt nie powstał/powstaje w ramach tzw. samowoli budowlanej pozostają po stronie organów nadzoru budowlanego. Co do zasady, taka wiążąca ocena winna odbyć się w toku stosownego postępowania administracyjnego. Inwestor, powołując się na art. 12 ustawy o COVID może uwolnić się od zarzutu samowoli budowlanej o ile wykaże, że spełnił przesłanki prowadzące do zastosowania tego przepisu.

Dla stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, że budowa jest objęta przepisami wskazanymi w art. 12 ust. 1 ustawy o COVD niezbędne jest ustalenie:

- po pierwsze, czy pod względem formalnym dana budowa może być objęta włączeniami przepisów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o COVID? Jeżeli nie, to w sprawie stosuje się wszystkie przepisy;

- jeżeli tak, to następnie organ winien sprawdzić, czy inwestor spełnił warunek formalny polegający na poinformowaniu organu architektoniczno-budowlanej o realizowanych robotach budowlanych? Jeżeli nie, to w sprawie stosuje się wszystkie przepisy;

- jeżeli tak, to następnie organ winien ustalić czy budowa faktycznie, a nie deklaratywnie, jest realizowana w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Jeżeli nie, to w sprawie stosuje się wszystkie przepisy;

- jeżeli tak, to w sprawie ma zastosowanie art. 12 ustawy o COVID i w związku z tak dokonaną oceną postępowanie prowadzone przed organem nadzoru budowlanego podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Uzasadniając taki sposób działania, przy braku orzecznictwa odnoszącego się do treści art. 12 ustawy o COVID, organ odwoławczy, przywołując wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2011 r., sygn. VII SA/Wa 1715/11, zauważył, że konstrukcja prawna procedury określona w ww. przepisie jest podobna do znanej przepisom Prawa budowlanego konstrukcji prawnej zawartej w treści art. 70 P.b., z tą różnicą, że zgodnie z treścią art. 12 ustawy o COVID decyzję o konieczności podjęcia robót budowlanych, poza reglamentacją przepisami P.b., podejmuje inwestor, zaś zgodnie z treścią art. 70 P.b., o konieczności wykonania robót budowlanych naprawczych decyduje osoba wykonująca samodzielne funkcje techniczne w budownictwie.

Samoistne wykonanie robót budowlanych, do wykonania których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę jest możliwe, dotyczy to jednak tylko sytuacji wystąpienia wskazanych w przepisie zagrożeń i w zakresie pozwalającym na usunięcie stanu zagrożenia. Ustawodawca upoważnia do wskazanego działania tylko wtedy, gdy stwierdzone uszkodzenia oraz braki mogłyby zagrażać wskazanym, najwyżej chronionym dobrom, a stan tego zagrożenia jest maksymalnie wysoki.

Organ odwoławczy zauważył, że w pewien oczywisty sposób, mieści się w zdefiniowanym treścią art. 2 ust. 2 ustawy o COVID pojęciu "przeciwdziałanie COVID-19" każdy związany z budownictwem rodzaj działalności gospodarczej, gdyż co do zasady działalność gospodarcza przymnażając dochodów, poprzez ich redystrybucję prowadzi do zwalczania skutków społeczno-gospodarczych w spowolnieniu gospodarki wynikającym z ograniczeń spowodowanych rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. W tym rozumieniu każda hipotetycznie możliwa do wykonania budowa, rozbudowa czy też przebudowa wpisuje się w treść art. 2 ust. 2 ustawy o COVID.

Nie budzi jednak wątpliwości MWINB, że ustawodawca treścią art. 12 ustawy o COVID, w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 4 września 2020 r., przedmiotowo nie zwolnił od stosowania przepisów P.b. wszystkich przejawów działalności związanych z szeroko rozumianym budownictwem. Tak więc pomimo szerokiego zakresu ustawowej definicji pojęcia "przeciwdziałanie COVID-19", nie budzi wątpliwości, że każda budowa wymaga zaangażowania wielu osób, które z przyczyn oczywistych w toku wykonywania robót budowlanych nie zawsze będą miały techniczne możliwości zachowania między sobą tzw. dystansu społecznego. W konsekwencji każda budowa powoduje zwiększenie zagrożenia epidemiologicznego dla osób zaangażowanych w proces budowy. Zwiększanie zagrożenia stoi w opozycji do przeciwdziałania zagrożeniu.

Skoro jednak ustawodawca przesądził, że budowa obiektu budowlanego może stanowić o przeciwdziałaniu Covid-19, to zdaniem organu odwoławczego przyjąć należy, że będzie to budowa obiektu o spodziewanym i związanym z funkcjonowaniem (użytkowaniem) wybudowanego obiektu budowlanego efektem, nakierowanym na cele określone w art. 1 ustawy o COVID, przewyższającym istniejący w toku budowy stan zwiększonego zagrożenia epidemiologicznego. Taki stan rzeczy po należytym udokumentowaniu lub w znacznym stopniu uprawdopodobnieniu pozwoli organowi nadzoru budowlanego na ustalenie, czy realizowana budowa jest w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że przy dokonywaniu uzasadnienia umknęło uwadze organu I instancji, że na wstępie wskazane decyzje nakazowe mają ten skutek, że po wstrzymaniu robót budowlanych inwestor nie może realizować innych robót jak wskazane w decyzjach nakazowych.

Art. 12 ustawy o COVID, z uwzględnieniem zmian zachodzących w jego treści, dotyczy zdarzeń przyszłych, tj. zaistniałych po dniu wejścia w życie przepisów ustawy o COVID. W żadnej mierze treść tego przepisu nie zwalniała z wykonania wcześniej wydanych decyzji nakazowych. Ustalenie tego faktu jest wystarczające do stwierdzenia, że w sprawie przedmiotowych robót budowlanych wykonywanych w budynku i w jego częściach objętych decyzjami nakazowymi, z naruszeniem określonego tymi decyzjami nakazanego zakresu robót, właściwym były i pozostają organy nadzoru budowlanego.

Ustalenie tej kwestii pozwala zdaniem MWINB na przejście do oceny, czy PINB zastosował właściwą normę P.b., bez konieczności dokonywania dalszych ocen dot. kwestii "przeciwdziałania". Wyłącznie pomocniczo, mając na uwadze treść art. 8 K.p.a., organ odwoławczy wskazał inwestorowi, że art. 12 ustawy o COVID nie przewiduje również instytucji "informacja o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych".

Inwestor wniósł do UMK opisane wyżej pismo z 11 sierpnia 2020 r., dotyczące dźwigu zewnętrznego osobowego, wskazując w nim równocześnie, cyt.: "Termin rozpoczęcia robót budowlanych: 12 sierpnia 2020 roku." (k. 5 akt [...]). Tym samym, wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie, przedmiotowe pismo nie stanowi wymaganej treścią art. 12 ustawy o COVID informacji o realizowanych robotach budowlanych, zawierającej termin ich rozpoczęcia, lecz stanowi pismo informujące o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych.

Podobnie w piśmie z 26 sierpnia 2020 r. dotyczącym balkonu na pierwszej kondygnacji budynku wskazano: "Termin rozpoczęcia robót budowlanych: 27 sierpnia 2020 roku" (k. 3 akt [...]).

Z kolei w piśmie z 20 sierpnia 2020 r. dotyczącym balkonu na czwartej kondygnacji wskazano: "Termin rozpoczęcia robót budowlanych: 20 sierpnia 2020 roku." (k. 5 akt ROiK [...]). W tym przypadku MWINB zgodził się z inwestorem, że takie określenie terminu rozpoczęcia robót, zważywszy na treść art. 7a K.p.a., pozwala przedmiotowe pismo określić mianem "informacji o prowadzonych robotach", jednak wbrew twierdzeniom skarżącej, zważywszy na okoliczność, że treść art. 12 ustawy o COVID nie zwalniała z wykonania wcześniej wydanych decyzji nakazowych, wniesienie takiej informacji nie rodzi skutków przewidzianych treścią tego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., co uniemożliwiło wypowiedzenie się inwestora przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, MWINB przychylił się do większościowego orzecznictwa, zgodnie z którym ze względu na fakt, iż zapadające w toku postpowania administracyjnego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych nie kończy postpowania, tym samym przed jego wydaniem na organie nie ciążą obowiązki o których mowa w art. 10 § 1 zd. 2 K.p.a.

Przyznając, że istnieje orzecznictwo wskazujące, że ten obowiązek powinien być również zastosowany przed wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżenie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i możliwość wypowiedzenia się w zażaleniu co do zebranych dowodów sprawia, że takie ewentualne naruszenie postępowania, w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a., nie ma istotnego wpływu na wydane przez PINB rozstrzygnięcie.

Organ II instancji wskazał również, że w związku z wcześniej wskazanymi formalno-prawnymi okolicznościami, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 12 ustawy o COVID, wniesiony w zażaleniu dowód, jakim jest kserokopia umowy o współpracy, nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania normy art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. MWINB wskazał, że rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przy braku w tym zakresie wyłączeń, o których mowa w art. 29-31 P.b., wymaga pozwolenia na budowę. Przy braku takiego pozwolenia przyjęta przez PINB norma mająca służyć doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem jest adekwatna do dokonanych przez PINB ustaleń formalnych.

Organ II instancji przyznał, że może budzić pewne wątpliwości interpretacyjne fakt, że przedmiotowe roboty budowlane prowadzone są w powiązaniu i w obrębie części budynku objętej, po wcześniejszym wstrzymaniu robót budowlanych, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. ostateczną decyzją PINB nr [...] z 17 lutego 2020 r. W tym zakresie PINB nie zakończył pełnej procedury naprawczej, a to poprzez wydanie jednej z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., lecz zainicjował kolejną/nową opartą o treść art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. Przepisy prawa budowlanego w sposób odrębny nie regulują kwestii dotyczącej odstąpień od decyzji nakazowej. W ocenie MWINB mieści się w tzw. uznaniu administracyjnym i nie narusza przepisów P.b. oparcie związanej z tym procedury, a to po rozpoczętej rozbudowie, o treść art. 48 P.b.

Firma A wniosła na powyższe postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 23 grudnia 2020 r. nr [...] znak: [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na nierozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, w sytuacji gdy na organie II instancji w myśl art. 140 K.p.a. ciąży obowiązek nie tylko odniesienia się merytorycznego do wskazanych zarzutów, ale ponadto obowiązek ponownego, całościowego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy z zastosowaniem przepisów dotyczących postępowania przed organem I instancji,

2. art. 12 ustawy o COVID przejawiające się poprzez:

- nieprawidłowe stwierdzenie, iż prowadzone uprzednio postępowanie w oparciu o art. 50-51 P.b. względem przedmiotowego budynku wyklucza realizację robót budowlanych w oparciu o art. 12 ustawy o COVID,

- niczym nieuzasadnione przyjęcie jakoby dokonane przez inwestora zgłoszenia nie stanowiły informacji o realizowanych robotach budowlanych w myśl art. 12 ustawy o COVID,

- błędne przyjęcie jakoby inwestor realizował swoją inwestycję w innym celu niż przeciwdziałanie COVlD-19, a ponadto niczym nieuzasadnione zastosowanie przepisów P.b. w sytuacji wyłączenia ich stosowania w niniejszym przypadku.

W konsekwencji doprowadziło to do wydania rozstrzygnięcia bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, a to z naruszeniem art. 6 i art. 7a K.p.a., co w konsekwencji powoduje jego nieważność w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a.

3. art. 8 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja RP") w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania wobec prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stawiania w tożsamej pozycji inwestora dokonującego legalizacji "samowoli" budowlanej jak inwestora postępującego zgodnie z literą prawa (w oparciu o obowiązujące przepisy prawa - art. 12 ustawy o COVID), co z kolei narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

4. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i niczym nieuzasadnione przyjęcie, jakoby inwestor realizował inwestycję w innym celu niż ochrona przeciw COVID-19 w sytuacji, gdy ten zawarł umowę współpracy z dnia 3 sierpnia 2020 r. z Kliniką Med Trials na wykorzystanie przedmiotowej inwestycji w związku z epidemią COVID-19 i w celu jej przeciwdziałania.

Ponadto skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

5. art. 48 ust. 1 pkt w zw. z art. 28 ust. 1 P.b. poprzez:

a) niczym nieuzasadnione przyjęcie, jakoby w niniejszym przypadku mielibyśmy do czynienia z realizacją robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy na wykonanie ww. obiektu koniecznym było złożenie stosownej informacji (w oparciu o art. 12 ustawy o COVID), co inwestor uczynił,

b) niezasadne przyjęcia jakoby wykonanie balkonów stanowiło rozbudowę budynku, w sytuacji gdy roboty budowlane w tym zakresie należy zakwalifikować jako przebudowę oraz montaż urządzeń technicznych.

Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia MWINB w Krakowie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca podniosła m.in., że MWINB odniósł się do zarzutów zażalenia w sposób bardzo lakoniczny, nie odnosząc się do istoty sprawy, a także nie rozpatrzył ponownie przedmiotowej sprawy.

W szczególności organ odwoławczy lakonicznie odniósł się do zarzutów odnoszących się do braku kompetencji organu do podejmowania czynności w zakresie robót budowlanych wykonywanych w oparciu o art. 12 ustawy o COVID, polegające jedynie na ogólnym stwierdzeniu, iż organy nadzoru budowlanego zajmują się sprawami z zakresu kontroli realizowanych inwestycji bez merytorycznego odniesienia się do zarzutów dotyczących braku kompetencji.

Odniesienie się do zarzutów dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowania dowodowego zawiera się w zasadzie w jednym zdaniu.

Nie dokonano weryfikacji zakresu wykonanych prac i nie ustalono czy rzeczywiście wymagane było uzyskanie na nie ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Skarżąca zakwestionowała argumentację organu II instancji, że informacje z 11, 20 i 26 sierpnia 2020 r. nie stanowią pisma o wymaganej treści w myśl art. 12 ustawy o COVID, albowiem dotyczą prac przyszłych, a nie prac już realizowanych. Na marginesie wskazała, że zgłoszenie z 26 sierpnia 2020, r. zostało złożone w dacie 27 sierpnia 2020 r. (a nie jak twierdzi MWINB 26 sierpnia 2020 r.).

Ponadto zdaniem skarżącej MWINB wskazał, iż w związku z wydanymi dotychczas decyzjami w zakresie przedmiotowego budynku możliwym jest jedynie wykonywanie robót budowlanych objętych tymi decyzjami. W konsekwencji uprawnia to organ nadzoru budowlanego do wyłącznego działania w sprawie jako podmiot uprawniony. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów dotyczących braku norm kompetencyjnych pozwalających organom nadzoru budowlanego na podejmowanie czynności w niniejszej sprawie co stanowiło główny zarzut zażalenia.

Dalej skarżąca podniosła, że jedynymi obowiązkami ciążącymi na inwestorze w niniejszym stanie faktycznym są obowiązki określone w art. 12 ust. 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 5 ustawy o COVID. Do obowiązków tych należy określenie rodzaju, zakresu, sposobu wykonywania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia oraz złożenie oświadczenia o objęciu kierownictwa nad budową. Obecnie ustanowiony jest kierownik budowy i prowadzony jest dziennik budowy. Stosowne wnioski zawierające wszystkie obligatoryjne elementy, jak i uzasadnienie konieczności ich realizacji na cele przeciwdziałania COVID-19 zostały skutecznie złożone 7 sierpnia 2020 r.

Odnośnie terminu złożenia informacji i rozpoczęcia prac skarżąca podniosła, że w informacji wprost wskazała, iż: "informuję o prowadzeniu inwestycji... ". Wymóg przekazania tej informacji nie jest przy tym warunkiem przystąpienia do wykonywania robót budowlanych albo dokonania zmiany sposobu użytkowania. Żaden z przepisów nie nakazuje by termin ten był wcześniejszy niż data zgłoszenia do organu (może on być wcześniejszy, późniejszy albo tożsamy z datą przystąpienia do robót).

Ponadto skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem MWINB, zgodnie z którym nałożenie obowiązków we wcześniejszej decyzji nakazowej organu nadzoru budowlanego obliguje inwestora do ich wykonania. Wskazała, że roboty budowlane nakazane przez nadzór są realizowane.

Skarżąca zakwestionowała stanowisko, że istnienie w obrocie prawnym uprzedniej decyzji organu nadzoru budowlanego wyłączało możliwość wykonania innych robót budowlanych (nie wskazanych w uprzednich decyzjach PINB i MWINB). Podniosła, że wykonanie balkonów (na pierwszej i czwartej kondygnacji) oraz wykonanie zewnętrznego dźwigu osobowego nie były objęte jakimikolwiek uprzednimi decyzjami organów nadzoru budowlanego.

Organy były uprawnione jedynie do podejmowania ewentualnych działań w ramach robót budowlanych objętych uprzednimi decyzjami, a nie weryfikowania na tej podstawie (pomimo całkowicie odmiennego zakresu przedmiotowego) prac wykonywanych na podstawie informacji złożonej w oparciu o art. 12 ustawy o COVID.

Następnie skarżąca, odnośnie celu realizacji inwestycji podniosła, że bacząc na treść wypowiedzi osób publicznych piastujących najwyższe funkcje w państwie, intencją wprowadzenia powołanego przepisu była możliwość skorzystania z niego w okolicznościach zagrożenia życia lub związanych z przeciwdziałaniem rozprzestrzeniania się COVID-19.

Zdaniem skarżącej wykazała ona, że jej działania zmierzały właśnie w tym celu, o czym świadczy umowa współpracy z 3 sierpnia 2020 r. zawarta przez inwestora z Kliniką [...] na wykorzystanie pomieszczeń budynku objętego przedmiotową inwestycją w związku z epidemią COVID-19 i w celu jej przeciwdziałania. Zgodnie z zapisami umowy współpracy Klinika [...], prowadząca działalność o charakterze czysto medycznym (z zakresu onkologii ogólnej) miała wykorzystywać pomieszczenia stanowiące własność inwestora na cel związany z przeciwdziałaniem rozprzestrzenianiu się COVID-19, natomiast inwestor zobowiązał się do dostosowania tych pomieszczeń (co wiązało się m.in. z wykonaniem balkonów i windy zewnętrznej).

Zdaniem skarżącej oczywistym jest, iż zawarcie umowy z Kliniką zajmującą się działalnością tylko i wyłącznie medyczną i jako taką uprawnioną do udzielania świadczeń służących ochronie zdrowia, zmierza do działań wskazanych przez inwestora (przeciwdziałaniu COVID-19), a przyjmowanie a priori, bez jakichkolwiek dowodów) odmiennego stanowiska budzi zdziwienie i jawi się jako oczywiście niedopuszczalne naruszenie zaufania obywatela do organów władzy publicznej.

Skarżąca podniosła, że planowana inwestycja miała służyć zwalczaniu i przeciwdziałaniu COVID-19 w sposób znacznie szerszy niż stricte w formie, izolatorium dla osób chorych. Przedmiotowe lokale mieszkalne przeznaczone miały być przede wszystkim dla pracowników i lekarzy Kliniki [...]. W obecnych czasach bardzo duży problem stanowi personel medyczny, który bardzo często musi trafić na kwarantannę (kontakt z pacjentem zakażonym), a nie chcąc narażać swoich najbliższych musi szukać lokum poza miejscem zamieszkania. Planowana inwestycja miała właśnie taki charakter spełniać i właśnie temu służyć.

Organ nie wykazał jakichkolwiek okoliczności na poparcie tezy odwrotnej poza przewrotnym wręcz stwierdzeniem, iż każdy obiekt budowlany może służyć przeciwdziałaniu COVID-19 i zwalczaniu go (czemu z kolei trudno zaprzeczyć).

Skarżąca podkreśliła, że w regulacji art. 12 ustawy o COVID ustawodawca wyłączył stosowanie przepisów prawa budowlanego, w tym dotyczących wstrzymania budowy, pozostawiając pole do działania dla organów administracji architektoniczno-budowlanej w bardzo wąskim zakresie. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 ustawy o COVID jedynymi przesłankami podjęcia interwencji przez organy administracji jest przypadek, gdy budowa zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, co w niniejszym przypadku z całą pewnością nie nastąpiło (sam organ nota bene nie powołuje się na tę przesłankę). Ustawa o COVID nie wskazuje na jakiekolwiek kompetencje organów nadzoru budowlanego w przedmiocie możliwości zweryfikowania, czy dana inwestycja spełnia wymogi ustawy o COVID, tj. czy dana inwestycja ma związek ze zwalczaniem i przeciwdziałaniem COVID-19.

Wykluczone są też - a to na zasadzie art. 6 w zw. z art. 7a K.p.a. - jakiekolwiek rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego dokonywane bez podstawy prawnej i na dodatek oparte wyłącznie na "ocenie" stanu faktycznego przez ten organ i to ocenie nie opartej na żadnych dowodach.

Reasumując powyższe rozważania (w szczególności wyłączenie stosowania w niniejszym przypadku ustawy Prawo budowlane) skarżąca wskazała, że organy wydały w sprawie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, nie mając jakichkolwiek podstaw kompetencyjnych do weryfikowania czy dana inwestycja spełnia wymogi ustawy o COVID. W konsekwencji wydane rozstrzygnięcia są nieważne w związku z brzmieniem art. 156 § 1 K.p.a.

Skarżąca podniosła także nietrafność i nieprecyzyjność argumentu, jakoby inwestycje realizowane w oparciu o art. 12 ustawy o COVID powinny być inwestycjami kończonymi w krótkim czasie. Organy nie wskazały bowiem jakichkolwiek okoliczności uzasadniających takie twierdzenia. Co więcej przeczy temu stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (umieszczone na stronie organu gunb.gov.pl), który wprost daje możliwość zakończenia inwestycji rozpoczętych przed datą 5 września 2020 r. nie wskazując by miały one być zakończone w jakimś konkretnym terminie. Ponadto rozpoczęte prace nie miały być pracami szczególnie długimi, a sam ich niewielki charakter (przebudowa i wykonanie urządzenia budowlanego w postaci dźwigu osobowego zewnętrznego) sprzeciwia się stawianej przez organ tezie.

Skarżąca zakwestionowała również zdecydowane twierdzenia organów, że planowa inwestycja nie będzie służyła przeciwdziałaniu COVID-19, albowiem dopiero po zrealizowaniu przedsięwzięcia i przekazaniu go na cel ustawowy można będzie tę okoliczność w pełni oceniać. Stanowisko organów w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, jest zatem chybione, a z całą pewnością przedwczesne. Skarżąca podniosła też zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu postanowień odnośnie przeznaczenia obiektu wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zarzuciła także nieskorzystanie z prawa do przesłuchania strony w oparciu o art. 86 K.p.a.

Z ostrożności skarżąca podniosła również, że prowadzone przez organ postępowanie administracyjne dotyczy rzekomej rozbudowy budynku polegającej na wykonaniu balkonów na pierwszej i czwartej kondygnacji oraz zewnętrznego dźwigu osobowego. Zdaniem skarżącej wykonanie każdego z tych elementów w żadnej mierze (na chwilę obecną) nie może przesądzać o uznaniu realizowanej inwestycji za rozbudowę budynku mieszkalnego. Zarówno bowiem wykonanie niezabudowanych balkonów (które planowane są jako "francuskie", zlicowane ze ścianą budynku), jak i montaż urządzeń technicznych, nie może być zakwalifikowane jako rozbudowa budynku.

Zaplanowane balkony, zakwalifikowane mylnie przez organy nadzoru budowlanego jako klasyczne balkony, nimi w rzeczywistości nie będą. Planowana przez inwestora wizja dotyczy bowiem tzw. "balkonów francuskich" gdzie poręcz zlicowana jest ze ścianą budynku. Pozioma część (którą organ mylnie uznał za poziomą część balkonu) będzie w rzeczywistości stanowiła daszek. Tym samym sposób wyliczania kubatury do wysokości barierek balkonu przesądza o tym, iż taki daszek (bez barierek zewnętrznych) nie może być potraktowany jako balkon i jako taki w żadnej mierze nie wpłynie na kubaturę budynku. Wykonanie balkonów francuskich kubatury w żadnej mierze nie zmieni, a jedynie spowoduje powiększenie otworu (z okiennego na drzwiowy) zakończony barierką zabezpieczającą.

Tym samym w ocenie inwestora wykonanie balkonów nie wpływa na charakterystyczne parametry istniejącego obiektu budowlanego i nie wypełnia definicji rozbudowy.

Tak czy inaczej ewentualne roboty budowlane polegające na "samowolnym" (czego w niniejszym przypadku z całą pewnością nie ma) wykonaniu tzw. "balkonów francuskich" winny być sanowane w oparciu o art. 50-51 P.b. (postępowanie naprawcze).

Odnosząc się z kolei do montażu osobowego dźwigu zewnętrznego roboty te, zdaniem skarżącej, nie mogą być kwalifikowane jako rozbudowa istniejącego obiektu. Zgodnie z art. 5 pkt 9 P.b. urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, płace postojowe i place pod śmietniki. Tym samym ewentualna ich realizacja w ramach "samowoli" budowlanej (z którą w niniejszym stanie faktycznym oczywiście nie mamy do czynienia) podlegałaby procedurze określonej w art. 50-51 P.b. Tym samym oba powyższe zarzuty przesądzają o naruszeniu dyspozycji art. 48 ust. 1 P.b.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odniósł się również do podniesionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

Mając na względzie przytoczone kryteria, skarga w niniejszej sprawie, jako bezzasadna, podlega oddaleniu, a poddane sądowej kontroli postanowienia odpowiadają prawu.

Na wstępie należy wskazać, że bezsporne w sprawie niniejszej jest, że budynek mieszkalny, wielorodzinny położony przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] obr. [...] jest obiektem zabytkowym (wpisanym do rejestru zabytków), który od co najmniej 2017 r. cechował się złym stanem technicznym zagrażającym życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska.

Konsekwencją tego złego stanu technicznego było m.in. wydanie w 2017 r. przez PINB decyzji nakazowej z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny budynku (art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b.), a następnie z uwagi na postępującą degradację obiektu, decyzji MWINB z 17 stycznia 2020 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., obszernie opisanej w pierwszej części niniejszego uzasadnienia.

Nie budzi zatem wątpliwości w sprawie, że nałożone przez organ nadzoru budowlanego nakazy dotyczą istotnych, konstrukcyjnych części budynku, takich jak wzmocnienie posadowienia, wykonanie nowych stropów i belek wspornikowych, zgodnie z opracowaniem pod nazwą: "Ekspertyza Techniczna dotycząca stanu technicznego istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Krakowie wraz z projektem prac zabezpieczających konstrukcję istniejącego budynku" z października 2019 r.

Co istotne, kolejno PINB stwierdził wykonywanie przez skarżącą robót naruszających zakres wskazany w powyżej zacytowanej decyzji nakazowej, i na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b., postanowieniem nr [...] z 10 lutego 2020 r. wstrzymał prowadzenie robót budowanych związanych z remontem i przebudową przedmiotowego budynku, z wyłączeniem robót prowadzonych w oparciu o ww. decyzję PINB z 8 listopada 2019 r. nr [...], zreformowaną ww. decyzją MWINB z 17 stycznia 2020 r., nr [...].

Po tak dokonanym wstrzymaniu robót budowlanych PINB ostateczną decyzją nr [...] z 17 lutego 2020 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. nałożył na skarżącą obowiązek wykonania robót budowlanych zabezpieczających, mających na celu umożliwienie doprowadzenia rozpoczętych w przedmiotowym budynku robót budowlanych wykonywanych w warunkach samowoli budowlanej, w związku z katastrofalnym stanem technicznym budynku, do stanu zgodnego z prawem, w terminie natychmiastowym na podstawie art. 108 K.p.a., poprzez m.in.:

1. wzmocnienie istniejących stropów w poziomie stropów nad piwnicą budynku frontowego,

2. wzmocnienie belek drewnianych w obrębie stropów drewnianych poprzez zastosowanie przykładek stalowych wraz z wymianą i uformowaniem współczesnych warstw wykończeniowych,

3. wzmocnienie belek stalowych poprzez zastosowanie przykładek lub nakładek stalowych w obrębie stropów stalowych, oraz uformowanie nowych warstw wykończeniowych,

4. wykonanie nowego pokrycia dachowego,

5. wymienienie całej więźby dachowej.

Prowadząc dalsze prace skarżąca, oprócz częściowej realizacji nałożonych decyzją PINB nr [...] z 17 lutego 2020 r. nakazów, złożyła w sierpniu 2020 r. do UMK informacje o realizacji w trybie art. 12 ustawy o COVID dwóch balkonów na pierwszej i czwartej kondygnacji oraz budowie zewnętrznego dźwigu osobowego w przedmiotowym budynku od strony podwórka, a także robót budowlanych prowadzących do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne.

Sprawa ze skargi inwestora na postanowienie MWINB nr [...] z 21 grudnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów dotyczących robót prowadzących do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne, została zarejestrowana do sygn. II SA/Kr 252/21. WSA w Krakowie oddalił tę skargę wyrokiem z 21 maja 2021 r.

W powyżej przedstawionych okolicznościach oczywiste jest, że nie można zaakceptować stanowiska skarżącej, jakoby zakres przedmiotowy robót w niniejszym postępowaniu nie był w żadnym stopniu związany z wcześniejszymi decyzjami nakazowymi.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do najdalej idącego zarzutu, dotyczącego nieważności zaskarżonych postanowień z uwagi na brak kognicji organów nadzoru budowlanego w sprawach inwestycji realizowanych na podstawie art. 12 ustawy o COVID i brak podstawy prawnej do orzekania w tego typu sprawach.

Należy tu podkreślić, że choć rzeczywiście, jak podnosi skarżąca, regulacja ustawy o COVID wyłącza w wyjątkowych sytuacjach przewidzianych w art. 12 tej ustawy stosowanie m.in. Prawa budowlanego, to ogólne uprawnienia organów nadzoru budowlanego (np. cały rozdział 6: Utrzymanie obiektów budowlanych) nie tylko uprawniają, ale wręcz zobowiązują do podejmowania przez organy odpowiednich działań, w przypadku nadużycia ww. wyjątkowej instytucji, które w realiach niniejszej sprawy ma charakter ewidentny. Kompetencje i obowiązki w tym zakresie organów nadzoru budowlanego wynikają również bezpośrednio z art. 81-84a P.b. Dlatego też zarzut nieważności okazał się bezpodstawny.

Przy tym podnoszony w skardze przepis art. 12 ust. 4 ustawy o COVID dotyczy nie organów nadzoru budowlanego, a organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Przechodząc do analizy rozwiązania przyjętego w art. 12 ustawy o COVID, należy wskazać, że stosownie do treści przepisu w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 4 września 2020 r.:

1. Do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustany z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

2. Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej.

3. W informacji, o której mowa w ust. 2, należy określić: 1) rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia - w przypadku prowadzenia robót budowlanych; 2) dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - w przypadku zmiany sposobu użytkowania.

4. Jeżeli prowadzenie robót budowlanych, o których mowa w ust. 2, powoduje zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w drodze decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, niezwłocznie ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń ich prowadzenia.

5. W przypadku prowadzenia robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, których rozpoczęcie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa oraz nadzoru nad tymi robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach, o których mowa w art. 15a tej ustawy.

Co jest istotne i znamienne, zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o COVID (w brzmieniu obowiązującym w chwili wejścia w życie ustawy), przepisy art. 3-6 i art. 10-14 tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Od początku zatem wiadomym było, że art. 12 ww. ustawy jest przepisem czasowym, absolutnie wyjątkowym, uchwalonym w pierwszych tygodniach epidemii, czyli w sytuacji, gdy nikt w gruncie rzeczy nie wiedział jaki będzie jej rozwój i konieczne w związku z tym do podjęcia działania na poziomie lokalnym, ponadlokalnym czy ogólnokrajowym, a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - w stosunku do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania.

Przepis ten zawiera jeden warunek - działania inwestora muszą pozostawać "w związku z przeciwdziałaniem COVID-19". Oznacza to, że inwestor działający w trybie art. 12 ustawy o COVID otrzymał możliwość podjęcia działań z pominięciem obostrzeń obowiązujących inwestorów, a wynikających z innych ustaw, obowiązujących (co do zasady) w prowadzeniu inwestycji budowlanych. Skoro zaś w ustawie mamy do czynienia z wyjątkiem od ogólnie obowiązujących zasad, to taki wyjątek musi być interpretowany bardzo ściśle i niezwykle rygorystycznie, a ponad wszelką wątpliwość nie może być interpretowany rozszerzająco, a zasadą winno być traktowanie go zawężająco. Trzeba pamiętać także, że przepis ten utracił moc z dniem 5 września 2020 r. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należy również wskazać na art. 2 ustawy o COVID, zgodnie z którym przepisy ustawy stosuje się do zakażeń i choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej, "COVID-19" (ust. 1). Z kolei ust. 2 przywołanego artykułu stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "przeciwdziałaniu COVID-19" rozumie się przez to wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której mowa w ust. 1.

W konsekwencji konieczności stosowania wykładni ścieśniającej, nie zasługuje na aprobatę argumentacja skargi, że stanowisko organów jest przedwczesne, a realizację celu będzie można zweryfikować dopiero po zakończeniu inwestycji. W przypadku art. 12 ustawy o COVID realizacja celu winna być w zasadzie oczywista już w chwili rozpoczęcia robót (np. tymczasowy szpital).

W tym miejscu podkreślić należy, że prawo zabudowy nieruchomości w nowożytnych czasach zawsze było prawem reglamentowanym – począwszy od rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r., nr 34, poz. 216 ze zm.), poprzez ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r., nr 7, poz. 46 ze zm.), ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zm.) aż po obecną regulację tj. z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.). Wynika i wynikało to zawsze zarówno z konieczności ochrony praw osób trzecich w stosunku do inwestora – w tym także prawa własności, jak i zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, sanitarnego, ochrony zabytków, środowiska, zachowania ładu przestrzennego itp.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że mimo zawarcia przez skarżącą umowy współpracy z Kliniką [...] prowadzącą działalność o charakterze czysto medycznym (z zakresu onkologii ogólnej), która miała wykorzystywać pomieszczenia stanowiące własność inwestora na cel związany z przeciwdziałaniem rozprzestrzenianiu się COVID-19, nie sposób uznać, by rozbudowa budynku o dwa balkony i zewnętrzny dźwig osobowy miała służyć zwalczaniu zakażenia, zapobieganiu jego rozprzestrzeniania się, profilaktyce jak również zwalczaniu skutków, w tym społeczno-gospodarczych, tej choroby, w rozumieniu art. 2 ust. 2 w zw. z art. 12 ustawy o COVID.

Sąd w pełni aprobuje przy wykładni ww. przepisu przyjęty przez organy pryzmat konieczności, odpowiedniości, niezbędności i adekwatności. Trafna jest również w pewnym zakresie dokonana przez organ odwoławczy analogia to sytuacji zagrożenia, o której mowa w art. 70 P.b. i uprawnieniach w tej kwestii osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie.

Wbrew zarzutom skarżącej, to właśnie oferowana przez nią interpretacja tego szczególnego przepisu pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości, a także sprawiedliwości i proporcjonalności wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawa. Stawiałaby bowiem inwestorów (w tym przypadku – przebudowy i rozbudowy zabytkowych budynków wielomieszkaniowych) w różnych sytuacjach bez uzasadnionej ku temu przyczyny. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 8 K.p.a. oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji okazały się bezzasadne.

Zauważyć trzeba, że sądowa ocena przepisów prawa rozciąga się nie tylko na znaczenie językowe przepisów prawnych i ich treść ujmowaną systemowo oraz funkcjonalnie, lecz także jest podejmowana z uwzględnieniem wartości wywodzonych z pełnego systemu źródeł prawa, z całego porządku prawnego krajowego i unijnego oraz wiążących państwo umów i konwencji międzynarodowych. Orzecznictwo sądu administracyjnego nie jest bowiem ograniczone wyłącznie do ujawniania błędów, niedopatrzeń, uchybień i ułomności w stosowaniu prawa przez poddane kontroli organy administracji publicznej, chociaż jest to ważna jego funkcja, lecz do kształtowania takich wartości systemu prawa, którym ma być podporządkowana działalność administracji publicznej w celu zagwarantowania skutecznej ochrony prawnego interesu jednostkowego oraz interesu publicznego w granicach przedmiotowego porządku prawnego. (B. Adamiak, J. Borkowski, Sądowa wykładnia prawa w kontroli działalności administracji publicznej, [w:] Adamiak Barbara, Borkowski Janusz, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, LEX 2012, ABC.).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać trzeba, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. Należy zauważyć, że skarżąca od dawna musiała być świadoma stanu technicznego zabytku, a stan faktyczny związany ze stanem technicznym budynku był też znany organom nadzoru budowlanego z licznych postępowań i kontroli. W konsekwencji zdaniem sądu nie sposób uznać, aby uzasadnione były podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Bezzasadny w tych okolicznościach jest również zarzut braku przesłuchania strony (wspólnik spółki był wszak obecny w trakcie oględzin nieruchomości). Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 48 P.b., bowiem wobec wykazania, że nie było podstaw do działań inwestycyjnych w trybie ustawy o COVID, konsekwencją tej okoliczności musiało być podjęcie działań przez nadzór budowlany właśnie w trybie art. 48, ewentualnie w trybie art. 50-51 P.b. Trzeba tu zaznaczyć, że z opisu zawartego w protokołach kontroli i oględzin, wyraźnie wynika, że inwestor zamierzał wykonać konstrukcje płyt balkonowych (a zatem nie w licu ściany). Nie ulega też wątpliwości Sądu, że dźwig osobowy, który wewnątrz budynku może być traktowany jako urządzenie, jeżeli dobudowywany jest na zewnątrz, zwiększa jego kubaturę. Podsumowując z akt sprawy wynika, że na takie inwestycje konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę i zgody konserwatora zabytków. Dlatego zasadnie organy orzekały w trybie art. 48 P.b.

W całości niezasadny jest wniosek skargi o stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia. Sama skarga przywołuje w tym względzie treść art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W świetle tego, co zostało wykazane powyżej, nie sposób uznać, aby postanowienie organów obu instancji były podjęte z rażącym naruszeniem prawa, czy też z naruszeniem art. 6 i art. 7a K.p.a.

Podsumowując, zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem inwestor nie wykazał przesłanki uprawniającej zastosowanie art. 12 ustawy o COVID tj. przesłanki przeciwdziałania COVID-19 poprzez budowę dwóch balkonów na pierwszej i czwartej kondygnacji oraz zewnętrznego dźwigu osobowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy rozpatrzył powtórnie merytorycznie niniejszą sprawę (zgodnie z art. 15 K.p.a.) i wystarczająco odniósł się do zarzutów zażalenia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decydujące o rozstrzygnięciu elementy stanu faktycznego zostały ustalone i ocenione zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

Końcowo rację trzeba przyznać skarżącej, że korelacja terminu złożenia przez inwestora "informacji o realizowanych robotach budowlanych" z terminem rozpoczęcia tych robót, nie może w każdym przypadku definitywnie decydować, czy roboty budowlane mogą być prowadzone na podstawie tego przepisu. Uchybienie to jednak nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 P.p.s.a.