Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 848/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na M. B. karę pieniężną w wysokości 16 000 zł ograniczoną do kwoty 10 000 zł za:

- wykonywanie transportu drogowego bez posiadanej licencji – 8000 zł

- za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust.4a u.t.d – 8000 zł.

Organ ustalił, że w dniu 8 grudnia 2016r. w [...] na parkingu na placu [...] przeprowadzono kontrolę drogową samochodu osobowego marki Ford [...] nr rej. [...], którym kierował M. B. Przewóz był wykonywany pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Z zeznań pasażera P. K. wynika, że usługa przewozu została zamówiona za pomocą aplikacji Uber w telefonie. M. B. nie okazał w czasie kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką. W związku z czym organ I instancji nałożył na M. B. dwie kary pieniężne po 8000 zł, ograniczone do łącznej kwoty 10000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadanej licencji oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust.4a u.t.d.

Od wymienionej decyzji M. B. wniósł odwołanie podnosząc niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka bez zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu przynajmniej na siedem dni przed terminem oraz przez wydanie decyzji z pominięciem uzasadnienia faktycznego.

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił argumentacje organu I instancji, iż w dniu 8 grudnia 2016r. M. B. wykonywał zarobkowo przewóz osób o którym mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d i nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej. Przewóz wykonywany przez M. B. nie spełniał także wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego gdyż był wykonywany pojazdem, który jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz okazjonalny może być natomiast wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

Na wymienioną decyzję M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art.7,77,80 i 107 § 1 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów (dowolną) co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organy, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy spełniający definicję przewozu okazjonalnego osób oraz że wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust.4a u.t.d.

- art.79 w związku z art.81 i 10 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o przeprowadzone w toku kontroli dowody z zeznań świadków bez ponownego przesłuchania tychże świadków w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sytuacji gdy zeznania te były lakoniczne i sprzeczne z zeznaniami złożonymi przez stronę

- art.107 § 3 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji obejmujące jedynie obszerne jej uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji i całkowitym pominięciem uzasadnienia faktycznego decyzji

- art.`10 § 1 kpa poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji

- przepisów prawa materialnego polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wobec błędnego i dowolnego przyjęcia mimo braku podstaw ku temu, że istnieje podstawa do nałożenia kary pieniężnej mimo, że skarżący nie wykonywał transportu drogowego.

W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA: z 11 marca 2005 r., I OZ 45/05; z 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08).

W ocenie sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadane w sprawie C-434/15 Asociación Profesional Elite Taxi przeciwko Uber Spain.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii, po pierwsze, czy skarżący wykonywał transport drogowy (przewóz okazjonalny) w rozumieniu u.t.d., czy też była to działalność, do której z uwagi na jej specyfikę, przepisy tej ustawy nie mają zastosowania oraz po drugie, czy podmiotem podejmującym i wykonującym transport drogowy był skarżący – kierowca czy też podmiot łączący za pośrednictwem platformy internetowej kierowcę z pasażerem. Skarżący posługiwał się aplikacją firmy Uber, która to aplikacja kojarzy na określony przejazd pasażera z kierowcą nieprowadzącym zarejestrowanej działalności. Należy zauważyć, że działalność kierowców korzystających z takich aplikacji może być wykonywana wyłącznie za pośrednictwem danej platformy internetowej i kierowcy tacy nie prowadzą działalności, która istniałaby niezależnie od takiej platformy. Platformy te świadczą usługi w ramach tzw. gospodarki współdzielenia.

W komunikacie Komisji Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. pt. "Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się" gospodarkę współdzielenia zdefiniowano w następujący sposób: termin "gospodarka dzielenia się" oznacza modele prowadzenia działalności, w których działalność odbywa się dzięki pośrednictwu platform współpracy, tworzących ogólnie dostępny rynek czasowego korzystania z dóbr lub usług, często dostarczanych przez osoby prywatne. Gospodarka dzielenia się obejmuje trzy kategorie uczestników: (i) usługodawców dzielących się swoimi dobrami, zasobami, czasem lub umiejętnościami – mogą to być osoby fizyczne oferujące usługi okazjonalnie ("peers") lub usługodawcy zawodowo zajmujący się świadczeniem usług ("profesjonalni dostawcy usług"); (ii) użytkowników powyższych usług; oraz (iii) pośredników łączących – za pośrednictwem platformy internetowej – dostawców z użytkownikami i ułatwiających transakcje między nimi ("platformy współpracy").

Powyższy komunikat Komisji Europejskiej, jak i praktyka w poszczególnych państwach członkowskich, wskazują na duże problemy przy stosowaniu obowiązującego prawodawstwa do platform współpracy i działających z ich wykorzystaniem usługodawców, w szczególności wątpliwości budzi stosowanie wobec nich systemów zezwoleń lub licencji. Jak wskazano w tym komunikacie państwa członkowskie powinny dokonać rozróżnienia między indywidualnymi obywatelami świadczącymi usługi okazjonalnie i profesjonalnymi usługodawcami, na przykład poprzez ustanowienie progów na podstawie poziomu aktywności. Państwa członkowskie powinny zapewnić konsumentom wysoki poziom ochrony przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, jednak bez nakładania nieproporcjonalnych zobowiązań na osoby fizyczne, które świadczą usługi okazjonalnie.

Przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej toczy się postępowanie C-434/15 Asociación Profesional Elite Taxi przeciwko Uber Spain, które dotyczy kwalifikacji na gruncie prawa europejskiego usług świadczonych przez firmę Uber. Wyrok ten wpłynie niewątpliwie na interpretację prawa Unii Europejskiej i pośrednio prawa krajowego, dotyczącego zasad prowadzenia działalności przez podmioty związane z gospodarką współdzielenia, a także statusu osób fizycznych, które świadczą usługi z wykorzystaniem aplikacji dostarczanej przez takie podmioty. W szczególności dotyczy to kierowców, których usługi kojarzone są z ich odbiorcami (pasażerami) przy wykorzystaniu platformy Uber.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-434/15, będzie miało istotne znaczenie dla oceny spornego, przedstawionego na wstępie, zagadnienia występującego w rozpoznawanej sprawie, a zatem z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej zasadne jest zawieszenie niniejszego postępowania.

Wobec powyższego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak postanowieniu.

R.T.