Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 886/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Dnia l września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 kwietnia 2015 r.; znak: [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30.12.2013 r. nr [...] (znak: [...]) orzekającą o ustaleniu J. P. jednorazowej opłaty w wysokości 2 576,03 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20.04.2015 r. skarżąca J. P. działająca przez profesjonalnego pełnomocnika zawarła wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji". W zakresie odnoszącym się do wskazanego powyżej żądania, strona skarżąca nie przedstawiła żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Złożony przez skarżącego J. P. wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności" sąd potraktował jako żądanie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia 20.04.2015 r. Decyzji bowiem organu I instancji (Prezydenta Miasta z dnia 30.12.2013 r.) wskazany w skardze rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 K.p.a.) nie został w ogóle nadany.

Oceniając powyższy wniosek sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., póz. 270; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Po pierwsze podnieść należy, iż skarżąca nie precyzuje dokładnie żadnej z powyższych ustawowych przesłanek, jako stanowiącej postawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Pełnomocnik skarżącej nie tylko, że nie wskazał podstawy prawnej swojego wniosku, ale nawet nie przywołał stosownej przesłanki uzasadniającej jego zdaniem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie sposób więc nawet domyślać się o jaką, z ustawowo określonych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, chodzi wnioskodawcy. Co więcej, a to jest także konsekwencją powyższego, pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania decyzji tj., że może ona spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Po drugie skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest zapobieżenie wyrządzeniu skarżącemu znacznej szkody lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym okoliczność, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności, które uzasadniają wystąpienia w sprawie powyżej wskazanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się więc do konkretnych faktów świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponieważ pojęcia użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. są nieostre (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zatem niezbędna jest ich konkretyzacja w postaci przedstawienia przez stronę skarżącą należytej argumentacji, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. np. postanowienie NSA z dnia 25.04.2012 r., sygn. akt IIFSK 921/12, Lex nr 1137672).

Tymczasem treść skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, nie zawiera żadnego uzasadnienia złożonego przez stronę skarżącą wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia 20.04.2015 r. Powyższe powoduje, że uznać należy, iż skarżący nie wykazał okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub też niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Należy podkreślić, iż podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby sąd, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej pozytywnej oceny (por. postanowienia NSA z dnia 25.04.2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458, z dnia 04.07.2013 r.; sygn. akt II GZ 323/13, Lex nr 1346945).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.