Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1042/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: sekr. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2004 r. sprawy ze skargi N. H. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę;


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Miasta M., wyznaczonych ulicami [...] – [...] – [...] i granicą miasta. O przystąpieniu do sporządzania planu i prawie składania wniosków Zarząd Miasta powiadomił zawiadomieniem umieszczonym w Gazecie A z dnia [...] r., jak i poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń. Ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu Zarząd Miasta opublikował w Gazecie B nr [...] z [...] r. oraz w Gazecie A z dnia [...] r. i Gazecie A w M. z [...] r. oraz zawiadomił o wyłożeniu N. H. indywidualnie pismem doręczonym [...] r. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu na okres od dnia [...] r. do [...] r.

Do wyłożonego projektu zarzut w dniu [...] r. wniósł N.H., właściciel działki nr [...]. Zarzut dotyczył przebiegu planowanej drogi o symbolu K11D, skarżący stwierdził, że nie zgadza się na przesuniecie ul. [...] z przedłużenia ul. [...], jak jest zaznaczona na planach miasta, na przedłużenie ul. [...], albowiem w ten sposób tworzony jest dojazd do istniejącej hurtowni kosztem cudzych nieruchomości. Skarżący podnosił nadto, że planowana droga jest zbędna, jej koszty obciążą lokalną społeczność, do obsługi komunikacyjnej istniejących zabudowań wystarcza droga lokalna, planowana droga jest kręta a wzdłuż jej przebiegu nie powstaną kolejne zabudowania.

W okresie od [...] r. do [...] r., w związku ze zmianami wprowadzonymi pod wpływem uwag wniesionych w trakcie pierwszego wyłożenia, miało miejsce ponowne wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu dla obszaru pomiędzy ul. [...]-[...]-[...] i [...], w zakresie terenów przeznaczonych m. in. pod drogę o symbolu K11D. O wyłożeniu tym zawiadomiono w wydaniu lokalnym Gazecie A z dnia [...] r. Do projektu tego N. H. wniósł ponownie [...] r. zarzut, w którym nie wyraził zgody na przesunięcie ul. [...] z parceli sąsiada C. na swoją posesję. Jak wynika ze zbiorczego zestawienia zarzutów, nie został on uwzględniony przez Zarząd Miasta. O terminie sesji Rady Miasta, na której nastąpi rozpatrzenie zarzutów zgłoszonych do projektu planu zawiadomiono poprzez ogłoszenie w Gazecie A nr [...] z [...] r. oraz stronę indywidualnie pismem doręczonym [...] r.

Na sesji Rady Miasta w dniu [...] r. podjęta została uchwała nr [...], którą Rada Miasta M. odrzuciła zarzut wniesiony do projektu planu zagospodarowania przestrzennego przez N.H.. W uzasadnieniu uchwały podano, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, a przedmiotowa ulica o symbolu K11D, biorąc pod uwagę jej przebieg i parametry, stanowi niezbędna uzupełnienie istniejącego i projektowanego układu komunikacyjnego. Ślad projektowanej ulicy odpowiada przepisom prawa a jej przebieg był analizowany w trakcie procedur planistycznych i uzyskał pozytywne opinie. Przebieg ulicy [...] określono zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Miasta M. z dnia [...] r. w sprawie określenia przebiegu dróg gminnych, ustalającej iż stanowi ona przedłużenie ul. [...] i przebiega od drogi krajowej nr [...] do ulicy [...], w sposób przedstawiony w projekcie planu. Ulica ta uzyskała najmniejsze dopuszczalne linie rozgraniczające o szer. 10 m. Wyjaśniono, że wydzielenie linii rozgraniczających ulicy nie jest tożsame z modyfikacją istniejącej zabudowy, rezerwa pod drogę pozwala zachować oddalony układ zabudowań a droga ma służyć ruchowi lokalnemu i nie jest przeznaczona do ruchu samochodów wielkogabarytowych. Ciągłe powiększanie się natomiast terenów mieszkaniowych uzasadnia pozostawienie rezerwy pod projektowana ulicę. W odpowiedzi na argument dotyczący lokalizacji drogi w sąsiedztwie ujęć wody "[...]", powołano się na porozumienie z Spółką SA w P.

W skardze złożonej do Sądu N.H. zarzucił, że w projekcie planu ciąg ulicy [...] został przeniesiony z tradycyjnie przebiegającego od przedłużenia ulicy [...], na przedłużenie ulicy [...]. Zabieg ten zadaniem skarżącego chroni interesy sąsiadów, w tym Pana C., jego kosztem. Nadto zmiana ta niekorzystnie zmienia tradycyjna trasę dojścia do przystanku autobusowego przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. wniosła o jej oddalenie i wskazała, że ulica [...] powstała po wybudowaniu obwodnicy łączącej K. z B., przez przecięcie ulicy [...]. W tym zakresie powołano się na uchwałę Rady Miejskiej nr [...] oraz ustalenia przyjęte odnośnie przebiegu ul. [...] w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. II SA/Ka 5570/01. W pozostałym zakresie Rada podtrzymała argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 lipca 2004 r. skarżący podtrzymał swą argumentację co do przebiegu ul. [...] i podał, że istniejąca na planach miasta ul. [...] leży na przedłużeniu ul. [...], jest drogą przebiegającą miedzą, nieutwardzoną. Wskazana natomiast w projekcie planu ul. [...] biegnie śladem innej drogi gruntowej, która przebiega obok posesji J.H.. Drogą tą można uzyskać połączenie z ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II Sa/Ka 557/01 oraz z wydanego w tym postępowaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2002 r., oddalając skargę Spółki A SA w P. na uchwałę Zarządu Miasta M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przebiegu dróg gminnych, Sąd przyjął przebieg ul. [...] zgodnie z dołączonym do uchwały załącznikiem graficznym. Wedle cytowanej uchwały, ulica [...] przebiega od ul. [...] do ul. [...]. Zostało przy tym również ustalone, że ciąg ul. [...] został zaliczony do dróg gminnych już uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w M. z dnia [...] r. nr [...]. Z uchwały tej, okazanej na rozprawie wynika, że ul. [...] leży w południowej części miasta, na prawo od obwodnicy K.- B. i poprzednio nosiła nazwę ul. [...]. Okoliczność ta została także potwierdzona przez Sąd w sprawie o sygn. II SA/Ka 2553-2554/00. Ulica [...] o tak opisanym przebiegu znalazła się w wykazie publicznych dróg gminnych, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia [...] r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej PoPPSA, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym jest art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), dalej zwanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od jej doręczenia.

Rozpoznając skargę N. H. na uchwałę Rady Miasta M., odrzucającą jego zarzut w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Prawidłowo wniesione przez skarżącego zastrzeżenia do zapisów planu zostały zakwalifikowane przez Radę Miasta jako zarzut, uzasadnia to położenia działki skarżącego na obszarze objętym zapisami planu, w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej drogi, która przebiega częściowo po terenie działki.

Dla rozpoznania skutecznie wniesionych zarzutów przepisy ustawy przewidują szczególną procedurę, polegającą na rozpoznawaniu zarzutów w pierwszej kolejności przez Zarząd Gminy, a następnie, w przypadku nie uwzględnienia, przez Radę Gminy, w formie uchwały. Uchwała taka, zgodnie z regulacją przewidzianą w art. 24 ust. 3 ustawy, winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Zakres tego uzasadnienia obliguje organ podejmujący uchwałę do dokonania analizy sytuacji faktycznej wnoszącego zarzut, mającej charakter postępowania wyjaśniającego. Natomiast uzasadnienie prawne powinno przedstawiać związek sytuacji wnoszącego zarzut z normami prawnymi, kształtującymi jego uprawnienie i zezwalającymi na jego modyfikację.

W rozpoznawanej sprawie zachowany został dwuszczeblowy tryb rozpoznawania zarzutu, skarżący był również powiadomiony o wyłożeniu planu, zaś cała procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z wymogami art. 18 ustawy o planowaniu przestrzennym. Skarżącego powiadomiono także o terminie sesji Rady Miejskiej, na której rozpatrywano nieuwzględniony przez Zarząd zarzut do projektu planu.

Odnosząc się natomiast do zaskarżonej uchwały i argumentów podnoszonych przez skarżącego, należy stwierdzić, że zasadnicza kontrowersja dotyczyła uznania przebiegu ul. [...], a następnie braku zgody skarżącego na jej połączenie z ulicą [...], jak to przedstawiono w projekcie. Odnosząc się do pierwszego z zagadnień, Sąd ustalił, że przebieg ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] w kierunku ul. [...] stanowi "przedłużenie" ul. [...], a nie ul. [...], jak twierdził w skardze N.H.. Przebieg taki potwierdzają w szczególności uchwała Miejskiej Rady Narodowej w M. z dnia [...] r. nr [...], oraz uchwały Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia publicznych dróg gminnych oraz Zarządu Miasta M. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia przebiegu publicznych dróg gminnych. Z tej ostatniej uchwały wynika nadto, że ulica [...] biegnie do ulicy [...]. Ustalenie tej okoliczności wyklucza z kolei wersję przebiegu drogi, zaproponowaną w trakcie postępowania przez skarżącego, a polegającą na połączeniu drogi o symbolu K6L1/2 łącznikiem z drogą K1G2/2. Takie połączenie skutkuje bowiem doprowadzeniem drogi do ul. [...], a nie do ul. [...], co zostało przewidziane cytowanymi uchwałami w przedmiocie ustalenia i przebiegu dróg gminnych.

Niewątpliwie proces planowania przestrzennego w nieunikniony sposób prowadzi do powstawania konfliktów interesów i nie jest możliwe zagwarantowanie realizacji interesów wszystkich uczestników procedury planistycznej w równym stopniu. Zadaniem organów jest natomiast wyartykułowanie przyjętych preferencji. Sąd uznał, że jakkolwiek zrozumiały jest sprzeciw skarżącego wobec rozwiązań ingerujących w jego prawo i preferencja dla przeprowadzenia drogi w innym miejscu, to przyjętym rozwiązaniom nie można postawić zarzutu nieuzasadnionego obciążenia wyłącznie nieruchomości skarżącego. Planowana droga prowadzi w sąsiedztwie również innych zabudowanych nieruchomości, zaś argument o skomunikowaniu terenów zajętych pod zabudowę i przeznaczonych do zabudowy, ma charakter rzeczowy i znajduje potwierdzenie w materiale sprawy.

Wobec podania przez Radę Miejską w M. przyczyn przeznaczenia określonych terenów pod realizację drogi, Sąd uznał, że Rada w zaskarżonej uchwale dokonała oceny przyjętych rozwiązań planistycznych i działanie w tym zakresie nie może zostać uznane za arbitralne. Sad Administracyjny nie jest natomiast władny badać celowości przyjętych rozwiązań planistycznych.

Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.