Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 651/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, ust. 9
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 166 poz 1 art. 67, art. 68
law: Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia  społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wypłatę świadczeń wychowawczych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z [...] lipca 2020 r. znak [...], którym odmówiono D. Ł. wszczęcia postępowania o wypłatę zaległych świadczeń wychowawczych za okres 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r.

Postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z [...] lipca 2020 r. D. Ł. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy K. o wypłatę i ustalenie zaległych świadczeń wychowawczych za okres 10 marca 2017 r. - kwiecień 2020 r. na syna S. Ż.

Z akt sprawy niniejszej oraz równolegle prowadzonej z udziałem skarżącej sprawy II SA/Bk 652/20 dotyczącej okresu świadczeniowego 2018/2019 wynika, że wnioskodawczyni występowała o wypłatę i ustalenie świadczeń wychowawczych na syna wnioskami z [...] listopada 2016 r., [...] marca 2017 r. oraz [...] sierpnia 2017 r. Z uwagi na przebywanie ojca S. Ż. na terenie Wielkiej Brytanii od marca 2004 r., Wójt kierował zapytania do Wojewody P. dotyczące stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W odpowiedzi, Wojewoda m.in. w piśmie z [...] kwietnia 2018 r. poinformował, że w zakresie prawa do świadczenia wychowawczego na S. Ż. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r. W tych okolicznościach, z uwagi na treść art. 16 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (dalej: ustawa), Wojewoda jako organ uprawniony przyznał wnioskodawczyni dodatek dyferencyjny na syna S. na okres 1 marca 2017 r. – 30 września 2017 r. w kwocie 46, 50 zł oraz na okres 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r. w kwocie 71, 70 zł miesięcznie (ten ostatni: decyzją z [...] marca 2019 r. znak [...]). Wnioskodawczyni pobierała dodatek dyferencyjny również we wcześniejszym okresie, tj. listopad 2016 r. – luty 2017 r.

Następnie dwiema decyzjami z [...] marca 2020 r. Wojewoda P. stwierdził, że świadczenia w postaci dodatku dyferencyjnego pobrane przez wnioskodawczynię w okresach listopad 2016 r.-luty 2017 r. oraz marzec 2017 r.-sierpień 2017 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. Odwołania D. Ł. od decyzji Wojewody zostały uwzględnione przez SKO w B., które dwiema decyzjami z [...] kwietnia 2020 r. uchyliło rozstrzygnięcia Wojewody i w obydwu przypadkach umorzyło postępowania przed organem pierwszej instancji o ustalenie i zwrot nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych. Zdaniem Kolegium w B., w sprawach nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, bowiem ojciec S. Ż. od lutego 2012 r. nie jest członkiem rodziny D. Ł. w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W takiej sytuacji, wobec złożenia wniosku o świadczenie wychowawcze – od daty tej czynności właściwy organ pierwszej instancji powinien przyznać świadczenie.

Procedując w tych okolicznościach wniosek D. Ł. z 2 lipca 2020 r., Wójt Gminy K. postanowieniem z [...] lipca 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania o wypłatę zaległych świadczeń wychowawczych za okres 1 października 2017 r. - 30 września 2018 r. Wywiódł, że wniosek z 30 sierpnia 2017 r. o przyznanie świadczeń wychowawczych za ten okres został już załatwiony decyzją Wojewody P. z [...] marca 2019 r. znak [...] o przyznaniu dodatku dyferencyjnego na syna S. w kwocie 71,70 zł miesięcznie na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Decyzja jest prawomocna i pozostaje w obrocie prawnym. Brak jest podstaw do wszczęcia postępowania o to samo świadczenie za ten sam okres.

Zażalenie wniosła D. Ł., która zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 9 ustawy przez błędne jego niezastosowanie. Wyjaśniła, że [...] marca 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego, który faktycznie został rozpoznany dopiero decyzją SKO w B. z [...] kwietnia 2020 r. stwierdzającą brak podstaw do stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takiej sytuacji powinno dojść do ustalenia i wypłaty świadczenia wychowawczego od momentu złożenia wniosku za okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Zarzuciła również błędną wykładnię przepisu art. 16 ust. 9 ustawy polegającą na tym, że decyzja Wojewody wydana w sprawie o zwrot nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych, w której ustalono, że nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - nie jest wiążąca dla Wójta Gminy w sprawie o ustalenie prawa do świadczeń wychowawczych, w sytuacji gdy ustalenie przez Wojewodę braku podstaw do zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zobowiązuje właściwy organ do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. Oceniło jego wydanie bez naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. wobec wystąpienia oczywistego braku podstaw do prowadzenia postępowania, tj. wystąpienia innej uzasadnionej przyczyny niemożności wszczęcia postępowania jaką jest rozstrzygnięcie sprawy inną decyzją ostateczną. Zdaniem Kolegium, wniosek o świadczenie z [...] sierpnia 2017 r. został już rozpatrzony decyzją Wojewody P. z [...] marca 2019 r. znak [...] o przyznaniu świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego na syna S., w kwocie 71,70 zł miesięcznie, na okres 1 października 2017 r. - 30 września 2018 r. Decyzja Wojewody jest prawomocna i znajduje się w obrocie prawnym, co czyni niemożliwym wszczęcie postępowania administracyjnego z wniosku złożonego 2 lipca 2020 r.

Zdaniem Kolegium, postanowienie Wójta nie narusza przepisu art. 16 ust. 9 w związku z art. 16 ust. 8 pkt 1 ustawy, bowiem w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 16 ust. 9 natomiast miał zastosowanie przepis art. 16 ust. 8 pkt 2 ustawy. Wójt nie był również związany zawartymi w decyzjach SKO w B. z [...] kwietnia 2020 r. stwierdzeniami, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Rozstrzygnięcia Kolegium nie dotyczyły decyzji Wojewody z [...] marca 2019 r. znak [...]. Dopóki więc ta decyzja będzie w obrocie prawnym, dopóty ustalenia SKO w B. dokonywane w innych decyzjach dotyczących prawa do świadczenia wychowawczego na syna strony – S., nie są wiążące dla Wójta Gminy rozstrzygającego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Dlatego, zdaniem Kolegium, zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na postanowienie Kolegium złożyła do sądu administracyjnego D. Ł. Zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 16 ust. 9 ustawy przez jego błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżąca złożyła [...] marca 2017 r. wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego, który został [...] września 2017 r. przesłany do Regionalnego Ośrodka Pomocy Społecznej celem ustalenia czy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Został finalnie rozpoznany dopiero przez SKO w B. decyzją z [...] kwietnia 2020 r., w której stwierdzono brak podstaw do stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Powinno to skutkować, zgodnie z art. 16 ust. 9, ustaleniem prawa do świadczenia wychowawczego od momentu złożenia wniosku i wypłatą zaległego świadczenia za okres 1 października 2017 r. - 30 września 2018 r.;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 16 ust. 9 ustawy przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że decyzja wydana przez Wojewodę w sprawie o zwrot nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych, w której ustalono, że nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nie jest wiążąca dla Wójta Gminy w sprawie ustalenia prawa do świadczeń wychowawczych, w sytuacji gdy z brzmienia tego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy Wojewoda ustali brak zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ ustalający prawo do świadczenia jest zobowiązany do ustalenia prawa od momentu złożenia wniosku;

3. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 61a § 1 K.p.a. przez nieuzasadnione zastosowanie i uznanie oczywistości braku podstaw do wszczęcia postępowania o wypłatę świadczeń wychowawczych za okres 1 października 2017 r. - 30 września 2018 r. z powodu przyznania skarżącej decyzją Wojewody z [...] marca 2019 r. za ten okres dodatku dyferencyjnego, w sytuacji gdy decyzja Wojewody powinna zostać wzruszona z urzędu, ponieważ decyzją SKO w B. z [...] kwietnia 2020 r. ustalono, iż nie miały zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że decyzja Wojewody o przyznaniu dodatku dyferencyjnego nie jest przeszkodą w wypłacie świadczenia wychowawczego, bowiem jest sprzeczna z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem odmowa wszczęcia postępowania nie naruszyła przepisów art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 16 ust. 9 ustawy.

Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., w dwóch przypadkach organ ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego: gdy żądanie wniesie osoba niebędąca stroną postępowania lub gdy występują inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych jednomyślnie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, które mają charakter przeszkód oczywistych (np. sprawa I OSK 3032/19, orzeczenia.sa.gov.pl). Sformułowanie "inna uzasadniona przyczyna odmowy wszczęcia postępowania" należy interpretować jako oczywiste przeszkody natury formalnej. Są to np. sytuacje, w których żądanie wszczęcia postępowania nie dotyczy sprawy pozostającej we właściwości organów administracji publicznej (vide: tezy 1 i 4 komentarza aktualizowanego do art. 61a K.p.a., A. Wróbel, Lex Omega oraz powołane tam orzecznictwo). W postanowieniu z 22 lipca 2014 r. sygn. I OSK 1635/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego może być oczywisty brak podstaw prawnych do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie.

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie świadczenia wychowawczego na syna skarżącej za okres 1 października 2017 r. - 30 września 2018 r. Skarżąca wnioskowała o świadczenie na ten okres we wniosku z 30 sierpnia 2017 r. (wniosek znajduje się w aktach sprawy). Wówczas zostało ustalone, że wobec przebywania ojca S. na terenie Wielkiej Brytanii, przysługuje skarżącej nie świadczenie wychowawcze ale dodatek dyferencyjny, który przyznano ostateczną i prawomocną w chwili obecnej decyzją Wojewody P. z [...] marca 2019 r. znak [...]. Zdaniem sądu, jeśli chodzi o okres świadczeniowy 1 października 2017 r. - 30 września 2018 r., to funkcjonuje zatem w obrocie prawnym ostateczna i prawomocna decyzja zawierająca rozstrzygnięcie o prawie skarżącej do świadczenia wychowawczego za ten okres. Jest nią ww. decyzja Wojewody. A jeśli tak, to dopóki ta decyzja pozostaje w obrocie prawnym, ponowne orzekanie w przedmiocie w niej rozstrzygniętym obarczone byłoby wadą nieważności postępowania. Wynika to z następujących okoliczności.

Wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2017 r. obejmował okres świadczeniowy 2017/2018. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, według brzmienia obowiązującego w tym okresie świadczeniowym, prawo do świadczenia wychowawczego ustalane było na okres 1 października do dnia 30 września roku następnego. W przypadku skarżącej chodzi zatem o 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r.

Zgodnie z art. 16 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, ust, 5 ustawy (w brzmieniu dotyczącym okresu świadczeniowego 2017/2018), w przypadku ustalenia, że osoba uprawniona lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie (ust. 1); w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 4); w przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 1, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję zgodnie z art. 11. Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie wychowawcze wydaje decyzje w sprawach świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.

Z powyższego wynika, że w przypadku ustalenia zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nie właściwy organ gminy wydawał (i wydaje) decyzję o prawie do świadczenia ale był to inny organ. Do 31 grudnia 2017 r. kompetencję w tym zakresie posiadał marszałek województwa, a od 1 stycznia 2018 r. – wojewoda.

W przypadku skarżącej o prawie do świadczenia wychowawczego za okres 2017/2018 orzekł Wojewoda P. dopiero decyzją z [...] marca 2019 r. po ustaleniu, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Okoliczność, że orzekł o prawie do dodatku dyferencyjnego a nie świadczenia wychowawczego nie ma znaczenia dla ustalenia, że wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2017 r. na okres świadczeniowy 2017/2018 pozostaje załatwiony ostateczną i prawomocną decyzją. Zgodnie bowiem z art. 67 i art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 2004.166.1 z 30 kwietnia 2004 r.), jeżeli zamieszkiwanie członków rodziny ma miejsce w rożnych Państwach Członkowskich, a świadczenia dotyczą tego samego członka rodziny i tego samego okresu świadczeniowego, obowiązuje zasada pierwszeństwa, tzn. w pierwszej kolejności prawa udzielane są w tym Państwie, na które wskazuje zasada pierwszeństwa uzależniająca wskazanie Państwa właściwego od miejsca zatrudnienia aktywnego zawodowo członka rodziny. Jeśli jednak wniosek zostanie złożony w Państwie Członkowskim ale nie tym, na które wskazuje zasada pierwszeństwa, instytucja tego Państwa niezwłocznie przekazuje wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje o tym zainteresowanego oraz zapewnia, jeśli to konieczne, dodatek dyferencyjny stanowiący różnicę między świadczeniem w Państwie Członkowskim pierwszeństwa a Państwie, w którym złożono wniosek. Jak wynika z akt sprawy, taka sytuacja miała miejsce w sprawie skarżącej za okres świadczeniowy 2017/2018, co wprost wskazano w znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wojewody z [...] marca 2019 r. znak [...]. Wojewoda ustalił mianowicie w tej decyzji, że ojciec S. jest aktywny zawodowo w Wielkiej Brytanii, świadczenie rodzinne w Państwie Członkowskim wskazanym zgodnie z zasadą pierwszeństwa – Wielka Brytania wynosiło 428, 30 zł przy świadczeniu wychowawczym w Polsce 500 zł. Dlatego Wojewoda przyznał dodatek dyferencyjny jako różnicę między tymi świadczeniami w wysokości 71, 70 zł. Jednocześnie Wojewoda na s. 4 swojej decyzji wskazał na zamiar przekazania wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2017 r. właściwej instytucji brytyjskiej. Wobec zatem niewyeliminowania decyzji Wojewody z [...] marca 2019 r. z obrotu prawnego - pozostaje w obrocie prawnym decyzja zawierająca prawomocne i ostateczne rozstrzygnięcie o prawie skarżącej w Polsce do świadczenia wychowawczego na syna za okres świadczeniowy 2017/2018. Złożenie zatem ponownego wniosku ([...] lipca 2020 r.) o świadczenie wychowawcze za okres 2017/2018 nie mogło prowadzić do skutecznego wszczęcia postępowania.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Przeprowadzenie przez Wójta postępowania i wydanie decyzji w przedmiocie prawa skarżącej do świadczenia wychowawczego za okres świadczeniowy 2017/2018 w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiłoby zatem w warunkach nieważności. Byłoby to bowiem ponowne prowadzenie postępowania w tej samej sprawie. O tożsamości spraw administracyjnych decyduje identyczność podmiotowa (te same strony), identyczność przedmiotowa (przedmiot sporu, podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia). Innymi słowy, z tożsamością sprawy administracyjnej mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. W sprawie niniejszej prowadzenie postępowania na skutek wniosku z 2 lipca 2020 r. w zakresie okresu świadczeniowego 2017/2018 byłoby zatem ponownym procedowaniem o tym samym. Niebezpieczeństwo wydania decyzji obarczonej tak poważną (kwalifikowaną) wadą stanowi oczywistą przesłankę formalną wykluczającą wszczęcie postępowania, a więc stanowi "inną uzasadnioną przyczynę odmowy wszczęcia postępowania" w rozumieniu art. 61a § 1 K.p.a.

Prawidłowości powyższego ustalenia nie podważa ani to, że wcześniej to Wojewodę uznano za organ uprawniony do orzekania o świadczeniu wychowawczym za okres 2017/2018 a obecnie organem tym byłby Wójt, ani ocena prawna sformułowana przez SKO w B. w decyzji z [...] kwietnia 2020 r. (o tym, że w dacie wydawania decyzji z [...] marca 2019 r. nie było podstaw do stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego). Przesłanki nieważności decyzji z powodu jej ponownego wydania w tej samej sprawie nie wyłącza wcześniejsze orzekanie przez inny organ. W przepisie art. 156 §1 pkt 3 K.p.a. nie chodzi bowiem o to, by orzekał ten sam organ, ale by dotyczyło to tej samej sprawy, która poprzednio została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i nastąpiło to przez organ, który wówczas uznany był za organ właściwy w sprawie o tym samym przedmiocie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skoro więc odnośnie wniosku z [...] sierpnia 2017 r. o prawo do świadczenia ustalono wcześniej, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego – to przy takim ustaleniu właściwym do orzekania o wniosku w dacie 14 marca 2019 r. był Wojewoda. Po wtóre, powyższego nie można podważyć wyłącznie sformułowaniem odmiennej oceny prawnej w decyzji wydanej w innej sprawie, tj. w decyzji Kolegium w B. z [...] kwietnia 2020 r. Kolegium orzekało w sprawie o zwrot nienależnie pobranego świadczenia a nie o prawie do tego świadczenia oraz – co istotniejsze – nie wyeliminowało decyzji Wojewody z [...] marca 2019 r. z obrotu prawnego. Dopóki to nie nastąpi, zawarte w niej rozstrzygnięcie i przesłanki do niego prowadzące przesądzają o zakresie powagi rzeczy osądzonej w sprawie o prawo skarżącej do świadczenia wychowawczego na syna S. w okresie świadczeniowym 2017/2018.

Nie doszło w okolicznościach sprawy do naruszenia któregokolwiek punktu przepisu art. 16 ust. 8 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego: 1) przekazuje sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 (gdy wpłynął wniosek o ustalenie prawa do świadczenia przekazany następnie wojewodzie – przyp. sądu); 2) informuje o tym fakcie organ właściwy - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 (gdy wojewoda udziela odpowiedzi na zapytanie organu właściwego - przyp. sądu). Załatwiając wniosek skarżącej z 2 lipca 2020 r., w zakresie w jakim dotyczy on okresu świadczeniowego 2017/2018, Wójt związany był faktem istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Wojewody z [...] marca 2019 r., co wykluczało prowadzenie postępowania. Niedopuszczalność prowadzenia postępowania wykluczała dokonywanie ustaleń co do zastosowania bądź nie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, bowiem jest to ustalenie mogące być przeprowadzonym dopiero po wszczęciu postępowania.

Jeśli dojdzie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wojewody z [...] marca 2019 r., ponownemu rozpoznaniu będzie podlegał wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2017 r. o prawo do świadczenia wychowawczego na okres 2017/2018. Wówczas dopiero będzie miał zastosowanie przepis art. 16 ust. 9 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy w przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, ustala prawo do świadczenia wychowawczego od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Ustalenie, że nie miały w tym okresie świadczeniowym zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego – spowoduje konieczność przekazania wniosku przez Wojewodę organowi właściwemu. W okolicznościach jednak wyżej opisanych przepis art. 16 ust. 9 ustawy nie mógł mieć zastosowania, a w konsekwencji nie mógł zostać naruszony.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy w brzmieniu od 1 sierpnia 2017 r., wnioski w sprawie ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na kolejny okres przyjmowane były od dnia 1 sierpnia danego roku, a w przypadku wniosków składanych elektronicznie – od dnia 1 lipca danego roku. Nie ma zatem podstawy, wobec złożenia przez skarżącą wniosku z 30 sierpnia 2017 r., aby ponownie ustalać prawo do świadczenia na okres 2017/2018 na podstawie wniosku złożonego w lipcu 2020 r. Tym bardziej, że w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja orzekająca o prawie do świadczenia za sporny okres.

Dla porządku wskazać należy, że w sprawie niniejszej Wójt odmówił wszczęcia postępowania za okres świadczeniowy 2017/2018 wyodrębniając ten okres z wniosku z [...] lipca 2020 r. dotyczącego, jak literalnie z niego wynika, prawa do świadczenia wychowawczego na syna S. w okresie marzec 2017 r. – kwiecień 2020 r. Za pozostałe okresy Wójt orzekł odrębnymi postanowieniami (k. 51 akt adm.).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym do rozpoznania w trybie uproszczonym może być skierowana sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie.