Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 107/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2017 r. sprawy ze skargi E.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wyegzekwowanych kwot oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...]grudnia 2016 r., po rozpatrzeniu zażalenia E. O. (dalej: "strona" lub "skarżąca"") Dyrektor Izby Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] września 2016 r. Przedmiotem tych postanowień była odmowa zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy

z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.").

Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik US jako organ egzekucyjny prowadził wobec majątku skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych (z [...]września 2004r.: Nr SM [...], Nr SM [...], Nr SM [...], z [...]października 2004r.: Nr [...], z [...]grudnia 2004r.: Nr [...]oraz z [...]kwietnia 2005r.: Nr [...]).

Dyrektor IS, w wyniku rozpatrzenia wniosków pełnomocnika strony z 20 maja 2011r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, prawomocnymi postanowieniami z [...] kwietnia 2012 r., [...] kwietnia 2012r. oraz z [...] kwietnia 2012r. uwzględnił przedmiotowy wniosek w części, tj. uchylił w całości zaskarżone postanowienia Naczelnika US i umorzył postępowanie egzekucyjne jedynie w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek, w pozostałej części odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Pismem z 23 kwietnia 2015r. pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem

o zwrot nieprawidłowo wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami oraz o zwrot pobranych kosztów egzekucyjnych.

Naczelnik US postanowieniem z [...] lutego 2016r. Nr [...], zwrócił stronie pobrane koszty egzekucyjne wraz z odsetkami, w związku z umorzeniem przez Dyrektora IS postępowań egzekucyjnych w części.

W dniu [...]czerwca 2016r. do Izby Skarbowej w [...] wpłynęło ponaglenie strony w przedmiocie nierozpatrzenia przez Naczelnika US wniosku z [...]kwietnia 2015r. o zwrot wyegzekwowanych należności podatkowych.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016r., Dyrektor IS uznał ponaglenie za zasadne

i stwierdził, że Naczelnik US nie załatwił sprawy wszczętej wnioskiem z [...]kwietnia 2015r. w części dotyczącej zwrotu nienależnie wyegzekwowanych kwot.

Postanowieniem z [...] września 2016r. Nr [...] organ I instancji na podstawie art. 76 § 1 oraz art. 216 § 1 i 2 O.p. odmówił zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami, o których mowa w piśmie z [...]kwietnia 2016r.

W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie postanowienia zgodnie z wnioskiem skarżącej, pełnomocnik postawił zarzuty naruszenia art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23 t.j.; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1066 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), poprzez nie dokonanie zwrotu wyegzekwowanych kwot po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego

w stosunku do tych kwot.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organ egzekucyjny był zobowiązany do przywrócenia stanu sprzed dokonania czynności egzekucyjnych. Podniósł przy tym, że ponieważ wierzyciel nie jest osobą trzecią w rozumieniu powołanego przepisu, to

w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie tylko nie zachowuje praw do rzeczy i pieniędzy przekazanych przez organ egzekucyjny, uzyskanych w wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych, lecz także nie może wywodzić innych skutków prawnych z dokonania takich uchylonych następnie czynności, co odnieść także należy do skutku określonego w art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik strony powołał się na poglądy prawne zaprezentowane w uchwale składu siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2014r., sygn. akt I FSP 8/13.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał następnie, że skoro środki wyegzekwowane na podstawie właściwych w sprawie niniejszej tytułów wykonawczych zostały przekazane wierzycielowi należności objętych tymi tytułami, to znaczy, że ten organ był właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżącej z [...]kwietnia 2015r. o zwrot nieprawidłowo wyegzekwowanych kwot. Dodał, że działania wierzyciela związane z rozliczeniem uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym wpłat oraz kwestie związane

z wymagalnością należności, na które rozliczane są te wpłaty reguluje Ordynacja podatkowa, nie zaś przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23; także jako : "K.p.a.") czy też ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.; także jako: "u.p.e.a.").

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy zauważył, że Dyrektor IS stosownymi postanowieniami umorzył prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek, a w pozostałej części odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji zasadnie zatem, postanowieniem z [...] lutego 2016 r. zwrócił zobowiązanej nienależnie pobrane koszty egzekucyjne wynikające z niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek wraz

z naliczonymi odsetkami ustawowymi. Wyliczył przy tym różnicę między kwotą zawyżonych kosztów egzekucyjnych przez nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek przy wyliczaniu kosztów egzekucyjnych, a kosztami po dokonaniu korekty

z uwzględnieniem przerw. Wyliczone zostały również odsetki ustawowe od nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych. Dokonał również ponownego podziału wyegzekwowanych kwot na zaległości skarżącej w podatku od towarów i usług oraz

w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetki za zwłokę naliczone

z uwzględnieniem przerw w ich naliczeniu. Ponowne rozliczenie wyegzekwowanych kwot nie ujawniło nadpłaty, która podlegałaby zwrotowi. Zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. na dzień [...]grudnia 2016r. wynosiła [...] zł.

Dyrektor IS zwrócił uwagę, że postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone w całości, tylko w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek. Pierwotne nie nieuwzględnienie przez organ I instancji przerw przy naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za luty 1999r., wrzesień, październik, grudzień 2000r., lipiec, październik, listopad, grudzień 2001r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r., nie czyni tych odsetek nienależnymi, w świetle art. 53 § 1 O.p. Są one zatem konsekwencją niezrealizowania obowiązku podatkowego i nie są samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej świadczeniem. Nie ma tym samym podstaw do uznania, że stanowią odrębną należność.

Reasumując, w ocenie Dyrektora IS, zasadną była odmowa skarżącej zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami, o których mowa w jej wniosku. Tym samym zarzuty zażalenia uznał za chybione. Dodał, że powołana uchwała NSA dotyczy innego od rozpoznawanej sprawy stanu faktycznego i prawnego.

W skardze do Sądu, wnosząc o uchylenie w całości postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, pełnomocnik skarżącej postawił zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 6 K.p.a. i art. 124 §1 K.p.a. poprzez wskazanie jako podstawy prawnej wydanego postanowienia przepisów Ordynacji podatkowej nie mających zastosowania w postępowaniach prowadzonych przed organami egzekucyjnymi;

- art. 6 K.p.a. w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a. poprzez nie dokonanie zwrotu wyegzekwowanych kwot po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego

w stosunku do tych kwot.

W uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł, iż wbrew twierdzeniom orzekających

w sprawie organów z mocy art. 18 u.p.e.a., zastosowanie w sprawie mają odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 60 § 1 u.p.e.a., w przypadku egzekucji należności pieniężnych organ egzekucyjny zobowiązany jest do dokonania zwrotu kwot pieniężnych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, po umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie ma możliwości dokonywania zaliczenia na zobowiązanie, którego dotyczyło umorzenie, albowiem zobowiązania będące przedmiotem zaliczenia uległy przedawnieniu. Zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy nie mogą czerpać korzyści

z czynów niedozwolonych. Skoro umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, to zostaje również uchylony skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił

w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Przywołując poglądy sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, opartego na poglądach i uzasadnieniu zawartych w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13 oraz poglądy doktryny, autor skargi wskazał, iż przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji jest obowiązkiem organu egzekucyjnego. Zarządzenia Ministra Finansów w sprawie poboru i rozliczenia pieniędzy odebranych lub zajętych przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny podległy Ministrowi Finansów nie są powszechnie obowiązującym prawem (art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) i nie wiążą dłużnika, będącego osobą fizyczną.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134

§ 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

W okolicznościach niniejszej sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu

w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IS, utrzymujące w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. rozstrzygnięcie Naczelnika US o odmowie zwrotu skarżącej należności, o których mowa w jej wniosku z 23 kwietnia 2015 r. (błędnie oznaczonego przez organ odwoławczy jako pochodzącego z 23 kwietnia

2016 r.). We wniosku tym zawarto żądanie zwrotu nieprawidłowo wyegzekwowanych kwot pieniężnych wraz z odsetkami od daty egzekucji oraz zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych.

Naczelnik US w realiach rozpoznawanej sprawy był jednocześnie organem egzekucyjnym, prowadzącym wobec majątku skarżącej postępowanie egzekucyjne

i wierzycielem. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienia: [...] kwietnia 2012 r.: Nr [...],[...] kwietnia 2012 r.: Nr [...], Nr [...], Nr 1[...], Nr [...], Nr [...], Nr [...],[...] kwietnia 2012 r.: Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] i Nr 1[...], na mocy których uchylił postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek, a w pozostałej części odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z okoliczności znanych Sądowi z urzędu wynika, iż postanowienia te były kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygnaturach akt odpowiednio: II FSK 2322/13, II FSK 2323/13, II FSK 2325/13, II FSK 2328/13, II FSK 2329/13, II FSK 2331/13, II FSK 2333/13, II FSK 2324/13, II FSK 2326/13, II FSK 2332/13, II FSK 2330/13, II FSK 2327/13. Z zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji oraz z treści uzasadnień ww. wyroków wynika, że postępowanie egzekucyjne zostało umorzone w części wadliwie obliczonych odsetek (bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu).

W związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego w części oraz

w rozpoznaniu zawartego we wniosku z dnia [...]kwietnia 2015 r. żądania zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych, Naczelnik US postanowieniem z [...]lutego 2016 r. Nr [...], zwrócił skarżącej pobrane koszty egzekucyjne wraz z odsetkami. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...]z dnia [...]maja 2016 r., które było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 600/16.

Tym samym spośród dwóch żądań zgłoszonych w piśmie z [...]kwietnia 2015 r., sprawa niniejsza dotyczy jedynie żądania zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz

z odsetkami.

Żądanie zwrotu wyegzekwowanych kwot, co do których umorzono postępowanie egzekucyjne, wraz z odsetkami skarżąca opiera o art. 60 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z jego brzmieniem, umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej; pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Jak wynika z uzasadnień ww. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, znanych Sądowi z urzędu, umorzenie postępowania egzekucyjnego w części miało miejsce na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a., to jest z przyczyn wymienionych w treści art. 60 § 1 u.p.e.a. Z poglądów doktryny wynika, iż: "Uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych wobec umorzenia postępowania

z przyczyn, które przywołuje art. 60 § 1 u.p.e.a., wywołuje skutek w postępowaniu egzekucyjnym i jego następstwa mogą obciążać jedynie organ egzekucyjny. To zatem po stronie organu egzekucyjnego powstaje obowiązek zwrotu wyegzekwowanych należności w drodze czynności materialno-technicznej. Obowiązek ten może być zniesiony wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest wierzyciel będący organem podatkowym (wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 485/07, CBOSA)." – "Ustawa

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz"; Lex 2015. W przywołanym przez komentatora wyroku z dnia 28 maja 2008 r. (LEX nr 471289) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m. in., iż: "1. Następstwem umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. - w sytuacji gdy organem egzekucyjnym nie jest wierzyciel - staje się zwrot kwoty wyegzekwowanej lub wpłaconej dobrowolnie. W tym przedmiocie organ egzekucyjny nie wydaje żadnego postanowienia. Nie przewiduje tego żaden przepis u.p.e.a. Zwrot wspomnianej kwoty stanowi czynność materialnotechniczną. Jeżeli organem egzekucyjnym jest wierzyciel, będący organem podatkowym, ewentualne zaniechanie zwrotu otrzymanej kwoty może być rezultatem różnych okoliczności, w tym m.in. zaliczenia jej na inne zobowiązania.(....)". Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy organ egzekucyjny był jednocześnie wierzycielem egzekwowanych w postępowaniu należności. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone jedynie w części, albowiem tylko co do kwoty wadliwie obliczonych odsetek. Nie dopatrzono się wadliwości tytułów wykonawczych będących podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego, to jest

w zakresie i okolicznościach powyżej wskazanych, daje podstawę do stwierdzenia, iż uchyleniu uległy dokonane w tym postępowaniu czynności egzekucyjne. Częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego otworzyło skarżącej możliwość weryfikacji prawidłowości wyegzekwowanych kwot. Pobrane kwoty zostały bowiem przekazane wierzycielowi, który po ich rozliczeniu nie dopatrzył się nadpłaty i jednocześnie podstawy do zwrotu kwot wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego, umorzonego w części dotyczącej tych kwot. Zauważyć jednocześnie należy, iż będący przedmiotem rozpoznania przez orzekające w sprawie organy wniosek, sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, stanowi żądanie zwrotu nieprawidłowo wyegzekwowanych kwot, a nie wniosek o stwierdzenie nadpłaty i jej zwrot. Zauważyć jednocześnie należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym już wyroku w sprawie sygn. akt II FSK 485/07 "ewentualne zaniechanie zwrotu otrzymanej kwoty może być rezultatem różnych okoliczności, w tym m.in. zaliczenia jej na inne zobowiązania. Spór podatnika z organem co do zasadności zatrzymania otrzymanej kwoty toczy wówczas w innych trybach, poza postępowaniem egzekucyjnym, np. w trybie stwierdzenia nadpłaty podatku." W sporze prowadzonym

w przedmiocie zaliczenia pobranych kwot na inne zobowiązania istotne znaczenie mają kwestie istnienia tych zobowiązań, w tym także ewentualnego upływu terminu przedawnienia.

W okolicznościach niniejszej sprawy, mimo, iż organ I instancji przywołał

w podstawie rozstrzygnięcia art. 76 § 1 O.p., to odnosząc się do wniosku skarżącej odmówił zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami, wskazując wyraźnie na wniosek skarżącej z dnia [...]kwietnia 2015 r. (omyłkowo, jak wynika z daty jaką został opatrzony wniosek, wskazując rok 2016, jako rok jego sporządzenia). Organ odwoławczy zaś, jako jedną z przyczyn odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej wskazał na jedynie częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego - w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek i nie uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Tym samym orzekające w sprawie organy nie dopatrując się podstaw do zwrotu nieprawidłowo wyegzekwowanych kwot, odnosząc się do wniosku skarżącej o zwrot nieprawidłowo wyegzekwowanych kwot pieniężnych, wskazującego jako podstawę tego żądania art. 60 § 1 u.p.e.a., nie naruszyły ww. przepisu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż wbrew jej twierdzeniom wskazanie przez organ odwoławczy przepisów Ordynacji podatkowej nie stanowi naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego

i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja w istocie stanowi wyjaśnienie stanowiska organu i jego odpowiedź na zgłoszone na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. żądanie. Autor skargi nie wskazuje zaś na to jaki wpływ na rozstrzygnięcie miały podnoszone w skardze naruszenia. Zarzuca jedynie, iż zobowiązania będące przedmiotem zaliczenia uległy przedawnieniu. Nie precyzuje też szczegółowo tego zarzutu, co utrudnia odniesienie się do niego. O ile zarzut ten, z uwagi na powoływanie się na Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 8/13, byłby stawiany

w kontekście częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego, o którym mowa

w niniejszej sprawie, to wskazać wypada, iż ww. uchwała dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego, niż zaistniały w niniejszej sprawie. Wskazuje bowiem na unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego

w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p.

w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2

i art. 60 § 1 u.p.e.a., w przypadku gdy odpadła podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego (uchylono postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności). W okolicznościach niniejszej sprawy umorzenie postępowania egzekucyjnego było częściowe i dotyczyło jedynie nieprawidłowo obliczonej kwoty odsetek.

Z uwagi na powyższe, nie dopatrując się naruszeń, pozwalających na uwzględnienie skargi, Sąd po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.