Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 321/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1,2,3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 238 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2011 r. w sprawie dofinansowania do kosztów wypoczynku postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2011 r., zatytułowanym "skarga - dofinansowanie do wypoczynku funkcjonariusza Policji", K. J. - rencista policyjny wystąpił do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem w sprawie dofinansowania do kosztów wypoczynku.

W treści przedmiotowego pisma K. J. wyjaśnił, że w dniu [...] września 2011 r. na jego konto wpłynęła kwota [...] zł, tytułem dofinansowania do kosztów wypoczynku funkcjonariusza Policji, której wysokość, w jego ocenie, jest rażąco niższa w porównaniu do kwot wypłacanych innym funkcjonariuszom Policji. W związku z powyższym, K. J. wniósł o "stwierdzenie nieważności decyzji KWP w K. w przedmiocie świadczenia pieniężnego dofinansowania do kosztów wypoczynku uprawnionego funkcjonariusza Policji, zwolnionego ze służby, a uprawnionego do zaopatrzenia emerytalno-rentowego".

Komendant Wojewódzki Policji w K., pismem z dnia [...] września 2011 r. nr [...], przekazał ww. wniosek, celem rozpatrzenia, zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Policji.

W treści ww. pisma KWP w K. wyjaśnił, że K. J. w dniu [...] sierpnia 2011 r. złożył w Wydziale [...] KWP w K. wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego w postaci dofinansowania do kosztów wypoczynku indywidualnego. Po uzupełnieniu wniosku o brakującą dokumentację, Komisja ds. [...] pozytywnie zaopiniowała wniosek wymienionego i zaproponowała przyznanie ww. świadczenia socjalnego w postaci dopłaty do kosztów wypoczynku indywidualnego w kwocie [...] zł. Przedmiotowy wniosek Komisji został zatwierdzony przez [...] KWP, a zainteresowany ww. świadczenie otrzymał przelewem bankowym w dniu [...] września 2011 r. KWP w K. podniósł, że w ocenie K. J. decyzja o określeniu kwoty dofinansowania do wypoczynku funkcjonariuszy powinna mu zostać doręczona i że nadal posiada on status funkcjonariusza Policji, tyle że zwolnionego ze służby i uprawnionego do zaopatrzenia emerytalnego.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. K. J. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa odnośnie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] września 2011 r.

Następnie pismem z dnia 11 lipca 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 11 grudnia 2012 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2011 r. w sprawie dofinansowania do kosztów wypoczynku.

W odpowiedzi na przedmiotową skargę organ podniósł, że sprawa wypłaty dofinansowania do wypoczynku skarżącego była już przedmiotem wielu skarg kierowanych przez ww. do KGP oraz WSA w Warszawie, a wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1667/11 WSA w Warszawie odrzucił skargę wymienionego, z argumentacją, że rozstrzygnięcie kwestii związanych z dopłatą do wypoczynku emeryta policyjnego nie następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Następnie pismem z dnia 08 lutego 2013 r. organ poinformował Sąd, że skarga K. J. została rozpatrzona pismem Zastępcy Dyrektora [...] KGP z dnia [...] września 2011 r. l. dz. [...].

Z treści pisma Zastępcy Dyrektora [...] KGP z dnia [...] września 2011 r. l. dz. [...] wynika, że K. J. został poinformowany przez organ, że świadczenia z Funduszu Socjalnego Emerytów i Rencistów Policji, a w szczególności czynności związane z ich wypłatą nie są realizowane w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z powyższym złożenie przez K. J. wniosku o przyznanie świadczenia socjalnego w postaci dofinansowania do kosztów wypoczynku indywidualnego nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu K.p.a. Nie ma zatem możliwości zakończenia tego postępowania decyzją administracyjną lub postanowieniem, a od odmowy wypłaty świadczenia nie przysługują środki odwoławcze w administracyjnym toku postępowania. Organ wyjaśnił stronie, że przez pojęcie "emeryt policyjny" należy rozumieć "funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby uprawnionego do emerytury policyjnej". W związku z tym za nieuprawnione organ uznał twierdzenie strony, że emeryt (rencista) policyjny pozostaje nadal w administracyjno-prawnym stosunku służbowym, jak policjant w czynnej służbie i przysługują mu te same świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.).

Z treści art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, że postępowanie dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w Dziale VIII K.p.a., stanowi instrument społecznej kontroli administracji, będąc zarazem realizacją przyznanego każdemu prawa do składania petycji, wniosków i skarg do organów władzy publicznej oraz organizacji i instytucji. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie stosuje się przepisów Działu II K.p.a. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, lecz czynnością materialno-techniczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 K.p.a.), które nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Stąd do skarg rozpoznawanych w trybie Działu VIII K.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej.

Reasumując, stwierdzić należy, że, wbrew twierdzeniom skarżącego, materia dofinansowania do wypoczynku funkcjonariuszy Policji nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Postępowanie dotyczące powyższej problematyki nie kończy się bowiem wydaniem władczego rozstrzygnięcia organu. Stąd więc konsekwentnie uznać należy, że wszelkie wnioski składane przez stronę w ramach takiego postępowania (tj. nieobjętego kognicją sądów administracyjnych), również nie podlegają kontroli sądowo-administracyjnej, m.in. w zakresie bezczynności organu.

Z tego też względu, badaną skargę należy uznać za niedopuszczalną.

W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

-----------------------

3