Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 314/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości; 2. zasądza na rzecz skarżącego od Wojewody [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Prezydent Miasta S., działając na wniosek Inwestora - Spółdzielni "A" w S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę osiedla domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i bliźniaczej z garażami oraz budowę sieci i przyłączy wodnokanalizacyjnej na działkach nr [...] i [...] km [...] przy ul. [...] oraz [...] w S. W związku z kolejnymi wnioskami Inwestora rozstrzygnięcie to zostało zmienione decyzjami z [...] r. nr [...], z [...] r. nr [...], z [...] r. nr [...], z [...] r. nr [...] oraz z [...] r. nr [...].

Wnioskiem z 22 września 2010 r. ww. Spółdzielnia wystąpiła o kolejną zmianę dotychczasowego pozwolenia na budowę, która tym razem uwzględniałaby nadbudowę o jedną kondygnację mieszkalną realizowanych trzech budynków mieszkalnych na dz. [...] obręb [...] w S. Postanowieniem z [...] r. nr [...] nałożono na Inwestora obowiązek usunięcia w terminie do 15 listopada 2010 r. nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie m.in.: konieczności sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych; zaprojektowania niezbędnych ilości miejsc postojowych; sporządzenia ekspertyzy technicznej oraz charakterystyki energetycznej obiektu budowlanego. Z uwagi na ograniczenia związane ze sporządzeniem aktualnej mapy do celów projektowych Inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 98, art. 101 oraz art. 123 k.p.a. - organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Na wniosek Inwestora, po dokonaniu uzupełnienia projektu budowlanego oraz przedstawieniu wyjaśnień w zakresie bilansu miejsc postojowych, postanowieniem z [...] r. nr [...] podjęto zawieszone postępowanie.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. w zakresie wnioskowanej nadbudowy realizowanych trzech zestawionych ze sobą budynków o jedną kondygnacje mieszkalną. Jednocześnie zobowiązał Inwestora do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dla wnioskowanego obiektu. W lakonicznym uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż uzupełniony projekt budowlany spełnia wymogi ważnej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. oraz wymogi § 13 Rozporządzenia z 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia w stosunku do budynków sąsiednich. Został przedłożony dziennik budowy do wglądu, z zapisów którego stwierdzono, że decyzja nr [...] nie utraciła ważności. Strony biorące udział w postępowaniu administracyjnym, nie wniosły zastrzeżeń. Ponadto zostały spełnione wymagania art. 34 oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożył działający przez profesjonalnego pełnomocnika R. C. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Decyzji pierwszoinstancyjnej odwołujący zarzucił:

1. Oparcie się o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny to jest:

Przyjęcie, iż miejsca parkingowe przewidziane dla nadbudowywanych lokali istnieją,

Przyjęcie, iż miejsca parkingowe przewidziane dla nadbudowywanych lokali będą zlokalizowane na terenie znajdującym się w dyspozycji Inwestora,

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

1) Niezastosowanie art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1) ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie wiążącej organ administracji przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę treści decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności we fragmencie stanowiącym o sposobie zapewnienia stosownych miejsc parkingowych.

2) Niezastosowanie art. 35 ust. 1 pkt. 2) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późniejszymi zmianami).

3) Niezastosowanie art. 35 ust. 1 pkt. 2) ustawy prawo budowlane w zw. z § 40 ww. Rozporządzenia.

3. Naruszenie przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a w szczególności:

Art. 98 § 1 in fine w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez zawieszenie postępowania pomimo niepoinformowania pozostałych stron postępowania o wniosku złożonym przez Inwestora, przez co strony te zostały pozbawione możliwości wyrażenia sprzeciwu,

Art. 101 § 1, 2 i 3 k.p.a., poprzez niepoinformowanie stron postępowania o jego zawieszeniu oraz o przysługujących im środkach prawnych, zmierzających do wzruszenia tej decyzji procesowej.

Art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. - polegające na nieumieszczeniu w skarżonej "decyzji" obligatoryjnych elementów każdej decyzji administracyjnej, a mianowicie: oznaczenia stron, uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego, a w konsekwencji na rozstrzygnięciu sprawy w drodze czynności, która nie jest w ogóle decyzją.

Art. 6 k.p.a. - polegające na pominięciu w działaniach organu administracji publicznej wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, wobec czego czynność organu w postaci wydania decyzji została dokonana bez należytego oparcia w przepisach prawa,

Art. 8 k.p.a. - poprzez doprowadzenie, na skutek rażących naruszeń prawa materialnego oraz prawa procesowego, do wytworzenia u skarżącego poczucia nieufności w stosunku do działań organów Państwa, w szczególności do działalności organu I instancji, który stosuje przepisy w sposób sprzeczny z ich brzmieniem lub te przepisy w sposób oczywisty ignoruje.

Art. 10 k.p.a. - poprzez niepowiadomienie skarżącego o terminie do zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed zakończeniem postępowania.

Art. 11 k.p.a. - Poprzez pozbawienie skarżącego informacji na skutek doręczenia przedmiotowej decyzji skarżącemu wraz z postanowieniem o podjęciu zawieszonego postępowania, jak również przez uchybienie w zakresie uzasadnienia decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, przytoczył treść art. 35 ust. 1 i 36a ust. 1 Prawa budowlanego a następnie wskazał, iż w jego ocenie projektowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy. W rozpatrywanej sprawie projektowany zakres zmian odpowiada warunkom wynikającym z ustaleń ww. decyzji o warunkach. Nie przesądza ona o usytuowaniu miejsc postojowych na działce oznaczonej nr [...], ale określa warunek: niezbędną ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych (minimum 1 miejsce na 1 mieszkanie, wliczając miejsca w garażach) należy zapewnić na terenie znajdującym się w dyspozycji inwestora. Tym samym, sposób zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, pozostanie istotnym w momencie zgłaszania zakończenia robót budowlanych i uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Na obecnym etapie realizacji inwestycji Inwestor nie występuje o budowę tych miejsc, a jedynie wskazuje w projekcie budowlanym możliwość korzystania z tych, które zaprojektowano (i wykonano według oświadczenia kierownika budowy) niezależnie od zatwierdzanej obecnie nadbudowy budynku mieszkalnego. Następnie organ zwrócił uwagę na to, że w rozpatrywanej sprawie istotną kwestią pozostaje treść wniosku z 22 września 2010 r. o udzielenie pozwolenia na realizację nadbudowy z przeznaczeniem na kolejne lokale mieszkalne, wniosek ten dotyczył bowiem jedynie określonego zakresu inwestycji. Stosownie do art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku zamierzenia budowlanego, obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek Inwestora dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Dotyczy to również procedury zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie, zrealizowanie obiektu kubaturowego na działce [...] bez wykonania obsługi komunikacyjnej (utwardzenia dróg dojazdowych, miejsc parkingowych, a nawet wymienianego w odwołaniu - placu zabaw) oraz tej części infrastruktury technicznej, która została zaprojektowana poza granicami działki [...] - może oznaczać utrudnienia lub ograniczenia w możliwości użytkowania projektowanego obiektu. Jednakże, nie ma formalnych przeszkód dla udzielenia pozwolenia na budowę lub jego zmianę, w zakresie dotyczącym wybranych obiektów lub zespołu obiektów, o ile projekt zagospodarowania terenu obejmuje całe zamierzenie budowlane, w którym uwzględniono także miejsca parkingowe. Odnosząc się z kolei do zawartych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, organ odwoławczy w części podzielił zastrzeżenia i uwagi Skarżącego. Z treści przepisu art. 98 § 1 k.p.a. wynika, że nie jest konieczne wyrażenie przez strony zgody na zawieszenie postępowania, lecz - jak słusznie zauważa Skarżący - brak sprzeciwu. W działaniach organu pierwszej instancji, powinno to przełożyć się na zawiadomienie pozostałych stron o wniosku o zawieszenie postępowania oraz poinformowaniu ich, że są uprawnione do wyrażenia sprzeciwu. W ten sposób organ prowadzący postępowanie umożliwia stronom skorzystanie z uprawnień przyznawanych im przez wymieniany przepis k.p.a. Organowi nie wolno domniemywać woli tych stron. Wykazana wada nie jest jednak równoznaczna z tym, że: skarżący został pozbawiony możliwości, w sposób oczywisty (z uwagi na rażące naruszenie przepisu art. 98 § 1 k.p.a.) skutecznego, zaskarżenia błędnie podjętej czynności procesowej organu I instancji. Do akt sprawy dołączono blankiety zwrotnych potwierdzeń odbioru pism i rozstrzygnięć kierowanych do stron, w tym również do R. C. Korespondencja obejmowała zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 18 października 2010 r., postanowienia z [...] r. nr [...] (zawieszenie postępowania) oraz postanowienia z [...] r. nr [...] (podjęcie postępowania) i zaskarżoną decyzję z [...] r. Postanowienie o zawieszeniu postępowania, przesłane do R. C. - mimo dwukrotnego awizowania nie zostało odebrane. Bez wpływu na wynik postępowania odwoławczego pozostają także pozostałe zarzuty, dotyczące wadliwego określenia stron w zaskarżonej decyzji. Niewątpliwym jest, że decyzja powinna zawierać inne oznaczenie strony lub stron, niż zastosowane przez organ pierwszej instancji określenie: "strony według listy". W rozpatrywanej sprawie, wszystkie pisma procesowe były jednak skutecznie doręczane zarówno Skarżącemu, jak i pozostałym stronom postępowania.

Pismem z dnia 29 marca 2011 r. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika R. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podnosząc wobec zaskarżonej decyzji Wojewody [...] te same zarzuty, które w odwołaniu podniósł wobec decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu wskazał m.in., że organ administracyjny II instancji w rzeczywistości nie zbadał, podobnie jak organ I instancji, czy zamierzenie budowlane Inwestora jest zgodne z treścią decyzji o warunkach zabudowy w szczególności w tym jej fragmencie, w którym wymaga zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych "na terenie znajdującym się w dyspozycji inwestora". Pomimo przedłożenia przez skarżącego, w załączeniu do odwołania, dowodów (w postaci wypisu z rejestru gruntów oraz wydruku treści księgi wieczystej), iż Inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane działką, na której zorganizowane mają być miejsca postojowe, Wojewoda [...] stwierdził - bez żadnego ustosunkowania się do wyżej wspomnianych dowodów - iż "nie znajduje podstaw do kwestionowania możliwości korzystania ze wskazywanych miejsc parkingowych". Nie może także zasługiwać na akceptację sposób rozpatrzenia przez Wojewodę [...] zarzutów niezastosowania przez Prezydenta Miasta S. przy wydaniu decyzji art. 35 ust. 1 pkt. 2) ustawy prawo budowlane w zw. z § 13 i § 40 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z jednej bowiem strony organ ten przyznał, iż wnioskowana przez Inwestora zmiana może mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie całego osiedla a przy tym również przedmiotowego obiektu budowlanego, z drugiej zaś strony - nie dokonując samodzielnej merytorycznej oceny w tym zakresie - uznał, iż zmiana taka może mieć miejsce. Skarżący podniósł nadto, iż gdyby - stosownie do przepisu art. 98 § 1 in fine - organ I instancji wystąpił do skarżącego z informacją o wniosku Inwestora zmierzającym do zawieszenia postępowania (a więc w rzeczywistości do zablokowania wydania decyzji odmawiającej dokonania zmiany pozwolenia na budowę), skarżący na wydanie takiego orzeczenia nie wyraziłby zgody. Brak zaś zgody choćby jednej strony postępowania administracyjnego obligowałby Prezydenta Miasta S. do pominięcia wniosku o zawieszenie postępowania i dalszego procedowania, a w konsekwencji do odmowy wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (a więc decyzji diametralnie różnej od tej, która została w sprawie wydana). W świetle powyższego nie może budzić żadnych wątpliwości, że zakwalifikowanie naruszenia prawa procesowego jako "nie wpływające na merytoryczną poprawność podjętego rozstrzygnięcia" było całkowicie chybione. Podobnie, nie ma racji Wojewoda [...], uznając za nieistotne uchybienie w postaci wydania w jednej dacie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania oraz decyzji kończącej postępowanie bez umożliwienia stronom zapoznania się z istotnie zmienionym materiałem dowodowym sprawy i złożenie ewentualnych wniosków dowodowych zmierzających do wydania decyzji administracyjnej zgodnej z ich (a nie jedynie Inwestora) interesami i zamiarami. Na rażący brak rzetelności Wojewody [...] w ocenie naruszania art. 10 § 1 k.p.a. wskazuje również zdaniem skarżącego fakt, iż organ ten nie poinformował stron przed zakończeniem postępowania odwoławczego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i jego skomentowania względnie wnoszenia o jego uzupełnienie.

Skarga została wniesiona w terminie

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, LEX nr 54171. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji.

Zaskarżona decyzja wydana została nadto z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. stanowiącego, iż obligatoryjną częścią składową każdej decyzji administracyjnej (poza przypadkiem określonym w § 4 i 5 cytowanego artykułu) winno być m.in. uzasadnienie składające się z części faktycznej i prawnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, organ II instancji nie dochował w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji przedłożone Sądowi akta sprawy, w tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawierają luki uniemożliwiające merytoryczną ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej R. C., oprócz zarzutów o charakterze proceduralnym, zarzucił organowi I instancji, podnosząc kwestię tę jako zarzut pierwszoplanowy, iż nie zbadał czy miejsca parkingowe konieczne dla planowanej nadbudowy faktycznie istnieją, a jeśli tak to czy usytuowane one zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na terenie pozostającym w dyspozycji Inwestora. Zdaniem bowiem skarżącego miejsca takie realnie nie istnieją. Natomiast działka nr [...], wskazana w projekcie jako ta, na której miejsca owe miałyby się znajdować i z których mogliby korzystać właściciele nadbudowywanych lokali stanowi jedynie współwłasność Inwestora, nie posiadającego stosownej zgody współwłaściciela w osobie skarżącego na usytuowanie na niej miejsc parkingowych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] podniósł, iż na obecnym etapie realizacji inwestycji Inwestor nie występuje o budowę miejsc parkingowych a jedynie wskazuje w projekcie możliwość korzystania z tych, które zaprojektowano i wykonano (stosownie do oświadczenia kierownika budowy) niezależnie od planowanej nadbudowy budynku. Sposób zapewnienia miejsc parkingowych będzie istotny, zdaniem Wojewody, dopiero w momencie zgłaszania zakończenia robót i uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie.

Z przytoczonych tez jednoznacznie wynika, że Wojewoda [...] nie zbadał, czy istotnie miejsca parkingowe wskazane w projekcie budowlanym jako istniejące zostały zrealizowane, czy też jak twierdzi R. C. w rzeczywistości wykonane nie zostały. Organ powołał się w tej mierze jedynie na bliżej nieokreślone cyt. "oświadczenie kierownika budowy" z nieznanej daty, nie wyjaśniając ani jednym słowem, wbrew treści art. 107 § 3 k.p.a., przyczyn, z powodu których innym dowodom, np. dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez odwołującego, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wojewoda [...] ewidentnie nie dokonał też żadnych ustaleń w celu wykazania, że o ile miejsca te faktycznie zostały wykonane bądź są wykonywane, to w efekcie liczba wolnych miejsc parkingowych na terenie pozostającym w dyspozycji Inwestora istotnie zapewni wymagane decyzją o warunkach zabudowy i przepisami szczególnymi potrzeby lokali usytuowanych w dodatkowo planowanej nadbudowie. Ani jednym słowem organ nie ustosunkował się też do zarzutu R. C. odnośnie braku uprawnień inwestora do dysponowania terenem, na którym wedle projektu znajdują się miejsca, z których będą mogli korzystać lokatorzy nadbudowywanych mieszkań. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że stosownie do ugruntowanego w tej mierze stanowiska doktryny i judykatury zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy jedna ze stron o przeciwnym interesie w stosunku do inwestora, powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Notabene ani jednym słowem organ II instancji nie ustosunkował się też do złożonego w trakcie postępowania odwoławczego obszernego pisma Inwestora z dnia 24 stycznia 2011 r. polemizującego z zarzutami R. C.

Niejasne i pozbawione oparcia w przepisach są nadto wywody Wojewody [...], iż kwestia miejsc parkingowych stanie się istotna dopiero w trakcie ubiegania się inwestora o pozwolenie na użytkowanie obiektu, nie zaś obecnie skoro Inwestor wystąpił jedynie o pozwolenie na nadbudowę, a nie o pozwolenie na budowę miejsc parkingowych. Tezy te pozostają w sprzeczności z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane obligującym organ do kontroli, przed udzieleniem pozwolenia na budowę, a nie pozwolenia na użytkowanie, wszystkich wymienionych w przepisie tym aspektów. Stosownie zaś do art. 36a ust. 3 tejże ustawy w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu zmiany.

W konsekwencji wydaną przez organ II instancji decyzję uznać należy za naruszającą przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co tym samym obliguje Sąd do jej uchylenia. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż uchylając decyzję organu II instancji nie przesądza o jej, a także decyzji pierwszoinstancyjnej, ewentualnej trafności i jakości merytorycznej. Na obecnym etapie postępowania jednoznaczne w tej mierze oceny byłyby bowiem przedwczesne i zdaniem Sądu nieuprawnione.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania prowadzący je organ powtórnie rozważy, dokonując w tej mierze wszechstronnych ustaleń, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom prawa i w zależności od oceny tej podejmie właściwe, należycie uzasadnione, rozstrzygnięcie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi nie ujętych w powyższych rozważaniach a dotyczących zawieszenia przez organ I instancji prowadzonego postępowania, zdaniem skarżącego z naruszeniem przepisów umożliwiających mu wniesienie sprzeciwu, stwierdzić należy, że wobec przedłożenia przez inwestora dokumentów, w celu uzyskania których organ I instancji zawiesił prowadzone postępowanie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie zawieszonego postępowania i jego przeprowadzenie uchybienie to pozostaje w obecnym stanie faktycznym bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcia. Nadto skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.)