Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 762/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1990 nr 51 poz 297
law: Ustawa z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zakazu przeprowadzenia zgromadzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego – D. G. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania D. G. – dalej skarżący, od decyzji Prezydenta W. z dnia [...], [nr...] zakazującej zorganizowania w dniu 5 października 2013 r. we W. u zbiegu ul. [...] i [...] od strony Pomnika [...] zgromadzenia publicznego mającego na celu "popularyzację zdrowego trybu życia poprzez informowanie o zaletach diety jajecznej i zachęcanie do korzystania przez mieszkańców W. z hulajnogi jako alternatywy dla transportu rowerowego". Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 112 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 397) – dalej ustawa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, co następuje: W dniu 1 października 2013 r. skarżący złożył do Prezydenta W. zawiadomienie o planowanym zgromadzeniu publicznym mającym odbyć się w dniu 5 października 2013 r. w godzinach od 12:30 do 15:00, u zbiegu ul. [...] i [...] od strony Pomnika [...]. W zawiadomieniu podane były informacje wymagane w art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach.

Pismem z dnia 1 października 2013 r. (sygn.: WBZ-DB-5310.2.69.2013.AB) Dyrektor Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego W. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we W. o opinię, czy w związku z zaplanowanym na dzień 5 października 2013 r. przy ul. [...] innym zgromadzeniem, możliwe jest zabezpieczenie obu manifestacji w taki sposób, aby ich przebieg nie zagrażał życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach.

W odpowiedzi, Komendant Miejski Policji we W. pismem z dnia 2 października 2013 r. (sygn.: S-III-513-532-511520/13/JD) stwierdził, iż należy wezwać skarżącego do zmiany czasu oraz miejsca organizowanego przez niego zgromadzenia. Jak podał Komendant Miejski Policji istnieje duże prawdopodobieństwo, że część uczestników zgromadzenia organizowanego przez stronę, bezpośrednio po jego rozwiązaniu będzie przemieszczać się w niewielkich grupkach równolegle do trasy innego zgromadzenia powodując zagrożenie dla jego uczestników poprzez m.in. słowne zaczepki, wyzwiska a także próby fizycznej napaści poprzez obrzucanie manifestujących jajkami lub innymi przedmiotami.

W związku z opinią Policji, organ działając na podstawie art. 7a ustawy, wezwał stronę w dniu 2 października 2013 r. (sygn. pisma: WBZ-DB-5310.2.69.2013.AB) do zmiany terminu zgłoszonego przez niego zgromadzenia, informując jednocześnie o trasie oraz godzinach trwania (od 13:00 do 17:00) zaplanowanej wcześniej manifestacji.

W dniu 3 października 2013 r. skarżący poinformował Urząd Miejski W. o zmianie czasu organizowanego przez siebie zgromadzenia w ten sposób, iż rozpoczęcie manifestacji zaplanowano na godz. 12:15 a zakończenie o 12:45 dnia 5 października 2013 r.

Decyzją z dnia [...], sygn.[...] organ, zakazał przeprowadzenia zgromadzenia publicznego w dniu 5 października 2013 r. u zbiegu ul.[...] i [...].W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z pisma otrzymanego od Komendanta Miejskiego Policji wynikało, że po przeprowadzonym przez Policję rozpoznaniu oraz z doświadczeń z lat ubiegłych zgromadzenie, które chciał zorganizować D. G. (działacz NOP), byłoby najprawdopodobniej zakamuflowaną próbą zorganizowania kontrmanifestacji dla zgromadzenia zgłoszonego wcześniej, którego celem jest przeprowadzenie "Marszu Równości". Policja uznała, że istnieje realna groźba zakłócenia przebiegu zgromadzenia zgłoszonego wcześniej, przez osoby sympatyzujące i identyfikujące się ze środowiskami faszyzującymi i o skrajnie prawicowym poglądzie. Następnie wskazano, iż zgromadzenie organizowane przez skarżącego nie będzie służyło realizacji celów wskazanych w prawie o zgromadzeniach, czyli przeprowadzeniu wspólnych obrad czy wspólnemu wyrażeniu stanowiska, lecz zmierza jedynie do przeszkadzania innemu zgromadzeniu w osiąganiu jego celów, a tym samym, będzie się sprzeciwiało przepisom prawa o zgromadzeniach. Na zakończenie organ stwierdził, że zaproponowana przez skarżącego zmiana godzin zgromadzenia nadal stwarzała realne zagrożenie dla uczestników zgłoszonego wcześniej "Marszu Równości", ponieważ czas zakończenia zgromadzenia organizowanego przez stronę pokrywa się z czasem zbierania się uczestników późniejszej manifestacji.

Organ w decyzji pouczył stronę o prawie wniesienia odwołania w terminie 3 dni od dnia jej doręczenia do Wojewody D. za pośrednictwem Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego W.

Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 4 października 2013 r.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie w 7 października 2013 r. (data stempla pocztowego) do Wojewody D. za pośrednictwem Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego.

W odwołaniu skarżący podniósł, że w sytuacji wezwania przez organ do zmiany terminu zgromadzenia, organizator wypełnił obowiązek wynikający z art. 7a ustawy, polegający na zmianie czasu zgłoszonego przez siebie zgromadzenia w taki sposób, aby jego koniec nie pokrywał się z początkiem drugiego, zaplanowanego wcześniej zgromadzenia. Skarżący podał, iż organ zakazując zgromadzenia oparł się na swoich przypuszczeniach co do odmienności faktycznych celów planowanego zgromadzenia od tych, które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu, co jest z punktu widzenia prawa niedopuszczalne. Stwierdzono również, że doświadczenia lat ubiegłych wskazują, iż zgromadzenia organizowane przez skarżącego zawsze są dobrze zorganizowane i przebiegają zgodnie z obowiązującym prawem. Na zakończenie skarżący wskazał, iż zakaz przeprowadzenia przez niego manifestacji jest motywowany względami ideologicznymi.

Organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego W. w terminie wskazanym w decyzji tj. w 3 dniu od otrzymania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 ustawy odwołanie wnosi się bezpośrednio do wojewody w terminie 24 godzin od otrzymania decyzji zakazującej przeprowadzenia zgromadzenia.

Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że skarżący został błędnie pouczony w zaskarżonej decyzji o możliwości wniesienia odwołania w terminie 3 dni za pośrednictwem Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego W., zgodnie z art. 112 k.p.a. uznać należy, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że organ gminy zakazuje zgromadzania publicznego, jeżeli jego odbycie może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach. Organ w zaskarżonej decyzji odnosi się do opinii Komendanta Miejskiego Policji we W., który stwierdził, że zgromadzenie organizowane przez stronę miało być najprawdopodobniej zakamuflowaną próbą przeprowadzenia kontrmanifestacji dla innego, zgłoszonego wcześniej zgromadzenia. Policja uznała, że istnieje realna groźba zakłócenia przebiegu zgromadzenia zgłoszonego wcześniej przez osoby sympatyzujące i identyfikujące się ze środowiskami faszyzującymi i skrajnie prawicowymi. W decyzji potwierdza się fakt podporządkowania się strony do wezwania organu gminy i zmiany czasu pierwotnie planowanego zgromadzenia, jednak uznaje się jednocześnie, że zaproponowany nowy czas rozpoczęcia manifestacji nadal stwarza realne zagrożenie dla uczestników "Marszu Równości" (ponieważ czas zakończenia zgromadzenia zgłoszonego przez stronę pokrywa się z czasem zbierania się uczestników "Marszu Równości").

W kontekście przytoczonych wyżej argumentów organ odwoławczy stwierdził, że opinia Policji stanowiła wystarczającą podstawę zarówno do wezwania organizatora do zmiany miejsca lub czasu zgłoszonego zgromadzenia jak i wydania zaskarżonej decyzji po dokonaniu zmiany czasu przeprowadzenia manifestacji w sposób zaproponowany przez stronę 15 minutowy odstęp pomiędzy początkiem pierwszej a końcem drugiej manifestacji, odbywającej się po przeciwnej stronie tej samej ulicy, z której uczestnicy jednej (zgodnie z opinią Policji) będą antagonistycznie nastawieni do uczestników drugiej, spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy tj., że odbycie zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach.

Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie. Organ I instancji uzyskaj opinię Komendanta Miejskiego Policji, która co prawda odnosiła się do sytuacji, gdy oba zgromadzenia zaplanowane były w pokrywającym się czasie, jednak w kontekście zaproponowanego przez stronę nowego czasu przeprowadzenia manifestacji wciąż nie straciła ona swojej aktualności.

W związku z potwierdzeniem okoliczności wskazanych w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy należało orzec jak w sentencji.

Na zakończenie stwierdzono, że zawarte w odwołaniu zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez Prezydenta W. nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia tejże decyzji. Sprawa ta będzie rozpatrywana odrębnym trybem.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

1) naruszenie prawa postępowania tj.:

a/ art. 140 kpa w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz ich nie rozpatrzył;

b/ art. 136 k.p.a., polegające na nie przeprowadzeniu z urzędu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie;

2) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na jego treść i wyrażający się w uznaniu że ewentualny przebieg zgromadzenia zgłaszanego przez skarżącego mógłby zagrażać uczestnikom innego zgromadzenia, organizowanego w innym czasie i miejscu.

3) naruszenie prawa materialnego tj.:

- ustawy prawo o zgromadzeniach, które zakazuje organizowania zgromadzeń w tym samym czasie i miejscu niż inne zgromadzenia, a nie zgromadzeń organizowanych w innym czasie i miejscu;

- art.57 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art.9 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające na nie zapewnieniu skarżącemu wolności uczestniczenia w pokojowym zgromadzeniu.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponadto wniósł o wymierzenie kary grzywny Prezydentowi miasta W., za wprowadzenie w błąd skarżącego co do procedury administracyjnej, co mogło skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania odwoławczego.

W motywach skargi, skarżący podniósł, że uzasadnienie kwestionowanego orzeczenia jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 140 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wskazania dowodów uzasadnienie Wojewody D. nie zawiera, ściślej żadne dowody przywoływane nie są. Wyliczenie dowodów musi być zawsze precyzyjne obejmuje to zarówno dowody na których organ II instancji się oparł, jak i te które jego uznania nie znalazły.

Deficyt powołania dowodów w tym przypadku w uzasadnieniu jest więc niedopuszczalny. W tym aspekcie sposób w jaki organ poczynił dokonane ustalenia jest nieznany.

Organ II instancji, wedle dyspozycji art. 136 kpa powinien był przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe.

Alternatywę dla braku postępowania dowodowego stanowiło uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W sytuacji braku postępowania dowodowego dokonane ustalenia są bezprzedmiotowe – oderwane od przebiegu zdarzenia.

Wszelkie ustalenia w sprawie, że zgromadzenie zgłaszanego przez skarżącego, organizowane w innym czasie i miejscu, stanowiło zagrożenie dla życia i mienia są chybione.

Wobec braku dowodów twierdzenia mają walor nie tyle arbitralności, co abstrakcyjności.

Zaskarżona do II instancji decyzja zapadła po wezwaniu skarżącego "do zmiany zgłoszonego terminu". (art. 7a ustawy Prawo o zgromadzeniach). Ustawa w przywołanym punkcie nie zna pojęcia "termin" precyzyjnie określając, iż "organ gminy niezwłocznie wzywa organizatora zgromadzenia zgłoszonego później do dokonania zmiany czasu lub miejsca zgromadzenia albo trasy przejścia uczestników".

Pomimo rażącej obrazy prawa materialnego skarżący, ściśle wypełniając zapisy ustawy, złożył – w trybie art. 7 a ("Organizator dokonuje zmiany czasu lub miejsca zgromadzenia") – korektę czasu zgłoszonego przez siebie zgromadzenia w taki sposób, by – jak stanowi ustawa – zgromadzenie przez niego organizowane nie nachodziło się w czasie z innym, wcześniej zgłoszonym. W piśmie, do Urzędu, zgłaszający wskazał również odrębność miejsca w jakim – od samego początku planowane było jego zgromadzenie.

Pomimo tego, że zgłaszający wypełnił literę prawa i zobowiązał się do rozwiązania zgromadzenia przed czasem drugiego i jeszcze zarezerwował 15 minut na rozejście się jego uczestników, organ I instancji w zaskarżonej decyzji powołał się na swoje przypuszczenia, że cel zgromadzenia zgłaszającego będzie inny niż deklarowany, jak również zgromadzenie to będzie zagrażać życiu lub zdrowiu uczestników innego zgromadzenia. Skarżący podkreślił, że każde ze zgromadzeń organizowanych przeprowadzone było w sposób perfekcyjny, zgodny z obowiązującym prawem. Tym samym jakiekolwiek przypuszczenia nawet gdyby miały umocowanie prawne, nie mają potwierdzenia w faktach.

W tych warunkach ocena wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia ludzi albo mienia w znacznych rozmiarach wbrew stanowisku organów – nie znajduje potwierdzenia w faktach. Także teza o naruszeniu przepisów prawa o zgromadzeniach albo przepisów ustaw karnych – jest nieprawidłowa.

Organ odwoławczy nie zauważył, iż na miejsce zgromadzeń – skierowane zostały znaczne siły policyjne oddziałów specjalnych, a uczestników obu zgromadzeń oddzielać miał nie tylko czas, miejsce, ale dodatkowo ruchliwa ulica, która uniemożliwiałaby jakikolwiek kontakt uczestników obu manifestacji – nawet gdyby odbyły się one o jednym czasie.

Skarżący powołał się na wyroki sądów administracyjnych podjęte na gruncie ustawy o zgromadzeniach.

Ponadto skarżący podkreślił, że ocena, czy odbycie zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, albo mieniu w znacznych rozmiarach (art. 8 pkt 2) musi być przede wszystkim oparta na zebranych w postępowaniu dowodach, odnoszących się do skonkretyzowanych okoliczności a nie tylko przypuszczeń, czy założeń, a następnie uzasadniona w sposób przekonywający w uzasadnieniu decyzji.

Działania organów obu instancji jawią się jako bezpodstawne, rażąco naruszające prawo o zgromadzeniach i godzące w istotę uprawnień zagwarantowanych konstytucyjnie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

W podstawie materialnoprawnej obu decyzji wydanych w tej sprawie prawidłowo powołano przepis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stanowi on, że organ gminy zakazuje zgromadzenia publicznego, jeżeli: odbycie zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach. Ustawodawca związał zatem zakaz zgromadzenia z możliwością zagrożenia życia lub zdrowia ludzi albo mienia w znacznych rozmiarach.

Nie ulega w związku z tym wątpliwości, że organ gminy zakazując zgromadzenia ma obowiązek wykazać istnienie tego rodzaju okoliczności, które uzasadniają negatywne rozstrzygnięcie gdyż zgromadzenie może powodować określone zagrożenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażone zostało przy tym zapatrywanie, które skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie w pełni podziela, że ocena zawiadomienia organizatora zgromadzenia musi być oparta na dowodach odnoszących się do skonkretyzowanych okoliczności a nie tylko do przypuszczeń czy założeń (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1856/10 (z NSA 2011/5).

Tymczasem w niniejszym postępowaniu, do takiego uproszczenia, przy formułowaniu oceny zgromadzenia, organizowanego przez skarżącego, doszło.

Nie może go natomiast usprawiedliwiać krótki czas, jaki przepisy ustawy przewidują na przeprowadzenie procesu administracyjnego (3 dni od dnia zawiadomienia łącznie z doręczeniem decyzji organizatora – art. 9 ust. 1 ustawy).

Zawiadomienie o zgromadzeniu publicznym z dnia 1 września 2013 r. wniesione przez skarżącego do Prezydenta W. zostało ocenione jedynie w świetle pisma Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 2 października 2013 r. Innych dowodów w tym postępowaniu nie przeprowadzono. Treść tego pisma natomiast nasuwa szereg wątpliwości, które nieusunięte, nie pozwalały podjęć negatywnej decyzji w sprawie. Już pierwsze jego zdanie bowiem zawiera niejasności co do tego jakie stanowisko ostatecznie zawiera w kwestii zgromadzenia skarżącego Komendanta Miejskiego Policji we W. Z jednej bowiem strony twierdzi się w nim, że Komenda "jest w stanie zabezpieczyć wszystkie zgromadzenia publiczne zgłoszone na dzień 5 października 2013 r." z drugiej zaś, że "zadanie to będzie bardzo trudne do wykonania" gdyż dzień wcześniej w mieście odbędzie się mecz piłki nożnej, a jego zabezpieczenie będzie absorbowało znaczne siły i środki KMP we W. do późnych godzin nocnych. Trudno więc definitywnie uznać czy jest w stanie zapewnić ład i spokój w czasie zgromadzenia i marszu, o jakich mowa w decyzjach, czy też nie. Tym bardziej, że sam Komendant Miejski Policji we W. przyznaje, iż "oficjalna tematyka planowanych zgromadzeń nie koliduje ze sobą bezpośrednio" choć zauważa też, że obydwa zgromadzenia przynajmniej w początkowej fazie będą się znajdować "w bliskiej odległości" od siebie. Jednocześnie organ administracji policyjnej powołuje się na "prowadzone rozpoznanie" oraz doświadczenia z lat ubiegłych, z których wynikać miałaby realna groźba zakłócenia marszu. Jednakże do materiałów sprawy nie dołączono choćby notatki obrazującej te doświadczenia, w szczególności jaki przebieg miały zgromadzenia organizowane w przeszłości przez skarżącego utrzymującego, że nie miano do nich zastrzeżeń. Podobnie: brak jakiegokolwiek wyniku policyjnego rozpoznania "– nie wiadomo": przygotować do zgromadzenia, skarżącego, czy środowiska mającego to zgromadzenie tworzyć.

Braki w materiale dowodowym sprawy korespondują przy tym z uogólnieniami niewiele wnoszącymi do sprawy. Tak np. Komendant Miejskiej Policji ocenia zgromadzenie skarżącego jako "najprawdopodobniej zakamuflowaną próbę zorganizowania kontrmanifestacji względem wspomnianego marszu.

Dalej w analizowanym piśmie podnosi się "możliwość, że przebieg zgromadzenia (...) będzie niezgodny z deklaracjami przedstawionymi w zawiadomieniu o zgromadzeniu" i podkreśla, że do tej pory skarżący "organizował zgromadzenia, których przebieg często przybierał zabarwienie nacjonalistyczne i homofobiczne". Ale mimo to pozwolono mu organizować kolejne zgromadzenia zatem "zabarwienia" tego nie traktowano jako przeciwskazania do organizowania zgromadzeń.

W końcu zauważyć należy jeszcze jedną doniosłą okoliczność zawartą w tym piśmie: propozycję organu policyjnego, by wezwać organizatora zgromadzenia do zmiany jego czasu oraz miejsca. Pismem z dnia 2 października 2013 r. adresowanym do skarżącego, dyrektor Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego we W. istotnie wystąpił o zmianę terminu zgromadzenia, ale o miejscu w tym piśmie już nie było mowy. Dlaczego odstąpiono od tego ani z materiałów sprawy nie wynika, ani z motywów obu decyzji. Można wnosić, że organ administracyjny nie dostrzegł przeszkód by obydwa zgromadzenia odbyły się w sąsiedztwie ale zakaz jaki wydano skarżącemu stałby w takim razie w sprzeczności z tym wnioskiem.

Reasumując: podkreślenia wymaga, że tylko zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub mienia w znacznych rozmiarach powinno skutkować zakazem gromadzenia się w konkretnym miejscu i celu, a tego w sprawie dostatecznie nie wykazano. Poprzestano na prawdopodobieństwie zakłócenia przebiegu zgromadzenia sąsiadującego ze zgromadzeniem skarżącego. Przy tym skutki przewidywanego zakłócenia określono jako "słowne zaczepki, wyzwiska, a także próby fizycznej napaści na uczestników zgromadzenia". Odnosząc to do "osób sympatyzujących i identyfikujących się ze środowiskami faszyzującymi o skrajnie prawicowym światopoglądzie". Ale nie wiadomo czy osoby te to jednocześnie uczestnicy zgromadzenia skarżącego. W świetle wywiedzionych wątpliwości zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszając przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, nie mogły się ostać. Sąd przy tym nie rozważał czy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe skoro zgromadzenie skarżącego miało się odbyć w dniu 5 października 2013 r. Skoro sądowa kontrola decyzji administracyjnych jest prowadzona w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania organów administracyjnych miał obowiązek orzec o legalności podjętych w sprawie orzeczeń. Nie stoi to na przeszkodzie by w dalszym postępowaniu pozasądowym, mając powyższe rozważania Sądu na uwadze, ocenić czy jest ono nadal przedmiotowe.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej ppsa, orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie w pkt II znajduje uzasadnienie w art. 152 ppsa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.

H.B.13.12.2013 r.