Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 584/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
*Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3,  art. 249a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Z.-B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych); III. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania skarżącej prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 września 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 584/17, wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 września 2017 r. (dowód: k. 38 akt sądowych).

Skarżąca w dniu 29 września 2017 r. uiściła na rachunek bankowy Sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem nadanym na poczcie w dniu 30 września 2017 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu sądowego biegł od dnia 18 września 2017 r. do dnia 25 września 2017 r. W tak zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Wpis został uiszczony dopiero w dniu 29 września 2017 r., a więc z uchybieniem terminu. Sąd uznał więc, że uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem (zob. postanowienie NSA z dnia 4 października 2011 r., II OSK 1985/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl) i skutkuje odrzuceniem skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. W konsekwencji w pkt II sentencji postanowienia Sąd stosownie do przepisu art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. zobligowany był orzec o zwrocie całego uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu.

Natomiast w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych należało stwierdzić, że jedynie złożenie przez stronę wniosku w terminie zakreślonym do uiszczenia opłaty sądowej czyni wezwanie do uiszczenia wpisu niebyłym. Jednak skarżąca wniosek złożyła w piśmie nadanym w dniu 30 września 2017 r., a więc po terminie do uiszczenia wpisu sądowego. Skarga podlegała więc odrzuceniu, a rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy na obecną chwilę stało się zbędne. Z chwilą odrzucenia skargi postępowanie sądowe kończy się, a więc nie ma konieczności zwalniania skarżącej z kosztów sądowych.

Z tego względu w pkt III sentencji Sąd postanowił na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 4 p.p.s.a. Jednocześnie wyjaśnić należy, że umorzenie postępowania w sprawie prawa pomocy w aktualnym stanie faktycznym nie pozbawia strony możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem, jeśli ten stan się zmieni na przykład z racji wniesienia przez skarżącą zażalenia na niniejsze postanowienie.

Uwzględniając poczynione rozważania Sąd postanowił jak w sentencji.