Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1002/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 23 par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1002/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2009 r., sprawy ze skargi M. S., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 3 kwietnia 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego;, skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2008r. M. S. (działający przez pełnomocnika- doradcę podatkowego M. D.-M.) zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Prezydent Miasta odmówił podatnikowi umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. R. wraz z odsetkami od tej zaległości. Podatnik wskazał również , że pozostaje ciężkiej sytuacji finansowej. Po roku 2000, wobec nieziszczenia należności przez ,,dużych" klientów, którzy nie odebrali wyprodukowanych towarów i nie zapłacili za produkcję, podatnik popadł w zadłużenie rzędu 900.000,00 zł wraz z ZUS-em. Na utrzymaniu podatnika jest 9-letnie dziecko, które uczęszcza do szkoły podstawowej i pozostaje w stałym leczeniu w Klinice [...]. Żona podatnika pracuje i w chwili obecnej całą gospodarka domowa spoczywa na jej barkach. Wynagrodzenie żony wynosi 1.400,00 zł netto. Podatnik nie posiada własnej nieruchomości a w kredycie posiada samochód dostawczy. Na bieżąco spłaca raty restrukturyzacyjne , które miesięcznie wynoszą przeszło 1.000,00 zł a nadto spłaca zadłużenie wobec Urzędu Skarbowego i ZUS. Prowadzona przez Podatnika działalność gospodarcza ma charakter sezonowy dlatego też wpływy za wyprodukowany towar nie są jednostajne i przewidywalne.

Postanowieniem z dnia [...] września 2008r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 65§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2020r. Nr 110, poz. 968 dalej- u.p.e.a.)- uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia pisma i przekazał sprawę organowi właściwemu tzn. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu celem jej załatwienia , wskazując, iż postępowanie egzekucyjne dotyczy należności pieniężnych z tytułu podatku od nieruchomości i prowadzi je Urząd Miasta Oddział Windykacji Należności. Wskazał również, że zgodnie z art.23§3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne w stosunku do organów egzekucyjnych będących organami samorządu terytorialnego nadzór nad egzekucją należności pieniężnych sprawuje samorządowe kolegium odwoławcze.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] – odmówiło wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta w stosunku do dłużnika M. S.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że u.p.e.a. nie zna instytucji ,,wstrzymania" tego postępowania na wniosek dłużnika. Uprawnienia ,,wstrzymania czynności egzekucyjnych" wynikające z art.23§6 u.p.e.a. przysługuje organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym. Mogą być wykorzystywane wyłącznie w ramach tego nadzoru-kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Wskazany przepis nie daje natomiast żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji. Instytucja wstrzymania czynności egzekucyjnych, uregulowana w art.23 u.p.e.a. uprawnia organ nadrzędny nad organem właściwym do prowadzenia egzekucji do wstrzymania na czas określony czynności egzekucyjnych podległego organu, w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Celem unormowania przewidzianego w tym przepisie jest w istocie rzeczy możliwość uwzględnienia w toki postępowania egzekucyjnego zaistniałych indywidualnych okoliczności, uzasadniających czasowe zaprzestanie prowadzenia egzekucji, stanowiące odstępstwo od zasady możliwie najszybszego wykonania zobowiązania, co uzasadnione jest chociażby z uwagi na koszty postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca w żaden sposób nie określił przy tym, jakiego rodzaju przypadki uznał za szczególnie uzasadnione w rozumieniu art. 23§6 u.p.e.a, ocenę w tym względzie pozostawiając organom orzekającym w konkretnej sprawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie tego przepisu musza mieć charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że powinny odbiegać od występujących powszechnie.

Oceniając w świetle przesłanek określonych w art. 23§6 u.p.e.a , podnoszoną niemożność uiszczenia podatku od nieruchomości za lata 1998-2004, spowodowaną nieterminowym regulowaniem zobowiązań przez jego kontrahentów, organ uznał, że okoliczność ta nie uzasadnia wstrzymania czynności egzekucyjnych i podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2005r. sygn. akt: III SA/Wa 2118/05, iż zaległe płatności stanowią element ryzyka gospodarczego, związanego nierozerwalnie z faktem prowadzenia działalności gospodarczej i dlatego nie mogą być uznane za niezależne od podatnika. Jako przedsiębiorca podejmuje on bowiem działania, które mają wpływ na jego sytuację. Należy do nich dobór kontrahentów, ten zaś mieści się także w sferze działań objętych ryzykiem gospodarczym. Nie mogą stanowić podstawy wstrzymania czynności egzekucyjnych także trudności finansowe, w szczególności jeżeli zważyć, że trudności te trwają od dłuższego czasu.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył dłużnik M. S. (działający przez pełnomocnika- doradcę podatkowego M. D.-M.) zarzucając postanowieniu naruszenie treści art. 23§6 u.p.e.a. We wniosku podniósł, iż należy rozważyć wstrzymanie postępowania egzekucyjnego ponieważ działanie takie stanowić może istotna pomoc w zapłacie przez podatnika określonej zaległości podatkowej. Działalność gospodarcza stanowi jego podstawowe źródło dochodu-brak dodatkowego obciążenia sprzyjał będzie odzyskaniu przez podatnika płynności finansowej. Dodatkowo wskazał, że niekorzystny kurs dolara i euro uniemożliwiają opłacalność eksportu, który był podstawą działalności podatnika. Tym samym należy uznać, że zachodzi w przedmiotowej sprawie szczególnie uzasadniony przypadek – jako przesłanka wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 03 kwietnia 2009r. znak: [....]– utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że okoliczności podnoszone przez stronę nie mają charakteru wyjątkowego. W szczególności nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż utrata płynności finansowej spowodowana nieterminowym regulowaniem zobowiązań przez kontrahentów i wynikłe z tego tytułu trudności w uiszczeniu podatku od nieruchomości za lata 1998-2004, stanowią okoliczność niezależną od podatnika, uzasadniającą wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Kolegium podzieliło jednocześnie stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym przedmiocie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2009r. sygn. akt: III SA/Wa 2421/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2008r. sygn. akt: III SA/Wa 87/08). Ponadto pozostałe okoliczności związane z trudną sytuacją finansową rodziny podatnika nie stanowią o wyjątkowości jego sytuacji. Uzyskiwane dochody pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny.

Skargę do Sądu na powyższe postanowienie złożył dłużnik M. S. (działający przez pełnomocnika- doradcę podatkowego M. D.-M.) zarzucając naruszenie art. 23§6 u.p.e.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że jest w trudnej sytuacji finansowej , zagraniczni kontrahenci zamówili towar lecz nie odebrali go i nie zapłacili. Towar był wyprodukowany na rynek amerykański w zawiązku z czym ciężko było go sprzedać na rynku polskim. Żona skarżącego pracuje zarabiając 1.400,00 zł netto i cała gospodarka jest na jej barkach. Skarżący posiada samochód w kredycie i na bieżąco spłaca raty restrukturyzacyjne, które miesięcznie wynoszą 1.000,00 zł. Skarżący jest zadłużony w Urzędzie Skarbowym i ZUS. Twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jakoby trudności w uiszczeniu podatku od nieruchomości za lata 1998-2004 stanowiły okoliczność zależną od podatnika. Nie miał on bowiem wpływu na ogólną sytuacje na rynku. Wstrzymanie egzekucji stanowiłoby istotną pomoc w zapłacie przez skarżącego określonej mu zaległości podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., jak również dokonując analizy zarzutów sformułowanych w skargach, Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia.

Analiza akt postępowania oraz zarzutów skargo doprowadziły Sąd do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o przepis art. 23 ust. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). W myśl art. 1a pkt 16 u.p.e.a., przez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego rozumie się wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych oznacza z kolei wstrzymanie wykonania wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powodują uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 1a pkt 15). Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych mają charakter tymczasowy - trwają nie dłużej niż do ustania przyczyny wstrzymania. Podkreślenia wymaga, iż wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie wyklucza dokonywania nowych czynności egzekucyjnych. Natomiast skutkiem wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest zarówno niedopuszczalność dokonywania nowych czynności w ramach wykonywania już zastosowanego środka egzekucyjnego, jak i niedopuszczalność stosowania nowych środków egzekucyjnych.

Zgodnie z art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną, tj. organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji, mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Jednakże w przypadku należności pieniężnych innych niż pozostające we właściwości urzędów skarbowych, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne może wstrzymać jedynie dyrektor izby skarbowej i to wyłącznie za zgodą wierzyciela (§ 7 art. 23). Stanowisko wierzyciela w przedmiocie wyrażenia zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia (art. 17 u.p.e.a.), na które nie przysługuje zażalenie (vide D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Wrocław 2005, s. 234, vide wyrok WSA w Bydgoszczy z 27 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 741/07 niepubl.). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1419/99 (LEX nr 47230), z istoty przepisów art. 23 u.p.e.a. wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych wypadków. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż ustawa z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji "wstrzymania" tego postępowania na wniosek dłużnika, czego domagał się Skarżący. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 1999 r., sygn. akt III SA 7798/98 (LEX nr 46233), uprawnienia "wstrzymania czynności egzekucyjnych" wynikające z art. 23 u.p.e.a. przysługują organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym. Mogą być one wykorzystywane wyłącznie w ramach tego nadzoru - kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego - w wypadkach szczególnie uzasadnionych.

Zgodnie z art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną, tj. organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji, mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ.

Sąd zaznacza, że nadzór - w rozumieniu art. 23 u.p.e.a. - polega na kontroli prawidłowości czynności egzekucyjnych podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz oddziaływaniu przez organ nadzoru na organ egzekucyjny za pomocą środków przewidzianych przez ustawę w celu wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości. Ocena prawidłowości działań organu egzekucyjnego powinna być dokonywana zarówno na podstawie kryterium legalności, jak i celowości. Wniosek zobowiązanego do organu nadzoru o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego powinien stanowić impuls do podjęcia przez ten organ czynności nadzorczych z urzędu i nakłada na organ obowiązek szczególnej staranności w badaniu trafności i zasadności rozstrzygnięcia.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt: III SA 1419/99 z istoty tego przepisu wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych wypadków. Pamiętać przy tym należy, iż u.p.e.a. nie zna instytucji "wstrzymania" tego postępowania na wniosek dłużnika, czego domagał się skarżący. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 1999 r., sygn. akt: III SA 7798/98, uprawnienia "wstrzymania czynności egzekucyjnych" wynikające ze wskazanego przez niego w skardze art. 23 u.p.e.a. przysługują organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym. Mogą być one wykorzystywane wyłącznie w ramach tego nadzoru - kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego - w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Wskazany przepis nie daje natomiast żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji. W konsekwencji wniosek zobowiązanego do organu nadzoru o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może jedynie stanowić impuls do podjęcia przez ten organ czynności nadzorczych z urzędu.

Celem tego przepisu jest możliwość uwzględnienia, w toku postępowania egzekucyjnego, zaistniałych indywidualnych okoliczności, uzasadniających czasowe zaprzestanie prowadzenia egzekucji, stanowiące odstępstwo od zasady możliwe najszybszego wykonania zobowiązania. Okoliczności uzasadniające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na tej podstawie muszą mieć charakter szczególnie wyjątkowy, co oznacza, że powinny w sposób oczywisty odbiegać od występujących powszechnie. W trybie zmierzającym do wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych w oparciu o art. 23 § 6 nie jest możliwe kwestionowanie działań organu egzekucyjnego.

Uprawnienie organu nadzoru do wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez nadzorowany organ egzekucyjny powstaje zarówno w przypadku rozpatrywania zażalenia na postanowienia egzekucyjne, jak i w przypadku przeprowadzenia z urzędu czynności kontrolnych u nadzorowanego organu egzekucyjnego. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy.

Uznanie administracyjne to przyznanie organom administracji możliwości wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie, rozwiązań, zgodnie z celami w ustawie określonymi. Ze względu na wymagania zasady praworządności, określonej w art. 2 Konstytucji RP, upoważnienie do stosowania uznania administracyjnego musi być zawarte w aktach ustawowych bądź opartych na upoważnieniu ustawowym, nie wolno go domniemywać. Decyzje wydane na podstawie uznania administracyjnego pozostają oczywiście pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydanej decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego też względu kontrola sądowa zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Władza sądownicza w swych funkcjach kontrolnych nie może przecież zastępować władzy wykonawczej.

Wstrzymanie czynności egzekucyjnych w ramach uznania administracyjnego jest związane z pojęciem nieostrym - "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ dysponuje więc pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tego pojęcia, jak i oceny sytuacji faktycznej. Jeżeli stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie normy, będzie mógł zastosować uznanie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadającej użytemu pojęciu, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany. Innymi słowy, w sytuacji kiedy organ stwierdzi, że w sprawie brak "szczególnie uzasadnionego przypadku", przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Dopiero stwierdzenie przez organ zaistnienia powyższej przesłanki powoduje konieczność rozważenia, czy należy wstrzymać czynności egzekucyjne.

Organy prawidłowo przyjęły, że wskazana przez skarżącego okoliczność nie ma charakteru "szczególnie uzasadnionego przypadku", gdyż za taki może być uznana tylko taka sytuacja, spowodowana określonymi czynnikami na których wystąpienie skarżący nie miałby wpływu, niezależnie od sposobu jego postępowania, mająca charakter losowy (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2432/04).

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie postanowienie odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych jest zgodne z prawem, a organy orzekające nie przekroczyły granic zasady swobodnego uznania. W niniejszej sprawie organy uznały, że ani sytuacja ekonomiczna skarżącego, ani też przyczyny jej powstania, nie stanowią szczególnie uzasadnionego przypadku dającego podstawę do wstrzymania postępowania egzekucyjnego i trudno z tym polemizować. Podkreślić należy również, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego nie stanowi kolejnej możliwości rozpoznania wniosku w sprawie o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

Nie można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, faktu niewywiązywania się przez kontrahentów z zobowiązań. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2005r. sygn. akt: III SA/Wa 2432/04 LEX nr 176136).

Dodatkowo należy zaznaczyć, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może nastąpić w związku z wniesieniem niektórych administracyjnych środków prawnych, takich jak skarga na czynności egzekucyjne (art. 54 § 6 u.p.e.a.) albo zażalenie na postanowienie (art. 35 § 2 u.p.e.a.). Właściwy organ może wówczas wstrzymać postępowanie egzekucyjne, a w następstwie wniesienia zarzutu, wstrzymaniem można objąć postępowanie lub niektóre czynności egzekucyjne. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych w związku z wniesieniem środka prawnego następuje do czasu rozpatrzenia tego środka przez właściwy organ. Przesłanki wstrzymania postępowania lub czynności egzekucyjnych w związku z wniesieniem środka prawnego określone są jako "uzasadnione przypadki". Wyjątek stanowi wniosek o wyłączenie rzeczy lub praw spod egzekucji, którego wniesienie przez osobę zgłaszającą roszczenia do tych praw lub rzeczy powoduje wstrzymanie dalszych czynności egzekucyjnych (ale tylko w odniesieniu do tych rzeczy lub praw) z mocy samego prawa.

W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) gdyż zaskarżonym postanowieniom nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego a przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykazało nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.