Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 104/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 w zw. z  par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SAB/Sz 104/21 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 19 lipca 2021 r. do WSA w Szczecinie wpłynęła skarga W. G. (dalej "strona", "skarżący") na bezczynność P. K. S., W. i P. R. M. S. Ł. K. (dalej "Przewodniczący KSWiP") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący w złożonej skardze przywołał szereg przepisów dotyczących różnych trybów postępowań administracyjnych (wykluczających się wzajemnie), tj.:

- art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1327, dalej "u.s.g."), które dotyczą skarg na uchwały i zarządzenia podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego;

- art. 64 § 2 K.p.a., który dotyczy pozostawienia podania bez rozpoznania w sytuacji, gdy podanie zawierało braki formalne, zaś pomimo wezwania wnoszącego podanie

o uzupełnienie tych braków we wskazanym terminie, osoba zobowiązana do usunięcia braków tego nie uczyniła;

- art. 237 K.p.a., który dotyczy terminu i sposobu załatwienia przez organ skargi. Przepis ten znajduje się w dziale VIII K.p.a.- skargi i wnioski;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 K.p.a., które dotyczą przepisów rozdziału 2 – zasady postępowania administracyjnego z działu I K.p.a.- przepisy ogólne;

- art. 36 i art. 37 K.p.a.-, które dotyczą przekroczenia terminu na załatwienie sprawy

i prawa do wniesienia ponaglenia;

- art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 8, art. 53 § 4, art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz.2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), które dotyczą właściwości sądów administracyjnych, w tym skarg na bezczynność i terminu na złożenie skargi do sądu administracyjnego;

- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej "u.d.i.p."), który dotyczy terminu udostępnienia informacji publicznej na złożony wniosek przez osobę zainteresowaną.

W pierwszej kolejności należało ustalić podstawę prawną złożonej skargi. Złożona przez skarżącego skarga nie była powiązana z uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, które mogły dotyczyć skarżącego. Nie wynikało to z treści skargi, ani pism do niej załączonych, zatem przepisy u.s.g. nie miały zastosowania jako podstawa wniesienia skargi przez stronę do WSA w Szczecinie. Podstawą prawną do złożenia skargi nie były też przepisy dotyczące zasad ogólnych K.p.a., których naruszenie badane jest przez sąd administracji podczas rozpoznawania spraw na decyzję lub postanowienia wydane przez organ administracji. Sprawy dotyczące rozstrzygania skarg i wniosków na podstawie przepisów z działu VIII K.p.a. pozostają poza zakresem właściwości sądów administracyjnych, zatem przepis 237 K.p.a. nie mógł być podstawa do złożenia niniejszej skargi. Podstawa prawną do złożenia skargi nie był również art. 64 K.p.a. (z treści skargi i jej załączników nie wynika, by skarga dotyczyła postanowienia organu administracji o pozostawienia wniosku (podania) skarżącego bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych). Ponadto z treści skargi

i jej załączników nie wynika, żeby wnioski składane przez stronę dotyczyły przeprowadzenia postępowania administracyjnego w ramach działu II K.p.a., które miałoby się zakończyć decyzją lub postanowieniem, zatem przepisy art. 36 i art. 37 K.p.a. nie mają tu zastosowania.

W złożonej skardze skarżący wyraźnie zaznaczył, że złożył wniosek

o udostępnienie informacji publicznej zawarty w piśmie z 1 września 2020 r. skierowanym do Przewodniczącego KSWiP i nie dostał na nie odpowiedzi. Pismo z 1 września 2020 r. zostało dołączone do skargi, jak również inne pisma strony kierowane do Przewodniczącego KSWiP. Jako podstawę prawną złożenia skargi przyjęto zatem przepisy u.d.i.p. i zarejestrowano ją w rep. SAB.

Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne (art. 2 p.p.s.a.). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wymienionych w pkt 1 do 9 w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz w art. 3

§ 2a i § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca, domagający się udostępnienia informacji publicznej w wypadku milczenia podmiotu zobowiązanego może złożyć zatem do sądu administracyjnego skargę na bezczynność.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu służy prawo dostępu do informacji publicznej z zastrzeżeniem art. 5. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach

i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art.1 ust. 1 u.d.i.p.).

Stosownie do art. 3 ust.1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej

w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).

Jak wynika za złożonej skargi, skarżący kieruje ją przeciwko Przewodniczącemu KSWiP, którego obwinia o bezczynność przez brak reakcji na jego pisma. Należało więc przeanalizować pojęcie organu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oraz pojęcie informacji publicznej na tle niniejszej sprawy, a także charakter złożonej skargi.

Podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej zostały wymienione w art. 4 u.d.i.p. i należą do nich, m.in. organy władzy publicznej.

Do organów władzy publicznej zaliczają się organy samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.s.g., mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa lokalną wspólnotę samorządową.

Na podstawie art. 11a ust. 1 u.s.g., organami gminy są:

1) rada gminy (jeżeli siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, rada nosi nazwę rady miejskiej – art. 15 ust. 2 u.s.g.);

2) wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Stosownie do art. 15 ust. 1 u.s.g., rada gminy (rada miejska), jest organem stanowiącym i kontrolnym gminy. Rada gminy (rada miejska) kontroluje działalność wójta (burmistrza, prezydenta miasta), gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy; w tym celu powołuje komisję rewizyjną (art. 18a ust. 1 u.s.g.). Rada gminy (rada miejska) rozpatruje skargi na działania wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i gminnych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji. W skład komisji skarg, wniosków i petycji wchodzą radni, w tym przedstawiciele wszystkich klubów, z wyjątkiem radnych pełniących funkcje,

o których mowa w art. 19 ust. 1. Zasady i tryb działania komisji skarg, wniosków

i petycji określa statut gminy (art. 18b u.s.g.).

Organem wykonawczym gminy jest wójt. Burmistrz jest organem wykonawczym w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy. W miastach powyżej 100.000 mieszkańców organem wykonawczym jest prezydent miasta (art. 26 u.s.g.). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art.31 u.s.g.).

Z powyższego wynika, że skarga w przedmiocie bezczynności, aby odniosła skutek na tle przepisów u.d.i.p., musi być skierowana do organu władzy publicznej, którym w niniejszej sprawie mogli być jedynie Rada Miasta S. i Prezydent Miasta S.. Przewodniczący KSWiP nie jest organem władzy publicznej

w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Jak wynikało z pisma Przewodniczącego Rady Miasta S. z dnia 16 sierpnia 2021 r. oraz informacji z [...]– Ł. K. jest jednym z radnych VIII kadencji i przewodniczy KSWiP. Nie jest on też Przewodniczącym Rady Miasta S., ani Prezydentem Miasta S.. Radny miejski nie jest też pracownikiem urzędu miasta.

Pisma skarżącego, kierowane przez skarżącego, imiennie do Przewodniczącego KSWiP traktowane są jako pisma do osoby fizycznej, nie zaś do organu władzy publicznej. Nawet w przypadku, tak jak w niniejszej sprawie, gdzie w piśmie z 1 września 20220 r. skarżący zwraca się do Przewodniczącego KSWiP z wnioskiem

o dostęp do informacji publicznej na podstawie u.d.i.p., przyjąć należało, że pismo strony skierowane zostało do osoby fizycznej, która nie jest organem władzy publicznej, zatem nie ma podstaw prawnych do oczekiwania od takiej osoby zachowania się według przepisów u.d.i.p., gdyż nie mają one do niej zastosowania.

Podkreślić należy, że przedmiot informacji publicznej, określony został w art. 6 u.d.i.p. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek

o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W tym znaczeniu nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępnie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów. Żądanie wskazania motywów podjęcia przez organ określonej decyzji lub jej nie podjęcia nie może być rozpatrywane w oparciu

o przepisy u.d.i.p. Nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu też nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych.

Z tych też powodów, wniosek strony z 1 września 2021 r., mimo, iż w jego treści jako podstawę prawną wskazano przepisy u.d.i.p., nie może być uznany za wniosek złożony zgodnie z przepisami u.d.i.p. i jak wyżej podano, wniosek ten został skierowany do osoby, która nie jest organem władzy publicznej. Treść złożonej skargi przez skarżącego oraz treść pism do niej dołączonych wskazuje, że w istocie skarżący żali się nieuwzględnienie jego żądań podnoszonych w ramach posiedzeń KSWiP i według niego, niewłaściwe zachowanie się członków KSWiP w stosunku do niego, w czym skarżący upatruje winę Przewodniczącego KSWiP.

Jak wyżej wskazano, właściwość sądów administracyjnych została określona

w art. 3 p.p.s.a. w ramach tego przepisu nie mieści się zatem skarga na działalność osoby fizycznej.

Z tych też względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

.