Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 7/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Skarżony organ: Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Hrycaj Sędziowie WSA Maciej Dybowski NSA Paweł Miładowski ( spr ) Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. sprawy ze skargi P. R. na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w K. w przedmiocie niewydania decyzji o d d a l a s k a r g ę /-/ P.Miładowski /-/ M.Hrycaj /-/ M.Dybowski JF


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SAB / Po 7 / 05

UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2004 r. P. R. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. wniosek o skierowanie na szkolenie komputerowe podnosząc iż takim szkoleniem jest zainteresowany podobnie jak szkoleniem na urządzeniach sterowanych numerycznie. Następnie pismem [...] listopada 2004 r. zwrócił się o sfinansowanie szkolenia z zakresu obsługi komputera i Internetu. W odpowiedzi na owe pismo, które skierował także do wiceprezydenta miasta K., udzielono stronie wyczerpującej odpowiedzi odmawiającej skierowania finansowania szkolenia z żądanego zakresu. Wnioskiem z [...] grudnia 2004 r. P. R. zwrócił się ponownie do Prezydenta Miasta o rozstrzygnięcie m.in. sprawy szkolenia i wydanie w tej sprawie decyzji. W odpowiedzi na to żądanie poinformowano P. R., że nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie bądź przyznaniu prawa do sfinansowania szkolenia, gdyż decyzje te nie są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych. Według organu przesądzają o tym postanowienia art. 9, 40 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99, poz. 101 ze zm. - dalej zwana ustawą o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 § 1 kpa. P. R. nie zgodził się z tą argumentacja składając [...] stycznia 2005 r. pismo, zatytułowane "skarga na bezczynność dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K.", w którym polemizuje z poglądem organu domagając się wydania decyzji w tej sprawie. Rozpoczynając owe zarzuty wojewoda wielkopolski ustosunkował się do nich merytorycznie, podzielając poglądy organu niższego stopnia. W tych okolicznościach P. R. pismem z dnia [...] marca 2005 r. wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w K. w sprawie wszczętej z jego wniosku o skierowanie na szkolenie. Skarżący wywodził, że wojewoda wbrew treści art. 37 ust. 1 kpa pismo z dnia 25 stycznia 2005 r. potraktował jako skargę błędnie utrzymując, iż sprawa nie musi być zakończona drogą administracyjną. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Urząd Pracy podnosił, że sprawa była przedmiotem kontroli doraźnej wojewody, który nie stwierdził uchybień, a na rozprawie w dn. 14 września 2005 r. pełnomocnik organu, którego skarga na bezczynność dotyczy wniósł o oddalenie skargi odwołując się do argumentów Wojewody zawartych w piśmie z [...] marca 2005 r., które także w odpowiedzi na skargę Wojewoda skierował do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie Wojewody skarga winna ulec oddaleniu, bo ani przepisy proceduralne, ani regulacje ustawy o promocji zatrudnienia nie nakazują załatwiać sprawy o skierowaniu bądź odmowie skierowania na przeszkolenie w formie decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż sąd potraktował skargę na bezczynność organu wyraźnie przez skarżącego wskazanego - Powiatowego Urzędu Pracy w K. Jakkolwiek w piśmie tym pojawia się jako organ Wojewoda, to gdyby przyjąć, iż skarga byłą skierowana właśnie na działalność tego, organu, to musiałaby ulec odrzuceniu z powodu nie wyczerpania trybu, o którym mowa w przywołanym przez skarżącego art. 37 kpa. Nadto wyraźnie z ogółu pism wnoszonych w sprawie przez skarżącego wynika, iż główny zarzut stawiany organom administracji publicznej w tej sprawie dotyczy zakończenia postępowania innym aktem lub czynnością, a nie oczekiwanym przez niego wydaniem decyzji jako orzeczenia kończącego procedowanie administracyjne. Skarżący sam naprowadza, że nie załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej jest bezczynnością organu I instancji, na którą wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa. W tych okolicznościach Sąd nakierował swoja ocenę co do tego czy rzeczywiście organ I instancji wskazywany przez skarżącego dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Ma racje skarżący wskazując na art. 104 § 1 kpa jako ogólnej normy postępowania administracyjnego jednak niewadliwie organ administracyjny zauważył, iż w postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji jest dopuszczalne wówczas, gdy wynika to z przepisu prawa. Mówiąc inaczej musi obowiązywać przepis - norma prawna - uzasadniający załatwienie sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej. Administracja publiczna może działać w indywidualnych sprawach nie tylko przez wydawanie decyzji. Znaczna część doniosłych spraw jest załatwiana przez podejmowanie czynności materialno - technicznych względnie wydanie innego niż decyzja aktu administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i doktrynie ugruntował się podgląd, wg którego kompetencje organu administracji publicznej do wydawania decyzji powinny znajdować podstawę w przepisach prawa materialnego ( porównaj chociażby wyrok NSA z 13 lipca 1999 r. w spr. I SA 1658/ 98, wyrok z 6 października 1999 r. w sprawie IV SA 2546/98 i uzasadnienie w sprawie SA/Bk 1074/ 01. Przedmiotową kwestię - regulują postanowienia ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 99 poz. 1001). Zgodnie z art. 9 ust 2 tejże zadania samorządu powiatu z zakresu polityki rynku pracy wykonują powiatowe urzędy pracy, a organem działającym w imieniu organu jest starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu, sprawujący zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy. Miasto K. zgodnie z częścią IV rozporządzenia Rady Ministrów z 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów ( Dz.U. nr 103, poz. 652) jest na prawach powiatu, zatem kompetencje starosty ma prezydent miasta, który na podstawie uregulowań zawartych w art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. może w formie pisemnej upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników urzędu do załatwiania w jego imieniu spraw w tym także do wydawania decyzji. Wbrew jednak wywodom strony przepisy ustawy o promocji zatrudnienia w art. 9 ust. 1 pkt 14 taksatywnie wymieniają materie i zakres spraw, w których wydawane są decyzje (lit. a-d). Wśród rodzajów spraw ustawodawca nie zamieścił uprawnienia do wydawania decyzji skierowania na szkolenie bądź jego finansowanie. Także art. 40, który reguluje wprost kwestie organizowania finansowania m.in. szkoleń dla bezrobotnych nie przewiduje wydawania w tej materii decyzji. Także w ocenie Sądu katalog spraw, które ustawodawca wyraźnie wymienił w art. 9, ustawy jest katalogiem zamkniętym spraw, w których rozstrzygnięcie kończące postępowanie wymaga wydania decyzji. Samo zaś skierowanie na szkolenia jest w istocie czynnością materialno - techniczną. Jeśli zatem skarżący twierdzi, że bezczynność organu polega jedynie na tym, że w tej sprawie organ administracji nie wydał rozstrzygnięcia w formie decyzji, to jest w błędzie i tak skonstruowana skarga na bezczynność organu jako niezasadna ulega stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.)oddaleniu. Pogląd ten nie zamyka skarżącemu drogi do sądowo - administracyjnej weryfikacji wyniku postępowania administracyjnego w tego typu sprawach. Zgodnie bowiem z art. 3 przywołanej wyżej procedury sądowo - administracyjnej kontrolą działalności objęte są także inne niż decyzja administracyjna lub postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym akty lub czynności. W przedmiotowej sprawie organ administracyjny dokonał czynności i podjął akt odmawiający skierowania na szkolenie, ale nie to działanie jest przedmiotem skargi lecz wyłączne " bezczynność " i to ściśle przez skarżącego określona. Skoro Sąd nie podzielił poglądu, że w tego typu sprawach należy wydać decyzję, to w oparciu przywołane wyżej przepisy oraz przeprowadzoną argumentację należało orzec jak w sentencji.

/-/P. Miładowski /-/M. Hrycaj /-/M. Dybowski

KP/