Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 55/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121 par.1, art. 127, art. 54 par. 1 pkt 7 i par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "N." Spółka z o.o. [...] w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. dokonał rozliczenia N. [...] Spółka z o.o. w Ł. (dalej powoływana także jako Spółka) podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2006 r. w sposób odmienny, niż zadeklarowany oraz naliczył odsetki za zwłokę, uznając, że do przedłużającego się postępowania przyczyniła się strona. Organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie kontrolne i podatkowe wykazało nieprawidłowości w rozliczeniu się Spółki z podatku od towarów i usług za 2006 rok

z tytułu dzierżawy i nabycia wartości niematerialnej know-how od N. B. C., osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, iż ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwana dalej ustawą

o VAT) nie definiuje pojęcia know-how, jednakże zagadnienie to reguluje rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2004 z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz.U. UE.L.123 z 27 kwietnia 2004 r.), które definiuje pojęcie know-how, jako pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczeń i badań, które są niejawne (nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne), istotne (ważne

i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych umową)

i zidentyfikowane (opisane w wystarczająco zrozumiały sposób). W ocenie organu, wytworzona przez B. C. w 2000 r. wiedza z dziedziny handlowej

i organizacyjnej nie mogła być przydatna w działalności prowadzonej przez Spółkę

w 2006 r. Zdaniem organu umowy zawarte pomiędzy Spółką i B. C. miały charakter pozorny, ponieważ ich zamiarem i celem nie było wykorzystywanie przedmiotu umów w działalności Spółki, lecz wygenerowanie zobowiązania wobec B. C., zaś w Spółce – kosztów działalności, w tym odliczanie podatku naliczonego od tych wydatków. Tym samym należało przyjąć, iż ponoszone przez Spółkę wydatki na dzierżawę oraz nabycie know-how nie wykazywały związku z jej sprzedażą dokonywaną w 2006 r.

W złożonym odwołaniu Spółka zarzuciła zastosowanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów względem materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie, naruszenie art. 86 ustawy o VAT a także art. 54 § 1, art. 121, art. 125

i art. 139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm.), zwanej dalej o.p. Skarżąca spółka zarzuciła również naruszenie zasady wolności działalności gospodarczej, zwłaszcza art. 9 ustawy

z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przyjął, że know-how jest to określona wiedza techniczna i technologiczna z dziedzin przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej, która musi być zidentyfikowana, poufna i istotna. W czasie kontroli podatkowej, jak też w toku postępowania podatkowego Spółka nie wykazała, że wartość niematerialna będąca przedmiotem umów: dzierżawy i nabycia, a w ocenie Spółki stanowiąca know-how została zidentyfikowana na jakimkolwiek nośniku. Tym bardziej, że z umowy dzierżawy z [...].08.2003 r., jak i umowy know-how z [...].10.2006 r. nie wynika w jaki sposób wiedza know-how została zidentyfikowana i w jaki sposób miało się odbyć jej udostępnienie. Nie wskazanie organom podatkowym informacji o sieci handlowej "N.", tj. wiedzy w dziedzinie handlowej i organizacyjnej (know-how) nie pozwala na ustalenie, czy taka wiedza rzeczywiście istniała, czy jej nabycie miało związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych, a w rezultacie ocenę zasadności obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Dlatego też, organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji o braku prawa Spółki do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego z tytułu dzierżawy, nabycia i umowy know-how.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, iż przebieg postępowania podatkowego wskazuje, że przedłużenie terminu

do załatwienia sprawy przez organ podatkowy I instancji było uzasadnione, co czyni zarzut naruszenia art. 54 § 1, art. 125 i art. 139 § 1 o.p. bezpodstawnym. Również

za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia wolności (swobody) działalności gospodarczej.

Z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca Spółka i w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przez uznanie, że Spółka nie była uprawiona do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego

od nabytej i dzierżawionej w działalności gospodarczej wiedzy know-how,

ze względu na fakt, że wiedza know-how nie została w odpowiedni sposób zidentyfikowana oraz naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego – art. 121 § 1 o.p. poprzez nieuwzględnienie przez organ dowodów

i wyjaśnień przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania podatkowego,

art. 127 w zw. z art. 229 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ działań mających na celu wyjaśnienie istniejących wątpliwości w sprawie i art. 54 § 1 pkt 7

w zw. z § 2 o.p. poprzez uznanie, że ze względu na przyczynienie się skarżącej Spółki do opóźnienia w wydaniu przez organ I instancji decyzji, w sprawie

nie zachodzą okoliczności wyłączające naliczanie odsetek za zwłokę.

W uzasadnieniu skargi Spółka podkreślała, iż oparcie się organu odwoławczego o definicję know-how zawartą w wyroku NSA z dnia 31 lipca 2003 r. sygn. akt III SA 1661/01 oraz wypracowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich jest niezasadne. Pierwszeństwo stosowania ma wykładnia językowa, a zgodnie terminologią słownikową, know-how jest praktyczną umiejętnością lub wiedzą

w zakresie technologii produkcji lub technik zarządzania. Słownikowa definicja know-how nie wymaga szczegółowego sformalizowania wiedzy za zdefiniowanym nośniku, jak przyjęły to organy podatkowe w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka wskazała przy tym na rozbieżności orzecznictwa, dotyczące rozumienia pojęcia know-how,

w szczególności wskazała na wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA/Po 1264/00 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 79/08.

Skarżąca spółka podnosiła, iż w obrocie gospodarczym funkcjonuje wiele różnych definicji know-how. W ocenie Spółki organy podatkowe powinny mieć

na uwadze, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie jest w stanie przewidzieć, jakie okoliczności będzie musiał udowadniać w sytuacji, w której brak jest relewantnych regulacji prawa podatkowego, a rozumienie określonego pojęcia jest niejednoznaczne. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe odwołały się

do jednej z funkcjonujących w obrocie, nie normatywnej, definicji know-how i żądają wykazania przez Spółkę, w ściśle określony sposób, że nabyta przez nią wiedza know-how, spełnia jeden z warunków określonych tą definicją. Jednocześnie organy podatkowe całkowicie ignorują językowe rozumienie pojęcia know-how

oraz merytoryczne wyjaśnienia Spółki w tym zakresie, dane liczbowe przedstawione w toku postępowania, potwierdzające intensyfikację przychodów w związku

z wykorzystywaniem know-how i inne dokumenty przedstawione przez Spółkę potwierdzające istnienie i korzystanie przez Spółkę z wiedzy know-how. Spółka podkreślała, że w toku postępowania przedstawiła dowody i wyjaśnienia potwierdzające udostępnienie jej wiedzy know-how, a żądania dodatkowych potwierdzeń w celu zidentyfikowania tej wiedzy, narusza zasadę określoną w art. 180 o.p. Takie działania organów podatkowych, nie mogą być uznane za prawidłowe.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, Spółka wskazała, że pominięcie zaprezentowanych przez nią argumentów

na poparcie prawidłowości rozliczeń narusza zasadę zaufania do organów państwa statuowaną w art. 121 § 1 o.p. Jednocześnie organ II instancji dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, albowiem mimo istnienia wątpliwości, co do zidentyfikowania wiedzy know-how, Dyrektor Izby Skarbowej

nie wezwał Spółki do złożenia dodatkowych wyjaśnień, a swoje rozstrzygnięcie oparł o niekompletny materiał dowodowy.

Uzasadniając zarzut niezasadnego nałożenia na Spółkę odsetek za zwłokę, skarżąca wskazała, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 2 września 2008 r. i w tymże miesiącu organ I instancji przedłużył termin załatwienia sprawy

do grudnia 2008 r., a następnie do lutego 2009 r. W toku postępowania Spółka udzielała w terminie odpowiedzi na wszystkie wezwania organu, jedynie w jednym przypadku, wskutek urlopu członka zarządu, zawnioskowała o przedłużenie terminu na przełomie października i listopada 2008 r. Tym niemniej, w ocenie Spółki powyższy jeden przypadek nie uzasadniał terminu przedłużenia załatwienia sprawy do okresu blisko 6 miesięcznego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2009 r. I SA/Bk 311/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie może być ona wykonana w całości oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestą sporną pozostawało to, czy ponoszone przez Spółkę wydatki na dzierżawę oraz nabycia wartości niematerialnej know-how od N. B. C., odnosiły się do rzeczywiście istniejącej wiedzy w tym zakresie, odpowiednio zidentyfikowanej. Mając na uwadze powyższe wywody należy zauważyć, że element w postaci identyfikacji wiedzy know-how, powinno się przede wszystkim odnosić do jej opisania w taki sposób, aby można była sprawdzić, czy spełnia kryteria niejawności i istotności. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nastąpiło zidentyfikowanie wiedzy know-how od N. B. C. w oparciu o przedstawione przez skarżącego dowody: umowy dzierżawy z dnia [...] sierpnia 2003 r.; umowy "know-how" z [...] października 2006 r. oraz obszernych wyjaśnień B. C. złożonych na piśmie z dnia 14 lipca 2008 r.

wraz z załącznikami (akta adm. karta nr 775-793.). W szczególności z treści ostatniego z wymienionych dokumentów wynika, że była to wiedza o: (1) kontaktach handlowych z producentami, zbudowanie więzi partnerskich, biznesowych, obopólnego zaufania; (2) rynku - współpracy z punktami handlowymi, wyposażonymi w sprzęt chłodniczy niezbędny do sprzedaży specyficznego produktu, jakim jest towar głęboko mrożony; (3) opłacalnej ilości sprzętu chłodniczego, przekazanego

do punktu detalicznego lub gastronomicznego; (4) produktach (konkretny asortyment i marka produktu), nieodzownych na tymże rynku do zapewnienia bezpieczeństwa biznesowego obsługiwanych punktów detalicznych; (5) w zakresie techniki obsługi rynku, takie jak koszty, jakość, serwis, szybkość obsługi; (6) presailing - przedsprzedaż - rozdzielenie w miejscu i czasie zbierania zamówień i dostawy towaru - bardziej ekonomiczne wykorzystanie samochodów dostawczych, większą efektywność czasu pracy kierowców, wyższą jakość obsługi partnerów handlowych, czas pracy pracowników reprezentujących firmę w terenie, tj. handlowców

i kierowców; (7) wiedzy o pozycji rynkowej dystrybutora, godnej zaufania, rzetelnej, uczciwej – wykorzystanie podobnie brzmiącej nazwy i zbliżonego kolorystycznie logo dystrybutora do pozytywnego kojarzenia korzyści ze współpracy i bezpieczeństwa biznesowego partnerów (handlowych) zarówno odbiorców, jak i dostawców.

Tym samym, Sąd podzielił zarzut zawarty w skardze, że brak uwzględnienia przez organy podatkowe dowodów wydatków na dzierżawę oraz nabycia wartości niematerialnej know-how od N. B. C., wykazujący związek ze sprzedażą Spółki dokonywaną w 2006 r. doprowadził do naruszenia art. 180 oraz 191 w zw. z art. 121 § 1 o.p. Jednocześnie, w ocenie Sądu, poczynione przez organy podatkowe ustalenia w przedmiotowej sprawie, nie dawały wystarczających podstaw do stwierdzenia, że zawarte pomiędzy Spółką i B. C. opisywane wyżej umowy miały charakter pozorny. Organy podatkowe nie wykazały, bowiem, że zamiarem i celem stron tych umów było wygenerowanie zobowiązania wobec B. C., zaś w Spółce - kosztów działalności, w tym odliczanie podatku naliczonego od tych wydatków.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 stycznia 2011 r. I FSK 202/10, uchylił zaskarżony wyrok

i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. NSA za uzasadniony uznał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało wszystkich elementów, jakie wskazuje ustawa. Sąd I instancji nie odniósł się do stanowiska i argumentacji organów podatkowych, jednocześnie podzielając stanowisko organów w kwestii pojęcia "know-how" wywodzonego

z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i rozporządzenia Komisji (WE) nr 772/2007 z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu

do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz.Urz. UE L 123, poz. 11) oraz orzecznictwa sądów administracyjnych. Sąd kasacyjny wskazał, iż stwierdzenie Sądu I instancji, że "składane przez podatnika organom podatkowym, dowody umowy dzierżawy i nabycia wartości niematerialnych w postaci wiedzy w dziedzinie handlowej i operacyjnej (w tym know-how) oraz obszerne wyjaśnienia na piśmie

w przedmiocie udostępnienia tej wiedzy, wykazują w sposób dostateczny związek

z wykonywaniem czynności opodatkowanych, umożliwiających stwierdzenie zasadności dokonania przez ten podmiot obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT" nie mieści się

w regułach określonych w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ sąd I instancji dokonał rozstrzygnięcia sprawy, co nie należy do jego kompetencji.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając na uwadze treść art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zasadniczą i sporną pomiędzy organami podatkowymi, a skarżącą Spółką kwestią w niniejszej sprawie jest zagadnienie, czy ponoszone przez N. Spółkę z o.o. reprezentowaną jednoosobowo przez J. C., wydatki na dzierżawę oraz nabycia wartości niematerialnej know-how od N. B. C., odnosiły się do rzeczywiście istniejącej wiedzy (zidentyfikowanej), a w konsekwencji wykazywały, czy też nie wykazywały związku ze sprzedażą Spółki dokonywaną w 2006 r.

W ocenie Sądu, w powyższym zakresie należy podzielić stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji jak również w odpowiedzi

na skargę. Organy podatkowe słusznie przyjęły, iż w polskim systemie prawnym, know-how należy zaliczyć do kategorii umów nienazwanych. Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia know-how, dlatego też należy powołać się na określenie zawarte

w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym

od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.). W świetle tego przepisu, pojęcie know-how - to informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

Z uwagi na fakt, iż z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej obowiązujące we Wspólnocie regulacje prawne stały się prawem obowiązującym

w Polsce, należy wskazać, iż zagadnienie know-how normuje także rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2004 z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. Urz. UE L 123,

poz. 11) z 27 kwietnia 2004 r., które w art. 1 "i" definiuje know-how jako: pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczeń i badań, które są: (1) niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne;

(2) istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych umową, oraz (3) zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można była sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności.

W literaturze przedmiotu pod pojęciem know-how rozumie się określoną wiedzę techniczną oraz technologiczną o poufnym charakterze, w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej, przy czym prawa do korzystania z tej wiedzy mogą być przedmiotem obrotu (zob. R. Pęk w: S. Babiarz, L. Błystak,

B. Deuter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, s. 737.).

Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut skargi, dotyczący przyjęcia przez organy interpretacji pojęcia know-how z uwzględnieniem regulacji unijnych. Skoro z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w 2004 r. regulacji prawne Unii zaczęły obowiązywać także w Polsce, organy podatkowe miały prawo a nawet obowiązek przyjęcia rozumienia pojęcia know-how z uwzględnieniem tychże regulacji. Słusznie zatem organy przyjęły, iż know-how jako wiedza techniczna

i technologiczna z dziedziny przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej, musi być zidentyfikowana, poufna i istotna.

W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe odmówiły skarżącej Spółce prawa do odliczenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego z tytułu dzierżawy i nabycia know-how. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie,

w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo

do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W aktach sprawy znajdują się umowa dzierżawy z [...] sierpnia 2003 r. (k. 330 t. III akt adm.) jak też umowa know-how z [...] października 2006 r. (k. 336 t. III akt adm.), jednakże jak słusznie wskazały organy podatkowe, z ich treści nie wynika zidentyfikowanie wiedzy niematerialnej w postaci know-how. Treść § 1 umowy know-how odnosi się

do "wiedzy w dziedzinie handlowej i organizacyjnej obejmującej informacje o 721 punktach handlowych z tereniu Ł. i okolic - dokładnie opisane w dokumencie zwanym "wycena punktów Know-how "N." [...] ...", jednakże w trakcie kontroli podatkowej jak i postępowania kontrolnego, skarżąca Spółka nie przedstawiła tegoż dokumentu. Przyjąć zatem należało, iż organy słusznie uznały, iż skarżąca Spółka nie przedstawiła dowodu przekazania wiedzy przez B. C., którą można byłoby określić mianem know-how.

Zaznaczyć należy, iż powyższej oceny nie mogą zmienić obszerne wyjaśnienia B. C. złożone na piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. wraz z załącznikami (akta adm. karta nr 775-793.). Opisanie przez B. C., na czym polegała wiedza z zakresu działalności handlowej i organizacyjnej, bez wskazania wiarygodnych dowodów przekazania tejże wiedzy skarżącej Spółce, nie pozwalała na ustalenie, czy powyższa wiedza rzeczywiście istniała a jeżeli tak, czy miała związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Zgodzić się zatem należało z organami podatkowymi, iż zgromadzone w sprawie materiały dowodowe nie pozwoliły na przyjęcie, że skarżąca Spółka zasadnie obniżyła podatek należny o kwoty podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych faktur.

W świetle powyższego należało także przyjąć, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania, w szczególności wskazane w skardze art. 121 § 1 o.p. oraz art. 127 w zw. z art. 229 o.p. Wbrew twierdzeniom skargi, organy w trakcie postępowania podatkowego odniosły się do dowodów i twierdzeń przedstawionych przez skarżącą Spółkę, czego wyrazem jest treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zgodzić się należy z organami podatkowymi, iż samo przedłożenie przez skarżącą Spółkę faktury VAT, bez wykazania przez podatnika, że transakcja udokumentowana fakturą rzeczywiście miała miejsce i dotyczy działalności gospodarczej, nie pozwala na odliczenie podatku naliczonego zawartego w takiej fakturze. Zaznaczyć należy,

iż organy podatkowe wielokrotnie zwracały się na piśmie do skarżącej Spółki

o udostępnienie i udokumentowanie zidentyfikowanej wartości niematerialnej know-how. W odpowiedzi na powyższe pisma, skarżąca Spółka wskazała, iż "nośnikiem informacji były bazy danych z programów komputerowych udostępnionych przez

B. C. skarżącej Spółce", ale jednocześnie odmówiła ich przedłożenia, wskazując "iż nie byłoby w interesie Spółki ujawniać te dane". Dlatego też przyjąć należy, iż organy podatkowe podjęły działania mające na celu wyjaśnienie istniejących wątpliwości i jedynie z uwagi na brak współdziałania ze strony skarżącej Spółki, niemożliwym okazało się wyjaśnienie wątpliwości związanych z udokumentowaniem wiedzy know-how. Tym samym, także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania w zw. z art. 229 o.p. należało uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 o.p. poprzez przyjęcie przez organy, że brak było podstaw nienaliczania odsetek za zwłokę, należało uznać go za bezpodstawny. Z akt sprawy wynika, że przedłużenie postępowania podatkowego przez organ I instancji było w pełni uzasadnione

i związane z odmową przedłożenia przez skarżącą Spółkę udokumentowanej wiedzy know-how (np. w formie wydruku, dyskietki czy płycie CD). Wskazywanie przez skarżącą Spółkę, iż nie była ona zobowiązania do przedłożenia tychże dowodów nie przesądza samo przez się, że brak było podstaw do przedłużenia toczącego się postępowania podatkowego. Dlatego też należało przyjąć, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 o.p., albowiem do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się sama strona, odmawiając współpracy z organami podatkowymi w celu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie pod kątem określenia w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w VAT za 2006 r.

Końcowo odnosząc się do pisma procesowego skarżonej Spółki z dnia

21 lutego 2011 r. (k. 120 akt) Sąd pragnie wskazać, iż w wyniku uchylenia przez NSA wyroku tutejszego Sądu z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 311/09, niniejsza sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia WSA

w Białymstoku. W uzasadnieniu wyroku kasacyjnego NSA wskazał, iż Sąd I instancji nie tylko nie odniósł się do stanowiska i argumentacji organów podatkowych, ale także główny nacisk położył na wyjaśnienia B. C., w oderwaniu

od pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, zwłaszcza umowy dzierżawy

i umowy przekazania know-how. Tym samym nie można w pełni zgodzić się

ze stroną skarżącą, iż NSA w wydanym orzeczeniu zakwestionował jedynie prawidłowość uzasadnienia wydanego wyroku uznając przy tym, że rozstrzygnięcie merytoryczne było prawidłowe. NSA nie wypowiedział się co do meritum sprawy, pozostawiając tę kwestię do rozstrzygnięcia niezawisłemu składowi orzekającemu WSA w Białymstoku.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).