Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 319/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy~Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2021 r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A", na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia (...) marca 2021 r., nr (...), w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej o przyznanie jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników - postanawia – 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną przez nią tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o przyznanie jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, na podstawie art. 15 gga ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm., zwanej dalej: ustawą z 2020 r.).

Wojewódzki Urząd Pracy, zaskarżoną informacją (pismem) z 9 marca 2021 r., poinformował skarżącą, że nie należy ona do podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie jej pomocy, na podstawie art. 15 gga ustawy z 2020 r. Ośrodek bowiem, jako jednostka lokalna skarżącej, nie posiada statusu przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162).

Wnosząc skargę na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z 9 marca 2021 r., "A" wystąpiła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W swojej skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 15 gga ust. 2 i ust. 9 oraz art. 40 pkt 6 ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1347 z późn. zm.).

Wojewódzki Urząd Pracy, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji Sądu do jej rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej K.p.a. - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z ww. kategorii, ewentualnie drogę sądowoadministracyjną w przypadku niemieszczącym się w ramach przedstawionych wyżej kategorii aktów i czynności powinien przewidzieć konkretny przepis prawa.

W zaskarżonej informacji Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie poinformował skarżącą o nieudzieleniu jej dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników, w ramach tzw. tarczy antykryzysowej, o której mowa w art. 15 gga ustawy z 2020 r. Zgodnie z jego brzmieniem przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.20.Z, 59.14.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1662), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4.

Kolejne ustępy tego przepisu (art. 15 gga ustawy z 2020 r.) nie przewidują formy decyzji administracyjnej dla przyznania lub odmowy przyznania dofinansowania. Co więcej, w myśl art. 15 gga ust. 11 ustawy z 2020 r. dofinansowanie jest udzielane na podstawie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, przypadających od miesiąca złożenia wniosku.

Jak stanowi natomiast art. 15 gga ust. 24 ustawy z 2020 r. w sprawach dotyczących zawierania, realizacji lub rozwiązywania umów, o których mowa w ust. 11, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany.

Tak więc, zgodnie z powyższym, podstawą uzyskiwania wsparcia, o które ubiegała się skarżącą jest umowa cywilnoprawna, a wszelkie roszczenia związane z jej zawarciem (czy też odmową zawarcia) oraz wykonaniem winny być rozpatrywane na drodze cywilnoprawnej.

Ustawodawca w tym wypadku nie przewidział wydawania przez dysponenta środków ani żadnej decyzji, jak to ma miejsce w przypadku pomocy z art. 15 gg ustawy z 2020 r., ani kwalifikowania do uzyskania wsparcia w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Z tego też względu, dochodzenie praw wynikających z zawartej umowy, o której mowa w art. 15 gga ustawy z 2020 r. (rozpatrywanie kwestii związanych z jej wykonaniem), winno mieć miejsce w innym trybie, tj. na drodze cywilnoprawnej. Ten tryb jest także właściwy, jeżeli chodzi o roszczenie dotyczące zawarcia tego typu umowy, z którym występuje skarżąca. Nie służy zaś temu postępowanie sądowoadministracyjne, gdyż kognicja sądów administracyjnych jest ściśle określona (art. 3 § 2 P.p.s.a.).

Tak więc brak jest więc podstaw do przyjmowania kognicji Sądu w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W związku powyższym Sąd orzekł jak w sentencji.

O zwrocie wpisów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.