Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 561/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2141/21 w sprawie ze skargi G. T. sp. z o.o. z/s w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 30 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie przedłużające termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od G. T. sp. z o.o. z/s w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS"), postanowieniem z 18 lipca 2013 r., przedłużył do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.615.487 zł wykazanej przez Spółkę w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2013 r. W pouczeniu postanowienia wskazano, że: "Na niniejsze postanowienie zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) nie służy Stronie zażalenie. Zgodnie z art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowienie, na które nie służy zażalenie, Strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu do decyzji." Postanowienie zostało doręczone w dniu 18 lipca 2013 r.

1.2. Pismem z 22 marca 2021 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie NUS z 18 lipca 2013 r. Jednocześnie Spółka złożyła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji wnioskując o jego uchylenie.

1.3. Postanowieniem z 30 lipca 2021 r., DIAS stwierdził, że zażalenie Spółki z 22 marca 2021 r. na postanowienie NUS z 18 lipca 2013 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu swego postanowienia DIAS podkreślił, że zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 w zw. z art. 125, 139, 140 § 1 Ordynacji podatkowej Spółka miała prawo wniesienia zażalenia do organu podatkowego wyższego rzędu na postanowienie organu pierwszej instancji w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, a więc do dnia 25 lipca 2013 r. Zażalenie Spółki zostało zaś wniesione w dniu 22 marca 2021 r. Z zestawienia powyższych dat, tj. daty odbioru powyższego postanowienia i daty wniesienia zażalenia za pośrednictwem systemu ePUAP wynika, że zażalenie z 22 marca 2021 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkuje obowiązkiem wydania przez organ zażaleniowy na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. DIAS wyjaśnił ponadto, że zawarty w podaniu z 22 marca 2021 r. wniosek Spółki dotyczący przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie NUS z 18 lipca 2013 r. będzie przedmiotem osobnego orzeczenia organu odwoławczego.

2. Skarga do sądu administracyjnego.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

2.2. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 236 w zw. art. 274b i w zw. z art. 277 oraz w zw. z art. 214 i art. 219 O.p., poprzez wydanie postanowienia w sytuacji, w której postanowienie NUS z 18 lipca 2013 r. zawierało pouczenie o braku możliwości wniesienia zażalenia.

3. Wyrok sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021 r., III SA/Wa 2141/21, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 30 lipca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie przedłużające termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r.

3.2. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że niewątpliwie postanowienie NUS z 18 lipca 2013 r. zawierało błędne pouczenie, zgodnie z którym: "Na niniejsze postanowienie zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) nie służy Stronie zażalenie. Zgodnie z art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowienie, na które nie służy zażalenie, Strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu do decyzji."

3.3. Sąd zauważył, że w uchwale z 24 października 2016 r., I FPS 2/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że "przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

3.4. Odrębną natomiast kwestią, na którą zwrócił uwagę w uchwale NSA, jest wpływ uchwały na wadliwie kwestionowane przez podatników postanowienia. Odnosząc się do kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi, NSA zaakcentował, że stosując uchwałę, w imię tzw. zasady nieszkodzenia błędnym pouczeniem (art. 214 O.p.) i urzeczywistnienia prawa do sądu, rozumianego jako prawo do odpowiednio ukształtowanej procedury oraz prawo do uzyskania wyroku w rozsądnym terminie, należy zaakceptować dopuszczalność traktowania złożonych w odpowiednim terminie wezwań do usunięcia naruszenia prawa (w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a.), jako terminowo złożonych już zażaleń, które powinny podlegać przekazaniu organowi drugiej instancji (dyrektorowi izby skarbowej) do rozpatrzenia. Negatywne skutki związane z niejasnością sytuacji prawnej jednostek nie powinny bowiem obciążać ich samych, bądź prowadzić do konieczności uruchamiania przez nie kolejnych procedur, których jedynym celem byłoby przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wynikające z art. 214 O.p. sformułowanie "nieszkodzenie stronie" trzeba w realiach takich spraw jak niniejsza, rozumieć jako wyeliminowanie ujemnych skutków dla strony, spowodowanych udzieleniem błędnego pouczenia organu o trybie zaskarżenia. Formułowanie zaleceń, że skarżącym w takich sprawach, z uwagi na błędne pouczenie, przysługuje jedynie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, mijałoby się z celem, jaki można i należy bezpośrednio osiągnąć stosując właśnie wskazany przepis. Może on stanowić samodzielną podstawę do "naprawienia" wadliwych pouczeń organów podatkowych. Zdaniem NSA, gdyby zatem przyjąć, że w sytuacji błędnego pouczenia przez organ co do przysługującego stronie rodzaju środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie w pouczeniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że stronie nie przysługuje zażalenie), standardem powinno być zawsze składanie przez nią wniosku o przywrócenie terminu, to art. 214 O.p. pozbawiony zostałby swej samodzielnej roli. Wskazywanie zatem stronie, że przysługuje jej wniosek o przywrócenie terminu, przy założeniu, że taki termin na skutek przecież wadliwego pouczenia i tak należy przywrócić, byłoby wyłącznie sztucznym generowaniem postępowania inicjowanego takim wnioskiem, godzącym w interes strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym czasie. Temu wszystkiemu może zapobiec odpowiednie do okoliczności danego przypadku zastosowanie art. 214 O.p. (tak też postanowienie NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 446/16).

3.5. Innymi słowy, z powołanej uchwały wynika, że zastosowanie się do błędnego pouczenia i wniesienie środka zaskarżenia, zgodnie z tym pouczeniem i w terminie w nim wskazanym, powinno być potraktowane jako zażalenie, podlegające rozpoznaniu przez organ odwoławczy, bez konieczności wnioskowania o przywrócenie terminu.

3.6. Wprawdzie wypowiedź NSA w uchwale z 24 października 2016 r. dotyczyła pouczenia, w którym organ wskazał, że na postanowienie przysługuje skarga do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w niniejszej sprawie wskazano, że postanowienie można skarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji, niemiej jednak, w obu przypadkach mamy do czynienia z wadliwym pouczeniem i nie ma podstaw by różnie traktować skarżących w zależności od sposobu sformułowania wadliwego pouczenia.

3.7. W rozpoznawanej sprawie należało więc w pierwszej kolejności ustalić, czy Skarżąca w ogóle zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu NUS z 18 lipca 2013 r. Okoliczności te zostały zupełnie pominięte przez DIAS. Ze skargi wynika natomiast, że w dniu 19 lutego 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję, którą umorzył postępowanie podatkowe wszczęte 31 października 2013 r., a dotyczące zwrotu VAT należnego Spółce za kwiecień 2013 r. Tym samym, zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu NUS z 18 lipca 2013 r., Skarżąca mogła zaskarżyć to postanowienie w odwołaniu od decyzji z 19 lutego 2021 r. DIAS winien zatem ustalić, kiedy doręczono tę decyzję oraz czy zażalenie Skarżącej z 22 marca 2021 r. zostało złożone w terminie otwartym do wniesienia odwołania od decyzji NUS z 19 lutego 2021 r. Jeżeli zażalenie zostało złożone w 14-dniowym terminie do wniesienia odwołania od decyzji NUS z 19 lutego 2021 r., DIAS winien przyjąć, że zostało ono wniesione w terminie.

3.8. Jednocześnie nie można się zgodzić ze Skarżącą, że w rozpoznawanej sprawie termin na wniesienie środka zaskarżenia w ogóle nie rozpoczął biegu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, termin ten zaczął biec od dnia doręczenia decyzji NUS z 19 lutego 2021 r. Sąd wyjaśnił, że skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że w pouczeniu zawartym w postanowieniu NUS z 18 lipca 2013 r., poza stwierdzeniem, że na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, wskazano, że postanowienie to można zaskarżyć w odwołaniu do decyzji. Dlatego też, w sprawie należy ustalić, czy Skarżąca w ogóle skorzystała z możliwości zaskarżenia postanowienia we wskazanym jej trybie. Tylko taka sytuacja daje bowiem ochronę z art. 214 O.p., w tym znaczeniu, że DIAS powinien przyjąć, że zażalenie zostało wniesione w terminie, bez potrzeby rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 17 lutego 2022 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2021 r., III SA/Wa 2141/21.

4.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów:

a) prawa materialnego, tj. art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomimo stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie było podstaw do wydania przez organ postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej;

b) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w powiązaniu z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli postanowienia i w konsekwencji niezasadne jego uchylenie, na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organ odwoławczy nie dokonał ustaleń w zakresie zachowania terminu do wniesienia zażalenia, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do wadliwego uznania, że organ naruszył przepisy postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 214 Ordynacji podatkowej,

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 214 Ordynacji podatkowej z uwagi na ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że organ wadliwe ocenił złożenie zażalenia po upływie terminu, tj. z pominięciem ustalenia kiedy została doręczona decyzja o umorzeniu postępowania, podczas gdy organ w sposób pełny i prawidłowy w okolicznościach sprawy zebrał i ocenił materiał dowodowy pozwalający na wykazanie daty, od której należało obliczyć termin na wniesienie zażalenia,

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które są wytycznymi niewykonalnymi wewnętrznie sprzecznymi w stosunku co wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2142/21, gdzie Sąd stwierdził, że w przypadku gdyby organ ponownie procedował w kwestii przywrócenia terminu powinien przyjąć kryterium uwzględniające, np. przystąpienie profesjonalnego pełnomocnika do sprawy w zakresie określenia rozpoczęcia 7 dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu w związku z wydaniem uchwały o sygn. akt I FPS 2/16, podczas gdy w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu NUS z 18 lipca 2013 r., Skarżąca mogła zaskarżyć to postanowienie w odwołaniu od decyzji z 19 lutego 2021 r. Organ winien zatem ustalić, kiedy doręczono tę decyzję oraz czy zażalenie Skarżącej z 22 marca 2021 r. zostało złożone w terminie otwartym do wniesienia odwołania od decyzji NUS z 19 lutego 2021 r.

4.3. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

5. Odpowiedzi na skargę na kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

7.1. W sprawie poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu poza sporem jest, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2013 r. zawierało błędne pouczenie, zgodnie z którym: "Na niniejsze postanowienie zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) nie służy Stronie zażalenie. Zgodnie z art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowienie, na które nie służy zażalenie, Strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu do decyzji."

7.2. Uchylając zaskarżone postanowienie, Sąd pierwszej instancji zauważył, że w uchwale z 24 października 2016 r., I FPS 2/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

7.3. Analizując uzasadnienie powołanej uchwały, Sąd pierwszej instancji zasadnie zaznaczył, że zastosowanie się do błędnego pouczenia i wniesienie środka zaskarżenia, zgodnie z tym pouczeniem i w terminie w nim wskazanym, powinno być potraktowane jako zażalenie, podlegające rozpoznaniu przez organ odwoławczy, bez konieczności wnioskowania o przywrócenie terminu.

7.4. Formułując wytyczne co dalszego prowadzenia postępowania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie należało w pierwszej kolejności ustalić, czy skarżąca w ogóle zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu NUS z 18 lipca 2013 r. Okoliczności te zostały zupełnie pominięte przez DIAS.

8.1. Odnosząc się do stanowiska Sądu pierwszej instancji, należy stwierdzić, że zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania opisane w punktach 1 i 2. Zgodzić się bowiem należy z Autorem skargi kasacyjnej, że w sprawie nie został zachowany termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie przedłużenia do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.615.487 zł wykazanej przez Spółkę w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2013 r. Zażalenie na to postanowienie zostało bowiem wniesione dopiero 22 marca 2021 r. Okoliczności te są w sprawie bezsporne.

8.2. Jednakże trzeba zauważyć, że ze względów ekonomiki procesowej, w uzasadnieniu powołanej uchwały z 24 października 2016 r. w sprawie I Fps 2/16 NSA wskazał, że zastosowanie się do błędnego pouczenia i wniesienie środka zaskarżenia, zgodnie z tym pouczeniem i w terminie w nim wskazanym, powinno być potraktowane jako zażalenie, podlegające rozpoznaniu przez organ odwoławczy, bez konieczności wnioskowania o przywrócenie terminu. Zażalenie na postanowienie, wniesione w terminie błędnie określonym w pouczeniu, należy jednak traktować jako wniesione w terminie.

8.3. Z błędnego pouczenia znajdującego się w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. wynikało, że "na niniejsze postanowienie zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) nie służy Stronie zażalenie. Zgodnie z art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowienie, na które nie służy zażalenie, Strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu do decyzji.". W rezultacie zażalenie wniesione w terminie do wniesienia odwołania od decyzji należałoby traktować jako wniesione w terminie. Tym samym skarżąca mogła wnieść zażalenie na postanowienie organu w terminie otwartym do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.nz 19 lutego 2021 r., którą organ umorzył postępowanie podatkowe wszczęte 31 października 2013 r. dotyczące zwrotu VAT należnego Spółce za kwiecień 2013 r., a więc w terminie wskazanym w błędnym pouczeniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r.

8.4. Tymczasem, wnosząc zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2013 r., skarżąca nie powołała się ani na okoliczność wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 19 lutego 2021 r. umarzającej postępowanie podatkowe dotyczące zwrotu VAT należnego Spółce za kwiecień 2013 r., ani że zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2013 r. zostało wniesione w terminie otwartym dla wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 19 lutego 2021 r. umarzającej postępowanie podatkowe dotyczące zwrotu VAT należnego Spółce za kwiecień 2013 r.

8.5. W skardze kasacyjnej organ wyjaśnił natomiast, że z urzędu jest wiadomym, że od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 19 lutego 2021 r. umarzającej postępowanie podatkowe dotyczące zwrotu VAT należnego Spółce za kwiecień 2013 r. nie zostało wniesione odwołanie. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 22 lutego 2021 r., co oznacza, że termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 8 marca 2021 r. W tej sytuacji zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2013 r. wniesione w dniu 22 marca 2021 r. zostało wniesione zarówno po upływie pierwotnego terminu do wniesienia zażalenia, jak i terminu wynikającego z błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2013 r. Termin ten bowiem upływał z dniem 8 marca 2021 r.

8.6. W rezultacie nie można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie są okoliczności, które wymagały zbadania i ustalenia przez organ. W związku z tym, mając na uwadze, że okoliczności sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości, należy stwierdzić, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest prawidłowe i nie ma podstaw do jego uchylenia.

9. W związku z tym, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy oddalić skargę.

10. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA

Dominik Mączyński Ryszard Pęk Artur Mudrecki