Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 598/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi I. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...] – przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego dla potrzeb prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług transportowych oraz budowie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. do 10 m3 na działkach nr [...], nr [...] i części działki nr [...], położonych w obrębie [...], gmina [...] – zwrócił się w piśmie z 4 października 2017 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], jako zarządcy drogi krajowej nr [...], o uzgodnienie projektu decyzji dla powyższej inwestycji.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] odmówiła uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji, a następnie – w wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez I. R. – postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił uwagę, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera w punkcie II.4. lit. g ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej "dostęp do drogi publicznej – do drogi krajowej nr [...] (działka o nr ewid.[...]) istniejącym zjazdem publicznym istniejącą na działce o nr ewid. [...] drogą dojazdową". Z ustaleń organu wynika, że działki o nr [...] i [...] nie posiadają bezpośredniego dostępu do drogi krajowej nr [...]. Obsługa komunikacyjna tych nieruchomości odbywa się istniejącym zjazdem publicznym do działki nr [...] zlokalizowanym w kilometrze [...] po stronie lewej wymienionej drogi. Przedmiotowy zjazd publiczny posiada szerokość 6 m i nawierzchnię gruntową umocnioną częściowo kruszywem i częściowo destruktem z masy bitumicznej, a także obustronne pobocza gruntowe. Powyższe dowodzi, że parametry techniczne omawianego zjazdu publicznego nie spełniają wymagań określonych w § 78 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zjazd publiczny powinien mieć bowiem m. in. normatywną szerokość, nawierzchnię twardą na całej długości w granicach pasa drogowego, odpowiednie promienie łuków na połączeniu z nawierzchnią drogi krajowej i właściwe pochylenie. Wpływ na lokalizację i przebudowę zjazdu ma również klasa drogi. Droga krajowa nr [...] jest zaliczona do dróg głównych, jako droga klasy G. Droga krajowa musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy G, w tym również w zakresie lokalizacji i przebudowy zjazdów. Obecny stan przedmiotowego zjazdu nie spełnia wymogów określonych w wymienionym rozporządzeniu i zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a brak nawierzchni twardej dodatkowo zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jako nawierzchnię twardą należy uznać nawierzchnię bitumiczną, betonową, klinkierową, brukowcową oraz nawierzchnię wykonaną z kostki, płyt betonowych lub betonowo-kamiennych. Wskazany w projekcie decyzji zjazd w istniejącym stanie technicznym nie może zapewnić, planowanej na działkach nr [...] i nr [...] i części działki nr [...] inwestycji, odpowiedniej obsługi komunikacyjnej. Wobec czego brak jest możliwości bezpiecznego włączenia do drogi krajowej, na badanym odcinku, ruchu generowanego przez planowaną inwestycję. Uzgodnienie przedstawionego projektu decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy zostanie zrealizowana obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji w sposób umożliwiający jej funkcjonowanie i zapewniający bezpieczeństwo użytkowników drogi krajowej nr [...], zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Atostrad do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. R. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Kwestionowanemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa i art. 144 kpa poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia;

art. 7, 8 i 11 kpa poprzez naruszenie zasad zaufania, zaniechanie wyczerpującego ustalenia czy istniejący zjazd z drogi krajowej spełnia warunki techniczne wynikające z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie;

art. 77 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez jego błędną wykładnię;

art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach poprzez zaniechanie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że istniejący zjazd jest wykorzystywany jako zjazd publiczny, ma odpowiednie wymiary, wymaga jedynie niewielkiego remontu. Nieuzasadnione jest więc występowanie o przebudowę tego zjazdu w sytuacji, gdy wymaga on jedynie odpowiedniego utwardzenia nawierzchni. Według twierdzeń skarżącej organ dokonał błędnej wykładni art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przyjmując, że dotyczy on skomunikowania nowego obiektu, a okoliczność istnienia zjazdu publicznego do innego obiektu położonego na nieruchomości, na której posadowiony ma być nowy obiekt, nie ma tu znaczenia. Zdaniem skarżącej organ błędnie odniósł sprawę uzgodnienia do skomunikowania nowopowstałego budynku w sytuacji, gdy powinien ustalać kwestię ruchu drogowego jaka odbywać się będzie z całej nieruchomości, na której posadowione będą obiekty (już istniejący i nowy), wskazując przy tym, że istnienie funkcjonującego zjazdu publicznego powinno mieć istotne i decydujące znaczenie dla kwestii uzgodnienia. W sytuacji bowiem, gdy istnieje już funkcjonujący zjazd publiczny z przedmiotowej nieruchomości, nie zachodziła potrzeba występowania z wnioskiem o zezwolenie na lokalizację (przebudowę) zjazdu.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydawaniu kwestionowanych postanowień Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności stwierdzić należy, że organ ten obu instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie i właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa, w oparciu o które wydał kwestionowane postanowienia.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym inwestycja, która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w zakresie, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez zjazd, którym w świetle art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje, które zlokalizowane będą na terenie przylegającym do drogi i które oddziałują na tę drogę, wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi. Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania uzgodnieniowego rolą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad było zatem jedynie wskazanie, czy jest możliwe skomunikowanie nowego obiektu – nie zaś skomunikowanie obiektu już istniejącego – z drogą krajową. Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zapewnia zjazd indywidualny lub zjazd publiczny. Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124), zjazd publiczny jest to określony przez zarządcę drogi zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Treść powołanego § 55 ust. 3 wskazuje, że przepis ten odnosi się do obiektów, a nie do działek (obiekt nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem działka), na których te obiekty są lub mają być zlokalizowane (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 943/10, LEX nr 737876, dostępny także na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd na kwestię uzgodnienia nie ma wpływu okoliczność, że na przedmiotowej działce już jest prowadzona działalność gospodarcza obsługiwana spornym zjazdem publicznym. Okoliczność ta nie ma wpływu na wynik postępowania uzgodnieniowego. Zarządca drogi dokonuje bowiem oceny wyłącznie postanowień zawartych w otrzymanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich ani zmieniać, ani sam ich na nowo określać. Również nie posiada uprawnień do warunkowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad mógł więc albo zaakceptować w całości propozycję przedstawioną w projekcie i wyrazić zgodę na proponowany dostęp do drogi publicznej, uzgadniając projekt decyzji albo go nie zaakceptować i odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy musi być bezwarunkowe. Nie można uzgodnić danego projektu i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1814/06, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy musi więc przedstawić organowi uzgadniającemu założenia swojego przyszłego rozstrzygnięcia. Uzgodnienie decyzji to uzgodnienie jej przyszłej treści. Jest to więc w istocie projekt przyszłej decyzji. Skoro zaś planowany obiekt ma mieć charakter biurowy dla potrzeb prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług transportowych, skomunikowanie działek, na której będzie zrealizowany, z drogą publiczną, powinno mieć – stosownie do § 55 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia – charakter zjazdu publicznego, który, w świetle przepisów o drogach publicznych, nie może powstać w sposób dorozumiany, czy poprzez faktyczne działania właściciela nieruchomości. Nie ma tu żadnego znaczenia stan techniczny zjazdu już istniejącego. To zarządca drogi określa charakter zjazdu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2228/17, dostępny na wskazanej powyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Okoliczność zaś, że istniejący zjazd jest zjazdem publicznym, musi on spełniać parametry odpowiadające parametrom technicznym, jakie powinien mieć zjazd publiczny. Zjazd z drogi publicznej musi bowiem spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 78 ust. 2 wymienionego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., w świetle którego zjazd publiczny powinien mieć:

szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze,

nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego,

przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m,

pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania,

na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%.

Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, mających odzwierciedlenie w aktach sprawy, wynika jednoznacznie, że przedmiotowy zjazd publiczny posiada 6 m, nawierzchnię gruntową umocnioną częściowo kruszywem i częściowo destruktem z masy bitumicznej, a także obustronne pobocza gruntowe. Stan przedmiotowego zjazdu publicznego nie spełnia więc wymagań określonych w wymienionym rozporządzeniu, a brak nawierzchni twardej dodatkowo zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr [...], a skoro tak, to sporny zjazd publiczny nie spełnia też wymagań wynikających z przepisu § 77 wymienionego rozporządzenia, który stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji, organy administracji winny kierować się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764; z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98, LEX nr 41384). Zatem wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zjazd publiczny nie może zapewnić planowanej na działkach nr [...] i nr [...] i części działki nr [...] inwestycji odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, albowiem w istniejącym stanie technicznym zjazd ten nie spełnia wymogów technicznych określonych w wymienionym rozporządzeniu i zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a brak nawierzchni twardej dodatkowo zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr [...]. Wobec czego brak jest możliwości bezpiecznego włączenia do wymienionej drogi krajowej ruchu generowanego przez planowaną inwestycję z uwagi na niespełnienie przez istniejący zjazd publiczny warunków technicznych i bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad słusznie zwrócił uwagę w kwestionowanych w tej sprawie postanowieniach odmawiających uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na działkach objętych tym przedsięwzięciem, na konieczność przebudowy omawianego zjazdu. Zaniechanie przebudowy przedmiotowego zjazdu w celu zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji należy uznać za niedopuszczalne, zwłaszcza, że pozostawałoby to w sprzeczności z ważnym interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, wyznaczanym przez art. 7 kpa, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, polegające na ochronie życia i zdrowia ludzkiego. Przeciwko pozytywnemu uzgodnieniu przemawia nie tylko stan techniczny zjazdu, ale także fakt, że zjazd publiczny będzie stanowił zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Wyjaśnić także należy, że w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, a więc działać prewencyjne, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego jest sprawą priorytetową. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem z urzędu ma wiedzę pozwalającą na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg krajowych, czy też oceny stanu technicznego zjazdu i bezpieczeństwa na drogach i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 960/10 i z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1100/13 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z tego też względu organ nie naruszył art. 77 § 1 kpa, gdyż fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z drogi klasy G, są znane zarządcy drogi, jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu, w związku z czym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 77 § 4 kpa, w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu.

Konsekwencją powyższych ocen jest nieuwzględnienie zarzutów skargi.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ wydając zaskarżone postanowienia, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ orzekający w sprawie będąc związany powołanymi przepisami prawa nie mógł naruszyć istniejących norm prawa i uczynić zadość przekonaniu skarżącej, że jej interes, jako strony postępowania, jest słuszny i w konfrontacji z nim obowiązujący porządek prawny musi ustąpić. Tego rodzaju stanowisko będące czysto subiektywnym odczuciem strony nie może zostać uznane za trafne i z całą pewnością nie współbrzmi z obowiązującym porządkiem prawnym, jak i interesem społecznym.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, zawarto w nim podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z prawidłowym przytoczeniem przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

9