Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2306/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy wydaną wobec B. B. (dalej: "skarżąca") decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") z [...] kwietnia 2018 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 102.448 zł, z tytułu nabycia spadku po zmarłym [...] listopada 2015 r. J. R.

Decyzje zostały wydane na podstawie następującego stanu faktycznego:

Postanowieniem z 22 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy W. sygn. akt [...] stwierdził, że spadek po zmarłym [...] listopada 2015 r. J. R. na podstawie testamentu nabyła w całości skarżąca.

W dniu 17 maja 2017 r. do organu podatkowego wpłynęło zeznania podatkowe SD-3, w którym skarżąca jako składniki masy spadkowej wymieniła ½ część spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] w W. przy ul. [...]., o pow. użytkowej 27,32 m2, o wartości tego udziału 136.600 zł oraz lokal mieszkalny nr [...] stanowiący odrębną nieruchomość o pow. użytkowej 46,15 m2 położony w W. przy ul. [...]. , o wartości 433.500 zł. Łączna wartość masy spadkowej została przez skarżącą określona na kwotę 570.100 zł. W zeznaniu podatkowym SD-3 skarżąca wskazała, że nie była spokrewniona ze spadkodawcą. Skarżąca złożyła m.in. dokumenty stwierdzające posiadanie przez spadkodawcę w dacie zgonu tytułu prawnego do składników masy spadkowej, opisy lokali charakteryzujące ich stan techniczny, kserokopię testamentu, pismo z 18 kwietnia 2017 r. wyjaśniające przyczyny nie złożenia w ustawowym terminie zeznania podatkowego o nabyciu spadku.

Następnie skarżąca przedstawiła operaty szacunkowe, z których wynika, że wartość rynkowa spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] w W. przy ul. [...]. wynosi 289.609 zł, zaś lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...]. wynosi 378.504 zł. Skarżąca wniosła o przyjęcie tych wartości jako wartości rynkowych do ustalenia podstawy opodatkowania.

NUS przyjmując za podstawę opodatkowania wartość nabytego przez skarżącą majątku w wysokości przez nią zaproponowanej, tj. kwotę 523.309 zł, pomniejszoną o kwotę wolną od podatku w III grupie podatkowej w wysokości 4.902 zł, decyzją z [...] kwietnia 2018 r. ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w kwocie 102.448 zł.

Od wymienionej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie jej w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła naruszenie art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2015 r., poz. 86 ze zm., dalej: "u.p.s.d.") wskazując, że nieprawidłowo została zakwalifikowana do III grupy podatkowej, ponieważ powinna zostać zakwalifikowana do I grupy podatkowej gdyż pozostawała ze spadkodawcą w wieloletnim pożyciu, które nie różniło się od pożycia małżeńskiego. Skarżąca powołała się na zażyłość relacji łączącej ją ze spadkodawcą, w szczególności na długotrwałość i stabilność ich związku. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 122, art. 180 § 1, 181 § 1 i art. 187 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej powoływanej jako O.p.). przez naruszenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz niepodjęcie przez organ niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca wniosła o przesłuchanie jej w charakterze strony, przeprowadzenie dowodu z akt postępowania spadkowego i ewentualne przesłuchanie w charakterze świadków uczestników tego postępowania na okoliczność łączących ją ze spadkodawcą więzi rodzinnych oraz długości i stabilności ich związku. Skarżąca podniosła, że lokal nr [...] przy ul. [...]. w W. w latach 80-tych został połączony z sąsiednim lokalem nr [...]. Obecnie lokale te są połączone. Skarżąca wniosła o dopuszczenie opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność dokonania w latach 80-tych połączenia lokalu nr [...] z lokalem nr [...] przy ul. [...]. przez co powstał nowy lokal mieszkalny, oraz na okoliczność określenia zakresu i wyliczenia kosztów robót budowlanych niezbędnych do przywrócenia tych lokali do stanu poprzedniego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS wskazał, że skarżąca nie była związana ze spadkodawcą związkiem małżeńskim ani więzami pokrewieństwa, oświadczyła natomiast, że pozostawała z nim w kilkunastoletnim związku partnerskim. W opinii organu odwoławczego, skarżąca - jako osoba niespokrewniona ze spadkodawcą - zalicza się do III grupy podatkowej. DIAS podkreślił, że przepisy prawa nie przewidują możliwości stwierdzenia pokrewieństwa z uwagi na silne więzi emocjonalne (konkubinat) czy też fakt wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego oraz wzajemnej opieki i troski. DIAS uznał wniosek o przesłuchanie skarżącej na te okoliczności za bezzasadny.

Organ odwoławczy stwierdził, że bez znaczenia dla sprawy byłoby powołanie biegłego z zakresu budownictwa. DIAS wskazał, że dla sprawy istotny jest stan rzeczy z dnia nabycia (data zgonu spadkodawcy) zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.s.d. W decyzji wskazano, że w dacie zgonu spadkodawcy lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...]. w W. składał się z dwóch pokoi, łazienki, kuchni i hallu o pow. łącznej 43,35 m2 oraz pomieszczenia przynależnego (komórki lokatorskiej) o pow. 2,80 m2 i jako samodzielny lokal mieszkalny stanowił jego wyłączną własność. Stan ten potwierdzała zarówno umowa ustanowienia odrębnej własności tego lokalu i przeniesienia jego własności sporządzona 28 grudnia 2009 r. (akt notarialny Rep. A. nr [...]), a zatem już po przeprowadzeniu remontu, jak i prowadzona dla tego lokalu księga wieczysta. Jeżeli skarżąca planuje w przyszłości przekształcić ten lokal na dwa odrębne, to zdaniem DIAS koszty z tym związane będą kosztami poniesionymi na rzecz jej nieruchomości. DIAS wskazał, że zgodnie z protokołem z 2 marca 2018 r. skarżąca została zapoznana z aktami sprawy oraz złożyła oświadczenie, że do zebranego materiału dowodowego nie wnosi uwag ani zastrzeżeń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez NUS oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca decyzji DIAS zarzuciła naruszenie:

prawa materialnego tj. art. 14 ust.1, 2, 3 u.p.s.d. przez przyjęcie, że skarżąca pomimo łączących ją długotrwałych, bo trwających ponad 35 lat więzi rodzinnych ze spadkodawcą, prowadzenia w tym czasie wspólnego gospodarstwa domowego, wspólnego decydowania w przedmiocie użytkowania, dysponowania i rozporządzania ich wspólnym majątkiem nieruchomym i ruchomym, jak również jego współfinansowania, zaliczona została do III grupy podatkowej, w sytuacji gdy zgodnie z interpretacją przepisów polskiego prawa podatkowego w tym art. 4 ust. 1 pkt 6 u.p.s.d. oraz art. 111 § 3 O.p., dokonanej w szczególności w powiązaniu z art. 32, art. 47 i art. 64 Konstytucji RP powinna na zasadach: równości wobec prawa, sprawiedliwości, niedyskryminacji i ochronny własności - zostać zakwalifikowana do I grupy podatkowej, co w konsekwencji powinno skutkować uznaniem, że skarżąca korzysta z uprawnień analogicznych jakie posiadają związki małżeńskie i tym samym uznaniem jej prawa do skorzystania z dobrodziejstwa zwolnienia od podatku od spadku;

art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 poz. 1257, ze zm., dalej: "k.p.a.") przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie rzeczywistej wartości masy spadkowej a przede wszystkim rzeczywistej wartości pomieszczeń mieszkalnych połączonych z lokalem mieszkalnym skarżącej;

art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zbyt ogólne twierdzenia, co w sposób zasadniczy uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywatela do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie całościowej kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności przez niewyjaśnienie a właściwie brak odniesienia się organu II instancji do konieczności interpretacji prawa podatkowego w kontekście przywołanych przez skarżącą przepisów Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut bezpodstawnego ustalenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z zaliczeniem jej do III grupy podatkowej. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.s.d. wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.p.s.d. zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. Na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.s.d. do I grupy podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów, a do II grupy podatkowej zalicza się zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych. Stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.s.d. do III grupy podatkowej zalicza się pozostałe osoby. Skarżącej ze spadkodawcą nie łączyły więzi zachodzące pomiędzy osobami wskazanymi w art. 14 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.s.d. Zatem stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.s.d. skarżąca zaliczała się do III grupy podatkowej. Zaliczenie skarżącej do III grupy podatkowej powodowało, że miała do niej zastosowanie stawka podatku określona w art. 15 ust. 1 u.p.s.a.d. pkt 3 tabeli stawek podatkowych. W decyzji organu pierwszej instancji do ustalenia zobowiązania podatkowego skarżącej zastosowano tę stawkę podatku.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność pozostawania przez nią w długoletnim faktycznym pożyciu ze spadkodawcą nie mogła skutkować zaliczeniem skarżącej do I lub II grupy podatkowej, gdyż zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 pkt 3 w zw. z pkt 1 i 2 u.p.s.d. osoby pozostające ze spadkodawcą w konkubinacie zaliczane są do III grupy podatkowej. Potraktowanie przez ustawodawcę na gruncie art. 14 i 15 ust. 1 u.p.s.d. konkubinatu i małżeństwa w różny sposób, przez przypisanie spadkobiercom pozostających ze spadkodawcą w tych związkach, różnych stawek podatku od spadków i darowizn nie narusza art. 32 Konstytucji i wyrażonej w tym przepisie zasady równości wobec prawa. Nie narusza zasady równości wobec prawa ustalenie różnych skutków prawnych dla sytuacji różniących się od siebie w sposób istotny. Konkubinat pomimo podobieństwa faktycznego do związku małżeńskiego nie jest małżeństwem, gdyż pomiędzy osobami pozostającymi w konkubinacie nie występują więzy prawne właściwe dla małżeństwa. Konkubinat jest wyłącznie stanem faktycznym a nie stanem prawnym. Wobec faktu, że pomiędzy konkubinatem i małżeństwem zachodzą istotne różnice natury prawnej, różne ich potraktowanie przez ustawodawcę na gruncie u.p.s.d. w zakresie skutków prawnopodatkowych dziedziczenia przez osoby powstające ze spadkodawcą w konkubinacie lub w stosunku małżeństwa nie narusza zasady równości wobec prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała zasady równości wobec prawa.

Wprowadzenie przez ustawodawcę różnych stawek podatkowych dla spadkobierców zaliczanych do różnych grup podatkowych nie może być traktowane jako wywłaszczenie naruszające art. 64 Konstytucji. Ustawodawca na podstawie art. 84 Konstytucji korzysta ze swobody w nakładaniu podatków i innych ciężarów publicznoprawnych, co oznacza że samo poddanie określonego stanu faktycznego lub prawnego opodatkowaniu nie stanowi naruszenia wyrażonego w art. 64 Konstytucji prawa do własności oraz nie może być uznane za wskazane w art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia praw i wolności określonych w Konstytucji (zob. wyrok TK z 7 lipca 2009 r., sygn. akt SK 49/06, OTK ZU 2009, nr 7A, poz. 106; postanowienie TK z 16 lutego 2009 r.,sygn. akt Ts 202/06, OTK ZU 2009, nr 1B, poz. 23; wyrok TK z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt P 41/10, OTK ZU 2012, nr 6A, poz. 65.). Przepis art. 84 konstytucji stanowi też podstawę prawną do wprowadzania różnych stawek podatkowych. Dlatego wprowadzenie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 u.p.s.d. wyższej stawki podatkowej dla spadkobierców zaliczanych do III grupy podatkowej ( w tym dla konkubentów spadkodawców) nie stanowi naruszenia art. 64 Konstytucji.

Całkowicie bezzasadny był zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 47 Konstytucji, który ustanawia prawo do ochrony prywatności. Samo nałożenie podatku w świetle art. 84 Konstytucji jest uprawnieniem państwa, które nie może być traktowane jako wkroczenie państwa sferę wolności i praw ustanowionych w Konstytucji. W szczególności objęcie określonych przedmiotów i podmiotów opodatkowaniem nie stanowi ingerencji w sferę życia prywatnego, przez którą należy rozumieć tę część aktywności człowieka, która dotyczy wyłącznie tej osoby lub osób blisko z nią związanych (sfera intymności, życie rodzinne) i nie wywiera bezpośredniego wpływu na innych członków społeczeństwa. Do tak rozumianej sfery prywatnej nie należy ponoszenie ciężarów podatkowych, gdyż służy ono zapewnieniu środków finansowych na realizowanie celów społecznych istotnych z punktu widzenia całego społeczeństwa. Od samego objęcia określonych stanów opodatkowaniem należy odróżnić wprowadzenie regulacji szczegółowych ustanawiających różne instrumenty służące realizacji obowiązków podatkowych np. obowiązek złożenia oświadczenia o składnikach i wartości posiadanego majątku, prawo do stosowania środków operacyjnych w celu wykrywania oszustw podatkowych, prawo do ingerencji w tajemnicę bankową. W tym zakresie może dojść do stworzenia regulacji ingerujących w sferę wolności i praw. W zakresie szeroko pojętych instrumentów służących wykonaniu obowiązku podatkowego zastosowanie mają przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz przepisy wprowadzające klauzule ograniczające takie jak n-p. art. 64 ust. 3 Konstytucji (zob. wyroki TK: z 13 października 2008 r., sygn. akt K 16/07, OTK ZU 2008, nr 8A, poz. 136, z 25 października 2004 r., sygn. akt SK 33/03, OTK ZU 2004, nr 9A, poz. 94; z 22 maja 2007 r., sygn. akt SK 36/06, OTK ZU 2007, nr 6A, poz. 50; z 20 listopada 2002 r., sygn. akt K 41/02, OTK ZU 2002, nr 6A, poz. 83; z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt P 41/10, OTK ZU 2012, nr 6A, poz. 65). W sprawie skarżąca nie wskazała jakie konkretnie regulacje z zakresu podatku od spadków i darowizn w jej ocenie stanowią nieuprawnioną ingerencję w prawo do prywatności. Z treści skargi oraz z treści odwołania wnosić należy, że w ocenie skarżącej taką ingerencją jest wprowadzenie wyższego opodatkowania dla spadkobierców zaliczanych do III grupy podatkowej. W ocenie Sądu stanowisko to jest błędne, gdyż zastosowanie progresji podatkowej mieści się w zakresie prawa do wprowadzania podatków (art. 84 Konstytucji) z zastrzeżeniem, że progresja podatkowa nie może prowadzić do skutku równoznacznego lub zbliżonego z wywłaszczeniem. Przyjęta w art. 15 ust. 1 u.p.s.d. stawka podatku należnego od podatników zaliczonych do III grupy podatkowej, która nie przekracza 20% podstawy opodatkowania nie ma takich niedozwolonych cech.

W rozpoznanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy i odpowiadający wymogom wynikającym z art. 122 i 187 § 1 O.p. Podnoszona w skardze i w odwołaniu okoliczność charakteru i długotrwałości pożycia skarżącej ze spadkodawcą nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż jak już znaczono z przepisów u.p.s.d. w sposób jasny wynika, że spadkobiercy pozostający ze spadkodawcą w konkubinacie nie mogą być zaliczeni do I grupy podatkowej. Okolicznością niesporną w sprawie jest, że skarżąca nie była małżonką spadkodawcy. Konsekwencją tego był wynikający z art. 188 O.p. brak obowiązku przeprowadzenia przez organ drugiej instancji dowodu na okoliczność długotrwałego pożycia skarżącej ze spadkodawcą i charakteru tego pożycia. Na podstawie tego przepisu organ ma obowiązek przeprowadzić dowód na wyłącznie na okoliczność, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły też wartość składników majątkowych wchodzących w skład spadku, który odziedziczyła skarżąca. W tym zakresie organy posłużyły się operatami szacunkowymi, sporządzonymi przez rzeczoznawcę majątkowego, które sama skarżącą zgłosiła do postępowania przed organem pierwszej instancji jako dowody potwierdzające wartość odziedziczonego majątku (karty 42 i 43 akt administracyjnych). W ocenie Sądu operaty te zostały sporządzone w sposób rzetelny metodą porównawczą z uwzględnieniem transakcji sprzedaży podobnych lokali mieszkalnych. Przy wycenie uwzględniono położenie przedmiotowych lokali mieszkalnych, analizę lokalnego rynku nieruchomości w zakresie cen i popularności wśród nabywców poszczególnych części miasta oraz cechy mające wpływ na różnicę ceny (sąsiedztwo, powierzchnię lokali, funkcjonalność lokalu, lokalizację ogólną, kondygnację na której znajduje się lokal). Sama skarżąca nie zgłosiła istotnych zastrzeżeń co do rzetelności operatów, którymi posłużyły się organy podatkowe. Podniesione w odwołaniu i w skardze zastrzeżenia dotyczyły lokalu nr [...] położonego w W. przy ul. [...]. Skarżąca podniosła, że lokal ten został połączony z innym lokalem, będącym jej własności przez wybicie drzwi oraz, że zlikwidowano w nim kuchnię. Skarżąca podnosiła, że operat dotyczący tego lokalu nie uwzględnia w sposób rzetelny pomniejszających wartość tego lokalu, ewentualnych wydatków, które należy ponieść w celu przywrócenia samodzielnego charakteru tego lokalu. Z twierdzeniami tymi Sąd nie mógł się zgodzić, gdyż okoliczność połączenia przedmiotowego lokalu z lokalem sąsiednim została uwzględniona na str. 25 operatu dotyczącego tego lokalu. W operacie tym stwierdzono, że wartość lokalu mieszkalnego wyliczoną przez rzeczoznawcę metodą porównawczą obniżono o kwotę 24 159,82 zł., która stanowi koszt jaki należy ponieść w celu przywrócenia lokalowi nr [...] samodzielnego charakteru. W ocenie Sądu kwota ta jest adekwatna do zakresu robót, które należałoby w związku z tym wykonać. W operacie wskazano, że roboty te obejmowałyby odbudowę dwóch ścian oraz wyposażenie pomieszczenia kuchennego w zlew i kuchenkę gazową oraz podłączenie ich do istniejących już sieci. Skarżąca nie kwestionowała tego zakresu ewentualnych prac. Zakres ten potwierdza też dokumentacja fotograficzna przedmiotowego lokalu, która zawarta jest w operacie znajdującym się w aktach sprawy. Skarżąca pomimo zakwestionowania ww. kwoty nie przedstawiła w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu sądowym własnych wyliczeń wskazujących na to, że ww. kwota jest nieadekwatna do zakresu prac, które należałoby wykonać w celu przywrócenia lokalu do stanu sprzed połączenia z lokalem sąsiednim. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej są nieuzasadnione oraz nieuprawdopodobnione w najmniejszym nawet stopniu. W ocenie ogólne doświadczenie Życiowe wskazuje na to, że ww. kwota stanowiąca 6% pierwotnej wartości rynkowej mieszkania jest wystarczająca do sfinansowania kosztów przywrócenia samodzielnego charakteru lokalu nr [...]. W tym miejscu należy podkreślić, że sama skarżąca wnosząc w postępowaniu przed organem pierwszej instancji o uwzględnienie operatu szacunkowego dotyczącego lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...]. w W. nie kwestionowała ww. kwoty oraz uważała ją za prawidłową, a uznała ją za zniżoną dopiero po ustaleniu podatku w decyzji organu pierwszej instancji. Świadczy to o tym, że zakwestionowanie tej kwoty nie było spowodowane względami merytorycznymi dotyczącymi zakresu czynności, które należy wykonać w celu przywrócenia przedmiotowemu lokalowi samodzielnego charakteru, lecz było to następstwem zapoznania się przez Skarżącą z wysokością ustalonego przez organ zobowiązania podatkowego.

W świetle powyższych konstatacji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem oraz, że podniesione w skardze zarzuty były w całości bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.