Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 198/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

R. M. – działając przez pełnomocnika – skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w której sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że istnieje ryzyko utraty przez nią płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego. Rachunki bankowe skarżącego wykazują nieznaczne ilości środków finansowych. Nałożona nań kara pieniężna w kwocie [...]zł stanowi znaczną część dochodu wnioskodawcy osiągniętego w ostatnich latach. Według strony, brak wstrzymania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego, spowoduje, że skarżący popadnie w spiralę zadłużenia i zostanie pozbawiony środków do życia.

Na potwierdzenie sytuacji finansowej wnioskodawcy zostały załączone do wniosku jego zeznania podatkowe za lata 2013–2015.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. W myśl wskazanych przepisów, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że choć skarżący w argumentacji wniosku wywiódł, że w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową, to na poparcie tego twierdzenia nie przedstawił wystarczającej dokumentacji. Dla oceny realnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie są wystarczające przedłożone przez nią zeznania podatkowe za poprzednie lata. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego i jego rodziny, musi odbyć się z uwzględnieniem także informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych czy kwotach posiadanych wierzytelności. Takich pełnych danych – pozwalających na ocenę możliwości finansowych i majątkowych wnioskodawcy – nie przedłożono wraz z wnioskiem o ochronę tymczasową. Twierdzenia skarżącego o realnym zagrożeniu jego aktualnej sytuacji finansowej są wobec tego gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować tego, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżący wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobnił, by w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.