Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 448/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.54 ust.1, art. 103 ust.1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art.48, 50, 51
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B.W. sprawy ze skargi B.R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B.R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] lutego 2006r. Nr [...] nakazującej odwołującemu się rozbiórkę obiektu budowlanego wykonanego na działce przy ul. P. – ul. H. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że przedmiotem postępowania jest budowany przez B.R., na działce przy ul. P. - ul. H., obiekt budowlany. W trakcie dokonanych w dniu 18 sierpnia 2005r. oględzin budynku, przy udziale inwestora, współwłaścicieli nieruchomości i przedstawiciela Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, organ I-ej instancji stwierdził, iż przedmiotowy budynek usytuowany jest na południowej stronie działki od ulicy H. i posiada trzy kondygnacje tj. piwnica, parter, I piętro. Na parterze budynku znajduje się sklep z obuwiem i odzieżą (2 pomieszczenia), pomieszczenie zaplecza socjalnego z sanitariatami, które z powodu braku wodociągu i kanalizacji sanitarnej nie są urządzone i wykończone. Pomieszczenie zaplecza socjalnego nie posiada tynków i posadzki. W pomieszczeniach piwnicy zainstalowany jest kocioł olejowy i zbiorniki na olej i również brak jest posadzek. Na piętrze budynku od strony zachodniej znajduje się pomieszczenie stanowiące magazyn obuwia, zaś pozostała część to nieużytkowe poddasze. Budynek wyposażony jest w instalację c.o., która wg oświadczenia p. inwestora funkcjonuje. Okna zewnętrzne suteren wychodzą na stronę południową blisko granicy z działką sąsiednią. Dwie elewacje są nie otynkowane. Omawiany budynek posiada przyłącze energetyczne, natomiast brak jest przyłączy wod.-kan. i gazowego. Na budowę przedmiotowego obiektu inwestor nie posiada ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem pozwolenie na budowę z dnia 31 sierpnia 1988r. Nr UAN.III-2/8381/73/88 zostało uchylone w wyniku postępowania sądowo-administracyjnego prowadzonego przez Sąd Najwyższy, decyzją podjętą z upoważnienia Wojewody z dnia [...] marca 1991 r. Nr [...]. Sporny budynek został wzniesiony na terenie działki Nr [...], która podlega ochronie konserwatorskiej jako element układu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1967r. i pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 1985r.. Ponadto działka ta zabudowana jest kamienicą wpisaną wraz z w/w działką do rejestru zabytków pod numerem [...] (1-3) decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]czerwca 1992r. Z wpisu tego wyłączony został przedmiotowy budynek.

Stwierdziwszy powyższy stan faktyczny organ I-ej instancji postanowieniem z dnia [...] października 2005r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, wstrzymał B.R. prowadzone, bez wymaganej decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, roboty budowlane przy budowie budynku i zobowiązał inwestora do przedstawienia w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych uzgodnionej z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Inwestor przedłożył ocenę techniczną stanu technicznego instalacji elektrycznej i przyłącza energetycznego oraz ocenę techniczną stanu technicznego instalacji c.o., nie przedłożył natomiast oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, wykonanej na podstawie aktualnej inwentaryzacji wielobranżowej uzgodnionej z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, organ I-ej instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 28 lutego 2006r., projektu budowlanego zamiennego. Decyzja ta w postępowaniu odwoławczym została uchylona w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, gdyż w sprawie niniejszej nie zachodził przypadek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (art. 51 ust. 1 pkt 3) lecz wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę tj. w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., w oparciu o który to przepis wstrzymano prowadzenie robót budowlanych.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. podjął zaskarżoną decyzję.

Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ I-ej instancji wskazał przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Powołany przepis stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W piśmie z dnia 7 lutego 2006r. Nr [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków w zajął stanowisko w sprawie przedmiotowego budynku. Stwierdził. iż budynek usytuowany na działce przy ul. P. - ul. H. powstał bez uzgodnień ze służbą konserwatorską, w związku z czym konserwator- zabytków nie miał wpływu na jego formę architektoniczną a służby konserwatorskie nie mogą wyrazić aprobaty dla aktualnej formy architektonicznej budynku zlokalizowanego w ważnym miejscu historycznego układu urbanistycznego śródmieścia L. Najbardziej optymalnym rozwiązaniem przedmiotowej sprawy, stwierdza L WZK w L., pozostaje rozbiórka omawianego obiektu, jako elementu dysharmonijnego we wnętrzu urbanistycznym tworzonym przez zabytkowy zespół klasztorny ss. wizytek oraz kilkukondygnacyjne kamienice zlokalizowane przy ulicach: K, H i P.

Wobec powyższego stanowiska LWZK– zdaniem organu odwoławczego - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. zasadnie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w dniu [...] grudnia 2005r. (a więc w dwumiesięcznym okresie obowiązywania postanowienia z dnia [...]października 2005r. o wstrzymaniu robót budowlanych), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L., w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, wydał decyzję, Nr [...], nakazującą inwestorowi dostarczenie projektu budowlanego zamiennego obiektu budowlanego.

Zgodnie z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust.1. Taka decyzja została przez organ I -ej instancji i wydana. Co prawda została ona ostateczną decyzją organu odwoławczego uchylona, jednakże organ II-ej instancji uchylając ją, przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W takiej sytuacji, postanowienie organu l-ej instancji z dnia [...] października 2005r., nie utraciło mocy obowiązującej.

B.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe rozstrzygnięcie domagając się stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa zarówno zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak też utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Jako żądanie ewentualne zgłosił wniosek o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zdaniem skarżącego wskazane decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i jako takie są nieważne w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rażące naruszenie prawa polega – według B. R. – na nieuprawnionym zastosowaniu w stosunku do niego w/wym. przepisu. Wynika to z faktu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z wykonywaniem przez skarżącego robót budowlanych w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Co więcej, nie można też mówić, że obiekt położony przy ul. P. – ul. H. jest w trakcie budowy.

Skarżący podkreślił, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w 1991 r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 31 sierpnia 1988 r. Powyższa decyzja została wprawdzie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...]października 1994r. Nr [...], jednakże od 1991r. sporny obiekt jest użytkowany w sposób niezmieniony jako sklep obuwniczy. Wynika to z treści protokołu z dnia 30 grudnia 1991 r. , zgodnie z którym już w tej dacie obiekt spełniał wymagania obowiązujących przepisów w zakresie usytuowania, wysokości pomieszczenia, oświetlenia naturalnego i sztucznego, ogrzewania i wentylacji. Od tej też daty przedmiotowy lokal spełniał wymogi do wykorzystywania go jako sklepu obuwniczego. Pośrednio ustalenie to potwierdza treść wyroku NSA z dnia 8 listopada 1995 r., w którym jednoznacznie wskazany został dzień 23 marca 1991 r. jako data, w której przedmiotowa inwestycja była już zakończona.

Powyższe okoliczności wskazują więc, iż przedmiotowy lokal był wzniesiony i oddany do użytku w 1991 r. , to jest w czasie, gdy istniała jeszcze w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 31 sierpnia 1988 r. Dla oceny prawidłowości oddania przedmiotowego lokalu do użytku należy więc – zdaniem skarżącego - stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy inwestor mógł przystąpić do użytkowania wybudowanego przez siebie obiektu dopiero po zawiadomieniu właściwego terenowego organu administracji państwowej. Z momentem dokonania tej czynności zakończeniu ulegał też proces budowy danego obiektu. Zasadą więc było, że inwestor musiał dokonać jedynie zawiadomienia o oddaniu obiektu do użytku. Odstępstwa od tej reguły wskazane zostały w art. 42 w/w ustawy, który określał w sposób szczegółowy przypadki, kiedy inwestor przed przystąpieniem do użytkowania obiektu musiał uzyskać pozwolenie na to użytkowanie.

W odniesieniu do przedmiotowego obiektu B.R. nie był zobowiązany do uzyskiwania pozwolenia na jego użytkowanie Mógł on rozpocząć użytkowanie jedynie na podstawie zawiadomienia właściwego terenowego organu administracji państwowej.

B.R. uczynił zadość temu obowiązkowi pod koniec roku 1991 i tym samym zakończył on proces budowy. Jak wynika bowiem z protokołu kontroli z dnia 30 grudnia 1991 r., w tej dacie zgłoszenie użytkowania przedmiotowego budynku było już przez skarżącego w sposób skuteczny dokonane.

Skarżący stwierdził, że począwszy od końca 1991 r. budynek przy ul. P. – ul. H. nie jest budową w rozumieniu prawa budowlanego i od tego czasu nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące prowadzenia budowy. Wszelkie zaś ewentualnie podejmowane po tej dacie roboty budowlane powinny być kwalifikowane w kategoriach przebudowy lub remontu.

B.R. podkreślił, że w przedmiotowym obiekcie nie są wykonywane żadne prace budowlane. Podczas oględzin w dniu 18 sierpnia 2005 r. została stwierdzona jedynie obecność takich przedmiotów, jak gruz czy styropian. W żadnym stopniu nie uprawnia to jednak do stwierdzenia, że obiekt jest w chwili obecnej budowany. Jednocześnie organy prowadzące postępowanie nie wykazały w żaden sposób, iż kwestionowane roboty budowlane zostały dokonane po roku 1992 , a tylko takie ustalenie – zdaniem skarżącego – mogłoby służyć do stwierdzenia, że złamał on przepisy ustawy – Prawo budowlane.

Z tego też względu w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie wynikającym z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. Nr [...] , jako że w okolicznościach niniejszej sprawy B.R. nie musiał uzyskiwać pozwolenia na budowę (skarżącemu chodzi prawdopodobnie o postanowienie z powyższej daty i o podanym numerze o wstrzymaniu robót budowlanych).

W opisanych warunkach skarżący uważa, że bezcelowe jest uzyskiwanie jakichkolwiek uzgodnień Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków . Uzgodnienia takie mogły być bowiem wymagane jedynie na etapie projektowania lub wykonywania przedmiotowego obiektu, a więc do roku 1992. Żadna norma prawa budowlanego nie zobowiązuje zaś do uzyskiwania opinii konserwatorskiej w odniesieniu do budynku już wzniesionego i dopuszczonego do użytkowania w sytuacji, gdy nie jest on modernizowany.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zakończenie jesienią 1990 r. stanu surowego budynku nie oznacza, iż jego budowa została zakończona. Podkreślił, iż stan faktyczny ustalony w czasie oględzin dokonanych w dniu 18 sierpnia 2005 r. potwierdza, iż przedmiotowy budynek jest w trakcie budowy.

Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z [...]dnia października 2005 r. wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. wstrzymujące B.R roboty budowlane przy budowie budynku przy ul. P.– ul. H. i nakładające na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni wymienionych w nim dokumentów zostały utrzymane w mocy w postępowaniu odwoławczym, a złożone przez T.S. skarga została oddalona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 72/06.

Uczestniczący w rozprawie Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jej argumentacja oparta jest głównie na twierdzeniu skarżącego, iż budowa przedmiotowego obiektu budowlanego przy ul. P. – ul. H. została zakończona z końcem 1991 r. Tezie tej przeczą jednak wyniki oględzin dokonanych w toku postępowania administracyjnego dnia 18 sierpnia 2005 r. , w których brał udział skarżący, a także znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna (k. 39-43 i 45 akt adm.).

Z dowodów tych wynika m.in., że w przedmiotowym budynku nie urządzone i niewykończone jest pomieszczenie zaplecza socjalnego z sanitariatami. Pomieszczenie to jest nie otynkowane i bez posadzek. W budynku brak jest wodociągu i kanalizacji sanitarnej. W pomieszczeniach piwnic również nie ma posadzek. Elewacja budynku od strony wschodniej i północnej jest nie otynkowana.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że o zakończeniu budowy w rozumieniu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a w szczególności złożenia zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 cyt. ustawy.

W sensie techniczno-budowlanym można zaś mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57 Pr. bud.). Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. SA/Wr 2735/95, Prokuratura i Prawo 1997, Nr 6, poz. 49).

Dokonane w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne organów nadzoru budowlanego nie pozostawiają wątpliwości, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego nie została zakończona mimo, że w części jest on użytkowany, jako całość nie nadaje się do normalnej eksploatacji i użytkowania.

W uzasadnieniu powoływanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 1995 r. sygn. akt IC V SA 21/95 dotyczącego spornego obiektu znalazło się wprawdzie stwierdzenie, iż obiekt ten "został już wybudowany", jednakże w innym miejscu uzasadnienia dodaje się zastrzeżenie " (w stanie surowym)". Taka sytuacja nie może oczywiście dowodzić "zakończenia budowy" w rozumieniu wyżej wskazanym, a w konsekwencji nie może uzasadniać stosowania w oparciu o przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przepisów poprzednio obowiązujących.

Przede wszystkim jednak wskazana norma art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nie ma w sprawie niniejszej zastosowania z tego względu, że wyłącza ona jedynie stosowanie przepisu art. 48 do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995 r.), lub w stosunku, do których przed tym dniem zostały wszczęte postępowanie administracyjne.

Tymczasem jako podstawa prawna nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu w decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego miasta L. z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną wskazany został przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu jest to prawidłowy tryb postępowania, a zarzuty skargi w tym względzie są chybione.

W sprawie bezsporna jest okoliczność, że inwestor dysponował ostateczną decyzją dnia [...] sierpnia 1988 r. zatwierdzającą plan realizacyjny zagospodarowania terenu oraz udzielającą pozwolenia na budowę zakładu cukierniczego na przedmiotowej nieruchomości. W następstwie wyroków Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja powyższa została wyeliminowana z obrotu prawnego wobec stwierdzenia, że z uwagi na brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości B.R. nie przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W świetle utrwalonego orzecznictwa inwestorowi nie można czynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, chociażby następnie decyzja ta została w trybie postępowania nadzwyczajnego uchylona bądź stwierdzono jej nieważność (zob. wyroki NSA: z dnia 12 maja 1998r. sygn. IV SA 1419/96 i z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. IV SA 952/99).

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie może być zastosowany przepis art. 48 Pr. bud., to konsekwencją tego jest konieczność rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przepisy art. 50 i 51 Pr. bud. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 października 1997r. sygn. akt OPS 3/97 zestawienie wyrażeń ustawowych użytych w art. 48 i art. 50 ust. 1 Pr. bud."... prowadzi do wniosku, że nie są one przypadkowe i były zamierzonym zabiegiem legislacyjnym mającym na celu dokonanie wyraźnego rozgraniczenia zakresu unormowań. Jeżeli bowiem ustawodawca posługuje się zwrotem "w przypadkach innych niż", to daje wyraz odmienności unormowań poszczególnych stanów faktycznych" (ONSA 1998 z. 1, poz. 3).

Należy przypomnieć, że realizując tryb postępowania wyznaczony unormowaniem art. 50 i 51 Pr. bud. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. postanowieniem z dnia [...] października 2005r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. wstrzymał B.R. roboty budowlane przy budowie budynku przy ul. P. – ul. H. prowadzone bez wymaganej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowienie powyższe zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2005 r., a wniesiona w tej sprawie przez T.S. (jednego ze współwłaścicieli nieruchomości) skarga została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 72/06.

Trzeba podkreślić, że jedną z niezbędnych przesłanek wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych jest stwierdzenie, że roboty te nie zostały zakończone.

Istnienie tego postanowienia (w stosunku do którego B. R. nie korzystał ze środków odwoławczych) także przeczy twierdzeniu skarżącego o zakończeniu budowy.

We wspomnianym postanowieniu z dnia [...] października 2005 r. organ I instancji zobowiązał inwestora do przedstawienia w terminie 30 dni oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w zakresie m.in. robót konstrukcyjno-budowlanych uzgodnionej z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ze względu na objęcie ochroną konserwatorską nieruchomości, na której został wzniesiony sporny obiekt. W tej części skarżący nie wykonał nałożonych na niego obowiązków. Okoliczność ta, w powiązaniu z negatywnym stanowiskiem organu ochrony zabytków odnośnie legalizacji przedmiotowej inwestycji uzasadniała wydanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu i jednocześnie uniemożliwiała wydanie decyzji na postawie pkt 2 powołanego przepisu. Podkreślić należy, że wobec prawomocności rozstrzygnięcia Sądu w sprawie postanowienia z dnia 5 października 2005 r. podnoszone w skardze w tym zakresie zarzuty nie mogą być skuteczne.

Końcowo należy stwierdzić, że zbędne jest odnoszenie się do obszernych wywodów skargi dotyczących kwestii pozwolenia na użytkowanie obiektu, gdyż w tym przedmiocie toczyło się odrębne postępowanie administracyjne, a decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. dotyczącej odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu została zaskarżona przez B.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawy sygn. akt VII SA/Wa 789/96). Wprawdzie ze względu na tę ostatnią sprawę postępowanie w sprawie niniejszej zostało zawieszone postanowieniem z dnia 22 czerwca 2006 r. jednakże zostało ono (postanowienie) uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006r. sygn. akt II OZ 106/06. NSA stwierdził w uzasadnieniu tego orzeczenia, że rozstrzygniecie sprawy o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w sprawie dotyczącej jego rozbiórki. Dopiero ustalenie, że obiekt budowlany nie podlega nakazowi rozbiórki umożliwia przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, którego wynikiem może być wydanie pozwolenia na użytkowanie.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skargę na nią należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).