Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1265/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1, 6 i 7
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 151, art. 132, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy – Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz związku schorzeń ze służbą wojskową i zaliczenie do grupy inwalidztwa 1. oddala skargę w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] , działając na podstawie art. 5 ust 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U z 2014 r., poz. 1414) oraz § 11, 16 ust. 1 i 2 pkt 1 i § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz.761) oraz § 5 pkt 1 i 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 r. poz. 1013), rozpoznała u skarżącego kpr. T. L.:

A. schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej:

1. reakcja adaptacyjna przedłużona – § 67 pkt 2,

B. schorzenia współistniejące:

2. przebyte leczone operacyjnie złamanie V-ej kości śródręcza prawego wygojone bez trwałych następstw – § 75 pkt 1, § 3 pkt 1,

3. świeżo przebyte wykręcenie prawego stawu kolanowego w trakcie diagnostyki – §77 bez pkt.,

4. blizny po samookaleczeniu przedramienia prawego – § 3 pkt 4,

5. tatuaż ramienia prawego – § 2pkt 8,

6. próchnica zębów – § 24 pkt 5.

W tej sytuacji nadano mu kategorię N – Zał. 1 Grupa II – trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz orzeczono, że powyższe schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową oraz zakwalifikowano go do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia.

W uzasadnieniu podano, że związki schorzeń i inwalidztwa ze służbą wojskową ustalono na podstawie odpisu przebiegu służby wojskowej, informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów WKL , Orzeczenia TWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Orzeczenia TWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Orzeczenia [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Orzeczenia RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., Orzeczenia RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Orzeczenia RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., dostępnej dokumentacji medycznej oraz aktualnych konsultacji specjalistycznych. W dalszej części wskazano, że na wniosek Dowódcy Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady (część polska) w [...], skarżący został skierowany do RWKL w [...] w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, która po wykonaniu stosownych badań i konsultacji specjalistycznych w tym konsultacji psychiatrycznej i psychologicznej, rozpoznała reakcję adaptacyjną przedłużoną. Całość materiału dowodowego również z poprzednich postępowań orzeczniczych, a także rozpoznanie postawione w trakcie hospitalizacji w Klinice [...] w [...] w dniach od 5 października 2015 r. do 16 października 2015 r., wskazują na wystąpienie u wymienionego zaburzeń o charakterze adaptacyjnym, a schorzenie to ma charakter przewlekły i nie można wykluczyć zaostrzeń, zaś rokowanie jest niepewne. W tej sytuacji skarżący bezwzględnie wymaga systematycznego leczenia farmakologicznego.

W odwołaniu z dnia 16 kwietnia 2016 r. do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], skarżący nie zgodził się treścią orzeczenia i w uzasadnieniu podał, że orzeczenie zostało wydane niegodnie z przepisami, bowiem przedłużoną reakcję adaptacyjną § 67 pkt 2 należy ustalać z uwzględnieniem dokumentacji z leczenia szpitalnego. Co prawda przebywał krótkotrwale w Klinice [...] MON, jednakże wypisał się na własne żądanie i diagnostyka została nieukończona, a przebywając w [...] nie został poddany żadnemu leczeniu. Ponadto w zwięzłych danych o przebiegu choroby karty informacyjnej wynika, iż jego stan uległ poprawie. To samo zaświadcza lekarz psychiatra z PZP. Z leczenia w PZP wynika także, iż jego przypadek dotyczy zaburzeń stresowych pourazowych, a nie zaburzeń adaptacyjnych. Do tej pory RWKL w [...] nie orzekło związku choroby ze służbą wojskową i po jego odwołaniu CWKL uchyliło orzeczenie RWKL stwierdzające brak związku ze służbą. Podczas krótkich rozmów z psychologiem RWKL padały pytania wyłącznie o sytuację zawodową i rodzinną, która faktycznie jest trudna i jest następstwem 3 tur służby w [...] w zespole bojowym. Natomiast unikano pytań o służbę na misji, a gdy sam wspomniał co się dzieje, zmieniano temat na sytuację zawodową i rodzinną. Jest to działanie celowe, by mieć podstawę do zakwalifikowania jego stanu jako reakcji adaptacyjnej bez związku ze służbą wojskową, co jest krzywdzące i niezrozumiałe.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z [...] maja 2016 r. nr [...], mając za podstawę § 1, § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że odwołanie rozpatrzono w oparciu o dokumentację orzeczniczo – lekarską znajdującą się w aktach przedmiotowej sprawy zgodnie z § 23 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia i jej analiza wykazała, że nie ma żadnych podstaw do tego, aby u skarżącego rozpoznać zaburzenia stresowe – pourazowe jako następstwo przeżyć i doznań w czasie służby w ramach [...] zmiany [...] w [...]. Orzekany po powrocie do kraju z ostatniej [...] zmiany odbył badanie kontrolne w RWKL w [...] i na mocy wydanego w dniu [...] listopada 2013 r. orzeczenia nr [...] uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa. Wśród rozpoznanych ujętych w tym orzeczeniu schorzeń były: pourazowy zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo – krzyżowy z objawami przedmiotowymi, przebyte leczenie operacyjne złamania V kości śródręcza prawego, wygojenie bez trwałych następstw, podwyższone wartości biochemicznych wskaźników wydolności wątroby do diagnostyki, tatuaż ramienia prawego, próchnica zębów 16 i 38 i nie było wśród tych schorzeń żadnego schorzenia które dotyczyło bez sfery psychicznej, w tym jakiejkolwiek informacji dotyczącej zaburzeń stresowych – pourazowych. Analiza akt sprawy wykazała, że przedłożone przez skarżącego zaświadczenie od lekarza psychiatry z NZOZ Przychodnia Zdrowia [...] w [...] zawiera informację, że leczy się w PZP od 19 lutego 2015 r. Analiza akt sprawy wykazała także, że pierwszą hospitalizację psychiatryczną w/w odbył dopiero w dniach 5 października 2015 r. do 16 października 2015 r. w Klinice [...] w [...], jednak zażądał wypisu wbrew zaleceniom lekarskim, odrzucając propozycje dania sobie czasu na przemyślenie w/w decyzji i z kliniki został wypisany z rozpoznaniem: zaburzenia adaptacyjne – diagnostyka nieukończona. Zaznaczono, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż wizyty psychiatryczne i leczenie zaczął dopiero w lutym 2015 r., a więc półtora roku po powrocie z ostatniej [...] Misji w [...]. Natomiast pierwszą obserwację psychiatryczną po prawie dwóch latach od powrotu do kraju przeprowadzono w warunkach szpitalnych, gdzie sam zażądał po 10 dniach wypisu ze szpitala co świadczy o tym, ze zlekceważył informację lekarzy, aby tego nie czynić. Zatem z jednej strony zainteresowany nie dokończył obserwacji szpitalnej, a z drugiej strony próbuje stawiać roszczenia, aby rozpoznać u niego zespół stresu pourazowego. W dalszej części przytoczono opinie Konsultanta Krajowego ds. Obronności Kraju w dziedzinie Psychiatrii, które mówią, iż podstawowym warunkiem pozwalającym zdiagnozować PTSD zgodnie z klasyfikacją ICD-10 jak i DSM -5 (międzynarodowe wytyczne odnośnie zasad rozpoznawania poszczególnych schorzeń), jest znana przyczyna jego powstania do której zalicza się wpływ szczególnie katastroficznego i przerażającego zdarzenia, inaczej zgodnie z w/w klasyfikacjami PTSD nie może zaistnieć. Tym samym podstawowe kryterium zakłada, iż osoba doświadczyła, była świadkiem lub została skonfrontowana ze zdarzeniem obejmującym śmierć lub bezpośrednie zagrożenie śmiercią lub doznała poważnego zranienia fizycznego bądź naruszenia integralności siebie i innych. Należy także wykazać, że reakcja tej osoby na konkretne zdarzenie obejmowała wystąpienie silnego strachu, bezsilności lub przerażenia. Według Konsultanta Krajowego wykazanie obecności takiego zdarzenia i w następstwie jego przeżycia ponownie przeżywanie tego zdarzenia, psychiczne odrętwienie i pobudzenie emocjonalne daje możliwość rozpoznania PTSD, natomiast w istniejącej dokumentacji i w treściach podawanych przez orzekanego nie ma danych, aby podczas pobytu orzekanego na misji miały miejsca ekstremalne, a opisane wyżej, zdarzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zaskarżył powyższe orzeczenie w całości wnosząc o jego uchylenie oraz orzeczenia go poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania w tym ewentualnie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia oraz art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 136 k.p.a. przez brak dopuszczenia wszystkich dowodów , które mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie schorzeń na które cierpi i ich wpływu na zdolność do zawodowej służby wojskowej, a w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z obserwacji i kompletnej dokumentacji medycznej oraz wyników badania skarżącego w Klinice [...] oraz brak przeprowadzenia dowodów z dokumentacji przebiegu służby skarżącego na okoliczność istnienia w toku jego służby permanentnie okoliczności związanych z przerażającymi zdarzeniami wojennymi, w tym zdarzeniami obejmującymi śmierć, zagrożenie śmiercią które wywoływały bezsilność , przerażenie i strach,

2) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez uznanie skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej oraz brak istnienia w czasie służby skarżącego okoliczności związanych z przerażającymi zdarzeniami wojennymi, w tym zdarzeniami obejmującymi śmierć, zagrożenie śmiercią, które wywoływały bezsilność, przerażenie i strach,

3) § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, poprzez jego niezastosowanie polegające na niewezwaniu skarżącego do dostarczenia dokumentów niezbędnych do wydania orzeczenia w sprawie, a w konsekwencji błędnego uznania skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej;

4) § 20 ust. 4 powyższego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego, badania specjalistycznego, nieskierowaniu na obserwację szpitalną, a także nieprzeprowadzeniu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dokumentów, podczas gdy w przedmiotowej sprawie niewątpliwie wystąpiła taka potrzeba.

Jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu z:

a) wydruku strony internetowej z opisem walk, w których uczestniczył w czasie misji w [...];

b) pisma K. Z. z 1 sierpnia 2011 r.;

c) opinii psychologicznej z 14 października 2013 r.;

d) informacji psychologicznej ;

na okoliczność występowania w czasie służby skarżącego okoliczności związanych z przerażającymi zdarzeniami wojennymi, w tym zdarzeniami obejmującymi śmierć, zagrożenie śmiercią, które wywoływały bezsilność, przerażenie i strach,

c) skierowania skarżącego do szpitala psychiatrycznego z 22 września 2015 r. oraz historii choroby skarżącego z gabinetu lekarza psychiatry B. W. na okoliczność podmiotu który skierował go na leczenie do Kliniki [...] w [...] oraz okresu i zakresu leczenia.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że podstawą orzeczeń nie był kompletny materiał dowodowy, co miało wpływ na ich treść. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nałożony na organy administracji publicznej w art. 77 § 1 k.p.a., stanowi gwarancję realizacji zasady prawdy obiektywnej (materialnej) statuowanej przepisem art. 7 k.p.a. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest zobowiązany do podjęcia ciągu czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i do rozpatrzenia tego materiałów sposób wyczerpujący. Z przepisu tego wprost wynika, że obowiązek gromadzenia materiału dowodowego i dokonania oceny jego wartości dla sprawy spoczywa na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie, a aktywna postawa podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Tymczasem organy tego zaniechały. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się żołnierzy zawodowych z urzędu. Jednocześnie zgodnie z przepisami ust. 6a , 6b i 6c art. 5 ustawy, żołnierz zawodowy jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez wojskową komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, z tym , iż gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, żołnierz zawodowy może zostać skierowany na obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę. Dopiero w przypadku odmowy żołnierza zawodowego poddania się obserwacji w podmiocie leczniczym, wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów i oceny stanu zdrowia żołnierza zawodowego. W rozpoznawanej sprawie nie był kierowany przez wojskową komisję lekarską ani na badania ani na obserwację, a jego pobyt w Klinice [...] w [...] wynikał wyłącznie z jego inicjatywy, a wobec tego, iż jego zdaniem nie był tam poddawany jakiemukolwiek leczeniu i obserwacjom, wypisał się ze szpitala. Natomiast gdyby został skierowany do szpitala przez wojskową komisję lekarską, jego obowiązkiem byłoby poddanie się badaniom i obserwacji w zakresie wskazanym przez lekarzy prowadzących. W czasie pobytu w szpitalu, czy też w chwili gdy opuszczał szpital, nie był informowany, iż owa niekompletna dokumentacja z tego pobytu stanie się podstawą do rozstrzygnięcia sprawy co do jego zdolności do służby wojskowej. W myśl § 18 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów, ale jeżeli do wydania orzeczenia są niezbędne dodatkowe dokumenty, wojskowa komisja lekarska pisemnie wzywa żołnierza zawodowego do ich dostarczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W takim przypadku wojskowa komisja lekarska może wystąpić także do podmiotu kierującego lub do dowódców jednostek wojskowych, w których żołnierz zawodowy pełnił służbę, o dostarczenie tych dokumentów w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego na dostarczenie dokumentów, wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów. Jednakże tych czynności zaniechały komisje. Z kolei zgodnie z § 20 ust. 4 rozporządzenia, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji, ale w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W tym zakresie nic nie zostało zrobione przez organ wyższego stopnia. Kolejnym zarzutem jest dokonanie przez organ dowolnej oceny materiału dowodowego. Dotyczy to nie tylko oceny jego stanu zdrowia skarżącego, ale również okoliczności przebiegu służby i wystąpienia w tym czasie wyjątkowo stresogennych okoliczności mający wpływ na stan zdrowia skarżącego. Wskazał, że w czasie wszystkich misji pełnił służbę jako ratownik medyczny i miał pierwszy kontakt z rannymi i umierającymi żołnierzami, którym musiał udzielać pierwszej pomocy z narażeniem własnego życia. Okoliczności te zostały w orzeczeniu zmarginalizowane i zdeprecjonowane. Dowody na te okoliczności natomiast istnieją, jednakże nie ma on do nich dostępu, zatem materiał dowodowy w tym zakresie powinna jednak uzupełnić komisja lekarska, tym bardziej, iż dysponuje stosownymi w tym zakresie instrumentami. Ponadto nie wezwano go do dostarczenia dokumentów niezbędnych do wydania orzeczenia. Zwrócił także uwagę, iż oba orzeczenia RWKL w [...] wydawane były przez te same osoby. Decyzję pierwszą z [...] listopada 2015 r. w nr [...] wydawała Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] w składzie mjr lek. med. S. J. , kpt. lek. med. G. G. i mjr rez. lek. med. P. Z., która została uchylona przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...] i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, zaś przy ponownym rozpoznaniu sprawy w skład Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej jako członkowie orzekający wchodzili ponownie mjr lek. med. S. J., kpt. lek. med. G. G.. Tymczasem w myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji i w takim wypadku członkowie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] S. J. , G .G. i P. Z. winni być wyłączeni od rozpoznania tej samej sprawy po uchyleniu decyzji wydanej z ich udziałem przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...]

W odpowiedzi na skargę, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne wskazała, że skarżący pełnił służbę wojskową od dnia 14 listopada 2006 r., ostatnio w Wielonarodowej Brygadzie Batalion Dowodzenia część Polska w [...] na stanowisku młodszego podoficera jako [...] . W dniu 19 lutego 2016 r. Dowódca Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady w [...] część Polska, skierował go do RWKL w [...] w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, załączając informację o warunkach i przebiegu służby wojskowej skarżącego w której to informacji wpisał w porozumieniu i uzgodnieniu z lekarzem batalionu, że podstawą skierowania jest długotrwałe zwolnienie lekarskie spowodowane schorzeniami psychotycznymi. Jest to zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Po zgłoszeniu się do RWKL w [...], przeprowadzono z nim wywiad chorobowy oraz skierowano do konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej wydając w tym celu zlecenie do wykonania badań lekarsko – specjalistycznych. Konsultujący psycholog i psychiatra przeprowadzili z nim w dniu 9 marca 2016 r. konsultację psychologiczną i psychiatryczną wpisując w karcie zleceń rozpoznanie: psycholog – reakcja adaptacyjna o obrazie lękowo – depresyjnym przedłużona, natomiast lekarz psychiatra: reakcja adaptacyjna przedłużona § 67 pkt 2. RWKL w [...] wykonała dodatkowo badania lekarskie wynikające ze zlecenia z dnia 21 marca 2016 r. w tym badania laboratoryjne oraz konsultacje specjalistyczne które przeprowadzili lekarze specjaliści z [...] SP ZOZ w [...], tj. lekarz: internista, neurolog, okulista, ortopeda i stomatolog wpisując w kartę zlecań dokonane rozpoznania. Orzekająca RWKL w [...] zgromadziła również historię choroby z poradni zdrowia psychicznego NZOZ Poradnia Zdrowia Psychicznego w [...] a także dokumentację orzeczniczo – lekarską związaną z wydawanymi w stosunku do orzekanego orzeczeniami, a opisanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Do powyższych dokumentów RWKL dołączyła informację psychologiczną z dnia 7 stycznia 2014 r., a także wyniki badań laboratoryjnych sporządzonych przez Zakład [...] w [...]. Orzekająca RWKL w [...] zgromadziła również dla celów orzeczniczych kartę informacyjną z leczenia orzekanego z [...] w [...] z rozpoznaniem: zaburzenia adaptacyjne, diagnostyka nie ukończona, wypis na żądanie wbrew zleceniom lekarskimi (F 43.2) i w oparciu o tę dokumentację wydała orzeczenie. Do odwołania skarżący załączył zaświadczenie lekarskie z PZP w [...], że się leczy, a także kopię historii choroby z Wojskowego Instytutu Medycznego w [...] , która była już uwzględniona przez orzekającą RWKL w czasie wydawania orzeczenia. Do odwołania natomiast nie przedłożył żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej słuszność swojego sprzeciwu, a która poważałaby ustalenia dokonane w toku postępowania orzeczniczego w RWKL w [...]. Nadmienił jedynie, że należy stwierdzoną u niego reakcję adaptacyjną przedłużoną zmienić na zaburzenia stresowe pourazowe i uznać za schorzenie pozostające w związku ze służbą wojskową jako następstwo doznań i przeżyć jakie miały miejsce w czasie służby w ramach trzech misji: [...] zmiany [...] w [...] . Natomiast CWKL w [...] rozpatrzyła odwołanie w oparciu o dokumentację orzeczniczo – lekarską znajdującą się w aktach przedmiotowej sprawy zgodnie z § 23 ust. 2 rozporządzenia. Z kolei co do zarzutów ze skargi uznano je za nieuzasadnione, bowiem RWKL w [...] przeprowadziła wszystkie niezbędne procedury orzecznicze zgodnie z § 17 – 21 rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i uzyskała nie tylko specjalistyczne opinie od konsultujących lekarzy w szczególności psychologa i psychiatry ale orzeczenie oparła na innych zgormadzonych w sprawie dokumentach w tym na karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego w [...] w [...]. Analiza przedłożonej dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej wykazała, że nie ma żadnych podstaw do tego aby u skarżącego rozpoznać zaburzenia stresowe – pourazowe jako następstwo przeżyć i doznań w czasie służby w [...]. Orzekany po powrocie do kraju z ostatniej [...] zmiany odbył badanie kontrolne w RWKL w [...] i na mocy wydanego w dniu [...] listopada 2013 r. orzeczenia nr [...] uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa. Wśród rozpoznanych ujętych w tym orzeczeniu schorzeń były: pourazowy zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo – krzyżowy z objawami przedmiotowymi, przebyte leczenie operacyjne złamania V kości śródręcza prawego, wygojenie bez trwałych następstw, podwyższone wartości biochemicznych wskaźników wydolności wątroby do diagnostyki, tatuaż ramienia prawego, próchnica zębów 16 i 38, a nie było wśród tych schorzeń żadnego schorzenia które dotyczyło sfery psychicznej, w tym jakiejkolwiek informacji dotyczącej zaburzeń stresowych – pourazowych. Z kolei analiza akt sprawy wykazała, że przedłożone przez orzekanego zaświadczenie od lekarza psychiatry z NZOZ Przychodnia Zdrowia Psychicznego w [...] zawiera informację, że leczy się w PZP od 19 lutego 2015 r. i stwierdzono również, że pierwsza hospitalizację psychiatryczną skarżący odbył dopiero w dniach w [...] w [...] , jednakże zażądał wypisu wbrew zaleceniom lekarskim, odrzucając propozycje dania sobie czasu na przemyślenie decyzji po czym został wypisany z rozpoznaniem: zaburzenia adaptacyjne – diagnostyka nieukończona. Zaznaczono, że wizyty psychiatryczne i leczenie skarżący zaczął dopiero w lutym 2015 r., a więc półtora roku po powrocie z ostatniej [...] Misji w [...], natomiast pierwszą obserwację psychiatryczną w warunkach szpitalnych odbył po prawie dwóch latach od powrotu do kraju. Zatem niezrozumiałym jest, że z jednej strony nie dokończył obserwacji szpitalnej, a z drugiej wnioskuje, aby rozpoznać u niego zespół stresu pourazowego. Zgromadzony materiał orzeczniczo – lekarski oceniony był w zgodnie z wiedzą fachową lekarzy orzeczników w oparciu o dokonane wpisy rozpoznań lekarskich przez lekarzy konsultujących, dokonane w karcie zleceń. Wszystkie niezbędne dokumenty w sprawie zostały skompletowane, a badania lekarskie zostały przeprowadzone, zatem w ocenie wojskowej komisji lekarskiej nie zaistniała potrzeba zgromadzenia dodatkowych dokumentów lekarskich, jak stanowi zapis § 18 ust 1 i 2 rozporządzenia. Nie można więc zasadnie twierdzić, że RWKL w [...] pominęła, nie przeprowadziła bądź też nie zgromadziła materiałów orzeczniczo – lekarskich niezbędnych do dokonania oceny przydatności zdrowotnej orzekanego do zawodowej służby wojskowej. Ponadto zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest chybiony. Wskazany artykuł stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Regulacja ta odnosi się zatem w przedmiotowej sprawie do sytuacji, gdyby w postępowaniu organu II instancji brał udział orzecznik RWKL w [...] w wydaniu orzeczenia na szczeblu CWKL w [...]. Sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż brak jest wymogu wyłączenia pracownika organu I instancji na etapie ponownego rozpatrywania sprawy po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 446/15, przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie wymaga wyłączenia pracowników organu I instancji na etapie ponownego rozpatrywania sprawy po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest bowiem udziałem w wydawaniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko to uzyskało aprobatę również w wyroku NSA z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2922/13 w myśl którego rozpoznanie sprawy po raz kolejny na skutek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy nie jest rozpatrzeniem sprawy na skutek wniesionego odwołania od pierwszego jej rozstrzygnięcia, zatem brak jest podstaw do wyłączenia pracowniku organu I instancji od rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy. Ponadto wskazywane przez skarżącego orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...] .11.2015 r. (nie będące w obiegu prawnym, bowiem uchylone przez CWKL [...]) i wydane po uchyleniu tego orzeczenia, orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].01.2016 r., były wydawane w sprawie nie będącej przedmiotem niniejszej skargi ani postępowania orzeczniczego, bowiem były to sprawy zakończone w przebiegu postępowania orzeczniczego a nie w tym, które zostało zainicjowane skierowaniem Dowódcy Brygady Wielonarodowej z dnia [...] lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. I OSK 1203/04, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej i orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy, tj. zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego i w konsekwencji zakwalifikowanie do danej grupy inwalidztwa. Podstawę takich orzeczeń stanowią w stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm.), ustawa z kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2003 r. Nr 83, poz. 760 ze zm.), czy wreszcie ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz w zakresie ustalenia grupy inwalidztwa, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 [...] w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m. in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego) stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył w całości orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, a więc także w zakresie dotyczącym określenia ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową i grupy inwalidztwa, a na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Stąd też należało stwierdzić niedopuszczalność skargi w tym zakresie i ją odrzucić.

Uznając zatem z drugiej strony za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie niezdolności do zawodowej służby wojskowej należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie, a myśl ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się żołnierza zawodowego – z urzędu albo na jego wniosek, jeżeli, według ust. 3 pkt 1), nie wykonuje zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący został skierowany do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] wnioskiem z dnia 19 lutego 2016 r. przez Dowódcę Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady w [...] część Polska, w celu ustalenia jego zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, załączając informację o warunkach i przebiegu służby wojskowej skarżącego w której to informacji wpisał w porozumieniu i uzgodnieniu z lekarzem batalionu, że podstawą skierowania jest długotrwałe zwolnienie lekarskie spowodowane schorzeniami psychotycznymi.

W tym miejscu zauważyć również należy, że niniejsze postępowanie orzecznicze (administracyjne), było innym postępowaniem od postępowanie zakończonego wydaniem orzeczenie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] i w tej sytuacji nietrafny jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

W dalszej części stwierdzić należy, że w myśl art. 5 ust. 7 ustawy, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji w podmiocie leczniczym. Ponadto stosownie do brzmienia § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761), Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Z kolei według brzmienia § 18 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli do wydania orzeczenia są niezbędne dodatkowe dokumenty, wojskowa komisja lekarska pisemnie wzywa żołnierza zawodowego, a w razie jego śmierci członka rodziny, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, do ich dostarczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W takim przypadku wojskowa komisja lekarska może wystąpić także do podmiotu kierującego lub do dowódców jednostek wojskowych, w których żołnierz zawodowy pełnił służbę, o dostarczenie tych dokumentów w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia.

Dodać w tym miejscu należy, że według § 20 ust. 4 rozporządzenia, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów, a w myśl § 23 ust. 2 rozporządzenia, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

Skoro zatem Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wykonała wszystkie niezbędne badania lekarskie i konsultacje specjalistyczne, na co zwróciła uwagę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] w zaskarżonym orzeczeniu, to wystarczającym było wydanie orzeczenia na podstawie zebranej dokumentacji lekarskiej. Tym bardziej, że skarżący nie sygnalizował o sytuacjach zawartych dopiero w załącznikach do skargi i obie komisje nie znając tych faktów, nie miała obowiązku wzywać do dostarczenia dodatkowych dokumentów, bowiem prawdą jest, że to na organie spoczywa obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, lecz w sytuacji, gdy podejmie o fakcie wymagającym wyjaśnienia, jakąkolwiek informację, a takich informacji skarżący nie dostarczył organowi.

Wszak, jak podał organ i co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, ze skarżącym przeprowadzono wywiad chorobowy oraz skierowano do konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej wydając w tym celu zlecenie do wykonania badań lekarsko – specjalistycznych. Konsultujący psycholog i psychiatra przeprowadzili z nim w dniu 9 marca 2016 r. konsultację psychologiczną i psychiatryczną wpisując w karcie zleceń rozpoznanie: psycholog – reakcja adaptacyjna o obrazie lękowo – depresyjnym przedłużona, natomiast lekarz psychiatra: reakcja adaptacyjna przedłużona § 67 pkt 2. RWKL w [...] wykonała dodatkowo badania lekarskie wynikające ze zlecenia z dnia 21 marca 2016 r. w tym badania laboratoryjne oraz konsultacje specjalistyczne które przeprowadzili lekarze specjaliści z [...] SP ZOZ w [...] , tj. lekarz: internista, neurolog, okulista, ortopeda i stomatolog wpisując w kartę zlecań dokonane rozpoznania. Orzekająca RWKL w [...] zgromadziła również historię choroby z poradni zdrowia psychicznego NZOZ Poradnia Zdrowia Psychicznego w [...] a także dokumentację orzeczniczo – lekarską związaną z wydawanymi w stosunku do orzekanego orzeczeniami, a opisanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Do powyższych dokumentów RWKL dołączyła informację psychologiczną z dnia 7 stycznia 2014 r., a także wyniki badań laboratoryjnych sporządzonych przez [...] w [...]. Orzekająca RWKL w [...] zgromadziła również dla celów orzeczniczych kartę informacyjną z leczenia orzekanego z [...] w [...] z rozpoznaniem: zaburzenia adaptacyjne, diagnostyka nie ukończona, wypis na żądanie wbrew zleceniom lekarskimi (F 43.2) i w oparciu o tę dokumentację wydała orzeczenie. Do odwołania skarżący załączył zaświadczenie lekarskie z PZP w [...] że się leczy, a także kopię historii choroby z [...] w [...] , która była już uwzględniona przez orzekającą RWKL w czasie wydawania orzeczenia.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie obie komisje przeprowadziły wszystkie niezbędne procedury orzecznicze zgodnie z cytowanymi już wyżej przepisami rozporządzenia i uzyskały nie tylko specjalistyczne opinie od konsultujących lekarzy w szczególności psychologa i psychiatry, ale orzeczenie oparły na innych zgormadzonych w sprawie dokumentach, w tym na karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego w [...] w [...], gdzie mimo niezakończonego leczenia rozpoznano: zaburzenia adaptacyjne – diagnostyka nieukończona. Zatem bezspornie analiza przedłożonej dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej wykazała, że nie ma żadnych podstaw do tego aby u skarżącego rozpoznać zaburzenia stresowe – pourazowe jako następstwo przeżyć i doznań w czasie służby w [...] .

Z kolei według art. 5 ust. 6 ustawy, ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej:

1) kategoria Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;

1a) kategoria Z/O – zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych;

2) kategoria N – trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego,

Natomiast zgodnie z § 67 pkt 2 załącznika nr 2 "Wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych" do wskazanego już wyżej rozporządzenia, rozpoznane – jak u skarżącego – sytuacyjne reakcje dezadaptacyjne znacznie upośledzające zdolności przystosowawcze, obligują organ do nadania kategorii zdrowia N.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie może się skutecznie powoływać na fakt, że orzeczenie zostało wydano bez przeprowadzenia obserwacji szpitalnej, skoro sam odmówił hospitalizacji i wbrew zaleceniom lekarzy, wypisał się na własne życzenie ze szpitala, przy czym nie mu tu żadnego znaczenia, z czyjej inicjatywy został skierowany na leczenie szpitalne. Natomiast powoływanie się na fakt, że nie był poddawany żadnemu leczeniu i obserwacji, wynika jedynie z jego własnej, subiektywnej oceny sytuacji, nie popartej jakimikolwiek dowodami, zaś w szpitalu nie musiano go informować, bowiem nie wynika to z żadnego przepisu prawa, że dokumentacja szpitalna będzie stanowiła jedną z przesłanek wydania zaskarżonego orzeczenia lekarskiego. Na marginesie zauważyć należy, że przecież każda zgromadzona w sprawa dokumentacja o ile jest przydatna w sprawie, stanowi materiał dowodowy i załącza się ją do akt sprawy. Dodać również należy skarżącemu, że to komisja lekarska, na podstawie dotychczasowej dokumentacji lekarskiej doszła do wniosku, że nie ma potrzeby zasięgania informacji o stanie zdrowia na podstawie dodatkowych dokumentów, bowiem – co należy w ocenie Sądu przyznać – nie było takiej potrzeby, skoro dysponowała wskazaną już wyżej dokumentacją lekarską. Podobnie rzecz się ma z Centralną Wojskową Komisją Lekarską.

Wobec powyższych rozważań jednoznacznie – w ocenie Sądu – stwierdzić należy, że organy obu instancji – wbrew zarzutom ze skargi – wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły wszystkie dowody mające się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i analizując je, nie dopuściły się ich dowolnej oceny, w sposób właściwy uzasadniając swoje stanowisko. Zatem nie zasługuje na uznanie zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 140, art. 75 § 1, art. 80 i art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i z art. 132 oraz art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.