Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 904/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: m.in. art. 33, 145 i nast.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie WSA Krystyna Daniel Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007r., znak [...] , Prezydent Miasta K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 oraz art. 104 k.p.a., odmówił w wyniku wznowienia postępowania uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] K. Potrzask zlokalizowanej na dachu budynku Szkoły Podstawowej Nr [...] przy [...] w K. ", wydanej na wniosek Telefonii [...] Sp. z o.o. w W. z powodu braku podstaw do jej wznowienia.

W uzasadnieniu powyższego podał, że postępowanie wznowiono na skutek wniosków W.M., A.M., M.M., K.M .i P.W. ,, złożonych we wrześniu 2007r. W ramach prowadzonego postępowania wpłynęły uwagi Stowarzyszenia [...]" w R. - z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie oraz o uchylenie decyzji, w których podniesiono, że przedsięwzięcie wywiera negatywny wpływ na zdrowie ludzi albowiem na dachu występuje strefa pośrednia.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do podniesionych przez Stowarzyszenie uwag, a tym także przedłożonego postanowienia Wojewody z dnia [...] czerwca 2007r. zawierającego odmowę pozytywnego uzgodnienia dla podobnej inwestycji przy ul. [...] w K. , a nadto organ opisał szczegółowo uregulowania dotyczące dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

W tym kontekście wyjaśnił treść decyzji z dnia [...] października 2006r, znak [...], poprzez omówienie jej zapisów oraz znaczenia obowiązków nałożonych na wnioskodawcę.

W konkluzji rozważań wskazał, że nie dostrzegł w argumentacji Stowarzyszenia podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa będącego przesłanką wznowienia postępowania w myśl art.145§1 k.p.a., które uzasadniałoby prowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy po myśli art. 151§ 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do żądań osób fizycznych wnoszących o wznowienie postępowania, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest generalna ocena i analiza przedsięwzięcia z punktu widzenia ochrony środowiska, zaś jego ramach nie szacuje się strat wartości nieruchomości sąsiednich, czym motywowano wnioski. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm. ) pośrednio wskazano na zakres stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w nawiązaniu do terenu, którego wniosek dotyczy oraz obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Obszar oddziaływania przedsięwzięcia zakreślał w pierwszym rzędzie zakres przestrzenny analizy interesu prawnego poszczególnych podmiotów, które winny były zostać uznane za stronę postępowania, nie determinując go wszak w sposób zamknięty. Jak wynika z art. 46a ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawodawca nie posłużył się w tym przypadku żadnymi kryteriami kwantytatywnymi (ilościowymi), czy kwalitatywnymi (jakościowymi) oddziaływania. Stąd posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Ujemne oddziaływanie musi w jakiś sposób ograniczać (oddziaływać) na zakres wykonywania prawa własności.

W związku z tym organ pierwszej instancji stwierdził, że obszar o gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 znajduje się, na wysokości powyżej 16,93 m n.p.t., w odległości do 32,6 m od anten stacji bazowej wyłącznie nad działką szkolną nr [...] obr. [...]. Obszar ten określiły dane projektowanych anten oraz wykonane na ich podstawie obliczenia zawarte w dołączonym do wniosku raporcie. Wobec tego, po zbadaniu podnoszonych we wnioskach o wznowienie kwestii, w relacji z położeniem nieruchomości i z obowiązującymi w dacie wydania decyzji unormowaniami prawnymi, a nadto ustaleniami dołączonego do wniosku raportu uznano, że brak jest interesu prawnego po stronie W.M. , A.M., M.M. , K.M. i P.W. , w zakończonym postępowaniu decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia 19 października 2006r. Decyzja środowiskowa nie narusza prawa. Promieniowanie niejonizujące o wartościach ponadnormatywnych znajduje się w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2007r., znak [...] , odwołanie w terminie złożyło Stowarzyszenie [...]" w R. , podnosząc w szczególności, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podjęto z naruszeniem : art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i brak wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy. Przedstawiło także własną ocenę i interpretację rozstrzygnięcia, wywodząc istnienie interesu prawnego dla osób sąsiadujących z nieruchomością, na której usytuowano anteny oraz zarzucając niedopuszczalność przedsięwzięcia. Nadto w ocenie Stowarzyszenia, w trakcie postępowania uwzględniono fałszywy raport dostarczony przez firmę [...] , a organ winien dokonać w tym zakresie własnych ustaleń.

Decyzją z dnia [...] maja 2009r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzekając w ten sposób podało, że dokonana przez Kolegium analiza materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, treść wniosków, dokumenty złożone przez wnioskodawców oraz zarzutów zgłoszonych przez Stowarzyszenie, w tym także dokumenty złożone po wniesieniu odwołania (uwagi i wnioski do raportu), prowadzi do przekonania, iż w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia [...] października 2006r, znak [...] jak również w chwili obecnej wnioskodawcy nie legitymowali się interesem prawnym uprawniającym do udziału w tym postępowaniu w charakterze strony.

Ze zgromadzonych materiałów wynika, że nieruchomości należące do wnioskodawców nie graniczą bezpośrednio z nieruchomością przy ul.[...] w K. , na której planowana była inwestycja, a teren działek należących do P.W. znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji.

Z analizy sporządzonych dla planowanej inwestycji raportów oddziaływania na środowisko (Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykonany w październiku 2005r., Aneksy do raportu wykonane w marcu i maju 2006r. oraz Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonany w listopadzie 2006r, przez mgr inż. K.K. ) wynika, że źródłem oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji jest pole elekromagnetyczne wytwarzane przez anteny nadawcze planowanej do realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. Autor raportu stwierdził, iż obszar w którym oddziaływanie stacji nadawczo-odbiorczej przekroczy wartość dopuszczalną, wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi, tj. w zasięgu dla anten rozsiewczych do maksymalnie ok. 32,6m od anten nadawczych, w szczególności w głównych kierunkach ich promieniowania, generalnie od wysokości 16,93 m nad poziomem terenu (dalej n.p.t.) do wysokości 26,36 m n.p.t., natomiast dla anteny radiolinii do maksymalnie ok. 24,01m od anteny nadawczej, generalnie od wysokości 20,45 m n.p.t. do wysokości 23,15 m n.p.t. i w zasięgach tych obszarów -ich przestrzeni - obowiązuje pełne ograniczenie przebywania ludzi niezwiązanych z obsługą stacji, przyjmując odpowiednie marginesy bezpieczeństwa. Jednakże jak stwierdzono dalej w raporcie z listopada 2006r. (k. [...]) ze względu na sposób zagospodarowania terenu lokalizacji i terenów sąsiednich, oraz przeznaczenie tych terenów, realizacja przedsięwzięcia nie narusza interesów osób trzecich i nie zachodzi konieczność ustanawiania odrębną decyzją ograniczeń użytkowania terenów znajdujących się w zasięgu obszarów. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten można stwierdzić, że przewyższają one otaczającą zabudowę, dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz na dachu budynku w strefie pośredniej, w której przebywanie ludzi jest dopuszczalne w ciągu jednej zmiany roboczej. Po montażu anten oraz urządzeń nie wystąpi, jak wskazano w omawianym aneksie, znaczące oddziaływanie obiektu na środowisko. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamyka się - jak wynika z materiałów sprawy - w granicach działki nr [...] , do której inwestor posiada tytuł prawny.

Kolegium na podstawie materiałów mapowych ustaliło, że oddziaływanie planowanej inwestycji rozkłada się na znacznych wysokościach nad powierzchnią gruntu w słupie przestrzeni nad nieruchomościami wnioskodawców. Teren wokół przedmiotowego przedsięwzięcia stanowi niezagospodarowany teren szkolny i przy obecnym zagospodarowaniu terenu wokół stacji bazowej telefonii komórkowej ponadnormatywne promieniowanie znajduje się w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Społeczno - gospodarcze przeznaczenie prawa własności nieruchomości -co do których wnioskodawcom przysługuje prawo własności - kwalifikuje się jako wykorzystywanie tego prawa do celów mieszkaniowych (zabudowy) oraz celów upraw rolnych. W konsekwencji planowa inwestycja nie koliduje i nie wkracza w sferę uprawnień właścicielskich wnioskodawców, gdyż społeczno - gospodarcze przeznaczenie prawa własności nieruchomości wskazanych przez wnioskodawców nie uzasadnia przyjęcia, iż prawo to jest wykonywane w zakresie większym niż, co najwyżej kilku metrów nad powierzchnią terenu. W tym zaś zakresie brak jest jakiegokolwiek oddziaływania planowanej inwestycji. W konsekwencji inwestycja nie wkracza w sferę interesu prawnego wnioskodawców, a zgłaszane we wnioskach twierdzenia odnośnie obniżenia wartości nieruchomości nie stanowią przesłanki do występowania interesu prawnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2009r., znak[...] , złożył W.M. , wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący podnosił, że powyższa decyzja rażąco narusza prawo, a nadto zagraża życiu i zdrowiu dzieci uczniów Szkoły [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z analogiczną argumentacją.

Wyrokiem dnia 9 września 2010r. , sygn. akt II SA/Kr 1097/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Podzielając w całości ustalenia, że wnioskujący o wznowienie postępowania nie mogli być stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., stwierdził jednakże, że w tym przypadku należało postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wydając decyzje na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 organy orzekły co do istoty sprawy, a nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia.

W wyniku skargi kasacyjnej, wniesionej przez Stowarzyszenie [...]" w R. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II OSK 57/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny podał , że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej m.in. wskazuje się na naruszenie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 141 § 4 p.p.s.a., a także naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., jak też na skutki pouczeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w aspekcie art. 153 p.p.s.a, co powoduje uznanie skargi kasacyjnej za taka, która została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie nie można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż w warunkach danej sprawy nie powinna zapaść decyzja na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., lecz należało wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 §1 k.p.a., w szczególności ze względu na zasadę określoną w art. 16 k.p.a. i możliwość zarzutu wystąpienia przesłanki nieważnościowej wymienionej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Twierdzenie, że nie mogła być wydana decyzja o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. , w sytuacji stwierdzenia przez ten organ, że wnioskodawcom nie służył, wbrew ich twierdzeniom zawartym we wniosku, przymiot strony, zaś niedopuszczenie do udziału w zwykłym postępowaniu administracyjnym z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. było jedyną przesłanką wznowieniową podawaną przez wnioskodawców, jest całkowicie bezpodstawne. Jak to prawidłowo wywodzi się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym postanawia się o wznowieniu wówczas, gdy we wniosku o wznowienie podano przesłankę wymienioną w art. 145 §1 k.p.a. Tak też stało się w niniejszej sprawie, bowiem wnioskodawcy we wnioskach o wznowienie podawali, że w ich ocenie powinni brać udział w zwykłym postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją, lecz z naruszeniem ich praw jako strony, a więc przy zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zostali do niego dopuszczeni. Przepis art. 149 § 2 wskazuje jednocześnie, że postanowienie o wznowieniu postępowania ma ten skutek, iż stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ani w doktrynie ani w orzecznictwie nie ma wątpliwości co do tego, że w pierwszym rzędzie organ musi po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego zbadać, czy powołana we wniosku o wznowienie podstawa faktycznie zaistniała, czy też w rzeczywistości brak jest podstawy wznowieniowej, bowiem twierdzenia zawarte we wniosku o wznowienie były gołosłowne. Dopiero bowiem przesądzenie o tym, że przesłanka wznowieniowa w sprawie wystąpiła, umożliwia przejście do kolejnej fazy postępowania, to jest już tym razem merytorycznej, rozpoznania istoty sprawy.

Te właśnie fazy postępowania uwzględnia regulacja art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl którego, organ administracji publicznej, który po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 dojdzie do przekonania, że powołana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka (podstawa wznowienia) w rzeczywistości nie zaistniała w danej sprawie, a więc brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a, orzeka nie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., lecz o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Wnioskowanie o konieczności umorzenia postępowania jest więc bezpodstawne. Nie jest także zasadne powołanie się na art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w kontekście art. 16 k.p.a., skoro orzeczenie o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji w sytuacji stwierdzenia, że faktycznie powołana we wniosku o wznowienie przesłanka wznowieniowa nie istnieje, jest odzwierciedleniem uprawnienia wynikającego z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Z dość lakonicznych wywodów uzasadnienia zaskarżonego wyroku można wnosić, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo potraktował orzeczenie na podstawie tego właśnie uprawnienia jako rozstrzygnięcie co do istoty, czyli meritum sprawy załatwionej kwestionowaną decyzją, podczas gdy w niniejszej sprawie dotyczyło ono wyłącznie kwestii procesowej, a więc stwierdzenia, iż nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania powołana we wniosku o wznowienie, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w wyniku tego zastosowania normy z art. 151 §1 pkt 1 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na kolejne, istotne w warunkach niniejszej sprawy okoliczności, które będą musiały być wzięte pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Pierwsza z nich to kwestia momentu, w którym powinien być czy też może być rozpoznany w postępowaniu wznowieniowym na żądanie podmiotu powołującego się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosek organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie organizacja społeczna została dopuszczona do postępowania wznowieniowego jeszcze przed rozważeniem kwestii, czy faktycznie powołana we wniosku przesłanka wznowieniowa wystąpiła, bez uprzedniego rozważenia, czy był to odpowiedni czas na wydanie takiego właśnie rozstrzygnięcia. Takie pozbawione rozwagi działanie organu pierwszej instancji doprowadziło do wystąpienia poważnych w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego perturbacji, skoro od decyzji organu pierwszej instancji wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w wyniku stwierdzenia, że żaden z wnioskodawców nie wskazał przesłanki wznowieniowej, która by faktycznie w sprawie wystąpiła nie odwołał się, co należałoby ocenić w świetle regulacji art. 147 k.p.a., a przede wszystkim w takim zakresie, czy wnioskodawcy nadal podtrzymują twierdzenie, że przesłanka ta jednak wbrew ocenie organu pierwszej instancji zaistniała, natomiast odwołanie wniosła wyłącznie organizacja społeczna dopuszczona do udziału w postępowaniu.

Sąd pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę, będzie musiał wyjaśnić, czy rzeczywiście, jak to w niniejszej sprawie uczyniono, możliwym było przyznanie organizacji społecznej pełnej samodzielności do zaskarżenia odwołaniem orzeczenia co do braku spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy żaden z podmiotów, z których każdy ma własne prawo do domagania się prowadzenia jego sprawy wznowieniowej i wnoszenia środków zaskarżenia, nie zakwestionował odwołaniem decyzji uznającej, że jego wniosek, a co za tym idzie, twierdzenie iż jest stroną pominiętą w zwykłym postępowaniu, jest nieusprawiedliwiony. Należy przy tym uwzględnić regulację art. 147 k.p.a. stanowiącego, iż wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony, a zatem konieczne jest poddanie analizie, jakie skutki wywołuje brak odwołania się od decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie wnioskujących o wznowienie.

Do oceny pozostaje też okoliczność, czy decyzja załatwiająca pod względem formalnym szereg wniosków o wznowienie postępowania podmiotów mających własny interes prawny wynikający z prawa własności do nieruchomości sąsiednich, jest również w znaczeniu materialnym jedną decyzją, czy też w istocie rozstrzyga ona szereg wniosków a w konsekwencji też kilka spraw wznowieniowym, każdego podmiotu wnioskującego osobno. Ma to kluczowe znaczenie dla oceny, czy odwołanie można było rozpoznać, czy też zachodziła podstawa do zastosowania art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a.

Te wszystkie kwestie należy przeanalizować szczególnie z tego względu, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła osoba, która złożyła wniosek o wznowienie, a następnie nie zakwestionowała odwołaniem orzeczenia organu pierwszej instancji stwierdzającego, że nie zachodzi powołana przez tę osobę przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co oznacza, iż w ocenie organu skarżący już na etapie pierwszoinstancyjnym nie został uznany za stronę, zaś aktywność swą ujawnił dopiero ponownie, wnosząc skargę do sądu pierwszej instancji. I w tym zakresie dla oceny legitymacji skarżącego do złożenia skargi istotne znaczenie może mieć regulacja art. 147 k.p.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy strony nie zmieniły pierwotnie zajmowanych stanowisk.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z uwagi na zasadę z art. 190 p.p.s.a. winno ono uwzględniać wiążący charakter wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II OSK 57/11.

Prezentowane w powyższym wyroku stanowisko nakazuje zaś rozważyć w pierwszym rzędzie nie kwestie dotyczące interesu prawnego podmiotów składający wnioski o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r., znak [...], lecz zagadnienia natury proceduralnej, związane z udziałem w postępowaniu wznowieniowym organizacji społecznej, które winny zostać uwzględnione przez organ drugiej instancji przed merytoryczną oceną spełnienia w stosunku do wnioskodawców przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Czyniona pod tym właśnie kątem analiza legalności zaskarżonej decyzji wskazuje zaś , że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2009r., znak [...] narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej eliminacje z obrotu prawnego.

Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika możliwość zasadniczo różnego statusu organizacji społecznej w postępowaniu administracyjny.

W szczególności, organizacja społeczna może działać w nim jako strona postępowania , o ile w konkretnych okolicznościach posiada własny interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a.

Nadto, zgodnie z treścią art. 31§ 1 – 5 k.p.a. :

§ 1. Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem:

1)wszczęcia postępowania,

2)dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,

jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

§ 2. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie.

§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.

§ 4. Organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej osoby, zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny.

§ 5. Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić temu organowi swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego.

Powołane regulacje nie są jedynymi dotyczącymi udział w postępowaniu administracyjnym organizacji społecznej, zaś modyfikacja rozwiązań przyjętych w art. 31 k.p.a. dla spraw w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika z przepisów szczególnych.

I tak, w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r., znak [...] art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( tekst jednol. Dz.U. z 2006 Nr 129, poz. 902 ) stanowił, że :

1. Organizacje ekologiczne, które, uzasadniając to miejscem swojego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym wymagającym udziału społeczeństwa i złożyły uwagi lub wnioski w ramach tego postępowania, uczestniczą w tym postępowaniu na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie.

W momencie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2007r., znak[...] , w art. 33 Prawa ochrony środowiska dodano ust. 1a ( przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. (Dz.U. Nr 88, poz.587) w brzmieniu : Zgłoszenie przez organizacje ekologiczne chęci uczestniczenia w postępowaniu powinno nastąpić równocześnie ze złożeniem uwag lub wniosków, o których mowa w ust. 1; zgłoszenia chęci uczestniczenia po złożeniu uwag lub wniosków nie uwzględnia się.

Przy stosowaniu tych przepisów w obu stanach prawnych niezbędne było uwzględnienie art. 32 powyższej ustawy.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2009r., znak [...] powołane uprzednio regulacje zastąpił art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 199 poz. 1227), z tym, że tam zamieszczony art. art. 153 w określonych w nim przypadkach stwarzał podstawę do dalszego stosowania przepisów poprzedniej ustawy.

Powyższe przepisy zostały powołane w tym celu , aby zaakcentować wielość regulacji mogących mieć znaczenie również w postępowaniu wznowieniowym dla udziału w nim organizacji społecznej, których właściwe zastosowanie przez organ administracji publicznej wymaga uprzedniego przeprowadzenia wykładni.

Kolejne istotne kwestie wiążą się ze specyfiką wznowienia postępowania, jako jednego z trybów nadzwyczajnej wewnętrznej kontroli umożliwiającego weryfikację decyzji ostatecznej, jako wyjątku od zasady trwałości takich decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. , w szczególności, gdy uruchomienie tego trybu następuje na wniosek podmiotu , który twierdzi, że mając przymiot strony bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem odrębnym od zakończonego decyzją ostateczną, przy czym, w dacie wydania zaskarżonej decyzji szereg zagadnień dotyczących wykładni oraz stosowania przepisów regulujących ten tryb , powoływanych niżej w ich ówczesnym, brzmieniu budziło kontrowersje zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie.

Zgodnie z treścią 145 § 1 pkt 4 k.p.a , w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W myśl art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony.

Powiązanie treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a z art. 147 k.p.a. nakazuje przyjąć, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do żądania wznowienia postępowania na tej podstawie. Osoby , które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, które nie twierdzą, zachodzi w stosunku do nich przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mogą skutecznie wnosić o wznowienie postępowania z powodu takich okoliczności, które dotyczą innych podmiotów. Co do udziału organizacji społecznej należy przyjąć, że tylko strona pozbawiona bez swej winy udziału w postępowaniu rozporządza prawem do domagania się jego wznowienia , a zatem organizacja społeczna może jedynie żądać dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., II OSK 641/07, ONSA WSA 2009, nr 4, poz. 76).

Z uwagi na treść analizowanej należy także uznać, że wniosek określonej osoby o wznowienie postępowania ze wskazaniem jako podstawy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi odrębną sprawę administracyjną, zaś przy wielości takich wniosków można prowadzić jedno postępowanie po myśli art. 62 k.p.a.

Artykuł 149 k.p.a. stanowi :

§ 1. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.

§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

§ 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

Stosowanie do art.151 k.p.a. :

§ 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Wykładnia prawa prezentowana w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II OSK 57/11 przesądza dwie istotne , a sporne w literaturze oraz orzecznictwie kwestie.

Po pierwsze obliguje ona do przyjęcia, że materialnoprawne zagadnienia dotyczące przymiotu strony twierdzącej, że w stosunku do niej występuje przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie podlegają badaniu przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., lecz po wydaniu takiego postanowienia. Po wtóre, nakazuje uznać, że stwierdzając po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., iż nie została spełniona przesłanka z art. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ pierwszej instancji winien wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art.151 § 1 pkt 1 k.p.a.

To pierwsze wiążące stanowisko nie pozostaje zaś bez wpływu na kwestię orzekania w przedmiocie dopuszczenia do udziału w sprawie na prawach strony organizacji społecznej, która nie powołuje się na własny interes prawny żądając wszczęcie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz wnosi o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem osób fizycznych. Ne jest ono również obojętne dla wyboru konsekwencji wynikających z zastosowania art. 62 k.p.a. przy możliwości wnoszenia środków zaskarżenia.

Aktem procesowym, który sygnalizuje wszczęcie postępowania w sprawie wznowienie jest wydanie postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Skoro postępowanie w sprawie wznowienia zostaje wszczęte na wniosek strony, która twierdzi, że została bez swej winy pozbawiona udziału w postępowaniu zakończonym decyzja ostateczną, a zatem rozporządza swoim prawem domagając się wznowienia, należy uznać, że od momentu wydania postanowienia na podstawie art. 149 art. 149 § 1 k.p.a. organizacja społeczna spełniająca określone w przepisach przesłanki może żądać dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu .

Powyższe wynika z faktu, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza niewątpliwie jego wszczęcie sygnalizowane względem wszelkich uprawnionych do udziału w sprawie podmiotów. O ile na podstawie brzmienia art.151 k.p.a. można wyróżnić niejako kolejne etapy postępowania wznowieniowego, z których drugi nie zawsze ma miejsce, o tyle jest charakterystycznym, że w przypadku spełnienia przesłanki z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. warunkującej przejście do etapu ostatniego ustawodawca nie przewidział żadnego aktu procesowego, który sygnalizowałby tę okoliczność. Z żadnego zaś przepisu nie da się wywieść upoważnienia do pozbawienia organizacji społecznej prawa do udziału w postępowaniu wszczętym postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Takie podejście jest uzasadnione zarówno wtedy, gdy organ administracji rozpoznaje wniosek o wznowienie złożony przez jedną osobę z powołaniem się na podstawę z art. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak i wtedy, gdy przy zastosowaniu art. 62 k.pa. rozpoznaje szereg wniosków. W tym miejscu należy jednakże zwrócić uwagę na fakt, że o ile w art. 33 k.p.a mówi się o możliwości działania organizacji społecznej w sprawie dotyczącej innej osoby , to w regulacjach zawartych w przepisach ustawy uprzednio powołanych z zakresu ochrony środowiska, ustawodawca użył pojęć dotyczących jej uczestnictwa w określonym postępowaniu administracyjnym.

Zważyć należy dalej, że możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji w postępowaniu, w którym została wydana przez organ właściwy decyzja na podstawie art. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest uzależniona od skuteczności czynności procesowej, która polega na wniesieniu odwołania od takiego aktu.

W doktrynie podkreśla się trafnie, że postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj. postępowanie przed organem odwoławczym, składa się z trzech faz : fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego, fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne ( z przyczyn podmiotowych oraz przedmiotowych ) i czy zostało wniesione w terminie ( tak np. Wróbel A. w Komentarzu aktualizowanym do art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego , LEX/el. 2012)

Wykładni prawa prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II OSK 57/1, nakazuje uznać, że kwestia legitymacji organizacji społecznej do wniesienia odwołania podlega badaniu - jako mogąca wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie w fazie wstępnej , zaś negatywne ustalenia w tym zakresie winny skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a. , a nie postanowienia , o którym mowa w art. 134 k.p.a.

W doktrynie podkreśla się zasadnie, że w przeciwieństwie do strony, która uczestniczy w postępowaniu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, organizacja społeczna uczestniczy w tym postępowaniu w granicach przewidzianych w art. 31 § 3, a zatem na prawach strony. "Status prawny organizacji społecznej do udziału w postępowaniu jest wyznaczony wyłącznie przez przysługujące stronie prawa procesowe" (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 34), przy czym organizacja ta nie może ze skutkiem prawnym dokonywać "czynności, które są przejawem obowiązywania w postępowaniu zasady dyspozycyjności" (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 230). Niczego w tym względzie nie zmieniają powołane uprzednio przepisy ustaw z zakresu ochrony środowiska. W zakresie praw przysługujących organizacji społecznej dopuszczonej do udziału w sprawie postępowaniu wznowieniowym, które wszczęto na wniosek określonej osoby albo osób należy zatem przyjąć, że legitymacja tego podmiotu do wniesienia odwołania jest warunkowania wniesieniem odwołania przez osobę żądający wznowienia postępowania z powołaniem się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tylko taka bowiem interpretacja pozostaje w zgodzie z treścią art. 147 k.p.a. w związku podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może potencjalnie uzyskać przymiot ostateczności Rozpoczęcie nowego toku instancji przed organem odwoławczym należy w analizowanym przypadku do czynności dyspozycyjnych strony żądającej wznowienia ze wskazaniem na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Organizacja społeczna ma natomiast samodzielne prawo skutecznego wnoszenia odwołania wówczas, gdy w sprawie powołuje się na naruszenie własnego interesu prawnego.

Z przepisów istotnych dla kontroli zaskarżonej decyzji należy zwrócić dalej uwagę na teść 7 k.p.a, który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Takie zasady obowiązują również w postępowaniu wznowieniowym przed organem drugiej instancji w kwestiach dotyczących wstępnego badania skuteczności odwołania oraz legitymacji określonego podmiotu do jego wniesienia.

Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że specyfika kontrolowanego postępowania i wydanych w nim aktów jest tego rodzaju, że wypowiadanie się w kwestiach materialnoprawnych możliwe jest jedynie w ograniczonym zakresie z uwagi na stwierdzone zasadnicze uchybienia proceduralne , innego rodzaju niż będące przedmiotem zarzutów skargi, zaś wiążące się w szczególności z uchybieniami popełnionymi przez organ odwoławczy w zakresie zbadania przesłanek do rozpoznania odwołania wniesionego przez Stowarzyszenia [...] " w R. Treść zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem , że wszelkie istotne kwestie faktyczne i prawne pozostały poza rozważaniami organu drugiej instancji, co stanowi naruszenie zasad z art. 7 k.p.a., art. 77 §k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 § 1 i 3 k.p.a . Wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na specyfikę postępowania wznowieniowego oraz okoliczność, że jak podał organ drugiej instancji odwołanie od decyzji Prezydent Miasta K. z dnia [...] grudnia 2007r., znak [...] zostało złożone wyłącznie przez Stowarzyszenia [...]" w R.

W tym zakresie z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że powyższe odwołanie zostało złożone za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy osoby składające wniosek o wznowienie postępowania z powołaniem się na treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. – A.M. , M.M, K.M. i P.W. , - nie zaskarżyły decyzji organu pierwszej instancji.

W aktach organu drugiej instancji znajduje się pismo z daty 29 stycznia 2008r., podpisane przez W.M. oraz R.J. - co do którego brak wniosku o wznowienie postępowania nie nazwane odwołaniem, złożone osobiście w dni 30 stycznia 2008r. na dzienniku podawczym Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. . W piśmie tym powołano się na odwołanie wniesione w sprawie przez składających pismo przez Stowarzyszenie [...] " oraz złożono wniosek o umożliwienie wyżej wymienionym uczestnictwa w rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Kolejne pismo – z dany 31 stycznia 2008r. – zostało złożone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w dniu 6 lutego 2008r.

Powyższe pisma pozostały poza jakąkolwiek oceną organu drugiej instancji. Nie jest w szczególności wiadomym czy i jakie miały one znaczenie dla rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia [...] " w R.

Z akt administracyjnych organu pierwszej instancji, a w szczególności z pisma Stowarzyszenia [...] w R. z dnia 14 października 2007r. wynika, że podmiot ten wniósł o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu powołując ogólne jako podstawę prawną art. 31 k.p.a. Pismo to wpłynęło do akt sprawy już po dacie wydania przez Prezydenta Miasta K. postanowienia z dnia [...] października 2007r., którym po rozpatrzeniu wniosków W.M. A.M. i M.M. , A - działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K.M.. Wniosek o wznowienie postępowania P.W. z daty 5 listopada 2007r. zostały złożone później - 7 listopada 2007r., i w myśl pisma organu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2007r. został dołączony do wspólnego rozpoznania z powyższymi w toku trwającego postępowania co do przyczyn wznowienia.

Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji nie wydawał w sprawie postanowienia w przedmiocie dopuszczenia Stowarzyszenia [...] w R. " do udziału w sprawie ( w postępowaniu). W uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta K. , znak [...] nie ma mowy o dopuszczeniu Stowarzyszenia [...]" w R. z dnia 14 października 2007r. do udziału w postępowaniu na prawach strony, pismo organizacji społecznej z dnia 4 grudnia 2007r. określone jest jako zawierające uwagi. W rozdzielniku do tej decyzji podano, że otrzymują ją :1. L.S. – pełnomocnik wnioskodawcy, pozostałe strony zgodnie z wykazem znajdującym się w aktach sprawy, oraz do wiadomości osoby wnoszące o wznowienie postępowania – zgodnie z wykazem stron znajdującym się w aktach sprawy. Przy decyzji organu pierwszej instancji znajduje się taki wykaz . Dokument ten zatytułowano - " Strony postępowania do sprawy [...] do decyzji odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...].10.2006r.", zaś dalej wymieniono w nim określone podmioty w dwóch grupach, tj. pod odrębnymi adnotacjami - " Otrzymują" : - 1.L.S. 2. Przedsiębiorstwo " [...] " Sp. z o.o. w R. , Szkoła Podstawowa Nr [...], Stowarzyszenia [...]", oraz " Do wiadomości " : 1. W.M. , 2. A.M. , 3 M.M. , 4. P.W. . Dokument ten nie uwzględnia R.J. który składał pismo powołując się na własną sprawę przed organem odwoławczym.

Analizowany wykaz, który mógłby sugerować podział podmiotów na strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r., znak [...] oraz takie osoby, które złożyły wnioski o wznowienie postępowania, budzić jednakże poważne wątpliwości uwzględniając fakt, że z dostępnych akta administracyjnych postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika by Stowarzyszenia [...]" w R. brało udział w postępowaniu zwykłym nie tylko jako strona, ale także w innym charakterze. Pomimo tego w wykazie sporządzonym w postępowaniu wznowieniowym przez organ pierwszej instancji figuruje wśród stron. Stowarzyszeniu [...] w R. doręczono w dniu 10 grudnia 2007r. decyzję organu pierwszej instancji z pouczeniem o sposobie jej zaskarżenia.

W tym kontekście należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zupełnie nie zwróciło uwagi na podnoszone wyżej istotne kwestie, w tym nie rozważyło jaki w istocie status miało Stowarzyszenia [...]" w R. w postępowaniu wznowieniowym przed organem pierwszej instancji, w tym czy akta postępowania zwykłego są kompletne. Nie wyjaśniło, dalej czy organ pierwszej instancji prawidłowo prowadził postępowania z udziałem tego podmiotu, a jeżeli nie, to czy dostrzegane uchybienia mają jakiś wpływ na dopuszczalność wydania w sprawie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, czy procesowego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie określone normy w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), co aktualnie uniemożliwiają stwierdzone uchybienia.

Mając powyższe na uwadze, uznając , że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn innych niż w niej podnoszone, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c " p.p.s.a., zaś rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po eliminacji wytkniętych uchybień.