Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 256/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 37 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi H. Spółka z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność Wójta Gminy Lanckorona w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga H. Spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) na bezczynność Wójta Gminy Lanckorona w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża piaskowców [...] "S. " położonego w miejscowości S. na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W skardze na bezczynność podniesiono, że H. Sp. z.o.o., złożyła wniosek wraz z załącznikami i potwierdzeniem opłaty o wydanie decyzji środowiskowej dnia 20 maja 2016 r. Wójt Gminy Lanckorona w odpowiedzi na wniosek złożony przez H. Sp. z.o.o., stwierdził, iż brak jest możliwości wydania decyzji ze względu na niezgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazano także, że Spółka złożyła ponaglenie w przedmiocie bezczynności Wójta Gminy Lanckorona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Podkreślono, iż Wójt Gminy Lanckorona miał możliwość załatwienia sprawy w terminie o wiele dłuższym niż 2 miesiące, więc niewydanie decyzji administracyjnej, a także brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto warto również wskazać, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2022 r. jest niezgodny z zapisami Studium, wobec czego należy podnieść iż uwagi Wójta Gminy Lanckorona podniesione w odpowiedzi na ponaglenie złożone przez H. Sp. z.o.o. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mają znaczenia, ponieważ w świetle prawa organy Gminy mają bezwzględny obowiązek dostosować plan do Studium. Niezrealizowanie powyższego obowiązku jest lekceważeniem przepisów, a także przestępstwem w planowaniu przestrzennym. Argument o wydaniu decyzji odmownej na podstawie art. 80 ust 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko świadczy o błędnym zastosowaniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po pierwsze Wójt ma obowiązek stwierdzenia, że zachodzi konieczność zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego stosownie do treści art. 9 ust. 2 u.p.z.p., po drugie przed przystąpieniem do uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Rada Gminy ma obowiązek stwierdzić osobną uchwałą, iż Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego nie narusza on ustaleń studium - art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Po trzecie zgodnie z art. 9 ust.3 u.p.z.p. Studium sporządza się w granicach administracyjnych Gminy, a więc także zgodnie z zasadą wykładni a maiore ad minus- miejscowości. W tym przypadku wskazać należy, że skoro treść art. 9 ust. 3 wiąże obszar Gminy to też wiąże granice administracyjne miejscowości stanowi o tym treść art.9 ust. 4 u.p.z.p. Wobec tego nie można brać pod uwagę rozważań na tle art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko świadczy o błędnym zastosowaniu przywołanego przepisu. Wydanie decyzji środowiskowej ma wpływ na to jak będzie realizowana inwestycja, a nie o tym czy Rada Gminy bądź Wójt błędnie zinterpretowali zapisy ustawy o planowaniu przestrzennym i nie dokonali czynności, które były ich bezwzględnym obowiązkiem. Osobną kwestią jest przekroczenia granic uznania przy sporządzaniu planu przestrzennego w konsekwencji czego naruszono między innymi art. 2 Konstytucji RP, art. 7 Konstytucji RP i powodów, dla których Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan na terenie miejscowości S., a osobną jest wydanie decyzji administracyjnej - wiążącej dla organu Gminy Lanckorona. Nie można bowiem dowolnie dostosowywać Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego do art. 80 ust.2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko po to by uniknąć wydania decyzji administracyjnych wyłącznie z własnych pobudek i po to by ominąć obecnie obowiązujące prawo. W ocenie skarżącej takie zachowanie organów gminy w tym Wójta prowadzi do wniosku, iż należałoby się zastanowić nad odpowiedzialnością karną w tym zakresie na podstawie art. 231 Kodeksu Karnego. Ponadto wskazano, że Wójt w odpowiedzi na ponaglenie kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego twierdzi, iż skarżąca nie odpowiedziała na jego pisma. W odpowiedzi na te zarzuty skarżąca wskazuje, ze nie miała takiego obowiązku, gdyż nie ma przepisu szczególnego, który obligowałby ją do odpowiedzi na pytania Wójta ws. złożonego wniosku Ponadto zwrócono uwagę, że w myśl art. 417[1] §3 Kodeksu Cywilnego stanowi podstawę odpowiedzialności władzy publicznej za szkodę wyrządzoną niewydaniem m.in. decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Lanckorona wniósł o jej odrzucenie. Odnosząc się do istoty sprawy Wójt Gminy Lanckorona wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 maja 2016 r. poinformował spółkę "[...]" S. ' o braku możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia ze względu na brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy L. oraz informację, iż odstąpiono od badania rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Informacja z dnia 7 czerwca 2016r. została wysłana i dostarczona na adres spółki "[...]" [...] za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 10 czerwca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak - to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Uczestnicy postępowania nie odpowiedzieli na to wezwanie. Dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Ramy prawne sądowej kontroli w przedmiotowej sprawie wyznaczają przepisy art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.).

Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie zaś z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

W art. 37 k.p.a. uregulowana zostało postępowanie w razie zwłoki organu w terminowym załatwieniu sprawy, która może przybrać postać bezczynności lub przewlekłości postępowania. W myśl art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie. Ponaglenie wnosi się:

1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;

2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:

1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:

a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,

b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i judykatury "za bezczynność organu administracji publicznej należy zatem uznać taki stan postępowania, w którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie narusza obowiązujący w tym postępowaniu termin załatwienia sprawy administracyjnej albo termin ustalony zgodnie z art. 36 § 1. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu" (zob. A. Wróbel, Komentarz do art. 37 k.p.a. w Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el., WKP 2022). Z kolei przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przeciwieństwie do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego. Właściwy organ jest obowiązany ocenić, czy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy. Należy przy tym podkreślić, że ze względu na obowiązujące w postępowaniu administracyjnym terminy załatwiania spraw administracyjnych (kodeksowe i określone w przepisach szczególnych) przewlekłości postępowania nie należy utożsamiać z niezałatwieniem sprawy w terminie, to bowiem wyczerpuje znamiona bezczynności (A. Wróbel, Komentarz do art. 37 k.p.a., op.cit.).

Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera:

1) oznaczenie organu administracji publicznej;

2)datę wydania;

3)oznaczenie strony lub stron;

4)powołanie podstawy prawnej;

5)rozstrzygnięcie;

6)uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;

8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji;

9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

W myśl art. 107 § 2 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W piśmiennictwie wskazuje się, że "spośród elementów budowy decyzji wymienionych w art. 107 § 1 za konieczne i wystarczające do uznania działania administracji za decyzję uznaje się: oznaczenie organu, od którego oświadczenie to pochodzi, oznaczenie jego adresata, treść oświadczenia, które składa z zamiarem wywołania skutków prawnych (rozstrzygnięcie), podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby, która je złożyła (szerzej zob. komentarz do art. 104, teza 13). Stwierdzenie, że konkretne działanie administracji spełnia te wymagania, pozwala oceniać je na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu jurysdykcyjnym, ale także poddać kontroli sądu administracyjnego. Pozostałe elementy decyzji administracyjnej wymienione w art. 107 § 1 mają mniej doniosłe znaczenie, ale ich brak może prowadzić do wyeliminowania decyzji administracyjnej z obrotu prawnego. Zdaniem A. Wróbla (A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 708–709) nie są to elementy treści decyzji, ale jej składniki, co pozwala mu twierdzić, że nie podlegają one wykładni." (tak. M. Romańska, Komentarz do art. 107 k.p.a. [w:] Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca pismem z dnia 20 maja 2016 r. wystąpiła do Wójta Gminy Lanckorona w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. (k. 54 administracyjnych akt sprawy). Bezsprzecznie także pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. (k. 50-53 administracyjnych akt sprawy) Wójt Gminy Lanckorona skierował do skarżącej pismo, w którym "poinformował", że niemożność określenia takich uwarunkowań jest podyktowana brakiem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona. W uzasadnieniu wskazano, że według planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona zatwierdzonego: uchwałą Rady Gminy w Lanckoronie Nr VII/62/2003 z dnia 15.05.2003 roku (Dz. Urz. woj. małopolskiego Nr 164, poz. 2113 ze zmianami) działki objęte wnioskiem położone są w jednostce: R -teren upraw polowych i zieleni śródpolnej rolniczo użytkowane kompleksy rolne. Przeznaczenie podstawowe obejmuje: rolniczo użytkowane kompleksy rolne. Przeznaczenie uzupełniające obejmuje: obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji lokalnej, związane z funkcją podstawową, uprawy ogrodniczo - sadownicze, hodowla na małą skałę przy zachowaniu technologii ściółkowej, zabudowa zagrodowa związana z produkcją rolniczą. Zasady zagospodarowania: a) utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej lub usługowej z możliwością jej modernizacji i rozbudowy, b) zachowanie śródpolnych zadrzewień i zieleni łęgowej, stopniowe zwiększanie powierzchni indywidualnych gospodarstw rolnych drogą dobrowolnego obrotu ziemią, c) dopuszcza się możliwość uzupełnień zabudowy w istniejących siedliskach, realizację obiektów i urządzeń wyłącznie związanych z prowadzoną gospodarka rolną oraz jej obsługą, adaptacje opuszczonych zagród dla funkcji letniskowej, zalesianie niektórych użytków niskich klas położonych na stromych zboczach lub w okolicach cieków wodnych. Zakazuje się wycinania drzew i krzewów, naruszania urządzeń melioracyjnych, odprowadzenia ścieków do wód powierzchniowych i podziemnych, zabudowy nie związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, jakiejkolwiek zabudowy na terenach położonych w strefach ochronnych od obiektów uciążliwych lub w strefach ochrony ujęć wody. Obowiązuje ochrona stanowisk archeologicznych w obszarze jednostek strukturalnych A (L., B. (I.),C. (S.). Ponadto § 4 m.p.z.p. dodatkowo określa pojęcie przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego jednostek planu, przy czym przeznaczenie uzupełniające nie może kolidować z przeznaczeniem podstawowym planu na danym terenie i terenach sąsiadujących oraz uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe. Zgodnie z § 6 m.p.z.p. realizacja nowych obiektów i urządzeń nie może naruszać wymagań dotyczących ochrony środowiska przyrodniczego, krajobrazu i dóbr kultury oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych a § 10 wprowadza zakazy odnośnie działań inwestycyjnych dotyczące: m.in.

lokalizowania nowych obiektów i instalowania nowych urządzeń inwestycji szkodliwych dla środowiska oraz inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska lub trwale naruszyć walory krajobrazowe,

wypalania roślinności i pozostałości roślinnych, wydobywania skał, minerałów, torfu oraz niszczenia gleby,

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu z wyjątkiem obiektów związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym.

Z kolei § 13 pkt. 3 m.p.z.p. dopuszcza jedynie lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem DG pod rygorem uwzględnienia warunków wynikających z postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. Wskazano, że zamierzenie inwestycyjne, jakim jest wydobywanie kopaliny ze złoża piaskowców krośnieńskich "S. " w miejscowości S. zaliczone jest zgodnie z § 3 ust. 1, pkt. 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w pierwszym zdaniu zawiera normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny założeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jest to zgodność założeń z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec braku zgodności inwestycji z planem organ zgodnie z przepisami nie prowadzi dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. W konkluzji Wójt Gminy Lanckorona stwierdził "mając na uwadze powyższe, w związku z brakiem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona, informuję, że mogę wydać stosownej decyzji, oraz informuję, że zgodnie z przepisami nie będę prowadził dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko."

Z powyższego wynika, że bezspornie organ odpowiedział na wniosek strony z dnia 20 maja 2016 r. Ocenić należy, czy pismo z dnia 7 czerwca 2016 r. doręczone stronie dnia 10 czerwca 2016 r. (k. 52 administracyjnych akt sprawy) było rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a. Pismo to zawierało konieczne i wystarczające elementy do uznania go za decyzje administracyjną. Zawierało mianowicie oznaczenie organu (Wójt Gminy Lanckorona), oznaczenie adresata ([...] Sp. z o.o. , [...] rozstrzygnięcie (odmowa wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagi na sprzeczność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) oraz podpis organu (Wójta Gminy Lanckorona). Tym samym stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie to było w istocie decyzja administracyjną, mimo, że nie zawierała ona pozostałych elementów określonych w art. 107 k.p.a., jak pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. W tym sensie pod względem formalnym była to decyzja wadliwa, jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, to jest stwierdzenie, że organ wydał rozstrzygnięcie z zachowaniem terminu określonego w art. 35 k.p.a. Podmiot niezadowolony z takiego rozstrzygnięcia mógł z powodzeniem odwołać się od takiej decyzji, a brak prawidłowego pouczenia nie mógł był stanowić przeszkody w realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania. Na marginesie warto odnotować, że zmiana okoliczności faktycznych sprawy może uzasadniać wystąpienie z nowym wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Konsekwencją uznania, że przedmiotowe pismo z dnia 7 czerwca 2016 r. stanowi w ocenie Sądu decyzję administracyjną jest uznanie skargi na bezczynność za bezzasadną, a w konsekwencji jej oddalenie.

Na koniec należy odnieść się do charakteru rozstrzygnięcia tut. Sądu w niniejszej sprawie, t.j. oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca sygn. II OPS 5/19. W uchwale tej wskazano, że nie jest dopuszczalne merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność, złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało zakończone, zaś z samego "deklaratoryjnego" charakteru wydanego na tej podstawie orzeczenia nie można wyprowadzać żadnych innych wniosków, niż wynikające z analizy treści przepisu, na podstawie którego orzeczenie zastało wydane. Wyrażony w powołanej uchwale pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd orzekający w niniejszej sprawie oczywiście podziela. Jednakże, mając na uwadze stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, nie było możliwe a priori stwierdzenie, że bezsprzecznie stan bezczynności ustał przed wniesieniem skargi. Konkluzja taka wymagała bowiem zbadania i ustalenia charakteru pisma Wójta Gminy Lanckorona z dnia 7 czerwca 2016 r. skierowanego do skarżącej. Badanie to wykazało, że pismo posiada konieczne i wystarczające cechy decyzji administracyjnej, zostało wydane w terminie zakreślonym a art. 35 k.p.a., a zatem skarga na bezczynność jest niezasadna. W konsekwencji brak było również podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej wnioskowanej kwoty [...]złotych. W tym miejscu wskazać należy, że uprawnienie sądu administracyjnego do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest szczególnym instrumentem, który poza funkcją dyscyplinującą ma na celu zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Charakter tego środka - skutkującego nie tylko obciążeniem finansowym dla organu, ale przysporzeniem finansowym na rzecz strony - jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód, poniesionych przez nią w związku z bezczynnością lub przewlekłością, ale rozmiarem naruszenia jej praw przez bezprawne zachowanie organu. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 marca 2022 r. III SAB/Gd 129/22). Przy czym fakt stwierdzenia przewlekłości postępowania lub bezczynności, nawet w stopniu rażącym, sam w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Gdyby bowiem był taki zamiar ustawodawcy, wówczas brzmienie przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. miałoby treść odmienną, obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej bądź grzywny, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Wybór odpowiedniego środka powinien być zasadniczo warunkowany celem skargi na przewlekłość, którym jest zwalczenie tych stanów mających miejsce w postępowaniu i doprowadzenie do jego zakończenia. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie, aby w przyszłości organ administracji nie dopuszczał do powstania stanu przewlekłości w postępowaniu. (tak wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., II OSK 2105/21). Oddalenie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej jest uzasadnione bowiem nie stwierdzono bezczynności w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.