Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2041/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 94/19 w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad działającego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Olsztynie na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 6 grudnia 2018 r. nr IGR-II.7840.4.164.2018 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. O. na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 lutego 2019 r., II SA/Ol 94/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) działającego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Olsztynie, na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 6 grudnia 2018 r., nr IGR-II.7840.4.164.2018, w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę; w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 19 lipca 2017 r. Starosta Olsztyński (organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. O. i W. O. (inwestorzy) pozwolenia na budowę dwóch budynków magazynowo – usługowych na działce nr [...], obręb [...], gmina [...].

Następnie, postanowieniem z 20 lipca 2018 r. organ I instancji wznowił na wniosek GDDKiA postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną, uznając bowiem, że wnioskodawca był stroną tego postępowania.

Wyrokując w sprawie II SA/Ol 94/19 kolejno wskazano, że decyzją z 10 sierpnia 2018 r. Starosta Olsztyński, działając na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096, K.p.a.), stwierdził, że ostateczna decyzja z 19 lipca 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na nie uznaniu skarżącego za stronę postępowania, lecz odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu wyroku przywołano argumentację powyższej decyzji. Starosta wywodził, że zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z 18 maja 2016 r. obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji będzie odbywała się przez zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], przebudowany do parametrów zjazdu publicznego, zgodnie z warunkami technicznymi dla zjazdów publicznych. Starosta stwierdził, że lokalizacja inwestycji i wskazany sposób obsługi komunikacyjnej świadczą o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, gdyż jako zarządca drogi krajowej nr [...] winien posiadać przymiot strony w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją. Interes prawny skarżącego uzasadniają także uprawnienia, jakie posiada zarządca drogi na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018, poz. 2068, Udp), wynikające z obowiązków, obciążających inwestora inwestycji niedrogowej. Uwzględniając powyższe Starosta stwierdził, że decyzja tego organu z 19 lipca 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż nie uznano GDDKiA za stronę przedmiotowego postępowania. Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, że w ramach przedmiotowej inwestycji nie przewidziano wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych na terenach będących w zarządzie skarżącego. Inwestor nie musi legitymować się zgodą skarżącego na wejście z robotami w pas drogi krajowej. Zarządca drogi krajowej nr 51 posiada przymiot strony z uwagi na posiadanie interesu prawnego, nie zaś z uwagi na naruszenie prawa własności nieruchomości w jego zarządzie. Starosta konkludował, że wobec powyższego dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji, a także wniosek o pozwolenie na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane są kompletne, zatem fakt posiadania interesu prawnego przez GDDKiA nie zmieniłby istoty decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, w wyniku wznowienia postępowania, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w złożonym od powyższej decyzji odwołaniu GDDKiA zarzucił, że obie decyzje organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm., uPb), gdyż projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę powinien być zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dalej w wyroku II SA/Ol 94/19 przywołano, że Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z 6 grudnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną w wyniku wznowienia postępowania.

Organ odwoławczy stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji przebiega droga krajowa nr 51 - działka drogowa nr 168, a GDDKiA z mocy art. 18a ust. 1 i 2 Udp jest zarządcą dróg krajowych. W związku z czym, jest również zarządcą tej działki drogowej na zasadzie trwałego zarządu. Wojewoda zauważył, że planowana inwestycja posiada obsługę komunikacyjną przez działkę nr [...] - drogę gminną, mającą połączenie z drogą krajową przez zjazd indywidualny. Przywołał zawartą w § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, definicję "zjazdu indywidualnego" i "zjazdu publicznego" i ocenił, że planowana inwestycja - to jest budowa budynków magazynowo-usługowych, w świetle tych definicji, powinna posiadać obsługę komunikacyjną przez zjazd publiczny. Wskazał, że projektowana zabudowa wymaga budowy nowego lub przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, który jest położony w części drogi publicznej. Tak więc budowa lub przebudowa istniejącego zjazdu dla potrzeby planowanej inwestycji, wymaga ingerencji w działkę, na której znajduje się droga krajowa nr 51 będąca w trwałym zarządzie skarżącego.

W ocenie organu odwoławczego, w omawianym przypadku nie można stwierdzić, że inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę miał obowiązek wystąpić jednocześnie o przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr 51 na działkę nr [...]. Planowana inwestycja nie ma bezpośredniego połączenia z drogą krajową nr 51. Połączenie planowanej inwestycji z drogą krajową następuje przez działkę gminną - działkę drogową nr [...]. Zgodnie z § 7 pkt 5 ppkt a uchwały Nr XXI/165/08 Rady Gminy [...] z 30 września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowo- usługowej (MPZP), na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie [...], gm. [...], rozwiązania komunikacyjne – jako obowiązkowe należy przyjąć powiązanie projektowanej drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW z istniejącą drogą gminną przebiegającą od strony północnej. Zaś w § 7 pkt 5 ppkt b MPZP wskazano, że obsługa komunikacyjna poszczególnych terenów następowała będzie z projektowanej drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW poprzez istniejącą drogę gminną połączoną do drogi krajowej nr 51, istniejące skrzyżowanie drogi gminnej z drogą krajową nr 51 wymaga docelowo przebudowy, na warunkach określonych przez zarządcę drogi krajowej nr 51. Te "zapisy" znajdują się także w uchwale Nr XXVII/230/09 Rady Gminy [...] z 31 marca 2009 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatytułowanego "Zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębie geodezyjnym Ługwałd". W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja zapewnioną ma zatem obsługę komunikacyjną przez zaprojektowane zjazdy na drogę gminną oznaczoną w planie jako KD.01 - teren dróg publicznych - teren przeznaczony na poszerzenie istniejącej drogi publicznej. Połączenie drogi z drogą krajową nr 51 nastąpić ma przez skrzyżowanie drogi gminnej z drogą krajową nr 51. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że projektowane zjazdy mają bezpośrednie połączenie z drogą publiczną (drogą gminną) znajdującą się na działce nr [...].

W złożonej skardze na powyższą decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego GDDKiA zarzucił naruszenie:

- art. 34 ust. 3 pkt 3 uPb w zw. z art. 35 ust. 3 Udp przez wydanie decyzji z: 19 lipca 2017 r., 10 sierpnia 2018 r. i 6 grudnia 2018 r., w sytuacji braku w projekcie budowlanym oświadczenia zarządcy drogi krajowej nr 51 o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami Udp,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb przez wydanie wymienionych wyżej decyzji w sytuacji braku zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nieprawidłowym uznaniu przez Wojewodę, że działka inwestorów objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- art. 35 ust. 4 uPb poprzez uznanie, że nie zaistniały przesłanki do odmowy wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę;

- art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945, Upzp), przez niewłaściwe uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy nie wiąże organu i dokonaniu oceny niezgodności z prawem warunków obsługi komunikacyjnej określonych w decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. przez ich zastosowanie, a także naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb i w zw. z art. 55 i art. 64 Upzp, w sytuacji gdy zaistniały okoliczności do uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i odmowy wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie.

Skarżący GDDKiA wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Inwestorzy w odpowiedzi na skargę wnieśli o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Olsztynie skargę uwzględnił.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże - po myśli art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp - organ wydający pozwolenia na budowę w tym znaczeniu, że ustalone w niej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w zakresie komunikacji (art. 54 pkt 2 lit. c Upzp) nie mogą być przedmiotem weryfikacji w ramach udzielania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji odmiennych ustaleń przez organ wydający pozwolenie na budowę, skoro – stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb – zgodność projektu budowlanego podlega weryfikacji właśnie przez prymat rzeczonej decyzji.

Wedle tego sądu okoliczność więc, że w ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej istnieje inna możliwość obsługi komunikacyjnej działki inwestorów, niż wynikająca z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, pozostaje bez znaczenia w sprawie, skoro decyzja o warunkach zabudowy z 18 maja 2016 r. znajduje się w obrocie prawym. Na marginesie sąd wojewódzki zaznaczył, że nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. O. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzuca w trybie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa):

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb oraz art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp przez ich błędną wykładnię wyrażającą się przyjęciem, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę musi charakteryzować się dosłowną zgodnością z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy zgodność projektu budowlanego z dokumentami, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb oznacza jedynie brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu postanowień decyzji o warunkach zabudowy;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozp. MI 2002) w zw. z art. 2 pkt 14 Upzp przez ich błędną wykładnię wyrażającą się przyjęciem, że dostęp do drogi publicznej dla planowanej inwestycji na działce [...] może odbywać się wyłącznie poprzez dojazd do drogi krajowej nr 51 (poprzez działkę [...]), podczas gdy w rzeczywistości inwestor ma możliwość (i zamiar) skomunikowania inwestycji z drogą publiczną w inny sposób (tj. poprzez działkę [...], następnie działki [...], [...] oraz [...]):

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 145a "ust. 1" Ppsa oraz art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a., poprzez niezastosowanie tych przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy wyrażający się uchyleniem zaskarżonej decyzji, podczas gdy sąd pierwszej instancji, w przypadku uznania zarzutów skargi za zasadne, uchylając decyzję powinien wskazać organowi sposób załatwienia sprawy, tj. zawieszenie postępowania w celu umożliwienia organowi właściwemu oceny w postępowaniu nadzorczym zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, "ust. 1", art. 7b oraz art. 8 "ust. 1" K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażający się pominięciem zasad określonych tymi przepisami i wydanie orzeczenia, które w swej istocie zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, co w obliczu zrealizowania przez skarżącego kasacyjnie całości planowanej inwestycji naraża go na poważne straty związane z konsekwencjami płynącymi z wybudowania obiektu bez wymaganego pozwolenia, mimo że inwestor postępował w każdym czasie w oparciu o ważne i ostateczne decyzje wydane przez stosowne organy.

W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący kasacyjnie wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 Ppsa):

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (art. 203 Ppsa);

3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (art. 176 § 2 Ppsa).

Skarżący kasacyjnie podkreśla, że w niniejszej sprawie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie zawiera w sobie treści pozostających w sprzeczności z warunkami nałożonymi decyzją o warunkach zabudowy. Sporny zapis, dotyczący obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, określa bowiem warunki dostępu do drogi publicznej, jaką jest droga krajowa nr 51, poprzez działkę [...] stanowiącą drogę wewnętrzną. Tymczasem inwestor (skarżący kasacyjnie) nie zamierza wykorzystywać dostępu od drogi krajowej, jak to sugeruje się w decyzji o warunkach zabudowy, a zamiast tego korzystać z dostępu do drogi publicznej poprzez działki stanowiące drogi wewnętrzne (tj. poprzez działkę [...], następnie działkę [...], działkę [...] oraz działkę [...], zgodnie z wydrukiem stanowiącym załącznik do skargi kasacyjnej).

W odpowiedzi GDDKiA na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz GDDKiA kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem GDDKiA nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawiera w sobie treści sprzecznych z warunkami nałożonymi decyzją o warunkach zabudowy, gdyż skarżący kasacyjnie nie zamierza wykorzystywać dostępu od drogi krajowej, jak to sugeruje się w decyzji o warunkach zabudowy, a zamiast tego korzystać z dostępu do drogi publicznej poprzez działki stanowiące drogi wewnętrzne. Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmowała terenu komunikacji, na który powołuje się skarżący kasacyjnie. Skarżący podkreśla, że dojazd wskazywany w skardze kasacyjnej, nie był również wskazany w decyzji o warunkach zabudowy, nie była więc w ogóle analizowana możliwość skierowania ruchu z inwestycji skarżącego kasacyjnie na wskazane drogi wewnętrzne, a następnie na drogę powiatową, co wymagałaby uzgodnienia z właścicielami dróg wewnętrznych i zarządcą drogi powiatowej.

Pełnomocnik skarżącego podczas rozprawy on-line podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Zasadniczy zarzut sprowadza się do podniesienia kwestii naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp poprzez ich błędną wykładnię. Skarżący kasacyjnie przypisuje sądowi pierwszej instancji stwierdzenie odnośnie "dosłownej zgodności" decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy. Skarżący kasacyjnie prezentuje także tezę, że badanie zgodności projektu budowlanego z "dokumentami", o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb ma oznaczać jedynie brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność "polegającą na dosłownym przepisaniu postanowień decyzji o warunkach zabudowy". Tak skonstruowana podstawa kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie posłużył się sformułowaniem odnośnie "dosłownej zgodności" projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Strona skarżąca kasacyjnie zatem zupełnie nietrafnie przypisuje sądowi wojewódzkiemu stwierdzenie, którego brak w zaskarżonym wyroku. Z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę, którą uzyskali inwestorzy, wynikało iż przed wydaniem tego typu decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący kasacyjnie wywodzi, że jest to tożsame z brakiem sprzeczności między tymi dwoma dokumentami. Rzecz jednak w tym, że nawet nie wchodząc głębiej w rozważenia językowe czy zgodność to to samo co brak sprzeczności, na gruncie tej konkretnej sprawy trafne są ustalenia sądu pierwszej instancji odnośnie sprzeczności między zatwierdzonym projektem budowlanym źródłową decyzją Starosty z [...] lipca 2017 r., a ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy [...] z [...] maja 2016 r. w aspekcie obsługi komunikacyjnej zaplanowanego przez inwestorów przedsięwzięcia.

B. Trafnie sąd pierwszej instancji eksponował, że z treści art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp wynika związanie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, podzielić także należy i ten pogląd, wyrażony w zaskarżonym wyroku, że decyzja o warunkach zabudowy determinuje w pewnym zakresie decyzję o pozwoleniu na budowę. W judykaturze wskazywano nawet, że ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb przesłanka stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest przesłanką bezwzględnie obowiązującą, a zaniechanie jej ustalenia w sprawie stanowi rażące naruszenie prawa obwarowane sankcją nieważności, której zastosowanie ma podstawy w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. motywy wyroku NSA z 8 października 2019 r., II OSK 2720/17, LEX nr 2744507). Słusznie sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy właściwy organ rozważał kwestię obsługi w zakresie komunikacji przedmiotowej działki i stosowne ustalenia w tym przedmiocie zawarł w ostatecznej decyzji, to organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, są tym stanowiskiem związane. Nie zostało wszak podważone, że decyzja o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia nie została usunięta z obrotu prawnego.

Nie mogły zatem zyskać uznania Sądu Naczelnego wywody skargi kasacyjnej w tej jej części, w której strona skarżąca kasacyjnie przyznała, że inwestorzy odstępując w istocie na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę od tego sposobu obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia, który został zawarty w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy, jednocześnie niezasadnie imputuje sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 55 i art. 64 ust 1 Upzp.

C. Nie są także trafne zarzuty naruszenia § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 w zw. z art. 2 pkt 14 Upzp. Podnosząc zarzut naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie również niezasadnie przypisuje sądowi pierwszej instancji wypowiedź, jakoby zdaniem tegoż sądu obsługę komunikacyjną inwestycji można byłoby zapewnić wyłącznie w sposób ujęty w decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem sąd wojewódzki wyraźnie wskazał, że nie mógł badać w przedmiotowej sprawie legalności decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy [...]. Skarżący kasacyjnie zdaje się obecnie nie akceptować tej decyzji, gdy idzie o jej ustalenia w aspekcie obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia, nie zmienia to jednak trafnego ustalenia sądu a quo, że dopóki ta decyzja funkcjonuje w obrocie i na jej podstawie inwestorzy aplikowali o uzyskanie pozwolenia na budowę, to w projekcie zagospodarowania terenu należało respektować ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z konsekwencji nakazu związania organu administracji architektoniczno-budowlanej ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, przywołanego uprzednio. Z tych względów sąd wojewódzki nie stosując zresztą wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 w zw. z art. 2 pkt 14 Upzp, nie mógł im uchybić.

D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145a "ust. 1" Ppsa oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wypadnie zauważyć, że artykuły Ppsa nie dzielą się na ustępy, jakby to wynikało z użycia przez autora skargi kasacyjnej – wszak fachowego pełnomocnika – skrótowca "ust.", ale na paragrafy. Z tego względu wypadnie uznać, że w istocie chodzi o zarzut naruszenia art. 145a § 1 Ppsa. Uzasadniając skargę kasacyjną w zakresie przepisów postępowania przywołanych w jej pkt 3, skarżący kasacyjnie zarzuca sądowi pierwszej instancji zaniechanie oceny prawnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak i brak w tym zakresie wskazania co do dalszego postępowania. W powyższym aspekcie przywołano w skardze kasacyjnej dwa judykaty odnoszące się do oceny właściwego działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości decyzji o warunkach zabudowy, a to w konsekwencji reguły związania ustaleniami takiej decyzji.

Zarzuty przywołanych wyżej przepisów nie są skuteczne. Po pierwsze skarżący kasacyjnie nie wskazuje, aby w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji toczyć się miało postępowanie, którego przedmiotem miałaby być weryfikacja ostatecznej decyzji odnośnie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z tego względu zarzut – jeśli rozumieć go jako niedostrzeżenie tej kwestii przez sąd pierwszej instancji – wadliwego działania w ramach postępowania wznowieniowego, jest nietrafny. Po drugie, nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145a § 1 Ppsa, skoro z przepisu tego wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 (Ppsa – uwaga Sądu), jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Skarżący kasacyjnie zdaje się nie akceptować faktu, że granice sprawy sądowoadministracyjnej rozstrzygniętej wyrokiem II SA/Ol 94/19 wyznaczała zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca decyzja Starosty Olsztyńskiego, wydane w postępowaniu wznowieniowym. W granicach tych nie mieściła się zatem decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji, wydana przez Wójta Gminy [...] [...] maja 2016 r. Nie mógł zatem sąd pierwszej instancji w trybie art. 145a § 1 Ppsa formułować pod adresem Starosty Olsztyńskiego zobowiązania, którego przedmiotem miałoby być w ramach prowadzonego przez organ I instancji postępowania, zweryfikowanie decyzji Wójty Gminy [...].

E. W konsekwencji powyższych uwag nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 7a "ust. 1", art. 7b oraz art. 8 "ust. 1" K.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Abstrahując od tego, że – podobnie jak w odniesieniu do Ppsa (por. uwaga w pkt D) – artykuły K.p.a. nie dzielą się na ustępy, lecz na paragrafy, chybione jest zarzucanie sądowi wojewódzkiemu naruszenie tych przepisów, których sąd ten wszak nie stosował. K.p.a. normuje zasadniczo postępowanie przed organami administracji publicznej, a procedury tam unormowane nie odnoszą się do postępowania sądowego. Z treści art. 16 § 2 K.p.a. wynika, że decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Taką odrębną ustawą normującą postępowanie przed sądami administracyjnymi jest Ppsa. Sąd administracyjny w przedmiotowej sprawie uchylając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję nie stosował przepisów K.p.a., nie mógł zatem uchybić tym przepisom tegoż Kodeksu, które zostały wskazane, przy tym częściowo formalnie wadliwie, w przywołanej podstawie kasacyjnej.

F. Z wyłożonych powodów orzeczono na podstawie art. 184 Ppsa o oddaleniu skargi kasacyjnej.

G. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.