Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2667/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 526/19 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Polskich [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Polskich [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 526/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Polskich [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w pkt 1. zobowiązał Polskie [...] do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia Sieć [...] z dnia 26 października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w pkt 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3. zasądził od Polskich [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Stowarzyszenie [...] w dniu 26 października 2018 r. zwróciło się Polskich [...] o udostępnienie, na podstawie ustawy z dnia 6 września 1990 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) informacji o wysokości wynagrodzeń, nagród i premii (w tym za rok poprzedni) wypłaconych w 2016, 2017 i 2018 r. "wszystkim poszczególnym" członkom zarządu [...].

W piśmie z 7 listopada 2018 r. Polskie [...] poinformowała wnioskodawcę, że nie jest podmiotem, w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą, nie dysponuje majątkiem publicznym i nie wykonuje zadań publicznych, a w konsekwencji, w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W dniu 14 grudnia 2018 r. Stowarzyszenie [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (za pośrednictwem Spółki) skargę na bezczynność Polskich [...] w rozpoznaniu jego wniosku z 26 października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej i wniosło o zobowiązanie Spółki do jego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Polskie [...] w piśmie z 18 lipca 2019 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), ewentualnie jej oddalenie.

Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że wystarczającym do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3288/15). Zatem spełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 249/17).

Następnie Sąd podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych nie należy wyłącznie do podmiotów prawa publicznego i nie musi być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Znana jest praktyka powierzania zadań publicznych podmiotom prawa prywatnego, określana jako zjawisko tzw. "prywatyzacji" zadań publicznych. Wówczas wykonywanie tych zadań przybiera formy typowe dla prawa prywatnego, tak organizacyjne, jak i co do stosowanych środków, czyli, co do zasady, nie władczych. Wykonywanie zadania publicznego przez podmiot prawa prywatnego (np. spółkę prawa handlowego) nie powoduje, że samo zadanie przestaje mieć charakter publiczny, jak również nie oznacza, co oczywiste, przejścia podmiotu wykonującego zadanie do sektora podmiotów prawa publicznego (zob. Wyrok SN - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 13 lipca 2012 r. sygn. akt III SK 44/2011).

W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma definicji pojęcia "zadań publicznych". Podstawową wytyczną służącą wyjaśnieniu znaczenia tego pojęcia powinno być zatem odwołanie się do języka naturalnego. W języku polskim "publiczny" to dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich (Słownik Języka Polskiego, PWN Warszawa 1996). Należałoby zatem przyjąć, że zadaniami publicznymi, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, są zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa. Tak też rozumie się to pojęcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r. I OSK 921/18 i powołane tam orzecznictwo).

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r. (sygn. akt I OPS 1/05, OSAiWSA 2005, nr 4, poz. 63) podkreślił, że: "wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W każdym wypadku więc konieczna jest wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności takiego podmiotu w celu ustalenia, czy wykonuje on zadania publiczne. Do określenia zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej o podmiotach, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, niebędących podmiotami władzy publicznej, konieczne jest wobec tego określenie, jakie działania danego podmiotu realizowane są jako zadania publiczne.

Sąd I instancji zauważył, że [...] jest obecnie spółką akcyjną, a więc podmiotem prawa handlowego (prywatnego). Jedynym akcjonariuszem tej spółki jest inna spółka akcyjna - Polska [...], której wszystkie akcje należą do Skarbu Państwa. W ustawie z 3 stycznia 1946r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego [...] postanowiono, że "[...] " jest prowadzony według zasad gospodarki handlowej z uwzględnieniem potrzeb Państwa oraz interesów życia społecznego i gospodarczego (art. 5 ust. 1). Również ustawa z 3 grudnia 1884 r. o przedsiębiorstwie państwowym Polskie [...] " stanowiła, że przedsiębiorstwo państwowe Polskie [...] jest przedsiębiorstwem transportowym, służącym zaspokajaniu potrzeb przewozowych gospodarki narodowej i ludności w krajowej i międzynarodowej komunikacji lotniczej (art. 1). [...] jako przedsiębiorstwo państwowe został sprywatyzowany mocą ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o przekształceniu własnościowym przedsiębiorstwa państwowego Polskie [...] w drodze przekształcenia "[...] - u" w spółkę, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. [...] stał się jednoosobową spółką Skarbu Państwa. Ostatni etap przekształceń [...] to przejęcie jej przez wspomnianą spółkę Polska [...].

Zdaniem Sądu, nie sposób nie zauważyć, że te przekształcenia [...] -u dotyczyły jedynie jego statusu prawnego. Natomiast nie obejmowały i nie wpływały na charakter i zakres jego działalności. [...] jest jedynym polskim, narodowym przewoźnikiem w dziedzinie transportu lotniczego, co wynika już z nazwy tego podmiotu. Działalność [...] -u służy ogółowi, [...] zaspokaja potrzeby wszystkich zainteresowanych i przez to ma bardzo istotne znaczenie dla społeczeństwa i dla państwa, (które do niedawna uczestniczyło w wykonywaniu tych zadań). Potwierdzeniem tego zapatrywania jest umieszczenie [...] -u w aktualnie obowiązującym wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa (poz. 24), stanowiącym załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 13 stycznia 2017 r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (art. 31 ust. 2).

Sąd I instancji zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 413/19, w którym Sąd ten wypowiadając się na temat spółki, której wyłącznymi udziałowcami są podmioty publiczne, jako podmiotu o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdził, że w takiej sytuacji nie można uznać, że majątek spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów nie zachował charakteru majątku publicznego, a sposób jego wykorzystania ma być wyłączony spod kontroli społecznej. Ze względów celowościowych zasadne jest traktowanie w ten sam sposób wszystkich spółek, które dysponują mieniem publicznym. Majątek tych podmiotów, jeśli idzie o informację publiczną powinien podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie i "regulacji europejskiej" widoczne jest dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie.

Zdaniem Sądu I instancji, wskazówką oceny charakteru działalności [...] powinien być również fakt, że [...] jako spółka z udziałem kapitałowym Skarbu Państwa korzystała w ostatnich latach z wielomilionowej, bezzwrotnej pomocy publicznej, udzielanej przez państwo. Obecnie zaś z ekonomicznego punktu widzenia jest dalej "własnością" państwa, jako że jej "właścicielem" jest spółka akcyjna (PGL), która jest z kolei "własnością" Skarbu Państwa. W istocie więc mamy w tym przypadku do czynienia z czymś, co określa się jako "zasłona korporacyjna", z konstrukcją, w ramach której za podmiotem o charakterze prywatnoprawnym (spółką prawa handlowego) kryje się majątek publiczny.

W oparciu o te wszystkie okoliczności Sąd I instancji uznał, że [...] jest w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Następnie Sąd I instancji przyjął, że informacja o wynagrodzeniach osób pełniących funkcje w zarządzie podmiotu wykonującego zadania publiczne mieści się w pojęciu informacji publicznej. Można tę informację zakwalifikować również jako informację o zasadach funkcjonowania takiego podmiotu. Chodzi bowiem o funkcjonowanie podmiotu zarówno w relacjach zewnętrznych, jak i wewnętrznych. Zasady ustalania wynagrodzeń, szczególnie wynagrodzeń osób pełniących funkcję organu zarządzającego lub członka organu zarządzającego są niewątpliwie elementem zasad funkcjonowania tego podmiotu. Fakt, że chodzi o wynagrodzenie pracowników może mieć jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc dopuszczalności wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prawo do prywatności.

Z tych względów Sąd stwierdził, że [...]. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 26 października 2018 r. Zdaniem Sądu, bezczynność Spółki w tej sprawie nie była rażąca, wynikła bowiem z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając go w całości, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie skargi;

2) art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż w stanie faktycznym sprawy znalazł zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji błędne uznanie Polskich [...] za podmiot, który wykonuje zadania publiczne i przez to zobowiązanie Spółki do udostępnienia informacji publicznej.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skontrolował więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że w analizowanej sprawie istota sporu koncentruje się wokół zagadnienia, czy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skarżąca kasacyjnie Spółka podnosi bowiem, że nie dysponuje majątkiem publicznym oraz nie wykonuje zadań publicznych, a co za tym idzie nie mieści się w kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

Przechodząc do analizy zastosowania art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. ponieść należy, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Treść art. 4. ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje, że nie jest konieczne aby podmiot niebędący władzą publiczną był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopiero wtedy, gdy spełnione są łącznie wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Wystarczy jedna z wyżej wymienionych przesłanek, aby uznać, że taki podmiot jest podporządkowany reżymowi u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem takim zobowiązanym podmiotem będzie również osoba prawna, w której Skarb Państwa ma pozycję dominująca w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W tym kontekście zauważyć należy, że jak wynika z odpisu KRS, [...] S.A. z siedzibą w [...] jest spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest Polska [...] która z kolei jest w 100 % akcjonariatem Skarbu Państwa. Jest zatem niesporne, że Skarb Państwa posiada w Spółce [...] pozycję dominującą. W okolicznościach niniejszej sprawy odwzorowanie składu akcjonariatu, struktury właścicielskiej w [...] jest takie samo jak w Polskiej [...] Niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że skoro bezpośrednim akcjonariuszem [...] jest Polska [...]., a nie Skarb Państwa, to skład akcjonariatu spółki matki nie ma tu znaczenia. Prowadziłoby to do uchylania się od obowiązujących uregulowań prawnych np. w zakresie dostępu do informacji publicznej, a przez to do ograniczenia zasady jawności działania państwa, poprzez tworzenie przez spółki matki zależnych spółek i przekazywanie im do realizacji określonych zadań. Niewątpliwe jest zatem, że Skarb Państwa posiada w Spółce pozycję dominującą, rozumianą jako stosunek Skarbu Państwa do danej spółki. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2018 r. poz. 798; dalej jako u.o.k.k.), przedsiębiorcą dominującym jest przedsiębiorca, który posiada kontrolę nad innymi przedsiębiorcą, przy czym kryterium stwierdzenia "pozycji dominującej" Skarbu Państwa jest wszelka forma bezpośredniego lub pośredniego uzyskiwania przez Skarb Państwa uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na daną osobę prawną, zgodnie z art. 4 pkt 3 i 4 u.o.k.k.

Również prawo Unii Europejskiej posługuje się pojęciem "przedsiębiorstwo publiczne", które zgodnie z art. 2 pkt b) Dyrektywy Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U.UE.L2006.318.17) należy rozumieć jako "każde przedsiębiorstwo, na które władze publiczne mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wywierać dominujący wpływ z racji bycia jego właścicielem, posiadania w nim udziału kapitałowego lub ze względu na zasady, które nim rządzą. Dominujący wpływ ze strony władz publicznych zakłada się wówczas, gdy władze te, pośrednio lub bezpośrednio, w odniesieniu do przedsiębiorstwa:

1) posiadają większą część subskrybowanego kapitału przedsiębiorstwa; lub

2) kontrolują większość głosów przypadających na akcje wyemitowane przez przedsiębiorstwa, lub

3) mogą mianować więcej niż połowę członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorstwa.". Jednocześnie, zgodnie z art. 2 pkt a) powołanej Dyrektywy, "organy publiczne oznaczają wszystkie władze publiczne, w tym władze państwowe i regionalne, a także lokalne i wszelkie inne władze terytorialne".

Stwierdzić należy, że [...] jako dysponent środków publicznych przekazywanych przez Polską [...]., w której 100 % udziałów posiada Skarb Państwa, jest - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej - podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Niezasadna jest przy tym argumentacja odwołująca się do faktu, że Spółka działa w formie spółki prawa handlowego, a zatem nie jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej. Okoliczność ta jest obojętna z punktu widzenia regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 505) władze spółki akcyjnej stanowi między innymi zarząd, który składa się członków, w tym prezesa. Zatem np. informacje dotyczące tak organu jakim jest zarząd, jak i osób sprawujących w nim poszczególne funkcje, w odniesieniu do spółki, w której pozycję dominującą ma Skarb Państwa, podlegają udostępnieniu jako informacje publiczne. Celem regulacji art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. było zobowiązanie do udzielenie informacji publicznej wszystkich podmiotów gospodarczych, nad którymi kontrolę sprawują Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc zarówno tych zorganizowanych w formie np. państwowych osób prawnych, jak i spółek handlowych kontrolowanych przez państwo.

Ponadto NSA podziela stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, iż skarżąca kasacyjnie Spółka wykonuje zadania publiczne. Termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli ( por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Z odpisu KRS skarżącej Spółki wynika, że przedmiotem jej działalności są m. in usługi transportu lotniczego pasażerskiego, a zatem podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że działalność Spółki służy ogółowi, bowiem zaspokaja potrzeby wszystkich zainteresowanych. Uznać należy, że Spółka jest podmiotem działającym w sferze zadań publicznych, świadcząc usługi o charakterze użyteczności publicznej w zakresie transportu lotniczego.

Z tych wszystkich względów niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie miał zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Skoro z przedstawionych powyżej rozważań wynika, że skarżąca kasacyjnie Spółka jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej, to w konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.