Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 492/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę, zwrócono wpis

SENTENCJA

Kraków, dnia 4 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 4 października 1994 r. nr IV/33/94 w przedmiocie zbycia działki postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej kwotę w wysokości 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Tarnowie w dniu 4 października 1994 r. podjęła uchwałę nr IV/33/94 w sprawie zbycia działki nr [...] o pow. 50m2 obrębu [...], obj. Lwh [...] gm. kat. [...]. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16 poz. 95, Nr 34 poz. 199, Nr 43 poz. 253, Nr 89 poz. 518 i z 1991 r. Nr 4 poz. 18 z późniejszymi zmianami) oraz art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30 poz. 127, z 1991 r. z późniejszymi zmianami). Przedmiotową uchwałą Rada Miejska w Tarnowie wyraziła zgodę na zbycie działki nr [...] o pow. 50 m2 obrębu [...] obj. Lwh [...] gm. kat. [...] jako uzupełniającej do dz. [...] obrębu [...] (§ 1).

Pismem z dnia 19 marca 2019 r. W. T. wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875) oraz art. 3 § 2 pkt 6 i art. 53 § 2 P.p.s.a. wniósł o: 1) stwierdzenie wydania Uchwały Rady Miejskiej w Tarnowie nr IV/33/94 z dnia 4 października 1994 r. w sprawie zbycia działki nr [...] o powierzchni 50 m kw obrębu [...], objętej Lwh gmina katastralna [...] niezgodnie z prawem, a to z art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 z późniejszymi zmianami), poprzez dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że nieruchomość ta może być zbyta w trybie bezprzetargowym z uwagi na fakt, że nieruchomość ta jest niezbędna dla poprawienia warunków działki przyległej, a to działki nr [...] obrębu [...]; 2) zasądzenie od Rady Miasta Tarnowa na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych w całości.

Skarżący zaznaczył, że pismem z dnia 18 lutego 2019 r. r., doręczonym organowi w dniu 21 lutego 2019 r. zwrócił się do Rady Miejskiej Miasta Tarnowa o stwierdzenie wydania zaskarżonej uchwały niezgodnie z prawem oraz usunięcie skutków naruszenia poprzez uchylenie tejże uchwały. Pismem z dnia 26 lutego 2019 r. Przewodniczący Rady Miejskiej przekazał sprawę do analizy Prezydentowi Miasta Tarnowa, jednak do dnia dzisiejszego nie zostało przedstawione żadne stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Powyższe przepisy muszą być stosowane razem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej u.s.g.), przy czym – zważywszy na regułę intertemporalną z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej "ustawa nowelizująca") – w niniejszej sprawie istotne jest brzmienie powołanego przepisu sprzed nowelizacji dokonanej wspomnianą ustawą, a to oznacza, że przesłanką dopuszczalności skargi pozostawało uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Z kolei termin do wniesienia skargi wnikał z art. 53 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., przy czym – zważywszy na regułę intertemporalną z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej – w niniejszej sprawie również art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej wspomnianą ustawą, a to oznacza, że: 1) skargę do sądu administracyjnego można było wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania; 2) nie można brać pod uwagę obecnie obowiązującej zasady, iż "termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego" (§ 4 art. 53 P.p.s.a. w obecnym brzmieniu). W niniejszej sprawie liczy się zatem data wniesienia skargi do organu (art. 54 § 1 P.p.s.a).

Zaskarżona uchwała, w ocenie Sądu, jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej, a zatem mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych – potencjalnie może być przedmiotem skargi. Skarga została jednak wniesiona z uchybieniem terminu i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, co wynika z akt sądowych i postanowienia WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 316/18, że W. T. już pismem z dnia 22 listopada 2017 r., doręczonym organowi w dniu 29 listopada 2017 r. zwrócił się do Rady Miejskiej Miasta Tarnowa o stwierdzenie wydania zaskarżonej uchwały niezgodnie z prawem oraz usunięcie skutków naruszenia poprzez uchylenie tejże uchwały. Pismem z dnia 18 grudnia 2017 r., znak [...], Prezydent Miasta Tarnowa wskazał, że Rada Miejska nie jest władna rozstrzygać w przedmiocie tegoż wniosku. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 r. W powołanym wyżej postanowieniu sąd przyjął, że pismo z dnia 18 grudnia 2017 r., doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 r., stanowiło "odpowiedź organu na wezwanie" w rozumieniu art. 53 § 2 P.p.s.a., zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 8 lutego 2018 r. W tym dniu skarga została wprawdzie nadana listem poleconym, ale na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie; dotarła do Sądu w dniu 13 lutego 2018 r. i następnie – w dniu 14 lutego 2018 r. – została przesłana do organu, tj. Rady Miejskiej w Tarnowie (przesyłkę doręczono organowi w dniu 19 lutego 2018 r.). Jakby zatem na zaistniałą sytuację nie patrzeć – przyjmując nawet za punkt odniesienia datę nadania skargi przez Sąd do organu (co nastąpiło niezwłocznie) – termin do wniesienia skargi został uchybiony.

W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, że pismem z dnia 18 lutego 2019 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z prawem kwestionowanej uchwały. W tym miejscu wskazać należy, że bez wpływu na upływ terminu do wniesienia skargi pozostawało kolejne wezwanie zawarte w piśmie z dnia 18 lutego 2019 r. Wezwanie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przytoczyć należy pogląd wyrażony w postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OSA 2/02 zgodnie z którym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności jednokrotnie. Kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie stanowi wywołującego skutki prawne wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu P.p.s.a.

Reasumując stwierdzić należy, że skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona po upływie terminu dla dokonania tej czynności procesowej. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji).