Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 564/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi "A" Spółki jawnej z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/M.Górecka /-/B.Drzazga /-/W.Batorowicz


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wszczętej z urzędu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził nieważność decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na hurtownię materiałów budowlanych, sklep artykułów przemysłowych z częścią biurową, serwis ogumienia i na przebudowie budynku gospodarczego i zmianie jego użytkowania na cele socjalne, na działce nr [...], położonej w R.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren zabudowy objętej przedmiotową decyzją z dnia [...] r. w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta R., uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w R. nr XXII/155/92 z dnia 17.06.1992r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Pilskiego nr 9, poz. 97 z dnia 26.10.1992r., oznaczony jest symbolem B 52 Mj.

Zgodnie z planem jest to "teren istniejącej zabudowy mieszkalno-usługowej i gospodarczej przewidzianej do rewaloryzacji ze względu na objęcie obszaru ochroną konserwatorską. Sposób i zakres rewaloryzacji określa plan szczegółowy wymieniony w tekście dla terenu B-4 Mw/Mj. Wszelkie działania inwestycyjne wymagają uzgodnienia z WKZ".

Zdaniem organ, ustalone w decyzji z dnia [...] r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego oznaczonego na planie jako "1" i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego oznaczonego jako "2" są niezgodne z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten przewidywał bowiem jedynie rewaloryzację istniejącej zabudowy mieszkalno-usługowej i gospodarczej, a nie przewidywał zmiany przeznaczenia istniejącej zabudowy na inne cele (handel i hurtownia). Zatem przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek inwestora "A" spółka jawna w O., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wskazał nadto, ze zgodnie z rozporządzeniem Wojewody P. z dnia 15.05.1998r. w sprawie ustanowienia obszarów chronionego krajobrazu, na obszarach chronionego krajobrazu zabrania się lokalizowania nowych budynków.

Powyższa decyzja z dnia [...] r. jest przedmiotem skargi "A" spółki jawnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze zarzucono organowi dokonanie nieprawidłowej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było uznanie przez organ orzekający, że decyzja Burmistrza R. z dnia [...] r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem była sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Doszło zatem do rażącego naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn.Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), który stanowił podstawę wydania decyzji z dnia [...] r. Stosownie bowiem do treści tego przepisu, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zostać wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W chwili wydawania decyzji z dnia [...] r. na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr XXII/155/92 z dnia 26.10.1992r. Zgodnie z zapisem planu nieruchomość objęta inwestycją znajdowała się na terenie oznaczonym jako B-51 Mj., a więc "terenie istniejącej zabudowy mieszkalno-usługowej i gospodarczej przewidzianej dla rewaloryzacji ze względu na objęcie obszaru ochrona konserwatorską". Sposób i zakres rewaloryzacji miał określać plan szczegółowy, a wszelkie działania inwestycyjne wymagały uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Jak wynika z załącznika graficznego do decyzji z dnia [...] r. przed jej wydaniem, na terenie działki nr [...] znajdowały się 3 budynki gospodarcze, z których dwa zostały objęte decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mianowicie decyzją tą ustalono zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego oznaczonego nr "1" na hurtownię materiałów budowlanych, sklep artykułów przemysłowych z częścią biurową i serwis ogumienia. Odnośnie budynku oznaczonego nr "2" ustalono jego przebudowę i zmianę użytkowania na cele socjalne. Przed wydaniem decyzji Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił projekt decyzji.

Porównując zatem zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy z jej treścią, należy stwierdzić, że brak jest w planie miejscowym zapisów, które zabraniałyby dokonania zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych na cele handlowe bądź usługowe, nawet jeśli miałoby to związek z ich niewielką przebudową. Plan bowiem przewidywał rewaloryzację takich budynków (a więc również ich zmianę) z tym że taka rewaloryzacja musiała być uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i ustalonym orzecznictwem organ mógł odmówić ustalenia w decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tylko wtedy, gdy zamierzenie inwestycyjne było sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. Zakaz sytuowania określonych zamierzeń inwestycyjnych na danym terenie musiało jasno wynikać z zapisów planów miejscowych.

W niniejszej sprawie inwestycja nie była sprzeczna z dotychczasowym przeznaczeniem terenu (zabudowa mieszkalno-usługowa i gospodarcza), bowiem zmiana użytkowania istniejących obiektów gospodarczych na usługowe nie może być uznana niezgodną z zapisem powyższego planu.

Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze powołuje się również na zapisy planu miejscowego obowiązującego dla całej jednostki strukturalnej "B". Jak wynika z ich treści, dla całej jednostki "B" ustalono dwie równorzędne funkcje: mieszkaniową i usługową. Dopuszczono zmianę użytkowania obiektów mieszkalnych na usługowo-handlową. Zakaz dotyczył jedynie zmiany funkcji usługowych na mieszkaniową oraz wprowadzenia usług wymagających stref ochronnych (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Wprawdzie organ orzekający nie ustosunkował się do tych twierdzeń skarżącego, ale też nie zaprzeczył istnieniu takich zapisów planów. Zdaniem Sądu również te zapisy planu nie uniemożliwiały przeprowadzenie na działce nr [...] inwestycji objętej decyzją z dnia [...] r. Jako że przedmiotem decyzji były istniejące już budynki gospodarcze, bez znaczenia były zapisy rozporządzenia Wojewody P. o ustaleniu obszaru chronionego krajobrazu, bowiem przedmiotem zakazu budowy w odległości 100m od brzegu jeziora była jedynie lokalizacja nowych obiektów.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przy wydawaniu przez Burmistrza decyzji z dnia [...] r. i uznając że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 200 i 152 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

/-/M.Górecka /-/B.Drzazga /-/W.Batorowicz

hp