Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 814/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 5
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art. 1 art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udostepnienie informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

M. P. wnioskiem z 26 lutego 2015 r., wniesionym ustnie, a następnie drogą elektroniczną, zwrócił się do Urzędu Gminy w Z. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

a) kwoty umowy, zawartej z M. P. w 2003 r. na przebudowę pierwszego odcinka ul. [...],

b) inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej przebudowy drogi ul. [...].

Pismem z 12 marca 2015 r. (k – 8 akt administracyjnych) Wójt Gminy Z. poinformował wnioskodawcę, że umowa, zawarta z M. P. w 2003 r. na nadzór nad przebudową i modernizacją drogi gminnej Z.-Z, została zawarta na kwotę 16. 824, 00 zł. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę, że inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza przebudowy drogi ulicy [...] w Z. nie stanowi dokumentu, podlegającego udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako dokument niewytworzony przez organ administracji publicznej.

W skardze na bezczynność Wójta Gminy Z. , wniesionej do tutejszego Sądu przez M. P., strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Wójta do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie i zasądzenia kosztów postępowania.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, strona skarżąca podnosiła, że żądane informacje stanowią informację publiczną i winny zostać przez Wójta udostępnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, iż żądana geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza nie stanowi informacji publicznej, co oznacza, że organ nie był zobowiązany do jej udostępnienia ani też do wydania decyzji odmownej, bowiem pisemne poinformowanie skarżącego było w takiej sytuacji wystarczające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy żądana informacja – geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza przebudowy drogi ul. [...] , stanowi informację publiczną i czy udostępnienie tej informacji winno nastąpić w drodze ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.).

W ocenie Sądu, żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast nie podlega udostępnieniu w trybie powołanej ustawy.

Zgodnie bowiem z art. 1 ust 2 tej ustawy, jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. Jeżeli więc inna ustawa reguluje te kwestie, to nie ma podstaw do stosowania przepisów powołanej ustawy z 6 września 2001 r. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem zastosowanie wtedy, gdy inne ustawy nie regulują dostępu do określonych informacji publicznych, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali.

W przedmiotowej sprawie geodeta, wykonawca prac geodezyjnych, zgodnie z § 21 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133), zobowiązany był przekazać dokumentację powykonawczą do ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Dostęp do dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej regulują przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.).

Zauważyć też należy, iż równolegle żądany przez skarżącego dokument stanowi też obowiązkowy załącznik do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, stosownie do art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Przepis powyższy nakłada na inwestora obowiązek dołączenia dokumentacji geodezyjnej powykonawczej do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.

W ocenie Sądu, żądana dokumentacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja dotycząca spraw publicznych stanowi informację publiczną. Oczywistym jest bowiem, że informacje dotyczące posadowienia dróg, ich przebiegu, sposobu ich wykonania, znajdujące się w dokumentacji powykonawczej, stanowią informację publiczną. Zwłaszcza, że dokumentacja powykonawcza geodezyjna stanowi dowód na okoliczność spożytkowania środków publicznych.

Zdaniem Sądu, dokumentacja ta stanowi równolegle część akt administracyjnych, dotyczących pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie i jednocześnie wchodzi ona w zasób informacji objętych ustawą z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zgodnie z art. 24 ust. 5 tej ustawy, "Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie."

W tym miejscu wskazać należy, że art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej in principio stanowi, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. A zatem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą być stosowane w taki sposób, który podważałby normy innych ustaw.

Problematykę relacji ustawy o dostępie do informacji publicznej do innych ustaw rozważał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13 (ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38). Wskazał w niej, że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. NSA podkreślił w uchwale za doktryną, że przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam gdzie jednak dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo, lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie.

W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko, zaprezentowane w wyżej przywołanej uchwale NSA, że w zakresie, w jakim ustawa szczególna nie reguluje zakresu informacji, trybu jej udzielenia lub kręgu uprawnionych do niej podmiotów – znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Jednakże, zdaniem Sądu, art. 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w sposób wyraźny i zupełny określa krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe, jak również zakres tych informacji oraz tryb ich udostępnienia (por. też wyrok NSA z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I OSK 777/13). Tym samym ustawodawca, odnośnie informacji wchodzących w skład wypisu z ewidencji gruntów i budynków dotyczących danych osobowych, określił odrębny reżim prawny zarówno w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym oraz co do trybu udostępnienia. Artykuł 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wyłącza zatem zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej do informacji w postaci inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej przebudowy drogi ul. [...].

Ustawodawca materię tę w sposób całkowity i zupełny uregulował w ustawie szczególnej względem ustawy o dostępie do informacji publicznej, która ma tym samym pierwszeństwo zastosowania, stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 24 ust. 4 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

Reasumując, żądane informacje stanowią informację publiczną, ale ich udostępnienie następuje w trybie lex specialis, a nie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.