Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1754/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.6, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 8
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 15 par. 1 pkt. 1, art. 174, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. NSA Tadeusz Geremek /spr./ Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty Olsztyńskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 891/08 w sprawie ze skargi Starosty Olsztyńskiego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu do wydania decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. VII SA/Wa 891/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Starosty Olsztyńskiego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu do wydania decyzji.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej K.p.a.) oraz art. 88a ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Starosty Olsztyńskiego na postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...], nakładające na Starostę Olsztyńskiego karę pieniężną w wysokości 3 500 zł. za 7 dni zwłoki w związku z wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w Knopinie gm. Dobre Miasto na działce nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podniósł, że Wojewoda Warmińsko-Mazurski po przeprowadzeniu kontroli terminowości załatwienia ww. sprawy prawidłowo ustalił początek biegu terminu wynikającego z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego na dzień 27 czerwca 2007 r., kiedy do organu wpłynął wniosek inwestora dotyczący pozwolenia na budowę. Decyzja w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] września 2007 r., czyli po upływie 75 dni od dnia wpłynięcia wniosku. Odliczenie od czasu trwania postępowania 65 dni przewidzianych w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego oraz 3 dni tj. od dnia 21 sierpnia 2007 r. (dnia wysłania wezwania) do dnia 24 sierpnia 2007 r. (dnia uzupełnienia wniosku) w związku z wezwaniem w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wskazuje, iż prowadząc przedmiotowe postępowanie Starosta Olsztyński o 7 dni przekroczył termin wynikający z cytowanego wyżej przepisu. Wobec ustalonej ustawowo stawki 500 zł kary za każdy dzień zwłoki, łączny wymiar kary za zwłokę w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy wynosi 3.500 zł. Odnosząc się do argumentów Starosty Olsztyńskiego zawartych w zażaleniu organ za niewłaściwą uznał jest interpretację, iż bieg 65-dniowego terminu rozpoczyna się w momencie, gdy wniosek inwestora jest kompletny. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 kpa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, a zatem od daty złożenia wniosku o pozwolenie na budowę należy liczyć bieg terminu 65-dniowego, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że Starosta Olsztyński podjął pierwszą czynność procesową w postaci wydania wezwania w trybie art. 64 § 2 kpa, dopiero po upływie 54 dni od dnia wpłynięcia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tak długi czas bezczynności organu spowodował znaczne opóźnienie całego postępowania i przyczynił się do zawinionej przez organ zwłoki w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Starostę Olsztyńskiego, który złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawierając zarzut naruszenia art. 35 ust. 6 i ust. 8 Prawa budowlanego i wniósł o stwierdzenie nieważności tego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się z argumentacją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostaje wszczęte z chwilą złożenia odpowiedniego wniosku i nie ma znaczenia czy wniosek jest dotknięty brakami formalnymi. Skarżący podniósł, iż przepisy Prawa budowlanego stanowią przepisy szczególne w stosunku do norm zawartych w K.p.a., co potwierdza także obowiązek składania comiesięcznych raportów do wojewody o złożonych wnioskach o pozwolenie na budowę, a także raportach o wydanych pozwoleniach. W ocenie skarżącego wojewoda ma uprawnienie do nakładania kary na organy wstrzymujące się przed wydaniem decyzji, gdyż kara ta ma na celu przymuszenie organu do wydania decyzji i wyeliminowania nieuzasadnionego wydłużania postępowania, a nie wprowadzania represji już po fakcie jej wydania. Działania Wojewody Warmińsko-Mazruskiego skarżący uznał za karanie niejako ku przestrodze, co w świetle uzasadnienia do nowelizacji Prawa budowlanego jest sprzeczne z literą prawa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Starosty Olsztyńskiego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji uznał za chybiony pogląd o niedopuszczalności wydania postanowienia na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego po zakończeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podnieść, iż obecne brzmienie cytowanego art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego zostało wprowadzone przepisem art. 1 pkt 12 li c) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888 ze zm.). Przedmiotowa nowelizacja doprecyzowała dokładny, liczony w dniach okres, w którym organ zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie była to jednak najważniejsza zmiana. Przede wszystkim ustawodawca wprowadził jednoznaczne określenie formy orzeczenia, jakim organ wyższego stopnia wymierza grzywnę (postanowienie), a w szczególności przesądził o jego zaskarżalności, dopuszczając możliwość złożenia zażalenia. Zacytowany przez pełnomocnika Starosty Olsztyńskiego w piśmie z dnia 22 lipca 2008 r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 302/07 nawiązuje do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt II OSK 989/05 (ONSAiWSA 2006/1/22), które zostało wydane w poprzednio obowiązującym stanie prawnym i jako takie - w odniesieniu do podnoszonej kwestii - straciło całkowicie na swojej aktualności. W obecnym stanie prawnym nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny ma formę postanowienia i jest zaskarżalne w drodze zażalenia, a organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji, który prowadził postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, staje się stroną zupełnie nowego postępowania administracyjnego, tym razem w przedmiocie wymierzenia grzywny. Sąd I instancji dodał, iż jednym z elementów charakteryzujących określony stosunek administracyjno-prawny jest tożsamość stron postępowania administracyjnego. W sprawie wymierzenia kary stronami postępowania administracyjnego nie są podmioty ustalone na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, lecz wyłącznie organ odpowiedzialny za szybkie procedowanie i wydanie decyzji w terminie określonym w art. 35 ust. 6 i organ wydający postanowienie w przedmiocie kary pieniężnej za niedopuszczalną zwłokę. Przedmiotem tak ustalonej sprawy administracyjnej, która - de facto jest kontrolowana w niniejszym postępowaniu - nie jest udzielenie pozwolenia na budowę, lecz zasadność i wymiar kary pieniężnej orzeczonej właśnie w oparciu o cytowany art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. W rezultacie Sąd nie dopatrzył się kwalifikowanej wady prawnej, która mogłaby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazujących m. in. na sprzeczność zaskarżonej decyzji z treścią uzasadnienia projektu nowelizacji Prawa budowlanego, w którym mowa jest o organach "wstrzymujących" się przed wydaniem decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że uzasadnienie do projektu ustawy - jakkolwiek może mieć istotne znaczenie w procesie wykładni celowościowej- nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa. Przepis art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego jest osadzony w pewnym systemie i nie powinien być interpretowany w oderwaniu od innych norm Prawa budowlanego. Zaznaczenia wymaga, że możliwość wymierzenia kary na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego nie może być ograniczona jedynie do czasu trwania postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w ścisłym powiązaniu z obowiązkiem składania comiesięcznych raportów do Wojewody o złożonych wnioskach o pozwolenie na budowę, a także raportach o wydanych pozwoleniach. Przede wszystkim należy podkreślić, że cytowany przepis w ogóle zawiera takiego czasowego ograniczenia, a zatem nie ma podstaw prawnych do dokonywania takiej interpretacji obowiązujących przepisów prawa. Również wykładnia celowościowa cytowanego przepisu z powołaniem się na treść uzasadnienia do projektu nowelizacji Prawa budowlanego nie prowadzi do wniosku, że wojewoda nie posiada uprawnienia do nałożenia kary po zakończeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Zwrócić należy uwagę, że przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której wojewoda nie tylko byłby zobowiązany był do zaangażowania szeregu pracowników do jednoczesnego monitorowania bardzo wielu postępowań w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, ale w szczególności pozbawiony byłby możliwości dokonania rzeczywistej kompleksowej kontroli i oceny wciąż niezakończonego postępowania w sytuacji chociażby jego zawieszenia lub innej trwającej przeszkody - choć po upływie 65-dniowego terminu do wydania decyzji. Przyjęcie interpretacji art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego zaprezentowanej przez skarżącego prowadziłoby wreszcie do możliwości wydania wielu rozstrzygnięć (każdego zaskarżalnego w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego) w tym samym przedmiocie w ramach tego samego postępowania, ze względu na brak decyzji zezwalającej na budowę. Nie mnożąc przykładów, które w praktyce utrudniałyby bądź wręcz uniemożliwiały prawidłową ocenę stosowania art. 35 ust. 6 w związku z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, należy stwierdzić, iż sugestia skarżącego o możliwości wymierzenia kary jedynie organowi "wstrzymującemu" się z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę a nie po zakończeniu postępowania nie znajduje dostatecznego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że przepis art. 35 ust. 6 Prawa - wprowadzony przepisem art. 1 pkt 28 lit d) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) miał na celu wyeliminowanie występujących przypadków nieuzasadnionego wydłużania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowania, związanego z wydawaniem pozwolenia na budowę, co potwierdza treść uzasadnienia do projektu przedmiotowej ustawy (vide druk sejmowy nr 493) - jednakże nie można podzielić stanowiska, że kara ta mająca przecież charakter sankcji nie może być wymierzona organowi w wyniku negatywnej oceny całego przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zarówno taka kompleksowa ocena, jak też właściwy wymiar kary są bez wątpienia możliwe dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem wszystkich uzasadnionych i nieuzasadnionych przerw, o których mowa w art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego mających wpływ na bieg 65-dniowego terminu do wydania decyzji. Nawiązując do prawidłowości zastosowania przepisu art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego Sąd wojewódzki uznał, że do 65-dniowego terminu nie wlicza się terminów wynikających z okresów zawieszenia postępowania, okresów opóźnień powstałych z winy strony (chodzi tu o przypadki przekroczenia przez stronę terminu dokonania czynności określonych w przepisach prawa lub wyznaczonych przez organ prowadzący postępowanie), okresów opóźnień powstałych z przyczyn niezależnych od organu prowadzącego postępowanie np. działanie sił przyrody, działania lub zaniechania innych organów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także terminów wynikających z innych przyczyn obiektywnych uniemożliwiających skuteczne prowadzenie postępowania.

Skargę kasacyjna od powyższego orzeczenia Sądu do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Starosta Olsztyński, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie uchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, w tym: art. 35 ust. 6 i 8 oraz art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo

budowlane, a także przepisów proceduralnych w tym art. 123 K.p.a. oraz art.

61 § 3 w związku z art. 64 § 2 K.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. : art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na organ administracji architektoniczno-budowlanej jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 K.p.a. braków formalnych wniosku strony o wydanie pozwolenia na budowę powoduje, że bieg 65-dniowego terminu do wydania decyzji w sprawie o pozwolenie na budowę należy liczyć od dnia złożenia wadliwego podania. Wnoszący skargę kasacyjną wnioskował o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.

W myśl przepisu art. 174 wskazanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze.

Skarga kasacyjna - w zakresie sformułowanych w niej zarzutów - nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając w wyżej przedstawionych granicach zasadność wniesionej w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 8 ww. ustawy przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na organ administracji architektoniczno-budowlanej jest postępowaniem odrębnym od postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Za niezasadny należało również uznać zarzut wnoszącego skargę kasacyjną naruszenia przez Sąd I instancji , art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 K.p.a. braków formalnych wniosku strony o wydanie pozwolenia na budowę powoduje, że bieg 65-dniowego terminu do wydania decyzji w sprawie o pozwolenie na budowę należy liczyć od dnia złożenia wadliwego podania.

Z treści przepisu art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, wynika wprost obowiązek organu administracji wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zakończenia postępowania w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Uchybienie temu terminowi skutkuje wymierzeniem organowi grzywny w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, co zaś wynika z treści art. 35 ust. 6 ww. ustawy.

Aktualne brzmienie powyżej przytoczonego przepisu, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, wprowadzone zostało art. 1 pkt 12 lit. c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane. Nowelizacja art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego doprecyzowała dokładnie liczony w dniach okres, w którym organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, a ponadto określiła formę orzeczenia, jakim organ wyższego stopnia wymierza grzywnę wskazując, iż jest to postanowienie, na które służy zażalenie. W efekcie tych zmian, postanowienie o wymierzeniu grzywny jest wydawane w nowym postępowaniu administracyjnym, gdzie organ, który prowadził postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę staje się stroną tego postępowania. Postanowienie o wymierzeniu grzywny po wyczerpaniu środka zaskarżenia podlega także skardze do Sądu administracyjnego.

Ponadto utrwalony jest już pogląd w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którym orzekający skład w pełni się zgadza, że skoro z brzmienia art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego wynika, iż ustawodawca wiąże określoną sankcję z niewydaniem przez właściwy organ decyzji w kwestii pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji, to zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu za początek biegu tego terminu przyjąć należy datę wpływu wniosku do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r. II OSK 305/08). Treść tego przepisu jak zaznacza się we wskazanym wyroku nie wymaga wykładni, jest bowiem jasna i oczywista, zaś clara non sunt interpretanda. Przepis określa, że data złożenia wniosku o wydanie decyzji stanowi początek biegu 65-dniowego terminu, nie mówi się o wymogu wniosku kompletnego, ani o dacie "wszczęcia postępowania". Ratio legis takiej regulacji jest gwarancja ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku bez zbędnej zwłoki, która wynika z odstępów czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu bądź błędnymi działaniami powodującymi przewlekłość postępowania lub nawet bezczynność organu.

Ponadto z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika jakich terminów nie wlicza się do ogólnego terminu, o którym mowa w ust. 3. To z kolei oznacza, iż nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenie postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Mając na uwadze zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stwierdzić należy jego całkowitą niezasadność i wyjaśnić, że jakkolwiek nawet wadliwy formalnie wniosek o pozwolenie na budowę rozpoczyna bieg terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, co wynika wprost z treści tego przepisu, to jednak czas potrzebny do usunięcia braków formalnych, czas niezbędny do uzupełnienia dokumentów wymaganych przepisami prawa (art. 32, 33 i 34 Prawa budowlanego) niezbędnych do rozpoznania merytorycznego wniosku z mocy art. 35 ust. 6 nie jest wliczony do terminu określonego w ust. 6 ww. artykułu. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa NSA, jeżeli wniosek nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, to opóźnienia w załatwieniu sprawy czyli wydaniu decyzji w przewidzianym terminie, należy traktować jako opóźnienie spowodowane z winy strony, czyli z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego).

Mając na uwadze powyższe rozważania i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że właściwie Sąd I instancji podzielił w tym zakresie stanowisko organu, iż to dzień wpływu wniosku do organu I instancji, tj. 27 czerwca 2007 r. rozpoczął bieg terminu 65 dni określonego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została 10 września 2007 r. czyli po upływie 75 dni, a więc przekroczono termin o 10 dni. Jednak zgodnie z treścią art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane do okresu przekraczającego zachowanie ustawowego terminu zasadnie nie wliczono 3 dni związanych z wezwaniem strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zajął stanowisko, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że dopiero od uzupełnienia wszystkich braków formalnych wniosku i od złożenia wymaganych przepisami Prawa budowlanego dokumentów rozpoczyna bieg termin 65 dni wynikający z art. 35 ust. 6 ww. ustawy.

Stanowisko skargi kasacyjnej zajęte w zarzutach oraz jej uzasadnieniu dowodzi, iż autorka tej skargi opierała się na wcześniejszej regulacji prawnej art. 35 Prawa budowlanego i nie miała na uwadze zmian wprowadzanych wskazaną wcześniej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane. To właśnie ta nowelizacja, co należy podkreślić, doprecyzowała okres liczony w dniach na wydanie przez właściwy organ decyzji (65 dni), określiła formę orzeczenia jakim wymierza grzywnę organ wyższego stopnia (postanowienie) i przesądziła o dopuszczalności zaskarżenia postanowienia przez zażalenie. W aspekcie nowej regulacji prawnej, której wnosząca skargę kasacyjną pełnomocnik nie wzięła pod rozwagę, stwierdzić należy, iż żaden z zarzutów skargi kasacyjnej ani dotyczących naruszenia przepisów postępowania, ani naruszenia prawa materialnego nie znajdują uzasadnienia. Chybione zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły więc podważyć prawidłowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.