Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1389/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), WSA del. Lidia Ciechomska - Florek, Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 167/08 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi (przedstawione przez Sąd pierwszej instancji).

1.1. Decyzją z dnia 8 października 2007 r. Prezydent Miasta Ł. ustalił Z. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. Do opodatkowania przyjęto: 27.188 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 100 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 21.323,90 m2 budynków wg stawki "pozostałe" w okresie od stycznia do maja 2006 r. oraz 1.655 m2 budynków wg stawki "pozostałe" w okresie od czerwca do grudnia 2006 r. Podatek ustalono na kwotę 81.239 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji nie zgodził się z podatnikiem, że powierzchnia ostatnio wymienionych budynków została zmniejszona już w kwietniu 2006 r. (nie potwierdziła tego dokumentacja budowlana, zeznania świadków i strony).

1.2. Decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stosownie do art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p.

W motywach decyzji organ odwoławczy podtrzymał tezę, że do maja 2006 r. powierzchnia budynków według stawki dla budynków "pozostałych" wynosiła 21.323,90 m2. Podatnik stwierdził w toku przesłuchania, że prace rozbiórkowe podjął na przełomie marca i kwietnia 2006 r. Okoliczność ta została potwierdzona zeznaniami świadków i wynikami oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Stan taki trwał do maja 2006 r., kiedy to rozebrano 16.507,90 m2. Za okres styczeń-maj 2006 r. opodatkowaniu podlegała zatem powierzchnia 21.323,90 m2, a dopiero od czerwca należało przyjąć do opodatkowania mniejszą powierzchnię budynków pozostałych, zgłoszoną w deklaracji za maj-grudzień 2006 r.

Organ odwoławczy uznał także, w ślad za organem pierwszej instancji, że grunty podatnika należało opodatkować stawką najwyższą, przewidzianą dla nieruchomości wykorzystywanych przez przedsiębiorców w prowadzonej działalności. Organ nie podzielił poglądu podatnika, że grunty te nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej u.p.o.l. W ocenie Kolegium nie można uznać, że skoro budynki na gruncie uznano za nienadające się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej (ze względu na stan techniczny), to za takową należy również uznać nieruchomość gruntową, na której budynki są posadowione. Grunt może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, mimo że nie nadają się do tego posadowione na nim budynki. Nieruchomość była przygotowywana dla celów działalności gospodarczej podatnika. Poza tym podatnik sam zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej adres tej nieruchomości, jako siedzibę oddziału. Nie uczyniłby tego, gdyby grunt nie nadawał się na ten cel. Nieruchomość nie była skażona ani zanieczyszczona jakimikolwiek szkodliwymi lub niebezpiecznymi substancjami w stopniu wykraczającym poza standardy jakości gleby dla terenu przeznaczonego pod inwestycję polegającą na budowie budynków magazynowych, produkcyjnych lub biurowych.

2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Sądu wojewódzkiego strona, domagając się uchylenia ostatnio wymienionej decyzji, zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że stan techniczny przedmiotowych gruntów umożliwia ich wykorzystanie do celów gospodarczych i w związku z tym powinny one być opodatkowane według wyższej stawki;

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że począwszy od stycznia do końca maja 2006 r. na terenie nieruchomości znajdowały się budynki "pozostałe" o pow. 21.323,90 m2, podczas gdy w okresie od stycznia do kwietnia 2006 r. łączna powierzchnia tych budynków wynosiła nie więcej niż 16.507,90 m2, a od maja 2006 r. powierzchnia ta wynosiła 1.655 m2.

2.2. W ocenie podatnika, grunty należało opodatkować stawką właściwą dla gruntów pozostałych, gdyż odnosi się do nich cecha właściwa budynkom na gruncie, a mianowicie brak możliwości ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Skoro organy podatkowe uznały, że budynki znajdujące się na nieruchomości nie mogą w większości być potraktowane jako nadające się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to konsekwentnie stanowisko to powinno odnosić się również do gruntów, na których budynki te posadowiono.

W odniesieniu do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych stwierdzono, że w styczniu 2006 r. obiekt rozebrany był w zakresie, w jakim pozbawiło go to właściwości budynku niemalże w połowie. Informacja znajdująca się w projekcie rozbiórki budynku, zgodnie z którą na dzień 7 listopada 2005 r. usunięto powierzchnię 5.184 m2, odnosiła się wyłącznie do powierzchni, która została usunięta w całości. Tymczasem znacząca część budynku, w wyniku prac podjętych bez pozwolenia w połowie 2005 r. pozbawiona została wyłącznie zadaszenia (około 10.000 m2). Spowodowało to zmniejszenie powierzchni do opodatkowania z 26.507,90 m2 do 16.507,90 m2 (w styczniu 2006 r. ta ostatnia powierzchnia była podstawą opodatkowania). W tych warunkach podatnik uważa za nieuprawnione wydawanie decyzji wyłącznie w oparciu o projekt rozbiórki, gdyż dokument ten nie przesądza, w jakiej części budynek został pozbawiony zadaszenia do końca września 2005 r. Ponowne prace rozbiórkowe rozpoczęto w końcu marca 2006 r. W tym czasie rozebrano około 15.000 m2, przy czym pod pojęciem rozbiórki podatnik rozumie pozbawienie obiektu cech budynku, niekoniecznie usunięcie go w całości. Prace zakończono w kwietniu. Dlatego przyjęcie daty granicznej robót rozbiórkowych na koniec maja 2006 r. skarżący uznał za niewłaściwe.

2.3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przytaczając argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

3. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

3.1. Zaskarżonym do Sądu kasacyjnego wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 167/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a.

3.2. Jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że skoro budynki posadowione na gruntach nie nadawały się ze względów technicznych do wykorzystania na działalność gospodarczą, to tak samo powinny zostać potraktowane grunty, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Względy techniczne, o których mowa w ustawie, odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystania nieruchomości. Obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania "ze względów technicznych" nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej, ciąży przy tym na przedsiębiorcy. Podatnik nie wykazał natomiast, by grunty, które posiadał, znajdowały się w stanie technicznym, uniemożliwiającym mu prowadzenie działalności. Ograniczył się wyłącznie do podnoszenia kwestii stanu technicznego budynków znajdujących się na tym gruncie, które rzeczywiście były zdewastowane. Stan budynków nie stanowił przedmiotu sporu; organy uznały, że rzeczywiście znajdują się one w takim stanie technicznym, że należy je objąć niższą stawką podatku. Jednak warunek, że grunt ze względów technicznych nie może się nadawać do prowadzenia działalności należy odnosić wyłącznie do tego konkretnego przedmiotu opodatkowania, tj. gruntu, nie zaś wywodzić o jego właściwościach technicznych ze stanu posadowionych na tym gruncie budynków. Grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l.). Stąd też okoliczności odnoszących się do jednego z tych przedmiotów (względy techniczne) nie można odnosić wprost do drugiego przedmiotu.

3.3. Nie można też uznać, w ocenie Sądu, że organy nie zebrały materiału dowodowego pozwalającego na przyjęcie ww. ustaleń (pkt 1.2) odnośnie do terminów i zakresu prowadzenia na nieruchomości prac rozbiórkowych. Dowody z zeznań świadków P. N. i W. M., zeznania samej strony, kilkukrotne oględziny nieruchomości, decyzja o rozbiórce budynku odlewni wraz z projektem budowlanym (określającym powierzchnię rozebranych budynków według stanu na dzień 7 listopada 2005 r. na 5.184 m2), stanowiły wystarczający materiał dowodowy do określenia zarówno zakresu prac rozbiórkowych w 2005 r., jak i terminu zakończenia robót w 2006 r. Organ odwoławczy dokładnie przeanalizował zebrane w sprawie dokumenty, oraz wyjaśnił dlaczego uznał, że zakończone jesienią 2005 r. prace rozbiórkowe objęły 5.184 m2, a nie jak życzyłby sobie podatnik 10.000 m2. Wyjaśniono również dlaczego uznano, że prace na wiosnę 2006 r. zakończyły się w maju, a nie w kwietniu. Wszelkie wyjaśnienia składane przez stronę były przez organy podatkowe analizowane i brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji.

Według Sądu, zasadnie organy dokonały ustaleń faktycznych przede wszystkim w oparciu o projekt prac rozbiórkowych opracowany przez uprawnionego inżyniera. Ustalenia zakresu rozbiórki nie sposób precyzyjnie dokonać w oparciu o zeznania świadków przeprowadzających te prace, czy też zeznania strony. Precyzyjne wyliczenia zawiera projekt budowlany przedstawiający dokładnie wielkość budynków przeznaczonych do rozbiórki, istniejących w momencie sporządzania tego planu. Wobec załączenia do projektu obszernej dokumentacji fotograficznej, przedstawiającej zadaszone budynki, nie są wiarygodne twierdzenia skarżącego, że projekt uwzględnił również budynki pozbawione dachów.

Trafna też jest ocena dotycząca daty zakończenia prac rozbiórkowych w 2006 r. Podatnik sam przyznał w trakcie przesłuchania, że prace zostały zakończone na przełomie kwietnia i maja 2006 r. Okoliczność ta została potwierdzona przez świadków P. N. i W. M. Osoby te nie twierdziły, że rozbiórka zakończyła się w kwietniu. Stąd też organ podatkowy, mając na uwadze treść art. 6 ust. 3 in fine u.p.o.l., zmiany wynikające z dokonanej rozbiórki uwzględnił w zakresie opodatkowania od czerwca 2006 r.

Postępowanie dowodowe spełniało, zdaniem Sądu, w konsekwencji wymogi, o których mowa w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Ustalenia faktyczne zawarte w decyzji ostatecznej zostały poczynione w oparciu o wszechstronną ocenę materiału dowodowego, a materiał ten został zebrany w sposób wyczerpujący, wyjaśniający w sposób możliwy w warunkach danej sprawy okoliczności istotne dla jej załatwienia.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Omówiony wyrok strona zaskarżyła "w części określającej wymiar podatku od: 1) gruntów, 2) pozostałych budynków, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego za okres styczeń-maj 2006 r." Wniesiono w związku z tym o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Wnioski powyższe oparto na następujących zarzutach:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że stan techniczny gruntów znajdujących się na terenie przedmiotowej nieruchomości umożliwia ich wykorzystanie do celów gospodarczych i w związku z tym powinny one być opodatkowane według wyższej stawki, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności informacji PINB) wynika, że budynki znajdujące się na terenie nieruchomości są opróżnione i od szeregu lat wyłączone z użytkowania ze względu na ich wyjątkowo zły stan techniczny, a zatem również grunty, na których posadowiono budynki, nie były i nie mogły być wykorzystane do prowadzenia tej działalności;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarga powinna być uwzględniona wobec naruszenia przez organ podatkowy art. 191 O.p., z uwagi na przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji uznanie, że od stycznia do maja 2006 r. na terenie nieruchomości znajdowały się budynki wyłączone z użytkowania i nie przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej o pow. 21.323,90 m2, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności wyjaśnień podatnika i świadków) wynika, że w okresie od stycznia do kwietnia 2006 r. łączna powierzchnia budynków wyłączonych z użytkowania i nie przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej wynosiła nie więcej niż 16.507,90 m2, natomiast od maja 2006 r. powierzchnia ta wynosiła 1.655 m2.

4.2. W motywach środka odwoławczego skarżący wywiódł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy wykładać funkcjonalnie, uwzględniając fakt, że prawodawca wprowadzając w tym przepisie wyjątek odnoszący się do niemożności wykorzystania przedmiotu opodatkowania do celów gospodarczych ze względów technicznych, miał na uwadze konieczność wzięcia pod uwagę takich stanów faktycznych, w których brak jest nawet potencjalnej możliwości wykorzystania przez przedsiębiorcę danej nieruchomości do celów gospodarczych. Nie ulega zaś wątpliwości, że podatnik nie mógł faktycznie wykorzystywać do celów gospodarczych gruntów, na których posadowione były budynki. Było to naturalną konsekwencją złego stanu technicznego budynków. Budynki w sposób nierozerwalny połączone są bowiem z gruntem, na którym je posadowiono. W związku z tym podtrzymano stanowisko, że grunty należało opodatkować stawką właściwą dla gruntów pozostałych, gdyż odnosi się do nich cecha właściwa budynkom posadowionym na gruncie. Stan techniczny gruntu, w ocenie skarżącego, jest bezpośrednio związany ze stanem technicznym budynków nań posadowionych. Tym samym Sąd wojewódzki dokonał błędnej wykładni w/w przepisu ustawy podatkowej.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania zwrócono uwagę, że Sąd nie dostrzegł, iż ocena materiału dowodowego wyrażona w zaskarżonej decyzji nosiła znamiona dowolności, a w konsekwencji stan faktyczny sprawy został błędnie ustalony. W tym zakresie podtrzymano twierdzenie, że materiał dowodowy potwierdza, iż w styczniu 2006 r. obiekt rozebrany był w zakresie w jakim pozbawiło go to właściwości budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych niemalże w połowie. Projekt rozbiórki (zgodnie z którym na dzień 7 listopada 2005 r. usunięto powierzchnię 5.184 m2), na co powołały się organy, uwzględnia jedynie tę powierzchnię budynku, która została usunięta w całości. Tymczasem znacząca część budynku, w wyniku prac podjętych bez zezwolenia w połowie 2005 r. pozbawiona została zadaszenia. Projekt rozbiórki nie może być uznany za decydujący dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie uwzględnia tych okoliczności. Informacji w tym zakresie dostarczają natomiast świadkowie oraz podatnik. W ocenie skarżącego, treść projektu rozbiórki nie pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami świadków oraz podatnika i nie może stanowić podstawy do kwestionowania dowodów osobowych, które nie zostały wzięte pod uwagę. Według skarżącego, począwszy od stycznia 2006 r. według stosownej stawki podlegać powinno, nie jak to określił organ podatkowy 21.323,90 m2, a jedynie 16.507,90 m2 powierzchni.

Dalej zauważono w ramach omawianego zarzutu, że ponowne prace rozbiórkowe rozpoczęto, jak wynika to z zeznań świadków i podatnika, w końcu marca 2006 r. W tym czasie rozebrano około 15.000 m2 powierzchni, nie zaś jak podaje to organ podatkowy 20.000 m2. Pod pojęciem rozbiórki należy przy tym rozumieć także pozbawienie budynku zadaszenia (pozbawienie obiektu cech budynku). W tych warunkach przyjęcie daty granicznej robót rozbiórkowych na nieruchomości na koniec maja 2006 r. jest arbitralne i nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt nieskładania przez podatnika na bieżąco deklaracji korygujących podatek oraz oświadczenie podatnika w protokole oględzin PINB w połowie marca 2006 r. o planowanym rozpoczęciu prac na maj 2006 r.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarżący przytoczył w skardze kasacyjnej zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez jego błędną wykładnię.

W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznawane są zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, bowiem jedynie one pozwalają na ocenę, czy ustalenia faktyczne poczynione przez właściwe organy podatkowe, przyjęte za podstawę orzeczenia sądu oddalającego skargę na ostateczną decyzję, znajdują oparcie w materiale dowodowym.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił, że Sąd niezasadnie oddalił skargę (naruszając tym samym art. 151 P.p.s.a.), bowiem w postępowaniu podatkowym naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) wskutek dokonania ustaleń faktycznych dotyczących powierzchni użytkowej budynków podlegających opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków pozostałych istniejącej na przestrzeni roku podatkowego.

Zarzuty te nie są uzasadnione w okolicznościach sprawy. Ustalenia faktyczne w tym zakresie poczyniono bowiem w oparciu o dowody w postaci protokołów z oględzin nieruchomości, sporządzone zarówno przez pracowników organu podatkowego pierwszej instancji, jak i pracowników nadzoru budowlanego, projekt rozbiórki stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę budynków odlewni. Żądanie strony aby uwzględnić w tym zakresie jego wyjaśnienie oraz zeznania świadków nie jest uzasadnione, skoro informacje zawarte w tych dowodach nie znajdują odzwierciedlenia w obiektywnych materiałach, jak np. fotografiach obiektów, protokołach oględzin, dzienniku rozbiórki. Ponadto zeznania świadków są niedokładne i niezgodne ze sobą odnośnie do okresów prowadzenia prac rozbiórkowych. Reasumując, przyjęte w ostatecznej decyzji podatkowej (wydanej po trzykrotnym rozpoznaniu sprawy w toku instancji) dane co do powierzchni budynku, do którego miała zastosowanie stawka dla budynków pozostałych oraz ustalenia skutków i okresu przeprowadzenia rozbiórki części budynku, znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i trafnie zostały zaakceptowane, jako dokonane zgodnie z prawem przez Sąd pierwszej instancji.

5.2. Wskazany sposób naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez jego błędną wykładnię - nie oddaje istoty kwestii spornej wynikającej z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Wskazany przepis ustawy podatkowej wyjaśnia rozumienie pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", stanowiąc, że są nimi grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W myśl tego przepisu regulacja ta nie ma zastosowania, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Nie jest sporne, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ podatkowy ustalając podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości uwzględnia w przypadku gruntów - ich powierzchnię, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w przypadku budynków lub ich części - powierzchnię użytkową (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) oraz stawkę opodatkowania, uzależnioną od sposobu wykorzystania poszczególnych przedmiotów opodatkowania (por. art. 5 ust. 1 u.p.o.l.), powinien zatem wyjaśnić, odrębne dla każdego przedmiotu opodatkowania, okoliczności istotne dla wymiaru podatku. W niniejszej sprawie sporne jest czy grunt, na którym znajdował się budynek odlewni, który ze względu na stan techniczny nie mógł być w danym roku podatkowym wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej i wskutek tego został opodatkowany stawką podatkową przewidzianą dla budynków pozostałych, a nie stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinien być opodatkowany (jak przyjęto w sprawie) z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (bowiem bezspornie znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy), czy też powinna mieć do jego opodatkowania zastosowanie stawka przewidziana dla gruntów pozostałych.

Zdaniem skarżącego stan budynku świadczy również o tym, że grunt, na którym budynek jest posadowiony nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast w ocenie organów podatkowych, zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji, stan techniczny budynku nie przekłada się bezpośrednio na możliwość wykorzystania gruntu, który stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i to podatnik powinien wykazać, że nie może on być, ze względów technicznych, wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Tak zarysowany problem sporny w nin. sprawie świadczy o tym, że kontrowersji nie wywoływała wykładnia wskazanego przez stronę art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., lecz ocena okoliczności faktycznych odnoszących się do stanu technicznego gruntu, bowiem tylko w wypadku ustalenia, że nie może on być z przyczyn technicznych wykorzystywany w działalności gospodarczej możliwe było zastosowanie do jego opodatkowania stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych, a nie stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Niewątpliwie przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. niestosowanie do przedmiotu opodatkowania stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, należy rozpatrywać odrębnie odnośnie do każdego przedmiotu opodatkowania (por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 174/07; z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1031/09 - dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA).

W niniejszej sprawie przyjęto, że okoliczności dotyczące budynku nie przekładają się na trwałą niemożliwość wykorzystania gruntu, na którym posadowione są obiekty podlegające rozbiórce. Wskazano zwłaszcza na okoliczność, że skarżący prowadzi działalność pod adresem właściwym dla położenia gruntów i zajmuje w związku z tym na cele biurowe 100 m2 powierzchni użytkowej budynku, którego stan techniczny w tym zakresie jest zadowalający. Należy też zauważyć, że sam skarżący w informacji dla celów podatku od nieruchomości podał, że część gruntu związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej (100 m2).

Powyższe okoliczności przemawiają za tym, że Sąd prawidłowo zinterpretował wskazany przepis prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i trafnie przyjął, że istniały przesłanki do uwzględnienia przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości od gruntów będących w użytkowaniu wieczystym skarżącego, będącego przedsiębiorcą, stawki przewidzianej dla opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że ustaleń faktycznych (a takim jest ustalenie, że przedmiotowy grunt związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) nie można kwestionować przy pomocy zarzutu naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt FSK 568/03, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67).

Wobec tego, że podstawy skargi kasacyjnej były nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.