Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3496/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6310 Wytwarzanie   i   obrót    bronią    i        amunicją
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 75 par. 1,  art. 77 par. 1, art. 80.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 17 ust. 2 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 28 ust. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 1017
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2540/16 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę A. K. (dalej: Skarżąca), na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: MSWiA), z dnia [...] września 2016r., wydanej w przedmiocie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniu [...] września 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych udzielił Skarżącej koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:

1. obrotu rodzajami broni i amunicji określonymi w ust. 2 - 11, ust. 14, ust. 26 pkt 1-5 oraz ust. 27, załącznika nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót wymagana jest koncesja (Dz.U. Nr 145, poz. 1625 ze zm., dalej: rozporządzenie RM z 3 dnia grudnia 2001r.),

2. obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach: WT XII i WT XIV ust. 1, załącznika nr 2, Wykaz wyrobów i technologii - WT - do rozporządzenia z dnia 3 grudnia 2001r.

Pismem z dnia 3 lutego 2016 r., wszczęto postępowanie, w sprawie cofnięcia udzielonej koncesji, wobec przekazania przez Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w Poznaniu, informacji co do okoliczności postrzelenia M. W. oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu.

Powyższe okoliczności MSWiA uznał, za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, oraz za zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2012r., poz. 1017 ze zm., dalej: ustawa z dnia 22 czerwca 2001r), stanowiło podstawę do cofnięcia koncesji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., MSWiA, działając na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r., cofnął Skarżącej koncesję z dnia [...] września 2015 r.

Zdaniem MSWiA stwierdzone w trakcie przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości, z uwagi na wąski zakres czasowy kontroli (koncesja udzielona w dniu [...] września 2015 r., a kontrola przeprowadzona w dniu 12 października 2015 r.) oraz tematyczny (niewielka liczba przeprowadzonych transakcji oraz wpisów w prowadzonej dokumentacji), uznać należy za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa. Zwrócił przy tym uwagę na przedmiot prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, bowiem obrót bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlega reglamentacji, poprzez udzielenie koncesji, na wykonywanie tej działalności, na warunkach określonych w koncesji i w odrębnych przepisach.

Podkreślił, że pracownik Skarżącej, J. P., w toku prowadzonej przez Skarżącą działalności, w dniu 18 września 2015r. przekazał karabinek samoczynny AKM nr [...] kal. 7,62x39mm rok pr. 196/FB, nabyty na podstawie koncesji Nr [...] oraz amunicję F. B., niebędącemu pracownikiem Skarżącej, który następnie przekazał ją innym osobom, o nieznanej mu tożsamości. Broń została nabyta w dniu 17 września 2015 r., od firmy G.-C. W. W., zgodnie z fakturą nr [...]. Z tejże broni, w dniu 18 września 2015r., dokonano strzelania, w wyniku którego postrzelono M. W..

Uznał, że powyższa broń została nabyta na podstawie koncesji, a więc każda czynność, która dotyczy tej broni, ma związek z wykonywaną działalnością gospodarczą objętą zakresem koncesji i dostęp do tej broni mogli mieć jedynie Skarżąca oraz pracownik zatrudniony bezpośrednio przy obrocie, a więc J. P..

Natomiast F. B. nie jest pracownikiem przedsiębiorcy, nie spełniał więc wymogów określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r., a więc nie był osobą uprawnioną do dysponowania tą bronią. Wskazał przy tym, że dopuszczenie do posiadania broni, nie jest uprawnieniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym i nie uprawnia do dowolnego dysponowania bronią posiadaną przez koncesjonowanego przedsiębiorcę.

Wskazał również, że Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zaopiniował negatywnie dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie objętym koncesją.

Podkreślił, że okoliczności postrzelenia M. W., w dniu 18 września 2015 r., mogą stanowić podstawę do cofnięcia koncesji ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Wskazał również, że wykonywana przez Skarżącą działalność gospodarcza, polega na obrocie towarami wyłączonymi z wolnej sprzedaży, bowiem są one niebezpieczne dla życia i zdrowia, z tego też względu obrót nimi, przechowywanie i ewidencja jest ściśle określona przepisami, w celu wyeliminowania, czy ograniczenia możliwości przedostania się tego rodzaju przedmiotów w nieuprawnione ręce.

W ocenie MSWiA, jako organu I instancji, pomimo deklaracji przedsiębiorcy dotyczącej usunięcia nieprawidłowości, zasadnym było cofnięcie mu koncesji, ponieważ nie gwarantuje on dalszego prowadzenia działalności w sposób bezpieczny dla obrotu reglamentowanego, a tym samym dla porządku publicznego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, MSWiA decyzją z dnia [...] września 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wskazując na ustalenia zawarte w protokole kontroli, z dnia 12 października 2015 r., wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości:

- Skarżąca zatrudniła przy działalności gospodarczej objętej koncesją, jednego pracownika J. P., który nie spełniał warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r. Pracownik ten bowiem nie posiadał aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego,

- prowadziła ewidencję broni w formie luźnych kart ewidencyjnych (wydruków komputerowych), nie spełniających wymogów określonych w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 sierpnia 2012 r. w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. poz. 1008, dalej: rozporządzenie MG z dnia 22 sierpnia 2012r.),

- prowadziła karty ewidencyjne nie zawierające wszystkich danych wymaganych w § 8 ust. 1 rozporządzenia MG z dnia 22 sierpnia 2012r., bowiem sposób prowadzenia ewidencji pozwalał na dowolną modyfikacje zapisów,

- nie przesłała informacji o sprzedanej broni, w terminie określonym w rozporządzeniu MG z dnia 22 sierpnia 2012r., w przypadku dwóch transakcji (na cztery dokonane),

- nie prowadziła księgi ewidencji osób wchodzących do magazynu, zgodnie z wymogami określonymi w § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343, dalej: rozporządzenie MG z dnia 6 marca 2013r.),

- nie posiadała również książki kontroli.

Zdaniem MSWiA o rażącym naruszeniu warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej stanowiła liczba naruszeń, zestawiona z wąskim zakresem czasowym kontroli. Koncesja została udzielona w dniu [...] września 2015 r., a kontrola została przeprowadzona w dniu 12 października 2015 r. Nadto, przeprowadzono niewielką liczbę transakcji oraz niewielką ilość wpisów w prowadzonej dokumentacji.

Podkreślił również, ze działalność w kontrolowanym zakresie podlega reglamentacji, poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tej działalności, na warunkach określonych w koncesji i w odrębnych przepisach, a przesłanką koncesjonowania omawianej działalności jest ważny interes publiczny, tj. obronność i bezpieczeństwo państwa oraz bezpieczeństwo obywateli.

Powyższe względy, zdaniem organu, determinują ścisłe przestrzeganie prawa przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie, obligując do zapewnienia najwyższego poziomu profesjonalizmu w odniesieniu do tego obszaru wykonywania działalności.

Zaakcentował też, że w interesie publicznym jest, aby działalność określona w ustawie o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym będąca działalnością o szczególnym charakterze, była wykonywana przez przedsiębiorców gwarantujących poszanowanie porządku publicznego oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, od samego początku jej wykonywania. Przedsiębiorcy koncesjonowani muszą dawać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym stosowania reguł prawnych określających zasady wykonywania tej działalności gospodarczej, na każdym etapie i przez cały okres jej prowadzenia. Nadto, muszą charakteryzować się profesjonalizmem oraz bezwzględnym przestrzeganiem przepisów prawa.

Po rozpoznaniu skargi złożonej przez Skarżącą, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 29 maja 2017r. ją oddalił.

Wskazując na uregulowania dotyczące przedmiotu postępowania podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r., wyłącznie do MSWiA, należy decyzja jaki środek powinien zastosować, w przypadku naruszenia warunków koncesji, a więc czy cofnąć koncesję, czy też zmienić jej zakres. To MSWiA jest bowiem uprawnione do oceny, czy stwierdzone naruszenia w prowadzeniu tego rodzaju działalności reglamentowanej mają charakter na tyle istotny, że nie można pozostawić przedsiębiorcy uprawnienia do jej prowadzenia lub istota stwierdzonych naruszeń pozwala na wydanie decyzji, jedynie zmieniającej zakres posiadanej koncesji. Sąd natomiast bada czy ta ocena organu administracji wyrażona w decyzji nie nosi cech dowolności.

Powołując się na stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości wskazał, że przeprowadzona kontrola wykazała, że nałożone na Skarżącą obowiązki, polegające w istocie na założeniu oraz prawidłowym prowadzeniu dokumentacji, nie przekraczały jej możliwości organizacyjnych. Wobec powyższego zasadnym było stwierdzenie, że nieprawidłowości te są rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej zakresem koncesji.

Uznał, że zasadnie organ uznał za bez znaczenia dla sprawy to, że był to początkowy etap prowadzenia działalności koncesjonowanej. Przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie koncesji jest bowiem zobowiązany, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 22 czerwca 2001r, udokumentować przygotowanie zawodowe do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą, w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Zasadnym jest więc wymaganie od przedsiębiorcy rękojmi należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną na każdym jej etapie.

Uznał, że przyjęta kwalifikacja stwierdzonych nieprawidłowości, jako rażących determinuje działalnie organu koncesyjnego, który zgodnie z przepisem art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r., był zobligowany do wydania decyzji cofającej koncesję.

Podkreślił, ze Skarżąca posiadała koncesję w precyzyjnie określonym zakresie, miała świadomość obowiązków ciążących na nim, wynikających z cyt. ustawy, więc realizację działalności z naruszeniem warunków wykonywania działalności koncesjonowanej, należało uznać za rażące naruszenie warunków koncesji.

Podkreślił, iż doszło do kumulacji naruszeń zasad prowadzenia działalności koncesjonowanej, co w ocenie Sądu I instancji uzasadnia twierdzenie organu, iż Skarżąca rażąco naruszyła warunki koncesji. Powyższe ustalenia organu uznane za rażące naruszenie warunków koncesji, stanowiły w świetle art. 17 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, przesłankę obligatoryjnego cofnięcia koncesji. Powołany przepis stanowi bowiem o obowiązku cofnięcia koncesji, w przypadku rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji.

Uznał także, że organ prawidłowo ocenił fakt, że postępowanie karne, przedmiotem którego było zdarzenie - w następstwie którego postrzelony został M. W. - zostało prawomocnie umorzone. Natomiast MSWiA nie oparł postępowania wyłącznie na materiałach przekazanych przez Policję w sprawie postrzelenia na strzelnicy M. W., bowiem uwzględnił w pierwszym rzędzie wyniki przeprowadzonej kontroli.

Nadto podkreślił, ze opinia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu odnosi się do okoliczności postrzelenia M. W., a nie samego faktu postrzelenia. Zdarzenie to miało natomiast związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a) :

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1.art. 145 § 1 pkt 1 lit, a i c p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję MSWiA z dnia 30 września 2016 roku, w sytuacji, gdy obie decyzje organów administracji wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów obowiązującego prawa,

2.naruszenie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (tworzących tzw. normy dopełnienia), to jest:

A. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 11 kpa oraz art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny, powierzchowny, wewnętrznie sprzeczny i niespójny materiał dowodowy, w sytuacji gdy konsekwencje wykonania decyzji mają ogromne znaczenie dla Skarżącego,

B. art. 80 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego,

C. art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania takiej decyzji,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

1. art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r., poprzez jego zastosowanie i uznanie, że istnieją przesłanki wskazane w w/w przepisie uzasadniające cofnięcie koncesji,

2. art. 17 ust. 3 piet 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r, poprzez nieuprawnione uznanie przez organ, że doszło do zagrożenia obronności i

bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, co nie zostało poparte żadnymi dowodami,

3. naruszenie art. 20 i art. 32 § 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady swobody działalności gospodarczej w związku z cofnięciem koncesji, pomimo niezaistnienia przesłanek, które uzasadniałyby wydanie takiego rozstrzygnięcia

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

MSWiA na rozprawie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był zasadny.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie spełnienia tych wymogów ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa.

Wskazać należy, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży bowiem nie tylko obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym naruszenie to polega. Nadto, przy zarzucie naruszenia prawa procesowego Skarżący winien wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Sąd ten nie jest bowiem uprawniony do formułowania za stronę przyczyn, jakie spowodowały sformułowanie danego zarzutu, czy też domyślanie się intencji strony.

Skarżący formułując zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, punkt I.2.A-C nie wskazał i nie uzasadnił na czym polega jego zdaniem naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Wywody Skarżącego dotyczyły bowiem do uwag ogólnych i stwierdzenia, że Sąd I instancji ograniczył się do argumentacji organów administracji. Wskazał również, że organ koncesyjny nie zwrócił uwagi Skarżącej i nie wezwał do przestrzegania warunków wykonywania działalności, wskazując, iż stwierdzenie organu, co do nieprawidłowości było przesadne, a cofnięcie koncesji zbyt surowe. Podniosła również że stwierdzone uchybienia zostały usunięte.

Skarżąca nie zawarła natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji przyporządkowanej do wskazanych zarzutów, również odnoszących się do tego czy naruszenie powyższe ma charakter istotny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast za Skarżącą formułować przyczyn dla których Skarżąca podniosła powyższe zarzuty. Z tych też względów wobec tak sformułowanych zarzutów i nie zawarcia w skardze kasacyjnej ich uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zarzuty powyższe nie mogą być poddane ocenie.

Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana ocena przez organy, a zaaprobowana przez Sąd I instancji jest zgodna z zasadami prowadzenia postępowania. Organy bowiem nie uchybiły zasadom określonym w art. 7 k.p.a, 8 k.p.a. oraz art. 77§ 1 k.p.a. i 75 § 1 k.p.a.

W toku postępowania organy administracji publicznej podjęły wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Również postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 k.p.a.

MSWiA w sposób wyczerpujący zebrało i rozpatrzyło cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopuściło wszystkie dowody które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżąca nie wskazała natomiast jakich dowodów organ nie przeprowadził.

Organy nie uchybiły również zasadzie określonej w art. 80 k.p.a. bowiem przy ustalaniu prawdy na podstawie zebranego materiału dowodowego nie były ograniczone w ocenie, co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego ustaliły stan faktyczny sprawy.

Z tego też względu zarzuty naruszenia prawa procesowego to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit, c p.p.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 11 kpa oraz art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 6 k.p.a. okazały się nie uzasadnione.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy zauważyć, że Skarżąca formułując zarzut określony w punkcie II.1, wskazała przepis jej zdaniem naruszony, to jest art. 17 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r., poprzez jego błędne zastosowanie, jednakże nie wskazała jednostki redakcyjnej tego przepisu, który zdaniem Skarżącej został naruszony. Nie wskazała też, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co do jakich naruszeń warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej kwestionuje zastosowanie powyższego przepisu.

Natomiast przepis art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r. stanowi, że organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa, a w szczególności:

a) przestał spełniać warunki określone w art. 8:

- w ust. 1 pkt 1 lit. g,

- w ust. 1 pkt 2 - w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w pkt 1 lit. g, oraz

- w ust. 2 pkt 1,

b) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy,

c) nie przedstawił aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 11 ust. 2.

Zauważyć nadto należy, że w przepisie użyto zwrotu "w szczególności" co wskazuje, że katalog rażących naruszeń warunków wymienionych w w/w przepisie nie jest katalogiem zamkniętym.

Tak więc, rażącym naruszeniem warunków koncesji w rozumieniu art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. jest również prowadzenie koncesjonowanej działalności z naruszeniem zasad podejmowania i wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych w tej ustawie a więc m.in. art. 6 ust. 1 poprzez prowadzenie działalności poza zakresem posiadanej koncesji,

- art. 23 ust. 1 i art. 29 ust. 1 poprzez nieprowadzenie obowiązkowej ewidencji wytworzonych i sprzedanych blach,

- art. 22 ust. 1 i art. 28 ust. 1 poprzez zatrudnianie pracowników niespełniających warunków określonych w ww. ustawy,

- art. 8 ust. 2 pkt 2 poprzez prowadzenie koncesjonowanej działalności w obiektach nieobjętych stosowną opinią.

Natomiast wobec nie zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego, co do naruszeń stwierdzonych w toku kontroli, uznać należy, iż zastosowanie powyższego przepisu, zaakceptowane przez Sąd I instancji było zasadne.

Zastosowanie powyższego przepisu i cofnięcie koncesji na wykonywanie działalności w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz obrotu wyrobami o przeznaczeniu lub wojskowym lub policyjnym nie stoi na przeszkodzie, wskazywany przez Skarżąca brak wezwania Skarżącej do przestrzegania warunków wykonywania działalności, bowiem decyzja cofająca koncesję jest decyzją związaną. Zaistnienie bowiem wskazanych w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r przesłanek, wywołuje skutek określony w tymże przepisie.

Podkreślić należy, że podstawę faktyczną uznania za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, były nieprawidłowości wskazane w protokole kontroli. Należy podzielić ocenę uznania ich za rażące, wbrew twierdzeniom Skarżącej, ponieważ w istotnym stopniu naruszają przepisy prawa oraz warunki wykonywania działalności koncesjonowanej.

Zarówno bowiem zatrudnienie pracownika, który nie spełnia warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r., jak też prowadzenie ewidencji broni w formie luźnych kart, nie zawierających wszystkich danych określonych w § 8 ust. 1 rozporządzenia MG z dnia 22 sierpnia 2012r., co pozwalało na modyfikację zapisów, jak też brak prowadzonej księgi ewidencji osób wchodzących do magazynu zgodnie z wymogami rozporządzenia MG z dnia 6 marca 2013r., brak książki kontroli, nie przesyłanie w terminie informacji o sprzedanej broni, stanowią rażące naruszenie warunków określonych w koncesji oraz innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa. Zważyć również należy i to, że wszystkie powyższe naruszenia miały miejsce w krótkim okresie czasu i miały znaczny ciężar gatunkowy, bowiem w ich wyniku nie można było należycie kontrolować obrotu stanowiącą przedmiot koncesjonowanej działalności

Wskazać również należy, że Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu negatywnie zaopiniował dalsze posiadanie koncesji przez Skarżącą.

Podkreślić również należy, co akcentowała Skarżąca w skardze kasacyjnej, iż usunięcie nieprawidłowości miało miejsce po przeprowadzonej kontroli, a więc nie mogło mieć wpływu na ocenę prowadzenia koncesjonowanej działalności gospodarczej.

Skarżący formułując również zarzut naruszenia art. 17 ust. 3 piet 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r. wskazał, iż przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa państwa i obywateli ie została poparta żadnymi dowodami.

W związku z powyższym należy wskazać że zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r. 3, organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;

Natomiast, okoliczności związane z postrzeleniem M. W. stanowią podstawę do cofnięcia koncesji ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa obywateli. Nie sposób nie zgodzić się z tym stwierdzeniem wobec ustalenia, iż broń wraz z amunicją została wydana na zewnątrz przez pracownika nie spełniającego warunków ustawowych w zakresie posiadania aktualnych badań lekarskich i psychologicznych, osobie nie będącej pracownikiem Skarżącej, celem przewiezienia jej bez dokumentacji na strzelnicę, która według ustaleń organu nie spełniała warunków uznania tego statutu, i wydania innej osobie, bez zachowania warunków określonych w koncesji, a w wyniku dokonania strzelania z tej broni został postrzelony człowiek.

Nie uzasadnione okazały się również zarzuty określone w punkcie II.3 to jest naruszenia art. 20 i art. 32 § 3 Konstytucji RP. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnej argumentacji na poparcie powyższego zarzutu, nie powiązał naruszenia powyższych zarzutów z innymi zarzutami naruszenia innych przepisów.

Wobec uznania zarzutów skargi kasacyjnej za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, zgodnie z art. 184 p.p.s.a., o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) zasądzając od Skarżącej na rzecz MSWiA zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 360 złotych.