Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 463/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciaglewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na uchwałę Rady Gminy Branice z dnia 1 kwietnia 2008 r. nr XXI/104/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zaistniałą w sentencji postanowienia tut. Sądu z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt II SA/Op 463/08, w ten sposób, że w miejsce przewodniczącego zamiast sędziego WSA Elżbiety Kmiecik (wers 6 od góry), wpisać sędziego NSA Romana Ciąglewicza.


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Instytucja sprostowania służy wyeliminowaniu z obiegu prawnego wadliwych orzeczeń, a tym samym zagwarantowaniu pewności obrotu prawnego. Przedmiotem sprostowania orzeczenia mogą być w związku z tym takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. W żadnej natomiast mierze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Jak stanowi przepis art. 156 § 1 P.p.s.a., sprostowaniu podlegać mogą jedynie zawarte w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość wadliwości może jednak wynikać tak z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Regulacja ta, z mocy art. 166 P.p.s.a., odnosi się do postanowień.

W postanowieniu tut. Sądu z dnia 20 października 2008 r. oczywista omyłka nastąpiła na skutek błędnego wskazania w sentencji składu Sądu. Z zarządzenia wstępnego przewodniczącego wydziału II, z dnia 11 września 2008 r. wynika, że jako sędziego sprawozdawcę w przedmiotowej sprawie wyznaczono Sędziego NSA Romana Ciąglewicza. Jednocześnie z zarządzenia o wyznaczeniu na dzień 20 października 2008 r. posiedzenia niejawnego wynika, iż funkcję przewodniczącego składu orzekającego, który w dniu 20 października 2008 r. wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, sprawował sędzia NSA Roman Ciąglewicz, a nie jak błędnie wskazano sędzia WSA Elżbieta Kmiecik.

Wobec oczywistości zaistniałej omyłki, nieprawidłowe oznaczenie składu Sądu przed którym odbyło się posiedzenie i który wydał w niniejszej sprawie postanowienie, uznać należało za błąd podlegający wyeliminowaniu w drodze sprostowania (por. wyrok SN z dnia 4 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 476/1999, OSNP 2001/16/515).

Stosownie do tego na mocy art. 166 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.