Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 250/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i ust. 3.
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółdzielni [...] w P. 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 listopada 2008r. Prezydent Miasta P. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku S. K., dotyczącego uciążliwości spowodowanych spływem wód deszczowych na jego nieruchomość, położoną przy ulicy R. 4 z nieruchomości przy ulicy M.a 16 w P. W oświadczeniu bez daty wnioskodawca wyjaśnił, że jego nieruchomość nr 771/1 i 771/2 jest zalewana przez S. M. "P.", właściciela sąsiedniej nieruchomości nr 772 i 774. Zalewanie występuje intensywnie podczas opadów deszczu i przebiega z terenu wzdłuż granicy działek. Woda przedostaje się pod fundamenty budynku, co prowadzi do jego nierównomiernego osiadania i zarysowań. Stan ten trwa od 2009r. po podwyższeniu przez S. terenu o około 50cm i wykonaniu skarpy ze spadkiem w kierunku jego działki. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. odmówił wydania decyzji w sprawie nakazania S. przywrócenia stanu wody na gruncie, argumentując, że oględziny działek nie potwierdziły zgłoszonych faktów odprowadzania wody na sąsiednie nieruchomości, choć potwierdzono, że podwyższyła o 50cm teren działek 772 i 774 w związku z budową domu wielorodzinnego. Powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu [...], według którego ustalenie, czy w sprawie doszło do szkodliwej zmiany stanu wody na gruncie należało ocenić w oparciu o wiadomości specjalne. Postanowieniem z dnia [...] Kolegium wyjaśniając, że córka Prezydenta Miasta P. posiada prawo własności lokalu w budynku S. przy ulicy M. 16 oraz udział w nieruchomości wspólnej, wyłączyło Prezydenta od sprawy i wyznaczyło do jej rozpoznania Burmistrza Miasta K. D. Decyzją z dnia [...] Burmistrz, dowodząc, że zalewanie nieruchomości wnioskodawcy wodą z działki, której współwłaścicielem jest S. nie jest możliwe, odmówił nakazania S. oraz A. i R. K. – K. przywrócenia stanu wody na gruncie. Także ta decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], które ponownie zwróciło uwagę na konieczność ustalenia stanu faktycznego również przy uwzględnieniu opinii biegłego. Po jej sporządzeniu decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta K. D. nakazał właścicielom nieruchomości położonej przy ul. M. 16 wykonanie przy granicy z działkami o nr ewid. 771/1 i 771/2 odwodnienia dla spływów powierzchniowych i odpływów gruntowych poprzez wykonanie drenażu w obsypce ze żwiru płukanego lub drobnego tłucznia, wypełniającego wykop o szerokości 60 cm, do poziomu terenu do spodu planowanego rurociągu drenażowego średnicy 125-100 mm zgodnie z opinią biegłego. W uzasadnieniu decyzji podano, że działki 772 i 774 zabudowane są budynkiem wielorodzinnym, natomiast na działkach 771/1 i 771/2 znajduje się budynek jednorodzinny. Wzdłuż granicy działek znajduje się ogrodzenie z siatki na metalowych słupkach o wysokości ok.1,5 m i betonowej rabacie różnej wysokości ponad grunt od 0 cm do 15 cm. Na działce numer 772, od ogrodzenia w stronę budynku wielorodzinnego, widoczne jest wzniesienie terenu od ok. 10 cm do 40 cm, z kolei na działce numer 774 w stronę działki 771/2 widoczny jest naturalnie ukształtowany spadek terenu. Budynek wielorodzinny, położony na działkach 772 i 774, wyposażony jest w widoczną instalację odprowadzającą wodę opadową do sieci kanalizacyjnej, ponadto w obrębie pomiędzy ogrodzeniem, a budynkiem wielorodzinnym usytuowanych jest 7 studzienek kanalizacyjnych. Zdaniem organu, który powołał się na opinię biegłego, w rejonie spornych nieruchomości doszło do naruszenia stanu wody na gruncie, a jego przyczyną była budowa przez S. wielorodzinnego budynku mieszkalnego, co zakłóciło możliwość grawitacyjnego odpływu wód w dół zlewni na działkach 771/1 i 771/2 nie tylko po terenie, ale również odpływu podpowierzchniowego. Szkodliwość wpływu takiej zmiany stosunków wodnych w tym rejonie objawia się utrzymywaniem wód na działkach numer 771/1 i 771/2 w okresie topnienia śniegów, czy też gwałtownych opadów deszczu, zaś w okresie zimowym powodując zamarzanie gruntu. W ocenie biegłego przy znikomym zjawisku parowania, w dolnej partii działki 771/1 musi gromadzić się woda w postaci rozlewisk i co gorsza, rozlewiska te stagnują długo, z pewnością w sposób uciążliwy dla właściciela posesji, ze szkodą dla użytków i upraw na działce oraz ze stratami w samej substancji budowlanej budynku mieszkalnego. Według organu opinia biegłego w sposób bezsprzeczny potwierdziła wystąpienie warunków koniecznych do wydania dyspozycji zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy prawo wodne, tzn. jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Stąd więc, w celu usunięcia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na nieruchomości, należało nakazać taki sposób zapobieżenia szkodom, jaki w okolicznościach danej sprawy jest najskuteczniejszy i najprostszy do wykonania.

Po rozpoznaniu odwołania S. K., K. K. i S. M. "P." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zaskarżone rozstrzygniecie utrzymało w mocy. Odnosząc się do podniesionego zarzutu zaniechania nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium zwróciło uwagę, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścieśniającej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia "niezbędność" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i w istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko teoretycznie prawdopodobne (por. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 1998 r., sygn. akt V SA 677/97). W stanie faktycznym w ocenie Kolegium nie wystąpiły przesłanki nadania wydanej przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na brak wystąpienia realnych przesłanek zagrożenia interesu społecznego, czy też wyjątkowo ważnego interesu strony. Kolegium nie znalazło również podstaw do uchylenia decyzji z powodów naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnośnie braku określenia terminu wykonania decyzji organu I instancji wskazano, iż w orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, z którego wynika, że z przepisu art. 29 prawa wodnego nie można wyprowadzić wniosku o konieczności ustalania w decyzji wydanej na podstawie powyższego przepisu terminu wykonania nałożonych obowiązków (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 298/11). Postępowanie przeprowadzone na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy prawo wodne rozstrzyga wyłącznie o obowiązku likwidacji szkodliwych zmian stanu wody na gruncie. Przepis ten nie przewiduje terminu likwidacji tych zmian. Nie upoważnia także organu do wyznaczenia takiego terminu. Konsekwencją niewywiązania się z nałożonego obowiązku po uzyskaniu przez decyzję przymiotu ostateczności jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu doprowadzenia do jego wykonania (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 995/09). Stąd też po uzyskaniu przez akt administracyjny wydany przez organ właściwy waloru ostateczności będzie on podlegał niezwłocznemu wykonaniu, a w przypadku braku działania ze strony podmiotu zobowiązanego, skarżący będzie mógł wnieść o wszczęcie w sprawie stosownego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy prawo wodne właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza w kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł — ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast przepis art. 29 ust. 3 cyt. ustawy stanowi, iż jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Ze sporządzonej w sprawie opinii biegłego wynika, że na skutego wybudowania budynku wielorodzinnego przez ul. M. 16 w P. nastąpiło naruszenie stanu wody na gruncie na nieruchomości położonej przy ul. R. 4. Naruszenie to spowodowane jest zakłóceniem odpływu powierzchniowego i podpowierzchniowego z całkowitym odcięciem odpływów wzdłuż naturalnej linii spływu ze zlewni. Jak wynika z dokonanych ustaleń rozwiązania w zakresie gospodarki wodnej poczynione podczas budowy budynku wielorodzinnego przy ul. M. 16 nie są wystarczające. Biegły wykazał w opinii jakie argumenty przemawiają za finalną tezą opinii i jakie należy podjąć działania w celu przywrócenia stanu wody na gruncie zgodnego z prawem. W opinii Kolegium, sporządzona w sprawie opinia biegłego nie budzi zastrzeżeń i odpowiada obowiązującym przepisom. Na jej podstawie zasadna jest teza, która nakazuje zastosowanie przez organ dyspozycji przepisu art. 29 ust. 3 prawa wodnego. Kolegium zaznaczyło, że S. M. miała możliwość wyrażenia swojego stanowiska wobec sporządzonej opinii i uzyskania ewentualnych dodatkowych wyjaśnień od biegłego oraz rozpatrzenia jej uwag przez organ I instancji. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 10 kpa organ I instancji zawiadomił skutecznie skarżącą o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym pismem z dnia 12 czerwca 2012r.., doręczonym skutecznie skarżącej w dniu 15 czerwca 2012r. Skarżąca z tego prawa nie skorzystała. Uwagi wobec opinii zostały sformułowane dopiero w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, nie zasługują one jednak na uwzględnienie. Sam fakt wybudowania urządzeń odprowadzających wody z budynku przy ul M. 16 nie wyklucza spowodowania zmiany stanu wady ze szkodą dla nieruchomości sąsiedniej, co wynika ze sporządzonej opinii biegłego. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż biegły, przy ocenie stanu faktycznego, dysponował wiedzą fachową i specjalistyczną, której nie posiada S. oraz organ prowadzący postępowanie. Ocena stanu faktycznego sprawy przez biegłego jest przy tym obiektywna i kompleksowa, czego nie można przyznać nawet oględzinom dokonanym przez organ (na które powołano się w odwołaniu), gdyż są one niewystarczające do całościowej oceny stanu faktycznego w dłuższym okresie czasu i są czynnością dowodową jednostkową. Wskazano, iż mimo braku wniesienia przez strony postępowania zastrzeżeń do tej opinii, dokonano jej oceny, z uwagi na fakt, że dowód z opinii biegłego podlega ocenie organu - tak jak każdy dowód - z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. M. " P." zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności oparcie decyzji na opinii biegłego, zawierającej wiele nieścisłości i błędów. Przekonywała, że załączona do opinii mapa obrazująca naturalne kierunki spływu wód z działek 771/1 i 771/2 nie uwzględnia naturalnego ukształtowania terenu od strony ulicy M. w stronę tych działek, co ma potwierdzać mapa z uwidocznionymi poziomicami. Wskazała, że według opinii problemem jest niezagospodarowanie wód opadowych przez właścicieli działek 772 i 774, podczas, gdy dokonała jej zagospodarowania poprzez wprowadzenie deszczówki z dachu do kanalizacji deszczowej, z pozostałego zaś obszaru działki do studzienki kanalizacji deszczowej. W mniemaniu skarżącej powyższy sposób zagospodarowania wody opadowej oznacza, że wybudowanie budynku nie zmieniło stanu wody, a tym bardziej, aby nastąpiło jej skierowanie w sposób inny, niż wynikający z naturalnej zlewni. Naturalne ukształtowanie terenu wskazuje, że najniższym punktem jest narożnik działki 771/1 przy granicy z działką 77. S. zwróciła uwagę na oględziny, jakie miały miejsce w dniu 11 lipca 2011r. po obfitych deszczach, gdy stwierdzono brak śladów przepływu wód opadowych na działkę przy ulicy R. 4 i brak zastoin wody. Według skarżącej naruszono ponadto art. 29 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo wodne oraz § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 75, poz.690 ), polegające na błędnej interpretacji powyższych zapisów skutkującej nałożeniem wykonania odwodnienia. Według tego zapisu to właściciel nieruchomości ma obowiązek zagospodarowania wód opadowych, a nie właściciel nieruchomości sąsiedniej. Tymczasem z decyzji wynika, że to skarżąca ma zagospodarować wody opadowe z nieruchomości sąsiedniej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, argumentując jak dotychczas, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), jak też odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich ( art. 29 ust. 2 ). Z kolei stosownie do ust.3 tego artykułu jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom – art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Ustalenie czy rzeczywiście w sprawie doszło do naruszenia stanu wody na gruncie organy w decydującej mierze oparły na opinii biegłego hydrologa, według którego do takiego stanu doprowadziło wybudowanie przez skarżącą wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działkach 772 i 774. W efekcie doszło do zablokowania naturalnego odpływu wody, który pierwotnie odbywał się zgodnie z ukształtowaniem terenu w kierunku skrzyżowania ulic R. i M. i powstanie enklawy terenu bezodpływowego "z wszystkimi negatywnymi zjawiskami z tym związanymi". Przy czym, zgodnie z opinią, powstała zapora ma znaczenie zarówno dla swobodnego odpływu wód powierzchniowych, jak i wód gruntowych, który został zablokowany przez strefę podpiwniczeń i fundamenty budynku wielorodzinnego. Zdaniem biegłego w sytuacjach gwałtownych opadów deszczu czy topnienia śniegu w dolnej partii działki 771 musi się gromadzić woda w postaci rozlewisk ze szkodą dla użytków i upraw na działce oraz stratami w substancji budowlanej budynku mieszkalnego. Także w orzecznictwie podnosi się, że szkoda o jakiej mowa w art. 29 ust.1pkt.1 prawa wodnego oznaczać może także potencjalne ryzyko zalania gruntów sąsiednich uzależnione od zdarzeń nadzwyczajnych, ale będące także wynikiem tych zmian. Szkodliwe oddziaływanie na grunty sąsiednie w rozumieniu tego przepisu nie musi się łączyć z uszczerbkiem majątkowym. Może polegać także na zagrożeniu w postaci niebezpieczeństwa zalania lub zatopienia. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2008r. sygn. akt II OSK 1026/07 opubl.w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oczywiste jest, że opinia biegłego, jako posiadającego wiadomości specjalne ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może to jednak oznaczać całkowicie bezkrytycznego jej przyjęcie, bez przeprowadzenia odpowiedniej weryfikacji. Trafnie przecież zauważyło także Kolegium, że opinia biegłego stanowi jedynie dowód w sprawie podlegający ocenie na równi z innymi dowodami. Jakkolwiek organ nie może dokonywać jej weryfikacji pod względem wiadomości specjalnych, te bowiem powinny być podważane w drodze kontrekspertyzy, to już logiczność wniosków czy prawidłowość przyjętych założeń powinna stać się przedmiotem wnikliwej analizy. W każdym razie organ nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia o niepodważalnym charakterze opinii w sytuacji, gdy skarżąca podnosi szereg argumentów, które w jej mniemaniu przemawiają za przyjęciem odmiennej tezy, niż wyprowadzona w opinii. Dla odparcia zgłaszanych wątpliwości, podniesionych w odwołaniu oraz stanowiących załącznik do skargi, takich jak ograniczenie odpływu wody przez murowane ogrodzenie miedzy działkami, błędne obliczenie powierzchni zlewni z działki 772, czy istnienie naturalnego " siodła" do którego następował naturalny spływ wód opadowych, nie jest wystarczające przytoczenie treści opinii, ale należało uzyskać w tych kwestiach stanowisko biegłego. Co więcej zastrzeżenie w zakresie przyjętych rzędnych, które miałoby przekreślić ustalenie przez biegłego poziomu poszczególnych działek, nie jest z gatunku wymagających specjalistycznej wiedzy w sytuacji przedstawienia odpowiedniej mapy. Podobnie ocenić należy uwagi dotyczące istnienia kanalizacji deszczowej w ulicy R., co przecież łatwo sprawdzić. Wątpliwości co do rzetelności opinii wzmacnia treść protokołów oględzin nieruchomości z dnia 11 lipca 2011r. i 20 sierpnia 2011r., w których nie tylko stwierdzono, że poziom działki 771/2 jest o 25 cm wyższy od terenu działki skarżącej, ale też nie stwierdzono zastoin wody na działce sąsiedniej oraz szkód wyrządzonych przez naturalnie spływającą wodę opadową. Nie ma przy tym znaczenia, na jakim etapie postępowania uwagi zostały zgłoszone. Jasne jest bowiem, że istotą postępowania administracyjnego jest dwukrotne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Stąd też organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zasadności rozstrzygnięcia organu I instancji, ale jest zobowiązany do zbadania sprawy w całości po raz kolejny. Musi zatem uwzględnić także dowody zgłoszone już w toku odwołania. Pobieżne odniesienie się do nich uzasadnia natomiast zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Organ był zobligowany szczegółowo wyjaśnić, dlaczego argumentację strony uważa za nieprzekonującą i odmawia racji wywodzonym wnioskom.

Zaskarżona decyzja jest wadliwa także z innych powodów. Bez wątpienia decyzja organu, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, może się bowiem okazać, że jest niewykonalna. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, aby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucji administracyjnej. Powyższemu wymogowi nie odpowiada odwołanie się, nawet częściowe, do sporządzonej w sprawie opinii biegłego, tak jak uczynił to Burmistrz K. D. Opinia nie stanowi bowiem tytułu egzekucyjnego. Z tych samych powodów niezbędne jest w decyzji określenie podmiotów, na które ma zostać nałożony obowiązek wykonania określonych czynności. Jeśli art. 29 ust. 3 ustawy prawo wodne wskazuje na właścicieli nieruchomości jako zobowiązanych do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, obowiązkiem organu jest ich dokładne wskazanie. Wadliwe jest zatem takie sformułowanie decyzji, które wskazuje jedynie ogólnie na właścicieli nieruchomości położonej w P. przy ulicy M. 16 składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych numerami 772 i 774. Nie jest natomiast uzasadniony zarzut naruszenia przepisu § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) stosownie do którego dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Treść powołanego przepisu może uzasadniać ingerencję organów nadzoru budowlanego również w razie zmiany stosunków wodnych na gruncie. W orzecznictwie uważa się jednak, że organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do rozpoznania sprawy dotyczącej odprowadzania wód opadowych z terenu działki, na której jest lub była realizowana inwestycja polegająca na wybudowany obiektu budowlanego (np. budynku). Stwierdzenie takie byłoby zasadne jedynie wówczas, gdyby zostały dokonane nie budzące wątpliwości ustalenia, że przyczyną zalewania terenu działki skarżącego nie jest zrealizowana na sąsiedniej działce inwestycja, w tym sposób zagospodarowania tej działki przy uwzględnieniu przepisu zabraniającego kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1136/05; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 350/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 521/10 wszystkie opubl. w CBOSA). W tym wypadku budynek S. został wzniesiony legalnie, co stanowiło powód do ochrony właściciela sąsiedniej nieruchomości w oparciu o omawiany przepis art. 29 prawa wodnego ( por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2012r. II OSK 799/11 Lex nr 1252189 ). Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całości podziela pogląd, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn dochodzi do wyrządzania szkody na działce sąsiedniej z powodu zmiany stosunków wodnych na gruncie właściciela. Właściciel zawsze jest zobowiązany do usunięcia zmian w odpływie wody ( postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. II OW 33/08 LEX nr 515662 ).

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) zaskarżoną decyzję należało uchylić. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w związku z art. 200 wspomnianej ustawy oraz § 18 ust.1 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461 ).