Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1115/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 130a  ust. 10h
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wojewody [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], wydana w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedstawiając przebieg postępowania, organ II instancji podał, że samochód marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] został usunięty z drogi 25 stycznia 2009 r., w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, na podstawie dyspozycji Policji nr [...], i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym.

Sąd Rejonowy [...] w W. [...] Wydział Cywilny postanowieniem z [...] lipca 2014 r. sygn. akt [...] Ns [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz miasta [...].

Prezydent [...] pismem z [...] października 2016 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym.

Następnie, Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017, poz. 128), dalej: p.r.d., w zw. z art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018, nr 255, poz. 1466), ustalił, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 7.411,50 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od 26 lipca 2009 r. do 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...]" S.P. pojazdu marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego 25 stycznia 2009 r. w W..

Odwołanie od powyższej decyzji z [...] marca 2017 r. wniósł w terminie Wojewoda [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] (wskazaną na wstępie i będącą przedmiotem skargi), po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Kolegium podało, że pojazd marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] został usunięty z drogi [...] stycznia 2009 r. w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym.

W dniu 25 lipca 2010 r. upłynął 6-miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 4 września 2010 r., po którym pojazd przepadać miał na rzecz Skarbu Państwa.

Zatem, zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej, koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu za okres po upływie tego 6-miesięcznego terminu (po 25 lipca 2010 r.) do wejścia w życie nowelizacji (do 4 września 2010 r.), czyli za okres od 26 lipca 2010 r. (zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a.) do 3 września 2010 r. (włącznie), ponosi Skarb Państwa.

W obrocie prawnym Skarb Państwa bierze udział przez tzw. stationes fisci, będące określonymi jednostkami organizacyjnymi. Powyższy przepis przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów nie wskazuje jednak właściwego statio fisci do ich wypłaty.

Każda czynność państwowej jednostki organizacyjnej jest z mocy prawa czynnością Skarbu Państwa (zasada jednolitości Skarbu Państwa). Jednostka organizacyjna Skarbu Państwa ma jedynie zdolność cząstkową, jej funkcją jest reprezentowanie interesów Skarbu Państwa i podejmowanie za niego czynności.

W postępowaniu cywilnym kwestie reprezentacji Skarbu Państwa w postępowaniu reguluje art. 67 § 2 zd. 1 k.p.c. zgodnie z którym, za Skarb Państwa podejmuje czynności procesowe organ państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. W postępowaniu administracyjnym brak jest natomiast ogólnej reguły, a zatem ustalenie właściwego organu w tego typu sprawach musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów regulujących kompetencje organów administracyjnych.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r. poz. 525 ze zm.) zadania administracji rządowej w województwie wykonują: 1) wojewoda; 2) organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży; 3) organy niezespolonej administracji rządowej; 4) jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw lub z zawartego porozumienia; 5) starosta, jeżeli wykonywanie przez niego zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw; 6) inne podmioty, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw.

Art. 3 ust. 1 ustawy stanowi zaś, iż wojewoda jest: 1) przedstawicielem Rady Ministrów w województwie; 2) zwierzchnikiem rządowej administracji zespolonej w województwie; 3) organem rządowej administracji zespolonej w województwie; 4) organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i ich związków pod względem legalności, z zastrzeżeniem ust. 2; 5) organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji; 6) reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach; 7) organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazane przepisy ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli zatem z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie jest wojewoda.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało przy tym, że stanowisko Wojewody [...], że podmiotem właściwym w zakresie zwrotu wydatków powinien być działający w imieniu Skarbu Państwa właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego, jest nieprawidłowe. Wskazało, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym art. 102 § 2 tej ustawy, dotyczy relacji pomiędzy organem administracji a prowadzącym parking, i nie obejmuje relacji pomiędzy organem administracji a zobowiązanym (właścicielem lub Skarbem Państwa) do zapłaty określonych kosztów (które pierwotnie pokrywane są przez powiat) w związku z usunięciem pojazdu z drogi.

Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium stwierdziło, że w decyzji organu I instancji, wydanej na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., w sposób prawidłowy jako podmiot zobowiązany do poniesienia kosztów obciążających Skarb Państwa wskazany został Wojewoda [...].

Przechodząc do kwestii wysokości kwoty do zapłaty, organ II instancji wskazał, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że podstawą wyliczenia należności za przechowywanie przedmiotowego pojazdu jest stawka wynikająca z umowy z [...] grudnia 2008 r. nr [...] zawartej przez [...] ze S. P., działającym pod nazwą "[...]". Prezydent [...] stwierdził, że ponieważ nie zmieniał się prowadzący parking, ani miejsce przechowywania pojazdu, zasadnym jest przyjęcie, że wynagrodzenie za okres od 26 lipca 2009 r. do 3 września 2010 r. powinno być obliczone według stawek określonych powyższej umowie, a tak obliczone wynagrodzenie firmy prowadzącej parking jest kosztem przechowywania obciążającym Skarb Państwa - Wojewodę [...]. Organ I instancji uznał zatem, że wysokość kwoty wynika z iloczynu stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania, tj. 18,30 zł za dobę i liczby dób przechowania pojazdu na parkingu, tj. 405 dób, a stawka dobowa zawiera 22% podatku VAT, zgodnie z treścią powyżej przywołanej umowy.

Z akt sprawy wynika, że S. P. zmarł 19 września 2015 r., a spadkobiercami są J. P., M. G. – P. i M. P..

Analizując akta sprawy Kolegium stwierdziło, że wyliczenie przez organ I instancji kwoty 7.411,50 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od 26 lipca 2010 r. do 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...]" S.P. pojazdu marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego [...] stycznia 2009 r., jest nieprawidłowe.

Jak stanowi § 3 ust. 1 powyższej umowy została ona zawarta na czas określony od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Natomiast w niniejszej sprawie ustalenie kosztów za przechowywanie pojazdów obejmuje również okres po 31 grudnia 2009 r. - rok 2010 do 3 września 2010 r. (włącznie).

Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania § 5 powyższej umowy, gdyż dotyczy on dalszego stosowania ustalonego wynagrodzenia w roku 2010, ale jedynie przez okres 6 miesięcy od daty usunięcia pojazdu z drogi, a przedmiotem niniejszej sprawy są koszty przechowywania w okresie po upływie tych 6 miesięcy.

Umową zawartą na rok 2010 - okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. (zgodnie z § 3 ust. 1 umowy), jest znajdująca się w posiadaniu Kolegium umowa z [...] grudnia 2009 r.nr [...]. Prezydent [...] słusznie stwierdził, że wynagrodzenie firmy prowadzącej parking jest kosztem przechowywania obciążającym Skarb Państwa - Wojewodę [...], zatem powinien był ustalić koszty w ten sposób, że za okres od 22 września 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. przyjąć do wyliczenia kwoty kosztów cenę usług wynikającą z umowy z [...] grudnia 2008 r. nr [...]; zaś za okres od 1 stycznia 2010 r. do 3 września 2010 r. przyjąć do wyliczenia cenę usług określoną w umowie z [...] grudnia 2009 r. nr [...].

Z § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c) umowy dotyczącej roku 2009 wynika, że: "cena z VAT (ryczałt) za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie wynosi 18,30 zł." Natomiast w myśl § 4 ust 1 umowy: "(...) podatek VAT naliczany będzie według stawki aktualnej w dacie wykonania poszczególnych usług określonych niniejszą umową."

Natomiast z § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c) umowy dotyczącej roku 2010 wynika, że: "cena netto bez VAT za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie wynosi 19,50 zł." Natomiast, w myśl § 4 ust 1 umowy: "(..) podatek VAT naliczany będzie według stawki aktualnej w dacie wykonania poszczególnych usług określonych niniejszą umową."

Z powyższego wynika, że w każdej z tych umów została określona inna stawka za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3500 kg włącznie.

Ponadto, organ II instancji wskazał, że stosownie do uregulowań zawartych w ustawie z 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 710. ze zm.), stawka podatku VAT na przedmiotowe usługi zarówno w roku 2009, jak i w roku 2010 wynosiła 22% (art. 41 ust. 1 tej ustawy).

Biorąc zatem pod uwagę, że ustalona umową cena brutto (z VAT) usług w roku 2009 wynosiła 18,30 zł (ryczałt) za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu, prawidłowo ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania pojazdu od 26 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. (czyli za 159 dób) powinna wynosić brutto 2.909,70 zł, co wynika z iloczynu stawki 18,30 zł i liczby 159 dób.

Z kolei ustalona umową cena netto (bez VAT) usług w roku 2010 wynosiła 19,50 zł, co oznacza, że cena brutto (z 22% VAT) wynosiła 23,79 zł. Prawidłowo ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania pojazdu od 1 stycznia 2010 r. do 3 września 2010 r. (czyli za 246 dób) powinna zatem wynosić brutto 5.852,34 zł, co wynika z iloczynu stawki 23,79 zł i liczby 246 dób.

Ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania od 26 lipca 2009 r. do 3 września 2010 r. (czyli za 405 dób) na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...]" S. P. pojazdu marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego [...] stycznia 2009 r., powinna zatem wynosić sumę powyżej wyliczonych kwot, czyli brutto 8.762,04 zł. Natomiast w decyzji organu I instancji kwota ta wyniosła 7.411,50 zł brutto.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że nie może jednak w oparciu o art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzji organu I instancji w całości i orzec co do istoty przez ustalenie kwoty w prawidłowej wysokości, gdyż prawidłowo ustalona kwota jest wyższa niż ustalona w zaskarżonej decyzji, a w takiej sytuacji - byłoby to działanie na niekorzyść strony odwołującej się. Zgodnie zaś z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie Kolegium nie stwierdziło, aby decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo lub rażąco naruszała interes społeczny.

W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, polegającą na przyjęciu, że właściwym do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu w imieniu Skarbu Państwa jest Wojewoda [...]. Odnośnie trybu oraz organu właściwego w zakresie zwrotu kosztów przechowywania pojazdów, o których mowa w art. 13 ustawy nowelizującej, skarżący podniósł, że art. 13 ustawy nowelizującej nie wskazuje podmiotu, który w imieniu Skarbu Państwa jest obowiązany do ponoszenia wymienionych w tym przepisie kosztów przechowywania pojazdów, a także trybu dokonywania zwrotu tych kosztów jednostkom prowadzącym parkingi strzeżone. Brak jest zarazem podstaw do wywodzenia kompetencji w tym zakresie z innych przepisów ustawy nowelizującej oraz Prawa o ruchu drogowym, w tym z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego, działającymi w imieniu Skarbu Państwa podmiotami właściwymi w przedmiocie pokrycia kosztów przechowywania pojazdów, o których mowa w art. 13 ustawy nowelizującej, pozostają właściwi miejscowo naczelnicy urzędów skarbowych. Skarżący podał, że art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Ponieważ zgodnie z art. 19 § 1 ustawy w przypadku egzekucji administracyjnej należności pieniężnych organem egzekucyjnym jest co do zasady naczelnik urzędu skarbowego, można prezentować pogląd, że działającymi w imieniu Skarbu Państwa podmiotami właściwymi w zakresie zwrotu kosztów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej są właściwi miejscowo naczelnicy urzędów skarbowych. W ocenie skarżącego za właściwością naczelników urzędów skarbowych przemawia również ciągłość obowiązku ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów przechowywania pojazdów w zakresie określonym w art. 13 ustawy nowelizującej (tj. kosztów powstałych po upływie terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia danego pojazdu z drogi do 4 września 2010 r. wobec tych pojazdów, w przypadku których powyższy termin 6 miesięcy upłynął w okresie pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, przy czym - z przyczyn innych niż w niej podniesione, które to -zdaniem Sądu- uzasadniały uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji ją poprzedzającej, na podstawie art. 135 p.p.s.a.

Przed rozwinięciem powyższego zauważyć należy, że Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2017 r. nr [...] ustalającą, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 7.411,50 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od 26 lipca 2009 r. do 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...]" S. P. pojazdu marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego [...] stycznia 2009 r. w W..

Podstawę materialnoprawną tych orzeczeń stanowił art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), oraz art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128).

Zastosowane przez organy przepisy prawa są efektem nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...]. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej m. in. przepisu art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w zakresie, w jakim przepis ten dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu). W następstwie powyższego wyroku uchwalona została ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw; na mocy tej ustawy dokonano zmiany m. in. art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, który otrzymał brzmienie: "Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia". Ustawodawca wprowadził zmiany do art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym także poprzez dodanie ustępów 10a-10l. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 130a ust. 10h, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W ustawie nowelizującej zawarto jednocześnie przepisy przejściowe, co uzasadnione było faktem, że niekonstytucyjne przepisy Prawa o ruchu drogowym utraciły moc z dniem 11 czerwca 2009 r., natomiast ustawa nowelizująca uchwalona została w dniu 22 lipca 2010 r. (a weszła w życie w dniu 4 września 2010 r.). I tak, zgodnie z art. 13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Jak wynika z powyższego, starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) został upoważniony przez ustawodawcę do wydania decyzji o ustaleniu kosztów przechowania pojazdu, ale: wyłącznie wobec właściciela pojazdu (przy czym stan władania ocenia się na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a nie na dzień orzekania przez organ w tym zakresie). Cyt. powyżej przepis art. 130a ust. 10h dotyczy bowiem tylko relacji organ – właściciel pojazdu (wskazuje wyraźnie na rodzaj kosztów i podmiot zobowiązany do ich poniesienia, jednocześnie określając, że "decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta); wskazany przepis (wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie) nie upoważnia tym samym starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) do orzekania o zapłacie kosztów przechowywania pojazdów przez Skarb Państwa. Takiego upoważnienia do orzekania przez starostę o zapłacie kosztów przez Skarb Państwa nie zawiera również art. 13 ustawy nowelizującej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Co więcej, zdaniem Sądu, odpowiedzialność Skarbu Państwa w zakresie oznaczonym w art. 13 ustawy zmieniającej następuje ex lege, a nie na podstawie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej.

W konsekwencji, Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, że decyzje kontrolowane w niniejszej sprawie nie mogą się ostać z tej przyczyny, że art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym oraz art. 13 ustawy nowelizującej ustawę Prawo o ruchu drogowym, nie stanowią podstawy prawnej dla starosty (lub prezydenta miasta na prawach powiatu) do wydania aktu administracyjnego o obowiązku zapłaty kosztów przechowywania pojazdów w stosunku do innej osoby niż ta, która jest (lub była) właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, w szczególności zaś - nie stanowią podstawą do "zobowiązania" (w drodze decyzji administracyjnej) Skarbu Państwa do zapłaty ww. kosztów.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, że obie decyzje wydane w sprawie nie mogą się ostać. Zdaniem Sądu, orzeczenia te zostały wydane z naruszeniem art. 13 ustawy nowelizującej ustawę Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.

Orzekając ponownie w sprawie organ I instancji winien uwzględnić powyżej przedstawioną ocenę, w tym - sposób interpretacji art. 13 ustawy nowelizującej ustawę Prawo o ruchu drogowym oraz art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.