Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1400/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 29a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania nadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich i dobrych obyczajów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego R. A. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] listopada 2011 r. Rada Wydziału [...] uznała, iż w przewodzie habilitacyjnym zakończonym uchwałą Rady Wydziału [...] w W. o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego, stopień ten został nadany na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich innych osób i dobrych obyczajów w nauce. Tym samym prowadzone będzie postępowanie w przedmiotowej sprawie. W powyższej uchwale wskazano, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...], albowiem wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.).

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (zwana dalej Centralną Komisją), po rozpatrzeniu odwołania R. A., decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę uznając, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, to jest, że stopień doktora habilitowanego został nadany R. A. na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce. Decyzji z dnia [...] maja 2012 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wznowione z urzędu ([...] kwietnia 2009 r.) na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Wskazano, że Rada Wydziału [...] w K., podejmując uchwałę z dnia [...] listopada 2011 r. podjęła uchwałę o walorze decyzji częściowej, uznając, że w postępowaniu (w przewodzie habilitacyjnym) R. A. doszło do nadania stopnia doktora habilitowanego z naruszeniem praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce (art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych (...)).

W uzasadnieniu wskazano również, że po wpłynięciu odwołania od uchwały organ w dniu [...] stycznia 2012 r. powołał w trybie § 5 ust. 2 i § 8 pkt 5 Statutu Centralnej Komisji Sekcję Doraźną z mieszanym składem osobowym, która w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciwko uwzględnieniu odwołania. Organ wskazał, że po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Doraźnej, Prezydium Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziało się przeciwko uwzględnieniu odwołania, stwierdzając zarazem, że Rada Wydziału [...] w K. ma obowiązek wydania rozstrzygnięcia w sprawie uchwały Rady Wydziału [...] w W.

Odnosząc się do zarzutów odwołania R. A., iż Rada Wydziału [...] w K. nie miała kompetencji do prowadzenia postępowania wobec tego, że postępowanie wznowieniowe zostało zakończone uchwałą Rady Wydziału w W. w dniu [...] stycznia 2010 r. Centralna Komisja wskazała, że istotnie Rada Wydziału w W. podjęła czynności wyjaśniające, które trwały przez około półtora roku i w dniu [...] stycznia 2010 r. podjęła uchwałę, w której stwierdzono, że nie zaistniały przyczyny do wznowienia przewodu habilitacyjnego. Centralna Komisja stwierdziła jednocześnie, że Rada Wydziału [...] w W. ograniczyła się do sprawdzenia przesłanek formalno-prawnych, nie wykonała zaleceń zawartych w postanowieniu Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r., w którym wskazano, że do przedmiotowej sprawy winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach naukowych (...), a nie aktualnie obowiązujące przepisy z dnia 14 września 2010 r.

Centralna Komisja wyjaśniła, że obstrukcyjne stanowisko Rady Wydziału [...] w W. stało się jedną z podstaw do zawieszenia tej Radzie uprawnień na okres 3 lat do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych. Dlatego też sprawa R. A. została przekazana Radzie Wydziału [...] w K. (w trybie art. 9 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...)).

Centralna Komisja wskazała też, że uchwała nr [...] Rady Wydziału [...] z W. z dnia [...] stycznia 2010 r. obarczona jest licznymi wadami. W ocenie Centralnej Komisji zadaniem Rady Wydziału [...] w W. nie było zbadanie, czy zachodzą przesłanki do wznowienia, tylko dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki dla uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, czego Rada nie wykonała. W efekcie Centralna Komisja stwierdziła, że Rada Wydziału [...] w W. uchyliła się od wykonania postanowienia Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2009 r.

Konkludując uznała, że Rada Wydziału [...] w K., kontynuując postępowania prowadzone przez Radę Wydziału [...] w W., podjęła uchwałę zgodnie z treścią postanowienia o wznowieniu przedmiotowego postępowania. Centralna Komisja stwierdziła jednocześnie, że uchwała ta ([...]) ma charakter decyzji częściowej i Rada Wydziału [...] w K. powinna nadal procedować w przedmiocie wznowionego postępowania i postępowanie to powinno zostać sfinalizowane wydaniem przez Radę Wydziału [...] w K. kolejnej uchwały, którą to uchwałą rozstrzygnie o uchyleniu uchwały o nadaniu stopnia naukowego i odmowie nadania tego stopnia bądź o utrzymaniu uchwały (o nadaniu stopnia) w mocy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. A. do tutejszego Sądu.

Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uchwały Rady Wydziału [...] w K. z dnia [...] listopada 2011 r. strona skarżąca podniosła naruszenie art. 105 § 1, art. 110 k.p.a., polegające na zaniechaniu umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na to, że w obrocie prawnym funkcjonuje rozstrzygnięcie w tej samej sprawie, tj. uchwała nr [...] Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. o niestwierdzeniu przesłanek do wznowienia tegoż postępowania. Podkreślono, że uchwała ta ma przymiot decyzji ostatecznej.

Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 108 § 1 k.p.a.

Podniosła również, że uchwała Rady Wydziału [...] w K. pozostaje w kolizji ze wcześniejszym rozstrzygnięciem Rady [...] w W. i narusza zasadę związania organu własną decyzją - art. 110 k.p.a. Narusza tym samym art. 105 § 1 k.p.a., albowiem postępowanie winno być umorzone.

Skarga prezentowała również pogląd, że eliminacja uchwały Rady Wydziału [...] w W. jest prawnie niemożliwa, albowiem ma ona przymiot decyzji ostatecznej.

Zdaniem strony skarżącej, uchwała Rady Wydziału [...] w K. posiada status decyzji częściowej (art. 104 § 2 k.p.a.) i decyzji res iudicata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż toczy się wszczęte z urzędu postępowanie wznowieniowe w przedmiocie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dyscyplinie [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. (k – 43). Bezsporne też jest, że w treści tegoż postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o wznowieniu postępowania Centralna Komisja w uzasadnieniu tegoż postanowienia zawarła określone wytyczne (vide tiret przedostatni i ostatni uzasadnienia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r.) dla Rady Wydziału.

W ocenie Sądu, żadna z uchwał, ani uchwała Rady Wydziału [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. (k – 47 akt sądowych), zwana dalej "uchwałą [...]", ani uchwała Rady Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2011 r., zwana dalej "uchwałą [...]", nie była, nie stanowiła aktu (decyzji), od której przysługiwałby stronom jakikolwiek środek zaskarżenia.

Zdaniem Sądu, wszczęte z urzędu przez Centralną Komisję postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. postępowanie wznowieniowe winno zakończyć się wydaniem stosownej decyzji, zgodnie z katalogiem rozstrzygnięć wyznaczonym przez art. 151 k.p.a. i art. 29a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.), od którego to rozstrzygnięcia przysługują środki zaskarżenia. W ocenie Sądu, obie uchwały Rady Wydziału, zarówno uchwałę [...] jak i [...], należy zakwalifikować jako rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu incydentalnym - wpadkowym. Zakres tych incydentalnych postępowań określiło postanowienie Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r. (k-43) o wznowieniu postępowania. W ocenie Sądu jako, że rozstrzygnięcie omawianych obydwu uchwał, tj. uchwały [...] i [...] nie mieściło się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. i art. 29a omawianej ustawy, należało je zakwalifikować jako rozstrzygnięcia (częściowe), jako etap do rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 k.p.a. i 29a omawianej ustawy. Tymczasem, co uszło uwadze Centralnej Komisji, przedmiotem zaskarżenia do Centralnej Komisji, a następnie do Sądu, uczyniono, zamiast rozstrzygnięcia, które kończy wszczęte postępowanie wznowieniowe, uchwałę Rady, którą organ sam określa mianem decyzji częściowej, która ani nie kończy, ani nie zamyka wszczętego postępowania wznowieniowego.

Reasumując, zdaniem Sądu żadna z uchwał, ani uchwała [...], ani [...], które kończyły jedynie etap postępowania wznowieniowego, nie posiadały statusu aktu, od którego przysługiwałby jakikolwiek środek zaskarżenia.

Środek zaskarżenia przysługuje od aktu, decyzji, który kończy postępowanie wznowieniowe zgodnie z przewidzianym katalogiem rozstrzygnięć określonym w art. 151 k.p.a. i art. 29a przedmiotowej ustawy. Skoro od żadnej uchwały, zwanej przez organ decyzją częściową, nie przysługiwał stronom środek zaskarżenia, nieprawidłowym było zarówno samo rozpatrzenie odwołania strony skarżącej od tejże uchwały, jak i wydanie przez Centralną Komisję zaskarżonej decyzji. Brak było bowiem podstaw do jej wydania. Dlatego też stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego, jako wydaną bez podstawy prawnej.

Wyjaśnić jednocześnie należy, iż po zakończeniu wznowionego postępowania, to jest po wydaniu rozstrzygnięcia, zgodnie z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianym w art. 151 k.p.a. i art. 29a omawianej ustawy, środek zaskarżenia będzie dopuszczalny.

Wskazać również trzeba, iż na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. (k – 53) strona skarżąca złożyła do akt uchwałę Nr [...] Rady Wydziału [...] w K. z dnia [...] września 2012 r., która w ocenie Sądu stanowi rozstrzygnięcie kończące postępowanie, określone podmiotowo i przedmiotowo w postanowieniu Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r. o wznowieniu postępowania (k – 43).

Powyższe rozstrzygnięcie jest zgodne z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianym w art. 151 k.p.a. i art. 29a omawianej ustawy. Reasumując, dopiero od uchwały z dnia [...] września 2012 r. przysługiwać może środek zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawyz dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 tej ustawy.