Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 779/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 39 ust. 1,  art. 43 ust. 3, art. 6 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: par. 2 ust. 2 i 3, par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, par. 20
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2009r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata K. G. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji podjętej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy przez Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] października 2008r. w sprawie przyznania A. K. pomocy w postaci zasiłku celowego w łącznej wysokości 203,44 zł, w tym: 50zł z przeznaczeniem na poszukiwanie pracy, 70,31 zł jako opłata rachunku za gaz, 83, 13 zł jako opłata rachunku za energię elektryczną oraz zasiłku celowego w kwocie 150 zł na zakup żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", i odmowy przyznania zasiłku pieniężnego w wysokości jednej średniej krajowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że A. K. spełnia wynikające z przepisów art. 8 ust. 1 pkt 1 o pomocy społecznej kryterium, kwalifikujące do pieniężnych świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłków celowych przyznawanych na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy, gdyż prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, a jego źródłem utrzymania jest zasiłek okresowy w wysokości 238, 50 zł, podczas gdy kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł, a w odniesieniu do programu na dożywianie 715, 15 zł.

Organ odwoławczy podał, że orzekanie w sprawie zasiłków celowych następuje w formie uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter świadczeń oznacza, że osoba lub rodzina winna taką pomoc otrzymać stosownie nie tylko do jej potrzeb, ale także możliwości organu pomocy społecznej. Wysokość przyznanej A. K. pomocy finansowej wynika z ograniczonych środków finansowych, jakimi w dacie wydawanej decyzji dysponował Miejsko - Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej.

Jak wynika ze sprawozdania, ośrodek ten w miesiącu październiku 2008r. rozdysponował 45041 zł, udzielając pomocy finansowej w formie zasiłków celowych dla 191 rodzin. Średnia wysokość zasiłku celowego wyniosła 235,82 zł. W październiku 2008r. zasiłek celowy w najwyższej wysokości 400 zł przyznano rodzinom wielodzietnym dotkniętym bezrobociem na zakup opału. Najniższy zasiłek w wysokości 50 zł przyznano osobie samotnie gospodarującej, niepełnosprawnej, na zakup leków i żywności. Na zasiłki celowe z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" organ rozdysponował kwotę 53100 zł i pomocy na ten cel udzielił 195 rodzinom. Średnia wysokość zasiłku wynosiła 273,31 zł. Najwyższy zasiłek w wysokości - 600 zł przyznano wielodzietnej rodzinie, mającej na utrzymaniu ośmioro dzieci, najniższy zaś, w wysokości 150 zł, otrzymały osoby samotnie gospodarujące.

Kolegium podkreśliło, że przyznanie A. K. zasiłku celowego w kwocie nieznacznie niższej niż średnia wysokość zasiłków przyznawanych w miesiącu październiku 2008r. nie może być oceniane jako naruszenie granic uznania administracyjnego, gdyż organ I instancji różnicował je w/g indywidualnej sytuacji każdej osoby i rodziny ubiegającej się o pomoc w tej formie. Natomiast zasiłek celowy na dożywianie został ustalony w takiej samej wysokości jak dla innych osób samotnie gospodarujących. Ponadto, pomimo że sytuacja A. K. jest trudna, to zrealizowanie jego żądania przyznania mu pomocy w wysokości jednej średniej krajowej w znacznym stopniu przekracza możliwości finansowe organu I instancji, który pomoc tę udzielił na poziomie posiadanych i udokumentowanych możliwości.

W tych warunkach, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji przyznając A. K. zasiłek celowy w oznaczonej w zaskarżonej decyzji wysokości, nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył A. K., wnosząc o zmianę kwoty przyznanej pomocy na równowartość jednej średniej krajowej regularnie płatnej raz w miesiącu, podlegającej rewaloryzacji, umożliwiającej właściwe funkcjonowanie w społeczeństwie i poszukiwanie pracy w Polsce. Skarżący nie zawarł w skardze żadnych merytorycznych zarzutów, a jedynie powołał art. 1- 3, 6-9, 15 pkt 2, 16, 17, 20- 22, 24, 30-32, 37, 39, 40, 45-47, 50, 51, 54, 59-61, 64- 68, 71, 73- 78, 82- 84, 86, 87, 91, 164, 166, 167, 169, 171 Konstytucji RP, art. 1 pkt 1 i 2, 2, 11, 11a ustawy o ochronie zwierząt, art. 2, 3, 6- 8, 11 pkt 3, 14- 25, 36 pkt d, f, pkt 2 b, h, 38 pkt 6, 39, 41, 43, 70, 89, 100, 101, 106 pkt 2, 107, 108, 110, 112 pkt. 13, 115- 123, 126 - 134 ustawy o pomocy społecznej, art. 1, 4, 5, 7, 10-14, 16 Europejskiej Karty Społecznej oraz ustaw o zwalczaniu bezrobocia i promocji zatrudnienia /bez wyszczególniania artykułów i podania publikatora/. Ponadto autor skargi zarzucił, że wbrew twierdzeniom SKO, nie domagał się przyznania mu biletów kredytowych i wyjaśnił, że skoro ustawodawca nie określił kwoty kredytu, więc on wskazał, że chciałby uzyskać równowartość średniej krajowej pomnożonej przez 12 lub 24 raty albo pomoc na otworzenia szkoły muzycznej "zgodnej z ustawami rządowymi".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm./ zwanej dalej w skrócie ustawą, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie

w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Z powyższej regulacji wynika więc, że zadaniem organów pomocy społecznej jest jedynie wspomaganie w działaniach, zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a nie zagwarantowanie, jakby chciał tego skarżący, źródła utrzymania. Jest to więc pomoc dla osoby korzystającej z pomocy społecznej, w jej dążeniu do polepszenia swojej sytuacji życiowej, co nie może jednak oznaczać bezwarunkowego zaspokajania jej wszystkich żądań i akceptowania przez organy postawy roszczeniowej. Ponadto pomoc ta powinna mieć charakter przejściowy, skłaniający jednostkę do aktywizacji i samodzielnego działania i nie może być instytucją, która ma przejąć cały ciężar utrzymania osoby, która ze swej strony nie podejmuje żadnych działań w celu poprawy swojej sytuacji.

Zwrócić również należy uwagę, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej /art. 39 ust. 1 ustawy/. Z kolei w myśl art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy mogą zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Powyższe uregulowanie wskazuje więc, że decyzja oparta na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony. Tak więc zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub też, że jego rozmiar będzie różny od tego, który określił we wniosku. Jednakże uznaniowość nie oznacza swobody organu orzekającego, który swoje stanowisko musi należycie uzasadnić. Podkreślić przy tym należy, że jeśli organ pomocy społecznej oceni z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własną zdolność finansową i uzna, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w oczekiwanej przez niego wysokości, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Ustalone bowiem zostało, jakimi środkami finansowymi dysponował organ I instancji w miesiącu wydawania decyzji, jaka była ich średnia wysokość w skali danego miesiąca oraz ile osób korzystało w danym miesiącu z tej formy pomocy. Ponadto uzasadniając przyznanie skarżącemu zasiłku celowego w wysokości łącznej 203,44 zł organ wziął pod uwagę nie tylko sytuację materialną skarżącego, który niewątpliwie spełnia warunki do jego otrzymania, ale również swoje możliwości finansowe i potrzeby innych osób starających się w tym czasie o pomoc pieniężną.

W związku z powyższym nie ma podstaw do przyjęcia, że przyznając skarżącemu zasiłek celowy w zakresie, jaki nie odpowiadał jego oczekiwaniom, organy postąpiły w sposób dowolny, a swoje stanowisko uzasadniły z naruszeniem art. 107 kpa.

Odnosząc się do żądania skarżącego dotyczącego przyznania mu zasiłku w wysokości średniej krajowej pensji, płatnego regularnie raz w miesiącu, stwierdzić należy, że nie mieści się ono w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej. Określona w art. 39 ust. 1 ustawy niezbędna potrzeba ma na celu zapewnienie potrzeb podstawowych, bieżących, pilnych, związanych z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka. Jak już wcześniej wspomniano pomoc społeczna ma jedynie wspierać osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej i pomagać im w przezwyciężaniu ich trudności, nie jest zaś jej rolą pełne zaspokajanie potrzeb i spełnianie wszystkich oczekiwań podopiecznych. Ponadto zasiłek celowy, jak na to wskazuje chociażby jego nazwa, przeznaczony jest na zaspokojenie określonej potrzeby, dlatego też nie może mieć charakteru świadczenia wypłacanego w sposób stały i systematyczny. Zapewnieniu stałego i systematycznego dostarczania środków finansowych służą zasiłek stały /który przysługuje tylko osobom całkowicie niezdolnym do pracy/ oraz zasiłek okresowy. Z tego ostatniego świadczenia skarżący już korzysta. Zauważyć przy tym należy, iż maksymalna wysokość zasiłku stałego wynosi 444 zł zaś okresowego 418 zł., w związku z czym chociażby już z tego powodu nie jest możliwe przyznanie skarżącemu regularnie płatnego świadczenia pieniężnego w żądanej przez niego wysokości.

Jeśli chodzi o powołane w skardze przepisy Konstytucji RP oraz pozostałych ustaw, to nie mogą one stanowić podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego przyznania mu zasiłku w wysokości odpowiadającej średniej krajowej pensji, płatnego regularnie co miesiąc.

Z kolei odnosząc się do zawartego w skardze oraz pismach składanych w postępowaniu administracyjnym /k- 1, 14/ żądania skarżącego dotyczącego udzielenia mu kredytu bądź zawarcia kontraktu socjalnego stwierdzić należy, co następuje.

Przede wszystkim przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują możliwości udzielania przez organy kredytów. Natomiast w art. 36 ust. 1 lit. d ustawa przewiduje możliwość udzielenia pożyczki na ekonomiczne usamodzielnienie. Ponieważ jednak zgodnie z art. 43 ust. 3 warunki udzielenia

i spłaty oraz zabezpieczenia tej pożyczki określa się w umowie z gminą, wydanie

w tym przedmiocie przez organ decyzji byłoby niedopuszczalne ( por. wyrok WSA

w Warszawie z dnia 15 grudnia 2005r. sygn. I SA/Wa 297/05). W związku z tym zarzut, iż organy powinny decyzją udzielić skarżącemu kredytu w wysokości średniej krajowej pomnożonej przez 12 lub 24 jest nieuzasadniony.

Z kolei jeśli chodzi o kontrakt socjalny to ustawa o pomocy społecznej definiuje go jako pisemną umowę zawartą z osobą ubiegającą się o pomoc, określającą uprawnienia i zobowiązania stron umowy w ramach wspólnie podejmowanych działań, zmierzających do przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej osoby /art. 6 pkt 6 ustawy/. W kontrakcie tym określa się przyczyny życiowych trudności, możliwości ich pokonywania przez podmiot zainteresowany, ograniczenia i bariery środowiskowe utrudniające rozwiązywanie problemów. Wyznacza się również cele osobie, które umożliwią przezwyciężenie trudnej sytuacji. Mają one zostać osiągnięte poprzez konkretne działania podmiotu zainteresowanego i wspomagającego go pracownika socjalnego /zob. komentarz do art. 108 ustawy, I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, wydawnictwo ABC 2007/.

W związku z powyższym jeszcze raz podkreślić należy, że głównym celem kontraktu socjalnego jest podejmowanie różnego typu działań mających na celu przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej osoby, a nie tak jak chce tego skarżący, udzielenie mu kolejnej pomocy finansowej. Skoro wiec skarżący od początku domagał się od organów jedynie przyznania pomocy finansowej, zarzut dotyczący tego, że organ powinien zawrzeć z nim kontrakt socjalny nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, nawet jeśli zawarcie takiego kontraktu było celowe.

Mając to wszystko na uwadze skargę należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 cytowanej ustawy, w myśl którego wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 2 ust. 2 i 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. U. nr 163 poz.1348 ze zm./ Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie w kwocie 292,80 zł.