Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 982/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone decyzje
Powołane przepisy: article: art. 5 ust 1 pkt 2 lit b
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg A. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2019 r. od nr [...] do nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2014, 2015, 2016, 2017 i 2018 I. uchyla zaskarżone decyzje, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych).


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K., jako organ I instancji, działając we wznowionym z urzędu postępowaniu, decyzjami z dnia 18 lutego 2019 r. uchylił w całości ostateczne decyzje ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości

od nr [...] do nr [...], za lata 2014-2018 i naliczył podatek według obowiązujących wówczas stawek.

W uzasadnieniu rozstrzygnięć wskazano, iż w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających, organ podatkowy ustalił, że pod adresem przy ul. [...]

w K. funkcjonuje Hostel D. zajmujący dużo większą powierzchnię

niż było to deklarowane przez właściciela budynku A. S.. Takie wykorzystywanie budynku wiąże się z jego opodatkowaniem wyższą stawką podatku od nieruchomości – tak jak od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z decyzjami nie zgodził się Podatnik, A. S., który złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od rozstrzygnięć, podnosząc, iż zostały one wydane w oparciu o błędne ustalenia organu podatkowego, a w szczególności z pominięciem złożonych przez Skarżącego faktur za zużycie w budynku wody w okresie od 2014-2018 r.

Analiza powyższych rachunków zdaniem Skarżącego wskazuje, że dopiero po sprzedaży kamienicy w maju 2018 r., zużycie wody wzrosło kilkakrotnie. Ma to dowodzić, iż do tego czasu działalność gospodarcza była prowadzona na dużo mniejszej powierzchni niż określił organ I instancji.

Ponadto Podatnik A. S. wskazał, iż oparcie się na dowodach internetowych podczas badania sprawy przez organ I instancji jest jego zdaniem niedopuszczalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dnia 31 maja 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania A. S. utrzymało zaskarżone decyzje

w mocy. W uzasadnieniu Kolegium przyznało zasadność wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania ze względu na podejrzenie zaniżania przez Podatnika A. S. powierzchni użytkowej budynku wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, będącej podstawą

do prawidłowego naliczenia podatku.

Organ odwoławczy nie przychylił się do wyjaśnień udzielonych przez Podatnika, powołując się na dane z ewidencji bazy obiektów świadczących usługi hotelarskie niebędących obiektami hotelarskimi i polem biwakowym na terenie gminy K.,

w której A. M., prowadzący Hostel zadeklarował możliwość wynajmu pokoi dla 48 gości. Jednakże przy wspominanych wcześniej przez Podatnika wynajmowanych 3 pokojach i 2 łazienkach nie możliwym było przenocowanie takiej liczby osób. Ponadto organ wskazuje, iż na stronie internetowej Hostelu można przeczytać, że od 2010 r. funkcjonuje 24 pokoi na 5 piętrach. Zdaniem Kolegium, należy także wziąć pod uwagę opinie klientów, z których wynika, że pokoje były usytuowane na różnych poziomach budynku, a także że mogli oni korzystać z sali barowej, kuchni i świetlicy.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż z załączonych do sprawy faktur obrazujących niski pobór wody, które mają świadczyć o tym, że Hostel nie prowadził szerokiej działalności gospodarczej, wychodzącej poza zgłoszone 3 pokoje, nie można wywodzić niezbitego dowodu na tak bardzo zawężony wynajem. Kolegium podniosło wobec tego, iż skoro w Hostelu zatrzymywali się głównie krótkoterminowi goście, mogli oni ograniczać zabiegi higieniczne do minimum albo w ogóle je pomijać. Ponadto organ odwoławczy, powołując się na opinie klientów zauważył, iż musieli oni korzystać ze wspólnych łazienek, w których było jedynie po 2 prysznice i często brakowało ciepłej wody.

Kolegium uznało, iż dokonane przez organ I instancji ustalenia powierzchni wynajmu obiektu w 2018 r. mają poparcie w materiale dowodowym i w związku z tym utrzymało badaną decyzję w mocy.

Z decyzją Kolegium nie zgodził się Podatnik A. S., który złożył

w terminie skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił on naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego poprzez objęcie powierzchni mieszkalnej stawką podatku

od nieruchomości odpowiednią dla powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej;

2. prawa procesowego poprzez niewłaściwą analizę akt sprawy i błędną ocenę zebranego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu Skarżący zauważył, że organ I instancji oparł podstawę opodatkowania za 2014-2018 r. na przeprowadzonych już po sprzedaży budynku oględzinach. Nowi właściciele dokonali wówczas gruntownego remontu, adoptując kamienicę na potrzeby Hostelu, w dużo szerszym, zakresie niż miało to miejsce przed sprzedażą.

Podatnik A. S., wskazał także, iż zamieszczenie informacji o tym,

że Hostel dysponuje 48 miejscami noclegowymi miało stanowić rodzaj reklamy mającej za zadanie przyciągnąć potencjalnego klienta. Skarżący twierdzi, iż biura podróży, szukając nowych partnerów, wybierają te obiekty noclegowe, które oferują możliwość zakwaterowania autokaru, czyli co najmniej 45-50 osób. Zamieszczanie takich informacji zdaniem Podatnika miało być także wyrazem pewnych aspiracji

i dążeń właściciela Hostelu, by w przyszłości rozbudować obiekt do obecnych rozmiarów.

Skarżący, w odpowiedzi na wątpliwości Kolegium co do możliwości zakwaterowania tak dużej liczby osób w 3 pokojach, które raz były pokojami 1, 2, 3, a nawet 8

– osobowymi wyjaśnia, iż było to częścią strategii biznesowej A. M.. System składanych łóżek, które pozwalały na łatwe i szybkie przerobienie pokoi gwarantowały elastyczność i dopasowanie do potrzeb klienta.

A. S. odnosi się negatywnie wobec powoływania się przez organ podatkowy na opinie zamieszczone na stronach internetowych. Jak wskazuje

– informacje zamieszczane w sieci są tworzone w dużej mierze przez automatyczne generatory internetowe, które bazują na nieprawdziwych informacjach.

Ustosunkowując się do błędnych, zdaniem Skarżącego, pomiarów powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, Podatnik załączył do skargi protokół z oględzin budynku z dnia 27 listopada 2018 r., a więc już po rozbudowaniu Hostelu. Ustalono wówczas, iż na III i IV piętrze znajduje się po dwa lokale mieszkalne, wykorzystywane na cele mieszkalne przez właściciela budynku. Zdaniem Podatnika, skoro po przeprowadzonym remoncie w dalszym ciągu dwa piętra spełniają funkcje mieszkalne, to tym bardziej miało to miejsce w okresie od 2014-2018 r.

Do skargi załączona została także decyzja Kolegium z dnia 6 maja 2018 r., podjęta

w stosunku do nowych właścicieli nieruchomości przy ul. [...], w której organ opierając się na tych samych dowodach wydał rozstrzygnięcie na korzyść Odwołujących się.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga okazała się zasadna.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało uwzględnić, bowiem w ocenie Sądu, rozstrzygnięcia organów obu instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się w istocie do oceny zgodności

z prawem decyzji ustalających Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości

za lata 2014-2018 odnośnie budynków mieszkalnych lub ich części zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej.

Za podstawę opodatkowania organ przyjął powierzchnię o dużo większych rozmiarach niż ta, która została zamieszczona w deklaracji Podatnika.

Wykorzystywanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się

z jego opodatkowaniem wyższą stawką podatku od nieruchomości – w porównaniu do stawki naliczonej za wykorzystywanie budynków lub ich części do celów mieszkalnych.

Spór dotyczy również prawidłowości ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego w toku prowadzenia sprawy, a także rzeczywistego jej rozpoznania przez organy podatkowe.

Sąd zauważa, że Skarżący podniósł zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego. Gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności - co do zasady

- rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organy w wydanych decyzjach jest prawidłowy i ustalony został w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez te organy przepisy prawa materialnego. Tym bardziej taka kolejność rozpoznania przedmiotowej sprawy jest tym bardziej zasadna, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego stanowią w istocie konsekwencję zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego.

Odnosząc się wobec tego do przepisów postępowania, Sąd podkreśla, iż organy podatkowe zobowiązane są do działania zgodnie z ich brzmieniem i z zasadami

w nich ustanowionymi.

Organy winny działać m.in. z poszanowaniem wyrażonej w art. 122 o.p. zasady prawdy obiektywnej. Oznacza to, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Jak podkreśla NSA w wyroku

II FSK 743/15 - "Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem.".

W ocenie Sądu, przeprowadzenie oględzin po tak długim upływie czasu od tego,

w którym powstał obowiązek podatkowy za poszczególne lata stwarza realne zagrożenie dla naruszenia wiarygodności i rzeczywistej oceny stanu faktycznego

w rozpatrywanej sprawie. Z chwilą gdy Podatnik przestał być właścicielem budynku, utracił on możliwość dokonywania prac remontowych, zmiany przeznaczenia budynku, a także ingerencji w walory użytkowe nieruchomości. Trudno więc mówić

o przeprowadzeniu rzetelnych oględzin budynku, skoro miały one miejsce pół roku

po sprzedaży kamienicy, a także po deklarowanym remoncie i rozszerzeniu działalności gospodarczej nowych właścicieli.

Także w orzecznictwie wskazuje się, iż do prawidłowego rozstrzygnięcia kluczowe jest dokładne ustalenie stanu faktycznego i w razie wątpliwości należy przeprowadzić odpowiednie pomiary połączone z przeprowadzeniem zaawansowanego postępowania dowodowego - "Niezrozumiałe jest postępowanie organu, który będąc zobowiązanym do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i posiadając wiedzę

o istotnych rozbieżnościach w danych dotyczących powierzchni użytkowej poszczególnych budynków wynikających z różnych ewidencji i dokumentów, mimo fizycznej możliwości nie dokonał przemierzenia powierzchni użytkowej tychże budynków. Powyższe niewątpliwie pozwoliłoby na ocenę, w której ewidencji czy też dokumentacji znajdują się dane odzwierciedlające w sposób najbardziej zbliżony

do rzeczywistej powierzchni użytkowej poszczególnych budynków bądź też określenie podstawy opodatkowania budynków nie na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów lecz fizycznym pomiarze powierzchni użytkowej poszczególnych budynków." (I SA/Bk 67/19).

Przechodząc do kolejnego aspektu sporu, należy odwołać się do zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 o.p. Jak wynika z orzecznictwa NSA – "(...) zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach tej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien między innymi kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie

z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny." (II FSK 743/15).

Co prawda, w świetle art. 180 §1 o.p ustawodawca uznaje dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, jednakże bazowanie przez organ na opiniach zamieszczonych w Internecie jako dowodach w sprawie wymaga ich pełnej i wyczerpującej analizy oraz konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym. Trudno mówić o kierowaniu się prawidłami logiki w sytuacji, gdy organ podatkowy cytuje

w decyzji wygenerowane automatycznie komentarze, które są nieprofesjonalnie przetłumaczone z języka obcego.

Jak powszechnie wiadomo, opinia wyrażana przez klienta na stronie internetowej jest subiektywnym wrażeniem z wykonanych usług. Nie można jej zatem traktować jako "zjawisko obiektywne" i źródło rzetelnej wiedzy. Jak Skarżący słusznie zauważył,

w zależności od miejsca pochodzenia klienta, sposób liczenia pięter jest różny.

W niektórych krajach przyjmuje się, iż pierwsza kondygnacja nosi nazwę pierwszego piętra, nie zaś parteru. Zatem opinia, w której gość Hostelu zachwala nocleg

w pokoju na drugim piętrze może okazać się wprowadzająca w błąd. Ponadto należy zauważyć, że w oparciu o opinie pochodzące z różnych lat organ wyciągnął identyczne wnioski co do powierzchni zajętej pod działalność gospodarczą za lata 2014 – 2018. A więc czynił ustalenia co do zajętej pod działalność hotelarską powierzchni także w oparciu o opinie pochodzące z lat późniejszych niż te, za które został wymierzony podatek. Świadczy to o dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału. O ile bowiem dowody takie mogły być przesłanką do podjęcia przez organ wątpliwości co do prawidłowej wielkości deklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania, to nie mogły być wystarczającą podstawą do ustalenia przez organ identycznej powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w latach 2014 – 2018.

Odnosząc się zatem do sposobu prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy w tym zakresie, w ocenie Sądu, doszło do naruszenia ww. zasad postępowania. Analogiczne bowiem do powyższych nieprawidłowości, Zaskarżona decyzja oprócz de facto przedstawienia w uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy, przytoczenia dowodów internetowych i z przeprowadzonych oględzin, nie zawiera elementów którymi powinno cechować się uzasadnienie prawne oparte na rzetelnym postępowaniu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy rozpoznając sprawę,

nie prowadził własnego postępowania dowodowego, w szczególności nie zbadał podstawy wyliczenia metrażu powierzchni i oparł swoje rozstrzygnięcie

na nieudokumentowanych ustaleniach co do tej wartości przez organ pierwszej instancji.

Sąd, w dalszej części uzasadnienia pragnie skupić się na kwestii nieuwzględnienia przez organy materiału dowodowego przedłożonego przez Skarżącego. Powołując się na tezę wyroku NSA - "Stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w postępowaniu podatkowym, ciężar dowodu spoczywa co do zasady na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów

na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe

lub niekompletne." (II FSK 3361/15).

Stosownie do powyższego, Podatnik poczynił należyte kroki, w celu uwiarygodnienia zadeklarowanej powierzchni działalności gospodarczej, prowadzonej w budynku.

Przedłożone faktury za wodę za lata 2014-2018, a więc w czasie gdy Skarżący

był właścicielem nieruchomości, miały dokumentować fakt niskiego zużycia wody

w tymże okresie i wskazywać na prowadzenie w kamienicy działalności gospodarczej w ograniczonym zakresie. Od drugiej połowy 2018 r., a więc w czasie gdy własność budynku przeszła na nowych właścicieli, którzy rozbudowali obiekt noclegowy, faktury za wodę wzrosły znacząco w porównaniu do lat ubiegłych. Ponadto Podatnik załączył jako dowód faktury za dokonany zakup 40 elektrozamków dnia 27 września 2018 r., co miało zaświadczyć o rozbudowaniu działalności przez nowych właścicieli o kolejne pomieszczenia w budynku.

Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie przychyliły się do wyjaśnień Podatnika. Kontrargumentując przedstawione stanowisko Skarżącego w sprawie, organy powoływały się na opinie klientów Hostelu ze stron internetowych oraz

na informacje zawarte w ewidencji świadczące o możliwości zakwaterowania

48 osób.

Podważając wiarygodność dowodów przedłożonych przez Podatnika, organy starały się zbadać poziom potrzeb klientów Hostelu w zaspokajaniu minimalnej higieny,

a także wywnioskować z opinii internetowych, czy skoro goście skarżyli się na częsty brak zimnej wody, to niskie zużycie ciepłej może być podyktowane mniejszymi rachunkami za wodę. Ponadto wskazano, że zakup takiej ilości elektrozamków może także świadczyć o ich wymianie, a nie poszerzeniu działalności przedsiębiorcy.

Takie podejście do przedłożonych dowodów wskazuje na brak woli organów,

by zbadać zasadność stanowiska Skarżącego w oparciu o rzetelne i obiektywne zjawiska. Brak rozpoznania materiału dowodowego jest w bieżącej sprawie

o tyle rażący, że jak wynika z akt sprawy - naliczenie powierzchni wykorzystywanej

w prowadzeniu działalności nie jest oczywisty i jednoznaczny. Przeciwnie, stan faktyczny w tym zakresie jest wielowymiarowy. Tym bardziej organ podatkowy obciążając Skarżącego daniną publiczną winien wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły do uznania, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 5 ust.1 pkt 2 lit.b u.p.o.l.

Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku I SA/Sz 501/19: "Obowiązkiem organu, w myśl art. 187 § 1 O.p., jest nie tylko wskazanie,

na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny sprawy, ale także odniesienie się do dowodów, którym odmówiono wiarygodności, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p.".

W przedstawionej sytuacji niewłaściwym jest uznanie, iż organy odniosły się

do dowodów wniesionych przez Skarżącego.

Realizacja powyższej powinności w toku postępowania przez organy podatkowe wpływa na ocenę przestrzegania przez organy kolejnej z zasad, tj. wyrażonej

w art. 121 o.p. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeśli w toku postępowania nie naruszono innych jej przepisów. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, gdzie traktuje się równo interesy strony

i organów, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść strony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd wskazuje,

że w jego ocenie, w bieżącej sprawie organy nie sprostały powyższym wymogom.

W kontekście naruszenia zasady budzenia zaufania organów względem organów podatkowych, Sąd pragnie odnieść się także do załączonej przez Podatnika decyzji organu odwoławczego wydanej w postępowaniu, w którym stroną byli nowi właściciele budynku. Dotyczyło ono kwestii naliczenia podatku od powierzchni wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej co do nieruchomości, która jest przedmiotem bieżącego postępowania.

Kolegium, orzekając w analogicznej sprawie (SKO. [...], SKO. [...]), przychyliło się do odwołania strony, opierając rozstrzygnięcie

na tych samych dowodach, które Skarżący przedłożył organowi podatkowemu.

Niewłaściwym, zdaniem Sądu jest różnicowanie tych samych podmiotów (bycie właścicielem nieruchomości, a tym samym podatnikiem), będących w tej samej sytuacji (prowadzenie działalności gospodarczej w obrębie powierzchni budynku),

w kontekście tej samej nieruchomości (kamienica przy ul. [...])

i po przedłożeniu tych samych dowodów.

W uzasadnieniu w analogicznej sprawie, organ odwoławczy dokonał rozróżnienia pojęć z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b i c, mianowicie stanu "związania" i "zajęcia" budynków lub ich części na prowadzenie działalności gospodarczej. Powołując się wykładnię językową, organ różnicuje "związanie" jako termin znacznie szerszy od "zajęcia". Argumentuje, iż swoim zakresem "związanie" obejmuje także pośrednie wykorzystywanie budynku lub jedynie fakt posiadania jego części w ramach prowadzenia przedsiębiorstwa i niewykorzystywanie go do stricte świadczenia usług. "Zajęcie" zaś dotyczy trwałego i bezpośredniego wykorzystywania powierzchni budynku na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, który

jest jednoznacznie przystosowany do pełnienia funkcji przedmiotu najmu. Dokonanie powyższego rozróżnienia jest o tyle ważne, o ile stawka za "zajęcie" jest dużo wyższa niż stawka za stan "związania".

Kolegium podkreśliło, iż organ I instancji nie wykazał w sposób przekonujący jaka powierzchnia budynku przy ul. [...] w K. została zajęta w 2018 r. na wykonywanie działalności gospodarczej. Opodatkowanie najwyższą stawką podatkową większości powierzchni w budynku, w ocenie organu odwoławczego budzi zastrzeżenia z uwagi na powoływane przez Prezydenta Miasta K. niejednoznaczne wydruki ze stron internetowych, a także niewskazanie przez organ

I instancji wszystkich pomieszczeń, które wchodzą w skład prowadzonej działalności.

W podsumowaniu ponadto Kolegium wskazuje, "iż dla zastosowania najwyższej stawki podatkowej nie ma znaczenia intensywność wykorzystywania poszczególnych pokoi, ponieważ działalność w zakresie świadczenia usług wynajmu nieruchomości (polegających na zapewnieniu zakwaterowania czy to w cyklu dziennym

lub tygodniowym, czy to w cyklu miesięcznym lub rocznym) charakteryzuje się brakiem pewności, że dany pokój będzie zawsze zarezerwowany. Istotne znaczenie ma więc ustalenie, czy konkretny pokój (część budynku mieszkalnego)

był przeznaczony na prowadzenie tego typu działalności gospodarczej

i przystosowany do tego, że w każdej chwili mógł służyć jako przedmiot umowy najmu." (SKO. [...], SKO. [...]).

Mając na uwadze powyższe rozważania co do istoty rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe w sposób niepełny ustaliły stan faktyczny, co wynikało z nieprzeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego przez organy, a także z błędnej oceny przedłożonego przez Skarżącego materiału dowodowego. Tym samym należało uznać, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i narusza art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.,

a dostrzeżone uchybienia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie konieczne jest bowiem przeprowadzenie ponownie postępowania dowodowego,

w szczególności przeprowadzenie oględzin budynku przy ul. [...]

w K. oraz dokonanie przemierzenia jego powierzchni użytkowej, celem ustalenia w prawidłowy sposób podstawy opodatkowania. Z akt sądowoadministracyjnych wynika, że aktualnie w posiadaniu budynku jest A. M. wraz z mężem A. M. od 2018 r. Tym niemniej, dokonanie fizycznych obmiarów obecnie istniejącego budynku zapewne pozwoli na ocenę, która

z istniejących dokumentacji w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistego obrazuje powierzchnię użytkową budynku sprzed dokonania remontu w okresie 2014-2018 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić stanowisko zawarte

w niniejszym orzeczeniu.

Mając na uwadze ww. okoliczności, WSA w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje działając na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.