Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 623/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2008 r. do września 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia 17 kwietnia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w G. od wydanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

Jako podstawę prawną decyzji Organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1

w zw. z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U.

z 2017 r., poz. 201 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "o.p.".

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 21 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 17 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2008 r. do września 2009 r. W decyzji tej organ kontroli skarbowej dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiące w sposób odmienny aniżeli Spółka w złożonych za te miesiące deklaracjach VAT-7. Organ stwierdził bowiem, że Spółce nie przysługiwało uprawnienie do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), gdyż towar widniejący na spornych fakturach nie był przedmiotem wywozu poza polski obszar celny. Organ zakwestionował transakcje z następującymi podmiotami: "B" S.R.O. ([...]), "C" S.R.O. ([...]), "D" ([...]), P. S. ([...]), "E" GmbH ([...]). Organ wskazał, że przewóz towarów w ramach WDT do ww. odbiorców zagranicznych nie odbył się, towary nie przekroczyły granic polskiego obszaru celnego, a z dowodów zebranych w sprawie wynika, że towar był dostarczony do odbiorców krajowych przy pełnej świadomości Spółki co do charakteru zakwestionowanych transakcji. W stosunku do spornych transakcji organ zastosował stawkę podatku VAT w wysokości 22% zgodnie z przepisami art. 41 ust. 13 ustawy o VAT oraz § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. I SA/Gd 1261/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę wniesioną na decyzję z dnia 21 lipca 2014 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r. sygn. I FSK 1348/15 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku.

Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania oparty na przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., powołując się na fakt sporządzenia w dniu 1 września 2014 r. ekspertyzy informatycznej, potwierdzającej okoliczność badania przez Spółkę jej zagranicznych kontrahentów w systemie VUES.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku I SA/Gd 332/15 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

w [...] z dnia 22 grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie podatku

od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2008 r. do września 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 8 października 2014 r.

Na skutek wydanego wyroku, postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wznowił na wniosek Spółki postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...].

Po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], decyzją z dnia 24 stycznia 2018 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 21 lipca 2014 r., wobec braku istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p.

W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji.

W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że Organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w sprawie nie zaistniała wskazana przez Stronę przesłanka wznowienia postępowania.

Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 o.p., organ podatkowy wznawia postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten stanowi podstawę do wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody posiadają łącznie następujące cechy: są nowe, istotne dla sprawy, nie były znane organowi, który wydał decyzję oraz istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej.

W ocenie Organu, w sprawie nie wystąpiła żadna istotna dla omawianej sprawy "nowa okoliczność faktyczna", czy "nowy dowód", istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 21 lipca 2014 r.

Za nowy istotny dowód w sprawie nie może być bowiem uznana przedłożona przez Stronę ekspertyza biegłego z zakresu informatyki. Ekspertyza została sporządzona w dacie 1 września 2014 r., a zatem bezspornie po dniu wydania decyzji ostatecznej, co miało miejsce 21 lipca 2014 r. Wobec tego twierdzenie, że została spełniona przesłanka "nowości" dowodu nie znajduje potwierdzenia. Organ wskazał, że twierdzenie odwołania, że przesłanka istnienia dowodu w dniu wydania decyzji ostatecznej została spełniona, ponieważ informatyk ustnie wypowiedział się w przedmiocie zadanego mu pytania przed wydaniem decyzji nie znajduje potwierdzenia w żadnym dokumencie. We wniosku z dnia 3 września 2014 r. o wznowienie postępowania Strona wskazała na otrzymaną ustną informację, że w najbliższym czasie będzie sporządzona szczegółowa ekspertyza, a jednocześnie załączyła ekspertyzę z dnia 1 września 2014 r.

Ponadto, w ocenie Organu, okoliczności wynikające z przedłożonej ekspertyzy nie są istotne, a w takiej sytuacji nie zostały spełnione łącznie kryteria uzasadniające uchylenie decyzji.

Po dokonaniu analizy przedmiotowej ekspertyzy Organ stwierdził, że z jej treści wynika, iż uwarunkowania techniczne wyszukiwarki nie pozwalają m.in. na ustalenie, jakie kryteria użyte były przez Stronę do wyszukiwania, a wobec tego nie jest możliwe ustalenie, jakie podmioty pozostawały w kręgu zainteresowań Spółki, tj. których konkretnie kontrahentów zagranicznych sprawdzała ona w systemie VIES. Nie można zatem twierdzić, że ujawniły się nowe okoliczności faktyczne.

Organ wskazał, że okoliczności te nie mają znaczenia w sprawie i wraz z innymi zebranymi w sprawie już dowodami nie skutkują odmiennym niż dotychczasowe rozstrzygnięciem. W tym zakresie należy mieć na uwadze poczynione przez organy ustalenia stanu faktycznego, wyciągnięte wnioski i oceny również w zakresie świadomości Strony co do fikcyjnego charakteru przeprowadzonych z kontrahentami transakcji. Strona nie dochowała należytej staranności w sprawdzeniu swoich kontrahentów, a tym samym nie może powoływać się na dobrą wiarę przy zawieraniu transakcji, a organy obu instancji w wydanych decyzjach szczegółowo przedstawiły okoliczności, które świadczą o braku staranności Spółki.

Organ wskazał, że argumentacja w zakresie utajnienia dokumentacji dotyczącej kontrahentów i oparcia się na domniemaniach i przypuszczeniach przy wydawaniu decyzji wymiarowej, wykracza poza ramy postępowania wznowieniowego. Postępowanie nadzwyczajne nie może służyć jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Organ stwierdził, że zarzuty wobec złożenia przez Spółkę skargi a następnie skargi kasacyjnej podlegały ocenie sądów administracyjnych, które nie dopatrzyły się naruszeń prawa w wydanych decyzjach.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że nie zachodzą przesłanki w tym przepisie wskazane, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż wszystkie przesłanki wznowienia zostały spełnione, co w konsekwencji powoduje, że Organ powinien był wznowić postępowanie i - w konsekwencji - uchylić decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 21 lipca 2014 r.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że w trakcie trwania postępowania na piśmie zgłaszała fakt występowania takiej ustnej ekspertyzy, co pośrednio potwierdza też Organ w treści uzasadnianiu decyzji. Uwzględnienie ekspertyzy zdecydowanie mogłoby wpłynąć na zmianę treści decyzji, dowód ten rzuca nowe światło na sprawę dowodząc, że Skarżąca dochowywała należytej staranności, gdyż sprawdzała swoich zagranicznych kontrahentów. Skarżąca wskazała, że wbrew temu co twierdzi Organ podatkowy, organy rozpatrujące pierwotnie sprawę mocno skupiły się na braku wydruków z rejestru podatników VAT dla celów unijnych. Było to kluczowym argumentem przemawiającym za rzekomą złą wiarą Spółki.

Skarżąca stwierdziła, że z materiałów sprawy wynika, że znaczna część transakcji dokonanych z "B" S.R.O., "C" S.R.O., "D", P. S., "E" Gmbh została przez tych kontrahentów ujęta w ich rozliczeniach, a organ podatkowy utajnił dokumentację w tym zakresie, pomimo wniosków Skarżącej o jej udostępnienie, wskazując na konieczność zachowania tajemnicy handlowej tych podmiotów. Organy podatkowe skupiły się na kilku wybranych dostawach wewnątrzwspólnotowych, które według kontrolujących budziły wątpliwości, a następnie zastrzeżenia bezpodstawnie rozszerzyły na całość transakcji WDT. Natomiast każdy z wymienionych podmiotów był w chwili dokonywania transakcji zarejestrowany dla celów unijnego VAT. W konsekwencji, dowód w postaci opinii biegłego informatyka mógłby mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ jest kluczowym dowodem wskazującym na fakt dobrej wiary Spółki.

Spółka podniosła, że nieznajomość przez organ podatkowy dowodów oznacza, iż organ ten nie miał realnej możności zapoznania się z danym dowodem. Tak też było w niniejszej sprawie, dowód w postaci pisemnej opinii biegłego informatyka nie był bowiem znany organowi podatkowemu w momencie wydawania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Złożony w postępowaniu wznowieniowym wniosek oparto na przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca powoływała się na nowy dowód – ekspertyzę informatyczną oraz ustaloną na jego podstawie okoliczność, że dokonywała sprawdzeń kontrahentów zagranicznych w systemie VIES.

Wskazać należy, że w świetle unormowania art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie wszystkie dowody i okoliczności, które ujawniają się po zakończeniu postępowania, stanowią podstawę dla wznowienia postępowania. Podstawą do wznowienia jest ujawnienie się okoliczności i dowodów, które zarazem: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy i nie były znane organowi, który wydał decyzję.

"Nowość" okoliczności i dowodów oznacza, że nie były uwzględnione przez organ rozstrzygający sprawę (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/95, ONSA 1985, nr 1, poz. 35). "Nowość" okoliczności faktycznych i dowodów oznacza także, że wychodzą one na jaw dla wnioskodawcy - po raz pierwszy, nie były mu wcześniej znane.

Z wymogu istnienia dowodów oraz okoliczności w dniu wydania decyzji wynika, że zarówno okoliczności te, jak i środki dowodowe musiały istnieć w dacie wydawania decyzji.

Natomiast przez istotność dowodu i okoliczności rozumieć należy ważność, zasadniczość dla rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu wznowieniowym bada się przede wszystkim, czy ujawnione okoliczności dotyczące postępowania podatkowego, mogły mieć wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia. Jak stwierdzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 1998 r., sygn. IV SA 1302/97, istotne dla sprawy dowody lub okoliczności faktyczne to takie, które "gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Przesłanka dotycząca istotnego dla sprawy charakteru nowych okoliczności faktycznych czy dowodów polega na tym, iż mogą one mieć konkretny wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. III SA/Po 408/09). Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. I FSK 596/10).

Aby doszło do wzruszenia decyzji badanej w postępowaniu wznowieniowym, wszystkie z tych wymogów wystąpić muszą kumulatywnie.

Skarżąca powoływała się na nowy dowód – ekspertyzę informatyczną oraz okoliczność, że dokonywała sprawdzeń kontrahentów w systemie VIES.

Załączona do wniosku ekspertyza została sporządzona po wydaniu decyzji. Stanowisko Organu, że nie stanowi ona nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji a nieznanego organowi, jest słuszne. Przedłożenie tej opinii nie stanowi zatem spełnienia przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Na tle art. 240 § 1 pkt 5 o.p. odróżnić należy pojęcia "okoliczność faktyczna" i "dowód". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wskazać przy tym należy, że wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania posługując się kategorią "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., III RN 125/99, Prok. i Pr. 2000, nr 5, s. 36).

Niewątpliwym jest, że złożona przez Skarżąca ekspertyza rzeczoznawcy nie jest nowym dowodem istniejącym w dacie wydawania decyzji. Ekspertyza ta została sporządzona już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Jej złożenie nie stanowi zatem spełnienia przesłanki o jakiej jest mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Skarżąca składając wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., co do zasady, mogła powołać się na nieznaną wcześniej okoliczność faktyczną. Brak wiedzy o istnieniu okoliczności faktycznej w dacie wydawania decyzji podlegającej badaniu w postępowaniu wznowieniowym winien jednak dotyczyć nie tylko organu, lecz także wnioskującego o wznowienie postępowania.

Przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. posługuje się bowiem pojęciem "wyjścia na jaw". "Wyjście na jaw" należy rozumieć jako sytuację, w której okoliczności i dowodów stają widocznymi, znanymi, założeniem ustawodawcy jest zatem, że okoliczności lub dowody nie były stronie wcześniej znane. Istotą tej przesłanki wznowieniowej jest poznanie tych okoliczności faktycznych, czy też dowodów przez stronę po zakończeniu postępowania decyzją ostateczną. Podstawę złożonego wniosku mogła stanowić nowa okoliczność faktyczna.

Skarżącą nie wykazała zaistnienia takiej okoliczności. Niewątpliwie okoliczność sprawdzania przez Skarżącą systemu VIES musiała być Skarżącej, jako podmiotowi dokonującemu tej czynności znana, zatem powołanie się na tą okoliczność nie może być uznane za spełnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Wskazać należy, że złożona ekspertyza stwierdzała, że na dysku komputera znajdowały się informacje dotyczące poszukiwania przez Skarżącą na stronach internetowych informacji z systemu VIES. Celem ekspertyzy sporządzonej już po wydanie decyzji było zatem odzyskanie informacji znajdujących się na dysku komputera Skarżącej. W istocie bezpośrednim dowodem były zatem zapisy znajdujące się na dysku komputera, istniejące w dacie wydawania decyzji. Skarżąca zamierzająca powołać się na taki dowód winna wykazać, że dowód ten w dacie wydawania decyzji nie był jej znany. Okoliczność ta nie została przez Skarżącą wykazana.

Niezależnie od dokonanej analizy istnienia przesłanki nowości dowodu lub okoliczności, wskazać należy, że w sprawie nie została spełniona przesłanka istotności wykazywanej okoliczności. Okoliczność, na która powołuje się Skarżąca nie ma charakteru istotnego, a jej ustalenie nie mogłoby doprowadzić do podjęcia rozstrzygnięcia odmiennej treści od przyjętego w wydanej decyzji.

Jak wynika z treści ekspertyzy, na dysku komputera Skarżącej znajdują się zapisy potwierdzające wielokrotnie wyszukiwanie informacji na stronie internetowej wyszukiwarki Systemu Wymiany Informacji o VAT (VIES) prowadzonej przez portal Komisji Europejskiej. Zapisy te potwierdzają wejście na stronę internetową zawierającą wyszukiwarkę oraz uzyskanie odpowiedzi na zadane kryterium wyszukiwania, oraz umożliwiają określenie ram czasowych poszukiwania informacji na okres czerwiec 2008 – grudzień 2012 r. Nie wynika z nich natomiast treść zadanych kryteriów wyszukiwania - nie wskazują one jakich podmiotów dotyczyły zbierane informacje. Sam fakt korzystania z wyszukiwarki VIES, bez udowodnienia, że poszukiwane informacje dotyczyły podmiotów wskazanych jako kontrahenci Skarżącej w decyzji z dnia 21 lipca 2014r. nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nadto wskazać należy, że z decyzji wymiarowej wynikało, że towar był dostarczony do odbiorców krajowych przy pełnej świadomości Spółki co do charakteru zakwestionowanych transakcji, a okoliczność ta została ustalona na podstawie obszernego materiału dowodowego w postaci zeznań szeregu świadków, zarówno przedstawicieli Skarżącej - prezesa zarządu, pracowników Spółki, kierowców kontrahentów Spółki, dokumentów w postaci protokołów przesłuchań przeprowadzonych przed innymi organami podatkowymi i przed organami ścigania, czynności wyjaśniających wobec Skarżącej i podmiotów, na rzecz których miała ona dokonywać wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, podjętych m.in. przez słowacką i niemiecką administrację podatkową, dokumentów w postaci listów przewozowych CMR, ekspertyzy grafologicznej dotyczącej wpisów w listach przewozowych. Okoliczność dokonywania sprawdzeń w systemie VIES, która mogłaby wykazać jedynie ewentualną staranność Spółki w sprawdzaniu kontrahentów, nie mogłaby w tej sytuacji doprowadzić do wybadania decyzji odmiennej treści. Nie jest ona zatem faktem istotnym w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jak wskazano w orzecznictwie, brak jest możliwości uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym jeżeli przesłanka wznowienia postępowania była badana przez sądem rozpatrującym skargę na decyzję, której dotyczy postępowanie wznowieniowe (por. stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 22 czerwca 1998 r., sygn. IV SA 1325/96). W przypadku natomiast, gdy okoliczności mające być podstawą wznowienia postępowania znane były Sądowi przy wydawaniu orzeczenia, a w szczególności podniesione zostały w skardze, która została oddalona, to wówczas uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 30 października 1996 r., syn. I SA 884/96, ONSA 1997, nr 4, poz.157).

W skardze do sądu administracyjnego wniesionej od decyzji badanej w postępowaniu wznowieniowym Skarżącą podkreślała, że uzyskała opinię biegłego rzeczoznawcy wskazującą, że Spółka wielokrotnie sprawdzała na stronach internetowych Komisji Europejskiej informacje odnośnie swoich kontrahentów w celu sprawdzenia ich wiarygodności. Skarżąca zarzucała w skardze naruszenie art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i w zw. z art. 235 o.p. poprzez niewyznaczenie Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i brak możliwości odniesienia się przez Skarżącą do tego materiału oraz włączenia do akt sprawy ekspertyzy sporządzonej w dniu 1 września 2014 r. przez biegłego z zakresu informatyki.

W wyroku z dnia 4 marca 2015 r. Sąd uznał za niezasadny zarzut zaniechania zbadania twardego dysku komputera Spółki w celu ustalenia, czy Skarżąca dokonywała sprawdzeń swoich kontrahentów na stronie internetowej Komisji Europejskiej, wskazując, że organ podatkowy i Sąd nie negują, że do takiego sprawdzania mogło faktycznie dochodzić, jednakże już z samej treści dołączonej przez Spółkę do skargi ekspertyzy z dnia 1 września 2014 r. wynika, że uwarunkowania techniczne wyszukiwarki nie pozwalają m.in. na ustalenie, jakie kryteria użyte były przez skarżącą do wyszukiwania, a zatem nie jest możliwe ustalenie, jakie podmioty pozostawały w kręgu zainteresowań Skarżącej, tj. których konkretnie kontrahentów zagranicznych skarżąca sprawdzała w systemie VIES. Sąd wskazał, że nawet jeśli uznać, że Skarżąca sprawdzała fizycznie w tym systemie, czy numery identyfikacyjne kontrahentów zagranicznych są ważne, to okoliczność ta nie mogłaby mieć decydującego znaczenia w sprawie, z uwagi na dogłębne ustalenia organu kontroli skarbowej w zakresie świadomości skarżącej co do fikcyjnego charakteru przeprowadzonych z tymi kontrahentami transakcji.

W sprawie nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował normę art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.