Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 443/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rozpoznaniu wniosku o naprawienie szkód postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. J. skargą z dnia 26 maja 2021 r., powołując się na art. 149 p.p.s.a. zaskarżył bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w sprawie wniosku o naprawienie szkód i krzywd "wyrządzonych prawnie wadliwym przepisem prawa materialnego uznanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego za wadliwy co do ustawy zasadniczej i ustawy zwykłej w zakresie prawa funkcjonariusza policji zwolnionego ze służby czynnej w Policji i uprawnionego do świadczeń z ustawy o zaopatrzeniu (...) w zakresie ich podwyższeń".

W odpowiedzi na skargę K. J., organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, co skutkuje uznaniem, że sprawa nie może stanowić przedmiotu kontroli przed sądem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznawania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy dana sprawa znajduje się w ogóle w kognicji sądów administracyjnych. Wynika to z celowościowej i systemowej wykładni art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Zakres kognicji sądów administracyjnych został wyznaczony przez normy z art. 3 § 1 - § 2 p.p.s.a. i obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga K. J. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie wynika, aby kontroli sądu administracyjnego podlegała bezczynność organu polegająca na rozpoznaniu wniosku o naprawienie szkód i krzywd. Co więcej takie wystąpienie skarżącego nie ma w ogóle charakteru sprawy administracyjnej, za którą zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie uznaje się zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji stosuje normę prawa materialnego celem ustalenia sytuacji prawnej określonego podmiotu poprzez udzielenie (lub odmowę udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci nałożenia z urzędu określonego obowiązku.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, przedmiotem postępowania administracyjnego jest więc sprawa kreowana przed dwa elementy, a mianowicie określony stan faktyczny oraz normę prawa materialnego, ze względu na którą, w stosunku do pomiotu związanego stanem faktycznym, można orzec o jego obowiązkach lub (i) uprawnieniach. Na sprawę administracyjną składają się więc elementy podmiotowe i przedmiotowe, co powoduje, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy uwzględniać te właśnie elementy, których tożsamość, w odniesieniu do elementów podmiotowych wyraża się w tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w odniesieniu zaś do tożsamości przedmiotowej, do tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 1662/18).

Tymczasem żądanie skarżącego w ocenie Sądu mają charakter cywilnoprawny, bowiem posługuje się on pojęciami charakterystycznymi dla tej gałęzi prawa. Jego pisma zawarte w nadesłanych aktach administracyjnych – w szczególności wnioski z dnia [...] marca 2020 r., a także z dnia [...] kwietnia 2021 r. oraz [...] maja 2021 r., a także treść wniesionej skargi, potwierdzają powyższą konstatację, bowiem jak wskazano w nich domaga się on m.in. wypłacenia określonej kwoty pieniężnej, celem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący nie zainicjował nowej sprawy administracyjnej, która powinna zakończyć się wydaniem przez ten organ rozstrzygnięcia, które orzekałoby o jego obowiązkach lub uprawnieniach, na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Brak więc w niniejszym przypadku konstytutywnego elementy stosunku administracyjnoprawnego tj. elementu przedmiotowego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko, należy uznać, że wniesiona przez K. J. skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.