Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 916/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2, 155
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie WSA Monika Sawa WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Miasta [...], [...] S.A. z siedzibą w W. oraz Z. D., W. C., A. W., I. K. i M.W. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżącego Miasta [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżących Z. D., W. C., A. W., I. K. i M. W. solidarnie kwotę 765 (siedemset sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] , po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, stwierdziła nieważność decyzji decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] , zmieniającej dwie decyzje Prezydenta [...] z [...] lutego 2000r. o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskich przy ul. [...] , stanowiących odp. działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] .

Decyzja Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (przywoływanej dalej jako: "Komisja") wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2000 r. nr [...] , sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2001 r., orzekł o ustanowieniu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta W. (Dz.U. Nr 50, poz. 279) przywoływanego dalej jako "dekret", na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 przy ul. [...] w W., oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] , uregulowanego w księdze wieczystej nr [...] , na rzecz: W. C., Z. D. , A. W. , P. R. , S. R. , T. F. , S. R. , S. R. , J. R. , S. R. , E. R. , Z. P. , B. J. , H. P. , M. T. , J. R. i M. R. (w stosownych udziałach) (pkt I), za opłatą symboliczną ustaloną na podstawie zarządzenia Prezydenta [...] Nr [...] z [...] lutego 1998 r. (pkt II).

Kolejną decyzją z tej samej daty nr [...] , sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2001 r., orzekł on o ustanowieniu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu, na 99 lat na rzecz wyżej wymienionych prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części gruntu o pow. [...] m2 przy ul. [...] w W., oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] , uregulowanego w księdze wieczystej nr [...] (pkt I), za czynszem symbolicznym (określonym w pkt. II decyzji)

Aktami notarialnymi z [...] lipca 2006 r. (rep. A nr [...] ) oraz z [...] lipca 2006 r. (rep. A nr [...] ) spółka [...] SA z siedzibą w W. nabyła od P. R. , S. R. , M. R. , J. R. , B. J. , K. J. , M. T. , H. P. , M. P. , T. F. , S. R. , E. R. , S. R. , J. R. i S. R. przynależne im do ww. nieruchomości prawa i roszczenia dekretowe. Spółka ta, powołując się na nabyte prawa, pismem z 22 stycznia 2014 r. wniosła o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. obu decyzji dekretowych w ten sposób, że w miejsce uprzednio ujawnionych tam zbywców praw i roszczeń wpisać miano wnioskodawcę, a także poprzez ustalenie opłaty symbolicznej z tytułu ustanowionego prawa użytkowania wieczystego w wysokości wynikającej z uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Do wniosku spółka dołączyła oświadczenia W. C., Z. D. i A. W. - działającego w imieniu własnym oraz K. W. (następców prawnych A. W. ) o wyrażeniu zgody na zmianę decyzji.

W następstwie rozpoznania tego wniosku, Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2014 r., sprostowaną postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r., działając na podstawie art. 155 k.p.a., zmienił swoje decyzje z [...] lutego 2000 r w zakresie ich punktów I-III w ten sposób, że w decyzji nr [...] ustanowił prawo użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...] na rzecz W. C., Z. D. , A. W. , K. W. oraz spółki [...] SA w stosownych udziałach i ustalił z tego tytułu opłatę symboliczną (uwzględniającą stawki opłaty określone w uchwale Rady [...] ) w wysokości [...] złotych. Zmodyfikował także treść ujętego w pkt III zmienianych decyzji pouczenia o konsekwencjach zbycia praw użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich (pkt I-III). Analogiczne zmiany wprowadził w decyzji nr [...] , z tym zastrzeżeniem, że wymiar opłaty symbolicznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...] ustalił na kwotę [...] złotych (pkt V-VII). W wykonaniu decyzji dekretowych zmienionych ww. decyzją zawarto 26 lipca 2016 r. stosowny akt notarialny (Rep A Nr [...] ).

Wobec takich ustaleń stanu faktycznego, poczynionych w toku postępowania rozpoznawczego, decyzją z [...] lutego 2019 r. Komisja, powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2267) przywoływanej dalej jako: "u.s.d.r." w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r.

Komisja uznała, że kontrolowaną decyzja obarczona jest wada rażącego prawa, którego upatrywała w niedopuszczalnym jej zdaniem zastosowaniu przewidzianego w art. 155 k.p.a. trybu zmiany ostatecznej decyzji do decyzji związanych (takim są bowiem decyzje dekretowe), przy jednoczesnym braku uzyskania zgody wszystkich stron na zmianę decyzji oraz braku rozważań w zakresie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Ponadto w niedopuszczalnej na gruncie art. 155 k.p.a. zmiany podmiotu decyzji. Odnośnie braku zgody stron na zmianę decyzji Komisja wskazywała na brak uzyskania takowej od właścicieli 4 wyodrębnionych lokali mieszkalnych w budynku posadowionym na działce nr [...] , będących jednocześnie współużytkownikami wieczystymi gruntu. Podczas gdy właściciele ci, z racji przynależnych im do nieruchomości praw, mają w ocenie Komisji interes prawny legitymujący ich do udziału w charakterze strony zarówno w postępowaniu dekretowym, jak i w postępowaniu ukierunkowanym na zmianę decyzji dekretowej. Źródłem zaś ich interesu prawnego są przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r. poz. 1892). Tymczasem w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta W. zostali oni pominięci.

Na decyzję Komisji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: [...] SA w W., Miasto W. oraz Z. D. , W. C., A. W., I. K. i M. W. .

[...] SA oraz Z. D. , W. C., A.W., I. K. i M. W. zarzucili decyzji naruszenie:

1.art. 155 k.p.a. w zw. art. 29 ust. 1 pkt 3 u.s.d.r., poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, kiedy to w rzeczywistości Prezydent [...] mógł dokonać zmiany własnej decyzji w sytuacji kiedy została wyrażona zgoda wszystkich stron, przepis szczególny nie sprzeciwiał się takiej zmianie, a ogólnie stosowna praktyka umożliwiała dokonywania zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a.

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 10, 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 u.s.d.r., poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie zawierała zgody właścicieli wyodrębnionych lokali w rzeczywistości kiedy nie byli oni stroną postępowania zmienianych decyzji i nie mieli interesu prawnego do udziału w postępowaniu dekretowym.

3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 29 ust. 1 pkt 3 u.s.d.r., poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdy nie każde naruszenie prawa procesowego można uznać za "rażące", w szczególności nie można traktować rozstrzygnięcia za wydane z rażącym naruszeniem, kiedy istnieje odmienna interpretacji danego przepisu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skarg, wnosili o: uchylenie zaskarżonej decyzji; umorzenie postępowania rozpoznawczego w sprawie decyzji reprywatyzacyjnej wszczętego z urzędu przez Komisję postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. jako bezprzedmiotowego; a także zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Miasto W. , zaskarżając decyzję w części obejmującej uzasadnienie, zarzuciło jej naruszenie: art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 30§ 4 i art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekret w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a u.s.d.r. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w tytule pkt.III.2. (str. 17) w całości; w pkt.III.2.3. (str.19) w całości; w pkt. III.2.4 (str. 20) w zakresie: "Wydając decyzję z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Prezydent [...] dokonał niedopuszczalnej zmiany podmiotu decyzji w trybie art. 155 k.p.a., czym rażąco naruszył prawo."; w pkt. III.3.5. (str. 23) w zakresie: "Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nie wynika, czy Prezydent [...] zbadał, czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron."; w pkt. III.3.6. (str. 24) w zakresie; "(...) Prezydent [...] , wydając decyzję z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] , nic zbadał, czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron(...)"; podczas gdy: (1) zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych decyzje dekretowe mogą być zmieniane w trybie art. 155 k.p.a.; (2) dokonując zmiany decyzji nr [...] z [...] lutego 2000 r. oraz nr [...] z [...] lutego 2000 r. Prezydent [...] badał, czy za zmianą tych decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosło o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie wskazanym w skardze oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych .

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, uznając je za niezasadne i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. O oddalenie skarg wnosiła również dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania organizacja społeczna "[...] " z siedzibą w W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargi są zasadne.

Przyczyną stwierdzenia przez Komisje nieważności kontrolowanej w postępowaniu rozpoznawczym decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. była ocena, że podjęta ona została z naruszeniem art. 155 k.p.a. w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenia zaś tego rodzaju wady objęte jest hipotezą normy prawnej z art. 29 ust.1 pkt 3a u.s.d.r.

Kluczowe zatem dla oceny legalności podjętej przez Komisję decyzji pozostaje ustalenie, czy przy podejmowaniu przez Prezydenta [...] ww. decyzji istotnie naruszono art. 155 k.p.a., a jeśli tak czy owo naruszenie można sklasyfikować jako rażące.

W pierwszej kolejności zatem zauważyć wypada, że nie każde naruszenie prawa, nawet oczywiste, może być uznane za rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O tego rodzaju naruszeniu decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r. II OSK 397/14, Lex nr 1987244). Oczywistość naruszenia prawa polega natomiast na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2016 r. II OSK 2868/14, Lex nr 2119359; z 2 marca 2011 r. II OSK 2226/10, Lex nr 824448; z 3 marca 2020 r. II OSK 2173/18, Lex nr 3034247). Jeżeli zaś przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, Lex nr 505307).

Stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji Prezydenta [...] art. 155 k.p.a., jest przepisem, którego wykładnia, a co za tym idzie stosowania wywołuje rozbieżności w orzecznictwie. Już tylko te okoliczności powoduje, że do zagadnienia naruszenia go w sposób rażący należy podchodzić z dużą ostrożnością. Stanowi on, że "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Proste odwołanie się do jego literalnego brzmienia pozwala na wyodrębnienie czterech przesłanek warunkujących uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej: 1) decyzja taka musi przyznawać stronie prawo, 2) strona musi wyrazić zgodę na jej zmianę lub uchylenie; 3) przepisy szczególne nie mogą sprzeciwiać się jej zmianie lub uchyleniu; 4) za jej uchyleniem lub zmianą przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony.

Przepis ów w nie wskazuje jednak wprost jakiego rodzaju decyzje (związane, uznaniowe) mogą być w tym trybie weryfikowane. Stąd sam fakt, że wydane na gruncie dekretu zmieniane decyzje Prezydenta [...] z [...] lutego 2000 r miały charakter związany, dla oceny legalności decyzji zmieniającej, w aspekcie wady z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie może mieć znaczenia relewantnego. Tym bardziej, że kwestia możliwości weryfikacji takich decyzji w trybie art. 154 oraz art. 155 k.p.a. nie jest także w judykaturze postrzegana jednolicie. W części bowiem orzeczeń sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd o dopuszczalności stosowania do nich ww. trybów (vide wyroki NSA: z 13 listopada 2012 r. I OSK 1248/11 Lex nr 1291316, z 10 stycznia 2011 r. I OSK 1083/10 Lex nr 744927), a w części pogląd przeciwny (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r. I OSK 1667/13, Lex nr 1956423). Jak zaś już zaznaczono, odmienna wykładania przepisów (w tym przypadku przepisu art. 155 k.p.a.) i oparcie się przy rozstrzyganiu sprawy administracyjnej na jednej z nich, nie może być podstawą skutecznego formułowania zarzutu o obarczenia decyzji wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z brzmienia art. 155 k.p.a. nie wynika także zakaz zmiany decyzji w sposób jaki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, a więc poprzez przeniesienie praw z niej wynikających na inny podmiot. Z samego zatem faktu zastosowania ww. przepisu do decyzji dekretowych Prezydenta [...] z [...] lutego 2000 i dokonania na jego podstawie ich zmiany, w części określającej krąg podmiotowy i wymiar należnej od uprawnionych z decyzji opłaty rocznej z tytułu przyznanego prawa - wbrew temu co stwierdziła Komisja - nie można wyprowadzić konkluzji o oczywistej, a więc dostrzegalnej już "na pierwszy rzut oka", obrazie normy prawnej w nim zawartej.

Racje mają natomiast skarżący, że wyrażone w przepisie przesłanki warunkujące zmianę decyzji zostały spełnione. Zmieniane decyzje miały walor ostateczności i orzekały o ustanowieniu na 99 lat, za czynszem symbolicznym, prawa użytkowania wieczystego odpowiednio do działki nr [...] i [...] na rzecz ściśle określonych w rozstrzygnięciu osób . Na podstawie zatem tych decyzji osoby te nabyły prawo, a dokładniej rzecz ujmując maksymalnie ukształtowana ekspektatywę prawa użytkowania wieczystego. Brak jest jednocześnie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które sprzeciwiłyby się zmianie tego rodzaju decyzji.

Zmiana ich nastąpiła za zgoda stron. Wniosek bowiem o zmianę decyzji z 2000 r. złożyła spółka [...] SA – która w roku 2006 nabyła roszczenia i prawa wynikające z dekretu, przynależne P. R. , S. R. , T. F. , S. R., S. R., J. R., S. R., E. R, Z. P. , B. J., H. P., M. T. , J. R. i M. R. – będących beneficjentami zmienianych decyzji. Jako nabywca praw i roszczeń dekretowych, w tym praw, których ekspektatywę nabycia przewidywały owe decyzje, stosownie do art. 30 § 4 k.p.a. spółka weszła w miejsce ww. stron postępowania. Złożenie natomiast przez stronę wniosku o zmianę decyzji, jest – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do uchwały składu siedmiu sędziów z 3 listopada 2009 r. II GPS 2/09 (ONSAiWSA 2010/1/4) – równoznaczne z wyrażeniem zgody na jej zmianę. Pozostali zaś beneficjenci decyzji tj. W. C. , Z. D. oraz A. W. i K. W. (następcy prawni wymienionej w decyzjach A. W. ) taką zgodę wprost wyrazili w oświadczeniach załączonych do wniosku.

Okoliczności tych Komisja zresztą nie kwestionuje, a kwalifikowanej wady prawnej decyzji upatruje w braku wyrażenia zgody na zmianę decyzji właścicieli 4 lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku posadowionym na działce nr [...] (będących jednocześnie współużytkownikami wieczystymi gruntu tej działki), którzy winni mieć w tym postępowaniu (podobnie jak w samym postępowaniu dekretowym) przymiot strony.

Odnosząc się do tego zagadnienia, jakkolwiek można zgodzić się z Komisją, że takie osoby mają status stron postępowania dekretowego, a w konsekwencji zachowują go także w postępowaniu prowadzonym w celu zmiany lub uchylenia decyzji dekretowej na zasadach określonych w ar. 155 k.p.a. Nie oznacza to jednak – jak w sposób nieuprawniony założyła Komisja- że muszą one wyrazić zgodę na zmianę (lub uchylenie) decyzji. W ocenie składu orzekającego w sprawie, ustanowiony w art. 155 k.pa. wymóg uzyskania "zgody strony" na zmianę lub uchylenie decyzji dotyczy bowiem po pierwsze tych stron, które brały udział w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzję (ich następców prawnych), a po wtóre tylko tych, które z decyzji tej nabyły określone prawo. Tymczasem decyzje Prezydenta [...] z [...] lutego 2000 r., tak w punkcie I (gdzie określony był krąg beneficjentów rozstrzygnięć) jak i w punkcie II (gdzie określano obowiązki uprawnionych z decyzji w zakresie wymiaru opłaty symbolicznej), nie przyznawały właścicielom wykupionych lokali żadnych praw, ani nie nakładały na nich jakichkolwiek obowiązków. Nie brali oni zresztą udziału w postępowaniu zakończonym ich wydaniem. Stąd wyrażenie przez nich zgody na zmianę decyzji nie było konieczne. Samo natomiast pozbawienie właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych w postępowaniu dekretowy oraz postępowaniu o zmianę ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej, nie stanowi przesłanki nieważności tej ostatniej, ale może być jedynie rozpatrywane w aspekcie wady postępowania uzasadniającej jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przy czym na tę wadliwość może jedynie skutecznie powołać się podmiot, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postepowaniu. Nie może zatem być ona rozważana z urzędu.

W sprawie spełniona została także przesłanka art. 155 k.p.a. odwołująca się do słusznego interesu strony. Niewątpliwie bowiem zmiana ww. decyzji realizowała zgodny cel spadkobierców przeddekretowych właścicieli oraz nabywców praw i roszczeń dekretowych. Uzyskanie decyzji zmieniającej miało zaś z jednej strony zaktualizować krąg uprawnionych i doprowadzić w ten sposób do sprawnego zawarcia przez Miasto W. z następcami prawnymi dawnych właścicieli umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego, o której mowa w art. 7 ust. 3 dekretu. Z drugiej zaś, do ukształtowania wymiaru należnej z tytułu ustanowionego prawa opłaty jednorazowej w oparciu o adekwatną podstawę prawną, tj. przepisy prawa zwarte w przewidzianym przez ustawodawcę akcie prawa miejscowego, tj. uchwale rady gminy (jak tego wymagał art. 18 ust. 1 pkt 9 lit.a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym -Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.), a nie jak miało to miejsce pierwotnie w oparciu o zarządzenie Prezydenta [...] . Takie działanie organu realizuje zdaniem Sądu przesłankę słusznego interesu strony, gdzie pojęcie to odnosić należy przede wszystkim do interesu pozostającego w zgodzie z obowiązującym prawem. Na przeszkodzie zmiany decyzji nie stał również interes społeczny, zwłaszcza interes finansowy jednostki samorządu terytorialnego, czy jakikolwiek interes ogółu członków wspólnoty samorządowej. Takiej przeszkody skądinąd nie wskazywała także Komisja. Sam natomiast braku szczegółowej analizy przesłanek słusznego interesu strony i interesu społecznego w uzasadnieniu decyzji zmieniającej nie może być kwalifikowany jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym bardziej, że - jak wskazano w przywoływanej już uchwale składu siedmiu sędziów NSA II GPS 2/09 - zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może uwzględnić tylko jeden z wymienionych interesów (interes społeczny lub słuszny interes strony).

Rację mają zatem skarżący, że postępowanie rozpoznawcze nie wykazało, aby w niniejszej sprawie wystąpiły jasno uchwytne, a przez to "rażące", przeszkody do zastosowania instytucji zmiany decyzji z art. 155 k.p.a., w stosunku do decyzji z [...] lutego 2000 r. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do formułowanie względem wydanej na tej podstawie decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. zarzutu obarczenia jej wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., do której nawiązuje także art. 30 ust. 1 pkt 4 in fine u.s.d.r., a w konsekwencji także zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 3a u.s.d.r. To zaś oznacza, że wydana na tej podstawie decyzja Komisji zapadła z ich naruszeniem w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co prowadzić musi do jej uchylenia. Naruszenie to zaś było efektem błędnej oceny kontrolowanej przez ów organ decyzji w aspekcie przesłanki wady rażącego naruszenia prawa. Uchylenie z kolei w całości zaskarżonej decyzji, konsumuje żądanie wzruszenia jej wyłącznie w części obejmującej uzasadnienie, o co wnosiło m. W.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego należnych: Miastu W. (pkt 2) orzeczono na podstawie art. 200; [...] SA w W. (pkt 3)- orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.); a Z. D., W. C., A. W., I. K. i M. W. (pkt4) - na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.

Zważywszy na brak obarczenia decyzji Prezydenta [...] wadą rażącego naruszenia prawa, w ponownie prowadzonym postępowaniu rozpoznawczym, o ile w sprawie nie ujawnią się inne niż dotychczas podnoszone przez organ okoliczności uzasadniające jej eliminację z obrotu prawnego, Komisja rozważy zakończenie postępowania w inny niż przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 3a u.s.d.r. sposób.

Krańcowo Sąd wyjaśnia, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), z uwagi na gwałtowny przyrost osób zdiagnozowanych jako zarażonych w kraju, w tym w szczególności na obszarze woj. [...] i związane z tym ryzyko epidemiczne przy prowadzeniu rozprawy. Przy jednoczesnym braku technicznej możliwości przeprowadzenia przez Sąd takiej rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W związku natomiast z kwestionowaniem tego trybu postępowania przez Komisję, czemu dała ona wyraz w piśmie procesowym z 16 października 2020 r., Sąd zwraca uwagę, że dotychczasowa praktyka rozpoznawania spraw dotyczących decyzji wydawanych przez Komisję wskazuje, że w rozprawach ich dotyczących udział bierze z reguły bardzo liczna reprezentacja tak organu jak i stron postępowania oraz publiczności. Same zaś rozprawy są wielogodzinne, co bez wątpienia znacznie zwiększa ryzyko zakażenia uczestniczących w posiedzeniu osób wirusem SARS-CoV-2. Mimo podejmowanych w tym aspekcie czynności zabezpieczających. Na marginesie jedynie zauważyć wypada, że inicjatorem wprowadzenia rozwiązania przewidzianego w art. 15 zzs4 ustawy cowidowej była Rada Ministrów. Kwestionowanie zatem obecnie jogo zgodności z aksjologią konstytucyjną przez organ administracji publicznej (rangi centralnej), na czele którego stoi osoba powoływana przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek Ministra Sprawiedliwości, odczytywać należy jako wyraz niezrozumiałej niekonsekwencji czy wręcza sprzeczności w działaniach podejmowanych w państwie przez organy władzy wykonawczej i poszczególnych jej przedstawicieli.