Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 1/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwa pisma - z dnia 8 grudnia 2016 r. pierwsze i 16 grudnia 2016 r. drugie, w których podniosła szereg zarzutów związanych z działalności kilku organów i osób. W piśmie z dnia 8 grudnia 2016 r. podniosła, że zaskarża zobowiązanie z 17 listopada 2016 r. i "sfałszowane pismo (...) przez J. K.". Ponadto zaskarżyła postanowienie Prokuratury Rejonowej [...] oraz zawiadomienie Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. W piśmie z dnia 16 grudnia 2016 r. zaskarżyła bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, fałszowanie dowodów przez Burmistrza P. B. i J. C.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że złożona w niniejszej sprawie skarga została złożona w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszącego się do skarg i wniosków, których rozpoznanie nie mieści się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. w związku z tym skarga nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Zarządzeniem z dnia 7 lutego 2017 r., które zostało doręczone skarżącej w dniu 8 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącą do wskazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzez nadesłanie kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 k.p.a., wraz z dokumentem potwierdzającym złożenie/nadanie ww. wezwania oraz do sprecyzowania na czym polega bezczynność organu poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (należało wskazać w jakiej sprawie organ pozostaje w bezczynności, jakie decyzje/postanowienia organ powinien wydać w sprawie skarżącej, należy również wskazać terminy w których skarżąca zwracała się do organu o wydanie rozstrzygnięć bądź z wnioskami o załatwienie sprawy).

W odpowiedzi na ww. pismo skarżąca nadesłała pismo z dnia 13 sierpnia 2017 r. przy którym nie nadesłała kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 k.p.a., ani nie sprecyzowała na czym polega bezczynność organu poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Złożona przez J. J. skargę należało odrzucić i to z kilku powodów.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, dlatego sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach.

W treści pism skarżącej potraktowanych jako skarga do sądu administracyjnego podniosła ona szereg zarzutów, które w większości nie mieszczą się w ramach kontroli sądowo-administracyjnej przewidzianej prawem dla sądów administracyjnych. Wskazać w tym zakresie należy, że sądy administracyjne nie mają kompetencji do badania postanowień wydanych przez prokuratorów, a także wypowiadania się na temat podnoszonego przez skarżącą fałszowania dowodów przez wskazane osoby. Kompetencje w tych sprawach należą do organów prokuratury i sądów karnych. Stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest właściwy do rozpoznania skargi w zakresie postanowienia Prokuratury Rejonowej [...] oraz fałszowania dowodów przez wskazane osoby.

Skarżąca podniosła także, że składa skargę na zobowiązanie wydane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] listopada

2016 r. Jak wynika z akt dołączonych do sprawy zobowiązanie to jest w istocie zawiadomieniem o przystąpieniu przez organ egzekucyjny do wykonania zastępczego rozbiórki ogrodzenia. Na pismo w tej sprawie odpowiedział skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 22 grudnia 2016 r.

W tym miejscu należy wskazać, że podstawowymi aktami administracyjnymi podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego są decyzja administracyjna, a także postanowienie. Natomiast art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy dopuszcza również skargę na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym musi istnieć bezpośredni związek między aktem lub czynnością, a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonym w przepisach prawnych. Oznacza to, że nie każdy akt lub czynność podejmowana przez organ administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Akt taki musi bowiem zawierać rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach danego podmiotu lub dotyczyć tych praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa, musi być wydany przez organ administracyjny w sposób władczy w indywidualnej sprawie z zakresu prawa administracyjnego.

W związku z powyższym wskazać należy, że wyżej wymienione zobowiązanie jako pismo informujące nie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się wśród aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stąd skargę złożoną w związku z wydaniem ww. pisma należy również uznać za niedopuszczalną.

Dalej skarżąca złożyła skargę również na zawiadomienie Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie rozbiórki mostu. W skardze wskazała jednocześnie, że równocześnie zaskarżyła ww. zawiadomienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Wskazać należy, że podobnie jak w przypadku omówionego wyżej pisma z [...] listopada 2016 r. pismo to jest zawiadomieniem o wszczęciu postępowania i nie jest zaskarżalne do sadu administracyjnego.

Należy również podnieść, że w treści pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżąca zaskarżyła bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W zakresie tej części skargi wezwano skarżącą do nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 k.p.a., wraz z dokumentem potwierdzającym złożenie/nadanie ww. wezwania oraz do sprecyzowania na czym polega bezczynność organu poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Skarżąca nie nadesłała ww. dokumentów przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2017 r. Wskazać należy w tym zakresie skargi, że skarżąca nie sprecyzowała przedmiotu skargi na bezczynność (określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego), nie wskazała czy bezczynność nastąpiła przy wydawaniu decyzji czy też postanowienia. Pamiętać należy, że skargę na bezczynność można złożyć jedynie w ściśle określonych przypadkach, tj. na bezczynność przy wydawaniu decyzji czy też postanowienia, na które służy zażalenie i kończących postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Ponadto zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. składane do organu wyższego stopnia. Z tego względu skarga złożona w zakresie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest również niedopuszczalna.

Na koniec należy wskazać, że w zakresie skargi związanej z działaniem konkretnych osób organy administracji prowadziły w oparciu o przepisy działu VIII k.p.a. szereg postępowań. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lutego 2011 r. (sygn. akt I OSK 196/11 LEX nr 1070819) "postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi". Nie jest ono natomiast zakończone wydaniem rozstrzygnięcia o którym mowa w powołanych wyżej przepisach. Pisma te zostały zakwalifikowane przez organ jako skargi w rozumieniu przepisów działu VIII k.p.a.

Podzielić należy również wyrażany jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, w myśl którego czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-256 k.p.a.) odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (I OZ 1133/06, LEX nr 321541).

W postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, dlatego też konsekwentnie w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych nie mieszczą się również skargi na ew. bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w załatwieniu skarg złożonych w trybie przepisów działu VIII k.p.a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę J. J. za niedopuszczalną, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił o odrzuceniu skargi.