Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 431/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt  5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 roku znak [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE.

I. Decyzją z [...] września 2018r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy", "SKO" lub "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. (dalej: "organ I instancji" lub "Burmistrz") z [...] kwietnia 2018 r. Przedmiotem tych decyzji była odmowa uchylenia w całości decyzji ostatecznej Burmistrza z [...] lutego 2014 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Op") w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: "PodLokU" lub "upol"). W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd" lub "WSA") z 5 października 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 501/17.

II. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego.

Pismem z [...] października 2016 r. Skarżąca wystąpiła do Burmistrza

z wnioskiem o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych wydaniem decyzji ostatecznych z [...] lutego 2014 r., mocą których Burmistrz określił skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2010 – 2013. Jako podstawę prawną wniosku skarżąca wskazała art. 240 § 1 pkt 5 Op. W uzasadnieniu wniosku Spółka powołała się na nowe, istotne okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania ostatecznych decyzji wymiarowych, ale nie były znane Burmistrzowi. Okoliczności te dotyczą stanu technicznego budynków posiadanych przez skarżącą, a także braku decyzji środowiskowej dla nieruchomości, błędnie opodatkowanej przez Burmistrza podatkiem od nieruchomości, m. in. na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Skarżąca załączyła do wniosku kopie ekspertyz technicznych sporządzonych w 2016 r. przez biegłego z zakresu budownictwa, dotyczących jej składników majątkowych. Podniosła, że w ostatecznych decyzjach wymiarowych z [...] lutego 2014 r. Burmistrz błędnie zastosował najwyższe stawki podatku od nieruchomości, gdyż biegły w swoich ekspertyzach z 2016 r. podkreślił, że stan techniczny budynków należących do Spółki nie pozwalał na ich wykorzystanie w działalności gospodarczej od dnia nabycia, które to nabycie nastąpiło w postępowaniu upadłościowym.

Burmistrz, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania w związku

z ww. prawomocnym wyrokiem WSA uchylającym decyzje organów podatkowych obu instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie odkreślenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, uwzględnił zalecenia Sądu

i wznowił postępowanie podatkowe z ww. wniosku Spółki. Podjął nadto inicjatywę dowodową dotycząca przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Op, doręczając Spółce stosowne wezwanie. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. odmówił jednak uchylenia swojej ostatecznej decyzji wymiarowej z 10 lutego 2014 r., gdyż nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Wyjaśnił,

że ekspertyzy techniczne załączone do wniosku powstały po wydaniu decyzji ostatecznej, której uchylenia domaga się skarżąca, nie mogą korzystać z waloru "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów". Odnośnie do drugiej okoliczności wskazanej we wniosku, tj. braku decyzji środowiskowej, Burmistrz zauważył, że pomimo jego stosownej inicjatywy dowodowej Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów dotyczących tej okoliczności. Burmistrz wskazał, że z urzędu dysponował i dysponuje pełnym materiałem dowodowym w tym zakresie, włączonym do akt niniejszej sprawy.

Podsumowując Burmistrz stwierdził, że nie uzasadnia wznowienia postępowania ujawnienie się okoliczności i dowodów, które powstały w 2016 r., tj. już po wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] lutego 2014 r., której uchylenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżąca. Konieczne bowiem jest, aby przesłanki te istniały co najmniej w chwili wydawania decyzji, bowiem tylko takie, gdyby wówczas były wzięte pod uwagę, mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania utrzymało

w mocy decyzję Burmistrza. SKO zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji co do tego, że Spółka nie przedstawiła okoliczności mogących stanowić podstawy

do wznowienia postępowania, wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Wpływu

na powyższą ocenę nie mają bowiem załączone do wniosku uzupełniające ekspertyzy techniczne budynków po zakładzie produkcji spożywczej, uwzględnione

w decyzji wymiarowej, będące przedmiotem opodatkowania podatkiem

od nieruchomości. Wyjaśniło, iż nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Za nową okoliczność faktyczną nie może nadto zostać uznana okoliczność wyprowadzona z odmiennej oceny dowodów znanych organowi administracji publicznej wydającemu pierwotną decyzję. Błędna ocena dowodu posiadanego przez organ lub okoliczności faktycznej znanej organowi, nie jest tym samym, co brak wiedzy o tym dowodzie lub okoliczności. To zaś oznacza,

że ekspertyz sporządzonych w 2016 r., tj. po wydaniu decyzji ostatecznej, której uchylenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżąca, nie można uznać za nowy dowód lub nową okoliczność faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Op. Zdaniem SKO, w postępowaniu wznowieniowym uprawnione jest powoływanie się jedynie

na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia skarżąca nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego i nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku. Nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może bowiem stanowić podstawy wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Op, gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji. W postępowaniu wznowieniowym, strona wskazując na nowy dowód lub nową okoliczność, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, nie może więc odwoływać się do okoliczności, która zaistniała po wydaniu decyzji, a także o której strona lub organ wiedziały w trakcie postępowania wymiarowego (por. wyroki NSA: z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2701/13; z 13 listopada 2013r., II FSK 2675/12; z 14 marca 2017 r., II FSK 3261/16).

3. Spółka pismem z 22 września 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). W skardze tej zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania poprzez pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego i dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 120 Op w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Op w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej i pominięcie treści norm podatkowych;

- art. 120 Op w zw. z art. 4 i 5 Op w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol oraz art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 Op poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z pominięciem treści norm określających zakres przedmiotowy zobowiązania podatkowego.

Odpowiadając na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o jej oddalenie.

4. WSA, wyrokiem z 4 lutego 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 832/18 oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "ppsa").

W ocenie WSA użyte w art. 240 § 1 pkt 5 Op sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie

w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Zatem istotne

dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia. Dalej WSA wywodził, że przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Wobec tego, jeżeli dane okoliczności były już organowi znane w toku poprzedniego postępowania, to nie mogą one stanowić podstawy do zmiany decyzji, nie mają one bowiem cech nowości. W postępowaniu wznowieniowym, strona wskazując na nowy dowód lub nową okoliczność, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, nie może odwoływać się do okoliczności, która zaistniała po wydaniu decyzji oraz o której strona lub organ wiedział w trakcie postępowania wymiarowego.

Zdaniem WSA, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły bowiem, że Skarżąca nie wskazała wystąpienia przesłanek wznowienia,

na które powołała się w swoim wniosku, a których wystąpienie skutkować winno wzruszeniem ostatecznej decyzji Burmistrza z [...] lutego 2014 r. Przedstawione

przez Spółkę opinie (ekspertyzy sporządzone przez biegłego w 2016 r.), nie mogą zostać uznane za nowe dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, gdyż zostały sporządzone dwa lata po wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej, której wzruszenia żąda Spółka. Opinie te dotyczą nadto okoliczności, które nie mają charakteru nowości, gdyż były znane Spółce, która nie kwestionowała tych okoliczności (stanu nieruchomości) w toku postępowania wymiarowego zakończonego ostateczną decyzją z 10 lutego 2014 r. Burmistrz z urzędu posiadał wiedzę o stanie nieruchomości oraz o braku decyzji środowiskowej, wydając ostateczną decyzję wymiarową, której uchylenia oczekuje skarżąca w trybie nadzwyczajnym. Skarżąca z niewyjaśnionych przyczyn okoliczności tych nie podnosiła w postępowaniu wymiarowym zakończonym decyzją ostateczną z [...] lutego 2014 r. Ograniczenia dotyczące możliwości zamierzonego przez Spółkę sposobu wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej miały charakter czasowy. Zdaniem Sadu Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności świadczących o tym, że należąca do niej nieruchomość nie mogła był wykorzystywana, obiektywnie rzecz biorąc, do prowadzenia działalności gospodarczej w jakimkolwiek zakresie. To zaś oznacza, że brak jest podstaw

do wniosku, że wskazywane przez Spółkę okoliczności mogły mieć istotny wpływ

na zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Brak istotności wskazywanych przez Spółkę okoliczności stanowi kolejną przeszkodę do uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej Burmistrza z [...] lutego 2014 r. Wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy nie wywiera nadto wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, gdyż argumentacja TK wskazywana przez skarżącą dotyczy przedsiębiorców będących osobami fizycznymi oraz współwłaścicieli (współposiadaczy) nieruchomości.

W ocenie WSA, okazane opinie rzeczoznawcy (biegłego z zakresu budownictwa) nie stanowią dowodu, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, gdyż zostały sporządzone w 2016 r., czyli po wydaniu przedmiotowej decyzji ostatecznej. Okoliczności dotyczące stanu nieruchomości były znane zarówno Spółce, jak

i Burmistrzowi, który dysponował materiałem dowodowym związanym z wnioskiem Spółki w sprawie o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zamierzonego przez Spółkę polegającego

na budowie elektrociepłowni biogazowej. Okoliczności wskazywane przez Spółkę jako przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie m. in. art. 240 § 1 pkt 5 Op, nie miały nadto charakteru istotnego w kontekście regulacji przewidzianej

w art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Tym samym za chybione uznać należało zarzuty skargi

i związaną z nimi argumentację.

III. Skargę kasacyjną do wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje

na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. NSA wskazał, że użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 o.p., spójnik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie

na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki z tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym,

to jednak wynikająca z niego okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu

i może uzasadniać wznowienie postępowania (J. Rudowski, Komentarz do art. 240 o.p., w: S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, WKP 2019). NSA zgodził się z sądem pierwszej instancji, że przedstawione przez Spółkę

w postępowaniu wznowieniowym ekspertyzy dotyczące stanu technicznego budynków, nie mogą zostać uznane za nowe dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż zostały one sporządzone dwa lata po wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej, której wzruszenia żąda Spółka. Nie zgodził się jednak z oceną WSA, że: "Opinie te dotyczą nadto okoliczności, które nie mają charakteru nowości, gdyż były znane Spółce, która nie kwestionowała tych okoliczności (stanu nieruchomości) w toku postępowania wymiarowego zakończonego ostateczną decyzją z [...] lutego 2014 r.". Stwierdził, że w świetle art. 240 § 1 pkt 5 o.p. istotne jest to, czy ujawnione okoliczności faktyczne były znane organowi podatkowemu przy wydawaniu decyzji. Wiedza strony o tych okolicznościach nie przekreśla możliwości wznowienia postępowania. Przyjęcie odmiennej interpretacji tego przepisu prowadziłoby

do sytuacji, w której organ podatkowy pozbawiony byłby możliwości wznowienia postępowania podatkowego z urzędu w przypadku ujawnienia nowych okoliczności lub nowego dowodu, które nie były znane organowi w dniu wydawania decyzji,

ale znane były stronie postępowania. NSA nie zgodził się też z sądem pierwszej instancji, że stan techniczny spornych budynków nie jest okolicznością istotną

dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.,

w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., zgodnie z którym przez grunty budynki

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z przepisu tego wynika, że kwestia możliwości wykorzystywania budynku

ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej jest istotna

z punktu widzenia opodatkowania tych budynków podatkiem od nieruchomości.

NSA zauważył, że Sąd I instancji nie zbadał, czy okoliczność stanu technicznego budynków, na którą powołuje się Spółka, była znana organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. (decyzja z [...] lutego 2014 r.) Wskazał, że przed wydawaniem tej decyzji organ podatkowy dokonał jedynie czynności sprawdzających w zakresie formalnej poprawności złożonej deklaracji oraz zgodności wykazanych podstaw opodatkowania z zapisami ewidencji gruntów. Z decyzji tej nie wynika natomiast, że organ podatkowy dysponował wówczas wiedzą na temat stanu technicznego budynków i możliwości ich wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej. Stwierdzenie sądu pierwszej instancji, zawarte w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że okoliczności dotyczące stanu nieruchomości były znane zarówno Spółce jak i Burmistrzowi, który dysponował materiałem dowodowym zebranym w innej sprawie (o wydanie tzw. decyzji środowiskowej), wymaga dokonania przez sąd kontroli tego materiału dowodowego, czego w tej sprawie zabrakło. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby sąd pierwszej instancji skonfrontował twierdzenie organu o posiadanej wiedzy w zakresie stanu spornych nieruchomości w dniu wydania decyzji wymiarowej z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę ponownie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznając tę sprawę zgodnie z art. 153 ppsa i art. 190 ppsa związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, oraz wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, sygn. akt II FSK 1301/19.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 240 § 1 pkt 5 o.p. istotne jest to, czy ujawnione okoliczności faktyczne były znane organowi podatkowemu przy wydawaniu decyzji. Wiedza strony o tych okolicznościach nie przekreśla możliwości wznowienia postępowania. Do takich okoliczności faktycznych należy stan budynków wpływający na wysokość podatku od nieruchomości przypadającego od nich. Na takie właśnie okoliczności faktyczne powoływała się Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania z 18 października 2017 r. przedstawiając ekspertyzy techniczne dotyczące stanu budynków. Jak wskazał NSA, Sąd I instancji w uchylonym wyroku nie wyjaśnił, czy w świetle zebranego w sprawie materiału okoliczności dotyczące stanu nieruchomości były znane zarówno Spółce, jak i Burmistrzowi. Stąd zadaniem Sądu w tej sprawie było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tego, czy organy podatkowe w toku wydania decyzji podatkowej z 2016 r. miały wiedzę o stanie technicznym budynków. Posiadanie takiej wiedzy przez organ w tym czasie wykluczałoby uznanie okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania jako okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, to jest okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, wpływających

na wymiar podatku od nieruchomości, a nieznanych organowi w dacie jej wydania.

Zobowiązanie w podatku od nieruchomości będące przedmiotem postępowania w tej sprawie powstaje w sposób określony w art. 21 § 3 t 2 Op. Zatem Burmistrz Miasta i Gminy G. jako organ podatkowy [...] stycznia 2014 r. wszczął postępowanie podatkowe, zakończone decyzją z [...] lutego 2014 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jak wynika z tej decyzji, organ dokonał czynności sprawdzających w zakresie formalnej poprawności złożonej deklaracji oraz zgodności wykazanych podstaw opodatkowania z zapisami

w ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy nie ma żadnych danych pozwalających na stwierdzenie, że organ podatkowy znał okoliczności dotyczące stanu będących przedmiotem opodatkowania budynków w dacie powstania zobowiązania podatkowego. Sąd nie może ocenić postępowania na podstawie innych danych, niż wynikających z akt sprawy, czy dowodów ujawnionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Organy podejmując decyzje

w postępowaniu wznowieniowym ograniczyły się do stwierdzeń dotyczących braku spełnienia przez wskazane przez Skarżącą okoliczności cech, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, nie analizowały w decyzjach, czy podnoszone okoliczności dotyczące stanu technicznego budynków były znane organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji pierwotnej, objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. W tej sytuacji, skoro ujawnione we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności dotyczące stanu technicznego budynków wpływającego na wysokość podatku

od nieruchomości nie były przedmiotem analizy przez organ w dacie wydawania decyzji podatkowej, a w aktach sprawy przedstawionych Sądowi brak jest innych dowodów wskazujących na to, że okoliczności dotyczące złego stanu technicznego budynków były znane organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji wymiarowej, to należało uznać, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, nie dokonując w postępowaniu wznowieniowym analizy, czy wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności dotyczące stanu technicznego budynków były znane organowi podatkowemu w dacie wydania pierwotnej decyzji o wymiarze podatku

od nieruchomości. Były to okoliczności o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego te naruszenia postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, organy podatkowe przyjmując wyżej przedstawioną wykładnię art. 240 § 1 pkt 5 Op przeprowadzą postępowanie

w kierunku ustalenia, czy okoliczności dotyczące złego stanu technicznego budynków przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania, były znane organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji wymiarowej. Jeśli były znane, wtedy możliwe będzie stwierdzenie braku podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op. Jeśli zaś okoliczności te nie były znane, to organy podatkowe zobowiązane będą zbadać, czy wskazywane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności dotyczące stanu budynków istniały w dacie powstania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a jeśli tak – to jaki miał wpływ na wysokość tego podatku i wyliczyć podatek

z uwzględnieniem tego wpływu.

Biorąc to wszystko pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa należało zaskarżoną decyzję uchylić ze względu na to, że została wydana

z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem naruszenia te mogły powodować wadliwe ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych dotyczących wymiaru Spółce podatku od nieruchomości za 2010r. Na podstawie art. 135 ppsa, uwzględniając zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, należało też uchylić decyzję organu

I instancji dotkniętą wskazanymi wyżej wadami.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 4 i 2 w zw. z art. 200 ppsa. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego

w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł należne na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego

w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1687).