Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 120/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Monika Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi S.M. na Wojewoda z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ppozostawienie odwołania bez rozpoznania w sprawie dot. wymeldowania Uchylono zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U z 2001 r. Nr 87, poz. 960, ze zmianami ) orzekł o wymeldowaniu M.S. z pobytu stałego.

W uzasadnieniu powyższej decyzji ustalono, iż na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...].10.2001 r. właścicielami mieszkania przy ulicy [...] są M. i R.S., którzy to zawarli związek małżeński [...].09.2001 r. i małżeństwo ich formalnie trwa nadal. Na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...].08.2003 r. M.S. darowała swój udział w przedmiotowym mieszkaniu R.S.. Z wyjaśnień złożonych przez R.S. wynika, że wspólne zamieszkiwanie stron trwało do marca 2003 r., kiedy to M.S. wyjechała do Hiszpanii na zbiór truskawek, a wróciła [...] maja i po niecałym miesiącu wyjechała ponownie. Po powrocie w lipcu 2003 r. poinformowała ona R.S., iż poznała innego mężczyznę i ma zamiar pozostać w Hiszpanii na stałe. Od miesiąca lipca 2003 r. przebywa ona w Hiszpanii, a w przedmiotowym lokalu nie ma swoich rzeczy i nie partycypuje w kosztach jego utrzymania, a telefonicznie przekazanej R.S. informacji wynika, iż nie zamierza ona wracać do kraju. Wskazane okoliczności pobytu w Hiszpanii potwierdził ojciec M.S. – J.K., wskazując jednocześnie, że jej pobyt związany z pracą poza granicami kraju ma charakter tymczasowy, a do zrzeczenia się udziału w przedmiotowym lokalu została przymuszona przez R.S., stwierdzając że po powrocie zamierza ona nadal zamieszkiwał w lokalu przy ulicy [...].

Fakt nie zamieszkiwania przez M.S. w tymże mieszkaniu od około 6 miesięcy oraz niemożność ustalenia aktualnego miejsca pobytu stwierdził przeprowadzony wywiad policji. Z informacji Wydziału Spraw Obywatelskich i Migracji Urzędu Wojewódzkiego wynika, że M.S. posiada paszport ważny do dnia [...].04.2011 r., a charakter jej pobytu za granicą nie jest znany.

Dla nieobecnej strony, postanowieniem z dnia [...].10.2003 r. Sąd Rejonowy – sygn. akt III RNs. 448/03 ustanowił kuratora. Okoliczności powyższe w ocenie organu I instancji wskazują na zasadność w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wymeldowania M.S. z pobytu stałego.

Od decyzji tej pismem z dnia [...] lutego 2004 r. ( data wpływu ) odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia wniosła M.S., negując prawidłowość poczynionych w zaskarżonej decyzji ustaleń. Z zawartych w uzasadnieniu odwołania twierdzeń wynika, iż wyjechała ona do Hiszpanii za zgodą i namową męża w celach zarobkowych, a zarobione pieniądze przeznaczone miały być na wspólne potrzeby rodziny. Ponadto R.S. cały czas wiedział gdzie przebywa odwołująca mając z nią kontakt telefoniczny, czym wprowadził w błąd organ administracji. Tego rodzaju zachowanie męża było też przyczyną wystąpienia o odwołaniu przez nią darowizny na jego rzecz. O przedmiotowej sprawie skarżąca dowiedziała się w przeddzień złożenia odwołania co stanowi przesłankę dołożenia wniosku o przywrócenie terminu do zaskarżenia decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 134 k.p.a. wniesione przez M.S. odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia uznając, ze zostało ono wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia ( art. 141 § 2 k.p.a. ) bowiem decyzję organu I instancji odebrał kurator M.S. [...] stycznia 2004 r., zaś wniesione odwołanie przez skarżącą złożone zostało w dniu [...] lutego 2004 r.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik skarżącej J.K., zarzucając naruszenie art. 134 k.p.a., bowiem organ odwoławczy nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest o tyle zasadna, że skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Z treści przedmiotowej skargi wynika, iż skarżąca zarzuca przede wszystkim naruszenie art. 134 k.p.a., kwestionując ponadto ustalenia organu I instancji, a zwłaszcza by zaistniała przesłanka określona dyspozycją przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U z 2001 r. Nr 87, poz. 960, ze zmianami ) stanowiąca, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu cytowanego przepisu jest spełnione, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, co w przypadku skarżącej nie miało miejsca.

Odnosząc się do zarzutu skargi w tym miejscu należy podkreślić, że przepis art. 134 k.p.a. rozróżnia pomiędzy niedopuszczalnością odwołania, a uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Są to dwie odrębne instytucje procesowe. Wynika z tego, że wniesienie odwołania po terminie jeszcze nie oznacza niedopuszczalności odwołania. Zwrócić uwagę należy na to, iż inne są przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania a inne przy ustaleniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jeżeli więc organ stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wówczas jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu ustawowemu terminowi przewidzianemu do złożenia środka odwoławczego. Natomiast w sytuacji gdy jest wniesione odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, wówczas organ jest zobowiązany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej i dopiero wtedy gdy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wydaje postanowienie o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu.

W przedmiotowej sprawie z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast organ administracji publicznej stwierdził, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Podkreślić także należy, że tej okoliczności nie kwestionuje sama skarżąca, która złożyła wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej i jednocześnie przedstawia okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za uwzględnieniem tego wniosku. Istotne jest także i to, że zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stronie przysługuje zażalenie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 §1 pkt 1lit. "c" oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.

Ireneusz Fornalik Marzenna Linska-Wawrzon Joanna Brzezińska