Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1145/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu D.J. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 sierpnia 2016 r., odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r., odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, stwierdzając że kwota należnego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł. znajduje pełne pokrycie w bieżących miesięcznych dochodach skarżącego, w dotychczasowym postępowaniu korzystał on z pomocy profesjonalnego pełnomocnika oraz uiścił wymagane należności sądowe, a także wykazuje majątek w postaci udziałów w sp. z o.o. o wartości nominalnej 600 tys. zł. Referendarz sądowy stwierdził zatem, że twierdzenia skarżącego o niemożności poniesienia wydatku na wpis od skargi kasacyjnej są bezpodstawne.

W uzasadnieniu sprzeciwu, skarżący zarzucił dokonanie przez referendarza pobieżnej i dowolnej weryfikacji złożonego przez skarżącego wniosku, zarzucił iż nie wezwano go do przedłożenia dodatkowych informacji, a tym samym pozbawiono go prawa do sądu. Podniósł, że zbycie posiadanych udziałów w spółce kapitałowej, w celu uzyskania dodatkowych środków pieniężnych w zakreślonym przez sąd terminie, nie było możliwe z uwagi na brak potencjalnego nabywcy, a ponadto nieodwracalne rozdysponowane majątkiem wiązałoby się ze startami dla skarżącego, które trudno byłoby następnie odwrócić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Ustawodawca użył w tym przepisie określenia "gdy wykaże", co oznacza, że wnioskodawca ma obowiązek udowodnić i przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji określonej w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – komentarz"; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; wydanie II – Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006; str. 554).

Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji, instytucja prawa pomocy zarezerwowana została dla osób znajdujących w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, tj. osiągających bardzo niskie dochody oraz nie posiadających dużego majątku, w celu umożliwienia im dochodzenia swoich praw przed sądem. W związku z tym nie może ona stanowić źródła uprzywilejowania osób, dla których konieczność poniesienia tego rodzaju wydatków, nie będzie wiązała się z pozbawieniem ich samych oraz ich domowników środków koniecznych do utrzymania. Nie może też być wykorzystywana, dla ochrony prywatnego majątku strony kosztem środków publicznych.

W złożonym na urzędowym formularzu wniosku, skarżący zadeklarował dochody bieżące w kwoce 684,48 zł. oraz wydatki miesięczne na kwotę 1300 zł. pokrywane z otrzymywanej od rodziny pomocy, a także majątek w postaci udziałów w spółce kapitałowej o wartości nominalnej 600 tys. zł.

Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że wykazana sytuacja majątkowa skarżącego nie uprawnia go do występowania o wsparcie ze środków publicznych. Niewątpliwie bowiem skarżący dysponuje majątkiem, znacznie przewyższającym wartość żądanego w sprawie wpisu, a koszty konieczne do wniesienia skargi kasacyjnej możliwe były do ustalenia w dłuższym okresie czasu. W pierwszej kolejności zatem należy wymagać od strony, posiadającej znaczny majątek, aktywności w zakresie pozyskiwania źródeł finansowania wydatków. Potencjalna zaś strata związana z ewentualnym zbyciem czy obciążeniem majątku, nie może przemawiać na rzecz dofinansowania strony z budżetu państwa.

Należy również zgodzić się z referendarzem sądowym co do wniosków wynikających z przedstawionych danych, obrazujących sytuację finansową strony. Skarżący deklaruje niewielkie dochody oraz przewyższające je wydatki, korzysta jednocześnie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika i deklaruje uzyskiwanie pomocy od rodziny, twierdząc jednocześnie że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Z okoliczności tych wynika bezspornie, że faktyczna sytuacja finansowa skarżącego jest lepsza aniżeli formalnie deklarowana, a środki pozostawione do dyspozycji strony przewyższają uzyskiwane przez nią dochody z pracy.

Nie sposób w tej sytuacji uznać, że sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego uprawnia go do występowania o wsparcie ze środków publicznych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.