Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1530/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1 art. 240 par. 1 pkt 4 art. 241 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia[...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do września 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej na rzecz M. S. kwotę 457zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego wydał [...] lipca 2012r. dwie decyzje dla M. S. (dalej zwany: Skarżącym) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. oraz w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do września 2008r.

Dwoma wnioskami z 23 września 2013 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się o wznowienie postępowania kontrolnego zakończonego powyższymi decyzjami. Żądanie wznowienia postępowania oparte zostało na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749, ze zm., dalej zwana: O.p.). We wniosku Skarżący wskazał, iż o wydaniu decyzji Dyrektora UKS w K. z 12 lipca 2012r., dowiedział się 28 sierpnia 2013r.

Uzasadniając zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., Skarżący podniósł, że decyzje Dyrektora UKS w K. nie zostały mu skutecznie doręczone, bowiem Skarżący przebywał w zakładzie karnym co było organowi wiadomym. Mimo to Dyrektor UKS wysłał decyzje na adres stałego miejsca zamieszkania Skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że Dyrektor UKS wiedział o tym, że przebywa w zakładzie karnym, z uwagi na fakt, że pierwsze przesłuchanie odbyło się w Areszcie Śledczym w K. W związku z powyższym, w ocenie Skarżącego, nie można uznać za skuteczne doręczenia zastępczego decyzji z [...] lipca 2012r., co oznacza, że Skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu i nie mógł wnieść odwołań. Powyższe wypełnia dyspozycje przepisu art. 240 § 1 pkt 4 O.p., dlatego żądanie wznowienia postępowania jest zasadne.

Główny Inspektor Kontroli Skarbowej (dalej zwany: GIKS) działając na podstawie art. 155 § 1 i art. 159 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej, wezwał Skarżącego do wskazania w jakich okolicznościach powziął wiadomość o wydaniu decyzji oraz do nadesłania dowodów potwierdzających ten fakt.

W odpowiedzi Skarżący wyjaśnił, że powziął wiadomość o wydaniu decyzji z [...] lipca 2012r. w dniu 5 września 2013r., zaś jego pełnomocnik powziął ww. informację w dniu 28 sierpnia 2013r.. W tym dniu bowiem zostało pełnomocnikowi doręczone uzasadnienie do postanowienia z [...] maja 2013r., o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu. W piśmie z 23 grudnia 2013r. Skarżący, wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego ponownie podniósł, iż bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu i tym samym nie mógł składać wniosków dowodowych i środków odwoławczych, natomiast decyzje Dyrektora UKS w K. z [...] lipca 2012r. stały się podstawą do postawienia zarzutów w postępowaniu karnym.

GIKS decyzją z [...] stycznia 2014r. odmówił wznowienia postępowania, gdyż w jego ocenie wnioski o wznowienie zostały złożone po upływie miesięcznego terminu, przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p..

Skarżący pismem z 23 stycznia 2014r. wystąpił do GIKS o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej ww. decyzją GIKS. Decyzji tej Skarżący zarzucił:

• nieuzasadnione oparcie jej rozstrzygnięcia na orzeczeniu WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 20/12, którego stan faktyczny różni się zasadniczo od stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, bowiem Skarżący nigdy nie został poinformowany przez organ o tym, że w jego sprawie została wydana jakakolwiek decyzja;

• rażące naruszenie przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p., bowiem zwrot "od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" oznacza, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA, iż strona ma powziąć wiadomość o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji, a w niniejszej sprawie zarówno o wydaniu decyzji, jak też o jej rozstrzygnięciu została powzięta wiedza, zarówno przez pełnomocnika, jak też Skarżącego, pomiędzy 5 a 26 września 2013r., gdy został im umożliwiony dostęp do akt postępowania przygotowawczego, sygn. akt [...], Prokuratury Rejonowej K. - a co oznacza, że termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został, w okolicznościach niniejszej sprawy zachowany.

• Skarżący wskazał też, że decyzja GIKS z [...] stycznia 2014r. rażąco narusza prawo, bowiem ani daty 15 lipca 2013r, ani daty 28 sierpnia 2013r. nie można utożsamiać z datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Skarżącego, najwcześniejszą datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest 5 września 2013r., w którym dopiero do Skarżącego, jak i do pełnomocnika dotarła wiadomość "o wydaniu decyzji w sprawie postępowania kontrolnego", natomiast wiedza o treści rozstrzygnięć zawartych w decyzjach z [...] lipca 2013r. została powzięta przez pełnomocnika w trakcie zapoznawania się z aktami z postępowania przygotowawczego, sygn. akt [...], co miało miejsce w okresie od dnia 5 września 2013r.

Skarżący w piśmie z 21 lutego 2014r. wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci uzasadnienia z 9 lipca 2013r. do postanowienia z [...] maja 2013r. o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu, na okoliczność wykazania, że daty 15 lipca 2013r. nie można traktować jako daty dowiedzenia się przez Skarżącego o rozstrzygnięciach zawartych w decyzjach z [...] lipca 2012r..

GIKS decyzją z [...] marca 2014r. utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2014r. GIKS. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącego w zakresie pojęcia "powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji", organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, wyrażony m.in. w wyroku NSA z 14 lutego 2013r., sygn. II OSK 1927/11, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Pełnomocnik Skarżącego na etapie wniosku o wznowienie postępowania, w odpowiedzi na pismo GIKS z 14 listopada 2013r., wzywające do wskazania w jakich okolicznościach Skarżący powziął wiadomość o wydaniu przez Dyrektora UKS w K. decyzji z [...] lipca 2012r. wskazał, że informację tę powziął z uzasadnienia z 9 lipca 2013r. do postanowienia z [...] maja 2013r. o przedstawieniu zarzutów.

Z akt sprawy wynika, że uzasadnienie do postanowienia o przedstawieniu zarzutów z 9 lipca 2013r., doręczone zostało Skarżącemu (który wtedy nie działał przez Pełnomocnika) w Zakładzie Karnym T. 15 lipca 2013r.. Na etapie wznowienia postępowania Pełnomocnik twierdził, iż to właśnie z tego dokumentu Skarżący pozyskał wiedzę o istnieniu decyzji. W związku z tym GIKS uznał, iż datę 15 lipca 2013r. (data doręczenia ww. uzasadnienia Skarżącemu) należy przyjąć jako dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, a nie 28 sierpnia 2013r. (data doręczenia Pełnomocnikowi ww. dokumentu).

W ocenie GIKS czym innym jest powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a czym innym zapoznanie się z treścią jej uzasadnienia. GIKS nadmienił, że Skarżący, pomimo uzyskania informacji o wydaniu decyzji nie podjął żadnych działań w celu zapoznania się z rozstrzygnięciem i treścią uzasadnienia decyzji, ani też nie podjął żadnych kroków w celu pozyskania decyzji Dyrektora UKS w K., narażając się w konsekwencji na utratę możliwości ich wzruszenia w trybie art. 240 § 1 pkt 4 O.p..

GIKS odnosząc do wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci uzasadnienia z 9 lipca 2013r. do postanowienia o przedstawieniu zarzutów wskazał, że dokument ten znajduje się w aktach sprawy i stanowił podstawę do wydania decyzji.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] marca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2014 r. Skarżący wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji zarzucił:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podjął żadnych działań. Wskazał, że organ wiedział, iż Skarżący od czerwca 2010 r. przebywał bądź w Aresztach Śledczych bądź w Zakładach Karnych - i tym samym twierdzenia GIKS stoją w sprzeczności z treścią pisma pełnomocnika Skarżącego z 31 lipca 2013 r. (tj. zgłoszenie obrony w sprawie karnej Skarżącego);

2. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w treści dokumentu - uzasadnienia o przedstawieniu zarzutów z 9 lipca 2013 r. została podana treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach z [...] lipca 2012 r. - co tym samym spowodowało błędne przyjęcie, iż termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania miał upłynąć z dniem 15 sierpnia 2013 r.;

3. rażące naruszenie przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p. - bowiem zwrot "od dnia powzięcia wiadomości od wydaniu decyzji" oznacza zgodnie z utrwalonym orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż strona ma powziąć wiadomość o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji, a w niniejszej sprawie ani 15 lipca 2013 r. ani 28 sierpnia 2013 r. ani Skarżący ani jego pełnomocnik nie mogli posiąść wiedzy o rozstrzygnięciach zawartych w decyzjach z [...] lipca 2012 r. ani też nawet kogo dotyczą decyzje z [...] lipca 2013 r. - żadna z tych okoliczności nie wynika z uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów z 9 lipca 2013 r.;

4. rażącego naruszenia przepisu art. 150 § 2 O.p. bowiem organ od czerwca 2010 r. wiedział, że Skarżący nie przebywa pod adresem stałego zameldowania, więc tym samym powołany przepis o tzw. doręczeniu zastępczym nie mógł znaleźć zastosowania w stosunku do Skarżącego. Skarżący podkreślił, że decyzje z [...] lipca 2012r. do chwili obecnej nie zostały prawidłowo doręczone Skarżącemu.

Skarżący w uzasadnieniu zarzutów wyjaśnił, że Urząd Kontroli Skarbowej od czerwca 2010 r. gdy wszczynał kontrolę podatkową wiedział, iż Skarżący jest pozbawiony wolności bowiem czynności zostały podjęte na terenie Aresztu Śledczego w K. Po drugie pełnomocnik Skarżącego podawał zarówno we wnioskach o wznowienie postępowanie, jak też dalszych pismach, iż Skarżący od czerwca 2010 r. do chwili obecnej przez cały czas pozostawał osadzony i tym samym nie przebywał pod swoim adresem zamieszkania. Po trzecie w tych okolicznościach - to na Urzędzie Kontroli Skarbowej w sprawie podatkowej zakończonej decyzjami z [...] lipca 2012 r. spoczywał obowiązek ustalenia gdzie należy dokonywać ewentualnych dalszych doręczeń dla Skarżącego w sprawie podatkowej, skoro z urzędu posiadał wiedzę, iż Skarżący pozostaje w dyspozycji organów ścigania. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 150 § 2 O.p., bowiem powołany przepis w ogóle nie mógł zostać zastosowany w stosunku do Skarżącego. Dlatego też w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, iż decyzje z [...] lipca 2012 r. nigdy do Skarżącego nie zostały doręczone. Skarżący podkreślił, że zarówno on jak i pełnomocnik z uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów mogli powziąć jedynie wiedzę o istnieniu bliżej nieokreślonych decyzji z [...] lipca 2012 r., a które stały się podstawą do postawienia zarzutów karnych Skarżącemu. Ani Skarżący 15 lipca 2012 r. ani jego pełnomocnik 28 sierpnia 2012 r. nie mogli w żaden sposób powziąć wiedzy, która pozwalałby na ustalenie czego dotyczą decyzje i czy należy składać wniosek o wznowienie postępowania. Organ dokonał również błędnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie w jakim stwierdził, iż Skarżący nie podjął działań w celu zapoznania się z rozstrzygnięciem i treścią uzasadnienia decyzji, ani też nie podjął żadnych kroków w celu pozyskania decyzji. Twierdzeniu temu przeczy treść pisma z 31 lipca 2013 r. - zgłoszenia obrony - w imieniu Skarżącego. Skarżący będąc pozbawiony wolności i osadzony w Zakładzie Karnym ma ograniczoną wolność i tym samym obiektywnie nie jest w stanie podejmować działań jak osoba wolna np. pójść do organu zapoznać się z aktami bądź pójść do pełnomocnika i zlecić mu zajęcie się jego sprawą. Poza tym po zgłoszeniu obrony przez pełnomocnika Skarżącego - finansowy organ postępowania przygotowawczego w okresie od dnia zgłoszenia prawa do obrony a przed doręczeniem 28 sierpnia 2013 r. żądanych dokumentów - dokonał przekazania dokumentów postępowania przygotowawczego do Prokuratury Rejonowej K. do sygn. akt [...] i dopiero po doręczeniu wezwania przez Prokuraturę do stawienia się do czynności - możliwym było zapoznanie się przez pełnomocnika w okresie od dnia 5 września 2013 r. - z dokumentacją - w tym również treścią rozstrzygnięć zawartych w decyzjach z 12 lipca 2012 r.

Dlatego też w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 241 § 1 pkt 1 O.p. bowiem o treści rozstrzygnięcia decyzji Skarżący mógł się jedynie dowiedzieć od 5 września 2013 r. - bo wtedy najwcześniej zostać udostępnione akta sprawy karnej [...] przez Prokuratora.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczy spór zawisły między stroną skarżącą a organem dotyczy prawidłowości ustaleń w zakresie zachowania (jak twierdzi strona) bądź nie zachowania (jak twierdzi Minister) terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w zakresie ostatecznych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. (Nr [...]) oraz w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do września 2008 r. (Nr [...]).

Zdaniem Skarżącego, datą w której powziął on wiadomość o wydaniu wskazanych decyzji jest dzień, w którym jego pełnomocnik miał możliwość przejrzenia akt sprawy postępowania przygotowawczego i poznania rozstrzygnięcia tych decyzji, tj. dzień 5 września 2013 r.. Zdaniem organu natomiast, dniem powzięcia informacji o wydaniu decyzji był dzień 15 lipca 2013 r.. W tym dniu zostało bowiem doręczone panu M. S. uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, w którym powołano się na wydanie decyzji dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

Rozpatrując tak zakreślony spór wskazać tytułem wstępu należy, że w procedurze podatkowej instytucja wznowienia postępowania została uregulowana w rozdziale 17 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. w art. 240 i następnych tej ustawy. Stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przy tym wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. następuje wyłącznie na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 O.p.).

W myśl art. 243 § 1 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 243 § 3 O.p.).

Wznowienie postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji organu podatkowego kończącej postępowanie. Postępowanie to składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 O.p.. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Wydanie omawianego postanowienia jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu, w którym organ zgodnie z art. 243 § 2 O.p. ustala przede wszystkim, czy w sprawie istotnie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 O.p. podstaw wznowienia postępowania, a w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Oficyna Wyd. UNIMEX Wrocław 2010 r., s. 996-999; wyrok NSA z 20 października 2010 r., I FSK 1716/09, LEX nr 744374).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym treść art. 243 § 3 O.p. należy odczytywać w ten sposób, iż decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych. Chodzi o przypadki, gdy wniosek złożyła osoba nie będąca stroną w sprawie lub nie mająca zdolności do czynności prawnych, wniosek został złożony po upływie terminów do wznowienia postępowania, dotyczy on decyzji nie będącej decyzją ostateczną lub nie został oparty o jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 O.p. (por. wyroki NSA z 20 czerwca 1991 r., IV SA 487/91, ONSA z 1991 r. Nr 2, poz. 50; z 31 lipca 2003 r., III SA 3125/01, LEX nr 90439).

W świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy należy rozważyć czy organ zasadnie odmówił wznowienia postępowania, wskazując, iż wniosek został złożony po upływie terminu do wznowienia postępowania. W tym celu konieczne jest dokonanie oceny czy rację ma organ, twierdząc iż Skarżący powziął wiedzę o wydaniu decyzji, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania w dniu, w którym doręczono mu uzasadnienie postanowienia o przedstawienia zarzutów, czy też rację należy przyznać Skarżącemu, który utrzymuje, że wiedzę o podjęciu tych decyzji, powziął dopiero w chwili gdy jego pełnomocnikowi udostępniono do wglądu akta postępowania karnego, w których to aktach znajdowały się owe decyzje.

Dokonując oceny tych okoliczności, w pierwszym rzędzie godzi się wskazać, że w myśl poglądów ukształtowanych w orzecznictwie użytego w przepisie art. 241 § 2 pkt 1 O.p. terminu "od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie należy utożsamiać z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Należy go jednak rozumieć w ten sposób, że dla rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Rozstrzygnięcie bowiem należy traktować jako najistotniejszy element decyzji, który pozwala stronie zorientować się co do treści tej decyzji, tego czy jest ona korzystna dla strony czy też nie, a w konsekwencji elementu, który sugeruje czy należy podjąć kroki prawne celem weryfikacji tej decyzji, czy też nie leży to w interesie strony. Pogląd taki nie jest odosobniony. Wyrażony był w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 487/06 (opubl. Lex nr 340227) z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05 (opubl. ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72), w wyroku z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07 (dostępny w Centralnej Bazie Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela.

Biorąc pod uwagę wyżej zaprezentowany pogląd w zakresie interpretacji pojęcia "od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" i przenosząc go na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że dniem w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji, jest dzień w którym pełnomocnik Skarżącego zapoznał się z aktami sprawy postępowania przygotowawczego. W tym dniu bowiem dopiero, jak słusznie wskazuje Skarżący, jego pełnomocnik mógł powziąć wiedzę czego dotyczą decyzje Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej w K. i czy w związku z tym zasadne jest podjęcie kroków prawnych celem ich wzruszenia.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, dniem powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji nie mógł być dzień doręczenia Skarżącemu uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dwóch powodów. Po pierwsze bowiem treść uzasadnienia tego postanowienia wskazuje wyłącznie na fakt, że wobec Skarżącego wydana została decyzja, która stała się podstawą postawienia zarzutów karnych. Nie wynika natomiast czego dotyczy ta decyzja, ani nawet w przybliżeniu nie wskazuje jaki jest jej przedmiot. Tym samym samo zapoznanie się z treścią uzasadnienia do postanowienia o przedstawieniu zarzutów, nie mogło stanowić dla Skarżącego wystarczającego asumptu do podjęcia ewentualnych starań celem wzruszenia tych decyzji. Po drugie zaś z treści tego uzasadnienia nie wynika ile decyzji zostało wydanych. Sformułowanie zawarte w tym uzasadnieniu wskazuje jedynie, że w decyzji Dyrektora UKS w K. poddane zostały badaniu i analizie dokumenty i zeznania zgromadzone w trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wobec Skarżącego. W ocenie Sądu sformułowanie to jest na tyle nieprecyzyjne, że z całą pewnością nie wynika z niego czego dotyczy ta decyzja, ani nawet – co warte podkreślenia – że wobec pana M. S. zostały wydane dwie decyzje.

Tym samym zatem organ odwoławczy niezasadnie przyjął, że terminem powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, jest dzień doręczenia uzasadnienia postanowienia o postawieniu zarzutów Skarżącemu, tj. dzień 15 lipca 2013 r. i w konsekwencji niezasadnie odmówił wznowienia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawie pozostają rozważania organu w zakresie braku podjęcia przez Skarżącego jakichkolwiek działań celem zapoznania się z rozstrzygnięciem i treścią uzasadnienia decyzji. Przedmiotem rozpoznania nie jest bowiem dołożenie należytej staranności przy jak najszybszym dowiedzeniu się o istnieniu w obrocie prawnym decyzji, ale ustalenie obiektywnej okoliczności, tj. terminu w jakim strona dowiedziała się o wydaniu decyzji w sposób, który umożliwi jej obronę swoich praw i interesów.

Sąd jednocześnie wyjaśnia, iż badając zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się istnienia podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Błędna interpretacja przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p. nie uzasadnia bowiem zdaniem Sądu stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w tego typu przypadkach nie chodzi o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2010 r., sygn akt II FSK 846/09, dostępny w CBOIS, a także wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., II FSK 667/08, LEX nr 575023).

Sąd nie uznał również za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 150 § 2 O.p. wobec doręczenia decyzji, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, na niewłaściwy adres. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest bowiem ocena wadliwości doręczenia tych decyzji. Ta przesłanka może uzasadniać wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 4 O.p. i ocena jej wystąpienia oraz skutków prawnych, jak wyżej wskazano może być dokonywana dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 243 § 1 O.p..

W świetle powyższych okoliczności zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie decyzji w całości.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje natomiast oparcie w art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a..