Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1648/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 174 pkt 2, art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 art. 18 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 22 ust. 2i3 pkt 5, art. 23 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: par. 323 ust. 1, par. 326 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski ( spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 287/06 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz zmianę sposobu użytkowania uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 287/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził nieważność decyzji Wojewody Z. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych:

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania, części strychu z przeznaczeniem na cele mieszkalne w budynku przy ul. [...] w K. E. F.

Od decyzji tej odwołała się M. D., zaskarżając ją w całości, zarzucając naruszenie art. 7 i 10 K.p.a., i wskazując, że organ przeprowadzający czynności zbyt pośpiesznie wydał decyzję zatwierdzającą.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor w czasie trwającego postępowania przed organem pierwszej instancji spełnił warunki wymienione w art. 33 ust. 2 Prawo budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawo budowlane sprawdził, że przedłożone rozwiązanie projektowe zgodne jest z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest prawidłowo wypełnione, z którego wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości ul. [...], podjęła w dniu [...] września 2004 r. stosowną uchwałę nr [...]. Na podstawie przedłożonego materiału dowodowego w rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, opracowany prawidłowo przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Podkreślono, że stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu w tym odwołującej się M. D. Postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji opierało się m.in. na zasadzie równego traktowania wszystkich stron biorących udział w tym postępowaniu, zgodnie zaś z zasadą ogólną dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 77 k.p.a.) organ ten zbadał wszechstronnie sprawę - w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył z urzędu cały materiał dowodowy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Ustosunkowując się do argumentacji złożonego odwołania stwierdził, że samo twierdzenie skarżącej o możliwości wystąpienia zagrożenia podczas realizacji powyższego zamierzenia inwestycyjnego, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji bowiem inwestor jest zobowiązany realizować je zgodnie ze sztuką budowlaną i pod nadzorem kierownika budowy posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. D. Zarzucając opisanej wyżej decyzji naruszenie art. 7, art. 10 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Z. i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że zaskarżony akt zawiera istotną wadę prawną.

Stwierdzono, że podstawą udzielenia pozwolenia na budowę stanowiło między innymi znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, na cele budowlane, prawidłowo wypełnione, z którego wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości ul. [...] w K., podjęła w dniu [...] września 2004 r. stosowną uchwałę nr [...] wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej (pomieszczenia strychowego) położonej przy ul. [...] w K. na dodatkową powierzchnię do lokalu nr [...] oraz na przebudowę części wspólnych nieruchomości. Nie wynika z akt sprawy, aby ta uchwała została zaskarżona do sądu w trybie art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Zasadą bowiem jest, że zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 ustawy) z uwzględnieniem art. 22 oraz innych przepisów ustawy o własności lokali, ograniczających tę regułę. Fakt, że decyzja o pozwoleniu na przebudowę strychu w budynku wielorodzinnym, dotyka swymi skutkami praw wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej, nie może być jedyną okolicznością świadczącą o tym, że wszyscy członkowie wspólnoty mają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Sytuacje, w których jednocześnie w postępowaniu administracyjnym mają przymiot strony zarząd wspólnoty mieszkaniowej i poszczególni właściciele lokali, należy uznać za wyjątkowe, wynikające z okoliczności danej sprawy.

Mając to na uwadze wskazano, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca -właścicielka lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. nie była stroną przedmiotowego postępowania, a organ odwoławczy nie był uprawniony do rozpatrywania odwołania skarżącej, wobec czego wydana w następstwie rozpatrzenia tego odwołania decyzja, będąca przedmiotem skargi dotknięta jest nieważnością (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.).

Okoliczność, że skarżąca w przyszłości chciałaby zaadoptować część strychu objętego zaskarżoną decyzją na własne potrzeby nie świadczy o posiadaniu przez nią interesu prawnego. Przez posiadanie interesu prawnego należy rozumieć obiektywną, czyli rzeczywistą potrzebę ochrony prawnej. Interes taki powinien być konkretny, indywidualny i dający się zaspokoić przez wydanie decyzji administracyjnej. Sąd wskazał, że z taką sytuacją po stronie skarżącej nie mieli do czynienia, a co najwyżej z interesem faktycznym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. D. zarzucając wyrokowi w części dotyczącej pkt I naruszenie normy prawnej wyprowadzanej z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jej błędną interpretację i przyjęcie, że skarżona decyzja narusza art. 156 k.p.a. i na tej podstawie stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji, normy prawnej wyprowadzonej z art. 156 w związku z art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżącej nie można przypisać przymiotu strony postępowania administracyjnego i na tej podstawie uznanie, że wydana przez Wojewodę Z. decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącej zawartym w skardze z dnia 14 lutego 2006 r. względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zarówno w orzecznictwie jak i literaturze przedmiotu w komentarzu do powyżej zacytowanej normy prawnej wskazuje się, że ograniczenie pojęcia interesu prawnego tylko do interesu chronionego przez normy prawa materialnego - nie znajduje oparcia w doktrynie prawa administracyjnego. Także Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 grudnia 1994 r., III ARN 64/94, OSNAPiUS 1995, nr 10, poz. 118, przychylił się do tej koncepcji stwierdzając, że "Przymiot strony w jej aspekcie procesowym uzyskuje każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei ten, kto na skutek swego żądania czynności organu administracyjnego uczestniczy w tym postępowaniu w charakterze strony, nie traci tego procesowego statusu tylko dlatego, że w decyzji organu administracyjnego zostanie ustalone (rozstrzygnięte), że nie przysługuje mu żadna ochrona. Negatywna dla strony decyzja administracyjna nie kończy procesowego bytu strony, która może kwestionować takie rozstrzygnięcie m.in. w ramach zwykłego postępowania odwoławczego, w ramach nadzwyczajnych postępowań administracyjnych (...), a wreszcie poprzez zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego". Interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. winien być wyprowadzany przede wszystkim z przepisów prawa materialnego. Stosownie zatem do niniejszego wskazać należy na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.). Na jego podstawie stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Poza tym zatem inwestorem, który bezsprzecznie posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, osobną kategorię podmiotów, które posiadają legitymację procesową do występowania w charakterze strony, stanowią osoby wskazane w ustawie poprzez odwołanie się do przysługujących im tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego.

Skarżąca wskazała, że osoba trzecia powołująca się na ochronę swoich uzasadnionych interesów, czyli chcąca w postępowaniu brać udział na prawach strony, powinna wykazać, że pod względem podmiotowym i przedmiotowym ma do tego prawo. Tak więc podmiot taki powinien udokumentować, że jest właścicielem (współwłaścicielem) lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiedniej i że projektowana inwestycja narusza jego uzasadnione interesy prawne, wskazując, w jakim zakresie i z naruszeniem jakich przepisów. Mówiąc o "osobie trzeciej" należy rozumieć to pojęcie zgodnie z art. 29 K.p.a. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może mieć miejsce wtedy, gdy strona wykaże, że został naruszony jej bezpośredni interes prawny, czyli należy wskazać, że dana inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, co jednocześnie narusza interes strony - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2004 r., sygn. akt IV SA 4/02, LEX nr 164450. Powołano również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym Sąd przyjął, że: "Wspólnota Mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 K.p.a. w sprawie o pozwolenie na budowę realizowane na sąsiednim gruncie. Reprezentuje ją zarząd. Jeśli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota".

W odniesieniu do przedmiotowej sytuacji skarżąca posiada interes prawny w domaganiu się uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę części wspólnej nieruchomości budynkowej jaką zamieszkuje. Niniejszą cześć wspólną stanowi strych, który stosownie do normy prawnej wyprowadzanej z art. 3 ust. 2 w związku z art. 12 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) stanowi cześć wspólną, z której może korzystać każdy właściciel lokal w nieruchomości budynkowej. Zmiana przeznaczenia wykorzystywania strychu ogranicza ustawowe uprawnienia skarżącej do korzystania z tej część wspólnej nieruchomości budynkowej. Niniejsze uprawnienie nie może być sprowadzane do interesu faktycznego sprowadzającego się do stwierdzenia, że skarżąca nie będzie mogła korzystać z części wspólnej. Zmiana przeznaczenia części wspólnej powodować może niedogodności związane z korzystaniem z własnego lokalu, w tym nasilenie się hałasu powodowanego zwiększeniem się powierzchni sąsiadującego z lokalem skarżącej innego lokalu oraz może stanowić zagrożenie dla przebywających w lokalu skarżącej osób.

W tym stanie rzeczy skarżąca posiada legitymację do kwestionowania decyzji Prezydenta K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Powyższe konstatacje prowadzą zatem do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Wojewody Z. nie może być sklasyfikowana jako nieważna, albowiem skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie. Weryfikacja jej winna odbywać się przy uwzględnieniu zarzutów M. D. wskazanych w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W tym stanie rzeczy nie zachodzą okoliczności powodujące nieważność skarżonej decyzji Wojewody Z.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie miały miejsca okoliczności uzasadniające nieważność postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut ma usprawiedliwione podstawy.

Skarżąca kwestionuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opierając skargę na określonej w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawie, tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuca bowiem naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że zaskarżona decyzja narusza art. 156 K.p.a., gdyż jako członek wspólnoty mieszkaniowej nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. w przedmiotowym postępowaniu.

Przedmiotem rozpoznania przed sądem pierwszej instancji była decyzja administracyjna zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca E. F. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu z przeznaczeniem na cele mieszkalne w budynku przy ul. [...] w K. E. F. legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, albowiem Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. uchwałą z dnia [...] września 2004 r., nr [...], wyraziła zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej (pomieszczenia strychowego) przy ul. [...] w K. na dodatkową powierzchnię do lokalu nr [...] oraz na przebudowę części wspólnych nieruchomości.

Właściciele lokali przy ul. [...] w K. tworzą Wspólnotę Mieszkaniową zarządzającą wspólną nieruchomością (art. 6 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.: Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.). Pomieszczenie strychowe, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali, jest zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, częścią nieruchomości wspólnej i o jej przebudowie, jako czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, decyduje uchwała właścicieli podjęta większością głosów właścicieli lokali liczoną według wielkości udziałów (art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 oraz art. 23 ust. 2 ustawy o własności lokali). Niezadowolony z takiej uchwały właściciel lokalu może ją zaskarżyć do sądu powszechnego z przyczyn i w trybie wskazanym w art. 25 ustawy o własności lokali.

W niniejszej sprawie uchwała wyrażająca zgodę na adaptację strychu przez właściciela lokalu nr [...] nie została zaskarżona do sądu i nie mogła być kwestionowana w postępowaniu administracyjnym czy sądowoadministracyjnym. Oznacza to tyle, że uchwała ta mogła stanowić dowód stwierdzający prawo E. F. do dysponowania nieruchomością na budowlane.

W niniejszej sprawie skarżącej M. D. przysługuje prawo własności do lokalu nr [...] i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane jest z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali).

Z przepisów ustawy o własności lokali, a w szczególności z art. 21 i 22 tejże ustawy, wynika, że nie we wszystkich sytuacjach za członków Wspólnoty Mieszkaniowej działa wyłącznie Wspólnota, a w szczególności jej zarząd. Jeśli zatem członek Wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 1996/97, LEX nr 48720).

Skarżąca wskazała, że realizacja planowanej adaptacji części strychu spowodować może nie tylko ograniczenie jej ustawowych uprawnień do korzystania z tej części wspólnej nieruchomości przy ul. [...] w K., ale również spowodować może utrudnienia w korzystaniu z jej lokalu poprzez nasilenie hałasu w związku ze zwiększeniem się powierzchni sąsiedniego lokalu oraz może powodować zagrożenie dla osób przebywających w jej lokalu.

Z powyższego wynika, iż M. D. jako członek Wspólnoty Mieszkaniowej, właściciel lokalu nr [...] i współwłaściciel części wspólnych nieruchomości samodzielnie skarży kwestionowane rozstrzygnięcie organów administracji publicznej reprezentując w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że Wspólnota wyraziła w uchwale zgodę na adaptację części strychu przez E. F. Są to dwa odrębne niekonkurencyjne tryby postępowania. Udzielenie takiej zgody w formie uchwały nie pozbawia członka Wspólnoty prawa do udziału, jak i ewentualnego kwestionowania rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jak trafnie wskazano już w judykaturze, aby członek Wspólnoty mógł samodzielnie występować jako strona postępowania w sprawie pozwolenia na budowę musi istnieć przepis prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania jego mieszkania, będącego jego własnością (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r., VII SA/Wa 980/05, LEX nr 227793). Podstawą przyznania skarżącej przymiotu strony mogą być wskazywane przez nią zarzuty związane z przenikaniem hałasu do jej mieszkania w związku z użytkowaniem adaptowanych części wspólnych budynku. Przepisy regulujące wymogi techniczne, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj.: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności § 323 ust. 1 oraz § 326 ust. 1 tego rozporządzenia, mają zastosowanie do adaptacji pomieszczeń w istniejących już budynkach. Zgodnie bowiem z treścią § 323 ust. 1 wskazanego rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Z ust. 2 tego przepisu wynika natomiast, że pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego należy chronić przed hałasem pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku oraz hałasem powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań. Z kolei zgodnie z treścią § 326 ust. 1. wymienionego wyżej rozporządzenia poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, a także zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. W budynkach tych, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne, a także elementy budowlane powinny mieć izolacyjność akustyczną od dźwięków powietrznych dla: ścian zewnętrznych, stropodachów, ścian wewnętrznych, okien w przegrodach zewnętrznych, drzwi i okien wewnętrznych oraz od dźwięków powietrznych i uderzeniowych dla stropów.

Wobec tego, skarżąca zasadnie wywodziła swój interes prawny z prawa do niezakłóconego korzystania z przysługującej jej własności, którego nie można nie uznać za interes dający jej status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest wadliwe, albowiem brak było podstaw z art. 156 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.