Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 553/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 129  par. 2 w związku z
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

B. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji personalnej nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w B. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w części w jakiej ustala dodatek za wysługę lat w kwocie 80,00 zł w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r.

W ocenie organów żądanie ww. było niezasadne, gdyż decyzja, której unieważnienia domaga się, nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

1) art. 100 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.),

2) art. 86 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.),

3) § 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137 z późn. zm.),

4) art. 32 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.),

5) art. 156 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Zdaniem skarżącego, powyższe uchybienia miały decydujący wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził zasadniczą przeszkodę w rozpoznaniu skargi spowodowaną brakiem akt sprawy.

Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.

Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji, przy czym przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony, czynności prawnomaterialnych i procesowych, pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak również ocenę zarzutów zawartych w skardze i w rezultacie kontrolę zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd stwierdził, że w przekazanych do sądu aktach sprawy brak jest:

1) oryginału bądź poświadczonej za zgodność kopii decyzji organu I instancji wraz z dowodem jej doręczenia,

2) dokumentu wskazującego datę i sposób wniesienia odwołania od powyższej decyzji.

Organ wykonał wezwanie Sądu z pkt 1, natomiast kilkakrotnie wzywany do wykonania pkt 2, nie dopełnił tego obowiązku i żądanych przez Sąd dokumentów nie nadesłał.

Wobec braku kompletnych akt administracyjnych nie jest możliwa sądowa kontrola zaskarżonej decyzji. Brak powyżej określonych dokumentów uniemożliwia ustalenie, czy odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa.

Z uwagi na to, że wykazane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić.

W ponownym postępowaniu organ odwoławczy zobowiązany jest przede wszystkim uzupełnić w tym zakresie materiał dowodowy, niezbędny do wydania decyzji, czy też innego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.