Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 904/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 2a pkt 1, art. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak–Sikora Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" r., Wójt Gminy odmówił uzgodnienia udzielenia W.M. (dalej jako: "strona", "skarżący"), koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopalin – kruszywa piaskowo-żwirowego oraz piasków skaleniowo-kwarcowych ze złoża "[...]".

Po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia "[...]"0 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie w całości.

Kolegium wskazało, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2020 r., poz. 2064 z późn. zm.), dalej jako: "P.g.g.".

Organ odwoławczy powołał się na przepisy art. 23 ust. 2a pkt 1 i art. 7 P.g.g. Podniósł, że w niniejszej sprawie przedmiotem uzgodnienia jest wyłącznie ustalenie, czy zamierzona działalność koncesyjna, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L.W. ustanowionym uchwałą Rady Gminy L.W. Nr "[...]"z dnia "[...]" ., zwanym dalej: "Studium".

Teren planowanej koncesji na wnioskowane wydobywanie kopalin znajduje się na części działki nr "[...]"w obrębie W, jest gruntem klasy bonitacyjnej RV i RIVa.

Działka nr "[...]" w Studium znajduje się na terenie oznaczonym jako "tereny rolne", co potwierdza wypis i wyrys ze Studium i czego nie neguje żalący, jak i jego pełnomocnik. Działalność zaś nie może naruszać postanowień Studium, co oznacza, że nie jest wystarczające, aby była ze Studium niesprzeczna. Ustalenie, że działka, na której położone jest złoże kopaliny objętej wnioskiem znajduje się na terenie rolnym, oznacza, że brak jest zgodności z założeniami studium planowanego przedsięwzięcia. W związku

z tym, logiczną implikacją takiego stanu rzeczy jest odmowa uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny. Tym bardziej, że teren planowanej koncesji w części znajduje się na terenach rolnych klasy IV, co wymaga wyłączenia tego gruntu z produkcji rolnej. Liczy się aktualne przeznaczenie nieruchomości, tym samym, bez znaczenia jest, że Gmina obecnie jest w trakcie tworzenia studium, w którym udokumentowane złoże W.zostanie wpisane do dokumentu oraz, że zakończono etap zbierania wniosków do studium, sporządzany jest projekt studium, który zostanie poddany uzgodnieniom.

Kryteria uzgodnienia udzielenia koncesji, określone w przepisach prawa należy stosować w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie kryteriów innych, niż przewidziane w ustawie.

W skardze, złożonej do tut. Sądu na postanowienie Kolegium z dnia "[...]" , skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie skarżący wniósł

o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie prawa oraz interesu prawnego. Zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 P.g.g. W ocenie strony, Kolegium nie rozpatrzyło w całości stanu faktycznego, przez co postanowienie jest wadliwe od samego początku.

Skarżący wniósł o uznanie nieważności zaskarżonego postanowienia, ponieważ parafy nie pozwalają na identyfikację tożsamości osób, które je złożyły. Tym samym, zdaniem skarżącego, zasadny jest zarzut nieważności postanowienia.

Kolegium, zdaniem skarżącego, pomija całkowicie, że właśnie dokonywanie ustaleń co do Studium jest częścią działań, które umożliwią przyjęcie właściwego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona zarzuciła w skardze, że organ nie odniósł się

w decyzji do treści opinii prawnej, wydanej przez pełnomocnika skarżącego. Brakuje też czytelnych podpisów pod zaskarżonym postanowieniem.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do opinii prawnej, wydanej przez pełnomocnika skarżącego, organ odwoławczy wskazał, że jej argumentacja nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2021 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Następnie pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw przeciwko rozpoznaniu sprawy w trybie niejawnym, wnosząc o wyznaczenie rozprawy.

Pismem z dnia 19 maja 2021 r., pełnomocnik skarżącego ponownie złożył sprzeciw

i wniósł o wyznaczenie terminu jawnego posiedzenia Sądu w sprawie, bowiem skarżący chciałby koniecznie wypowiedzieć się w sprawie.

W piśmie z dnia 19 maja 2021 r., pełnomocnik skarżącego zarzucił, że treść

i petitum uzasadnienia postanowienia z dnia "[...]"r., zdecydowanie zaprzecza temu, by takie postanowienie mogło być wydane w dniu "[...]"r. Akt nie mógł być wydany "[...]"r., a tym samym, nie może wywołać żadnych skutków prawnych. Nie został sprostowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.

Jednocześnie zaś, art. 135 p.p.s.a., obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do sprzeciwów pełnomocnika co do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, wskazać należy, że kwestie te zostały uregulowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie

z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W myśl art. 120 p.p.s.a. - w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że sprzeciw pełnomocnika w tym zakresie jest nieuzasadniony i bezpodstawny.

Odnosząc się do meritum sprawy, w ocenie Sądu, organy wydały w sprawie prawidłowe i zgodne z przepisami prawa postanowienia.

Podstawę prawną postanowienia organu pierwszej instancji stanowi art. 23 ust. 2a P.g.g. Zgodnie z tym przepisem - w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla - wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania

z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7.

W myśl art. 7 P.g.g. - podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (ust. 2).

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, działka nr "[...]"obręb "[...]" nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązuje tu natomiast Studium, przyjęte uchwałą Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]" r. z późn. zm. w sprawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy.

Tym samym, zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 7 ust. 2 P.g.g.

Zgodnie ze Studium, przedmiotowa działka przeznaczona jest na cele rolnicze. Znajduje się na terenie oznaczonym jako "tereny rolne", co potwierdza, jak wskazał organ - wypis i wyrys ze Studium.

Przepis art. 7 ust. 2 P.g.g. jednoznacznie wskazuje, że podejmowanie

i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Niedopuszczalne jest też – jak wskazało Kolegium – stosowanie innych kryteriów, niż przewidziane w ustawie. Żadne inne kryterium, niż sposób wykorzystania nieruchomości, nie może determinować dopuszczalności prowadzenia działalności wydobywczej. Prawo geologiczne i górnicze jest jedynym aktem normatywnym regulującym zasady wykonywania określonej tam działalności.

Działalność wnioskowana przez skarżącego – wydobywanie kopalin - z całą pewnością naruszy zaś rolniczy sposób wykorzystywania nieruchomości.

Dlatego też nie było podstaw prawnych do wnioskowanego uzgodnienia.

Jak prawidłowo też wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, liczy się aktualne przeznaczenie nieruchomości w Studium.

W ocenie Sądu, niezasadny jest też zarzut dotyczący nieważności postanowienia

z dnia "[...]"r. ze względu na uwidocznioną na nim datę. Kwestia ta pozostaje oczywistą omyłką, co wynika ewidentnie z daty umieszczonej na potwierdzeniu nadania dokumentu elektronicznego (k.34 akt administr.) i nawet jej niesprostowanie nie może prowadzić do nieważności postanowienia. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, mające zastosowanie do postanowień na mocy art. 126 k.p.a., określone zostały szczegółowo w przepisach art. 156 k.p.a. i wskazana przez skarżącego wada postanowienia do nich nie należy.

Ponadto, nie można podzielić stanowiska skarżącego, że zaskarżone postanowienie zawiera jedynie parafy (nieopatrzone pieczątką lub drukowanym imiennym oznaczeniem osób) i nie pozwalają na identyfikację tożsamości osób, które je złożyły.

Na stronie pierwszej postanowienia z dnia "[...]"r. organ, powołując podstawę prawną postanowienia, jednocześnie określił imiennie skład Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydającego to postanowienie.

Na końcu postanowienia są zaś podpisy tych osób.

Zgodnie z art. 124 k.p.a. - postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Wszystkie zatem, wymagane ustawowo elementy, zostały zwarte w zaskarżonym postanowieniu, w tym podpisy, z podaniem imienia i nazwiska osób upoważnionych do jego wydania. Tym samym, niezasadny jest zarzut nieważności postanowienia z powyższej przyczyny.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.