Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1817/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 50,  art. 60  ust. 2  pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c w zw. z  art. 152 i  art. 132
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz, Protokolant - Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. H. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - uchyla zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], - zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 50, art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), z dniem [...] lipca 2007 r. zwolnił [...] W. H. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W uzasadnieniu rozkazu podał, że decyzjami Dyrektora Delegatury ABW w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz z dnia [...] marca 2007 r. skarżący został dwukrotnie skierowany do Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW w celu ustalenia jego zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Informacja o pierwszym skierowaniu na komisję i wyznaczeniu terminu badań psychologicznych na dzień [...] lipca 2006 r., została przesłana skarżącemu w formie wezwania drogą pocztową, zaś w dniu [...] czerwca 2006 r. zostało mu doręczone osobiście. Ponieważ wymieniony funkcjonariusz nie stawił się na badanie psychologiczne w wyznaczonym dniu mimo odwołania go z urlopu wypoczynkowego, Dyrektor Delegatury ABW w Ł. wyznaczył kolejny termin stawienia się na badania psychologiczne w dniu [...] sierpnia 2006 r. Tym razem skarżący pomimo pisemnego zapoznania się z treścią polecenia, odmówił stawienia się na badanie, podając jako powód złe samopoczucie. Po raz trzeci termin badań psychologicznych ustalono na dzień [...] sierpnia 2006 r. i w dniu [...] sierpnia 2006 r. skarżący został o tym fakcie powiadomiony w formie pisemnej. W dniu [...] sierpnia 2006 r. skarżący stawił się w Wydziale I Biura Kadr ABW, gdzie miały zostać wykonane badania psychologiczne i w obecności psychologa odmówił poddania się badaniu. Za czwartym razem termin badania psychologicznego wyznaczono na dzień [...] października 2006 r., jednakże skarżący ponownie odmówił poddania się badaniu. W związku z tym przewodniczący Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW nr [...] w Ł., pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. poinformował Dyrektora Delegatury ABW w Ł. o braku możliwości wydania orzeczenia zalecanego w skierowaniu z dnia [...] kwietnia 2006 r. W dniu [...] lutego 2007 r. [...] W. H. wystąpił z pisemną prośbą o skierowanie go do Regionalnej Komisji Lekarskiej na badania psychologiczne i decyzją Dyrektora Delegatury ABW z dnia [...] marca 2007 r. po raz kolejny skierowano skarżącego do komisji, natomiast w dniu [...] kwietnia 2007 r. skarżący odmówił przyjęcia karty skierowania, jak również odmówił bez usprawiedliwienia, poddania się wyznaczonym na dzień [...] kwietnia 2007 r. badaniom psychologicznym. Poza sporem zatem pozostaje, że [...] W. H. co najmniej czterokrotnie nie stawił się w wyznaczonych terminach przed Regionalną Komisją Lekarską ABW oraz nie usprawiedliwił przyczyn swego niestawiennictwa. W związku z powyższym, postanowiono jak w sentencji.

We wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego zarzucając mu niespełnienie przesłanki z art. 60 ust. 2 pkt 7 cytowanej już wyżej ustawy. W obszernym uzasadnieniu podał, że po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania, zgłosił pisemne żądanie o udostępnienie mu akt postępowania dyscyplinarnego i do chwili obecnej nie otrzymał do nich wglądu. Ponadto we wniosku o zwolnienie go ze służby popełniono szereg błędów, a to dotyczących wykształcenia, faktu, iż w dniu [...] kwietnia 2007 r. dostarczył pozytywne wyniki badań psychologicznych oraz psychiatrycznych, braku podstawy prawnej i to, że nieprawdą jest, jakoby dwukrotnie skierowano go przez dyrektora delegatury na komisję lekarską. Zatem wniosek ten jest obarczony wadami i w konsekwencji brak było podstaw do wszczęcia postępowania. Niezależnie od powyższego, karta skierowania na komisję lekarską z dnia [...] marca 2007 r. zawiera błędne informacje odnośnie jego danych osobowych i nie została wypełniona zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809), bowiem nie zamieszczono wskazówki o przeznaczeniu do służby, gdzie organ winien wpisać "do dalszej służby". Reasumując, obligatoryjnym warunkiem przeprowadzenia czynności orzeczniczych jest prawidłowe wypełnienie i ważność karty skierowania. Ponadto komisja lekarska nie wystawiła wezwania, stąd zaistniały przeszkody formalne do przeprowadzenia badania w dniu [...] kwietnia 2007 r. Natomiast wezwanie do badania na dzień [...] lipca 2006 r. nie mogło być wykonane, bowiem nie odwołano go z urlopu tego właśnie dnia. Natomiast karta skierowania z dnia [...] kwietnia 2006 r. utraciła ważność w dniu [...] sierpnia 2006 r. i dlatego istniały przeszkody do przeprowadzenia badania w dniu [...] lipca 2006 r., [...] sierpnia 2006 r., [...] sierpnia 2006 r. i [...] października 2006 r. W dalszej części przedstawił zarzuty merytoryczne dotyczące konieczności przeprowadzenia badań. Natomiast zarzut niestawiennictwa w dniu [...] kwietnia 2007 r. jest bezzasadny, bowiem z ważnych powodów rodzinnych poprosił o zmianę terminu. W dalszej części stwierdził, że w każdym z możliwych terminów stawiał się na badania, natomiast odmawiał poddania się czynnościom orzeczniczym ze względu na niespełnienie warunków do przeprowadzenia badań specjalistycznych, do czego miał prawo i kończąc wskazał na szereg – jego zdaniem – nieprawidłowości w funkcjonowaniu delegatury.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz w części określającej termin zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin na dzień [...] sierpnia 2007 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu natomiast powołał się na argumenty zawarte już w zaskarżonej decyzji dodając, że skarżącemu wyznaczono trzydniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy i umożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych. Natomiast pozostałe zarzuty nie mają związku z zaskarżonym rozkazem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. H. nie zgodził się z zaskarżonym i poprzedzającym go rozkazem personalnym wnosząc o stwierdzenie ich nieważności. W obszernym zaś uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, sprowadzając swoje zarzuty do uniemożliwienia mu brania czynnego udziału w sprawie, niespełnienie wymogów formalnych poleceń kierujących na badania, fakt niepozostawania poleceń w związku z pełnieniem służby, uchybień formalnych w wypełnieniu karty skierowania na badania lekarskie, nieotrzymanie wezwania na badanie wystawione przez komisję lekarską oraz nieprawdziwość ustalenia w zakresie odmowy poddania się badaniu w dniu [...] kwietnia 2007 r., jak również nieuwzględnienie pozytywnych wyników jego badań wykonanych przez inną placówkę służby zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że stosownie do treści art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy, badaniu podlega jedynie fakt skierowania funkcjonariusza na badania lekarskie oraz fakt jego niestawiennictwa i ewentualnie przyczyn niestawiennictwa. Skoro zatem sam skarżący przyznał, że nie poddał się badaniom w dniu [...] kwietnia 2007 r., to zarzut o nierzetelności ustaleń organu należy uznać za chybiony. Tym bardziej, że organ przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe. Podobnie rzecz się ma z uniemożliwieniem skarżącemu brania czynnego udziału w postępowaniu. Natomiast każde skierowanie na badanie lekarskie pozostaje w związku z pełnieniem służby. Pozostałe zaś zarzuty, nawet gdyby uznać je za zasadne, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia podobnie, jak nieuwzględnienie opinii lekarskiej innego ośrodka medycznego.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2008 r. skarżący powtórzył swoje zarzuty ze skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), który to przepis stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia.

Z jego redakcji wynika zatem, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, stąd jej wydanie pozostawione jest uznaniu organu administracyjnego. Jednakże pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że organ ma całkowitą i niekontrolowaną swobodę podczas rozpatrywania tego rodzaju sprawy, bowiem jest on związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi zatem przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie – zdaniem Sądu – zarówno z akt sprawy jak i z uzasadnienia zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego nie wynika, żeby Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zadośćuczynił powyższej zasadzie.

Przede wszystkim zauważyć należy, że w myśl cytowanego wyżej przepisu ustawy, przesłankami umożliwiającymi ewentualne zwolnienie funkcjonariusza ze służby są:

1. dwukrotne niestawienie się przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia,

2. niestawiennictwo musi być nieusprawiedliwione.

Dodać w tym miejscu również należy, że obie te przesłanki winny być spełnione łącznie.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przyznać należy rację organowi, że skarżący faktycznie nie stawił się przed komisją lekarską w dniach [...] lipca 2006 r., [...] sierpnia 2006 r., [...] sierpnia 2006 r., [...] października 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r.

Jednakże nie oznacza to – w ocenie Sądu – że wykazane wyżej wszystkie niestawiennictwa, wyczerpywały przesłankę opisaną w punkcie pierwszym.

Jak wynika bowiem z treści art. 59 ust. 1 ustawy, funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na własną prośbę do komisji lekarskiej właściwej Agencji w celu określenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Z kolei według § 7 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809 ze zm.), organ kierujący sporządza skierowanie do regionalnej komisji lekarskiej na formularzu karty skierowania kandydata, którego wzór stanowi załącznik nr 2, lub funkcjonariusza, którego wzór stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia.

Stąd też aby można było skutecznie mówić o niestawiennictwie, to musi ono wynikać nie z wezwania, lecz ze "skierowania". Tymczasem w sprawie skarżący został faktycznie zobowiązany do stawienia się przed komisją lekarską na podstawie skierowania wystawionego przez właściwy organ w dniu [...] kwietnia 2006 r. i termin badania został wyznaczony na dzień [...] lipca 2006 r. Natomiast pozostałe terminy stawienia się przed komisję lekarską, tj. w dniach [...] sierpnia 2006 r., [...] sierpnia 2006 r., [...] października 2006 r. nie mogły już wynikać z powyższego skierowania, bowiem w myśl § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, skierowanie do regionalnej komisji lekarskiej traci ważność po upływie 30 dni od daty pierwszego badania wyznaczonego przez regionalną komisję lekarską. Stąd też skierowanie z dnia [...] kwietnia 2006 r. utraciło ważność (trzydzieści dni po dniu [...] lipca 2006 r.) w dniu [...] sierpnia 2006 r. i późniejsze wezwania nie mogły zostać uznane na skuteczne w myśl przedstawionej analizy.

Reasumując, w sprawie została spełniona przesłanka jedynie dwukrotnego niestawiennictwa przed komisją, tzn. w dniu [...] lipca 2006 r. na podstawie skierowania wystawionego z dnia [...] kwietnia 2006 r. i w dniu [...] kwietnia 2007 r. na podstawie skierowania wystawionego w dniu [...] marca 2007 r.

Natomiast – zdaniem Sądu – nie została spełniona pozostała przesłanka wynikająca z przepisu art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy, a mianowicie nieusprawiedliwione niestawiennictwo.

Bezspornym w sprawie jest, że [...] W. H. w dniu [...] lipca 2006 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 ustawy, z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego, zaś odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego wymaga – w myśl art. 96 ust. 3 ustawy – zgody przełożonego.

Tymczasem z materiału zgromadzonego w sprawie w żaden sposób nie można wyprowadzić wniosku, aby przełożony skutecznie wydał zgodę na odwołanie skarżącego z urlopu wypoczynkowego. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona w dniu [...] lipca 2006 r. przez [...] Samodzielnej Sekcji Organizacyjno – Kadrowej Delegatury ABW w Ł. i wynika z niej, że powyższy funkcjonariusz był świadkiem rozmowy telefonicznej kierownika sekcji ze skarżącym w dniu [...] czerwca 2006 r. Jak podała dalej [...] A. W., "Kierownik Kadr poinformowała wówczas, iż w tej sytuacji na okoliczność powyższych badań urlop zostanie przerwany na jeden dzień. W dniu [...] czerwca na adres Pana H. zostało wysłane pismo odwołujące go w dniu [...] lipca z urlopu". Ponadto z notatki służbowej sporządzonej tego samego dnia przez Kierownika Samodzielnej Sekcji Organizacyjno – Kadrowej Delegatury ABW w Ł. wynika również, że wystosowano do skarżącego pismo odwołujące go z urlopu w dniu [...] lipca. Jednakże wspomnianego pisma nie dołączono do akt sprawy, jak również dowodu jego doręczenia i w tej sytuacji nie ma możliwości dokonania przez Sąd kontroli, czy zgoda na przerwanie urlopu wypoczynkowego została skarżącemu doręczona w terminie i to w takim, żeby można było niespornie stwierdzić, iż skarżący wbrew wyraźnemu obowiązkowi przerwania urlopu, nie stawił się bez usprawiedliwienia na badanie przed komisją.

Wprawdzie na rozprawie przed Sądem skarżący załączył w poczet dowodów pismo o nr. [...], z którego treści wynika, że faktycznie odwołuje się go z urlopu w dniu [...] lipca 2006 r., jednakże oświadczył on jednocześnie, iż pismo to odebrał z urzędu pocztowego dopiero w dniu [...] lipca 2006 r. i na potwierdzenie powyższego uczynił na nim stosowny zapisek. Niezależnie od powyższego przedstawił oryginał koperty dotyczący powyższego pisma i z adnotacji sporządzonej przez doręczyciela wynika, że rzeczywiście adresata nie zastano w miejscu zamieszkania i awizowano przesyłkę w dniu [...] czerwca 2006 r.

Stąd też analizując powyższe dowody Sąd dał wiarę skarżącemu wobec – o czym już wyżej wspomniano – braku dowodów przeciwnych, obalających ewentualnie jego argumentację. Tym bardziej, że w trakcie postępowania administracyjnego organ nie podjął się wyjaśnienia powyższej kwestii po złożeniu przez skarżącego wniosku dowodowego z dnia [...] lipca 2007 r., wydając odmowne postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. Jednakże nie można przecież wykluczyć sytuacji, że skoro w aktach sprawy nie ma potwierdzenia odbioru przesyłki z dnia [...] czerwca 2006 r., to znajduje się ona – jak twierdzi skarżący – w aktach postępowania dyscyplinarnego.

Zatem nie sposób w tej sytuacji w żadnej mierze stwierdzić, czy niestawiennictwo skarżącego na badaniu lekarskim w dniu [...] lipca 2006 r. było nieusprawiedliwione. Zauważyć przy okazji należy, że stosownie do treści § 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125), uprawnienie do usprawiedliwienia spóźnienia lub nieobecności funkcjonariusza w służbie, przysługuje bezpośredniemu przełożonemu.

W świetle powyższego przepisu zauważyć ponadto należy, że nie wykazano w powyższej sprawie w żaden sposób, tzn. w uzasadnieniu zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego, bądź to w materiale zgromadzonym dla potrzeb niniejszego postępowania, aby rozważano przez bezpośredniego przełożonego skarżącego kwestię związaną z usprawiedliwieniem jego niestawiennictwa. Dotyczy to także skierowania na badanie w dniu [...] kwietnia 2007 r. i w tym kontekście również stwierdzenie organu w zaskarżonej decyzji o tym, że skarżący "nie usprawiedliwił przyczyn swojego niestawiennictwa", jest całkowicie gołosłowne jeśli się zważy na fakt, że w dniu [...] kwietnia 2007 r. prosił on o wyznaczenie innego terminu i to najlepiej po dniu [...] kwietnia 2007 r., kiedy to upłynie czas jego zawieszenia w czynnościach służbowych, o czym świadczy notatka służbowa sporządzona w dniu [...] kwietnia 2007 r. przez [...] Samodzielnej Sekcji Organizacyjno – Kadrowej Delegatury ABW w Ł. Zatem – wbrew stwierdzeniu organu – skarżący usprawiedliwiał swoją nieobecność, natomiast kwestią nierozstrzygniętą w postępowaniu administracyjnym pozostał fakt, czy owe usprawiedliwienie zostało uwzględnione przez bezpośredniego przełożonego.

Reasumując, w prowadzonym na nowo postępowaniu administracyjnym organ winien zbadać, w myśl poczynionych powyżej uwag, czy niestawiennictwo skarżącego na badaniach w dniach [...] lipca 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r. było faktycznie nieusprawiedliwione.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym – o czym wspomniano już wyżej – podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej, do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego artykułu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie decyzji spełnia szczególnie istotną rolę w przypadku decyzji podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, a do takich należy przedmiotowa decyzja. Pozwala ono bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów przemawiających za pozostawieniem skarżącego w służbie, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub też czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Nie mówiąc już szerzej o tym, że brak takiego uzasadnienia uniemożliwia Sądowi kontrolę nie tyle celowości rozstrzygnięcia, co ewentualnego przekroczenia granic uznania. Analizując zaś pod tym względem zaskarżone rozkazy personalne stwierdzić należy, że ich uzasadnienia powyższych wymogów w sposób zdecydowany nie spełniają, bowiem ograniczają się jedynie do przytoczenia ustawowych przesłanek zwolnienia ze służby.

Wobec powyższego doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które – zdaniem Sądu – miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast – wbrew zarzutom skarżącego – organ administracji, w ocenie Sądu, umożliwił skarżącemu czynny udział w sprawie i przyznać należy rację Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, że skierowanie na badanie przez komisję lekarską pozostaje w związku ze służbą, a uchybienia w postaci niedokładnego wypełnienia skierowania, nie mają istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto bez znaczenia dla samego skierowania jest fakt, że skarżący legitymuje się pozytywnymi wynikami badań, wykonanymi przez inną placówkę zdrowia.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.