Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 239/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 2,  art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Dyrektora A w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. K. wnioskiem z 11 sierpnia 2017 r. wystąpił do Dyrektora A w J. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej kserokopię arkusza organizacyjnego Szkoły — MOW w J. obowiązującego od 4 września 2017 r. na rok szkolny 2017/2018 oraz o wydanie kserokopii aneksu do arkusza organizacyjnego Szkoły — MOW w J. obowiązującego od 4 września 2017 r. na rok szkolny 2017/2018.

Pismem z 28 sierpnia 2017 r. skierowanym do Urzędu Marszałkowskiego w K. zatytułowanym zażalenie na bezczynność organu wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora A w J. w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z 11 sierpnia 2017 r. W motywach skargi podkreślono, że w terminie przewidzianym do udostępnienia informacji publicznej nie została mu ona udostępniona.

Pismem z 29 sierpnia 2017 r. Dyrektor A w J. przekazał R. K. kserokopię arkusza organizacyjnego Szkoły — MOW w J. na rok szkolny 2017/2018 oraz poinformował, że przekazanie kserokopii aneksu do wskazanego arkusza nie jest możliwe, ponieważ takiego aneksu nie opracowano.

Zastępca Dyrektora Wydziału Edukacji i Nauki Urzędu Marszałkowskiego w K. pismem z 5 września 2017 przekazał do Dyrektora A w J. skargę R. K. na jego bezczynność wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, celem nadania jej dalszego biegu.

Pismem z 14 września 2017 r. Dyrektor A w J. udzielił odpowiedzi na skargę i przesłał ją do sądu administracyjnego. W odpowiedzi tej wystąpił o jej oddalenie, ponieważ żądana informacja została wnioskodawcy udostępniona, a jako ewentualność wniósł o umorzenie postępowania wobec udostępnienia żądanej informacji. W motywach odpowiedzi przedstawił w rozbudowany sposób działania podejmowane w ramach udostępnienia przedmiotowej informacji jak również przybliżył motywy działań podejmowanych przez organ celem dopełnienia ciążącego na nim obowiązku.

Skarżący pismem z 2 października 2017 r. podtrzymał wniesiona skargę oraz potwierdził, że pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. otrzymał żądaną informację, jednakże z uwagi na sposób postępowania organu podtrzymuje swoją skargę wniesioną do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a wyżej wymienionej ustawy, w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyroku z dnia 30 marca 2016 roku, sygn. akt IV SAB/GI 9/16, czy w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/GL 45/16 wyrażoną w nim argumentację Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje i podziela.

Sąd wskazuje, że zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 wyżej wymienionej ustawy. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 powyższej ustawy. Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 przywoływanej ustawy.

W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że Dyrektor A w J. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 wyżej przywołanej ustawy. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt, do dnia sporządzenia skargi i skierowania jej do tutejszego Sądu za pośrednictwem Urzędu Marszałkowskiego w K., czyli do 28 sierpnia 2017 r. zobowiązany organ nie załatwił wniosku strony z 11 sierpnia 2017 r. Organ zobowiązany do udostępnienia wnioskowanej informacji uczynił to pismem z 29 sierpnia 2017 r. i fakt ten nie budzi żadnych wątpliwości ponieważ jest potwierdzany także przez skarżącego w piśmie z 2 października 2017 r.

W świetle poczynionych ustaleń rozważyć należy, czy organ administracji publicznej obowiązany do udostępnienia informacji publicznej dopuścił się bezczynności i przekroczył termin do załatwienia sprawy. W pierwszej kolejności dostrzec należy, że skarga skarżącego do organu administracji wpłynęła dopiero po 5 września 2017 r., gdy została przekazana przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Edukacji i Nauki Urzędu Marszałkowskiego w K. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie jest ważne kiedy skarga została sporządzona jak również to kiedy skarżący uruchomił procedurę jej wnoszenia, lecz to, kiedy fizycznie dotarła ona do przywoływanego organu administracji publicznej. Zestawienie dat wpłynięcia skargi do organu administracji jak również udostępnienia informacji publicznej skarżącemu pozwala stwierdzić, że organ dopełnił ciążący na nim obowiązek przed wpłynięciem do niego skargi na bezczynność, a zatem skarga jako bezzasadna nie mogła być uwzględniona. Marginalnie można jedynie zauważyć, że skarżący w sposób niewłaściwy skorzystał z przysługującego mu prawa i skargę wniósł nie za pośrednictwem organu, którego bezczynność skarżył, lecz uczynił to za pośrednictwem organu nadzorującego działalność organu administracji obowiązanego udostępnić żądaną informację publiczną.

Na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie miały wpływu okoliczności, które nie są przez strony tego postępowania kwestionowane jednakże nie mające udokumentowania w stosownych dokumentach, a w szczególności rozmowa telefoniczna, która miała miejsce 25 sierpnia 2017 r. W trakcie tej rozmowy Dyrektor A w J. poinformował skarżącego o tym, że w tym dniu żądanej informacji nie otrzyma, lecz nastąpi to niezwłocznie. Nadto wskazał także powody dla których udostępnienie żądanej informacji w danym dniu nie było możliwe. Zgodnie z deklarowaną obietnicą udostępnił żądaną informację cztery dni później, a zarazem w pierwszym dniu po dniach wolnych (poniedziałek).

Przekroczenie terminu, w którym organ administracji publicznej obowiązany był udostępnić informację publiczną nie skutkuje uznaniem jego bezczynności wówczas, gdy przed wniesieniem do niego skargi taką informację udostępni, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Na marginesie niniejszej sprawy przyjdzie zauważyć, że przysługujące każdemu prawo do uzyskania informacji publicznej musi być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o udostępnienie mu takiej informacji i z drobnym przekroczeniem terminu taką informacje uzyskał, zatem przedmiot ochrony ustąpił. W tej sytuacji podtrzymywanie wniesionej skargi jest przejawem nadużycia prawa i świadczy o tym, że faktycznym celem działania skarżącego nie było uzyskanie żądanej informacji, lecz podjęcie działań zmierzających do utrudnienia funkcjonowania organowi. Wskazana okoliczność nie podlega kontroli tutejszego Sądu, a mając na uwadze cele ustawy o dostępie do informacji publicznej musi być negatywnie oceniona.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.