Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 659/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Dnia 7 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski /spr./, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 roku na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi B.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 659/04

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B.F. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 148 § 1, art. 149 § 3 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na podstawie załączonych akt administracyjnych Sąd ustalił, co następuje:

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] przyznał B.F. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 29 grudnia 2000 r. w wysokości 536,10 zł miesięcznie tj. 120 % zasiłku podstawowego, określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2001 r. (tj. Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.).

Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż B.F. nie złożyła od niej odwołania w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a.

W dniu 21 marca 2003 r B.F. złożyła podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] powołując się na art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Skarżąca wyjaśniła, że w 2000 r nabyła prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % zasiłku dla bezrobotnych, gdy tymczasem powinna otrzymać zasiłek w wysokości 160% zasiłku podstawowego. Podała, że została zwolniona z pracy ze spółki A S.A. w Z. w wyniku zwolnienia grupowego w grudniu 2000 r. Spośród ponad 100 zwolnionych wówczas osób, tylko 6 złożyło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi, który wydał korzystny dla nich wyrok. Po otrzymaniu tych wyroków we wrześniu 2002 r Starosta [...] zmienił decyzje w ich sprawach i przyznał prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty bazowej.

Wcześniej pozostałe osoby były zapewniane przez Zakładową Organizację Związkową, że nie jest konieczne “zarzucanie sądów sprawami" ,gdyż wystarczy uzyskanie korzystnych rozstrzygnięć w kilku przykładowych sprawach i organ administracji zmieni stanowisko w stosunku do pozostałych uprawnionych. Jednocześnie Kierownik PUP i jego pracownicy zapewniali, że nie ma żadnej szansy na zmianę zaskarżonych decyzji

Skarżąca podała, że zwróciła się do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty bazowej, powołując się zmianę decyzji w sprawach , w których orzekał NSA i uzyskała od niego informację, że wyroki dotyczą konkretnych osób, a decyzje co do pozostałych osób nie zostaną zmienione . W ocenie skarżącej, nie można uznać, że każda decyzja wydawana była indywidualnie . Indywidualnie mogły być rozważane tylko okoliczności prawa do zasiłku, natomiast to w jakiej wysokości wypłaca się zasiłek grupie ponad 100 osób zwolnionych w jednym terminie na terenie jednego powiatowego urzędu pracy , nie jest sprawą indywidualną.

Skarżąca wyjaśniła, że o jednej okoliczności, stanowiącej podstawę wznowienia postępowania – wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego - dowiedziała się w styczniu 2003 r, jednak wówczas nie wiedziała, że powinna wnosić o wznowienie postępowania.

Podkreśliła przy tym, że wyrok Sądu nie obligował organu administracji do przyznania skarżącym prawa do zasiłku, a jedynie nakazywał ponowne zweryfikowanie sprawy.

O tym, że organ administracji podjął decyzję na korzyść tych sześciu osób, a nie zmienił decyzji co do reszty uprawnionych, dowiedziała się w marcu 2003 r i w tym samym miesiącu złożyła wniosek o wznowienie postępowania . Zachowała tym samym miesięczny termin do zgłoszenia wniosku, liczony od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania z art. 148 § 1 k.p.a., gdyż istotną okolicznością jest zmiana decyzji przez PUP, a nie sam wyrok sądu .

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] wszczął postępowanie w przedmiocie “stwierdzenia czy istnieją przesłanki wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zasiłku przedemerytalnego", a decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie argumentując, że w sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności o jakich mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a ponadto podanie w przedmiotowej sprawie zostało złożone z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Rozpoznając odwołanie B.F., decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję starosty [...] z dnia [...] oraz poprzedzające tę decyzję postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 149 i 151 § 1 k.p.a. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 i 2 określa bowiem rodzaje decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Wśród decyzji tych, nie wymienia się decyzji o odmowie wznowienia postępowania, gdyż decyzja taka nie kończy postępowania, lecz odmawia jego wszczęcia. Jednocześnie wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i decyzji odmawiającej wznowienia postępowania pozostaje ze sobą w sprzeczności i wypacza sens instytucji wznowienia postępowania jakim jest weryfikacja decyzji ostatecznych. Jednocześnie organ odwoławczy wyraził pogląd, że merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić w trybie art. 155 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] Starosta [...] po raz kolejny odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], argumentując jak w decyzji z dnia [...]. Organ podniósł ponadto, że wyroki NSA w sprawach indywidualnych nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji innych osób, które nie wyczerpały środków odwoławczych i nie zaskarżyły decyzji ostatecznych do NSA.

Od tej decyzji B.F. złożyła odwołanie w dniu 7 lipca 2003r. argumentując, tak jak we wniosku i wcześniejszych pismach, że jako podstawę wznowienia postępowania wskazuje wydanie przez organ administracji decyzji przyznających wybranym osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości , o czym dowiedziała się w marcu 2003 r. Podkreśliła ponadto, że w swoim podaniu o zmianę decyzji ostatecznej podnosi, że jej decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję ( a nie orzeczenie sądu), która została następnie zmieniona.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] i również przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że odmowa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a., następuje w drodze decyzji tylko w sytuacji, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych lub gdy podanie o wznowienie postępowania strona złożyła z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 k.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę należało więc ustalić, czy został przekroczony termin z art. 148 § 1 k.p.a. Jeżeli termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został przekroczony, to organ pierwszej instancji winien wydać decyzje o odmowie wznowienia postępowania, jeżeli zaś nie został przekroczony, winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania w celu ustalenia, czy zachodzą przyczyny wznowienia.

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], gdyż pismo o wznowienie postępowania zostało złożone po terminie. Informacje o wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o podwyższenie wysokości zasiłku przedemerytalnego, B.F. powzięła bowiem w styczniu 2003 r., natomiast podanie o wznowienie postępowania złożyła dopiero w dniu 24 marca 2003 r., a więc po terminie jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Niezależnie od tego organ wskazał, że wyroków NSA, wydanych w indywidualnych sprawach nie można traktować jako przesłanki do zmiany decyzji większej grupie osób. Wyjaśnił, że NSA nie zmienił decyzji w przedmiotowych sprawach lecz wskazał tylko przesłanki jakie należy zbadać przy ponownym rozpatrywaniu spraw. Po zbadaniu wskazanych przesłanek, wydano stosowne decyzje. Jednocześnie organ I instancji powołał się na Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów NSA z 21 października 2002r. sygn. OPS 10/02, która wyjaśniła wątpliwości prawne powstające na tle art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

W dniu 24 września 2003 r. B.F. wniosła kolejne odwołanie, w którym podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty. Dodatkowo podniosła, że uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA, na którą powołał się organ I instancji, ogłoszona została przed wydaniem decyzji przyznających “wybranym" osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, a mimo tego decyzje te zostały wydane.

Decyzją z dnia [...], stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) ocena prawna zawarta w orzeczeniu NSA wiąże organ administracji publicznej w danej sprawie, nie stanowi jednak samoistnej podstawy do uchylenia czy zmiany decyzji ostatecznych wydanych w innych w sprawach, nie będących przedmiotem postępowania sądowego. Z tego względu w sprawach, w których na skutek złożonych skarg doszło do wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków, zawierających ocenę prawną, że ustalenia w zakresie zwolnień 100 osób w okresie 3 miesięcy nie dotyczą jednego zakładu pracy, gdyż to nie wynika z brzmienia art. 37 j ust. 5 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ administracji, rozpatrując sprawę ponownie, zobowiązany był uwzględnić stanowisko Sądu.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż w ocenie B.F. powzięcie wiadomości o treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o podwyższenie wysokości zasiłku przedemerytalnego do 160 % zasiłku podstawowego było okolicznością stanowiącą podstawę złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną, przyznającą jej prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % zasiłku podstawowego.

Ponadto organ wskazał, że nie ma również wątpliwości, iż o tej okoliczności B.F. dowiedziała się w miesiącu styczniu 2003r. Wynika to jednoznacznie z treści podania o wznowienie postępowania, które skarżąca złożyła w dniu 20 marca 2003 r.

Ponieważ w myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, Wojewoda [...] stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania B.F. złożyła z uchybieniem terminu, o jakim mowa w ww. przepisie.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła ponownie, że jako przesłankę wznowienia postępowania wskazała nie fakt wydania wyroków przez NSA, a rozstrzygnięcia zawarte w decyzjach wydanych przez Urząd Pracy, o których powzięła wiadomość w marcu 2003 r. Dlatego nie zgadzała się z ustaleniem , że wniosek o wznowienie postępowania złożyła po upływie terminu. W ocenie skarżącej skoro organ administracji zweryfikował swoje stanowisko w stosunku do kilku osób, to decyzja taka wiąże go też w innych – takich samych sprawach. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza także art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

W Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym rozpoznawane były jeszcze dwie skargi B.F.: 1/ na postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] ( sygn. 3 II SA/Łd 454/03) i 2/ na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej ( III SA/Łd 658/04).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( p.p.s.a.). W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem skargi skierowanej do Sądu jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] o odmowie wznowienia postępowania, wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Należy wskazać, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego ( W. Dawidowicz Postępowanie administracyjne . Zarys wykładu Warszawa 1983 r. str 242) . Kodeks postępowania administracyjnego opiera dopuszczalność wznowienia postępowania na dwóch zasadniczych przesłankach : rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną i wystąpienia jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia.

W tzw. fazie wstępnej, poprzedzającej podjęcie postanowienia o wznowieniu postępowania, obowiązkiem organu administracyjnego jest zbadanie, czy podana we wniosku o wznowienie postępowania przyczyna mieści się w kategorii przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 bądź 145 a § 1 k.p.a. oraz czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie . Ustalenie , że wymogi formalne zostały spełnione , obliguje organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania ( art. 149 § 1 k.p.a.) , a następnie przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do oceny przyczyn wznowienia i przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie merytoryczne.

Ustalenie przez organ, że nie zostały spełnione wymogi formalne oznacza konieczność wydania decyzji o odmowie wznowienia . Odmowa wznowienia postępowania, a więc wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. może mieć miejsce jedynie w wypadku, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych , tzn. gdy z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną postępowania zakończonego decyzją, co do której wznowienia postępowania żąda bądź z przyczyn przedmiotowych , a więc gdy żądanie dotyczy np. decyzji nieostatecznej lub gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez stronę z uchybieniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. , a brak jest podstaw do ich przywrócenia , bądź gdy w podaniu o wznowienie postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. ( patrz wyrok NSA z 3 kwietnia 2001 r sygn. V S.A. 419/00 – niepublikowany, wyrok NSA z 24 marca 1998 r II S.A. 122/98 – ONSA 1999/2/53, wyrok NSA z 17 listopada 1998 r sygn. IV S.A. 1961/96 – niepublikowany).

Podkreślić należy, że przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia ; może natomiast być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wydając decyzję odmawiającą wznowienia uznał, że B.F. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] złożyła z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia.

We wniosku o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przepis ten stanowi , że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie , jeżeli : decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Jednocześnie, jako istotną okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w jej sprawie, skarżąca wskazywała wydanie przez Starostę Powiatu [...], w sprawach sześciu innych osób ( po wydaniu w tych sprawach wyroków przez NSA), decyzji przyznających zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 % zasiłku dla bezrobotnych zamiast 120%.

Skarżąca podała, że o wyrokach Sądu Administracyjnego w tych sprawach dowiedziała się w styczniu 2003 r., jednak wówczas nie wiedziała, że powinna wnosić o wznowienie postępowania" W związku z tym, jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania wskazuje decyzje Starosty Powiatu [...] przyznające 6 osobom , które wcześniej wniosły skargi do NSA, zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości. Uważała, że nie można mówić, że decyzje w sprawach ok. 100 osób zwolnionych w tym samym czasie i z tych samych przyczyn , były wydawane indywidualnie . “Indywidualnie mogły być rozważane tylko okoliczności prawa do zasiłku, natomiast to w jakiej wysokości wypłaca się zasiłek grupie ponad 100 osób /.../ nie jest sprawą indywidualną." Dlatego, jak należy wnosić z jej pism, uważa, że decyzja wydana w jej sprawie [...] wydana została w oparciu o inną decyzję, która została następnie zmieniona ( patrz odwołanie skarżącej z 8.07.2003 r). Ponieważ o decyzjach tych skarżąca uzyskała informację w marcu 2003 r i w marcu 2003r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania uważała, że zachowała termin określony w art. 148 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organy administracji trafnie oceniły, że stanowisko takie nie jest uzasadnione.

Informację o korzystnych dla sześciu osób wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi, uchylających decyzje organów obu instancji, skarżąca , co sama przyznaje, uzyskała w styczniu 2003r. Już w styczniu 2003 r. skarżącej znana była przyjęta przez NSA w tych wyrokach wykładnia art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz128 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie zarejestrowania skarżącej w PUP. Na to stanowisko Sądu tj. że zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie ( gminie ) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy został rozwiązany po dniu 1 lipca 1996 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, przy czym osoby te mogą być zwolnione z w więcej niż jednego zakładu pracy - skarżąca powoływała się już we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...].

Wydanie następnie przez organ administracji decyzji, przyznających sześciu osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, było tylko kolejnym potwierdzeniem tej samej wiadomości, którą skarżąca wskazuje jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w jej sprawie. Dlatego organy administracji trafnie uznały, że 30 dniowy termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania należało liczyć od stycznia 2003 r. Termin jednego miesiąca biegnie bowiem od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie dopiero od dnia, w którym prawidłowo, jej zdaniem, oceniła znaczenie tej okoliczności.

Oznacza to, że skarżąca składając podanie o wznowienie postępowania 24 marca 2003 r., nie zachowała terminu z art. 148 § 1 k.p.a.

Niezależnie od powyższej oceny wskazać należy, że w ocenie Sądu , okoliczności zawarte we wniosku o wznowienie postępowanie, bez dokonywania ich merytorycznej oceny, nie wskazują na formalne istnienie wskazanej przez skarżącą podstawy a art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzja z dnia [...] przyznająca skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego nie była wydawana ani w oparciu o inną decyzję ani o orzeczenie sądu .

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że system nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, który składa się z: postępowania w sprawie wznowienia postępowania, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji , postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej ,oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności. Oznacza to, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Okoliczności wynikające z akt sprawy wskazują , że merytorycznie sprawa skarżącej powinna być rozpoznana w trybie art. 155 k.p.a. tj. z wniosku o zmianę decyzji ostatecznej . Z urzędu Sądowi wiadomo, że skarżąca złożyła także taki wniosek i w ramach tego postępowania sprawa została rozpoznana merytorycznie ( sygn. III S.A./Łd 658/04).