Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 92/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 17
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi B.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B.J. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że M. P. w dniu 13 maja 2015 r. złożył

w Urzędzie Gminy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na:

- chowie drobiu - brojlera kurzego o obsadzie początkowej 5856 DJP;

- budowie naziemnych zbiorników do naziemnego magazynowania gazu płynnego o łącznej pojemności ok. 230 m3;

- budowie zespołu urządzeń umożliwiających pobór wód podziemnych o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę.

Przedsięwzięcie to miało zostać zrealizowane w obrębie Fermy Drobiu położonej na działce o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb geodezyjny "[...]" - A, gmina A, powiat A, województwo A.

Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji odmówił zgody na realizację ww. przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji tej organ wskazał podstawy prawne jej wydania, przebieg prowadzonego w sprawie postępowania oraz ustalenia, jakich dokonał w jego wyniku. W pierwszym rzędzie organ podkreślił, że realizacja planowanego przez inwestora przedsięwzięcia niezgodna jest z zapisami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ pierwszej instancji wskazał również, że kolejną przyczyną odmowy uzgodnienia warunków realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia były, w jego ocenie, braki w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Organ podkreślił bowiem, że na podstawie złożonej dokumentacji nie był w stanie zweryfikować poprawności danych w zakresie emisji amoniaku związanej z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji zakwestionował również deklarowane, w złożonej przez inwestora dokumentacji, niewielkie zużycie wody na potrzeby mycia obiektów inwentarskich po zakończeniu cyklu chowu drobiu. Organ oparł się w tym zakresie o informacje, jakie uzyskał od przedstawiciela specjalistycznej firmy świadczącej usługi między innymi w zakresie mycia obiektów inwentarskich. Organ pierwszej instancji zwrócił również uwagę na sprzeciw mieszkańców okolicznych wsi wobec realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Organ za zasadne uznał argumenty podnoszone przez społeczeństwo w zakresie uciążliwości i zagrożeń związanych z emisją zanieczyszczeń i hałasu do środowiska oraz zwiększeniem natężenia ruchu pojazdów wywołanych funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia.

Od wskazanej wyżej decyzji M. P. odwołał się w ustawowym terminie.

We wniesionym odwołaniu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wystarczającego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania skarżącego o okolicznościach

faktycznych i prawnych mających istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy,

a przede wszystkim zaniechanie poinformowania skarżącego o konieczności

zmodyfikowania złożonego przez niego wniosku z uwagi na zmianę miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego,

naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

poprzez błędne uznanie przez organ, iż przedłożony raport oceny oddziaływania

na środowisko nie spełnia wymogów wskazanych w tym przepisie;

- art. 80 powołanej wyżej ustawy poprzez zaniechanie wydania w przedmiotowej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że przesłanki z tego zostały spełnione.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium podniosło, że z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż teren, na którym inwestor planuje realizację przedsięwzięcia objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że w toku prowadzonego przed organem pierwszej instancji postępowania doszło do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który objął część nieruchomości, na której inwestor planował realizację przedsięwzięcia. Co więcej, zmiana ta miała wpływ na wynik tejże sprawy, ponieważ organ uznał, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów oznaczonych symbolami 11R i 4RU, stanowiących część działki, na której zlokalizowane miałoby być planowane przedsięwzięcie. Niemniej jednak z akt sprawy nie wynika, by w toku postępowania organ pierwszej instancji zwrócił wnioskodawcy uwagę, iż doszło do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym realizacja inwestycji planowanej przez wnioskodawcę może okazać się niemożliwa. Tym samym Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji naruszył art. 8 i art. 9 k.p.a.

Organ odwoławczy zakwestionował także stanowisko Wójta Gminy, odnoszące się do pozostałych przesłanek wydania negatywnej decyzji dla inwestora, podnosząc, że przesłanek tych organ I instancji nie wykazał w uzasadnieniu decyzji.

Skargę na ww. decyzję wywiódł B. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji lub przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W skardze zarzucono:

- naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3.10 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że pomimo uznania także przez organ odwoławczy, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest w sposób ewidentny sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A,

należy przedmiotowy wniosek rozpoznać ponownie,

- naruszenie art. 8 i art. 9 Kpa oraz art. 17 ust 1 i art. 29 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm.) poprzez uznanie, że Wójt Gminy A, oprócz zasad informowania o podejmowanych aktach prawa miejscowego, przewidzianych w tychże przepisach jest zobowiązany informować jednego spośród właścicieli nieruchomości, położonych na terenie gminy osobiście o podejmowanych czynnościach planistycznych oraz że w ramach art. 8 i 9 kpa organ ma obowiązek uczyć obywatela przepisów

prawa, w tym prawa miejscowego.

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 Kpa przez uznanie, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie przedstawił dowodów, analiz ani obliczeń w zakresie emisji azotu oraz zużycia wody, na podstawie których możliwe byłoby stwierdzenie, iż inwestor w przedłożonej przez siebie dokumentacji podał błędne dane, podczas gdy wszelkie takie obliczenia, na które powoływał się organ I instancji zostały przeprowadzone przez powołanych do sprawy biegłych - profesjonalną firmę A - i znajdują się w aktach sprawy.

- naruszenie art. 138 § 2 Kpa poprzez przekazanie do ponownego rozpoznania sprawy, która nie spełniała wymogów do takiego rozstrzygnięcia, a w szczególności bez wskazania, jaki to konieczny do wyjaśnienia zakres spraw ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, skoro o prawidłowości decyzji organu I instancji rozstrzyga definitywnie sprzeczność lokalizacji inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i żadne inne poprawki w zakresie procedury czy też postępowania dowodowego tego faktu nie zmienią.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Organ nie zgodził się z zarzutami zaprezentowanymi w skardze. Wskazał przy tym, że ekspertyza, na którą powołuje się skarżący, nie została przedłożona Kolegium wraz z aktami sprawy przekazanymi z odwołaniem, a organ I instancji nie dopuścił w sprawie dowodu z opinii biegłego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 718) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na gruncie niniejszej sprawy M. P. w dniu 13 maja 2015 r. złożył

w Urzędzie Gminy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na:

- chowie drobiu - brojlera kurzego o obsadzie początkowej 5856 DJP;

- budowie naziemnych zbiorników do naziemnego magazynowania gazu płynnego o łącznej pojemności ok. 230 m3;

- budowie zespołu urządzeń umożliwiających pobór wód podziemnych o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę.

Przedsięwzięcie to miało zostać zrealizowane w obrębie Fermy Drobiu położonej na działce o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb geodezyjny A- B, gmina A, powiat A, województwo A.

Organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdził, że w toku prowadzonego przed organem pierwszej instancji postępowania, doszło do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który objął część nieruchomości, na której inwestor planował realizację przedsięwzięcia. Według Kolegium zmiana ta miała wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ uznał, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów oznaczonych symbolami 11R i 4RU, stanowiących część działki, na której zlokalizowane miałoby być planowane przedsięwzięcie. Z akt sprawy nie wynika, by w toku postępowania organ pierwszej instancji zwrócił wnioskodawcy uwagę, iż doszło do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym realizacja inwestycji planowanej przez wnioskodawcę może okazać się niemożliwa. Tym samym Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji naruszył art. 8 i art. 9 k.p.a., przez co jego decyzja jest wadliwa.

Przede wszystkim należy wskazać, że w dniu 22 kwietnia 2016 r. Rada Gminy Działdowo podjęła uchwałę nr XX/148/16 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Działdowo w obrębach geodezyjnych: Petrykozy, Klęczkowo, Krasnołąka, Turza Wielka, Niestoja, Ruszkowo, Sławkowo, Pierławki, Burkat. Zgodnie z postanowieniami tej uchwały objęta zmianą planu część nieruchomości, na której inwestor planuje realizację przedsięwzięcia, stanowić będzie tereny rolne (oznaczone symbolem 11R) oraz tereny produkcji rolnej (oznaczone symbolem 4 RU). Stosownie zaś do § 8 tej uchwały przeznaczeniem podstawowym terenów oznaczonych symbolem 4RU jest zabudowa produkcji rolnej. Dopuszczalne jest zlokalizowanie tam 1 budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej lub do obsługi produkcji rolnej, 2 budynków gospodarczych lub inwentarskich, budynków garażowych i obiektów małej architektury. Ponadto określono maksymalną obsadę budynku inwentarskiego. Natomiast dla terenów oznaczonych symbolem 11R podstawowym przeznaczeniem jest wykorzystywanie ich, jako tereny rolne. Na terenach tych dopuszczono zlokalizowanie 1 budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej, 2 budynków gospodarczych, 2 budynków inwentarskich, budynków garażowych oraz obiektów małej architektury. Ustalono również maksymalną obsadę budynków inwentarskich.

Podstawę materialnoprawną decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2016, poz. 353). Stosownie do przepisu art. 80 ust. 1 rzeczonej ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 2 właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.

Z treści wspomnianego art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wynika, że obowiązek stwierdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powstaje po stronie organu administracji wydającego decyzję środowiskową, jeżeli plan ten został uchwalony (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2016r., II OSK 2749/14, LEX nr 2118258).

Z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wynika również niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 ustawy), analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia (art. 47 ustawy), czy też uzgodnień z art. 48 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Wyrok ten choć wydany pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w ocenie Sądu zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym.

Nie ulega wątpliwości, że organ I instancji ocenił, że realizacja planowanego przez inwestora przedsięwzięcia jest niezgodna z zapisami aktualnie obowiązującego prawa miejscowego. Zgodnie z postanowieniami uchwały Nr XX/148/16 z dnia 22 kwietnia 2016 r. objęta zmianą planu część nieruchomości, na której inwestor planuje realizację przedsięwzięcia, stanowić będzie tereny rolne (oznaczone symbolem 11R) oraz tereny produkcji rolnej (oznaczone symbolem 4 RU). Stosownie zaś do § 8 tej uchwały przeznaczeniem podstawowym terenów oznaczonych symbolem 4 RU jest zabudowa produkcji rolnej. Co więcej dopuszczalne jest zlokalizowanie tam 1 budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej lub do obsługi produkcji rolnej, 2 budynków gospodarczych lub inwentarskich, budynków garażowych i obiektów małej architektury. Ponadto określono maksymalną obsadę budynku inwentarskiego. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu na obszarze oznaczonym symbolem 4 RU ustalona jest maksymalna obsada budynku inwentarskiego dla chowu drobiu – brojlera kurzego na 40 DJP. Natomiast dla terenów oznaczonych symbolem 11 R podstawowym przeznaczeniem jest wykorzystywanie ich, jako tereny rolne. Na terenach tych dopuszczono zlokalizowanie 1 budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej, 2 budynków gospodarczych, 2 budynków inwentarskich, budynków garażowych oraz obiektów małej architektury. Na obszarze tym ustalono zakaz lokalizowania zabudowy produkcyjnej fermowej, a maksymalną obsadę budynku inwentarskiego ustalono również na poziomie 40 DJP.

Z wniosku zaś M. P. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanej przez niego inwestycji wynika zupełnie inna skala przedsięwzięcia. Inwestor zaplanował na przykład budowę brojlera kurzego o obsadzie początkowej 5856 DJP, podczas gdy plan przewiduje na tym terenie maksymalną obsadę 40 DJP.

Nie można zupełnie zgodzić się z argumentacją Kolegium wskazującą, że organ I instancji nie poinformował inwestora o zmianie planu miejscowego, przez co uniemożliwiono mu realizację rzeczonej inwestycji. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że żaden przepis ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie nie obligował organu do informowania inwestora o zmianie planu miejscowego. Organy winny zaś co do zasady procedować w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu orzekania. Zasada ta dotyczy także orzekania na podstawie obowiązujących w dniu podjęcia decyzji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto sama procedura zmiany takiego planu jest przejrzysta i transparentna. Ma ona charakter w pełni jawny i stwarza możliwość wnoszenia uwag i wniosków do zmienianego dokumentu w postaci planu. Jest to procedura bardzo szczegółowo opisana w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz dająca realną możliwość udziału osób zainteresowanych na jej poszczególnych etapach. Na przykład zgodnie z przepisem art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 j.t.) Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36.

Organy gminy natomiast nie mają obowiązku imiennego zawiadamiania osób mających ewentualny interes prawny w kwestionowaniu postanowień planu miejscowego o wszczęciu procedury planistycznej. Jak podkreślił WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 1 sierpnia 2008 r., II SA/Wr 403/06, LEX nr 459411, zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. właściwe organy obowiązane są jedynie do ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Na marginesie wskazać jedynie należy, że na dzień złożenia wniosku procedura planistyczna już trwała i to w interesie inwestora było śledzenie tej procedury.

Reasumując, Kolegium niesłusznie uznało, że nie poinformowanie strony o zmianie planu jest przyczyną, która musi skutkować uchyleniem decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji rzeczonego przedsięwzięcia. Jak już wskazano nie jest to żadne uchybienie, a już z całą pewnością nie jest to uchybienie istotne. Tym samym zaskarżona decyzja Kolegium nie spełnia wymogów decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 j.t.).

Z uwagi na proceduralny charakter naruszenia prawa przez organ II instancji, na tym etapie nie można rozstrzygnąć zarzutów merytorycznych podniesionych w sprawie.

Organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie zastosuje się do wykładni przepisów zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku. Organ winien ocenić przede wszystkim zamierzenie inwestycyjne inwestora z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Pozostałe przesłanki z powodu których organ I instancji odmówił zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, o ile będzie to konieczne winny zostać przez Kolegium ocenione na podstawie pełnych akt administracyjnych organu I instancji, w tym w oparciu o dokumenty na które powołuje się skarżący w złożonej skardze.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.