Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 523/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor) postanowieniem

z [..] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (Naczelnik)

z [...] r. nr [...] w sprawie odmowy doradcy podatkowemu A.B. wypłaty wynagrodzenia w wysokości 2952 zł tytułem pełnienia przez niego funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego B. K.S. Sp. z o.o. w likwidacji (Spółka) w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. oraz ustalenia wynagrodzenia w wysokości 147,60 zł (120 zł netto + VAT ze stawką 23%, tj. 27,60 zł) tytułem pełnienia przez niego ww. funkcji.

Organ I instancji orzekał w sprawie po rozpatrzeniu wniosku z 31 lipca 2019 r. złożonego przez doradcę podatkowego A.B. o przyznanie wynagrodzenia w kwocie wynikającej § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153) – dalej "rozporządzenie MS", powiększonej o podatek od towarów i usług w stawce 23%. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 138n § 3, art. 216 § 1

i § 2, art. 217, art. 264, art. 265 § 1 pkt 6, art. 267 § 1a, art. 270a Ordynacji podatkowej oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia MS.

Ustalono, że z uwagi na brak organu uprawnionego do reprezentowania Spółki, Naczelnik wystąpił do Krajowej Rady Doradców Podatkowych o ustanowienie dla Spółki tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych, 12 lipca 2018 r. wyznaczyła do pełnienia tej funkcji doradcę podatkowego A.B.. Naczelnik decyzją z [...] r. nr [...] zakończył ww. postępowanie podatkowe.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Dyrektor omówił instytucję tymczasowego pełnomocnika szczególnego, powołując przepisy Ordynacji podatkowej, tj. art. 138m, art., 138n § 1 i § 2. Wskazał, że w czasie pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego doradca podatkowy wykonał następujące czynności: 23 maja 2019 r. odebrał osobiście zawiadomienie

o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka, 31 maja 2019 r. zgłosił się do Drugiego Urzędu Skarbowego w K. na przesłuchanie jako pełnomocnik strony - przesłuchanie nie odbyło się z uwagi na niestawiennictwo świadka, 5 czerwca 2019r. odebrał osobiście postanowienie o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonego postępowania oraz protokół badania ewidencji sprzedaży i zakupów, 4 - krotnie odebrał kierowane pocztą do ww. spółki postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, 2-krotnie postanowienie o włączeniu dowodów

w sprawie oraz zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka, na które się nie zgłosił, odebrał wysłaną pocztą decyzję z 26 czerwca 2019 r.

Uwzględniając poniesiony przez tymczasowego pełnomocnika szczególnego nakład pracy, jego zaangażowanie i aktywność oraz mając na uwadze § 2 ust. 1 rozporządzenia MS Dyrektor stwierdził, że prawidłowo ustalono sporne wynagrodzenie na kwotę 120 zł netto. Dyrektor nie podzielił argumentacji strony, że miarkowanie wynagrodzenia doradcy podatkowego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego ogranicza się jedynie do przedziału, którego dolną granicę stanowią kwoty określone w § 3 ust. 1 pkt 1, a górną wyznacza § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MS oraz, że wynagrodzenie to nie poddaje się obniżeniu według reguł z § 2 ust. 1.

Zauważając rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych Dyrektor zajął stanowisko zgodnie, z którym organ podatkowy ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę zakres czynności podjętych przez A.B. pełniącego obowiązki tymczasowego pełnomocnika szczególnego w okresie od jego wyznaczenia tj. od 12 lipca 2018 r. do dnia odbioru decyzji organu pierwszej instancji z 26 czerwca 2019 r. oraz oceniając, że nie przyczyniły się one do wyjaśnienia

i rozstrzygnięcia sprawy, Dyrektor uznał za zasadne określenie wysokości jego wynagrodzenia w kwocie 120 zł. netto.

Na powyższe postanowienie A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji RP, art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 2 ust. 1, § 2 ust. 2 zdanie pierwsze i § 3 pkt 1 lit. e rozporządzenia MS przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ podatkowy uprawniony jest do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika i określania jego wysokości w kwotach niższych od podstaw ustalonych zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1.

Zdaniem skarżącego prawidłowa wykładnia powołanych przepisów Ordynacji podatkowej powinna prowadzić do wniosku, że organ podatkowy ustalając wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego uprawniony jest do miarkowania wysokości tego wynagrodzenia jedynie w przedziale, którego dolną granicę stanowią kwoty określone według zasad wynikających z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MS natomiast górną granicę - kwota 150% tego wynagrodzenia, wyznaczona dyspozycją § 4 ust. 1 pkt 1 tego aktu. Odmienna wykładnia prowadziłaby do akceptacji niczym nieograniczonej dowolności i uznaniowości organu podatkowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych. Organ nie wskazał przy tym jakimi obiektywnymi kryteriami kierował się przy ustalaniu tak określonego poziomu wynagrodzenia, jak również nie wymienił czynności niezbędnych do podjęcia, których to pełnomocnik zaniechał przy wyjaśnieniu sprawy. Zdaniem strony jedynie wskazanie tego rodzaju zaniechań, w porównaniu z czynnościami dokonanymi, mogłoby ewentualnie stanowić podstawę oceny stopnia wkładu pracy

w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy.

Uzasadniając naruszenie konstytucyjnej zasady równości skarżący wskazał, że wykładnia art. 32 Konstytucji RP, w obszarze ustalania wysokości wynagrodzenia,

w sposób nieuprawniony skutkuje przypisaniem organowi podatkowemu uprawnienia do posługiwania się całkowicie nieobiektywnymi, nieostrymi i nieprecyzyjnymi kryteriami takimi jak "niezbędny nakład pracy", "charakter sprawy" i "wkład pracy

w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia". W ocenie skarżącego taka wykładnia, w praktyce organów podatkowych w podobnych, a nawet tożsamych stanach faktycznych, mogłaby i prawdopodobnie prowadzi do zróżnicowania wysokości przyznanych tymczasowym pełnomocnikom szczególnym wynagrodzeń - w zależności od właściwości miejscowej organu podatkowego rozstrzygającego daną sprawę. W demokratycznym państwie prawa sytuacja taka jest w ocenie strony niedopuszczalna bowiem prowadziłaby do nieuzasadnionego różnicowania uprawnień podmiotów sprawujących funkcję tymczasowych pełnomocników szczególnych. Zdaniem skarżącego obiektywnym i precyzyjnym kryterium ustalania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego powinno być więc wyłącznie kryterium oparte na wartości przedmiotu sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Dyrektora w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu

w wysokości 2952 zł netto i ustalenie tego wynagrodzenia w kwocie 120 zł netto.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie, czy w realiach rozpoznawanej sprawy organ podatkowy może miarkować wynagrodzenie i przyznać je doradcy podatkowemu ustanowionemu tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym w niższej wysokości niż wnika to z ogólnych przepisów regulujących tą kwestię.

Zgodnie z art. 138m § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd. Stosownie do art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej dla ustalenia wynagrodzenia adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy

z 5 lipca 1996r.o doradztwie podatkowym. W oparciu o tą delegację Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, określając stawki wynagrodzenia. Podkreślenia wymaga zawarty w treści art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej nakaz odpowiedniego stosowania przepisów rozporządzenia.

Zawarte w jednym akcie prawnym odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów innego aktu należy rozumieć w ten sposób, że w zależności od specyfiki konkretnej sytuacji, materii i zakresu stosowania, przepis, do którego nastąpiło odesłanie należy uwzględnić wprost lub z modyfikacjami lub odmówić zastosowania takiego przepisu. Zwrot "stosowanie odpowiednie" ma powszechnie akceptowane rozumienie, zgodnie z którym, niektóre przepisy należy zastosować wprost, inne po dokonaniu odpowiednich zmian, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły mieć zastosowania (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r.,

o sygn. akt II FSK 3627/18, CBOSA). W niniejszej sprawie oznacza to stosowanie

z odpowiednimi modyfikacjami.

W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia MS zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z przywołanego przepisu art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej oraz z § 3 rozporządzenia MS jasno wynika, że tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu przysługuje wynagrodzenie wypłacane przez państwo, o ile w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia – opłata ta nie została zapłacona

w całości lub w części. Należy podkreślić, iż stosowne oświadczenie w tym względzie zostało złożone. Tym samym spełniono wymogi formalne dochodzenia przez skarżącego wypłaty należnego mu wynagrodzenia. Rozważenia natomiast wymaga zagadnienie jego wysokości.

Sąd wyraża w tej kwestii pogląd zgodnie z którym, wedle brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ go stosujący ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia

i rozstrzygnięcia. W związku z tym nie ma przeszkód, aby organ, otrzymawszy wniosek o wypłatę wynagrodzenia odstąpił od stawek wynagrodzenia określonych

w widełkach, których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę okres pełnienia roli pełnomocnika, stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowanie podatkowe, przyznał mu wynagrodzenie adekwatne do stopnia jego aktywności w sprawie. Stanowisko Sądu w tym zakresie zostało zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny

w wyrokach z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I FSK 1962/19 i I FSK 1963/19 (dostępne w CBOSA).

W konsekwencji powyższego Sąd nie podziela zaprezentowanego w skardze, a popartego przywołanymi w niej orzeczeniami wojewódzkich sądów administracyjnych poglądu, zgodnie z którym organ podatkowy ustalając wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego uprawniony jest do miarkowania wysokości tego wynagrodzenia jedynie w przedziale, którego dolną granicę stanowią kwoty określone według zasad wynikających z § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia, natomiast górną granicę - kwota 150% tego wynagrodzenia, wyznaczona dyspozycją § 4 ust 1 pkt 1.

Zdaniem Sądu, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ podatkowy ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W tym względzie należy – na gruncie konkretnej sprawy – badać m.in. rolę pełnomocnika

w kształtowaniu stanu faktycznego sprawy, jego współdziałanie z organem

w dowodzeniu istotnych dla sprawy okoliczności.

Wspomnieć w tym miejscu należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści rozporządzenia wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt

II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt

II SA/Bk 835/07 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317; Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis (wydanie 3) s. 599; wyrok NSA z 8 stycznia 2008r., I FSK 1648/08). Podzielając powyższy pogląd Sąd zwraca uwagę, że jest to dorobek orzeczniczy na tle uregulowań dotyczących prawa pomocy, ale znajdujący zastosowanie również do ustalenia wynagrodzenia doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym na podstawie art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej. Zasądzenie bowiem wynagrodzenia oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem za świadczenie pomocy i że sąd (lub organ gdy wynagrodzenie dotyczy czynności przed organem podatkowym), jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu (odpowiednio organu) ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. wyroki NSA

z 7 listopada 2017 r., I GSK 861/17 oraz z 14 listopada 2018 r., I GSK 2237/18, CBOSA).

Oceniając nakład pracy i charakter sprawy oraz biorąc pod uwagę stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowaniu podatkowym, organy podatkowe nie naruszyły prawa przyznając skarżącemu wynagrodzenie w wysokości 120 zł netto.

Zdaniem Sądu powyższe wynagrodzenie jest adekwatne do zakresu podjętych czynności w sprawie, nakładu pracy, stopnia skomplikowania sprawy oraz wkładu pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Jak ustalił organ odwoławczy, skarżący w okresie pełnienia funkcji – od

12 lipca a 2018 r. – wykonał następujące czynności: 23 maja 2019 r. odebrał osobiście zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka, 31 maja 2019 r. zgłosił się do Drugiego Urzędu Skarbowego w K. na przesłuchanie jako pełnomocnik strony - przesłuchanie nie odbyło się z uwagi na niestawiennictwo świadka, 5 czerwca 2019 r. odebrał osobiście postanowienie o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonego postępowania oraz protokół badania ewidencji sprzedaży i zakupów, 4 - krotnie odebrał kierowane pocztą do ww. spółki postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, 2-krotnie postanowienie

o włączeniu dowodów w sprawie oraz zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu

z zeznań świadka, na które się nie zgłosił, odebrał wysłaną pocztą decyzję

z 26 czerwca 2019 r.

Rola tymczasowego pełnomocnika szczególnego Spółki ograniczyła się jedynie do zgłoszenia się jako pełnomocnika strony na przesłuchanie świadka (jeden raz) oraz do odbioru korespondencji, co nie przyczyniło się do wyjaśnienia

i rozstrzygnięcia sprawy.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez skarżącego

w uzasadnieniu skargi, jakoby organ nie wskazał jakimi obiektywnymi kryteriami kierował się przy ustalaniu tak określonego poziomu wynagrodzenia, a jego działanie było dowolne i uznaniowe. Organ bowiem, przywołując treść § 2 ust. 1 rozporządzenia MS jednoznacznie odwołał się do objętych nim okoliczności,

a następnie skonfrontował je z podjętymi przez doradcę podatkowego czynnościami w sprawie podatkowej. Słusznie także organ skoncentrował się na ocenie czynności dokonanych przez pełnomocnika. Nie zasługują tym samym na uwzględnienie krytyczne uwagi skarżącego o braku wskazania przez organ jakich czynności zaniechał.

Jako zasadne Sąd uznaje uzależnienie wysokości wynagrodzenia m.in. od realnego przyczynienia się pełnomocnika do wyjaśnienia sprawy, jego rzeczywistej pomocy w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy oraz wkładu pracy w jej rozstrzygnięcie.

Tymczasem z akt kontrolowanej sprawy wynika, iż pełnomocnik nie sporządzał pism procesowych, nie wniósł odwołania od decyzji organu I instancji,

w żaden sposób nie dał wyrazu merytorycznemu stanowisku jakie zajmował

w sprawie.

Udzielenie pomocy prawnej wiąże się z koniecznością podjęcia przez ustanowionego pełnomocnika odpowiednich czynności takich jak: udzielenie właściwej porady prawnej, zapoznanie się z aktami sprawy, czy też opracowanie pism procesowych. Pomoc ta powinna być nadto udzielona zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonaliście.

W świetle powyższego należy przyjąć, iż na gruncie kontrolowanej sprawy przyznane doradcy podatkowemu wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego jest adekwatne do stopnia jego zaangażowania w postępowanie podatkowe prowadzone wobec spółki, a żądanie przyznania wynagrodzenia w wysokości 2952 zł netto jest wygórowane.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy podatkowe były uprawnione do miarkowania wynagrodzenia, a wynagrodzenie to jest odpowiednie w relacji do nakładu pracy skarżącego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo również, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia MS, kwota przyznanego wynagrodzenia została podwyższona

o podatek od towarów i usług (stawka 23%), w konsekwencji czego kwota do wypłaty wyniosła 147,60 zł.

W świetle powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia

art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 2 ust. 1, § 2 ust. 2 zdanie pierwsze

i § 3 pkt 1 lit. e rozporządzenia MS, są nieuzasadnione.

Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma nadto zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Stosownie do powołanej regulacji wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1); Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym

z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Skarżący podnosząc ten zarzut nie wskazał jakie grupy podobnych podmiotów są traktowane różnie. Istotne jest, że kryteria stosowane przy ustalaniu wynagrodzenia dla tymczasowego pełnomocnika szczególnego (nakład pracy, charakter sprawy, wkład pracy w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy) stosowane są za każdym razem, w równym stopniu w stosunku do wszystkich pełnomocników wnioskujących o wynagrodzenie, nie tylko w stosunku do skarżącego. Zawsze są to te same kryteria. Wbrew twierdzeniom skarżącego to właśnie stosowanie wymienionych kryteriów zapewnia realizowanie konstytucyjnej zasady równości.

Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.).