Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 672/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 863/17 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 24 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji ostatecznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z 1 grudnia 2017 r. w sprawie I SA/Bd 863/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 24 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji ostatecznej.

1.2. Sąd pierwszej instancji w opisanym wyroku podzielił stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy co do tego, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 16 lipca 2015 r., którą określono skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011 r., od stycznia do grudnia 2012 r. i od stycznia do czerwca 2013 r. oraz za sierpień i wrzesień 2013 r. W ocenie Sądu nie zachodziło bowiem prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania w rozumieniu art. 246 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej: O.p.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. M. P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając WSA w Bydgoszczy w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie, art. 150 i art. 122 O.p., poprzez dowolne przyjęcie, iż skarżąca w dniu 19 kwietnia 2016 r. zapoznała się z treścią decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 lipca 2015 r., okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Skarżąca wniosła o zmianę kwestionowanego wyroku, poprzez uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 24 lipca 2017 r., i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła też, iż zrzeka się rozprawy.

2.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

2.3. W związku z § 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (dostępne na stronie internetowej NSA www.nsa.gov.pl), Przewodnicząca Wydziału I Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568, 695, 875), zniosła wyznaczony w niniejszej sprawie termin rozprawy i wyznaczyła posiedzenie niejawne w składzie takim jak na rozprawę.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Zgodnie z art. 246 § 1 O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Treść powołanego przepisu wskazuje, że przyznanie stronie postępowania podatkowego środka ochrony tymczasowej uzależnione jest od zaistnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

W skardze kasacyjnej skupiono się natomiast na wykazaniu, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 16 lipca 2015 r. wadliwie została uznana za doręczoną skarżącej w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 150 O.p. oraz podniesiono wadliwość ustalenia organów podatkowych, "jakoby M. P. o wydaniu decyzji i jej treści dowiedziała się w dniu 19 kwietnia 2016 r.".

3.2. Przywołane w skardze kasacyjnej okoliczności pozostają poza przesłankami zastosowania art. 246 § 1 O.p., gdyż nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a tym samym wadliwość zajętego w tym zakresie stanowiska Sądu pierwszej instancji.

W sprawie tej należy zauważyć, że w toku postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 16 lipca 2015 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011 r., od stycznia do grudnia 2012 r. i od stycznia do czerwca 2013 r. oraz sierpień i wrzesień 2013 r., które miało charakter incydentalny, zostały rozstrzygnięte postępowania w przedmiocie wniosków strony o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania oraz wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. W ich wyniku organy obu instancji odmówiły uwzględnienia powyższych wniosków, rozstrzygając je negatywnymi dla strony rozstrzygnięciami. Ustalono bowiem, że wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją organu podatkowego został przez skarżącą złożony po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, co determinowało odmowne załatwienie obydwu wniosków strony.

3.3. Z powyższego wynika, że z przyczyn proceduralnych przesłanka określona w art. 246 § 1 O.p. nie mogła się ziścić, gdyż odmowa wznowienia postępowania w tej sprawie, przesądzona w powyższych postępowaniach, wskazuje na brak prawdopodobieństwa uchylenia przedmiotowej decyzji z 16 lipca 2015 r.

Ponadto, co istotne, prawidłowość stanowiska organów podatkowych w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania oraz wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją została zweryfikowana wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 877/17 i I SA/Bd 878/17, którymi oddalono skargi skarżącej na orzeczenia organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania oraz odmowy wznowienia postępowania.

W orzeczeniach tych wskazano, że skarżąca nie podważyła skutecznie ustalenia organów, że w dniu 19 kwietnia 2016 r. dysponowała wiedzą o wydanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 16 lipca 2015 r., co potwierdza fakt, że w dniu 30 grudnia 2016 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od przedmiotowej decyzji, czego nie mogłaby uczynić, gdyby nie miała o tej decyzji wiedzy.

3.4. Dodatkowo należy nadmienić, że skargi kasacyjne skarżącej od ww. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 grudnia 2017 r., zostały oddalone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 663/18 i I FSK 673/18. W orzeczeniach tych zaakceptowano prawidłowość stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji w tych sprawach.

3.5. W tym stanie rzeczy, mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, nie dopatrując się naruszenia w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 O.p.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.