Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 854/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16 ust. 1, art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity
article: art. 90 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia czasu obowiązywania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy na rzecz skarżącego M. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) – dalej w skrócie u.s.g. oraz art. 24 ust. 9a ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) – dalej ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, przedłużyła czas obowiązywania dotychczasowych taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, które weszły w życie z dniem 1 kwietnia 2014 r. na mocy art. 24 ust. 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę – na okres jednego roku, tj. od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 marca 2016 r.

Jeszcze przed podjęciem w/w uchwały, na wniosek M.K. z dnia 2 lutego 2015 r. złożony na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wójt Gminy w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. wyjaśnił, że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy nie odnaleziono zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków udzielonego Zakładowi Usług Komunalnych Spółce z o.o.

Po rozpatrzeniu wniosku Prezesa Zakładu Usług Komunalnych Spółki z o.o. z dnia 25 maja 2015 r., Wójt Gminy decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 i art. 18 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę udzielił Zakładowi Usług Komunalnych Spółce z o.o. zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy, począwszy od dnia 12 czerwca 2015 r. na czas nieokreślony. W zezwoleniu tym określono przedmiot i obszar działalności, wymagania w zakresie jakości usług wodociągowo-kanalizacyjnych, warunki, zakres i tryb kontroli realizacji zezwolenia i przestrzegania regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, warunki wprowadzania ograniczeń dostarczania wody w przypadku jej niedoboru, warunki prowadzenia racjonalnej gospodarki w zakresie objęty zezwoleniem, warunki cofnięcia zezwolenia i warunki dotyczące okoliczności, w których zezwolenie może być cofnięte bez odszkodowania.

Pismem z dnia 24 czerwca 2015 (data wpływu do organu 25 czerwca 2015 r.), M.K. wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, tj. zasad wynikających z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 24 ust. 9a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, polegającego na tym, że Zakład Usług Komunalnych Spółka z o.o. nie posiada zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy. Zdaniem wzywającego do usunięcia naruszenia prawa Rada Gminy przed podjęciem kwestionowanej uchwały miała obowiązek sprawdzić, czy podmiot, który składa wniosek o przedłużenie taryf, posiada zezwolenie, o jakim mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 września 2009 r., II OSK 998/09, M.K. wyraził pogląd, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o którym mowa w art. 24 ust. 9a w/w ustawy, jest to przedsiębiorstwo zdefiniowane w art. 2 pkt 4 tej ustawy, tj. takie, które uzyskało zezwolenie wymagane zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy.

W dniu 24 sierpnia 2015 r. M.K. , powołując się na art. 101 ust. 1 u.s.g. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj. art. 7 Konstytucji RP i art. 24 ust. 9a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

W motywach skargi strona skarżąca powołała się na swój interes prawny w zaskarżeniu w/w uchwały wynikający z faktu, że jest mieszkańcem gminy P., korzysta z usług Zakładu Usług Komunalnych Sp. z o.o. w Piekoszowie, który jest spółką ze 100% udziałem gminy, a stosowane ceny za wodę i ścieki dotyczą każdego mieszkańca gminy. Następnie wyjaśnił, że w czasie obrad Rady Gminy, przed podjęciem zaskarżonej uchwały, Prezes ZUK Sp. z o.o. potwierdził informację, że spółka ta nie posiada wymaganego ustawowo zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Natomiast skarżący poinformował wówczas radnych, że skoro z wnioskiem o zatwierdzenie taryf może wystąpić podmiot, który wcześniej uzyskał zezwolenie wymagane artykułem 16 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, to analogicznie z wnioskiem o przedłużenie czasu obowiązywania taryf cenowych może wystąpić tylko podmiot gospodarczy posiadający wymagane ustawą zezwolenie. Dlatego istnieją, zdanie skarżącego, podstawy do uznania zaskarżonej uchwały za nieważną.

Odpowiadając na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie i wyjaśniła, że Wójt Gminy, ani Rada tej Gminy nie mieli obowiązku sprawdzania rzetelności wniosku złożonego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w tym przypadku ZUK Sp. z o.o., pod takim samym kątem, jak w przypadku wniosku składanego na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy. Ponadto w ocenie organu, w obecnym stanie faktycznym brak wspomnianego zezwolenia na dzień złożenia wniosku nie miał znaczenia dla ustalenia przedłużenia obowiązywania taryf na wodę, ponieważ od dnia 12 czerwca 2015 r. ZUK Sp. z o.o. posiada już decyzję o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy.

Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. M.K. wyjaśnił, że naruszenia jego interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę upatruje w tym, że na skutek wadliwych, zawyżonych o amortyzację taryf, które zostały przedłużone zaskarżoną uchwałą, zmuszony był zapłacić za dostarczaną wodę i odprowadzane ścieki znacznie wyższe kwoty, niż uważa za należne. Taryfa stosująca te zawyżone stawki została bowiem wprowadzona w 2013 r. i na skutek zaskarżonej uchwały nadal obowiązuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153 poz. 1269 ze zm. – dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 oraz pkt 6 p.p.s.a.). Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.p.s.a.), przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak stanowi natomiast art. 147 p.p.s.a., sąd – w razie uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 – stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd administracyjny zobowiązany jest do zbadania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, sąd przystępuje do badania legitymacji skarżącego. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. powołanego jako podstawa prawna skargi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia.

Biorąc pod uwagę ww. przepis, podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie winny być naruszone taką uchwałą.

Dokonując wskazanej analizy Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle przesłanek z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowych wymogów formalnych co do uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego oraz co do terminu dokonania tej czynności i terminu wniesienia skargi. Została ona wniesiona po wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego (gdyż tak należy odczytywać to wezwanie złożone w dniu 25 czerwca 2015 r. operujące określeniem "wzywam do usunięcia naruszenia prawa", skoro M.K. powołał się w nim na swój interes prawny wynikający z faktu zamieszkiwania przez niego na terenie gminy i korzystania z usług ZUK Sp. z o.o.) i z zachowaniem 60-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Termin ten miał w sprawie zastosowanie, ponieważ Rada Gminy nie odpowiedziała na wezwanie z dnia 24 czerwca 2015 r. do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego, co było w sprawie bezsporne.

W dalszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała wydana w sprawie przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, mieści się w katalogu spraw z zakresu administracji publicznej i w związku z tym może być zaskarżona do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Oceniając legitymację M.K. do wniesienia skargi na tę uchwałę, należy wyrazić pogląd, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego - por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89. Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej - por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83. Tak jednak, jak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może, więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" - B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424.

Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących.

Przy przedstawionej wykładni nie można w ocenie Sądu mieć wątpliwości co do tego, że rzeczywiście istniejący interes prawny skarżącego przejawiający się w tym, że jako mieszkaniec gminy P., w praktyce zmuszony do korzystania z usług świadczonych przez Zakład Usług Komunalnych Spółkę z o.o. mający na tamtejszym lokalnym rynku monopolistyczną pozycję w zakresie usług polegających na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków - został naruszony przez przedłużenie obowiązywania taryf za te usługi, co w istocie sprowadza się do utrzymania poprzednich cen tych usług. Skoro więc zdaniem skarżącego, taryfy te zostały już wcześniej zawyżone, to ich przedłużenie bezpośrednio oddziałuje na zakres praw i obowiązków korzystających z tych usług, w tym i skarżącego.

Otwiera to możliwość ich zaskarżenia w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. Z przedstawionego ujęcia naruszenia interesu prawnego skarżącego wynika jeszcze jedna konsekwencja. Zważywszy na powszechnie przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych skutki wyroku sądu administracyjnego stwierdzającego nieważność uchwały organu samorządu terytorialnego (ex tunc, to jest od momentu podjęcia uchwały dotkniętej wadliwością), bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy był zarzut organu, że na skutek uzyskania przez ZUK Sp. z o.o. od dnia [...], tj. od daty wydania decyzji Wójta Gminy znak [...] - zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy, brak tego zezwolenia na dzień składania wniosku nie miał znaczenia. Wspomniany skutek wyroku stwierdzającego nieważność uchwały (ex tunc) powoduje bowiem, że dopuszczalna i konieczna jest w sprawie ocena, czy co najmniej w okresie od daty wejścia w życie przedłużonych taryf, tj. od dnia 1 kwietnia 2015 r., do dnia uostatecznienia się decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. udzielającej wspomnianego zezwolenia (a nie do dnia wydania tej decyzji), interes prawny skarżącego był naruszony. Jeżeli bowiem choćby tylko w tym czasie takie naruszenie miało miejsce, to takie ustalenie jest wystarczające dla uwzględnienia skargi w całości.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały należy odnieść się do jej charakteru prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uchwała zatwierdzająca taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków nie stanowi aktu prawa miejscowego (przykładowo wyrok NSA z 24 maja 2007 r. sygn. II OSK 256/07 – Lex nr 1012438, wyrok WSA we Wrocławie z 11 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Wr 764/12 – Lex nr 1330022). Ponieważ będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uchwała o przedłużeniu czasu obowiązywania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest wynikającym z art. 24 ust. 9a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę możliwym następstwem i konsekwencją uchwały zatwierdzającej takie taryfy (o czym będzie jeszcze niżej mowa), Sąd wyraża pogląd, że również przedmiotowa uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego. Nie stanowi to jednak wynikającej z art. 94 u.s.g. przeszkody do rozstrzygania w zakresie ważności tej uchwały i to bez względu na to, czy Wójt Gminy dochował wynikającego z art. 90 ust. 1 u.s.g. obowiązku przedłożenia zaskarżonej uchwały Wojewodzie w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia, ponieważ od dnia podjęcia tej uchwały nie upłynął jeszcze jeden rok. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi, Sąd podziela pogląd wyrażony już w orzecznictwie sądów administracyjnych, że z wnioskiem o zatwierdzenie taryf, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, może wystąpić tylko taki podmiot, który wcześniej uzyskał wymagane art. 16 ust. 1 ustawy zezwolenie. Rada gminy podejmując uchwałę ma prawo uzależnić zatwierdzenie taryf od tego, czy wnioskodawca posiada wymagane prawem zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy (wyrok NSA z 18 września 2009 r., II OSK 889/09, LEX nr 597993). Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ww. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, jest to przedsiębiorstwo zdefiniowane w art. 2 pkt 4 ustawy, które uzyskało wymagane art. 16 ust. 1 zezwolenie, jeżeli nie wyłącza tego ust. 3 tego przepisu, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, ponieważ Zakład Usług Komunalnych Spółka z o.o. nie jest gminną jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, gdyż jako spółka prawa handlowego, z mocy art. 12 kodeksu spółek handlowych posiada osobowość prawną. W okolicznościach sprawy należy stwierdzić, że ZUK Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym w rozumieniu przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, gdyż jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, które prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. W świetle przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę prowadzenie działalności określonej w art. 16 ust. 1 ustawy bez wymaganego zezwolenia jest nielegalne (wyrok NSA z 18 września 2009 r., II OSK 889/09, LEX nr 597993). Mimo tego, że przytoczony pogląd nie dotyczy uchwały o przedłużeniu czasu obowiązywania dotychczasowych taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, która została zaskarżona w niniejszej sprawie, to jednak nie może być wątpliwości, że ma on zastosowanie również do takich uchwał. Uchwała o przedłużeniu jest bowiem konsekwencją i pochodną wcześniejszej uchwały o zatwierdzeniu taryf w tym sensie, że musi być nią poprzedzona. Nie można zaakceptować poglądu, (którego nie wyraził zresztą nawet organ w odpowiedzi na skargę), że zatwierdzenie taryfy może dotyczyć tylko przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, które uzyska zezwolenie na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, a przedłużenie takiej taryfy mogłoby uzyskać przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, które takiego zezwolenia nie posiada. Powołana w odpowiedzi na skargę okoliczność, jakoby wójt gminy, czy rada gminy nie mieli obowiązku sprawdzania rzetelności wniosku złożonego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne pod takim samym kątem, jak w przypadku wniosku składanego na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, prowadziłoby do całkowicie nielogicznych konsekwencji. W zależności bowiem od staranności, czy rzetelności organu uprawnionego do przedłużania taryf, raz mogłoby dochodzić do ich przedłużenia, a w wypadku innych przedsiębiorstw pozostających w identycznej sytuacji prawnej, takie przedłużenie nie byłoby udzielane. Należy więc wyrazić pogląd, że również z wnioskiem o przedłużenie czasu obowiązywania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków może wystąpić tylko takie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w rozumieniu przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, które wcześniej uzyskało zezwolenie wymagane art. 16 ust. 1 tej ustawy. Niewątpliwy brak takiego zezwolenia w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, a także w okresie blisko trzech pierwszych miesięcy jej obowiązywania, licząc do daty uostatecznienia się decyzji Wójta Gminy z [...] oznacza, że przy uchwalaniu tej uchwały doszło do istotnego naruszenia prawa. Za takie naruszenie bowiem należy uznać uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, bowiem wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., w sprawie II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., w sprawie SA/Gd 327/95; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r., w sprawie IV SA/Wr 625/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie: przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2). W judykaturze za istotne naruszenie prawa przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (vide: wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., w sprawie II SA/Wr 1459/97; z dnia 8 lutego 1996 r., w sprawie SA/Gd 327/95; z dnia 26 lipca 2012 r., w sprawie I OSK 679/12 i I OSK 997/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przedstawionych względów WSA w Kielcach, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy z dnia [...].

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzona kwotę złożył się wpis w kwocie 300 zł uiszczony od skargi przez skarżącego.