Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 40/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 3 ust 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 77, art. 80, art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 40/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r., sprawy ze skarg J. K. na decyzje Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 28 października 2015r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012r., przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2012r. oraz przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2012r. - skargi oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2012 r. skarżący J.K.złożył wniosek o przyznanie na 2012 r.: płatności rolno – środowiskowej (dalej: PRŚ) , płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (dalej: JPO) oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW). Powyższe wnioski dotyczyły przyznania płatności do obszaru kilkudziesięciu działek rolnych, położonych w województwie podkarpackim, powiecie krośnieńskim, gminie Miejsce P. i K. i K. Odnośnie płatności rolno – środowiskowej skarżący zadeklarował 24,94 ha do Upraw rolniczych i 0,43 ha do upraw sadowniczych i jagodowych; odnośnie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego skarżący zadeklarował łącznie 25,37 ha oraz do płatności ONW 6 ha - strefa górska i 9,98 ha do płatności ONW - strefa ze specyficznymi utrudnieniami.

W następstwie powyższych wniosków zapadły następujące decyzje: decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia 29 stycznia 2013r. przyznającą płatność PRŚ do powierzchni stwierdzonej tj. 24,84 ha i ha i 0,42 ha; decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia 14 lutego 2013r. przyznającą płatność JPO do powierzchni stwierdzonej tj. 25,26 ha oraz decyzja Kierownika w/w Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia 25 lutego 2013 r. przyznająca płatność ONW do powierzchni stwierdzonej tj. 6 ha i 9,98 ha.

Zawyżenie powierzchni uprawnionej do ww. płatności dotyczyło następujących działek rolnych: AA (deklarowana pow. 0,59 stwierdzona pow. 0,56 ha), AC (deklarowana pow. 0,69 ha, stwierdzona pow. 0,66 ha), l (deklarowana pow. 0,51 ha, stwierdzona pow. 0,50 ha), Ł (deklarowana pow. 0,43 ha, stwierdzona pow. 0,42 ha , P (deklarowana pow. 1,91 ha, stwierdzona pow. 1,90 ha).

Postanowieniami nr 13/2014 z dnia 10 kwietnia 2014r., nr 11/2014 z dnia 9 kwietnia 2014 r. oraz nr 12/2014 z dnia 10 kwietnia 2014r. Kierownik BP ARiMR wznowił z postępowanie administracyjne w sprawie przyznania dla skarżącego płatności PRŚ, JPO i ONW na rok 2012.

W dniach 7 i 8 maja 2014r. Kierownik BP ARiMR wydał decyzje nr [...], nr [...] oraz nr [...]o uchyleniu decyzji nr [...], nr [...] i nr [...] oraz merytorycznym rozpatrzeniu spraw.

Na skutek postępowania odwoławczego, decyzjami z dnia 9 lipca 2014r., nr [...], nr [...] i nr [...] uchylono zaskarżone decyzje i przekazano sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

Ponowne postępowanie przed organem l instancji zostało zakończone decyzjami Kierownika ww. Powiatowego ARiMR z dnia 27 października 2014r., nr [...] , nr [...] oraz nr [...]. Na mocy ww. decyzji przyznano płatności: PRŚ do powierzchni stwierdzonej tj. 0,42 ha i 19,76 ha; odmówiono przyznania płatności JPO oraz przyznano płatność ONW - strefa górska do pow. 5,50 ha i odmówiono przyznania płatności ONW - strefa ze specyficznymi utrudnieniami wraz z sankcjami.

Decyzjami Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 stycznia 2015r., nr [...], nr [...] i nr [...] zaskarżone rozstrzygnięcia utrzymano w mocy.

Na skutek uwzględnienia skarg, skierowanych przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Dyrektor OR ARiMR zaskarżone decyzje uznał za nieprawidłowe i decyzjami z dnia 19 marca 2015r. wydał decyzje o charakterze kasacyjnym, połączone z przekazaniem spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W dniu 30 lipca 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał następujące decyzje:

- nr [...], na mocy której uchylono decyzję [...] oraz przyznano płatność w ramach upraw sadowniczych i jagodowych do powierzchni stwierdzonej oraz odmówiono przyznania płatności do powierzchni zadeklarowanej odnośnie upraw rolniczych i nałożono wieloletnie sankcje;

- nr [...], na mocy której uchylono decyzję [...] i odmówiono przyznania płatności JPO oraz

- nr [...], na mocy której uchylono decyzję nr [...] i odmówiono przyznania płatności ONW.

Przyczyną ww. rozstrzygnięć było ustalenie, że powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo przez skarżącego była mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do płatności PRŚ, JPO i ONW. Zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności PRŚ dotyczyło następujących działek rolnych: A (deklarowana pow. 0,41 ha, położona na działkach ewid. nr 7595 i 7596, stwierdzona pow. 0,00 ha), B (deklarowana pow. 0,31 ha, położona na działce ewid. nr 8280, stwierdzona pow. 0,15 ha), C (deklarowana pow. 1,84 ha, położona na działkach . nr 4310, 4311, 4312, 4466, 4467, 4277, stwierdzona pow. 0,00 ha), F (deklarowana pow. 1,92 ha, położona na działce ewid. nr 91/8, stwierdzona pow. 1,42 ha), G (deklarowana pow. 1,68 ha, położona działkach ewid. nr 5784 i 11063, stwierdzona pow. 1,15 ha), I (deklarowana pow. 0,51 ha, położona na działce ewid. nr 2151, stwierdzona pow. 0,00 ha) J (deklarowana pow. 0,51 ha, położona działkach ewid. nr 10907, 10908, 10910, stwierdzona pow. 0,00 ha), K (deklarowana pow. 0,71 ha, położona na działce ewid. nr 11035, stwierdzona pow. 0,30 ha), Ł (deklarowana pow. 0,43 ha, położona na działce ew. nr 42/2, stwierdzona pow. 0,42 ha), P (deklarowana pow. 1,91 ha, położona na działce ew. nr 2316, stwierdzona pow. 1,90 ha), U (deklarowana pow. 0,27 ha, położona działkach ewid. nr 4285 i 4277, stwierdzona pow. 0,00 ha), X (deklarowana pow. 0,65 ha, położona działce ewid. nr 7598, stwierdzona pow. 0,20 ha), AA (deklarowana pow. 0,59 ha, położona na działkach ew. nr 2131,2136,2137,2142,2143, stwierdzona pow. 0,56 ha), AC (deklarowana pow. 0,69 ha, położona na działkach ew. nr 2145,2140, 2139,2134, 2133, stwierdzona pow. 0,66 ha).

Zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności JPO nastąpiło w tym samym zakresie i dodatkowo w przypadku działki Y (deklarowana pow. 0,18 ha, położona na działce ewid. nr 233/1, stwierdzona pow. 0,16 ha). Podobnie w przypadku płatności ONW, za wyjątkiem działek I,Ł,P,Y,AA,AC.

W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej (opartej na wynikach kontroli na miejscu), wskazano różnicę, pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną, wynoszącą w przypadku płatności:

- PRŚ – wariant 2.2 – 5,18 ha, wariant 2.10 – 0,01 ha; zawyżenia w wariancie 2.2 przekroczyło 20 % I skutkowało odmową przyznania ww. płatności, a w przypadku wariantu 2.10 zawyżenie nie przekroczyło 3 % wobec czego przyznano płatność do powierzchni stwierdzonej;

- JPO – 5,19 ha; zawyżenie wyniosło 25,7185 % powierzchni stwierdzonej i skutkowało omową przyznania płatności;

- ONW - strefa górska 0,50 ha, czyli 9,0909% powierzchni stwierdzonej, co skutkowało zmniejszeniem płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, a w odniesieniu do płatności ONW - strefa ze specyficznymi utrudnieniami 4,58 ha, czyli 84,8148%, co skutkowało odmową przyznania w/w płatności i nałożeniem sankcji wieloletnich.

Na powyższe decyzje skarżący wniósł odwołania, w których domagał się uchylenia ww. decyzji i umorzenia postępowania wznowieniowego. Skarżący podniósł, że nie zostało wykazane istnienie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanki wznowienia, na którą powołał się organ I instancji albowiem wskazane nowe dowody powstały po wydaniu decyzji z dnia 29 stycznia 2013 r. (PRŚ), 14 lutego 2013 r. (JPO) oraz 25 lutego 2013 r. (ONW).

Decyzjami z dnia 28 października 2015 r., nr [...],[...] i [...]Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Organ stwierdził, że nie jest zasadny zarzut odwołania jakoby dowody w postaci zdjęć lotniczych z 2012 r. istniały przed dniem wydania pierwotnej decyzji z dnia 14 lutego 2013r. przez co powołanie się na nie może stanowić przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ stwierdził bowiem, że zdjęcia które zostały zrobione na przełomie kwietnia i maja 2012r. zostały zaimplementowane do systemu w dniach 20 lutego 2013 r i 14 maja 2013r. A dopiero od zaimplementowania do systemu Kierownik Biura Powiatowego mógł zapoznać się z tym materiałem dowodowym. Podkreślono też że nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowoodkrytych dowodów, a więc takich o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy. Ponadto organ podtrzymał ustalenia odnośnie zawyżenia powierzchni zadeklarowanej względem stwierdzonej uznając, że znajdują one potwierdzenie w materiale zdjęciowym.

Na powyższe decyzje skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skargach zarzucił, że zaskarżone decyzje są obarczone wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, które polega na błędnym przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdy tymczasem nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie, nieznane organom, które wydały zaskarżone decyzje. Gdyby jednak Sąd nie podzielił powyższego stanowiska, skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 §1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący powielił stanowisko zawarte w odwołaniu i dodał, że ortofotomapy nie są dowodem istotnym dla ustalenia stanu faktycznego istniejącego w dniu 31 lipca 2012r. albowiem zostały sporządzone w dniach 30 kwietnia 2012r. i 1 maja 2012r. Zdaniem skarżącego również kontrole przeprowadzone u niego w sierpniu, wrześniu i październiku 2013r. nie istniały w chwili wydania decyzji, których dotyczy wznowienie, albowiem zostały sporządzone kilka miesięcy później. Skarżący wywiódł z powyższego, że dowody te również nie są w stanie stwierdzić jaki był stan w 2012r. Skarżący podniósł też, że w chwili wydania decyzji, których dotyczy wznowienie Agencja była w posiadaniu przedmiotowych ortofotomap. Skarżący zakwestionował twierdzenie organu, że stan działek G,I,Ł,P,Y oraz X na 2012r. można stwierdzić na podstawie zdjęć lotniczych, które jak twierdzi skarżący powstały przed dniem 31 lipca 2012r. i nie odzwierciedlają prac rolnych jakie nastąpiły na tej działce po dniu zrobienia zdjęć (30 kwietnia i 1 maja 2012). W związku z powyższym zdaniem skarżącego powinny zostać przyjęte ustalenia dokonane w toku kontroli z września i października 2013r. W dalszej części skargi skarżący sprzeciwił się aby utożsamiać stan gospodarstwa stwierdzony podczas kontroli w 2013 ze stanem istniejącym w 2012r., wskazując tu zwłaszcza działki B,C,F,J i X.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 9 marca 2016r. działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), postanowił połączyć sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 40/16 do I SA/Kr 42/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Kr 40/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 ze zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonych decyzji wykazała, że odpowiadają one przepisom prawa.

Zarzuty skarg sprowadzały się do dwóch kwestii. W pierwszej z nich skarżący kwestionował istnienie podstaw do wznowienia postępowania, zakończonego decyzjami z dnia 29 stycznia 2013 r., nr [...], z dnia 14 lutego 2013r., nr [...]oraz z dnia 25 lutego 2013r., nr [...] w ramach przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W wymienionym zakresie skarżący podniósł zarzut nieważności zaskarżonych decyzji, jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W drugiej grupie zarzutów skarżący zakwestionował prawidłowość oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustalenia, że powierzchnia uprawiona do dopłat jest mniejsza niż zadeklarowana oraz walor dowodów, na podstawie których organy ustaliły stan faktyczny, który legł u podstaw zaskarżonych rozstrzygnięć.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu stwierdzić należy, że postępowanie dotyczące przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego w kwestiach nie uregulowanych odmiennie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy chodzi o instytucję wznowienia postępowania, w sprawie miały zaś zastosowanie przepisy Rozdziału 12 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534 ). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu.

W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie przyznania płatności PRŚ, JPO i ONW zakończone decyzjami z dnia 29 stycznia 2013 r., nr [...] , z dnia 14 lutego 2013r., nr [...] oraz z dnia 25 lutego 2013r., nr [...] , zostało wszczęte z urzędu biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze względu na okoliczność, że po dniu wydania ww. decyzji organ I instancji został poinformowany o zmianie wartości PEG dla dziełek o nr 11066,11063,91/8, 7595,4310,4311,7598,233/1,4312,8280. Organ przyjął, że nowym dowodem w sprawie, który istniał w dniu wydania decyzji, a nie był wiadomy organowi są zdjęcia lotnicze działek zgłoszonych do płatności, wykonane w dniach 30 kwietnia i 1 maja 2012r., obrazujące stan działek w 2012r. Jak wyjaśnił organ zdjęcia te zaimplementowane zostały do systemu elektronicznego ARiMR w dniach 20 lutego 2013r., 14 maja 2013r., a więc do tej daty nie były one wiadome organowi.

O zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).

Oceniając załączone do akt sprawy sądowoadministracyjnej zdjęcia lotnicze obrazujące stan działek zadeklarowanych do płatności w 2012r. Sąd doszedł do przekonania, że spełniają one przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organ wykazał, że zdjęcia te istniały w dniu wydania decyzji i mają walor nowości albowiem mimo, że zostały zrobione na przełomie kwietnia i maja 2012 r. to z przyczyn technicznych, tj. ze względu na ich późniejszą implementację w systemie informatycznym, stały się wiadome organowi po dniu wydania decyzji objętych wznowieniem. Istotną dla sprawy jest okoliczność, że organ miał możliwość zapoznania się z ww. dowodami od dnia 20 kwietnia i 14 maja 2014 r., a zatem już po dniu wydania decyzji w sprawie przyznania płatności PRŚ, JPO i ONW za 2012r. Sąd podkreśla jednocześnie, że nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowo odkrytych dowodów, a więc takich, o których organ nie wiedział w momencie wydawania decyzji objętych wznowieniem.

Sąd nie miał również wątpliwości, że dowody w postaci zdjęć lotniczych są istotne dla sprawy albowiem mają bezpośredni wpływ na jej rozstrzygnięcie. O istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2313/13). Załączone zdjęcia w sposób bardzo czytelny obrazują stan zadrzewienia i zakrzaczenia występujący na działkach zgłoszonych do płatności, a tym samym stanowią jedno z podstawowych narządzi do weryfikacji powierzchni zadeklarowanej do płatności przez rolnika. Niewątpliwie okoliczności wynikające z przedmiotowych dowodów, mają wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że stan faktyczny sprawy dotyczącej płatności za rok 2012r. został ustalony na podstawie kontroli przeprowadzonych w 2013r. Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny. Akta sprawy jednoznacznie wskazują, że ustalenia faktyczne odnośnie stanu zgłoszonych działek istniejącego w 2012r. zostały poczynione na podstawie zdjęć lotniczych oraz załączników graficznych do wniosku. Natomiast pomiar wykonany podczas kontroli na miejscu w dniach 2 sierpnia 2013 r. i 24 września – 2 października 2013r. stanowi jedynie potwierdzenie pomiarów wykonanych na podstawie zdjęć lotniczych z 2012r.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu, że przedmiotowe zdjęcia nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem obrazują stan działki na kwiecień/maj 2012r., tymczasem dla przyznania płatności potrzebne są ustalenia dotyczące stanu zgłoszonych działek na dzień 31 lipca 2012r. Załączone do akt sprawy zdjęcia lotnicze oraz dokumentacja zdjęciowa dokonana podczas kontroli w 2013r. jednoznacznie wskazują, że obszary zakwestionowane przez organ porośnięte są dużymi drzewami lub krzakami. Ponadto stan działek z 2012r. zobrazowany na zdjęciach lotniczych został zweryfikowany przez kontrole na miejscu przeprowadzone w okresie od sierpnia do października 2013r. W ocenie Sądu organ miał podstawy do przyjęcia, że stan zadrzewienia i zakrzaczenia wskazywał na trwałe i wieloletnie wyłączenie tych obszarów z produkcji rolnej. Okoliczność, że zdjęcia zostały zrobione przed dniem 31 lipca 2012 r. nie mogło zatem wpłynąć na prawidłowe ustalenie stanu zgłoszonych działek.

Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy wzięły pod uwagę i właściwie oceniły dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym: wniosek skarżącego i załączone do niego materiały graficzne, zdjęcia lotnicze czy też wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od sierpnia do października 2013r. Sąd zaznacza przy tym, że z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2012r., poz. 1164 ze zm.) nie wszystkie zasady i reguły Kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane przy rozpoznawaniu wniosków o płatności ze środków Unii Europejskiej. Artykuł 3 ust. 1 tej ustawy, stanowiąc, że do postępowania w prawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto z treści art. 3 ust. 3 cyt. ustawy wynika, że "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne", tym samym istotna w danej sprawie okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, również, wtedy gdy strona nie wypowiedziała się, co do przeprowadzonych dowodów, ponieważ np. nie przedstawiła organowi swojego stanowiska odnośnie do tej okoliczności przed rozstrzygnięciem sprawy. W tym miejscu Sąd podkreśla, że organ słusznie wskazał, iż skarżący nie przedłożył żadnych materiałów mogących jednoznacznie podważyć ustalenia poczynione przez organ l i II instancji i nie skorzystał z możliwości zapoznania się z materiałami sprawy.

Skarżący zakwestionował prawidłowość powierzchni uznanej za uprawnioną do płatności odnośnie działek G,I,Ł,P,Y oraz X. Skarżący wskazał, że powierzchnia tych działek uprawniona do płatności powinna wynieść: G – 1,51 ha, I – 0,63 ha, Ł 0 0,44 ha, P – 1,90 ha, Y – 0,16 ha i X – 0,51 ha. W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Odnośnie działki I i Ł skarżący domagał się uznania powierzchni ww. działek jako uprawnione do płatności w większym rozmiarze niż wynika to z deklaracji skarżącego zawartej we wniosku. Tymczasem pomoc jaka udzielana jest w ramach płatności ma charakter wnioskowy i jak słusznie zauważył organ nie może on przyznać więcej niż tego domaga się uprawniony we wniosku. Wynika to z art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, który jednoznacznie wskazuje, że płatności są rodzajem pomocy przyznawanej na wniosek.

Odnośnie działek P i Y powierzchnie uprawnione do płatności wyniosły dokładnie tyle ile skarżący domagał się w skardze, co czyni ten zarzut bezzasadnym. W odniesieniu do działki G, X, B,C,F i J organ szczegółowo uzasadnił, przyczyny pomniejszenia obszaru uprawnionego do płatności, wskazując konkretne obszary wyraźnego zadrzewienia i zakrzaczenia na wskazanych zdjęciach lotniczych oraz zdjęciach wykonanych podczas kontroli terenowej. Sąd w pełni podziela ustalenia i ocenę organu w tym zakresie uznając, że znajduje ona odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interesu skarżącego. Stosownie do dyspozycji art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, nie przekraczając ram swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) i wskazując przekonywujące podstawy dokonanej oceny, czemu dano wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.