Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1666/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 5 poz 42
law: Ustawa z dnia 15 grudnia  2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.
article: art. 98 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesław Socha Sędziowie NSA Cezary Pryca Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Monika Tutak - Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2311/12 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz R. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2311/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), uwzględnił skargę R. K., uchylając zaskarżoną decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej zwanego "Krajowym Sądem Dyscyplinarnym") [...] września 2012 r. (nr [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]), którą stwierdzono nieważność decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej zwanego "Okręgowym Sądem Dyscyplinarnym") z dnia [...] listopada 2011 r. (nr [...]) o umorzeniu postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej R. K. Ponadto Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, a także zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Krajowego Sądu Dyscyplinarnego. Organ te stwierdził, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny - działając na podstawie art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej określanej jako "k.p.a.") w związku z art. 95 pkt 3 i 4 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), c), d) i art. 22 oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lica 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej R. K. Wspomniane postępowanie zostało zainicjowane wystosowanym przez Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] (dalej zwanego "Rzecznikiem Odpowiedzialności Zawodowej") wnioskiem o ukaranie R. K. za to, że będąc kierownikiem budowy budynku cukierni wraz z pomieszczeniami socjalno-biurowymi i magazynowymi w [...] niedbale wykonywał obowiązki kierownika budowy oraz dopuścił się budowy obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, a tym samym naruszenia warunków pozwolenia na budowę, to jest o czyn wypełniający dyspozycję art. 95 pkt 4 w zw. z art. 22 pkt 3 oraz art. 36a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Umarzając postępowanie, Okręgowy Sąd Dyscyplinarny stwierdził, że: 1) materiał dowodowy przedstawiony przez Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej jednoznacznie nie udowadnia zmiany kubatury i wysokości obiektu (czyli naruszenia art. 36a ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), zaś zmiany w tym zakresie dokonane przez R. K. w toku budowy były nieistotne, a nadto posiadał on stosowne uprawnienia budowlane w zakresie projektowania konstrukcji, 2) zarzut Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w kwestii wykonywania przez R. K. robót budowlanych niezgodnie ze sztuką budowlaną nie wskazuje jednoznacznie na winę skarżącego, 3) niezasadny jest zarzut Rzecznika dotyczący wykonywania robót budowlanych ze zmianami w stosunku do zatwierdzonego bez akceptacji autora projektu, bowiem ustawa Prawo budowlane nie chroni praw autorskich i nie posługuje się pojęciem "autor projektu". Wspomniana decyzja z dnia [...] listopada stała się prawomocna od dnia [...] listopada 2011 r.

Następnie pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej zwany "PINB") zwrócił się do Krajowego Sąd Dyscyplinarnego z prośbą o zbadanie przesłanek wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego lub ewentualnie wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] listopada 2011 r., podnosząc, że organ ten rażąco błędnie ocenił (w świetle obowiązujących norm prawa) fakty, na podstawie których umorzono postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej R. K.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Krajowy Sąd Dyscyplinarny decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. (wydaną na podstawie art. 157 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) stwierdził nieważność decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] listopada 2011 r., zaś po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy - decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Zdaniem Krajowego Sądu Dyscyplinarnego, decyzja Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego o umorzeniu postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej R. K. rażąco naruszała prawo procesowe, to jest art. 80 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 36a ustawy Prawo budowlane. W aktach sprawy znajdują się bowiem - wiążące dla Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego - rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego, stwierdzające istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego (tj. decyzja PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. nakładająca na inwestora B. R. obowiązek w postaci sporządzenia i złożenia w siedzibie PINB szczegółowo wskazanych w tej decyzji dokumentów w związku ze stwierdzonym przez inspekcję prowadzenie robót budowlanych na budowie w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, a także postanowienie PINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakazujące inwestorowi wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i opracowanie ekspertyzy technicznej na wykonane roboty). Zdaniem Krajowego Sądu Dyscyplinarnego, Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie mógł swobodnie oceniać ani kwestionować treści tychże dokumentów urzędowych bez przeprowadzenia dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nich informacji. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie był także właściwy do oceny, czy doszło do istotnych odstępstw od projektu budowlanego, czy też nie, gdyż oceny tej dokonuje - według własnej właściwości rzeczowej - powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, zaś organ samorządu zawodowego powinien respektować istniejące w obrocie prawnym prawomocne rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, decyzje Krajowego Sądu Dyscyplinarnego zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Naruszenia te sprawiły, że wydając oba rozstrzygnięcia organ ten w sposób ewidentny naruszył art. 157 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.s.a. z uwagi na błędne przyjęcie, że decyzja Okręgowego Sąd Dyscyplinarnego z dnia [...] listopada 2011 r. rażąco naruszyła przepisy prawa.

Sąd uznał, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny dopuścił się istotnego naruszenia art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - z uwagi na dokonanie błędnej wykładni tych przepisów i w konsekwencji mylne przyjęcie, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny - rozpatrując sprawę zakresu odpowiedzialności zawodowej skarżącego, nie był właściwy do oceny, czy w ramach wykonywanych przez R. K. obowiązków kierownika budowy doszło do istotnych odstępstw (zmian) w zatwierdzonym projekcie budowlanym, a także błędne przyjęcie, że takiej oceny może dokonywać wyłącznie powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.

Sąd podkreślił, że w postępowaniu przed sądami dyscyplinarnymi w sprawach z zakresie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (z pewnymi modyfikacjami określonymi w ustawie Prawo budowlane i w ustawie o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów). Niewątpliwie tego rodzaju sprawa powinna być załatwiona stosownie do wymogów przewidzianych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a więc z zachowaniem zasady wyjaśnienia wszelkich niezbędnych do rozstrzygnięcia okoliczności, to jest po dogłębnym zbadaniu stanu faktycznego w zakresie koniecznym do ustalenia zarówno przesłanek negatywnych, jak i pozytywnych odpowiedzialności zawodowej w konkretnym przypadku. Zatem badając sprawę z wniosku Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej o ukaranie R. K. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny musiał zbadać, czy skarżący nieprawidłowo wykonywał swoje obowiązki, w sposób niezgodny z projektem i pozwoleniem na budowę i czy skarżący dopuścił się istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ administracji naruszył ponadto zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych o dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona, przejawiające się w szczególności nieuwzględnieniem przedstawionych przez skarżącego okoliczności przemawiających za stanowiskiem, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej R. K. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, aby stwierdzić, że decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. była rzeczywiście rażąco niezgodna z obowiązującymi przepisami, Krajowy Sąd Dyscyplinarny powinien był wpierw jednoznacznie wyjaśnić wszelkie wątpliwości dotyczące prawidłowości przeprowadzonego postępowania i zasadności stawianych skarżącemu zarzutów, w tym przede wszystkim ustalić, w sposób niebudzący jakichkolwiek zastrzeżeń, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny umarzając postępowanie zignorował jednoznaczne dowody świadczące o odpowiedzialności zawodowej skarżącego. W ramach oceny całokształtu materiału dowodowego Krajowy Sąd Dyscyplinarny winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, czy dokumenty, na podstawie których PINB wydawał swoje rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości mogły w ogóle stanowić podstawę orzekania, skoro skarżący zarzucał w toku postępowania, że PINB wydając decyzję z [...] kwietnia 2011 r. oparł się wyłącznie na dokumencie niemającym mocy dowodowej, a także wskazywał, że PINB - wbrew twierdzeniom Krajowego Sądu Dyscyplinarnego - nie stwierdził istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny - zarzucając Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu rażące naruszenie art. 80 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36a ustawy Prawo budowlane - ograniczył się wyłącznie do postawienia tezy, że w aktach sprawy znajdowały się rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego stwierdzające istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzone uchybienia procesowe - oprócz naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - naruszały również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, określoną w art. 8 k.p.a.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Krajowy Sąd Dyscyplinarny. Organ administracji zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie prawa materialnego, to jest:

1) "art. 145 § 1 pkt 1a" p.p.s.a. w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów i art. 98 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny istotnie naruszył te przepisy w sytuacji, gdy nie mógł i nie naruszył wskazanych przepisów w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji,

2) "art. 145 § 1 pkt 1c" p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechał zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, nie dokonał oceny czy dana okoliczność została udowodniona, nie uwzględnił przedstawionych przez skarżącego okoliczności przemawiających za stanowiskiem, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny prawidłowo umorzył postępowanie, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji nie jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego jak w postępowaniu zwykłym, ale przesądzenie, czy w sprawie wystąpiła przesłanka pozwalająca na eliminację decyzji z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym;

II. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, a w konsekwencji braku zbadania legalności wydanych decyzji, co niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że Sąd pierwszej instancji powinien był zbadać, czy Krajowy Sąd Dyscyplinarny słusznie uznał, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny rażąco naruszył prawo, natomiast to, czy organ słusznie wskazał, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie istotnych odstępstw jest dla rozstrzygnięcia sprawy zupełnie nieistotne. Krajowy Sąd Dyscyplinarny w wydanych decyzjach nie stosował bezpośrednio ani art. 25 ust. 1, ani art. 98 ust. 1, więc nie mógł ich naruszyć, zwłaszcza, że są to przepisy ustrojowe.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że organ działający w trybie nadzwyczajnym nie wyjaśnia stanu faktycznego sprawy i nie zbiera materiału dowodowego, lecz rozstrzyga na podstawie i w granicach już ustalonego stanu faktycznego i już zebranych dowodów przez organ, który orzekał w trybie zwykłym. Na etapie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji nie ocenia się zasadności stawianych stronie zarzutów, bowiem oceny takiej można dokonać jedynie w postępowaniu zwykłym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. K. (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej wyznaczył poprzez zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 141 § 4, "art. 145 § 1 pkt 1a" i "art. 145 § 1 pkt 1c" p.p.s.a., art. 25 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, art. 98 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a. Uchybienie tym przepisom miało polegać na: 1) nieodniesieniu się w uzasadnieniu wyroku do podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, a w konsekwencji niezbadaniu legalności wydanych decyzji, 2) zakwestionowaniu stanowiska Krajowego Sądu Dyscyplinarnego, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie mógł bez przeprowadzenia kontrdowodu pominąć lub odmiennie zinterpretować ustaleń zawartych w dokumentach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy, 3) uznaniu, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona i nie uwzględnił okoliczności przedstawianych przez skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony wyrok - mimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem jego zasadność mogłaby wskazywać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia. Wskazany przepis określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji nie odpowiedział w nim na podstawowe pytanie: czy Krajowy Sąd Dyscyplinarny - stwierdzając nieważność decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego - słusznie zastosował art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (str. 21 uzasadnienia wyroku), wyraził ocenę, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny naruszył art. 157 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] listopada 2011 r. rażąco narusza przepisy prawa (str. 20 uzasadnienia wyroku WSA). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał również powody wspomnianej oceny, to jest: 1) przyjęcie przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny, że oceny, czy skarżący jako kierownik budowy dopuścił się istotnych odstępstw w zatwierdzonym projekcie budowlanym, mógł dokonać wyłącznie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a nie Okręgowy Sąd Dyscyplinarny rozpatrujący sprawę z zakresu odpowiedzialności zawodowej skarżącego (str. 25 uzasadnienia wyroku) oraz 2) niewyjaśnienie przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny w sposób jednoznaczny (przy ocenie czy decyzja Okręgowego Sąd Dyscyplinarnego rzeczywiście rażąco naruszała prawo) wszelkich wątpliwości dotyczących prawidłowości przeprowadzonego postępowania i zasadności stawianych skarżącemu zarzutów (str. 25 - 26 uzasadnienia wyroku WSA). Takie stanowisko Sądu pierwszej instancji poddaje się kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1c" p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a., przede wszystkim zauważyć należy, że art. 145 § 1 p.p.s.a. nie zawiera jednostki redakcyjnej określonej jako "pkt 1c". Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwoliła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przyjęcie, że autorowi rozpoznawanego środka odwoławczego chodziło o zarzucenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Niemniej jednak konieczna jest w tym przypadku uwaga, że od profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego środek odwoławczy należy oczekiwać większej precyzji przy formułowaniu podstaw kasacyjnych.

Przechodząc do merytorycznej oceny analizowanego zarzutu wskazać natomiast trzeba, że stanowisko kasatora jest tylko częściowo trafne. Kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje administracyjne zostały wydane w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym toczącym się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa - zadanie organu administracji sprowadza się bowiem do zbadania, czy w postępowaniu zwykłym orzekający wówczas organ dopuścił się kwalifikowanej wady prawnej wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. W takim postępowaniu to tego dotyczą wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślić przy tym trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym nie dochodzi do rozpoznania sprawy administracyjnej co do istoty, jak również nie prowadzi się postępowania dowodowego w takim zakresie jak w postępowaniu zwykłym. Prowadząc postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ winien bowiem badać stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej, której dotyczy to postępowanie nadzwyczajne.

W kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji postępowaniu nieważnościowym organ administracji uznał, że w zwykłym postępowaniu administracyjnym doszło do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). Krajowy Sąd Dyscyplinarny wskazał jako rażąco naruszony art. 80 k.p.a. w związku z art. 76 § 1 k.p.a. i w związku z art. 36a ustawy Prawo budowlane, a zatem wystąpienie przesłanki nieważności upatrywał w rażącym naruszeniu przepisów regulujących postępowanie dowodowe. W związku z tym za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że obowiązkiem Krajowego Sądu Dyscyplinarnego było przede wszystkim ustalenie w sposób niebudzący jakichkolwiek zastrzeżeń, czy Okręgowy Sąd Dyscyplinarny w postępowaniu zwykłym zignorował jednoznaczne dowody świadczące o odpowiedzialności skarżącego. Całkowicie prawidłowa jest również ocena WSA, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny mylnie przyjął, iż w postępowaniu zwykłym Okręgowy Sąd Dyscyplinarny był związany oceną wykonywania przez skarżącego obowiązków kierownika budowy dokonaną w uprzednich rozstrzygnięciach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie jest postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Ukaranie określonej osoby wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie musi być poprzedzone ustaleniem, że osoba ta popełniła czyn powodujący odpowiedzialność zawodową w budownictwie. Przyjęcie, że właściwy sąd dyscyplinarny jest związany w tym zakresie ustaleniami i ocenami organu nadzoru budowlanego (uprawnionego do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie - zob. art. 97 ustawy Prawo budowlane) prowadziłoby do tego, że kwestia odpowiedzialności zawodowej danej osoby byłaby przesądzona już na etapie wszczynania postępowania, zaś zadaniem sądu dyscyplinarnego byłoby jedynie określenie wymiaru kary. Reasumując, brak jest podstaw do twierdzenia, że dokonanie przez Okręgowy Sąd Dyscyplinarny oceny wystąpienia przesłanek odpowiedzialności zawodowej skarżącego - odmiennej od oceny zawartej w rozstrzygnięciach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - stanowiło rażące naruszenie art. 80 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, za nietrafne należało natomiast uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w ramach oceny całokształtu materiału dowodowego Krajowy Sąd Dyscyplinarny powinien był rozważać, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał swoje rozstrzygnięcia na podstawie wiarygodnych dokumentów. Tak szczegółowy zakres oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego w postępowaniu zwykłym byłby dopuszczalny w ramach postępowania odwoławczego, a nie w trybie nieważnościowym prowadzonym pod kątem wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Brak dokonania w zaskarżonej decyzji tego rodzaju oceny nie prowadził do naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 i art. 8 k.p.a. Wadliwe stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie wpływa jednak istotnie na trafność rozstrzygnięcia, opartego na prawidłowej ocenie, że wskazana przez organ administracji okoliczność nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1a" p.p.s.a. (z powodów analogicznych jak przy ocenie zarzutu nr 2 NSA uznał, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o zarzucenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów i art. 98 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 98 ustawy Prawo budowlane, w sprawach odpowiedzialności zawodowej w budownictwie orzekają organy samorządu zawodowego. Natomiast art. 25 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów stanowi, że okręgowy sąd dyscyplinarny rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej określonej w ustawie - Prawo budowlane oraz sprawy dyscyplinarne członków okręgowej izby wniesione przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej lub okręgową radę izby. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny naruszył te przepisy. Organ administracji - przyjmując, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny jest związany ustaleniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazującymi na popełnienie przez skarżącego czynu powodującego odpowiedzialność zawodową - w istocie zakwestionował bowiem kompetencję organów właściwego samorządu zawodowego do rozpatrzenia całokształtu sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej R. K.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty kasacyjne za niezasadne, co z kolei - stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. - skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).