Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2433/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.N. i K.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 157/16 w sprawie ze skargi J.N. i K.N. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 157/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J.N. i K.N. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał J.N. i K.N. rozbiórkę obiektu budowlanego z pomieszczeniami garażowymi, wybudowanymi samowolnie na działkach nr [...] i nr [...], położonych w obrębie geodezyjnym L., gmina [...]. Decyzja ta jest ostateczna.

Po stwierdzeniu, że powyższa decyzja nie została wykonana, organ wezwał zobowiązanych do wykonania zaległego obowiązku (upomnienie z dnia 24 lutego 2015 r.), a następnie, po upływie siedmiodniowego terminu, wszczął postępowanie egzekucyjne.

W dniu 29 czerwca 2015 r. organ przeprowadził kontrolę, gdzie stwierdzono że decyzja nadal nie została wykonana. W związku z tym organ doręczył skarżącym tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. oraz postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na J.N. i K.N. grzywny w wysokości 157.040 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r..

W związku z doręczeniem tytułu wykonawczego, J. i K.N. wnieśli zarzut, że w tytule wykonawczym wskazany jest obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego z pomieszczeniami garażowymi zlokalizowanymi na działce nr [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tymczasem, według skarżących, decyzją z dnia [...] maja 2006 r. zostali zobowiązani do rozbiórki obiektu budowlanego oznaczonego na mapie sytuacyjnej jako pomieszczenie garażowe, zlokalizowanego na działce nr [...] i dopiero na skutek wnoszonych odwołań oraz wydania kolejnych decyzji, w dniu [...] grudnia 2011 r. orzeczono nakaz rozbiórki "obiektu z pomieszczeniami budowlanymi, zlokalizowanego na działce nr [...]". Wyjaśnili, że w czasie trwania postępowania nie powstał żaden obiekt, który mógłby zostać zakwalifikowany jako odrębne pomieszczenie garażowe. W tej sytuacji, w ocenie stron obowiązek nie istnieje (art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i z tego powodu postępowanie winno być umorzone.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił J.N. i K.N. umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. i tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] za uzasadnione.

Organ wskazał, że grzywna zastała nałożona w związku z decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2011r. nakazującą skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego wraz z pomieszczeniami garażowanymi wybudowanymi na działkach nr [...] i nr [...] obręb geodezyjny [...], gmina [...], której strony nie wykonali. Organ nie prowadził postępowania w stosunku do obiektu, które by można zakwalifikować jako odrębne pomieszczenie garażowe. Zwrócił również uwagę, że wykonanie obowiązku, wynikającego z tytułu wykonawczego, skutkuje tym, że nałożone a nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia na wniosek strony podlegają umorzeniu.

Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, w którym domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 33 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył trzy zarzuty podniesione przez strony:

- wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku ( art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy),

- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art. 33 § 1 pkt 3 ww. ustawy),

- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 ustawy).

Następnie organ ten zauważył, że decyzja ta, pomimo wyznaczonego terminu, nie została wykonana, a orzeczony w niej nakaz rozbiórki istnieje. Z kolei obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z dnia [...] lipca 2015 r. jest zbieżny z obowiązkiem wynikającym z decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. Nie jest zatem zasadny zarówno zarzut nieistnienia obowiązku, jak i dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym organ odwoławczy wyjaśnił, że na wykonanie nakazu rozbiórki skarżący mieli cztery lata i obowiązek ten powstał wtedy, gdy decyzja nakazująca rozbiórkę stała się ostateczna. Zobowiązani mieli również wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie rozbiórki w sposób niezagrażający ptakom, których obecność, w ich ocenie, stoi na przeszkodzie wykonaniu obowiązku. Organ w czasie oględzin w dniu 29 czerwca 2015 r. nie stwierdził jednak zarówno obecności jaskółek (puste gniazdo na podciągu) oraz śladów nietoperzy.

Odnosząc się do zarzutów stron dotyczących braku możliwości wykonania nakazu rozbiórki ze względu na oddane im na przechowanie drewna, które jest dowodem w sprawie prowadzonej przed sądem powszechnym, organ wyjaśnił, iż w dacie oddania drewna na przechowanie skarżący wiedzieli o ciążącym na nich nakazie rozbiórki i z tego powodu mogą ponieść konsekwencje za ewentualne uszkodzenie drewna w czasie rozbiórki.

Na powyższe postanowienie skargę wnieśli J.N. i K.N., domagając się jego uchylenia, zarzucając temu aktowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący nie kwestionowali nakazu rozbiórki, ale twierdzili, że nie jest ona możliwa ze względu na okres lęgowy ptaków trwający od 31 marca do 1 listopada. Rozmowy z Nadleśnictwem [...] co do rozebrania obiektu zostały przerwane, gdyż skarżący dokonali wycinki drzew na działce należącej do Nadleśnictwa, a drewno stanowiące dowód rzeczowy zostało zabezpieczone na ich działce i z tego powodu nie mogą wykonać nałożonego obowiązku. Podkreślili, że nawet organ nie byłby w stanie wykonać zastępczo obowiązku bez zgody sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, na przemieszczenie drewna.

Skarżący podnieśli również, że o ile organ miał wątpliwości co do treści zarzutu oraz jego podstawy prawnej, miał obowiązek żądanie strony wyjaśnić na podstawie art. 50 i 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że pismami z dnia 3 sierpnia 2015 r. skarżący wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz domagali się jego umorzenia. Katalog zarzutów określony w art. 33 ma charakter zamknięty i żadna inna przyczyna niż wymieniona w art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może stanowić podstawy do uruchomienia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutu i wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, zaś ewentualne postępowanie sądowej kontroli musi odnosić się do oceny wystąpienia we wszczętej sprawie sądowoadministracyjnej okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Dalej Sąd zaznaczył, że skarżący jako podstawę wniesionych zarzutów wskazali przepis art. 33 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podnosząc, że z tytułu wykonawczego nr [...] wynika inny obowiązek aniżeli ten, który został określony w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., chociaż jak stwierdzili dalej, w wyniku wnoszonych odwołań decyzja ta została uchylona i ostatecznie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. został na nich nałożony obowiązek rozbiórki "obiektu z pomieszczeniami budowlanymi zlokalizowanego na działce [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...]. gm. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę".

W kolejnych pismach wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego skarżący nie kwestionowali jednak konieczności dokonania rozbiórki, jednakże powoływali inne okoliczności, które według nich skutkują niewykonalnością obowiązku.

Analiza zarzutu skarżących oraz przywołanych w jego kontekście przeszkód wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., w zestawieniu z treścią przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje – jak zasadnie stwierdził to organ odwoławczy, że żadna z enumeratywnie wskazanych w nim przesłanek w rozpatrywanej sprawie nie występuje. Obowiązek nałożony na skarżących został wyczerpująco sprecyzowany w decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. i jest zbieżny z treścią obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...]. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, obowiązek nadal istnieje, albowiem skarżący nie wykonali nakazu rozbiórki. Nie można uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyli niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym z powodu ewentualnego zniszczenia gniazd ptasich oraz obowiązku zabezpieczenia oddanego skarżącym na przechowanie drewna. Sąd przyznał, iż słusznie zauważył organ, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego upłynęły niemalże cztery lata i w tym czasie skarżący dobrowolnie nie wykonali obowiązku rozbiórki nawet w części. Wykonanie obowiązku pomimo podnoszenia przez skarżących zarzutu ewentualnego uszkodzenia siedliska jaskółki i nietoperza (nieznajdującego potwierdzenia w trakcie kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 29 czerwca 2015 r., jak też niewynikającego z innych wiarygodnych źródeł), czy też ochrony drewna powierzonego na przechowanie, jest możliwe przy zachowaniu przez skarżących staranności w czynnościach rozbiórkowych.

Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia.

Tymczasem skarżący oprócz werbalnych zapewnień, żadnych dowodów na okoliczność niemożliwości wykonania obowiązku nie przedstawili. Za taki dowód, zdaniem Sądu, nie można uznać twierdzeń o istniejących siedliskach ptasich, jak i postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie zatrzymania od skarżącego pociętego drewna. W ocenie Sądu nawet jeśli skarżącemu powierzono przechowanie drewna, co z postanowienia nie wynika, to w związku z orzeczoną rozbiórką, miał prawo od przechowania zatrzymanego drewna się uchylić korzystając z przysługujących mu środków odwoławczych. W tej sytuacji podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. jest zatem całkowicie chybiony.

Dalej Sąd podniósł, że kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego była podstawą podniesionego przez skarżących zarzutu opisanego w piśmie z dnia 3 sierpnia 2015 r., w którym skarżący kwestionowali obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] maja 2006 r. oraz z tytułu wykonawczego nr [...]. Od zarzutu tego jednak odstąpili, gdyż w kolejnych fazach postępowania wprost twierdzili, że nie kwestionują nakazu rozbiórki wynikającego z decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, kwestionując wydany wyrok w całości i domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 49 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1348) w zw. z § 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 ww. rozporządzenia i załącznika określonego w § 2 tego rozporządzenia poprzez ich pominięcie, co w konsekwencji oznacza uznanie za dopuszczalne wykonanie ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. w sytuacji, gdy w obiekcie budowlanym objętym rzeczoną decyzją żyją nietoperze, które w świetle cytowanych przepisów podlegają ścisłej ochronie i nie mogą być nawet transportowane, a niewątpliwie wykonanie decyzji oznaczałoby co najmniej konieczność ich transportowania, a najprawdopodobniej uśmiercenia;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie nieuwzględnienie, że w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organy obu instancji zaniechano przeprowadzenia z urzędu opinii biegłego z zakresu zoologii na okoliczność zamieszkiwania przez nietoperze obiektu, który powinien zostać rozebrany;

W uzasadnieniu skarżący zawarli argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

Pismem z dnia 5 września 2016 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, iż skarżący zrzekają się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, w związku z tym przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach wyznaczonych podniesionymi przez skarżącą Spółkę podstawami kasacyjnymi. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do normy art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie ustawowym nie wniosły o jej przeprowadzenie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedziona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wyjaśniając przesłanki nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego, zauważyć należy, iż w ocenie skarżących w tej sprawie, jak wykazują w skardze kasacyjnej, została spełniona przesłanka z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a to dlatego, iż gdyby skarżący chcieli wykonać ciążący na nich obowiązek, to naruszyliby przepisy ustawy o ochronie przyrody. Dalej skarżący podnieśli, że w myśl art. 49 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt z dnia 6 października 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1348) w zw. z § 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 ww. rozporządzenia i załącznika określonego w § 2 tego rozporządzenia nietoperze znajdują się pod ścisłą ochroną i jakakolwiek ingerencja w ich funkcjonowanie jest zakazana.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za usprawiedliwiony nie mógł zostać uznany zarzut sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Tej niewykonalności obowiązku skarżący upatrują w tym, że ich zdaniem w obiekcie którego dotyczy postępowanie żyją nietoperze (gatunek podlegający ścisłej ochronie), co przemawia za koniecznością umorzenia postępowania. Podnoszona kwestia bytowania nietoperzy była wyjaśniania przez organ odwoławczy w toku postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 10 września 2015 r. (w toku postępowania zażaleniowego) przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu i nie stwierdził nawet śladów występowania nietoperzy. Z treści protokołu wynika, że sam skarżący także nie był w stanie wskazać miejsca schronienia nietoperzy. Podniósł jednie ogólnie, że nietoperze gnieżdżą się w spiżarni, ale "nie widać ich gniazd dlatego nie można stwierdzić skąd wylatują i gdzie śpią". Mając zatem na uwadze ustalenia organu co do braku śladów nietoperzy i ogólnikowe twierdzenia skarżących w tym zakresie, stwierdzić należy, że wskazywanie na przeszkodę w wykonaniu obowiązku w postaci występowania nietoperzy w obiekcie podlegającym rozbiórce jest niczym innym jak nieuzasadnioną polemiką ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zajętym w zaskarżonym wyroku. Tym samym przyjąć trzeba, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów egzekucyjnych co do braku podstaw do uznania przedmiotowego zarzutu za usprawiedliwiony. Zaś wobec stwierdzenia, że zarzut skarżących nie jest uzasadniony, brak było podstaw do umorzenia postępowania. Z normy art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Stanowiska Sądu pierwszej instancji nie podważa także podnoszona przez skarżących w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestia osłabienia, na skutek wykonania rozbiórki obiektu, muru oporowego, co zdaniem skarżących zakończy się obsunięciem ziemi i zniszczeniem rosnącego ponad nim lasu. Stanowisko to nie zostało poparte żadnymi okolicznościami czy dowodami, które pozwoliłyby przyjąć, że z ww. powodu nie jest technicznie możliwe wykonanie nałożonego obowiązku.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (porównaj wyroki NSA: z 20.12.1984 r. I SA 804/84, opubl. ONSA 1984/2/123; z 8.02.2006 r. II OSK 509/05; z 13.11.2008 r. II OSK 1365/07; z 14.05.2013 r. I OSK 75/13, dostępne w CBOSA).

Również i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis ten stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, co wynika z uzasadnienia zakwestionowanego wyroku Sąd pierwszej instancji, takiego naruszenia przepisów postępowania, upoważniającego do uchylenia zakwestionowanego aktu nie stwierdził. Ponadto wskazać należy, iż dla uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej nie jest wystarczające powołanie się jedynie na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ale w sytuacji gdy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną w sprawie miało miejsce "inne naruszenie przepisów postępowania", to naruszenie ww. przepisu p.p.s.a. winno zostać powiązane z naruszeniem konkretnego przepisu postępowania, który został naruszony przez organ, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie taki konkretny przepis nie został wskazany. Nie zostało także wykazane, by nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność bytowania nietoperzy w przedmiotowym obiekcie, w sytuacji gdy podczas kontroli nie stwierdzono nawet śladów ich bytności, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując stwierdzić należy, że podniesione zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.