Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 708/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1 i 4 oraz art. 34 par. 4 i par. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Cezary Kosterna, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] lipca 2019 r. numer [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie, poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] oraz postanowienie [...] S.A. z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz B. J. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096; dalej: "kpa"), art. 18 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2018r., poz. 1314 ze zm.; dalej: "upea"),

po rozpatrzeniu zażalenia B. J. (dalej: "skarżąca", "zobowiązana"),

na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "organ I instancji", "organ egzekucyjny") z dnia [...] czerwca 2019 r.

w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego

o numerze [...] wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącej zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...], wystawionego przez Pocztę Polską S.A., obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych rtv.

W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia [...].12.2018 r. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanej w dniu [...].01.2019 r. W dniu [...].01.2019 r. wpłynęło do organu I instancji pismo zobowiązanej zawierające zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...].01.2019 r. organ egzekucyjny przekazał pismo dot. zarzutów wierzycielowi celem uzyskania stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem znak: [...] z dnia [...].02.2019 r. wierzyciel tj. Poczta Polska S.A. uznał wniesione przez zobowiązaną zarzuty za nieuzasadnione.

W odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w przedmiotowym tytule wykonawczym wierzyciel stwierdził, iż w dniu [...] października 2012 roku o godz. [...] w myśl przepisów art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym G.-F. C. pod adresem: ul. W. [...], [...]R., gdzie prowadzona była przez skarżącą działalność gospodarcza pod nazwą Zakład I. Ś. "[...]", B. J.. W wyniku wszczętego i prowadzonego postępowania oraz w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w dniu [...] marca 2013 roku wydał Decyzję Nr [...]pismem znak: [...]:

- nakazującą rejestrację dwóch używanych odbiorników telewizyjnych,

- ustalającą opłatę za używanie dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych

w kwocie 1110,00 PLN. Decyzja ta została doręczona skutecznie w dniu [...].03.2013r. pełnoletniemu domownikowi. W związku z brakiem wykonania uiszczenia ustalonej opłaty wymienionej w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w dniu [...] sierpnia 2013 roku przesłał do zobowiązanej upomnienie nr [...]. Zobowiązanie nie zostało jednak zrealizowane, co spowodowało, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w dniu [...] listopada 2018 roku wystąpił

z żądaniem zapłaty, kierując tytuł wykonawczy nr [...]do organu egzekucyjnego, w którym jako podstawę prawną obowiązku wskazano ww. decyzję

z dnia [...] marca 2013 r.

W odniesieniu do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego zauważył, że

z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko innej osobie niż zobowiązany. Zdaniem wierzyciela w okolicznościach niniejszej sprawy w sposób prawidłowy wskazano osobę, wobec której ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Organ I instancji powołując się na art. 34 § 1 upea wskazał na związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, które zostało zawarte w postanowieniu, od którego skarżąca nie wniosła zażalenia i stało się ono ostateczne w administracyjnym toku instancji.

Zażalenie na to postanowienie Naczelnika US z dnia [...] czerwca 2019 r. wniosła skarżąca. Skarżąca wniosła o oddalenie w całości przedmiotowego postanowienia, jako błędnego uznania:

- w punkcie 1 nieuzasadnionego zarzutu nieistnienia obowiązku,

- w punkcie 2 nieuzasadnionego zarzutu błędu, co do osoby zobowiązanego,

- w punkcie 3 nieuzasadnionego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.

Ponadto wniosła o uznanie całej sytuacji jako nadzwyczajnej i przyjęcie roszczenia jako wadliwego prawnie ze skutkiem wygaszenia roszczenia i jego przedawnienia, ewentualnie zawieszenia do momentu zakończenia prowadzonych postępowań w Prokuraturze Krajowej i Sądzie.

Dyrektor IAS postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., wskazanym na wstępie

i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na wstępie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał przy tym, iż Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. już po przekazaniu zażalenia poinformował organ egzekucyjny, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...].02.2019r.

nr [...] [...]. Wskazał jednocześnie, iż przedmiotowe postanowienie nie jest ostateczne. Następnie postanowieniem z dnia [...].07.2019r.

nr Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. stwierdził, iż zażalenie skarżącej z dnia [...].06.2019r, na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...].02.2019r. zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Ponadto wierzyciel stwierdził, iż postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Organ odwoławczy wskazał następnie, iż tryb postępowania w sprawie zarzutów określają przepisy art. 33 - 35 upea. W treści art. 33 § 1 upea ustawodawca zawarł zamknięty katalog okoliczności, które mogą stanowić przedmiot zarzutu. Zgodnie z pkt 1 wspomnianego przepisu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast zgodnie z pkt 4 ww. przepisu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być błąd co do osoby zobowiązanego. Organ odwoławczy wskazał także na art. 34 § 1 upea, podnosząc, iż wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Dyrektor IAS wskazał następnie, iż zobowiązana pismem

z dnia [...].01.2019r. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego, wskazując na błąd co do osoby zobowiązanej oraz brak podstawy prawnej naliczenia wysuniętych roszczeń, zakwalifikowane przez organ egzekucyjny, jako zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i 4 upea, tj. nieistnienia obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego, uznając je, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, za nieuzasadnione.

Dokonując kontroli prawnej postanowienia organu I instancji, organ odwoławczy podzielił rozstrzygnięcie tego organu. Wskazał, iż Naczelnik US przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w sprawie wniesionych zarzutów, dochowując wszystkich zasad wymaganych przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzyskał bowiem ostateczne w sprawie postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela. Wobec otrzymania ostatecznego postanowienia wierzyciela, uznającego za nieuzasadnione zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 4 upea, Naczelnik US, będąc związany tym stanowiskiem wydał postanowienie w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. Wskazał przy tym, że nieuwzględnienie stanowiska wierzyciela przez organ egzekucyjny, stanowiłoby rażące naruszenie prawa tj. dyspozycji art. 34 § 1 i 4 upea. Organ odwoławczy stwierdził także, że wobec stanowiska Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., wyrażonego

w ostatecznym postanowieniu z dnia [...].02.2019r., podnoszone przez zobowiązaną zarzuty nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego należy uznać za nieuzasadnione. Zauważył, iż wierzyciel w postanowieniu z dnia [...].02.2019 r. zajął również stanowisko co do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, który to zarzut uznał także za nieuzasadniony. W ocenie tutejszego organu powyższy zarzut został zbędnie wygenerowany przez wierzyciela, bowiem z pisma skarżącej z dnia [...].01.2019 r., którym zostały zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie wynika, aby zobowiązana zgłosiła zarzut, o którym mowa w treści art. 33 § 1 pkt 6 upea, tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Zauważyć również należy, iż zobowiązana w przedmiotowym piśmie nie podniosła żadnych okoliczności mogących wskazywać na przesłanki zaistnienia niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zarzuty określone jako błąd co do osoby zobowiązanej oraz brak podstawy prawnej naliczenia wysuniętych roszczeń, mieszczą się w ramach podstaw zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1 i 4 upea, tj. nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Natomiast powyżej wskazane zarzuty nie mogą równocześnie stanowić zarzutu w zakresie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej poprzez uznanie, że skoro zobowiązana wniosła zarzuty oparte na nieistnieniu obowiązku oraz błędzie co do osoby zobowiązanego to równocześnie wskazała, iż powyższe stanowi o niedopuszczalności prowadzenia wobec niej egzekucji administracyjnej. Zatem zdaniem Dyrektora IAS organ I instancji w postanowieniu

z dnia [...].06.2019r. słusznie nie odniósł się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, bowiem jak wskazano powyżej z treści pisma z zarzutami w żaden sposób nie można wywieść, iż zobowiązana do przedmiotowego postępowania egzekucyjnego wniosła również zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał także, iż w treści zażalenia zobowiązana wniosła zarzut, przedawnienia przedmiotowych należności, którego w piśmie z dnia [...].01.2019r. wszczynającym postępowanie w sprawie zarzutów zobowiązana nie podniosła. Zauważył, iż zobowiązana nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów powołując ich nowe podstawy, dotyczy to również zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów, w którego treści nie ma możliwości podnoszenia innych zarzutów, niż w piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie zarzutów. Przytoczył przy tym pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku wyrażony w wyroku z dnia 13.09.2016r. sygn. akt I SA/Gd 660/16 zgodnie

z którym: "z unormowania art. 33 u.p.e.a. wynika, że zarzuty są sformalizowanym środkiem prawnym, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Wniesienie zarzutów wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. W piśmiennictwie podkreśla się, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać ich, powołując nowe ich podstawy (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa Lexis Nexis 2006, s. 139). A zatem, zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia organu nadzoru, nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia

3 grudnia 1997r. sygn. akt I SA/Lu 1246/96, LEX nr 35893).". Powołując się na powyższe okoliczności organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia [...].06.2019r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...].

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2019 r.

Skarżąca wniosła o oddalenie w całości przedmiotowego postanowienia, opartego na błędnym uznaniu praw rzekomego wierzyciela, praw nabytych bez merytorycznego rozpoznania i manipulację procedurą, oddalenie postanowienia z dnia [...] lipca 2019 jako stronniczego, niezgodnego ze stanem faktycznym i działaniem

na szkodę skarżącej, o zwrot bezprawnie zajętych środków finansowych zabranych

w ramach postępowania egzekucyjnego [...] Urzędu Skarbowego, zajęciem nr [...] z dnia [...].07.2019 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż kierowane do niej roszczenia dotyczą innego podmiotu. Dodała, iż całość roszczeń uległa przedawnieniu, a rzekome zgłoszenie rejestracyjne jest wadliwe prawnie. Podniosła także, iż w dniu

[...] października 2013 r. dokonano nielegalnej eksmisji (napadu), w tym kradzieży majątku zakładu, a przedsiębiorca ZIŚ [...] przestał być posiadaczem odbiorników, tym samym przestał podlegać zapisom ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. Kradzież majątku, w tym części dokumentów to jednocześnie uniemożliwienie wszelkich czynności prawnych związanych z przedmiotową sprawą.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sporem w sprawie objęta jest zasadność zgłoszonych przez skarżącą zarzutów do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego opłatę za używanie dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 1.110 zł wraz z odsetkami. Podstawę prawną powyższego obowiązku stanowi decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. wydana wobec B. J. Z. I. Ś. "[...]". Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wskazała na błąd co do osoby zobowiązanej objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym, brak podstaw prawnych naliczenia wysuniętych roszczeń oraz brak dołączonych do akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których wysunięto wobec skarżącej przedmiotowe roszczenia. Ww. pismo nie zawiera uzasadnienia. W zażaleniu wskazała także na przedawnienie objętego tytułem wykonawczym roszczenia.

Organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy uznały wniesione przez skarżącą zarzuty za nieuzasadnione, przy czym stwierdziły, iż wniesione przez skarżącą pismo wskazuje na zarzuty błędu co do osoby zobowiązanego oraz nieistnienia obowiązku. Organ odwoławczy uzupełnił jednocześnie podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazując w tej mierze art. 33 § 1 pkt 1 i 4 upea. Dodał także, iż zarzut przedawnienia zgłoszony w zażaleniu nie został wskazany w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. i po upływie terminu skarżąca nie może uzupełniać zarzutów, powołując ich nowe podstawy. Wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. wydanym na podstawie art. 34 upea odniósł się zaś do zarzutów: nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, uznając je za nieuzasadnione.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 upea egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Z art. 3 § 1 upea wynika, zaś że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W przepisie tym wyszczególniono zatem dwie kategorie obowiązków: obowiązki wynikające z decyzji lub postanowień właściwych organów i obowiązki wynikające bezpośrednio z przepisów samego prawa, o ile są to obowiązki znajdujące się w zakresie administracji rządowej lub administracji samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 33 § 1 upea w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy

o wzajemnej pomocy.

W myśl art. 27 § 1 pkt 9 upea (w brzmieniu jw.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia

do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Zauważyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 34 § 1 upea zdanie pierwsze

(w brzmieniu jw.), zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Powyższe nie zwalnia jednak organu egzekucyjnego od wywiązania się

z obowiązków jakie na organ egzekucyjny nakładają mające zastosowanie w sprawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 kpa w zw. z art.

18 upea w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 9 kpa, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące

w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W ocenie Sądu organ egzekucyjny naruszył treść ww. przepisów, a organ odwoławczy tych naruszeń nie usunął. Należy bowiem zwrócić uwagę na treść pisma zawierającego zarzuty do postępowania egzekucyjnego wniesionego przez skarżącą. Pismo to poza wskazaniem na błąd co do osoby zobowiązanej i brak podstaw prawnych naliczenia wysuniętych roszczeń, które to treści trafnie uznano za zarzuty do postępowanie egzekucyjnego, nie zawiera uzasadnienia. O ile zatem czytelne jest wskazanie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 4 upea, nie jest jasne na czym w ocenie skarżącej polega "błąd podstaw prawnych naliczenia wysuniętych roszczeń". Skarżąca bowiem nie wskazuje żadnej podstawy prawnej zgłaszanych zarzutów i nie wskazuje okoliczności, które pomogłyby ustalić tą podstawę prawną. Okoliczności tej organ egzekucyjny nie wyjaśnił, przekazując powyższą treść wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w trybie art. 34 upea. Trudność w identyfikacji zgłoszonych przez skarżącą zarzutów wynika także z tego, iż wierzyciel z pisma złożonego przez skarżącą wyinterpretował trzy zarzuty: nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś organ egzekucyjny i organ odwoławczy jedynie pierwsze dwa, wskazując na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 4 upea. Tymczasem wskazanie na brak podstaw brak podstaw prawnych naliczenia wysuniętych roszczeń, jest określeniem o dużym stopniu ogólności i może, ale nie musi wskazywać wyłącznie za nieistnienie obowiązku, jak to ocenił wierzyciel oraz orzekające w sprawie organy, ale może stanowić także o wskazaniu na wygaśnięcie czy przedawnienie, które to zarzuty także mieszczą się w punkcie 1 § 1 art. 33 upea, a skarżąca na przedawnienie wskazuje w zażaleniu. Prawidłowe wyjaśnienie jakie zarzuty obejmuje pismo skarżącej z dnia [...] stycznia 2019 r. jest szczególnie istotne z uwagi na fakt, iż jak trafnie wskazuje organ odwoławczy nie jest możliwe uzupełnienie zgłoszonych zarzutów o nowe podstawy prawne w przypadku gdy upłynął termin 7 dni, wynikający z art. 27 § 1 pkt 9 upea, a także na wiążące stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, co wynika z art. 34 § 1 upea.

W tych okolicznościach, zdaniem Sądu wobec braku ustalenia w odniesieniu do sformułowania o braku podstaw prawnych naliczenia wysuniętych roszczeń, jakie zarzuty i na jakiej podstawie prawnej skarżąca zgłasza nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności z prawem stanowiska orzekających w sprawie organów o tym, że zarzuty są nieuzasadnione. Z tych względów zarówno zaskarżone postanowienie, jak

i postanowienie organu I instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu uchyleniu podlegało także postanowienie wierzyciela wydane w trybie art.

34 upea, które nie mogło podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Art. 3 § 2 pkt 3 ppsa zmieniony został przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015, poz. 658) zmieniającej tą ustawę z dniem 15 sierpnia 2015 r. i miał zastosowanie w takim brzmieniu w niniejszej sprawie, w ten sposób, że na jego podstawie wyłączono możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień wierzyciela

o niedopuszczalności zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wobec braku możliwości dokonania kontroli sądowoadministracyjnej postanowienia wierzyciela z dnia [...] lutego 2019 r. dla zachowania ochrony praw skarżącej należy uznać zasadność zastosowania

w odniesieniu do tego postanowienia art. 133, art. 134 i art. 135 ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2024/17, LEX Nr 2687382). Zdaniem Sądu nie ma przy tym istnego znaczenia dla tej oceny brak skutecznego wyczerpania przez skarżącą trybu zażaleniowego, albowiem także w przypadku prawidłowego wniesienia zażalenia postanowienie wierzyciela wydane w trybie art. 34 § 1 upea nie podlegałoby kontroli sądowo administracyjnej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny winien uwzględnić powyższe wywody i w prowadzonym postępowaniu zgodnie z art. 7 kpa i art. 9 kpa

w zw. z art. 18 upea zobowiązać skarżącą do sprecyzowania zarzutu, który w piśmie

z dnia [...] stycznia 2019 r. określony został jako brak podstaw prawnych naliczenia wysuniętych roszczeń. Po uzyskaniu stanowiska skarżącej nadać prawidłowy bieg sprawie, w tym przekazać wierzycielowi zgłoszone zarzuty w trybie art. 34 upea.

Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2019 r., orzekając jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 ppsa. Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżącą wpis sądowy.