Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2120/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz T. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia T. P. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. S. i S. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w J., powiat [...], dawne województwo [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na niezachowanie przez stronę terminu prawa materialnego do złożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty, wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Pismem z dnia 5 marca 2020 r. T. P. na podstawie art. 154 k.p.a. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. utrzymującej ją w mocy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Minister rozpatrując sprawę zaznaczył, iż w trybie art. 154 § 1 k.p.a. można wystąpić o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Tak więc niniejsza decyzja rozstrzyga wniosek T. P. w zakresie dotyczącym ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r.

Minister stwierdził, że ze stanu faktycznego ustalonego w pierwotnej decyzji Ministra Skarbu Państwa nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. nie wynika, aby zostały spełnione wszystkie przesłanki do potwierdzenia prawa do rekompensaty wynikające z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Ewentualna zaś zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach już ustalonego stanu faktycznego sprawy załatwionej ww. decyzją Ministra Skarbu Państwa. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie przedłożył dowodów, z których wynikałoby, że A. S. i S. S. byli właścicielami nieruchomości pozostawionej, dowodów świadczących o rodzaju i powierzchni nieruchomości, dowodów świadczących o opuszczeniu przez właścicieli byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., dowodów świadczących o zamieszkiwaniu właścicieli na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dowodów które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego przez właścicieli i samego wnioskodawcę, dowodów potwierdzających miejsca zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właścicieli nieruchomości i ich spadkobierców (ewentualnie oświadczeń o miejscu lub miejscach zamieszkania tych osób), oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty. W zebranym materiale dowodowym brak jest również dowodu potwierdzającego następstwo prawne po A. S. i S. S.

Dokumenty takie pojawiły się później, tj. po [...] maja 2010 r. i to w odrębnym postępowaniu prowadzonym w stosunku do innych stron. Nowe dowody dotyczące nieruchomości pozostawionych przez A. S. i S. S. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w J., powiat [...], dawne województwo [...] zebrane w innej sprawie nie mogą być podstawą do wychodzenia obecnie przez organ wyższej instancji poza granice stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania zwyczajnego zakończonego decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r., gdyż stanowiłoby to obejście przepisów prawa (pomieszanie trybu z art. 154 k.p.a. z trybem określonym w art. 145 § 1 k.p.a.).

Reasumując, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z dnia [...] maja 2020 r. stwierdził, będąc związany ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi przez organy prowadzące postępowanie zwykłe, że w wyniku braku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. należy odmówić wydania w trybie art. 154 k.p.a. decyzji uchylającej rozstrzygnięcie Ministra Skarbu Państwa nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył T. P.

Strona w treści wniosku powołała się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.10.2017 r. sygn. akt I OPS 3/17.

Minister ponownie rozpatrując sprawę podniósł, że wytyczne przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale mają zastosowanie albo do toczącego się postępowania administracyjnego niezakończonego ostateczną decyzją (właściwego Wojewody w I instancji lub Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w II instancji) albo do postępowania zakończonego ostateczną decyzją (właściwego Wojewody w I instancji lub Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w II instancji), ale jedynie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie natomiast T. P. złożył wniosek o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r., w trybie art. 154 k.p.a., a zatem nie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a.

Wobec powyższego, z uwagi na to, że strona postępowania w sposób przejrzysty wskazała, że żąda uchylenia lub zmiany decyzji Ministra Skarbu Państwa na podstawie art. 154 k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest związany żądaniem strony postępowania.

Reasumując, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.10.2017 r., sygn. akt I OPS 3/17 nie stanowi podstawy do zastosowania art. 154 k.p.a., a tym samym do uchylenia decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r., nr [...].

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. P. zarzucając jej naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7 i art. 77 k.p.a., a także naruszenie konstytucyjnego prawa do dziedziczenia.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie niniejszej za uchyleniem decyzji z 2010 r. przemawia słuszny interes strony biorąc pod uwagę treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r. I OPS 3/17. Skarżący nabył bowiem uprawnienie do udziału w postępowaniu w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty zainicjowanego przez innego spadkobiercę S. S. i A. S., które to postępowanie nie zostało zakończone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną.

Postepowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało przez T. P., który domagał się uchylenia na podstawie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. i S. małż. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z okolicznościami związanymi z II wojną światową. Odmowa przyznania prawa do rekompensaty była motywowana faktem, że w wnioskodawca złożył wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z uchybieniem ustawowego terminu.

Słuszny interes strony uzasadniający uchylenie tych decyzji skarżący wywiódł z odmiennej wykładni art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikającej z uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 3/17, zgodnie z którą "Złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną w terminie określonym art. 5 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm. - obecnie: Dz.U. z 2016 r. poz. 2042 ze zm.) skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych w rozumieniu art. 3 tej ustawy".

Na tego rodzaju wykładnię art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zabużańskiej - zdaniem składu powiększonego - wskazują elementy decyzji wydawanej w takiej sprawie, to jest celowość załatwienia sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty jednym rozstrzygnięciem. Pozwala to na uniknięcie rozbieżności co do istotnych rozstrzygnięć, określonych w art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, do których może dochodzić, gdy w odniesieniu do jednej nieruchomości zapada kilka rozstrzygnięć z wniosków kilku osób uprawnionych. Za takim rozumieniem ww. przepisów przemawiają też rezultaty wykładni prokonstytucyjnej. Odczytywanie bowiem treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zabużańskiej w ten sposób, że ustanawia ona, dla zachowania terminu prawa materialnego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, wymóg złożenia wniosku przez każdego ze współwłaścicieli lub spadkobierców, lub wskazaną osobę uprawnioną do rekompensaty, w przypadkach, o których mowa w art. 3 ustawy, oznaczałoby akceptację również dla takiej sytuacji, w której zaniechanie organu władzy publicznej, w zakresie obowiązku określonego w art. 61 § 4 oraz art. 9 i 10 § 1 k.p.a., rodziłoby po stronie obywatela nieodwracalne skutki a taka relacja organu władzy publicznej z obywatelem byłaby niedopuszczalna. Założenie, według którego władza publiczna może ustanowić normy, których dochowanie przez obywatela jest możliwe jedynie przy pomocy organu tej władzy, ale jednocześnie zwalniające organ z obowiązku udzielenia obywatelowi skutecznej pomocy w tym zakresie, byłoby sprzeczne z zasadą bezpieczeństwa prawnego, wyprowadzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji skład powiększony podkreślił w szczególności, że nie można zwłaszcza zaaprobować sytuacji, w której organ ma informację o osobie uprawnionej, uzyskaną w trakcie postępowania z wniosku innego współwłaściciela albo spadkobiercy, ale nie powiadamia jej o postępowaniu, nie stwarza tej osobie uprawnionej możliwości przystąpienia do postępowania, a następnie uznaje, że nie dochowała ona materialnoprawnego terminu do złożenia wniosku. Z podsumowania uzasadnienia owej uchwały, w którym NSA w składzie powiększonym stwierdził, że "Wszystkie uwarunkowania materialnoprawne i proceduralne prowadzą do stanowiska, według którego, współwłaściciel albo jeden ze spadkobierców, składając wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, powoduje wszczęcie postępowania, w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., nie tylko w sprawie przysługującego mu, w fazie realizacji, udziału w prawie do rekompensaty, ale wszczęcie postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty przysługującego wszystkim współwłaścicielom albo wszystkim spadkobiercom. NSA w składzie powiększonym swoje stanowisko oparł też na poglądzie wyrażonym w dotychczasowym orzecznictwie, że w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej chodzi o wniosek dotyczący konkretnej nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (patrz: wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 594/14). Dopiero niezłożenie, w odniesieniu do konkretnej nieruchomości, wniosku w terminie określonym w art. 5 ust. 2 ustawy, powoduje wygaśnięcie prawa do rekompensaty (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2072/11).

W świetle powyższego w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie organów nie zasługuje na aprobatę, a z uchwały nie wynika by wyłączną drogą do wzruszenia kwestionowanych decyzji było wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Przewidziany w ww. przepisie tryb wzruszenia decyzji dotyczy decyzji ostatecznych prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (niedającymi podstaw do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji), a wzruszenie może nastąpić tylko z uwagi na słuszny interes strony lub interes społeczny.

To nadzwyczajne postępowanie stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości aktu administracyjnego, a jego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z punktu widzenia określonych przepisem przesłanek.

Na wstępie podkreślić należy, że dominujący w orzecznictwie i doktrynie jest pogląd, że tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie znajduje zastosowania do weryfikacji tzw. decyzji związanych, tj. takich, których treść determinowana jest ściśle określonymi przesłankami ustawowymi, niepozostawiającymi organowi administracji publicznej w zakresie rozstrzygnięcia sprawy luzu decyzyjnego. Taką zaś decyzją jest niewątpliwie rozstrzygnięcie podejmowane na gruncie ustawy zabużańskiej. Wyrazem powyższego stanowiska są argumenty prezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1996 r. sygn. akt III SA 362/95, z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt I OSK 815/05, a także wyrokach z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 232/06, z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10.

Nie jest to jednak pogląd jedyny w tej materii. Prezentowany jest bowiem także pogląd, że ze stanowiskiem co do tego, że tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie może być stosowany do decyzji związanych, można by się zgodzić tylko wówczas, gdy przez odwołanie się do związanego charakteru decyzji zostałoby wykazane, że uchylenie lub zmiana decyzji będzie naruszać słuszny interes strony, bądź też stać będzie w sprzeczności z interesem społecznym. Takie są bowiem przesłanki przewidziane w art. 154 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2404/10). Podkreśla się przy tym, że o ile rzeczą niesporną jest, że wydanie decyzji w trybie wynikającym z art. 154 k.p.a. nie może prowadzić do stanu sprzecznego z prawem (słuszny interes strony bowiem to przede wszystkim interes zgodny z prawem), o tyle ustalenie, zgodnie z którym decyzja związana nie podlega zmianie lub uchyleniu w ww. trybie ponieważ naruszać to będzie prawo, nie może przybierać charakteru abstrakcyjnego. Poprawność tego ustalenia zależy bowiem od konkretnego przypadku, w ramach którego rozważenia wymaga to, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym.

Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Warto przy tym zauważyć, że również w doktrynie kwestionowane jest stanowisko jakoby tryb z art. 154 k.p.a. nie znajdował w ogóle zastosowania do decyzji związanych (por. A. Wróbel, M. Jaśkowska, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Lex/el, kom. do art. 154 k.p.a.).

Konkludując zatem stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy przy uwzględnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony możliwa jest taka zmiana decyzji względnie jej uchylenie, która nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną (której np. rozumienie od wydania decyzji "pierwotnej" uległo zmianie), to co do zasady nie ma przeszkód, by na gruncie omawianej regulacji doszło także do zmiany lub uchylenia decyzji o charakterze związanym. Warunkiem jest to, aby całość systemu prawnego nie stała temu na przeszkodzie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 908/12).

Zważyć zaś należy, że to właśnie m.in. zmiana wykładni prawa następująca po wydaniu w sprawie odmownej decyzji ostatecznej, która nie prowadzi do wadliwości decyzji uzasadniającej jej wzruszenie w trybie art. 156 § 1 k.p.a. stanowi uzasadnienie dla istnienia trybu, o którym mowa w art. 154 k.p.a. Bez tego bowiem przepisu odmowna decyzja administracyjna, nawet w sytuacji gdyby była wadliwa prawnie (ale wady te nie przybierałyby postaci kwalifikowanej, prowadzącej do nieważności decyzji czy wznowienia postępowania), pozbawiałaby stronę możliwości ubiegania się o określone ustawą prawa "po wsze czasy", co dalekie byłoby od racjonalnego pojmowania administracji publicznej. Za niewzruszalnością takiej decyzji nie może także przemawiać zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), ponieważ nie ma wystarczających racji, aby przedkładać dalsze formalne obowiązywanie decyzji ostatecznej nad rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 183/15.)

Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 127/06, z przepisu tego wynika, że we wskazanym trybie nadzwyczajnym mogą być uchylane lub zmieniane wszelkie decyzje ostateczne (o ile zostaną spełnione pozostałe przesłanki ustawowe), niezależnie od tego, czy wydane zostały w sprawach wszczętych z urzędu, czy w sprawach wszczętych na wniosek strony; czy wydane zostały w sprawach załatwianych decyzją uznaniową, czy związaną; czy są prawidłowe pod względem prawnym, czy też dotknięte są wadami niekwalifikowanymi. Jednocześnie NSA zaakcentował, że art. 154 § 1 k.p.a. nie zawiera żadnych ograniczeń ani wyłączeń w tych kwestiach. Natomiast brak jest podstaw do wprowadzania do wykładni tego przepisu takich elementów, które z jego treści nie wynikają. Podobny pogląd został także zaprezentowany w wyroku z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I OSK 3065/15, w którym NSA uznał, że dla zastosowania trybu określonego w art. 154 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia, czy decyzja ma charakter związany czy uznaniowy, lecz istotne jest to, aby zastosowanie tego trybu nie doprowadziło do stanu niezgodnego z prawem.

Podkreślenia wymaga, że przy dokonywaniu oceny zasadności i celowości uchylenia ostatecznej decyzji odmownej z punktu widzenia ujętych w art. 154 § 1 k.p.a. przesłanek, tj. interesu społecznego lub słusznego interesu strony, znaczącą rolę odgrywa właśnie m.in zmiana wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania takiej decyzji. Powyższe stanowisko wprost wynika z aktualnego orzecznictwa NSA w tym przedmiocie i znajduje potwierdzenie w wyroku z dnia 17 czerwca 2017r., sygn. akt. I OSK 1050/16. Tym samym za słuszny należy uznać pogląd, że zmiana wykładni przepisów ustawy zabużańskiej, jako wynik interpretacji przepisów tej ustawy, może decydować o wykazaniu słusznego interesu strony postępowania.

Podkreślenia wymaga także, że zmiana wykładni art. 5 ustawy niesie istotną wartość dla oceny istnienia w tej kwestii interesu społecznego. Analiza uzasadnienia uchwały o sygn. akt I OPS 3/17 wprost wskazuje, że przyjęta w niej interpretacja zapewnia stosowanie prokonstytucyjnej wykładni prawa, wzbudzając jednocześnie zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa. Ocenić tym samym należy, że omawiana zmiana nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną, której rozumienie od wydania decyzji "pierwotnej" uległo zmianie a całość systemu prawnego nie stoi temu na przeszkodzie

Tym samym za nieracjonalne należy uznać argumenty, że wnioskowane uchylenie decyzji oznaczałaby wydanie aktu niezgodnego z prawem z uwagi na brak ustaleń w kwestionowanym postępowaniu w zakresie następstwa prawnego po A. i S. małż. S. czy w zakresie innych przesłanek wynikających z ustawy zabużańskiej. Zgodnie bowiem z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego- art. 7 , art. 77 par. 1 czy 80 to na organach administracyjnych spoczywa obowiązek dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy, w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

W tej sytuacji podnoszenie argumentu o braku ustaleń faktycznych w kwestionowanym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. jako uniemożliwiającym zastosowanie w niniejszej sprawie trybu określonego w art. 154 k.p.a. jest nie do pogodzenia z określoną w art. 8 k.p.a. zasadą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Zdaniem Sądu nie ma wystarczających racji, aby przedkładać formalne dalsze obowiązywanie decyzji ostatecznej nad rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem (tak: NSA w wyroku z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I OSK 3065/15).

Należy przy tym zauważyć, że organy w niniejszym postępowaniu miały wiedzę o toczącym się przed Wojewodą [...] postępowaniu z wniosku innych spadkobierców o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez A. i S. małż. S., co wynika z akt sprawy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewoda [...] zawiesił to postępowanie. Organ orzekający nie poczynił zaś żadnych ustaleń czy postępowanie to zostało zakończone, czy też nie, czym naruszył art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 k.p.a. a w konsekwencji również art. 107 par. 3 k.p.a. Z uzasadnienia skargi wynika zaś, że to postępowanie nie zostało zakończone.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i wyda decyzję odpowiadającą prawu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 par. 2 tej ustawy.