Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 219/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr) Sędziowie: WSA Urszula Zięba Asesor WSA Beata Cieloch Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2006r. sprawy ze skargi M. G. przy uczestnictwie A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2003r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. I. Uchyla zaskarżoną decyzję, II Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 1.509,30 zł (jeden tysiąc pięćset dziewięć złotych 30/100).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2000 r. Nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. określił A. G. i M. G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w wysokości[...] zł, odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł.

A. G. i M. G. w 1997 r. prowadzili działalność gospodarczą w spółce cywilnej A. udziały po 50% /, ponadto M. G. prowadził także działalność gospodarczą w spółce cywilnej K. /80% udziałów/.

Inspektor Kontroli Skarbowej w K. w toku prowadzonej kontroli skarbowej w spółce A. i K. stwierdził nieprawidłowości po stronie przychodów i kosztów.

W spółce cywilnej A. koszty uzyskania przychodów zmniejszono o kwotę [...] zł z tytułu nie zaliczenia do nich wydatków inwestycyjnych w tej wysokości, ponieważ dotyczyły one wydatków P. G. S.A., a nie A. s.c. i zgodnie z przepisami art.22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogą być one uznane za koszt uzyskania przychodów w tej spółce. W ocenie organu pierwszej instancji, wydatki te nawet poniesione przez A. spółkę cywilną nie mogłyby być uznane za koszty uzyskania przychodów, ponieważ zgodnie z art.23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie /przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację/ środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, a wydatki te miały taki charakter.

Organ skarbowy przyjmując za podstawę art. 14 ust. 1 ustawy przychód podatku dochodowym od osób fizycznych, zwiększył przychód i jednocześnie dochód spółki cywilnej K. o kwotę [...] zł poprzez zweryfikowanie stanu i zakresu umowy dzierżawy z dnia [...] 1996r. zawartej pomiędzy spółką cywilną A. a spółką cywilną K. Wartość robót inwestycyjnych wykonanych z tytułu tej umowy przez K. s.c. wyniosła kwotę [...] zł, czyli przekroczyła wartość umowy /[...]zł/ o kwotę [...] zł. Tymczasem K. s.c. zafakturowała jedynie kwotę [...] zł.

Inspektor Kontroli Skarbowej zakwestionował również sposób podziału majątku firmy na dzień [...] 1996r. tj. dzień odejścia M. G. ze spółki cywilnej Z.

Z tytułu zwrotu wkładu wniesionego do spółki jak i majątku znajdującego się w spółce M. G. otrzymał kwotę [...] zł, z tego [...] zł w dniu [...] 1996r. i [...] zł w dniu [...] 1997r.

Zgodnie z przepisem art.21 ust.1 pkt 50 ustawy podatkowej, wolne od podatku dochodowego są przychody otrzymane w związku ze zwrotem wkładów w spółce.

Inspektor Kontroli Skarbowej ustalił, że w latach 1991-1996 spółka nie generowała zysków, więc majątek spółki mógł być sfinansowany jedynie kredytami lub zobowiązaniami wobec dostawców, a te zgodnie z umową z [...] 1996r. spłacają wspólnicy pozostający w spółce. Zatem brak było podstaw do wypłaty M. G. ekwiwalentu za majątek pozostawiony w spółce.

Zdaniem organu skarbowego winien on otrzymać zwrot w naturze lokalu użytkowego wniesionego do spółki oraz gotówkę w wysokości [...] zł wniesioną na poczet kapitału. W związku z tym zwiększono przychód za 1997 r. o kwotę [...] zł /[...]zł - [...] zł/ tj. o kwotę wypłaconą z kasy spółki w dniu [...] 1997 r. podatnikowi, pomniejszoną o zwrot wkładu w wysokości [...] zł.

Od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione odwołanie z dnia [...] 2000r., w którym zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art.121§1, art.123§1, art.172§1, art.177, art.180§1, art.180 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu podniesiono, iż organ skarbowy nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki poniesione przez s.c. A. twierdząc, że wydatki te zostały poniesione przez inną firmę, a nawet gdyby były poniesione przez spółkę, to też nie byłyby uznane za koszt uzyskania, gdyż mają charakter kosztów inwestycyjnych. Zdaniem odwołujących się, skoro organ pierwszej instancji miał wątpliwości w tym zakresie, to powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które koszty dotyczą remontów, a które inwestycji w oparciu o opinię biegłych oraz dowód z przesłuchania świadka, pracownika firmy K. s.c., który zakładał żaluzje.

Negując zasadność stanowiska organu w kwestii zwiększenia przychodu z tytułu umowy dzierżawy o kwotę [...] zł, podniesiono, że przychód należny wynika z faktury. W umowie została uzgodniona kwota i na taką została wystawiona faktura. Pozostałe koszty dotyczą remontu pomieszczeń, w których znajdowały się biura s.c. K. Odwołujący się zakwestionowali także stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej w K. w kwestii podziału majątku przy wystąpieniu wspólnika M. G. ze spółki, przyjmujące, że wspólnik powinien dostać tylko [...] zł za pozostawiony majątek w spółce.

Zdaniem podatników organ skarbowy nie udokumentował w pełni swojej tezy, dlaczego wziął za podstawę rozliczenia z M. G. kwotę [...] zł przy wystąpieniu ze spółki, a nie dał wiary wartością kapitałów zawartych w księgach rachunkowych i bilansach za lata 1991-1996. Nie ustosunkował się do faktur zakupów środków trwałych za lata 1991-1994, przez co został naruszony art. 122 Ordynacji podatkowej.

Ponadto organ pierwszej instancji naruszył zasadę zakazu interpretacji rozszerzającej określenia przedmiotu opodatkowania na niekorzyść podatnika, opodatkowując ekwiwalent pieniężny otrzymany zgodnie z art.871 § 2 Kodeksu cywilnego za wystąpienie ze spółki cywilnej cywilnego dniu [...] 1996r., naruszając tym samym art.2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art.120 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] 2003 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w wysokości [...] zł, odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy rozstrzygając sprawę, wziął pod uwagę stan faktyczny, stan prawny oraz wyjaśnienia podatnika składane w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i uznał wydatki poniesione na remont w kwocie [...] zł za koszt uzyskania przychodu.

Odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości w spółce K. organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zwiększenie przychodu w/w spółki cywilnej o kwotę [...] zł.

Natomiast organ odwoławczy w całości zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez inspektora kontroli skarbowej w kwestii zwiększenia przychodów o kwotę [...] zł z tytułu otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za pozostawiony majątek w związku z wystąpieniem przez M. G. ze spółki Z. w dniu [...] 1996r.

Na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w K. została wniesiona skarga z dnia [...] 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., która zarzuciła nieważność decyzji z powodu wydania jej z naruszeniem art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej.

Ponadto w skardze zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego poprzez naruszenie art. 121 § 1, 180, 181, 208 § 1, 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skarżący powołując się na art.68 § 2 Ordynacji podatkowej stwierdził, iż obowiązek podatkowy podatku dochodowym za 1997r. powstał w 1998r, zatem zobowiązanie podatkowe wygasło z tytułu przedawnienia z końcem 2003r.

Skarżący podniósł także, iż postępowanie dowodowe jest jednym najważniejszych etapów podatkowego postępowania jurysdykcyjnego. To efekt postępowania dowodowego decyduje ostatecznie o rozstrzygnięciu sprawy i treści decyzji podatkowej. Stąd też duże znaczenie przysługujących stronie postępowania gwarancji procesowych, dzięki którym sprawa ma zostać rozstrzygnięcia obiektywnie. Należy tu pamiętać o ogólnych zasadach podatkowego postępowania jurysdykcyjne takich jak zasada prawdy obiektywnej, zasada zaufania podatników do organów podatkowych. Natomiast postępowanie dowodowe powinno się opierać o zasadę kompletności postępowania dowodowego, zasadę swobodnej oceny dowodów, zasadę czynne udziału strony w postępowaniu dowodowym, zasadę dysponowania prowadzącego postępowanie zakresem postępowania dowodowego.

Skarżący zarzucił także, iż organ pierwszej instancji naruszył zasadę zakazu interpretacji rozszerzającej poprzez określenie przedmiotu opodatkowania na niekorzyść podatnika, opodatkowując ekwiwalent pieniężny otrzymany zgodnie z art.871 kodeksu cywilnego za wystąpienie ze spółki cywilnej w dniu [...] 1996r. Przez takie działanie naruszony został art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz art.120 Ordynacji podatkowej wyrażający zasadę praworządności.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W pismach procesowych z dnia [...] 2006r. i z dnia [...] 2006r. strona skarżąca przedstawiła polemiczne argumenty, odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia [...] 2006r., iż w sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. po rozpoznaniu skargi zważył, co następuje:

Skarga ma uzasadnione podstawy.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, w pierwszej kolejności, należało odnieść się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji po upływie przedawnienia.

Przedawnienie zobowiązania podatkowego oznacza, że zobowiązanie podatkowe wygasa, tym samym przestaje istnieć. Po upływie okresu przedawnienia nie można zatem ani dochodzić wykonania zobowiązania, ani też orzekać w sprawie wysokości tegoż zobowiązania, skoro nie ma przedmiotu postępowania.

Zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczyło sprawy określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r.

Stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

W świetle powołanego przepisu, okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. upłynął z dniem [...] 2003r.

Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nosi datę [...] 2000r. Natomiast decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] 2003r. /doręczona w dniu [...] 2004r. /.

Sąd podziela w pełni pogląd ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż wydanie decyzji deklaratoryjnej przez organ podatkowy pierwszej instancji / art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej / nie przerywa biegu terminu przedawnienia określonego w art. 70 Ordynacji podatkowej /por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000r. sygn. akt III SA 917/99, ONSA 2001/3/119 /, a także stanowisko zawarte w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 6 października 2003r. sygn. akt FPS 8/03 / ONSA 2004/1/7 /, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przedawnienia upłynął, przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy.

Skoro więc decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2003r. została doręczona w dniu [...] 2004r., to należy uznać, że, zobowiązanie podatkowe zostało określone tą decyzją po upływie terminu przedawnienia.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez skład 7 sędziów NSA w uchwale z dnia 4 grudnia 2000r. sygn. akt FPS 10/00, że pojęcie "wydanie decyzji" obejmuje doręczenie decyzji / por. także: wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2000r. sygn. akt I SA/Wr 613/98, LEX nr 43034, wyrok NSA z dnia 26 marca 2001r. sygn. akt V SA 90/00, LEX nr 51328, wyrok NSA z dnia 19 października 2005r. sygn. akt I FPS 132/05, LEX nr 173287/.

W tej sytuacji, kluczową w sprawie kwestią staje się ocena, czy nastąpiło skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Zgodnie z art. 70 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia został przerwany, ponieważ w dniu [...] 2000r. został wystawiony tytuł wykonawczy TYT-1 nr[...] , którego odpis został odebrany w dniu [...] 2000r. oraz w tym samym dniu spisano protokół o stanie majątkowym.

Dla oceny trafności przedstawionego stanowiska niezbędna jest analiza przepisów ustawy z dnia [...] 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 1991r. Nr 36, poz. 161 ze zm./. Należy przy tym podkreślić, że powyższa ustawa była wielokrotnie gruntownie nowelizowana.

W sprawie rozpoznawanej przez Sąd, odpis tytułu wykonawczego został doręczony w dniu [...] 2000r. Charakter tej czynności należy zatem oceniać na podstawie przepisów ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym w tym dniu. Ustawa egzekucyjna w brzmieniu obowiązującym w 2000r. nie zawierała definicji legalnej czynności egzekucyjnych. Dopiero zmiana wprowadzona ustawą z dnia [...] 2001r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 125, poz. 1368 /, a w szczególności dodany tą ustawą art. 1a pkt 2 zdefiniował czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organy egzekucyjne działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Jednakże powyższa nowelizacja nie rozwiała wszystkich kontrowersji istniejących wokół znaczenia pojęcia czynności egzekucyjnych, szczególnie z uwagi na treść art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, według którego, organ egzekucyjny lub egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Z treści przywołanego przepisu wprost wynika, że ustawodawca jednoznacznie wymienia w nim czynność procesową, jaką jest doręczenie odpisu tytułu wykonawczego oraz czynności egzekucyjne.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2003r. sygn. akt I SA/Łd 2190/01, /publ. POP 2004/2/27/, że "z analizowanej treści art. 32 cyt. ustawy egzekucyjnej nie wynikają jakiekolwiek: podstawa, uzasadnienie czy też powód do oceny, iż ustawodawca utożsamia czynność procesową postępowania egzekucyjnego polegającą na doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego z czynnością egzekucyjną skierowaną bezpośrednio na egzekucję podatku. Wymienione w art. 32 doręczenie odpisu tytułu wykonawczego i dokonanie czynności egzekucyjnych / przystąpienia do tych czynności / ma więc charakter odróżniający te elementy unormowania i wykonywania interpretowanego przepisu. W poddawanej egzegezie normie art. 32 ustawodawca stwierdza wprawdzie funkcjonalny związek doręczenia odpisu tytułu wykonawczego z przystąpieniem do czynności egzekucyjnych, jednakże związek ten nie oznacza tożsamości badanych terminów i pojęć prawnych i nie wyklucza sytuacji faktycznych, w których organ lub egzekutor doręczą odpis tytułu wykonawczego, lecz nie przystąpią do czynności egzekucyjnych".

Z analizowanych łącznie przepisów art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej, nie można dowodzić, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego jest tożsame z czynnością egzekucyjna, o której podatnik został powiadomiony, również i z tej przyczyny, że pierwszy z nich mówi o doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego, a drugi o powiadomieniu o podjęciu czynności egzekucyjnej.

W kontekście powyższego Sąd przyjmuje za zasadne stanowisko, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jeżeli doręczając go organ egzekucyjny lub egzekutor nie przystąpił do czynności egzekucyjnych nie jest pierwszą czynnością egzekucyjną, o której podatnik został powiadomiony i zgodnie z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej nie przerywa biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 stycznia 2005r. sygn. akt FSK 1218/04, POP 2005/4/83

Sąd nie może zatem zgodzić się z wywodem Dyrektora Izby Skarbowej w K., że w rozpoznawanej sprawie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, ponieważ został skarżącemu doręczony odpis tytułu wykonawczego.

Z materiału dowodowego przedstawionego przez organ odwoławczy, nie wynika, aby wzmiankowanemu doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego towarzyszyło dokonanie innej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Nie było taką czynnością sporządzenie protokołu o stanie majątkowym, o którym wspomina organ odwoławczy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że spisanie ze skarżącym protokołu o jego stanie majątkowym można uznać za czynność egzekucyjną, która w świetle ww. normy prawnej przerywa bieg przedawnienia.

Za takim rozumieniem analizowanej normy prawnej, przemawia również zmiana z dniem 1 stycznia 2003r. Ordynacji podatkowej, wprowadzona ustawą z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw / Dz. U. Nr 169, poz. 1387 /, w wyniku, której art. 70 § 4 otrzymał następujące brzmienie: "bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony".

Zmiana powyższa o charakterze uściślającym, w sposób jednoznaczny usuwa wątpliwości, jakie występowały, w związku z treścią przepisu w poprzednim brzmieniu.

Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w K., że w niniejszej sprawie doszło do przerwania przedawnienia, także i z tego powodu, iż tytuł wykonawczy TYT-1 nr [...] z dnia [...] 2000r. nie czynił zadość wymogom określonym w art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem - w ocenie Sądu - nie mógł stanowić podstawy do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Przede wszystkim tytuł wykonawczy TYT-1 nr [...] wystawiony w dniu [...] 2000r. na zobowiązanego A. G. nie zawiera wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku.

Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy powinien zawierać między innymi wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Przez wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy zaś rozumieć, iż chodzi tu o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, którego wprost wynikają określone obowiązki lub w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji podatkowej - co miało miejsce w niniejszej sprawie - koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji / por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2000r. sygn. akt I SA/Ka 1187/99, LEX nr 45538 /.

Wskazanie podstawy prawnej obowiązku można pojmować w ten sposób, że chodzi tu o podanie aktu prawnego / prawa materialnego / na podstawie, którego wydano decyzję administracyjną lub też o samą decyzję / postanowienie, orzeczenie, ugodę itd./ wydaną na podstawie tych aktów. Pełną jednak realizacją tego przepisu byłoby podanie obu tych elementów. Nie dotyczy to sytuacji, gdy podstawą egzekucji jest przepis prawa / bez potrzeby wydania decyzji /, z którego wprost wynikają obowiązki. Wówczas tylko ten akt będzie stanowił podstawę prawną egzekwowanego obowiązku / R. Hauser, Z. Leoński - Egzekucja administracyjna, Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1995, str. 55/.

Z dołączonego do akt administracyjnych tytułu wykonawczego z dnia [...] 2000r. wynika, że nie zawiera on powołania się na decyzję stanowiącą podstawę egzekwowanego obowiązku. Wskazanie właściwej podstawy prawnej nie może zastąpić odciśnięta w części C druku tytułu wykonawczego pieczęć o treści " Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ( z późniejszymi zmianami)", tym bardziej, że zamieszczenie w rubryce 27. Rodzaj należności; adnotacji "PIT-5" sugeruje, że przedmiotowy tytuł wykonawczy obejmuje należności z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dodatkowo należy wskazać, że w niniejszej sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r., zobowiązanymi tj. osobami fizycznymi, które nie wykonały w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym byli A. G. i M. G., gdy tymczasem tytuł wykonawczy wystawiono tylko na A. G. i jej tylko doręczając jego odpis w dniu [...]. 2000r.

Organ egzekucyjny z urzędu powinien badać dopuszczalność egzekucji administracyjnej, tzn. powinien zwrócić uwagę między innymi na to, czy wystawiony tytuł wykonawczy posiada wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej. Brak bowiem chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji / por. wyroki NSA z dnia 6 maja 1998r, sygn. akt SA/Sz 1477/97 oraz z dnia 18 kwietnia 2000r., sygn. akt I SA/Ka 1862/98 /.

Należy również zauważyć, że organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne nie bacząc, że podatnicy w związku ze złożonym odwołaniem, wystąpili z wnioskiem z dnia [...] 2000r. o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] 2000r. Nr [...] w sprawie zapłaty podatku dochodowego za 1997r.

Reasumując Sąd stwierdza, że pięcioletni termin przedawnienia dla zobowiązania podatkowego ciążącego na skarżącym z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r., który upłynął z dniem [...] 2003r. nie został skutecznie przerwany.

Zaskarżoną decyzję, wydaną z naruszeniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, należało wyeliminować z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy inne zarzuty skargi pozostały poza rozważaniami Sądu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.