Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2489/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie odbiorników oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2489/20

Uzasadnienie

B. W. (dalej jako: "strona", "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] września 2020 r., nr [...] , który po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] lipca 2020 r. Nr [...] ustalającą opłatę za używanie dwudziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 13 620,00 zł (słownie: trzynaście tysięcy sześćset dwadzieścia zł).

Niniejszą decyzję wydano na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1801) - dalej jako: "ustawa o opłatach abonamentowych" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej jako "k.p.a."

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 30 lipca 2019 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu - stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej strony pod firmą B. W. "K. "pod adresem: M. , ul. K. [...], [...] T. . Kontrola została przeprowadzona w obecności A. D. – syna właściciela. W trakcie kontroli w lokalu ujawniono dwadzieścia odbiorników telewizyjnych marki MANTA, KRUGER MATZ znajdujących się w domkach do wynajęcia, do których przyłączony jest dekoder DVBT. Stwierdzono, że okres używania odbiorników w tym lokalu wynosił jeden miesiąc i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia A. D. . W protokole z kontroli, w rubryce "Uwagi kontrolującego", odnotowano: "Pouczono o obowiązku rejestracji odbiorników RTV zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych." protokole z kontroli, w rubryce "Oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych", odnotowano: "Obiekt działa sezonowo". Stwierdzono, że A. D. ma wiedzę na temat odbiorników TV znajdujących się w domkach. Protokół z kontroli został przez niego podpisany bez zastrzeżeń. Do protokołu załączono: Listę czynności, notatkę do listy, oświadczenie oraz komunikat RODO. Do protokołu załączono oświadczenie A. D. z 30 lipca 2019 r, z którego wynika, iż w kontrolowanym obiekcie stwierdzono dwadzieścia sztuk odbiorników telewizyjnych wstanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zgodnie z oświadczeniem: "uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe gdyż domki zajęte są przez gości".

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazał rejestrację dwudziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie dwudziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 13 620,00 zł.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w postaci liczby i stanu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz okresu ich użytkowania, wyłącznie na podstawie ustnych wyjaśnień syna strony A. D. ;

2) art. 8 § 1, art. 75 § 1 w zw. z § 2 oraz w zw. z art. 83 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie wyjaśnień syna strony co do okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, z pominięciem procedury przesłuchania świadka, co - wobec stosownego pouczenia - uniemożliwiło skorzystanie z prawa do odmowy składania zeznań;

3) art. 6 i art. 107 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez zawarcie w osnowie zaskarżonej decyzji terminu wykonania nałożonego w pkt 2 obowiązku, podczas gdy żaden przepis prawa nie przewiduje, aby ten element mógł stanowić składnik jej rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu odwołania, 22 stycznia 2020 r. Minister Infrastruktury wydał decyzję Nr 8/2020, w której uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zalecił w uzasadniuniu ponowne zbadanie okoliczności okresu używania odbiorników w skontrolowanym lokalu i ich liczby oraz wyjaśnił, w jakim charakterze A. D. przebywał w miejscu kontroli, (np. jaką funkcję pełnił w kontrolowanym lokalu, od kiedy). W tym celu organ powinien przesłuchać go w charakterze świadka, który brał udział w przeprowadzonej kontroli, a także inne osoby posiadające wiedzę w przedmiocie kontroli, z odpowiednim zastosowaniem procedury przewidzianej w tym zakresie w k.p.a.

W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ I instancji dwukrotnie wzywał stronę do przekazania (wciągu 7 dni od dnia doręczenia wezwania) numeru PESEL lub informacji o aktualnym miejscu zamieszkania uczestnika kontroli A. D. , oraz wskazanie, w jakim charakterze przebywał on w kontrolowanym obiekcie i czy był zatrudniony o umowę o pracę lub inną umowę cywilnoprawną, a także o przekazanie kserokopii umowy i zakresu powierzonych obowiązków. Organ zapytał również, czy na terenie obiektu funkcjonuje recepcja zajmująca się wynajmem przez gości domków i jeżeli tak, jaki jest zakres obowiązków recepcjonisty. Organ poprosił o informację, czy do wszystkich objętych wynajmem domków doprowadzona jest instalacja antenowa i czy zainstalowane są w nich odbiorniki telewizyjne. Każde z wezwań pozostało bez odpowiedzi.

Po przeprowadzeniu postępowania, [...] lipca 2020 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] , ustalającą opłatę za używanie dwudziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 13 620,00 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz materiału zgromadzonego w sprawie. Wobec dokonanej przez stronę, po kontroli, 22 czerwca 2020 r. rejestracji dwudziestu dwóch odbiorników telewizyjnych organ odstąpił od nakazania stronie rejestracji ww. odbiorników ujawnionych w dniu 30 lipca 2019 r.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art.138 § 2 k.p.a., poprzez niewykonanie wytycznych zawartych w decyzji Ministra Infrastruktury z 22 stycznia 2020 r. nr 8/2020, a tym samym:

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w postaci: liczby i stanu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz okresu ich użytkowania, wyłącznie na podstawie ustnych wyjaśnień syna strony A. D. ;

3) art. 8 § 1, art. 75 § 1 w zw. z § 2 oraz w zw. z art. 83 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie wyjaśnień syna strony co do okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, z pominięciem procedury przesłuchania świadka, co - wobec stosownego pouczenia - uniemożliwiło skorzystanie z prawa do odmowy składania zeznań;

W zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że 30 lipca 2019 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: M. , ul. K. [...], [...] T. , zajmowanym przez B. W. na potrzeby prowadzonej działalności pod firmą B. W. "K. ". Kontrola została przeprowadzona w obecności syna strony Pana A. D. . W trakcie kontroli ujawniono w lokalu, dwadzieścia odbiorników telewizyjnych marki MANTA, KRUGER MATZ znajdujących się w domkach do wynajęcia, do których przyłączony jest dekoder DVBT. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosił jeden miesiąc i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pana A. D. . Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osoby kontrolujące oraz A. D. . Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli oraz w załączonym do niego oświadczeniu, w którym podano przyczynę braku możliwości uruchomienia odbiorników. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem organu nie budzi wątpliwości okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji Minister Infrastruktury, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa oraz ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, wskazał, że analiza dokumentacji kontroli potwierdziła, iż kontrola przeprowadzona została zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U. 2013 poz. 1140). Kontroli dokonał podmiot uprawniony do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, którym jest Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Osoby kontrolujące posiadały upoważnienie spełniające warunki określone w rozporządzeniu.

Organ wskazał również, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie odbiorniki telewizyjne używane były przez jeden miesiąc przed przeprowadzeniem kontroli, co oznacza, że strona używała niezarejestrowanych odbiorników przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na ich rejestrację. Przepisy prawa jednoznacznie wiążą termin rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dniem wejścia w ich posiadaniem, a nie z dniem kontroli.

Minister Infrastruktury nie zgodził się z zarzutami strony, by postępowanie administracyjne było przeprowadzone z uchybieniem przepisów k.p.a. Wskazał, że strona była w odpowiednim czasie informowana o kolejnych etapach tego postępowania oraz o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez stronę prawidłowości oparcia ustaleń z kontroli na oświadczeniach A. D. stwierdził, że strona miała możliwość złożenia dodatkowych wniosków dowodowych, czy oświadczeń. Wyjaśnienia skarżącego nie wskazują, by utracił on kontakt z synem, czy też, że złożenie przez niego wyjaśnień nie było możliwe z przyczyn obiektywnych. A. D. w toku postępowania administracyjnego nie składał wyjaśnień w sprawie, ani takich, które stanowiłyby potwierdzenie, ani zaprzeczających jego spontaniczne oświadczenie złożone w toku kontroli, do czego niewątpliwie miał prawo. Organ wskazał również na brak współpracy strony z organem, który pozostawił bez odpowiedzi wezwania w zakresie wskazania adresu A. D. . Ocenił, że dowody zebrane w spawie nie podważają wyjaśnień A. D. złożonych w trakcie kontroli. Organ przy tym zauważył, że podana przez niego informacja, iż w ośrodku znajduje się 20 odbiorników telewizyjnych, potwierdzona jest rejestracją tych odbiorników dokonaną przez stronę 22 czerwca 2020 r. Organ podkreślił, że protokół został również podpisany bez zastrzeżeń przez A. W. Również strona w żadnej mierze nie podważyła jego wiedzy w przedmiocie kontroli.

Minister Infrastruktury stwierdził, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty czy też do odstąpienia od jej nałożenia i zastąpienia jej pouczeniem, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Zdaniem organu II instancji decyzja I instancji, odpowiada prawu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2020 r. skarżący, zaskarżając decyzję Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2020 r., wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w postaci liczby i stanu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz okresu ich użytkowania, włącznie na podstawie ustnych wyjaśnień syna skarżącego Pana A. D. ;

2) art. 8 § 1, art. 75 § 1 w zw. z § 2 oraz w zw. z art. 83 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie wyjaśnień syna skarżącego, co do okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, z pominięciem procedury przesłuchania świadka, co wobec braku stosownego pouczenia - uniemożliwiło skorzystanie przez niego z prawa do odmowy składania zeznań.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] lipca 2020 r.

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady, jak wynika z art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Odstępstwa od tej zasady zawiera ust. 5 tego artykułu, określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Art. 5 ust 1 stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.

W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe i do celów pobierania tych opłat, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu. Podstawą przeprowadzenia kontroli wykonania tych obowiązków są przepisy ustawy o opłatach abonamentowych (art. 7 ust. 1 i ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2925/14: "(...) wykonanie tych obowiązków podlega kontroli. Oczywiście nie jest to kontrola przedsiębiorstwa prowadzona w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tylko kontrola posiadania niezarejestrowanych odbiorników prowadzona w trybie ustawy o opłatach abonamentowych, zatem nie ma obowiązku ani potrzeby informowania o zamiarze jej przeprowadzenia. Informowanie o przyszłej kontroli, w istocie rzeczy udaremniałoby osiągnięcie jej celu".

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że kontrola przeprowadzona 30 lipca 2019 r. w lokalu pod adresem: M. , ul. K. [...], [...] T. , zajmowanym przez skarżącego na potrzeby prowadzonej działalności wykazała 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych marki MANTA, KRUGER MATZ, do których przyłączone były dekodery DVBT. Ustalenia te, utrwalone w protokole kontroli z 30 lipca 2019 r., zostały prawidłowo poczynione przez organy na podstawie oświadczenia syna skarżącego A. D. i w toku postępowania nie zostały obalone żadnymi innymi dowodami. Zgodnie zatem z ustnym oświadczeniem A. D. i zapisami protokołu, ustalony okres używania tych odbiorników wynosił jeden miesiąc, co zostało także logicznie ocenione na podstawie ustnego oświadczenia A. D. . Zgodnie też z załączonym do protokołu oświadczeniem A. D. , uruchomienie odbiorników w celu potwierdzenia technicznej możliwości odbioru programu nie było możliwe, gdyż pokoje i domki były zajęte przez gości.

Skarżący wprawdzie kwestionował ustalenia faktyczne w zakresie okresu używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, podnosząc zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, że A. D. jest jego synem, ale nie współuczestniczy w prowadzonej działalności gospodarczej. Zarzucił, że organ nie podjął należytych starań celem przesłuchania A. D. , który nie ma rzeczywistej wiedzy w zakresie ilości odbiorników oraz okresu od kiedy są użytkowane.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącego, należy wskazać, że ocena dowodu jakim jest protokół kontroli – nie budzi żadnych wątpliwości. Protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., który traktuje jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, ma on zatem także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów, obrazuje bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.

Dowód z protokołu może zostać skutecznie zakwestionowany poprzez przedstawienie innych wiarygodnych dowodów. W niniejszej sprawie jednak skarżący, kwestionując oświadczenie wiedzy złożone do protokołu przez A. D. , nie przedstawił takich dowodów. Należy także podkreślić, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli zostały również potwierdzone przez samego skarżącego, poprzez podjęte po tej kontroli czynności faktyczne, skoro 22 czerwca 2020 r. zarejestrował dwadzieścia dwa odbiorniki telewizyjne.

Kluczowy jednak w sprawie jest fakt, że skarżący nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnego dowodu podważającego stwierdzenia zawarte w protokole kontroli, który został podpisany przez jego syna A. D. bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Należy podkreślić, że w aktach administracyjnych znajduje się obok protokołu kontroli również notatka do załącznika do protokołu z dnia 30 lipca 2019 r., z której wynika, że wszystkie domki i pokoje, w których znajdują się odbiorniki telewizyjne, są obecnie zajęte przez gości. Do akt została również załączona informacja na temat przetwarzania danych osobowych. Na każdym z tych dokumentów widnieje własnoręczny podpis A. D. , który posługuje się jednocześnie firmową pieczątką o treści: "B. W. K. ", wskazany jest również adres i numer REGON. Oznacza to, że syn skarżącego złożył wiarygodne dla organu i dla Sądu, kontrolującego jego działania, oświadczenie wiedzy.

Z drugiej strony oznacza także, że skarżący nie wykazał w wiarygodny sposób, by ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli z 18 lipca 2019 r. były błędne.

Zdaniem Sądu, całość stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz słuszność działań podjętych przez organy obu instancji potwierdzają wezwania kierowane do skarżącego celem ustalenia podstawowych danych dotyczących A. D. . Organ wezwał skarżącego między innymi pismem z 12 lutego 2020 r. do podania numeru PESEL, adresu zamieszkania oraz wskazania charakteru w jakim przebywał on w dniu kontroli na terenie ośrodka. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, co świadczy o braku współpracy skarżącego z organem prowadzącym postępowanie. Działanie, czy też bezczynność w tym zakresie skarżącego, jest tym bardziej niezrozumiała, że to on wnosił o przesłuchanie syna w charakterze świadka. Tymczasem A. D. w toku postępowania nie odwołał swojego oświadczenia złożonego w toku kontroli. Organ odwoławczy słusznie wskazał, iż skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie twierdzenia, że syn nie miał żadnej wiedzy na temat ośrodka i ilości odbiorników telewizyjnych. Ponadto, słusznie zwrócił uwagę, iż oświadczenie wiedzy A. D. potwierdził na piśmie, składając podpis zarówno na protokole kontroli, jak i formularzu oświadczenia, w których to dokumentach podał ilość odbiorników, a nie pokoi. Jednocześnie, organ słusznie zauważył, że przed podpisaniem tych dokumentów miał on możliwość ich przeczytania i zgłoszenia zastrzeżeń do ich treści, czego także nie uczynił. Okoliczności te potwierdzają prawidłową ocenę organu co do posiadania wiedzy przez A. D. w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli. Dlatego złożył on stosowne oświadczenie wiedzy, którego nie zmieniał. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że syn skarżącego był osobą zorientowaną w funkcjonowaniu tego obiektu, a także świadomą celu kontroli, w której brał udział. Gdyby było inaczej, z pewnością nie udzieliłaby kontrolującym informacji, a następnie nie podpisałaby stosownego oświadczenia.

W konsekwencji, Sąd uznał, że złożone przez A. D. oświadczenie wiedzy stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie.

Mając na względzie powyższe, uznać należy zatem, iż organy - działając zgodnie z normą prawną wyrażoną w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - zasadnie przyjęły, że odbiorniki telewizyjne były używane w miejscu kontroli. Warto zauważyć, że również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wynajęcie pokoi przez gości hotelowych przekonuje nie tylko do braku możliwości przeprowadzenia kontroli odbiorników, co do ich sprawności technicznej, ale również do stanowiska, że telewizory te były sprawne technicznie - pokoje te były przecież wynajęte. Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że w ramach działalności hotelarskiej, co do zasady, wynajmuje się pokoje ze sprawnymi telewizorami. Nie jest możliwe, aby telewizory w wynajmowanych pokojach były niesprawne technicznie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 208/14).

W ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Strona była informowana o etapach postępowania i brak jest też podstaw do uznania, że organy uniemożliwiły jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego złożenia stosownych wniosków dowodowych. Organy odniosły się do podnoszonych przez stronę skarżącego zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w oparciu o wymogi określone w art. 80 k.p.a. oraz uzasadniona w sposób należyty. Nie może być zatem mowy o jakimkolwiek naruszeniu przepisów postępowania. Również uzasadnienie faktyczne zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiada wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia obu spornych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione, i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśniają podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa.

Należy zauważyć, że w myśl art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że strona posiada 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników. Skarżący prowadzący działalność gospodarczą - hotelarską winien w związku z tym znać jej zasady, w szczególności zasady obejmujące obowiązek rejestracji używanych w tej działalności odbiorników telewizyjnych oraz konsekwencje ich nieprzestrzegania (w tym przypadku: zaniechania obowiązku rejestracji odbiorników). Wymagania w opisanym zakresie uzasadnia profesjonalny charakter tej działalności oraz obowiązek dochowania jej standardów, w tym odpowiedniej staranności w organizacji i w prowadzeniu swoich spraw.

Sąd stwierdza, że skarżący w celu obalenia dowodu w postaci protokołu z kontroli nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, by jego syn A. D. nie posiadał żadnej wiedzy, której świadectwo dotyczy przedmiotu kontroli z 30 lipca 2019 r. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy zasadnie przyjęły, że złożone oświadczenie do protokołu kontroli jest skuteczne i zgodne z prawdą.

Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji rozstrzygające w niniejszej sprawie, nie naruszyły przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jak w sentencji wyroku, orzekając na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 i 12 p.p.s.a.