Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Magdalena Bosakirska, Sędziowie : Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), , Protokolant : Krzysztof Tomaszewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2005r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2004 r.; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. 8255 (osiem tysięcy dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], Minister Finansów – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmawiającą udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z akt sprawy wynika, że w związku z faktem, iż do Ministerstwa Finansów wpłynęły wnioski o udzielnie zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach w [...], w dniu [...] czerwca 2004 r. Minister Finansów – działając na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r., Nr 4, poz. 27) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2003 r. Nr 102, poz. 948 ze zm.) – ogłosił zawiadomienie o przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach w [...], określając w treści ogłoszenia wymaganą treść ofert, jak też kryteria brane pod uwagę przy ocenie ofert.

W terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o przetargu w Ministerstwie Finansów zostały złożone trzy oferty spółek: R. Sp. z o.o. z siedzibą w W., A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz skarżącej spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W dniu [...] lipca 2004 r. odbyło się posiedzenie powołanej przez Ministra Finansów komisji przetargowej, na którym komisja przystąpiła do analizy złożonych ofert zgodnie z przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, biorąc również pod uwagę postanowienia zawarte w pkt 2 zawiadomienia o przetargu, dotyczącego treści ofert. W wyniku wstępnej analizy komisja przetargowa – działając na podstawie § 26 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. oraz pkt 10 zawiadomienia o przetargu - jednogłośnie odrzuciła ofertę spółki R. Sp. z o.o., jako niespełniającej wymagań co do treści oferty, określonej w pkt 2 w/w zawiadomienia o przetargu.

Następnie komisja przetargowa przeszła do oceny ofert pozostałych dwóch spółek, tj. A. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o., uznając je za kompletne i zawierające wszystkie dokumenty określone w stosownych postanowieniach zawiadomienia o przetargu. Komisja dokonała oceny ofert w/w dwóch spółek zgodnie z pkt. 9 zawiadomienia o przetargu, tj. pod względem: - spełniania warunków określonych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych; - oceny zgodności z obowiązującymi przepisami dotychczas prowadzonej przez te podmioty działalności w zakresie gier na automatach; - przewidywanej wielkości przychodów z gier i podstawy opodatkowania, z uwzględnieniem liczby automatów, liczby zatrudnionych, terminu rozpoczęcia działalności, lokalizacji salonu gier; - treści opinii rady gminy o lokalizacji salonu gier na automatach, a także – programu zabezpieczającego salon gier przed wykorzystaniem go do wprowadzenia do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

W wyniku dokonanej analizy oferty spółki A. Sp. z o.o. komisja przetargowa powzięła wątpliwość co do wiarygodności wysokości nakładów, jakie spółka ta zamierza ponieść na remont lokalu, w którym będzie prowadzony salon gier, a ponadto stwierdziła, że spółka A. w przedstawionym planie salonu gier nie wskazuje "specjalnego pomieszczenia (pomieszczenia dla ochrony) do przeliczania utargów dziennych", o którym spółka poinformowała w załączniku dotyczącym zasad przechowywania i ewidencji gry. Komisja stwierdziła również inne uchybienia związane z ofertą spółki A. Sp. z o.o.

Z kolei w wyniku dokonanej analizy oferty skarżącej spółki F. Sp. z o.o. - komisja przetargowa stwierdziła, iż spółka ta dołączyła do swojej oferty pozytywną opinię o lokalizacji salonu gier na automatach w [...] w lokalu przy ul. [...] nr [...] – w formie uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., zawierającej adnotację - "Za zgodność z oryginałem [...] dnia 2004.07. [...] Biuro Rady Miasta [...] W. R., inspektor, uchwała nadal aktualna". Komisja Przetargowa stwierdziła jednakże, iż z dokumentów będących w posiadaniu Ministerstwa Finansów wynika, że uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r. organ ten wyraził pozytywną opinię na temat zmiany lokalizacji salonu gier z ulicy [...] nr [...] na ulicę [...] w [...]. W uzasadnieniu tej uchwały – jak podniosła komisja przetargowa – stwierdzono, iż z dniem [...] lipca 2001 r. dotychczasowa siedziba salonu gier w [...] powinna być zlikwidowana a w związku z tym, iż Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego dopuszcza funkcje nieuciążliwych usług na omawianym terenie także pod nr [...], tym samym zmiana lokalizacji w/w salonu gier jest uzasadniona. Komisja przetargowa podniosła, iż na podstawie tej uchwały w [...] funkcjonuje już jeden salon gier na automatach, a więc komisja nie mogła zaakceptować załączonego przez spółkę F. Sp. z o.o. do oferty dokumentu w postaci opinii Rady Gminy, dotyczącej lokalizacji salonu gier przy ul. [...] nr [...].

Z uwagi na powyższe komisja przetargowa, po dokonaniu całościowej oceny przedmiotowych ofert – działając na podstawie § 26 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych – jednogłośnie ustaliła, iż żadna z ofert nie została przyjęta.

Biorąc pod uwagę stanowisko komisji przetargowej, Minister Finansów – działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 24 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych - decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] spółkom: R. Sp. z o.o. z siedzibą w W., A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz skarżącej F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ustalenia komisji przetargowej.

W dniu [...] sierpnia 2004 r. skarżąca spółka F. Sp. z o.o. złożyła do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż zaskarżona decyzja w sposób oczywisty narusza postanowienia ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz zasady prowadzenia postępowania przetargowego określone w cyt. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. Zdaniem spółki ocena komisji przetargowej dotycząca opinii Rady Miasta [...] została wyprowadzona w oparciu o materiały, które nie były częścią składową oferty złożonej przez spółkę. Według spółki F. Sp. z o.o. ocena dokumentu złożonego w ramach oferty pozwala na uznanie, iż podmiot dysponuje opinią, która pozwala na lokalizację salonu gier pod adresem określonym we wniosku, tym bardziej, że aktualność tej opinii została potwierdzona w stosownej adnotacji. W konsekwencji strona skarżąca stwierdziła, iż w świetle przedstawionego dokumentu (uchwały Rady Miasta [...]), a także w świetle analizy innych dokumentów, niż zawarte w aktach postępowania administracyjnego niniejszej sprawy, należy uznać, iż ocena dokonana przez komisję przetargową, a następnie zatwierdzona przez Ministra Finansów – jest absolutnie błędna i wykracza poza granice swobodnego uznania administracyjnego. W ocenie strony skarżącej pozytywna opinia Rady Miasta [...] w kwestii możliwości prowadzenia określonej działalności gospodarczej na konkretnym terenie nie uległa zmianie poprzez fakt wyrażenia zgody na zmianę (określenie nowej) lokalizacji. Wydanie przez Radę Miasta [...] uchwały nr [...] oznacza jedynie to, iż wobec zamiaru wnioskodawcy (w innym postępowaniu) wyrażona została pozytywna opinia, a więc – jak podniosła skarżąca spółka - poprzez tą czynność prawną uchwała nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. nie utraciła mocy prawnej.

W wyniku rozpoznania środka zaskarżenia wniesionego przez spółkę F. Sp. z o.o. Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmawiającą udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - stwierdził, iż komisja przetargowa mając wiedzę na temat zmiany uchwały o lokalizacji salonu gier, mogła wykorzystać będące w posiadaniu Ministra Finansów informacje i dokonać oceny przedstawionej przez stronę skarżącą oferty. Minister Finansów nie podzielił również stanowiska strony, iż wydanie przez Radę Miasta [...] uchwały zmieniającej lokalizację salonu gier powoduje, że obecnie są pozytywnie zaopiniowane obie lokalizacje, tj. zarówno przy ul. [...], jak i przy ul. [...] nr [...] w [...]. Organ stwierdził, iż Minister nie kwestionuje, że dołączona do oferty poprzednia uchwała z dnia [...] czerwca 1996 r. nie została uchylona i jest nadal aktualna, zgodnie z umieszczoną na niej adnotacją. Została ona jednak – jak podkreślił organ – zmieniona uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r. i obowiązuje pod nowym adresem – przy ul. [...]. Minister wskazał, iż przyczyną zmiany uchwały z dnia [...] czerwca 1996 r. była konieczność likwidacji salonu gier przy ul. [...] z powodu wyburzenia budynku. Organ podkreślił, iż na podstawie w/w uchwały z 2001 r. w [...] funkcjonuje salon gier na automatach, prowadzony przez inny podmiot, na wniosek którego została wydana zarówno uchwała z dnia [...] czerwca 1996 r., jak i uchwała zmieniająca lokalizację z dnia [...] października 2001 r. W ocenie Ministra zachodzi w związku z tym podobna sytuacja, jak w przypadku zmiany decyzji zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach, dokonana w trybie art. 155 k.p.a. Decyzja taka – jak stwierdził organ – nie rozszerza jednak działalności o następną lokalizację, tylko daje spółce prawo do prowadzenia działalności pod nowym adresem, a tym samym oznacza, że od momentu przeniesienia salonu, w starej lokalizacji spółka nie może już prowadzić działalności.

W dniu [...] grudnia 2004 r. spółka F. Sp. z o.o. – działając za pośrednictwem organu – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2004r., Nr [...]. Wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2004r. skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz § 25 i § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych – poprzez błędną ich interpretację, a także naruszenie przepisów i zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 6 k.p.a. (naruszenie zasady praworządności), art. 7 k.p.a. (naruszenie zasady prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (naruszenie zasady zaufania do organów administracji), art. 10 k.p.a. (naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu), art. 76, 77 i 80 k.p.a. (naruszenie zasad postępowania dowodowego), oraz art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. (naruszenie zasad sporządzenia uzasadnienia decyzji administracyjnej) – poprzez ograniczenie praw strony, błędną ocenę materiału dowodowego, a także sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający pełną kontrolę nad postępowaniem decyzyjnym, co w konsekwencji miało – zdaniem strony – wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła m.in., iż Minister Finansów analizując uchwałę Rady Miasta [...] dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i naruszając przy tym przepisy k.p.a. – niewłaściwie uznał, że treść dokumentów ofertowych spółki F. Sp. z o.o. nie uprawnia jej do skutecznego ubiegania się o wydanie zezwolenia. Zdaniem strony skarżącej stanowisku organu w sposób oczywisty przeczy treść oferty, a zwłaszcza charakter prawny przedstawionej przez spółkę uchwały rady miasta. W ocenie skarżącej z analizy uchwał Rady Miasta [...] z 1996 r. i 2001 r. nie wynika, aby organ ten uchylił moc prawną, czy też dokonał zmiany własnej uchwały wydanej w 1996 r. Zdaniem skarżącej z punktu widzenia Rady Miasta [...] oraz przepisów samorządowych akt prawny z 1996 r. nie utracił swojej mocy prawnej. Ponadto spółka F. Sp. z o.o. – uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania – podniosła m.in., iż skoro komisja przetargowa uznała za celowe "rozszerzenie" dokumentacji poprzez wprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych, to prawnie konieczne było, aby Minister Finansów – przed wydaniem decyzji z dnia 6 sierpnia 2004 r. – umożliwił stronie skorzystanie z jej ustawowego prawa, określonego w przepisie art. 10 k.p.a., wyznaczając stronie w tym celu stosowny termin. Zaniechanie przez Ministra w/w czynności proceduralnej, przy prowadzeniu przez komisję przetargową "własnego" postępowania dowodowego skutkuje – zdaniem skarżącej – błędną interpretacją prawa i niewłaściwą oceną dowodów, co uchybia przepisowi art. 76 § 1 k.p.a. W ocenie strony skarżącej Minister Finansów nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego dokument przedłożony przez spółkę F. Sp. z o.o. nie posiada waloru prawnego wymaganego dla skutecznego ubiegania się o wydanie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Organ nie uzasadnił również, dlaczego odstąpił od zastosowania wobec strony skarżącej z trybu opisanego w art. 10 k.p.a., a także nie ustosunkował się do wszystkich stawianych przez stronę zarzutów, co pozbawiło skarżącą możliwości dokonania pełnej oceny przeprowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o oddalenie skargi w całości, stwierdzając w uzasadnieniu, iż przedstawione przez skarżącą zarzuty stanowią wyłącznie subiektywną ocenę uczestnika postępowania, dla którego decyzje Ministra Finansów były sprzeczne z jego oczekiwaniami.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2005 r. skarżący – podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe zarzuty – wskazał dodatkowo, iż w zakresie gromadzenia materiału dowodowego Minister Finansów uchybił procedurze poprzez zanegowanie ważności uchwały Rady Miasta [...] wydanej w dniu [...] czerwca 1996 r. (art. 76 k.p.a.), a pomimo istnienia procesowej zasady "wyczerpującego" rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.) nie dokonał jego należytej oceny (art. 80 k.p.a.). Ponadto – zdaniem strony – organ po zakończeniu gromadzenia dowodów nie zwrócił się do spółki o zajęcie stanowiska (art. 81 k.p.a.). Strona skarżąca – zwłaszcza w fazie czynności przetargowych – nie będąc ich uczestnikiem, pozbawiona była wiedzy dotyczącej czynności dowodowych podejmowanych przez komisję przetargową (część niejawna - § 26 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów), a organ nie uważał za celowe wypełnienie obowiązku prawnego nałożonego przez k.p.a. Skarżąca uznała, iż błędna ocena dokumentów dokonana przez organ, przy jednoczesnym braku możliwości zajęcia stanowiska przez stronę, spowodowała jednostronne spojrzenie komisji przetargowej i Ministra Finansów na złożoną ofertę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] - naruszają prawo, tj. przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 in fine k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji Ministra Finansów stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, w tym w szczególności przepis art. 24 ust. 1 cyt. ustawy, oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 w/w ustawy zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Jeżeli o jedno zezwolenie ubiega się więcej, niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki, Minister Finansów ogłasza i przeprowadza przetarg (art. 24 ust. 2), zaś uczestnicy tego przetargu zobowiązani są przedstawić stosowne oferty zawierające szereg wymaganych prawem dokumentów, w tym m.in. opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier (vide: art. 32 ust. 1 pkt 15 cyt. ustawy z 29 lipca 1992 r.).

Skarżąca spółka przedstawiła w ramach wypełnienia tego obowiązku ofertę zawierającą pozytywną opinię Rady Miasta [...] wyrażoną w uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. w sprawie wyrażenia opinii odnośnie lokalizacji salonu gier losowych w lokalu przy ul. [...] nr [...] w [...]. Uchwała przedłożona przez stronę skarżącą zawierała adnotację pracownika Biura Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r. o jej aktualności.

Zdaniem Sądu nie akceptując powyższego dokumentu Minister Finansów dopuścił się w ramach przeprowadzonego postępowania przetargowego naruszenia w/w przepisów postępowania – poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pozbawienie strony skarżącej prawa ustosunkowania się do przeprowadzonych dowodów, a tym samym naruszenia zasady zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli.

Zdaniem Sądu Minister Finansów prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), opierając się przy tym na dowodach znanych organowi jedynie z urzędu – uznał w sposób całkowicie dowolny, iż uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. – nie może stanowić dokumentu dającego podstawę do przyznania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w [...].

Wprawdzie – jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – komisja przetargowa, mając wiedzę na temat zmiany w/w uchwały o lokalizacji salonu gier, mogła wykorzystać znane Ministrowi Finansów z urzędu okoliczności, lecz – zgodnie z przepisem art. 77 § 4 in fine k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. – Minister bezwzględnie zobowiązany był podać fakty znane z urzędu do wiadomości strony przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Sądu wykonanie tego obowiązku powinno nastąpić w takim terminie, aby strona przed wydaniem decyzji administracyjnej, w ramach przysługującego jej uprawnienia do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach (art. 10 § 1 k.p.a.) mogła także ustosunkować się do faktów znanych organowi z urzędu (tak również: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 6, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 395 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 1993 r., sygn. akt V SA 2360-2364/93, ONSA 1994, nr 2, poz. 82).

Tym samym należy uznać, iż organ dopuścił się naruszenia prawa strony wyrażonego w art. 10 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej spółki, iż stanowisko organu wyrażone w toku postępowania wykroczyło poza granice swobodnego uznania administracyjnego, zaś opinia Ministra zawarta w uzasadnieniu obu decyzji w sposób niedostateczny wyjaśnia przyczyny niezaakceptowania pozytywnej opinii Rady Miasta [...] z 1996 r. wyrażonej w kwestii możliwości prowadzenia określonej działalności gospodarczej na konkretnym terenie.

Zdaniem Sądu przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy organ zobowiązany będzie rozważyć, czy w świetle postanowień uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. skarżąca spółka legitymuje się właściwą merytorycznie, aktualną opinią rady gminy, o której mowa w przepisie art. 32 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w wysokości 8.255,- zł Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).