Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3079/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Protokolant referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2004 r. na rozprawie w wyniku wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 15 października 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2650/03 wydanego w sprawie ze skargi S. W. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego postanawia: 1. uchylić postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 15 października 2003 r. sygn.akt II SA/Ka 2650/03, 2. oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 3. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 czerwca 2003 r. sygn.akt II SA/Ka 1041/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach odrzucił skargę S. W. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego, wniesioną dnia [...], a to z tego względu, że od skargi tej, złożonej przez pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym, nie została uiszczona opłata stała. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia [...]. Dnia [...] pełnomocnik ten wniósł na w/w uchwałę "nową" skargę składając jednocześnie, w tym samym dniu wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając ten wniosek stwierdził, że na skutek pomyłki pracownika kancelarii mającej charakter "czysto techniczny" na skardze wniesionej do NSA dnia [...] naklejono znaczki opłaty skarbowej a nie sądowej. Nie można zatem mówić, że skarga ta nie została opłacona, a jedynie, że została opłacona niewłaściwymi znaczkami.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 15.10.2003 r. sygn.akt II SA/Ka 2650/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił w/w wniosek o przywrócenie terminu i skargę odrzucił. Uzasadniając to orzeczenie stwierdził, że podniesione we wniosku okoliczności mogłyby być przedmiotem rozważań Sądu gdyby został złożony wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi a nie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ta bowiem została pierwotnie wniesiona w terminie.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2003 r. sygn.akt II SA/Ka 2650/03 NSA OZ w Katowicach wznowił postępowanie zakończone w/w postanowieniem tego Sądu z dnia 15.10.2003 r., a to z tego względu, że zostało ono wydane po przeprowadzeniu rozprawy o której strony nie zostały w ogóle powiadomione (art.401 pkt 2 kpc w zw. z art.59 ustawy o NSA z dnia 11.05.1995 r.). Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydanym na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 22 marca 2004 r. sygn.akt II SA/Ka 3079/03 odmówił S. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając to postanowienie Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią art.86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a.), mającej w sprawie zastosowanie w związku z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 – zwanej dalej ustawą p.w.u.p.), o przywróceniu terminu sąd rozstrzyga w sytuacji gdy strona w terminie nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie, skoro termin do wniesienia skargi został zachowany. Skarga została bowiem wniesiona w terminie jaki wynikał wówczas z art.35 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm. – zwanej dalej ustawą o NSA). Sąd powołał się nadto na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym zaniedbania osób którymi posługuje się pełnomocnik obciążają jego samego i tym samym nie uwalniają one strony od winy o niezachowaniu terminu.

W następstwie wniesionego na powyższe postanowienie zażalenia zostało ono uchylone i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn.akt OZ 251/04. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że NSA podzielił stanowisko WSA w przedmiocie braku podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Uznał jednakże, że kwestionowane zażaleniem postanowienie zostało wydane z naruszeniem treści art.282 § 2 ustawy p.s.a., a to z tego względu, że Sąd I instancji nie wypowiedział się w kwestii odrzucenia skargi.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że sprawa jest rozpatrywana w postępowaniu wznowieniowym i dlatego w przypadku gdy nie dojdzie do oddalenia skargi o wznowienie konieczne jest odniesienie się do orzeczenia sądu będącego przedmiotem wznowienia (art.282 § 2 ustawy p.s.a.). Biorąc pod uwagę treść w/w postanowienia NSA z dnia 17 czerwca 2004 r. należało też, w związku z treścią art.190 w zw. z art.147 § 2 ustawy p.s.a. przyjąć, że przesądzona została kwestia dopuszczalności orzekania o przywróceniu terminu do złożenia ponownie wniesionej skargi, od orzeczenia, od którego skarga została już odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 16 czerwca 2003 r.

Przechodząc do meritum należy przyjąć, że objęte postępowaniem wznowieniowym postanowienie NSA Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 15.10.2003 r. zostało wydane w warunkach nieważności wymienionej w art.271 pkt 2 ustawy p.s.a., a mianowicie przy pozbawieniu skarżącej możliwości działania. Doszło przy tym do tego wskutek naruszenia przepisów tj. treści art.48 ustawy o NSA skoro przeprowadzono rozprawę chociaż strony nie były o niej powiadomione. Zaistnienie tego rodzaju podstawy wznowienia musiało zatem skutkować uchyleniem objętego postępowaniem wzowieniowym orzeczenia na podstawie art.282 § 2 ustawy p.s.a. w zw. z art.103 ustawy p.w.u.p. Rozpoznając ponownie wniosek o przywrócenie terminu należy zaś podzielić zajęte wcześniej w tej kwestii stanowiska, że w świetle treści art.86 § 1 ustawy p.s.a. nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarga z dnia [...] rozpoznana w sprawie II SA/Ka 1041/03 Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, została bowiem wniesiona w terminie o jakim była mowa w art.35 ust.1 ustawy o NSA. W świetle treści ustawy o NSA (podobnie jak i ustawy p.s.a.) nie było przy tym możliwości skarżenia przez tę samą stronę kilkakrotnie tej samej decyzji. Nadto jak to już stwierdził Sąd w uchylonym przez NSA postanowieniu, zaniedbania osób którymi posługuje się pełnomocnik obciążają jego samego i nie zwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Nawet gdyby zatem przyjąć, że doszło do uchybienia terminu, to należałoby przyjąć, iż było to następstwem co najmniej niedbalstwa strony posługującej się innymi osobami. Również z tego powodu brak byłoby podstaw do przywrócenia tego terminu.

Oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art.282 § 2 w zw. z art.58 § 1 pkt 2 ustawy p.s.a. i w zw. z art.103 ustawy p.w.u.p.

SW