Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1550/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na druku PPF w dniu 10 czerwca 2015 r., I. C. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wniosek ten złożyła do sprawy wszczętej przed WSA z jej skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Na obecnym etapie postępowania skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia 300 zł. tytułem wpisu sądowego (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 19 maja 2015 r. – k. 11 akt sądowych).

We wniosku o przyznanie prawa pomocy, I. C. podała, że aktualnie nie są w stanie uiścić wpisu sądowego oraz pozostałych opłat i wydatków oraz opłacić wynagrodzenia pełnomocnika. Wyjaśniła, że jej mąż W. C. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem w wysokości 4.800 zł (miesięcznie) i to wynagrodzenie jest jedynym źródłem ich utrzymania. Wnioskodawczyni oświadczyła, że na niezbędne utrzymanie dwuosobowa rodzina przeznacza 1500 zł. (miesięcznie).

W dniu 25 czerwca 2015 r. skarżąca nadesłała do Sądu wyciągi z rachunków bankowych (jej i męża), zaświadczenia pracodawcy W. C. o średniej wysokości jego wynagrodzenia za pracę, kopię zeznania podatkowego małżonków za 2014 r..

Stwierdzono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec tego żądania, sytuacja majątkowa i rodzinna strony powinna odpowiadać przesłankom określonym w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W świetle tego przepisu, strona jest obowiązana wykazać, że ze względu na brak majątku, nie posiada jakichkolwiek możliwości współuczestniczenia w kosztach postępowania sądowego (opłaty i wydatki sądowe, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika). Przyznanie prawa pomocy w granicach najszerszych może nastąpić w przypadkach usprawiedliwionych przeniesieniem kosztów wszczętego procesu na podatników.

Zdaniem referendarza sądowego, nie ma podstaw prawnych do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jej mąż osiąga stałe dochody (według zaświadczenia pracodawcy z dnia [...] czerwca 2015 r. średnio 4885,43 zł. brutto miesięcznie) przekraczające średnie wynagrodzenie za pracę (zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w pierwszym kwartale 2015 r. przeciętne wynagrodzenie w pierwszym kwartale 2015 r. wyniosło 4054,89 zł.). Łączny dochód rodziny podzielony na jej członków, jest wyższy niż minimalne wynagrodzenie. Rodzina posiada pewne miejsce zamieszkania.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym znajduje uzasadnienie wyłącznie wobec osób bardzo ubogich, a więc takich które w chwili złożenia wniosku żyją poniżej progu interwencji socjalnej. Tak trudnych okoliczności życia nie można stwierdzić u wnoszącej o prawo pomocy. Trzeba zauważyć, że skarżąca oświadczyła że na niezbędne utrzymanie przeznacza 1500 zł. Już tylko z tego powodu, mając na uwadze dochody W. C., nie ma podstaw do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Trzeba również podkreślić, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez skarżącą i jej męża na utrzymanie rodziny, wymienione w historii rachunków bankowych, należy uznać za niezbędne dla ich koniecznego utrzymania. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (a więc np. zwolnienia tylko od kosztów sądowych) jest wykazanie, że uiszczenie kosztów sądowych zachwieje sytuacją materialną i bytową strony w taki sposób, że nie będzie ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Z tych wszystkich względów, nie można przerzucać wszystkich ciężarów finansowych wszczętego przez skarżącą postępowania sądowego na budżet państwa. Sytuacja majątkowa skarżącej uniemożliwia stwierdzenie, że nie posiada jakichkolwiek środków na dalsze kontynuowanie postępowania sądowego oraz że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.