Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 372/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 19 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem o stwierdzeniu nieważności postanowienia przekazującego według właściwości wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostatecznym postanowieniem o przekazaniu zażalenia na postanowienie o przekazaniu wniosku o wydanie kserokopii mapy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.(dalej zwane także Kolegium lub w skrócie SKO) postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r., sygn. [...], utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 16 stycznia 2012r., sygn. [...], w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie z dnia 4 listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 28 sierpnia 2009 r., nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie z dnia 30 czerwca 2009 r., nr [...], przekazujące Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W., jako organowi właściwemu, wniosek D. W. (dalej zwaną stroną lub skarżącą) z dnia 19 czerwca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 27 maja 2009 r., oznaczonym nr [...].

W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że strona we wniosku nie podała żadnej przyczyny wznowienia postępowania, określonej w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono także, iż takiej podstawy strona nie podała również pomimo skutecznie doręczonego jej wezwania organu rozpoznającego sprawę. Zdaniem SKO skoro zatem strona nie wskazała żadnej przyczyny, określonej w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącej wznowienia postępowania, to tym samym zachodzą przesłanki do odmowy wznowienia postępowania.

Zwrócono w tym kontekście uwagę, że postępowanie wznowieniowe ma za zadanie, zgodnie z przepisem art. 149 § 2 k.p.a., wyjaśnić okoliczności dotyczące przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Skoro żadna przyczyna wznowienia nie została wskazana w sprawie to brak jest możliwości prowadzenia postępowania w tym zakresie, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania.

Dodatkowo podniesiono, że podstawy powołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dają podstawy do ustalenia, że w sprawie zachodzą okoliczności dotyczące wznowienia postępowania, a raczej stwierdzenia nieważności decyzji, co również nie uzasadnia prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia.

Na powyższe postanowienie SKO z dnia 19 marca 2012 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo i wskazując szereg przepisów k.p.a., Konstytucji RP i Konwencji Praw Człowieka. W uzasadnieniu skarżąca podnosiła, że wydane postanowienie dotyczy niezałączenia przez Starostę T. dokumentów geodezyjnych. Skarżąca wskazywała również na okoliczności dotyczące wydanych przez różne organy postanowień w sprawach z jej udziałem zarzucając jednocześnie, iż rażąco naruszono przepisy prawa w ramach tzw. "priorytetów krajowych" zabierając własność jej rodziny pod dzikie inwestycje Gminy T. i Starostwa w T. oraz przekazując rodzinie Z. ponad 3 ha ziemi w działkach budowlanych i budynki Skarbu Państwa. Powołując się na przepisy k.p.a. skarżąca podniosła zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym należytego zebrania materiału dowodowego oraz zasady praworządności.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując wszystkie stwierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podniesiono przy tym również, że skarżąca pominęła fakt, iż w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy postanowienia wydanego w trybie nadzwyczajnym, opartym na kwestii wznowienia postępowania, w dodatku na etapie postępowania wstępnego. Zwrócono uwagę, iż zakres badania sprawy w takiej procedurze jest wyznaczony przepisami prawa i nie może obejmować całości sprawy, czego domaga się skarżąca, a ogranicza się do konkretnych przesłanek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. w skrócie u.p.p.s.a).

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie wznowieniowe jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego służącym do wzruszania decyzji ostatecznych. Może być ono wszczęte z urzędu bądź na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). W odróżnieniu od wszczynanego na wniosek strony postępowania zwykłego, żądanie wznowienia postępowania rodzi po stronie organu obowiązek wydania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania, ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia odmawiającego jego wznowienia.

Powyższe powoduje, że w ramach uruchamianego żądaniem strony postępowania wznowieniowego wyodrębnić można dwie jego fazy. W pierwszej fazie (wstępnej) organ administracji publicznej bada czy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, czy osoba występująca z takim żądaniem posiada zdolność do czynności prawnych, czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., oraz czy podane zostały ustawowe przyczyny wznowienia wskazane w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Jedynie pozytywne ustalenie w powyższym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania wpierw co do potwierdzenia istnienia podanej przyczyny wznowienia oraz w dalszej kolejności co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie zatem na etapie poprzedzającym formalne wszczęcie postępowania, że wniosek nie pochodzi od strony zakończonego ostatecznie postępowania, został złożony po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a., bądź też nie wskazano w nim ustawowych podstaw wznowienia skutkuje obowiązkiem wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności.

Zdaniem Sądu w badanej sprawie pozostaje poza wszelka wątpliwością, iż skarżąca w piśmie z dnia 21 lutego 2011 r., w którym wystąpiła o wznowienie postepowania nie wskazała żadnej z podstaw wznowieniowych, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a., ani też takich podstaw nie wskazała w wyznaczonym jej terminie w ramach wezwania do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania. Prawidłowo zatem SKO postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania, a w konsekwencji również prawidłowo utrzymał je w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r.

Na zakończenie wskazać trzeba, iż niniejsze postępowanie przed tut. Sądem trwało przeszło trzy lata, co w głównej mierze spowodowane było nieuzasadnionymi wnioskami skarżącej o wyłączenia sędziów oraz dwukrotnym nieskutecznym zaskarżeniem postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy. W siódmym i szóstym dniu przed terminem wyznaczonej rozprawy skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy z uwagi po pierwsze- na ważne jej sprawy osobiste i zdrowotne do załatwienia w tym dniu, a po drugie- kolizję z terminem rozprawy wyznaczonym w sprawie cywilnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w T..

Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r., tut. Sąd oddalił wnioski skarżącej o odroczenie rozprawy, gdyż co do pierwszego z tych wniosków skarżąca nie wskazała i nie uprawdopodobniła jakie to ważne sprawy osobiste i zdrowotne uniemożliwiają jej obecność na rozprawie, natomiast co do drugiego to przedłożone zawiadomienie nie tylko, że dotyczyło męża skarżącej, a nie samej skarżącej, to jak wynika z notatki służbowej z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w T., sygn. akt [...], stawiennictwo na posiedzenie w dniu 17 czerwca 2015 r. nie było obowiązkowe, tym bardziej, że skarżąca i jej małżonek są w niej zastępowani przez pełnomocnika z urzędu adw. A. K.

Z tych też względów omówionych powyżej, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.