Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 970/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1, art. 3, art. 4, art. 6, art. 6a, art. 13b ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1892
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
article: Art. 180, art. 194
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: Art. 20, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 26
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Piotr Głowacki Protokolant: specjalista Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego na 2019 skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy D. (dalej: Wójt, organ I instancji) decyzją z dnia 8 stycznia 2019 r. nr [...], ustalił H. J. (Strona, Skarżąca), zobowiązanie w podatku rolnym w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z danymi znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków.

Strona od decyzji Wójta złożyła odwołanie wnosząc w nim o weryfikację podstawy opodatkowania. Zdaniem Strony organ I instancji w decyzji przyjął nieprawidłową powierzchnię gruntów ornych w wysokości 0,2879 ha, podczas gdy zgodnie z księgą wieczystą, (której kopia została załączona do odwołania - według stanu na 13 września 2012 r.) winno być 0,2900 ha gruntów ornych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 maja 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta.

W uzasadnieniu decyzji SKO przytoczyło kolejno przepisy art. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt. 2, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm.; dalej: u.p.r.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 725; dalej: P.g.k.) oraz art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1916 ze zm.; dalej u.k.w.h.). i wskazało, że Wójt zasadnie odwołał się do zawiadomienia Starostwa Powiatowego w L. z dnia 9 sierpnia 2012 r. nr [...] W dokumencie tym Geodeta Powiatowy A. K. zawiadamia o wznowieniu i ustaleniu granicy dz. [...] obr. [...]. W wykazie zmian opisano, iż przedmiotowa działka o powierzchni 0,2900 ha przed zmianą, została pomniejszona do powierzchni 0,2879 ha. Klasa gruntów ornych nie została zmodyfikowana i nadal należy do kategorii IVb. Z rozdzielnika rzeczonego zawiadomienia wynika, iż doręczono je także Stronie. Ponadto Strona otrzymała dnia 29 września 2012 r. decyzję zmieniającą wymiar zobowiązania w podatku rolnym na 2012 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił przyczyny korekty wymiaru zobowiązania odwołując się właśnie do powyższego zawiadomienia. Zapisy księgi wieczystej "[...]" na które powołuje się Strona, pochodzą z połowy września 2012 r., gdy niniejsze postępowanie uwzględniać winno stan faktyczny na 2019 r. W chwili obecnej opodatkowana działka objęta jest księgą wieczystą [...] i chociaż nadal zawiera zapis o powierzchni 0,2900 ha gruntów rolnych, to w świetle przywołanych przepisach u.k.w.h., dane te nie mogą być przesądzające. Przeciwnie z urzędu lub na wniosek właściciela podlegają one sprostowaniu zgodnie z danymi ewidencji gruntów. Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawą wymiaru podatków są dane ewidencji gruntów i budynków. Wypis z ewidencji albo zawiadomienie o zmianach danych, jeśli pochodzi od właściwego miejscowo starosty, i sporządzone zostało zgodnie w wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393; dalej: rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r.), w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 900, ze zm.; dalej: O.p.) ma przymiot dokumentu urzędowego. Stanowi więc dowód tego co zostało w takim dokumencie urzędowo stwierdzone. Zawiadomienie z dnia 9 sierpnia 2012 r. spełnia wymogi § 49, a w szczególności ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Strona może podważyć treść dokumentu urzędowego, niemniej w tym celu powinna przedłożyć dowód o porównywalnym znaczeniu. Na pewno taki dowodem nie są wypisy z rejestrów publicznych z okresów wcześniejszych, które straciły już na aktualności. Przy wymiarze podatków rozstrzygające znaczenie odnośnie opisu nieruchomości i ich cech fizycznych, przede wszystkim powierzchni, mają dane z ewidencji gruntów i budynków, zatem zarzuty odwołania są niezasadne.

Dalej SKO wskazało, że ustalenia odnośnie powierzchni gruntów ornych oparte zostały na danych z ewidencji gruntów ujawnionych w zawiadomieniu właściwego miejscowo starosty z dnia 9 sierpnia 2012 r., nr [...] Opodatkowane użytki zakwalifikowane zostały do IV okręgu podatkowego. Zastosowaną stawkę podatku rolnego za 1 ha przeliczeniowy w kwocie [...]zł ustaloną w oparciu o komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2018 r. (M.P. z 2018 r. poz. 1004). Chociaż opodatkowane przedmiotową decyzją grunty nie spełniają wymogów gospodarstwa rolnego, to Strona na obszarze gminy jest w posiadaniu takiego gospodarstwa. Pozostałe użytki w związku z dyspozycją art. 3 ust. 5 u.p.r. stanowią bowiem odrębny przedmiot opodatkowania. Z urzędu zastosowano ulgę górską w wysokości 60% od gruntów ornych kat. IVb. Podatek rolny po zaokrągleniu ustalony został w wysokości [...] zł.

Skarżąca na powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze wskazała, że zgodnie z [...] nr [...] działka nr [...] ma powierzchnię 0,2900 ha. Odmiennego zdania jest Urząd Gminy D., który stwierdza, że powierzchnia działki ma 0,2879 ha, powołując się na zawiadomienie Starostwa Powiatowego w L. z dnia 9 września 2012 r., w którym Geodeta P. A. Kmon zawiadamia o wznowieniu i ustaleniu granic działki [...] obr. Stróża i nalicza podatek od pomniejszonej powierzchni. Zawiadomienie to zgodnie z prawem nie jest podstawą do dokonania zmiany powierzchni w/w działki przez Urząd Gminy, jest tylko informacją o zaistniałym fakcie. Takie zawiadomienie otrzymała Skarżąca oraz Sąd Rejonowy w L. Wydział VI Zamiejscowy Ksiąg Wieczystych w M. D., który prowadzi w/w księgę wieczystą i nie dokonał wpisu zmiany powierzchni do chwili obecnej. Działka Skarżącej nigdy nie była objęta Księgą wieczystą nr [...] [...] i na zapisy takie się nie powoływała (taka księga nigdy nie istniała). Księga Skarżącej nr [...] została sporządzona dnia 22 listopada 1993 r. i wpisy w niej zawarte są aktualne. W sprawie Skarżącej zostały naruszone przepisy obowiązującego prawa.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i wyjaśniło w kwestii, nieprawidłowego numeru księgi wieczystej, że ta część uzasadnienia decyzji jest niefortunnie sformułowana. Strona, jako dowód w sprawie, załączyła bowiem do odwołania nie tyle odzwierciedlenie (wydruk) elektronicznej księgi wieczystej, ale sądowe zawiadomienie o sprostowaniu oznaczenia nieruchomości. Natomiast sporne oznaczenie to nie numer księgi wieczystej tylko numer pozycji dziennika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającą ją decyzji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowej kontroli została poddana decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta w sprawie podatku rolnego na rok 2019 w kwocie 9,00 zł.

Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji poddanych kontroli Sądu były przepisy ustawy o podatku rolnym.

W myśl art. 3 pkt 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (...). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:

1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;

2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

W myśl art. 6 ust. 1 u.p.r. podatek rolny za rok podatkowy wynosi:

1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,

2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta

- obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.

Obowiązek podatkowy w podatku rolnym powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, a wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6a ust. 1 i 2 u.p.r.). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek rolny za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek (art. 6a ust. 3 u.p.r.).

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała również treść art. 21 ust. 1 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Stosownie do art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koreluje z treścią art. 7d pkt 1 P.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków.

Należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w P.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 P.g.k.

Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 P.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12- wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa [...]).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

Obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k.).

O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia, w zależności od rodzaju wprowadzonych zmian: organy podatkowe, wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego, właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej, właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy oraz starostów sąsiednich powiatów (§ 49 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.).

Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej bądź w drodze decyzji administracyjnej. W sytuacjach, gdy wpis do ewidencji jest zgodny z wnioskiem uprawnionego podmiotu bądź znajduje podstawę w dokumentach urzędowych, nadanie wpisowi charakteru czynności materialno-technicznej przyśpiesza postępowanie, a zarazem nie narusza praw strony, która czynność faktyczną organu może zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09).

Powszechnie przyjmuje się również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze prawniczej. Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24).

Stanowisko powyższe potwierdza regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1680). Mianowicie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.

Nadto z treści art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Trzeba podkreślić, że przedstawiona powyżej wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, została prawidłowo zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Skoro jednak zapis w ewidencji gruntów stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem w sprawie pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku na podstawie innych danych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków powinien być również dokument (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1130/15). Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu.

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zasadnie w sprawie organy oparły się na danych ewidencji gruntów. W świetle danych wynikających z ewidencji gruntów Skarżąca jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości S. 147 o powierzchni 0,2879 ha sklasyfikowanych jako grunt orny klasy RIVb (wydruk informacji z ewidencji gruntów z dnia 6 marca 2019 r. jednostka rejestrowa G229 karta 36 akt administracyjnych). Dowód ten jak i zalegające w aktach sprawy zawiadomienie z dnia 9 sierpnia 2012 r. nr [...] (karta nr [...] akt administracyjnych), jednoznacznie świadczą o tym, że zarówno organ I instancji, jak i w ślad za nim organ II instancji, prawidłowo ustaliły podstawę opodatkowania w podatku rolnym. Powierzchnia bowiem działki, której właścicielem jest Skarżąca, przyjęta w decyzjach, odpowiadają danym uwidocznionym w ewidencji gruntów i budynków. Oceny tej nie zmienia fakt, że w księdze wieczystej nr [...] widnieje powierzchnia działki [...] – 0,2900 ha.

W kontekście sformułowanego zarzutu skargi Sąd jeszcze raz wskazuje, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku rolnego czy od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12, NSA wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Do tej grupy należy zaliczyć dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów (podkreślenie Sądu) oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 P.g.k.). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p.), w tym m.in. dane dotyczące własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego (tak też wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12). Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatkach rolnym nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów. Potwierdzają to również przepisy ustawy o podatku rolnym. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków.

Sąd stwierdza, że przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyliczenie podatku rolnego za 2019 r., jak i motywy podjętej decyzji, nie budzą żadnych wątpliwości co do ich poprawności, gdyż oparte są na kompleksowej analizie parametrów leżących u podstaw wymiaru podatku t.j. na ustalonej powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, zastosowanej stawki podatku rolnego i ulgi wynikającej z art. 13b ust. 1 i ust. 2 u.p.r. Na ocenę tą nie mogła mieć wpływu oczywista, nieistotna pomyłka w uzasadnieniu decyzji SKO, dotyczącą numeru księgi wieczystej.

Końcowo w kontekście stwierdzeń zawartych w piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2019 r. dotyczących prowadzonej korespondencji w kwestii wyjaśnienia powierzchni działki nr [...], Sąd wyjaśnia, że kontrolując decyzję w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego nie może badać przyczyn, dlaczego istnieje rozbieżność pomiędzy powierzchnią nieruchomości wykazaną w ewidencji gruntów i budynków, a powierzchnią nieruchomości ujętą w księgach wieczystych.

Sąd ponadto wyjaśnia, że dopiero ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, o którą jako właściciel nieruchomości może wystąpić Skarżąca, może spowodować inny sposób obliczenia spornego podatku. Dokonywanie zmian danych w ewidencji gruntów, ze względu na położenie nieruchomości Skarżącej jak i ustawowe uprawnienia, leży w wyłącznej kompetencji Starosty [...], a nie organów podatkowych. Sąd administracyjny może kontrolować działanie Starosty w przedmiocie zmian w ewidencji tylko w postępowaniu ze skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. w sprawie, w której decyzję uprzednio wydał właściwy starosta, względnie w postępowaniu ze skargi w trybie określonym w art. 53 § 2 P.p.s.a., w sprawie dotyczącej czynności materialno-technicznej starosty dokonującej zmiany w ewidencji. Nie może tego czynić dokonując kontroli decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.