Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 549/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2,  art. 157 par. 1 oraz  art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 101 i  art. 104
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: par. 1 ust. 1a  pkt 2 lit. b oraz  par. 8 ust. 2  pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Janusz Walawski, Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie ustalenia uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 47, poz. 277 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1a pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2008 (Dz. U. z 2008 r. Nr 19, poz.117), przyznał podinspektorowi T. W., ekspertowi, z dniem 1 stycznia 2008 r. 9 grupę zaszeregowania i ustalił stawkę uposażenia zasadniczego wynikającą z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie [...] zł oraz ustalił dodatek kontrolerski w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu Komendant wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, z dniem 1 stycznia 2008 r. stanowiska samodzielne policjantów w komendzie miejskiej Policji, na obszarze której ogólna liczba etatów Policji wynosiła od 201 do 500, zostały zaszeregowane do 9 grupy z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej.

Wobec powyższego zachodziła konieczność dokonania zmiany zaszeregowania ww. policjantowi i ustalenia miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego, zgodnie z przyznanym mnożnikiem kwoty bazowej określonej na rok 2008 dla funkcjonariuszy Policji. Kwota bazowa, której wysokość określona została w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2008 wynosi dla żołnierzy i funkcjonariuszy 1493,42 zł.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 61 § 1 w związku z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r.

Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 kpa, stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 14 lutego 2008 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Na mocy tego rozporządzenia, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały określone grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, a ponadto wprowadzono zróżnicowanie uposażenia w grupach 8 - 14 w zależności od etatu jednostki organizacyjnej Policji. Stawki mnożnikowe w tych grupach obejmują 4 szczeble oznaczone literami A, B, C, D. Dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych określono je w kolumnach oznaczonych literami A, B, C, a dla stanowisk wykonawczych w kolumnie oznaczonej literą D.

Stan etatowy Komendy Miejskiej Policji w B. na dzień 1 stycznia 2008 r. wynosił [...] etatów i dlatego stawki uposażenia dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych tej komendy zostały zakwalifikowane do kolumny oznaczonej literą B.

Z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do powołanego rozporządzenia wynika, iż stanowisko eksperta w Komendzie Miejskiej Policji w B. zostało zaszeregowane do 9 grupy w kolumnie oznaczonej literą D ze stopniem etatowym podinspektora i stosownie do § 1 ust. 1 a pkt 4 wymienionego rozporządzenia przysługuje mu stawka uposażenia zasadniczego wyrażona w postaci 1,95 mnożnika kwoty bazowej. Tak określony mnożnik obowiązuje dla stanowiska eksperta bez względu na rangę i podległość stanowiska, tj. bez względu na to czy stanowisko to jest samodzielne, czy też funkcjonariusz zajmuje stanowisko eksperta w zespołach bezpośrednio podległych Komendantowi Miejskiemu Policji.

Dalej organ powołał art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, w myśl którego policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Wykaz stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego określa tabela, stanowiąca załącznik nr 4 do rozporządzenia. Jedynie stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego mogą być traktowane w rozumieniu § 1 ust. 1a pkt 1 - 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), jako stanowiska samodzielne. Wskazuje na to również § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ww. rozporządzenia. Tabela nie wymienia bowiem stanowiska eksperta.

W konkluzji organ podkreślił, że przyznanie rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wymienionemu policjantowi mnożnika kwoty bazowej w wysokości 2,05, stanowi rażące naruszenie art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1a pkt 2 lit. b w związku z § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., ponieważ zajmowane stanowisko eksperta, nie jest stanowiskiem samodzielnym.

Od wydanej decyzji T. W. złożył odwołanie. W jego uzasadnieniu wskazał między innymi, że stanowisko, które zajmuje zostało utworzone zgodnie z przepisami zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135) i jest to stanowisko samodzielne. Podkreślił, że z analizy przywołanych w uzasadnieniu decyzji nr [...] przepisów, nie wynika, że na wszystkich stanowiskach samodzielnych w Policji przysługuje dodatek funkcyjny, lecz tylko na wskazanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001 r.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] dotyczy ustalenia grupy zaszeregowania i wynikającej z niej stawki uposażenia zasadniczego, a także ustalenia dodatku kontrolerskiego. Tymczasem [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., stwierdzając nieważność wskazanego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nie odniósł się w żaden sposób do przyczyn, dla których uznał, że również część rozstrzygnięcia dotycząca dodatku kontrolerskiego jest obarczona wadą kwalifikowaną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 kpa, stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w części dotyczącej przyznania z dniem 1 stycznia 2008 r. 9 grupy zaszeregowania i ustalenia stawki uposażenia zasadniczego wynikającej z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie [...] zł, zaś w pozostałym zakresie rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż przy kwalifikowaniu uposażeń stanowisk kierowniczych i samodzielnych decydujące znaczenie ma brzmienie art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, w myśl którego policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Katalog stanowisk służbowych policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego I, II i III kategorii został ściśle określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zatem w znaczeniu nadanym "przepisami uposażeniowymi" jedynie stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego mogą być traktowane jako kierownicze i samodzielne w grupach 8 - 14 i kolumnach oznaczonych literami A, B lub C. Wskazuje na to również § 8 ust. 2 pkt 3 wymienionego wyżej rozporządzenia, w myśl którego na stanowisku samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny III kategorii.

Mimo że zakres obowiązków służbowych i podległość służbowa stanowiska zajmowanego przez podinspektora T. W., mogą wskazywać na samodzielność tego stanowiska, z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do powołanego rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż stanowisko eksperta w jednostce organizacyjnej Policji, zostało zaszeregowane do 9 grupy (w kolumnie oznaczonej literą D), ze stopniem etatowym podinspektora i stosownie do § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia przysługuje mu stawka uposażenia zasadniczego wyrażona w postaci 1,95 mnożnika kwoty bazowej. Tak określony mnożnik obowiązuje dla stanowiska eksperta bez względu na ilość etatów Policji w jednostce jak i rangę, i podległość stanowiska, tj. bez względu na to czy stanowisko to jest podległe bezpośrednio kierownikowi jednostki, czy też funkcjonariusz zajmuje stanowisko eksperta w zespołach bezpośrednio podległych kierownikowi komórki organizacyjnej Policji.

Powyższe oznacza, iż przyznanie rozkazem personalnym nr [...] przez Komendanta Miejskiego Policji w B. ekspertowi stanowiska samodzielnego do spraw kontroli mnożnika kwoty bazowej w wysokości 2,05 stanowiło rażące naruszenie zapisu art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, policjantowi pełniącemu służbę w komórce (na stanowisku) kontroli, kontroli finansowej, kontroli ochrony informacji niejawnych lub inspekcji i wykonującemu czynności objęte postępowaniem kontrolnym w rozumieniu odrębnych przepisów, przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości do 30 % kwoty bazowej. Biorąc pod uwagę fakt, iż zainteresowany pełni służbę na stanowisku w komórce kontroli, ustalenie w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] dodatku kontrolerskiego w wysokości [...] % kwoty bazowej jest zgodne z prawem.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. W. powtórzył zarzuty podniesione wobec decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Po ich rozpatrzeniu, Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 100 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, uposażenie zasadnicze policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia, zaś wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Szczegółowe zasady otrzymywania i wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), zmienione rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., równorzędną dla 11 grupy zaszeregowania, jest grupa 9. Zgodnie z załącznikiem nr 2, w którym określono zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, dla stanowiska eksperta przewidziano 9 grupę zaszeregowania. Z kolei w załączniku nr 1 określono grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów i odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej, gdzie w kolumnie D tabeli dla grupy 9 określono mnożnik 1,95 przysługujący policjantom niepełniącym służby na stanowiskach kierowniczych bądź samodzielnych.

Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Stosownie zaś do § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., stanowisko samodzielne to takie, na którym przysługuje dodatek funkcyjny III kategorii. Natomiast lista stanowisk uprawnionych do dodatku funkcyjnego znajduje się w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia i nie wymienia się tam stanowiska eksperta. Podległość stanowiska nie ma nic wspólnego z zajmowanym etatem.

Organ podkreślił ponadto, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 16 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1a pkt lit. b i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez błędne uznanie, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. rażąco naruszył prawo. Skarżący wskazał między innymi na nieprawidłową, jego zdaniem, wykładnię pojęcia "samodzielnego stanowiska", której dokonał organ.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Według pierwszego z powołanych przepisów, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 157 § 1 kpa, właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie zaś z treścią art. 158 § 1 kpa, rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Artykuł 16 kpa ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te mogą być wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w kpa. Jednym z przypadków, kiedy decyzja ostateczna może być wzruszona jest stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (pkt 3), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (pkt 4), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Powyższe wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w ww. art. Wskazać przy tym należy, iż organ administracyjny działając w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka jako organ kasacyjny, co oznacza, że w swojej decyzji orzeka tylko w kwestii nieważności decyzji lub jej niezgodności z prawem, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji.

Brzmienie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wskazuje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, iż elementy tego przepisu są wobec siebie alternatywne, oddzielne.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym mowa tu o wszystkich normach prawnych regulujących działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Podkreślić należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 kpa musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań. Wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., którego nieważność stwierdził [...] Komendant Wojewódzki Policji, stanowił art. 101 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1a pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zestawienie treści ww. rozkazu z treścią przepisów stanowiących jego podstawę nie prowadzi do wniosku, że pozostają one względem siebie w oczywistej sprzeczności. Wyraźne określenie czym jest stanowisko samodzielne nie wynika także z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz z § 8 ust 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, na co powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, bowiem zarówno przepisy ustawy o Policji, jak również rozporządzenia wydanego na jej podstawie nie zawierają wskazanej wprost definicji "stanowiska samodzielnego". W związku z tym, że nie mamy tu do czynienia z niewątpliwym stanem prawnym, nie sposób uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w związku z czym eliminacja rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w drodze stwierdzenia jego nieważności była nieprawidłowa. Tym samym, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymana nią w mocy zostały wydane z naruszeniem prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.