Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 739/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na wniosek operatora "A" S.A. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka) Prezydent Miasta D. dnia [...] r. wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych w D. o numerach 1, 2 3, 4, 5, 6, 7 i 8 k.m. [...], których właścicielką jest Z. R. (dalej jako skarżąca). Powodem wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości miał być remont istniejącego gazociągów T. – T. Przedsięwzięcie to stanowi inwestycję celu publicznego a właścicielka ww. nieruchomości nie wyraziła zgody na udostępnienie będących jej własnością działek.

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Prezydent D. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanych na wstępie nieruchomości w ten sposób, że zezwolił Spółce na remont istniejących dwóch gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500 relacji T.-T. polegającego na wybudowaniu nowych gazociągów DN 500 PN63 – nitka I oraz nitka II. Organ orzekł, że dotychczasowe gazociągi, po zrealizowaniu przedsięwzięcia mają zostać wyłączone z eksploatacji. W ocenie organu takie działania spełniają kryteria wynikające z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca podnosząc, że organ I instancji bezpodstawnie odmówił zawieszenia postępowania w sprawie (o co wnioskowała). Wskazała również, iż w jej ocenie nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Planowane przedsięwzięcie narusza bowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Część nieruchomości stanowi bowiem teren drogi publicznej i nie dotyczy jej symbol ZP2 – dozwalający realizację przedsięwzięcia. Podniosła wreszcie, iż "A" nie przeprowadził z nią rokowań, mających na celu udostępnienie nieruchomości w drodze umownej.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił skarżoną decyzję i odmówił udzielenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie ulic [...]-Alei [...] – [...]-[...]-[...] (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...]) gazociąg przebiega inną drogą (jest oddalony) od jego przebiegu uwidocznionego w projekcie remontu. W rysunku planu nie istnieje również wskazanie przebiegu nowej nitki gazociągu. W związku z tym, zastosowanie w sprawie rozwiązania przewidzianego w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami było niemożliwe (ze względu na sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Niezależnie od tego organ wskazał, iż inwestor w związku z remontem winien ubiegać się również o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z koniecznością rozbiórki starego gazociągu.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła Spółka. Jednakże WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. sygn. II SA/Gl 1615/14 oddalił skargę. Wskazał, że ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić jeśli realizowany jest cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd zaznaczył też, że wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W ocenie Sądu organ I instancji powinien przede wszystkim dokonać oceny przebiegu planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z oceny zebranego materiału dowodowego wynika zaś, że przedmiotem zamierzenia Spółki wcale nie jest remont istniejącego gazociągu. Mają bowiem zostać wybudowane dwa gazociągi, przy czym żaden z nich nie będzie przebiegał w miejscu dotychczas istniejącego. Zdaniem Sądu wynika to zarówno z projektu przebudowy, jak i oświadczeń inwestora, który argumentował, że gazociąg zostanie posadowiony w sposób mniej uciążliwy dla właścicielki nieruchomości, przy czym ta lokalizacja będzie odmienna od tej, uwzględnionej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od tego Sąd wskazał, że powyższy plan nie przewiduje możliwości budowy drugiego gazociągu (określanego przez inwestora "II nitką").

W ocenie Sądu I instancji powyższe okoliczności wskazują, że nie zaistniała w sprawie przesłanka przewidziana w art. 124 ust. 1 u.g.n., czyli zgodność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowane przebiegi dwóch gazociągów mają bowiem inny projektowany przebieg, niż dotychczas istniejący. Z tego powodu Sąd uznał, iż badanie pozostałych zarzutów skargi jest niecelowe, gdyż wskazana wyżej okoliczność uniemożliwiała wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Spółka. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła wyrokowi sądu I instancji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 u.g.n. w zw. z art. 4 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 30 ust. 2 oraz § 14 ust. 3 pkt 3 a) uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. w sprawie: "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie ulic: [...] – Alei [...] – [...] – [...] – T. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia [...] r., Nr [...], poz. [...]), polegające na przyjęciu obowiązku ścisłego określenia przebiegu przyszłej inwestycji liniowej celu publicznego w zapisach obowiązującego planu miejscowego D., wbrew treści przywołanych przepisów przewidujących wyłącznie rygor oznaczenia w miejscowym planie granic terenów dopuszczających rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz pominięciu wynikającego z art. 124 u.g.n. dopuszczalnego określenia przebiegu takiej inwestycji w decyzji ograniczającej prawo własności;

2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz art. 141 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu rozpoznania zarzutów skargi wskazujących na dopuszczalne przeznaczenie obszaru planowanej inwestycji gazowej pod lokalizację budynków i budowli związanych z infrastrukturą techniczną, określone w rozdziale 8 § 30 ust. 2 oraz § 14 ust. 3 pkt 3a) uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie ulic: [...] – Alei [...] – [...] – [...] – T., których rozpoznanie i uwzględnienie spełniłoby przesłankę zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego opisaną art. 124 u.g.n. uzasadniając utrzymanie decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2017 r. I OSK 2198/15 – uchylił wyrok WSA w Gliwicach. Stwierdził, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Z treści art.124 u.g.n. wynikają trzy podstawowe przesłanki, które muszą być spełnione, aby została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Po pierwsze ograniczenie to musi pozostawać z zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku braku planu z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego, po drugie – właściciel nie wyraża zgody na przeprowadzenie inwestycji, po trzecie – udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości.

NSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie spór dotyczył pierwszej z wymienionych przesłanek, czyli zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywiódł jedynie, że przedmiotem zamierzenia inwestora jest nie remont, lecz wybudowanie gazociągu, który nie będzie przebiegał w miejscu dotychczas istniejącego, przy czym lokalizacja ta będzie odmienna od tej uwzględnionej w planie zagospodarowania przestrzennego, plan nie przewiduje możliwości budowy drugiego gazociągu. Wskazana przez Sąd pierwszej instancji okoliczność realizacji inwestycji w innym miejscu niż dotychczas usytuowany gazociąg znajduje oparcie w aktach sprawy.

Zasadnicze jednak znaczenie w sprawie miało dokładne odniesienie się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące działek, na których ma być przeprowadzony gazociąg i rozważenie w oparciu o analizę postanowień planu okoliczności podnoszonych przez skarżącego inwestora. W świetle załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tereny, na których inwestor chce przeprowadzić gazociąg oznaczone są w planie symbolem ZP2 oraz Kd. Według §14 pkt 3 a planu symbolem ZP 2 oznaczono tereny zieleni nieurządzonej z dopuszczeniem lokalizacji nowych budynków i budowli związanych z infrastrukturą techniczną wraz z zielenią o charakterze izolacyjnym.

Ponownie rozpatrując sprawę tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 29 września 2017 r. (sygn. II SA/Gl 599/17) uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. W ocenie składu orzekającego odpowiedź na pytanie czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym wymaga oceny w konkretnym przypadku tak stanu faktycznego danej sprawy jak i postanowień planu miejscowego, z uwzględnieniem w szczególności takich okoliczności jak jego treść w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej przedmiot ograniczenia, charakter inwestycji, a także data jego sporządzenia (przyjęcia).

Sąd wskazał, że istniejący gazociąg jest ujęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie ulic [...] – Alei [...] – [...] – [...] - T. (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...]), przy czym nowy ma inny przebieg i nie jest uwidoczniony w rysunku planu. W świetle załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tereny, na których inwestor chce przeprowadzić gazociąg oznaczone są w planie następującymi symbolami:

1) działki ozn. nr ewid. 1,3, 4, 19 i 20 – symbol I2 -P1. Zgodnie z § 11 mpzp podstawowe przeznaczenie tych terenów to "zabudowa produkcyjna, składy i magazyny, wraz z funkcjami towarzyszącymi, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu", zaś uzupełniające przeznaczenia: "sposoby zagospodarowania lub sposoby użytkowania- dopuszczone w ust. 3, ppkt 3a, b, c, d. e, f inne przeznaczenia, drogi wewnętrzne, zieleń towarzysząca obiektom budowlanym, infrastruktura techniczna."

2) działki ozn. nr ewid. 6; 7; 2 i 8 - symbol I4 –ZP2. Zgodnie z §14 pkt. 1 i 2 symbolem ZP2 oznaczono tereny zieleni nieurządzonej, zaś jako uzupełniające przeznaczenie lub sposoby zagospodarowania wskazano: " ścieżki piesze i rowerowe, infrastruktura techniczna."

W rozdziale 4 planu zawarte zostały "Zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, gospodarowania odpadami i odprowadzania wód powierzchniowych", które mogą przemawiać na rzecz zgodności z planem miejscowym projektowanej inwestycji. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt. 1 i 2 planu ustala się lokalizację i realizację nowych elementów infrastruktury technicznej przede wszystkim wewnątrz linii rozgraniczających drogi publiczne, to jest w terenach o symbolach KDg, KDz, KDl, KDd i KDP, natomiast dopuszcza się ich realizację poza ww. liniami w zgodzie z przepisami odrębnymi i pozostałymi ustaleniami planu. Z kolei w pkt. 7 stwierdza się, iż w przypadkach planowania jakichkolwiek prac związanych z remontem, przebudową lub budową nowych elementów infrastruktury technicznej, należy zachować obowiązujące odległości od pozostałych elementów uzbrojenia i zagospodarowania wg przepisów odrębnych, a także należy posiadać aktualne warunki techniczne i uzgodnienia (wydane przez właścicieli i dysponentów poszczególnych mediów) dotyczące konkretnego przedsięwzięcia budowlanego.

W konsekwencji skład orzekający doszedł do wniosku, że plan miejscowy przewiduje możliwość (konieczność) "rozbudowania" i "przebudowania" sieci gazowej, dopuszczając w tym drugim przypadku zabudowę terenu, który wcześniej (tj. przed przebudową) znajdował się w strefie "odległości podstawowej" (strefie kontrolowanej). Jak można sądzić, ta przebudowa, skoro ma uwalniać od zakazu zabudowy pewne tereny, może także polegać na "przełożeniu" nitek gazociągu, a nie tylko na samej przebudowie w rozumieniu prawa budowlanego (art. 3 pkt. 7a pr. bud.). Zatem można dojść do przekonania, że co prawda plan w sposób jednoznaczny nie określa przebiegu nowej linii gazowej, jednakowoż zważywszy na istnienie dotychczasowej i konieczność jej wymiany w granicach strefy kontrolowanej, jej budowa jest zgodna z tym aktem prawa miejscowego.

Ponownie rozpatrując sprawę odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta D. z [...] r. nr [...] o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonych w D., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 9, nr 10, nr 11, nr 5, nr 6, nr 7 i nr 8, stanowiących własność skarżącej, przez zezwolenie Spółce na przeprowadzenie remontu dwóch istniejących gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500, relacji T. - T., polegającego na wybudowaniu nowych gazociągów DN 500 PN 63 - nitka I oraz nitka II Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonych w D., oznaczonych jako działki nr 1 ([...]), nr 3 ([...]), nr 4 i nr 9 ([...]), nr 10 ([...]), nr 11 ([...]) oraz nr 5 ([...]).

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym zakresie, w dalszej części uzasadnienia powołał się na wyrok tutejszego Sądu z dnia z dnia 29 września 2017 r. (sygn. II SA/Gl 599/17), gdzie skład orzekający uznał, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej stwierdził, że planowana inwestycja mieści się w katalogu celów publicznych wskazanych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 6 pkt 2), a stronom nie udało się osiągnąć porozumienia w kwestii wydania przez właściciela zgody na ograniczenie sposoby korzystania z nieruchomości poprzez wybudowania na niej gazociągu.

Stosownie do art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji), starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości, w drodze decyzji administracyjnej, przez zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń służących do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeśli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji uznał, że w sprawie zostały spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ odwoławczy wskazał również, że w sprawie nastąpiła bowiem zmiana stanu prawnego części nieruchomości objętych badaną decyzją. Zmiana ta spowodowała, że skarżąca utraciła przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z działek nr 6, nr 7, nr 2 i nr 8, stanowiących obecnie jedną nieruchomość i niebędących już jej własnością, a w jej miejsce w tym zakresie wstąpiła ich nowa właścicielka, która z kolei nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonych w D., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr 1, nr 3, nr 4, nr 9, nr 10, nr 11 i nr 5.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła skarżaca. Domagając się uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła organowi odwoławczemu:

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 §1, art. 80 i w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności, że plan miejscowy nie przewiduje możliwości lokalizowania nowych gazociągów w obrębie nieruchomości,

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] roku,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, że ograniczenie korzystania z nieruchomości polegające na budowie nowych gazociągów jest zgodne z planem miejscowym.

W uzasadnieniu podnosiła (przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych), że w jej ocenie nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204) "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego".

Przepis powyższy możne znaleźć zastosowanie, gdy spełnione zostaną przewidziane w nim trzy przesłanki. Pierwsza to przedsięwzięcie rozumiane jako zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Druga z przesłanek, to brak zgody na taką inwestycję właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Trzecia zaś, to zgodność zamierzenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż rozstrzygnięcia organów administracji w sprawie są prawidłowe. Przede wszystkim zamierzenie polega na wybudowaniu nowych gazociągów DN 500 PN63 – nitka I oraz nitka II. Bez wątpienia jest to "zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów".

Z akt administracyjnych wynika również, iż skarżąca (mimo prowadzonych negocjacji, nie zgodziła się na lokalizację gazociągów na jej nieruchomości.

Pozostaje wreszcie trzecia przesłanka, jaką jest zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tutejszy Sąd w wyroku z dnia 29 września 2017 r. (sygn. II SA/Gl 599/17) przesądził tę kwestię uznając, iż "w rezultacie prowadzonej analizy można dojść do przekonania, że co prawda mpzp w sposób jednoznaczny nie określa przebiegu nowej linii gazowej, jednakowoż zważywszy na istnienie dotychczasowej i konieczność jej wymiany w granicach strefy kontrolowanej, jej budowa jest zgodna z mpzp". Wyrok ten jest prawomocny. Tu Sąd orzekający w obecnej sprawie wskazuje na treść art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W związku z tym, iż od czasu wydania poprzedniego wyroku WSA w Gliwicach przepisy prawa nie uległy zmianie w zakresie stosowania art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skład obecnie orzekający jest związany oceną wyrażoną w wyroku z dnia 29 września 2017 r. i nie będzie w tym zakresie dokonywał odrębnych ustaleń.

W konsekwencji, jak wykazano wyżej, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne. Nie wykazano również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło by mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.