Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1359/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. Z., S. Z.o "[...]" Sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr Sp. [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2015 r. wniosku "P. " sp. j. z siedzibą w L. przeciwko "M. Z. S. Z. [...]" sp. j. z siedzibą w C. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "KORALIKI" o numerze [...], na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410) dalej zwanej "Prawo własności przemysłowej", a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "KORALIKI" o numerze [...] z dniem [...] maja 2008 r. Przyznał również "P." sp. j. z siedzibą w L. od "M. Z. S. Z. [...]" sp. j. z siedzibą w C. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2013 r. wpłynął do Urzędu Patentowego RP wniosek "P. " sp. j. z siedzibą w L. (zwanej dalej "uczestnikiem postepowania" lub "wnioskodawcą" ) przeciwko przedsiębiorstwu "M. Z. S. Z. [...]" sp. j. z siedzibą w C. (zwanej dalej "skarżącym" lub "uprawnionym") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "KORALIKI" o numerze [...] z datą [...] maja 2008 r. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej. Sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] grudnia 1999 r., a decyzja o udzieleniu ochrony na przedmiotowy znak towarowy została wydana w dniu [...] maja 2003 r. Celem wykazania swojego interesu prawnego wnioskodawca wskazał, że jest uprawniony do znaków towarowych zawierających w swojej treści słowo "KORAL", w tym "w znakach - w obecnie używanym znaku [...], zgłoszonym [...] września 1998 r., oraz w poprzedniej jego wersji - znaku [...], zgłoszonym do Urzędu Patentowego w sierpniu 1993 r.". Wnioskodawca podkreślił, że prowadzi od dawna działalność gospodarczą w zakresie produkcji lodów i "jest największym polskim producentem lodów". Istnieje fonetyczne i wizualne podobieństwo znaków towarowych "KORAL" i "KORALIKI", przy czym to drugie słowo jest zdrobnieniem słowa "KORAL". Wnioskodawca wskazał także, że nie stwierdził używania przez uprawnionego w obrocie gospodarczym znaku towarowego "KORALIKI" oraz, że to uprawniony powinien dowieść rzeczywistego używania spornego oznaczenia w obrocie gospodarczym.

Uprawniony do spornego prawa ochronnego wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Stwierdził, że "dopatrywanie się podobieństwa (...) pomiędzy nazwiskiem (nazwą) »KORAL« i znakiem towarowym słownym »KORALIKI« [...] jest absurdalne". Nadto wskazał, że "słowo »KORAL« jest elementem znaków towarowych chronionych na rzecz wnioskodawcy, w tym 10 znaków towarowych o wcześniejszym pierwszeństwie". Uprawniony podniósł, że powołanie się na przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest bezzasadny, gdyż ochrona na sporny znak towarowy została udzielona pod rządami ustawy o znakach towarowych z roku 1985.

Na rozprawie obie strony podtrzymały swoje stanowiska. Uprawniony podniósł, iż wnioskodawca nie udowodnił, że znak towarowy "KORALIKI" ogranicza prawo wyłącznego używania znaku »KORAL« w rozumieniu art. 153 ust. 3 p.w.p. oraz w brzmieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p.". Wnioskodawca wyjaśnił, że w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt II GSK 309/07) "na wykazanie interesu prawnego należy wykazać własne prawo oraz wskazanie na takie wspólne elementy w oznaczeniach, które uzasadniają istnienie kolizji". Uprawniony oświadczył, iż "z uwagi na przekonanie (...), że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego i postępowanie jest bezprzedmiotowe, uprawniony pozostawia sprawę przedłożenia dowodów na używanie znaku spornego po wydaniu decyzji o istnieniu interesu prawnego". Obie strony stwierdziły, że przedstawiły w sprawie wszystkie materiały dowodowe, twierdzenia i argumenty, które umożliwiają rozstrzygnięcie sprawy.

Organ rozpoznając niniejszą sprawę wskazał, że wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy uzależnione jest od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 169 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy RP wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w art. 169 ust. 1 p.w.p. na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Stąd warunkiem sine qua non w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego jest najpierw ustalenie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy.

Organ podkreślił, że w zakresie ustalenia interesu prawnego strony rozstrzygające jest brzmienie mającego tu zastosowanie przepisu art. 28 k.p.a. Uznał, że istniały podstawy do stwierdzenia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, który powołał się na swoje wcześniejsze prawo wyłączne przeznaczone do sygnowania podobnych i identycznych towarów, którego warstwa słowna, tj. słowo "KORAL", jest podobna do treści znaku towarowego spornego. Według organu przekonanie wnioskodawcy o kolizyjności porównywanych znaków towarowych było obiektywnie usprawiedliwione i nie było oczywiście bezzasadne.

Stwierdzając istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy organ analizował również pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2008 roku (sygn. akt VI SA/Wa 1066/08). W świetle powyższego orzeczenia "z istoty i celu ustanowienia prawa ochronnego na znak towarowy wynika przede wszystkim to, że znak towarowy powinien w sposób rzeczywisty funkcjonować w obrocie gospodarczym". Wskazuje na to także dyrektywa nr 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 roku mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, której motyw 8 preambuły zaznacza, że w celu ograniczenia ogólnej liczby zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie znaków towarowych i w następstwie tego kolizji powstających między nimi, istotnym jest stosowanie wymogu, że zarejestrowane znaki towarowe muszą być rzeczywiście używane lub, jeżeli nie są używane, powinny podlegać wygaśnięciu.

Organ przechodząc do analizy w zakresie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jako materialnoprawnej podstawy prawnej stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego uznał, że w świetle tego przepisu prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia spoczywa na uprawnionym z prawa ochronnego na znak towarowy, który powinien wykazać, że znak używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Urząd Patentowy RP podkreślił, że decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak została wydana w dniu [...] maja 2003 r. Zatem zgodnie z brzmieniem przepisu art. 169 ust. 1 p.w.p. obowiązek używania spornego prawa powstał po dniu wydania wyżej wskazanej decyzji, tj. dnia [...] maja 2003 r. Organ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie przedstawił żadnych dowodów na używanie w sposób rzeczywisty w obrocie spornego znaku towarowego, pomimo iż organ zobowiązał go do przedłożenia takich materiałów. Odnosząc się do wskazanych przez uprawnionego informacji w zakresie popularności nazwiska KORAL w Polsce czy osób prowadzących działalność gospodarczą pod taką nazwą organ wskazał, że kwestia ta jest w sprawie niniejszej bez znaczenia. Wnioskodawca powołał się bowiem na własne prawo wyłączne do znaku towarowego, a ponadto od niego zależy czy będzie występował z jakimikolwiek roszczeniami wobec innych podmiotów.

Na decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której wniósł o uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP w całości. Decyzji zarzucił istotne i rażące naruszenie:

1) prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt. 1, art. 169 ust. 2 i art. 169 ust. 6 w związku z art. 28 k.p.a. oraz przepisów art. 132 ust. 2 pkt. 2, art. 153 ust. 1 i art. 296 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. i przyjęcie, że wnioskodawca posiada interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "KORALIKI" (nr [...]);

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisów art. 7, 28, 75, 77 § 1, 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 k.p.a. — poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy a także pozostawienie bez rozpoznania istotnych argumentów skarżącego, w szczególności niedokonanie oceny podobieństwa spornego znaku towarowego "KORALIKI" (nr [...]) do zarejestrowanych na rzecz wnioskodawcy znaków towarowych ze słowem "koral".

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...] grudnia 2015 r. wniósł o oddalenie skargi.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. i [...] stycznia 2016 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP uwzględnił wniosek uczestnika postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia przynależnego do skarżącego prawa ochronnego na znak towarowy "KORALIKI" o nr [...] z dniem [...] maja 2008 r. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 Prawa własności przemysłowej. W myśl powyższego przepisu prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek "nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania". Decyzja w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wydawana jest przez Urząd Patentowy RP na wniosek każdego, kto ma w tym interes prawny. Zgodnie natomiast z art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów, które usprawiedliwiają nieużywanie tego znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu tego prawa ochronnego. Powołany wyżej przepis art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej dotyczy uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 art. 169 Prawa własności przemysłowej, będących przesłankami materialnoprawnymi wygaśnięcia tego prawa. Stanowi on, że powyższy wniosek może zgłosić każda osoba mająca w tym interes prawny.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w złożeniu wniosku o wygaszenie prawa ochronnego należącego do strony skarżącej.

Urząd Patentowy RP, powołując się na tezę z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt II GSK 309/07) potwierdził istnienie interesu prawnego po stronie P. Sp. j. a wobec nieprzedstawienia przez skarżącego dowodu używania tego znaku bądź ważnych powodów jego nieużywania stwierdził wygaśnięcie znaku z dniem [...] maja 2008 r.

Wbrew twierdzeniom skargi Urząd Patentowy RP przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe w sprawie oraz prawidłowo ocenił materiał dowodowy nie uchybiając przepisom art. 7, art. 28, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i 107 k.p.a. Organ nie uchybił też przepisom prawa materialnego tj. art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 2 i art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej w zw. z art. 28 k.p.a. oraz przepisom art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 153 ust. 1 Prawa własności przemysłowej.

Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy RP ustalając interes prawny wnioskodawcy trafnie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r., wydany w sprawie II GSK 309/07, który powszechnie został zaakceptowany w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych.

We wskazanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w polskim prawie administracyjnym przesłanka "interesu prawnego kreuje pojęcie strony postępowania administracyjnego – art. 28 k.p.a. Ma ono dwie płaszczyzny – procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu".

W niniejszej sprawie wnioskodawca uzasadniając żądanie wygaszenia prawa ochronnego na znak towarowy "KORALIKI" o numerze [...] powołał się na to, że jest uprawniony do znaków towarowych zawierających w swojej treści słowo "KORAL", którymi sygnuje produkowane przez siebie od wielu lat lody. Wskazał, że istnieje fonetyczne i wizualne podobieństwo znaków towarowych "KORAL" i "KORALIKI".

Poza tym podniósł, że konkretnym przepisem prawa materialnego uzasadniającym jego interes prawny jest art. 153 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 296 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej.

W wyroku z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1646/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in. oceniając istnienie interesu prawnego wnioskodawcy w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego stwierdzić należy, że zgodnie z art. 20 i 22 Konstytucji społeczna gospodarka rynkowa oparta jest m.in. na wolności działalności gospodarczej, a ograniczenie tej wolności dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Powyższą zasadę konkretyzuje art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowiąc, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Zatem, zasadą jest swoboda działalności gospodarczej, jednak z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Te przepisy prawa to m.in. przepisy ustawy Prawa własności przemysłowej ustanawiające wyłączność używania zarejestrowanego znaku towarowego przez uprawionego z rejestracji. Respektowanie cudzych praw wyłącznych stanowi określony ustawą warunek ograniczający swobodę działalności gospodarczej. Podmiot, który uprawdopodobni, że respektowanie cudzego prawa wyłącznego uniemożliwia wykonywanie działalności gospodarczej na równych prawach z podmiotem uprawnionym, przy jednoczesnym wskazaniu, że zarejestrowane oznaczenie nie funkcjonuje należycie, a w szczególności nie pełni funkcji znaku towarowego, ma interes prawny do wszczęcia postępowania o stwierdzenie jego wygaśnięcia (...). Przy badaniu interesu prawnego Wnioskodawcy ocenie podlega, czy funkcjonowanie w obrocie znaku towarowego skarżącej przeszkadza bezpośrednio, konkretnie i realnie swobodnemu prowadzeniu przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, oraz czy sposób funkcjonowania znaku towarowego uzasadnia udzielenie ochrony prawnej Wnioskodawcy, którego swobodę znak ten ogranicza. Dopiero twierdząca odpowiedź na to pytanie pozwala na dalsze badanie, czy istniały przesłanki ustawowe do stwierdzenia wygaśnięcia znaku.

Z kolei w wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt II GSK 309/07 MSA stwierdził w tezie nr 2, iż "Zawarty w art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej wymóg wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej nie może być rozumiany w sposób, który w istocie zamykałby drogę do stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego rzeczywiście nieużywanego przez czas określony w ustawie oraz czyniłby iluzorycznym uprawnienie określone w art. 169 ust. 2 do żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na taki znak towarowy. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podnosił także, iż "W sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej, dotyczących znaków towarowych normę prawną dla ustalenia istnienia interesu prawnego należy oczywiście wyprowadzać z prawnomaterialnej regulacji problematyki znaków towarowych, jednakże z uwzględnieniem roli, jaką prawa ochronne na znaki towarowe spełniają dla funkcjonowania rynku, tj. ich funkcji w obrocie, która polega w szczególności na odróżnieniu towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa - art. 120 ust. 1 p.w.p. oraz z uwzględnieniem celu ustanowienia ochrony, którym jest nabycie prawa wyłącznego używania znaku towarowego - art. 153 ust. 1 p.w.p.". W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny konkludował, że: "Na etapie wykazywania interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie chodzi o przesłanki identyczności czy podobieństwa znaków w rozumieniu przepisów o unieważnienie prawa ochronnego, lecz o działanie w ochronie swojego prawa ochronnego, prawa do wyłączności, o której mowa w art. 1 53 ust. 1 p.w.p." podkreślając, że "Nie występuje tu obejście art. 165 p.w.p., ani też nie następuje (...) mylenie norm prawnych stanowiących materialnoprawną podstawę interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego z normami określającymi ustawowe przesłanki rejestracji znaku towarowego, których niespełnienie uzasadnia unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy".

W tym stanie rzeczy nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy w szczególności niedokonanie oceny podobieństwa spornego znaku towarowego "KORALIKI" nr [...] do zarejestrowanych na rzecz wnioskodawcy znaków towarowych ze słowem "koral". Za uprawnione należy uznać stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż zaistniały podstawy do stwierdzenia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, który powołał się na swoje wcześniejsze prawo wyłączne przeznaczone do sygnowania podobnych i identycznych towarów, którego warstwa słowna tj. słowo "KORAL" jest podobne do treści znaku towarowego "KORALIKI" zaś to przekonanie wnioskodawcy o kolizyjności obu znaków jest obiektywnie usprawiedliwione i nie jest oczywiście bezzasadne. Urząd Patentowy RP w tej sytuacji nie był obowiązany do badania czy zaistniały przesłanki identyczności czy podobieństwa znaków w rozumieniu przepisów o unieważnieniu prawa ochronnego a więc nie doszło do naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2. Analogicznie brak jest podstaw do zakwestionowania powołania się przez wnioskodawcę na art. 153 Prawa własności przemysłowej, z którego wynika wyłączny charakter prawa ochronnego na znak towarowy i obowiązek innych podmiotów powstrzymania się od naruszenia tego prawa.

Odnośnie wykazywanego naruszenia art. 296 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej Sąd podziela wątpliwości skarżącego odnośnie zastosowania tego przepisu jako normy prawa materialnego, uzasadniającej wykazanie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w wystąpieniu o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego "KORALIKI". Należy podnieść, że Urząd Patentowy RP nie poczynił w tym zakresie żadnych rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy albowiem wykazane zostało, że przepisy art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 153 Prawa własności przemysłowej stanowią wystarczającą podstawę materialnoprawną interesu wnioskodawcy.

W sytuacji, gdy stwierdzone zostało istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy Urząd Patentowy RP prawidłowo zbadał, czy istnieją przesłanki z art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej niezbędne do orzeczenia o wygaśnięciu prawa ochronnego na znak towarowy "KORALIKI".

W myśl art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienie ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Strona skarżąca mimo wezwania organów nie przedstawiła żadnych dowodów na używanie w sposób rzeczywisty w obrocie spornego znaku towarowego, dlatego tez Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał, że istnieją podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej, ustalając datę wygaśnięcia prawa ochronnego na znak KORALIKI na dzień [...] maja 2008 r.

Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi okazały się niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu w całości.