Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 104/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, 2a, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na pismo Prezydenta "[...]" z dnia 20 grudnia 2017 r., nr "[...]" w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2017 r. "[...]" (dalej jako "skarżący") zwrócili się do Prezydenta "[...]" o zwrot trzech opisanych w tym piśmie nieruchomości, położonych na terenie miasta "[...]", których właścicielką była ich zmarła babka "[...]".

Wojewoda "[...]", na podstawie art. 24 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej jako "K.p.a." i art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147, z późn. zm.), pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. wyznaczył Starostę "[...]" do załatwienia tej sprawy.

Starosta "[...]", w piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r., poinformował Prezydenta "[...]", że przedmiotowe nieruchomości zostały utracone w związku z wojną rozpoczętą 1 września 1939 r., wobec czego nie zostały wywłaszczone. Ocenił, że podanie skarżących należy potraktować jako wniosek o wydanie nieruchomości, skoro powołują oni postanowienia sądów grodzkich, wskazujące, że postanowienia zostały wydane na podstawie art. 15 i następnych dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13, poz. 87). Z uwagi na powyższe Starosta stwierdził, że w tej sprawie nie ma zastosowania art. 142 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym również przepisy rozdziału 5 działu I Kodeksu postępowania.

Następnie, Prezydent "[...]" w piśmie z dnia 20 grudnia 2017 r. poinformował skarżących, że zgodnie z zapisami ksiąg wieczystych "[...]" nieruchomości miejskie położone w "[...]" przeszły na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 pkt 2 dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. nr 27, poz. 192). Wobec powyższego, po analizie przedłożonych przez skarżących dokumentów, akt będących w posiadaniu tego organu oraz zapisów w księgach wieczystych poinformował skarżących, że przedmiotowy wniosek nie został uznany za zasadny.

W złożonej na powyższe pismo skardze skarżący podnieśli zarzut przewlekłości postępowania organu administracji. Zarzucili, że pomimo istnienia obowiązku, organ nie zakończył sprawy wydaniem decyzji, która podlegałaby kontroli instancyjnej. Podnieśli też, że na żądania Prezydenta "[...]" przesłali wszelkie niezbędne, posiadane dokumenty, zaś organ nie zweryfikował we własnych zasobach archiwalnych podnoszonych przez nich faktów. Skarżący zarzucili ponadto wybiórczą interpretację przepisów dekretu z dnia

8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich.

W odpowiedzi na skargę Prezydent "[...]" podtrzymał argumentację zawartą

w piśmie z dnia 20 grudnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi.

Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2088, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r.,

poz. 1369, z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., który przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań,

o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z § 2a art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zaskarżone pismo niewątpliwie nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie jest bowiem w szczególności ani decyzją, ani zaskarżalnym postanowieniem, postanowieniem kończącym postępowanie lub postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.

Zaskarżone pismo Prezydenta "[...]" nie może być uznane za decyzję administracyjną, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia o istocie sprawy i nie kończy ono postępowania w sprawie.

Przypomnieć należy, że decyzją administracyjną jest jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej z zakresu prawa administracyjnego, określające wiążąco sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie, które wydawane jest w trybie K.p.a. i odpowiada wymogom co do ich formy, określonym w art. 107 K.p.a. Przyjmuje się, że minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja, to: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy i podpis osoby działającej w imieniu organu.

Ponadto, z art. 61 § 1 i § 3 K.p.a. wynika, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Tak wszczęte postępowanie, co do zasady, powinno być zakończone wydaniem decyzji, co wynika wprost z art. 104 § 1 K.p.a. stanowiącego, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (§ 2). Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję

o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, co przewiduje art. 105 § 2 K.p.a. Odstępstwo od powyższej zasady przewiduje art. 61a § 1 K.p.a., stanowiący, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2). Podkreślenia jednocześnie wymaga, że żądanie osoby nie wszczyna postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy zostało ono zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, tzn. gdy z podania w sposób oczywisty wynika, że wnoszący składa je nie w swojej sprawie. W każdym innym przypadku, gdy brak interesu prawnego wnoszącego żądanie wszczęcia postępowania nie jest tak oczywisty, budzi wątpliwości bądź wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ nie powinien odmawiać wszczęcia postępowania, ale kontynuować je i dopiero w jego trakcie ustalić status prawny żądającego wszczęcia postępowania.

W przypadku ustalenia, iż wnoszący żądanie wszczęcia postępowania jest stroną, postępowanie powinno się zakończyć wydaniem decyzji co do istoty (art. 104 K.p.a.),

a w przypadku braku przymiotu strony - umorzeniem postępowania stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. (tak NSA w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 337/17, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie podkreślić również należy, że zaskarżone pismo zostało wystosowane przez organ administracji, który na mocy art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147, z późn. zm.), jest wyłączony od załatwienia tej sprawy. Dodać trzeba, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. nieważna jest decyzja, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.

W sprawie nie jest zaś kwestionowane, że Wojewoda "[...]", na podstawie art. 24 § 4 K.p.a., pismem z dnia 7 czerwca 2017 r., wyznaczył Starostę "[...]" do załatwienia tej sprawy.

Z uwagi na powyższe, zaskarżonej pismo Prezydenta "[...]" należy uznać wyłącznie za pismo informacyjne a nie rozstrzygnięcie sprawy z wniosku skarżących.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika przy tym, aby właściwy organ, to jest Starosta "[...]", zakończył sprawę wydając decyzję, stosownie do art. 104 K.p.a. Wprawdzie skarżący podnoszą m.in. zarzut zaniechania zakończenia postępowania przez właściwy w sprawie organ przez wydanie decyzji, lecz przedmiotem skargi uczynili oni nie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku z dnia 24 kwietnia 2017 r., lecz pismo Prezydenta "[...]" z dnia 20 grudnia 2017 r.

Zaskarżone pismo bezspornie nie może być uznane za decyzję i nie można go też zaliczyć do aktów, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach. Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.