Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 307/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] maja 2015 r. (uzupełnioną pismem z dnia [...] maja 2015r. i [...] kwietnia 2016 r.), na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w postanowieniu Kolegium nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia

2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., poz. 658) przepisy tej ustawy w brzmieniu nadanym przez jej art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie zaś stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

Oznacza to, że sąd administracyjny przepis art. 3 § 2 P.p.s.a.. w sprawach wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje w dotychczasowym brzmieniu. Ponadto władny jest rozpatrywać skargi na bezczynność organów, tylko w tym przypadku, gdy organ winien wydać akt lub podjąć czynność, określoną w art. 3 ust. 2 pkt 1 do 4a cytowanej ustawy.

W niniejszej sprawie, wszczętej w dniu 11 kwietnia 2015 r., skarżący domagał się rozpoznania jego wniosku o uzupełnienie pouczenia w postanowieniu i w tym zakresie zarzucił organowi bezczynność.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwem sądów administracyjnych organ, rozpoznając wniosek o uzupełnienie pouczenia decyzji czy postanowienia, wydaje postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. Natomiast kontrola prawidłowości wydanego postanowienia odbywa się dopiero przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji i w postępowaniu sądowym - w przypadku wniesienia skargi na rozstrzygnięcie kończące sprawę co do istoty (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX OMEGA, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 12 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23).

Skoro zatem uzupełnienie pouczenia orzeczenia, co do prawa odwołania lub wniesienia w stosunku do niego powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego odbywa się w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie - a rozstrzygnięcie to nie jest wymienione w katalogu aktów wskazanych w art. 3 ust 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., to sąd administracyjny nie jest władny oceniać skargi na bezczynność w przedmiocie tego wniosku. Należy bowiem zauważyć, iż bezczynność, którą skarżący zarzuca organowi nie mieści się w pojęciu wskazanym w art. 3 ust 2 pkt 8 cytowanej ustawy.

Z tego też powodu Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.