Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 513/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, 1a, 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka /spr./ po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 183/17 w sprawie ze skargi P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. IV SAB/Wa 183/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

P. S. (dalej: skarżący) w dniu 15 maja 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni wraz z infrastrukturą przeznaczoną do chowu 1980 szt. tuczników oraz ujęcia wód podziemnych o maksymalnej wydajności 36 m3/godz., zlokalizowanych na działce o nr ew. [...]..

W złożonej skardze skarżący zawarł wnioski o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, 2) przyznanie od organu skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 3) stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] o uznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione, jako wydanego bez podstawy prawnej, 4) zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zarzut skarżącego, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prowadziło w sposób rażąco przewlekły postępowanie wywołane wniesionym do tego organu przez skarżącego odwołaniem od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2016 r. nie jest zasadny.

Sąd I instancji ustalił, że odwołanie skarżącego wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 19 września 2016 r. Kolegium, przystępując do rozpatrzenia tego odwołania, w dniu 13 października 2016 r. zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie akt sprawy oraz przedłużyło termin do rozpoznania sprawy do dnia 19 listopada 2016 r. Sąd podkreślił, ,że nie było oczywiste, gdzie znajdują się aktualnie akta postępowania administracyjnego, bowiem skarżący inicjował wiele równoległych postępowań administracyjnych dotyczących przedmiotowej sprawy.

Organ I instancji w dniu 14 listopada 2016 r. przekazał do organu odwoławczego część zebranej i posiadanej dokumentacji (na ogół kserokopie części zgromadzonych dokumentów). Kolegium zawiadomiło o przedłużeniu terminu do rozpoznania sprawy, a następnie pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. ponownie zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie kompletnych akt przedmiotowego postępowania, a w szczególności raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jednocześnie informując o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 19 stycznia 2017 r.

W wyniku tego ponaglenia, w piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. organ I instancji wyjaśnił, że nie dysponuje żądanymi dokumentami, ponieważ znajdują się one w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. Kolegium zwróciło się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wypożyczenie akt postępowania administracyjnego tej sprawy, jednocześnie zawiadamiając o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania.

W ocenie Sądu, nie było zatem zawinione przez SKO pozyskanie tych akt dopiero 2 lutego 2017 r. Z taką sytuacją skarżący zaś powinien się liczyć, inicjując w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego inne postępowania administracyjne.

Po sporządzeniu uwierzytelnionych odpisów z obszernych akt sprawy, mając na względzie wiążące ten organ wskazania zawarte w wyroku sądu administracyjnego, uprzednio wydanym w tej sprawie, Kolegium pismem z dnia 20 lutego 2017 r. zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie informacji co do występowania innych przedsięwzięć oddziałujących na środowisko w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W związku z powyższym Kolegium przedłużyło też termin do rozpoznania sprawy do dnia 19 marca 2017 r.

Żądane informacje wpłynęły do organu odwoławczego w dniu 10 marca 2017 r. Wobec ich treści, pismem z dnia 17 marca 2017 r. Kolegium zwróciło się do organu I Instancji o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie uzupełnienia treści raportu o oddziaływaniu na środowisko i przedłużyło termin do rozpoznania sprawy do dnia 19 kwietnia 2017 r.

W dniu 27 marca 2017 r. do akt sprawy wpłynęło, przesłane do wiadomości organu odwoławczego, skierowane do skarżącego wezwanie organu I. instancji z dnia 24 marca 2017 r. o uzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. organ odwoławczy zwrócił się do Wójta Gminy [...] o nadesłanie informacji w przedmiocie prowadzonego postępowania uzupełniającego i poinformował stronę o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 19 maja 2017 r. W ocenie sądu, przedłużanie się w tym okresie postępowania administracyjnego w żaden sposób nie było zawinione przez Kolegium. Przyczynił się do tego skarżący, który kontestował zasadność uzupełniania raportu w postępowaniu toczącym się przed II. instancją. W dniu 4 maja 2017 r. do akt sprawy wpłynęło bowiem pismo organu I instancji, w którym wskazano, iż inwestor nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu. Do pisma dołączono kopię wezwania z dowodem doręczenia. W tej samej dacie do akt sprawy wpłynęło kolejne pismo organu I. instancji (z dnia 2 maja 2017 r.) informujące o przebiegu postępowania.

Pismem z dnia 10 maja 2017 r. organ odwoławczy zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, jednocześnie informując o przedłużeniu terminu do rozpoznania sprawy do dnia 19 czerwca 2017 r.

W dniu 19 maja 2017 r. do akt sprawy wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga skarżącego na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...].

Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]2016 r.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji nie stwierdził przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy uznając, że przedłużony czas prowadzenia tego postepowania wynikał z opóźnień spowodowanych z winy strony oraz z przyczyn niezależnych od organu odwoławczego. Wobec powyższego nie było także podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 17 listopada 2017 r. wniósł P. S. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia prawidłowej kontroli administracji publicznej i brak stwierdzenia przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, a także brak zastosowania środków określonych w ustawie w wyniku istnienia przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa,

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 § k.p.a. oraz w związku z art. 35 § 1 oraz §3 in fine k.p.a. w związku z art. 37 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie oraz ocenę stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż w sprawie nie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania jako kwalifikowany rodzaj bezczynność organu, polegający na prowadzeniu postępowania odwoławczego dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, mimo, iż organ odwoławczy wykonywał czynności związane ze zgromadzeniem akt sprawy opieszale i nieefektywnie, m.in, dopiero po upływie miesiąca od daty wpływu pisma do tego organu, a także brak użycia środków teleinformatycznych przez organ odwoławczy w celu niezwłocznego ustalenia gdzie znajdują się akta postępowania i bezzasadne wyznaczanie nowych terminów zakończenia postępowania,

3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację powyższego przepisu w zakresie dotyczącym przewlekłości postępowania administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa, polegającej na przyjęciu, iż mimo upływu ponad miesiąca między wpływem pisma lub akt a czynnością organu, w sprawie nie zachodzi przewlekłość postępowania, co w efekcie doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi

4) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 136 k.p.a. in fine poprzez brak dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, iż zlecenie przez organ odwoławczy z urzędu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organowi pierwszej instancji doprowadziło do przewlekłości postępowania, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi,

5) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie i ocenę stanu faktycznego i bezpodstawne przyjęcie - wbrew zgromadzonemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że strona inicjowała wiele równoległych postępowań administracyjnych, podczas gdy strona takich działań nie podejmowała, a w sprawie toczyło się wyłącznie jedno postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi,

6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 poprzez wadliwe ustalenie i ocenę stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie i bezpodstawne przyjęcie - wbrew zgromadzonemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że Kolegium nie było w stanie niezwłocznie ustalić, gdzie znajdują się akta postępowania, mimo, iż to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca akta sprawy po uprawomocnieniu się wyroku bezpośrednio do organu odwoławczego, tym samym zatem organ odwoławczy mógł z łatwością ustalić w oparciu o własne zasoby (doręczony Kolegium odpis skargi kasacyjnej w sprawie), że akta ze skargi na poprzednią decyzję nie zostały mu dotychczas zwrócone, co oznaczało iż w dalszym ciągu znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym lub Wojewódzki Sądzie Administracyjnym w Warszawie

7) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i brak dokonania ustalenie oraz oceny stanu faktycznego co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny braku przewlekłości w sprawie mimo, iż pracownik organu odwoławczego mógł dokonać uwierzytelnionych odpisów akt postępowania w czytelni Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także przejście nad porządkiem dziennym do nieudolnego ustalania Sądu w którym znajdują się przedmiotowe akta, mimo iż Kolegium jako organ uczestniczący w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie, posiadało możliwość niezwłocznego zweryfikowania przy użyciu najprostszych i najszybszych metod w postaci telefonu do właściwego Sądu lub organu,

8) art. 149 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 § 1a i 2 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie w wyniku oddalenie skargi, co było konsekwencją dokonania przez Sąd błędnej oceny stanu faktycznego w sprawie polegającej na niedostrzeżeniu przewlekłości postępowania w poszczególnych czynnościach organu wskazywanych w skardze strony.

Na podstawie art. 176 § 1 i 2 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. strona wniosła o zmianę wyroku i stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p,p.s.a.. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Sąd I instancji nie naruszył art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bowiem w rozpoznawanej niewątpliwie sprawował kontrolę działalności administracji publicznej i działał w zakresie swojej właściwości obejmującej rozpoznawanie skarg na przewlekłość (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Powołane w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przepisy ustrojowe nie stanowią zarazem właściwych ram prawnych dla zakwestionowania wyniku sądowej kontroli działalności administracji publicznej i oceny prawnej wyrażonej w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji.

Usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej nie stanowi też zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, że w dacie wniesienia przez skarżącego rozpoznawanej przez Sąd I instancji skargi na przewlekłość przepis ten miał brzmienie: "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Jeśli odnieść treść tego przepisu do opierającego się na nim zarzutu kasacyjnego oraz jego uzasadnienia to zauważyć trzeba, że nie są one spójne (relewantne). Skarżący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. upatruje bowiem w błędnej interpretacji tego przepisu polegającej na nieprawidłowym przyjęciu, że mimo upływu terminu ponad miesiąca między wpływem pisma lub akt a czynnością organu w sprawie nie zachodzi przewlekłość postępowania, podczas gdyż przepis art. 37 § 1 k.p.a. normuje problematykę zwalczania przewlekłości postępowania w ramach postępowania administracyjnego poprzez wskazanie trybu i środka kwestionowania zwłoki organu oraz organów właściwych do jego rozpoznania. Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej na gruncie niniejszej sprawy nie może zatem odnieść zamierzonego skutku. W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał Sąd I instancji, skarżący dopełnił wymóg formalny wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego, bowiem w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. prawidłowo wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa. Ustaleń tych, prawidłowych i korzystnych w wymiarze procesowym dla skarżącego, bowiem skutkujących przyjęciem skargi do rozpoznania, autor skargi kasacyjnej nie podważa.

Przechodząc do analizy pozostałych podstaw kasacyjnych przypomnieć trzeba, że sposób działania organów administracji publicznej w zakresie sprawności postępowania określa art. 12 § 1 k.p.a. nakazujący podmiotom administrującym działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przyjętą w ww. przepisie zasadę szybkości i wnikliwości postępowania ustawodawca skonkretyzował w art. 35 k.p.a., ustanawiając w nim zasadę załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki. W świetle regulacji kodeksowej, w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwu miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Załatwienie sprawy oznacza zaś wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej (art. 104 § 1 k.p.a.).

Podstawę prawną działania sądu administracyjnego w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania stanowi zaś powołany w podstawach kasacyjnych art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną koncentracją w świetle art. 12 k.p.a., względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Ponadto przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy skutecznie będzie mu można przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, żeby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Z przewlekłością postępowania mamy więc do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie przez sąd administracyjny, czy podlegające ocenie postępowanie, w związku z wniesieniem skargi na bezczynność lub/i przewlekłość, można (lub nie) zakwalifikować jako dotknięte przewlekłością prowadzenia, uwzględniając powyższe, wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania szeregu ocen toku czynności procesowych, ustalenia faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania.

Przyjmując tak określone granice rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania należy stwierdzić, że ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do treści art. 149 p.p.s.a. jest prawidłowa. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej główny zarzut koncentruje się wokół kwestii nieefektywnego pozyskiwania przez organ odwoławczy akt administracyjnych postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że trudności te spowodowane były tym, że organy administracyjne procedowały w warunkach prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni wraz z infrastrukturą przeznaczoną do chowu 1980 szt. tuczników wraz z postępowaniem sądoadministracyjnym w tej sprawie, w ramach których to postępowań wykorzystaniu polegały te same akta administracyjne. Zarzut skarżącego (zarzut kasacyjny nr 5), iż Sąd nieprawidłowo wskazał, że skarżący inicjował wiele równoległych postępowań administracyjnych dotyczących przedmiotowej sprawy, jest zatem słuszny, jednakże nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wskazać trzeba, że decyzją z dnia [...]2015 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2015 r. o odmowie wydania na wniosek skarżącego decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia 3 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesione zostały przez skarżącego oraz Stowarzyszenie Ekologiczne [...] z siedzibą w [...] skargi zarejestrowane pod sygn. akt IV SA/Wa 310/6 (w zaskarżonym wyroku Sąd nieprawidłowo podał sygnaturę tej sprawy tj. IV SA/Wa 234/16). Sprawa zawisła w 2016 r. przed WSA w Warszawie zakończyła się wyrokiem tego Sądu z dnia 6 czerwca 2016 r. oddalającym skargi

Decyzja Wójta [...]z dnia [...] 2016 r. Nr [...]r., od której skarżący wniósł odwołanie będące przedmiotem postępowania kontrolowanego przez Sąd I instancji w aspekcie uchybienia zasadzie sprawności postępowania, wydana została w wyniku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania w tej sprawie, po oddaleniu przez Sąd I instancji ww. wyrokiem skarg na decyzję Kolegium z dnia [...] 2015 r. Sąd potwierdził, iż Kolegium trafnie przyjęło, że decyzja Wójta odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana z naruszeniem prawa.

W tych warunkach, wniesienie w dniu 19 września 2016 r. przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji z [...] 2016 r. skutkowało zwróceniem się przez Kolegium do organu I instancji o przesłanie akt sprawy. Kolegium mogło w sposób uprawniony zakładać, że organ I instancji dysponuje kompletem oryginalnych akt administracyjnych bądź kompletem uwierzytelnionych odpisów z tych akt, pomimo tego, że w tym okresie miało już informację o wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie o sygn. IV SA/Wa 310/16.

Niemniej zauważyć trzeba, że stan kompletności (zupełności) tych akt organ odwoławczy mógł zweryfikować dopiero po ich przedstawieniu przez Wójta Gminy [...]. O ile zatem zgodzić się można z pełnomocnikiem skarżącego, że "ustalenie, gdzie znajdują się akta postępowania nie wymagało wielomiesięcznej wymiany pism z organem I instancji, a najwyżej wykonania dwóch rozmów telefonicznych przez pracownika organu odwoławczego" to zarazem stwierdzić trzeba, że argumentacja ta nie jest wystarczająca do uwzględnienia zarzutów kasacyjnych. Po pierwsze nie można wykluczyć, że działania rekomendowane przez skarżącego kasacyjnie organ odwoławczy podjął. Po drugie jednakże, obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada pisemnej formy załatwiania spraw (art. 12 k.p.a.) oznacza, że, wszelkie czynności procesowe powinny być dokonywane w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego albo ich przebieg powinien być utrwalony na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego w przypadku dokonania ich ustnie (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011 r. II GSK 1260/10). Zasadą tą, choćby przez wzgląd na potrzeby dowodowe ewentualnego postępowania w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania, objęte są również czynności związane z pozyskiwaniem przez organ odwoławczy akt postępowania. Po trzecie, jak wskazano powyżej, trudności w tej sprawie sprowadzały się nie tylko do ustalenia, gdzie są akta administracyjne, ale ustalonego w trakcie postępowania odwoławczego stanu niekompletności tych akt, wynikającego w szczególności z braku raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie bez znaczenia w tej sprawie pozostaje akcentowana przez Sąd obszerność akt administracyjnych sprawy. Należy zaznaczyć, że po uzyskaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. informacji od organu I instancji, iż kompletem akt dysponuje Naczelny Sąd Administracyjny, organ odwoławczy niezwłocznie pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. zwrócił się do Sądu z prośbą o wypożyczenie akt i niezwłocznie po uzyskaniu zgody Sądu sporządził uwierzytelnione odpisy z akt.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. in fine poprzez brak dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, iż zlecenie przez organ odwoławczy z urzędu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organowi pierwszej instancji doprowadziło do przewlekłości postępowania, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić też należało, że w postępowaniu ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania sądowej kontroli nie podlegają czynności organów z punktu widzenia ich związku z merytorycznym rozstrzygnięciem konkretnej sprawy, bowiem kwestie te analizowane są w postępowaniach dotyczących skarg na decyzje i postanowienia, w których badany jest sposób stosowania norm procesowych i związek pomiędzy ich ewentualnym naruszeniem, a wpływem tego naruszenia na wynik sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 136 k.p.a., tj. przepisu wskazującego na warunki przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postepowania wyjaśniającego, w tej sprawie skutecznej podstawy kasacyjnej stanowić nie mógł.

Niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Ostatnio powołany przepis wskazuje elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku i jego cel zamyka się w nałożeniu na sąd obowiązku wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, tego zażąda. Naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie strona upatruje zaś w błędnej ocenie stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że Kolegium nie było w stanie niezwłocznie ustalić, gdzie znajdują się akta sprawy. W odniesieniu do tego rodzaju zgłoszonych zastrzeżeń względem zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw do uznania, że autor skargi kasacyjnej skutecznie zakwestionował poprawność konstrukcyjną uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nakazającą stwierdzić, iż sporządzone zostało ono wadliwie, zaś wadliwość ta miała istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Mając zatem na względzie, że poprawności ocen Sądu i trafności rozstrzygnięcia nie można rozważać w aspekcie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., również i ten zarzut należało uznać za chybiony.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należało, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo bowiem uznał, że skarga na przewlekłość nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało prawidłowym zastosowaniem art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.