Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 689/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1241/10 odrzucające skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z dnia 7 lipca 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę listową do J. C. zawierającą ww. wezwanie prawidłowo awizowano i uznano za doręczoną z dniem 30 lipca 2010 r. Z akt sprawy wynika, że do dnia 16 sierpnia 2010 r. skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi.

W skardze kasacyjnej reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika J. C. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 poprzez nietrafne zastosowanie tych przepisów i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy brak jest w aktach sprawy dowodu potwierdzającego skuteczne otrzymanie awiza przez skarżącego oraz pominięcie okoliczności, iż próba doręczenia przesyłki została podjęta w okresie urlopowym, gdy skarżący przebywał poza miejscem zamieszkania.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący po powrocie z urlopu nie znalazł w skrzynce pocztowej żadnego awiza. Nie ma ich również w aktach sprawy. Poczta jedynie ostemplowała przesyłkę stemplem awizowano. Dodano, że skrzynka znajduje się w miejscu ogólniedostępnym i ktoś w ramach ,,żartu" mógł wyjąć przedmiotowe awizo a skarżący nie odebrał wskazanej przesyłki nie ze swojej winy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna

Sygn. akt II OSK 689/11

ze wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek.

Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 jest niezasadny.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w aktach sprawy istnieje znajduje się dowód poświadczający, że skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone.

Funkcją doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 73 p.p.s.a., jest zapewnienie szybkości postępowania i ochrona interesów stron. Doręczenie zastępcze nie może natomiast być traktowane jako zamknięcie drogi sądowej do ochrony interesów strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002 r., sygn. akt SK 6/02). W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Taki sposób doręczenia pisma stronie nie uniemożliwia obalenia domniemania doręczenia pisma stronie. Strona może w szczególności wykazywać, że nie zostało doręczone jej pismo w trybie zwykłym (do rąk własnych), ani też nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym.

Przepis art. 73 p.p.s.a. reguluje doręczenie zastępcze poprzez pozostawienie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) w miejscu zamieszkania adresata (umieszczenie w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe).

W rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r. do usunięcia braków formalnych skargi była prawidłowo dwukrotnie awizowana, o czym umieszczono odpowiednią adnotację – stemple datownika pocztowego na kopercie, w której znajdowała się przesyłka. Z adnotacji urzędowych wynika, że pismo Sądu nie mogło zostać doręczone osobiście z powodu nieobecności skarżącego w lokalu z adnotacją "mieszkanie zamknięte" i w związku z tym listonosz pozostawił informację w skrzynce pocztowej. Z powyższego wynika, iż w przedmiotowej sprawie doszło do doręczenia zastępczego przesyłki.

Sygn. akt II OSK 689/11

Jednocześnie skarżący nie podał żadnych okoliczności podważających zaistnienie powyższej okoliczności.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji przesyłkę uznał za doręczoną w dniu 30 lipca 2010

r. Skoro zaś do dnia wydania zaskarżonego postanowienia braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, to WSA w Warszawie prawidłowo ją odrzucił.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.