Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1276/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia z rejestru działalności regulowanej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]


UZASADNIENIE

S. P. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia z rejestru działalności regulowanej.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż jej wykonanie pozbawia go środków do życia oraz stawia w bardzo trudnym położeniu. Wskazuje, iż stracił klientów i środki na życie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego

aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej lub majątkowej (tak: J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, str.188).

W ocenie Sądu za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać powołany przez skarżącego ogólnikowo sam fakt pozbawienia go środków do życia wskutek utraty klientów. Z uzasadnienia wniosku nie można bowiem ocenić skutków wpływu wydania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową skarżącego w świetle przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, nie znając sytuacji materialnej skarżącego (np. stanu jego zasobów pieniężnych,

skali ewentualnych oszczędności, sytuacji rodzinnej) nie ma możliwości stwierdzenia, jaka w istocie powstałaby szkoda majątkowa w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, ani czy skutki decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżący powinien był więc wykazać, jakie działania będzie musiał podjąć w związku z zakazem prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i jaka skala wydatków finansowych będzie się z nimi wiązała, a także czy jest możliwe ewentualne przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego.

Jednakże skarżący nie przedstawił w ogóle żadnych danych, choćby przybliżonych, popartych odpowiednimi dokumentami, z których wynikałoby, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji miałby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.