Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 450/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 273 par. 3 i art. 280
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2006 r. w sprawie o sygn. I SA/Gl 1620/05 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. wydanym w sprawie o sygn. I SA/Gl 1620/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] określającą A Sp. z o.o. w K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...]. Wyrok powyższy stał się prawomocny od dnia 28 lipca 2006r.

W dniu 7 kwietnia 2010 r. A Sp. z o.o. w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania, zakończonego wyżej wymienionym wyrokiem. Spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. I SA/Gl 1620/05 oraz o uznanie zawartej w powyższym wyroku wykładni przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy – o podatku dochodowym od osób prawnych za niezgodną z obowiązującymi przepisami prawa oraz o zmianę tejże wykładni na wykładnię, zawartą w zacytowanych w skardze o wznowienie postępowania orzeczeniach.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 kwietnia 2010 r. strona skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie postępowania oraz do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez: określenie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia; dokładne podanie dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia; złożenie dokumentu, wykazującego umocowanie do podpisania skargi, określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpis z KRS).

Odpowiadając na wezwanie strona podniosła, iż wnosi o zmianę prawomocnego wyroku z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1620/05 poprzez zastąpienie wadliwego uzasadnienia tego wyroku w zakresie wykładni art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy – o podatku dochodowym od osób prawnych, wykładnią prawidłową, ustaloną w uzasadnieniach licznych orzeczeń sądowych oraz zgodną z obowiązującym prawem. Strona podała, iż wyrok będący przedmiotem skargi o wznowienie postępowania był w chwili jego wydania korzystny dla podatnika, który uważał go wówczas za prawidłowy i nie zaskarżył go. Strona podała również, że dokonana przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2006 r. interpretacja wskazanego wyższej przepisu ustawy – o podatku dochodowym od osób prawnych, okazała się być błędna w świetle wyroków sądów administracyjnych, o których strona dowiedziała się w dniu 8 lutego 2010 r., kiedy to do rąk pracownika spółki trafiła publikacja pt. "Koszty w firmie".

Strona skarżąca uiściła ponadto wymagany wpis od skargi o wznowienie postępowania oraz złożyła odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., skarga o wznowienie powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 wskazanego aktu prawnego zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 P.p.s.a.).

Na mocy art. 280 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.

W pierwszej kolejności podnieść zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 29 maja 2006 r., który w dniu złożenia skargi o wznowienie postępowania (tj. 7 kwietnia 2010 r.) był orzeczeniem prawomocnym. Ponadto Sąd uznał, iż zachowany został w niniejszej sprawie trzymiesięczny termin, przewidziany dla wniesienia skargi o wznowienie postępowania, liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (dniem tym jest, na co wskazuje strona, 8 lutego 2010 r.).

Zdaniem Sądu natomiast, złożona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 – 273 P.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych ostatnio przepisów stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Art. 272 P.p.s.a. stanowi z kolei, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Nadto, w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (art. 272 § 2). Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3).

Wreszcie, zgodnie z treścią art. 273 P.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: a) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; b) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Można także żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 ).

Mając na uwadze powyższą regulację prawną stwierdzić należało, że wniesiona przez A Sp. z o.o. w K. skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, przewidzianych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawą taką nie jest z całą pewnością istnienie różnic interpretacyjnych przepisów prawa podatkowego, występujących w orzeczeniach sądowych, tu: w zaskarżonym wyroku oraz w cytowanych przez stronę innych orzeczeniach sądów administracyjnych. Interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Nawet interpretacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego na podstawie powyższego przepisu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 115/08, opubl. w bazie LEX pod nr 519031).

Zaznaczyć ponadto należy, iż orzeczenia, na które powołuje się strona skarżąca, znane były w dniu orzekania tak Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach jak i organom podatkowym. Żaden z cytowanych przez stronę skarżącą wyroków nie został również wydany w tej samej (tj. niniejszej) sprawie, zatem brak jest tożsamości strony i przedmiotu postępowania, co wyklucza zastosowanie podstawy wznowienia z art. 273 § 3 P.p.s.a.

Z uwagi zatem na powyższe, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., Sąd obowiązany był odrzucić skargę o wznowienie postępowania.