Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 519/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3 w zw. z .  art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ś. Ś. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A dla I. M. I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

A sp. z o.o. z/s w Ś. Ś. (dalej: strona, skarżąca) wniosła w dniu [...]maja 2019 r. (data wpływu do organu) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez W. D. (dalej: Wojewoda, organ) w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla I. M., złożonego w dniu [...] marca 2019 r. Powołując art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1, a także art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona wniosła o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czterech dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie stronie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła Wojewodzie naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że niezasadnym był zarzut strony o kilkukrotnym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy, gdyż wniosek wpłynął do organu w dniu 22 marca 2019 r., a postępowanie w sprawie zakończono w dniu 17 czerwca 2019 r. wydaniem zezwolenia na pracę dla I.M.

Z przedłożonych wraz ze skargą akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 22 marca 2019 r. do Wojewody wpłynął wniosek strony o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla I. M.

Następnie, pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. pełnomocnik strony poinformował organ o swoim przystąpieniu do sprawy i wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów.

Pismem z dnia 8 maja 2019 r. (data wpływu do Wojewody 9 maja 2019 r.) skarżąca wniosła - na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. - ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., tj. nie wydaniem zezwolenia na pracę typu A, zgodnie ze złożonym wnioskiem. Strona zażądała stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem przepisów prawa i zobowiązania go do załatwienia sprawy w terminie dwóch dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Z powyższych uregulowań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Stosownie zaś do art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeśli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarga strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typu A dla I. M. nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że wniesione do Wojewody w dniu 9 maja 2019 r. ponaglenie dotyczy wyłącznie bezczynności organu w sprawie wydania zezwolenia na pracę typu A dla I. M., nie zaś przewlekłości tego postępowania. Powyższe wynika jednoznacznie z treści ponaglenia (sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika), w którym zażądano stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz z przytoczonej w ponagleniu podstawy prawnej (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Okoliczność tą potwierdza również zawarte w aktach administracyjnych sprawy rozstrzygnięcie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 maja 2019 r., który - po rozpoznaniu przedmiotowego ponaglenia - zgodnie z zakresem żądania w nim zawartego, orzekł o bezczynności Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typu A dla I. M. Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji postanowienia.

Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).