Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 4/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 10, art. 31zo ust. 10 i 11, art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 180, art. 7, art. 9, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 9, art. 12 § 1, art. 79a § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 11,  art. 81a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

G. D. (dalej: "Strona", "Skarżący") złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") w piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach za listopad 2020 r.

W dniu [...] stycznia 2021 r. Strona złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach,

w którym wskazał, PKD [...] dla prowadzonej przeważającej działalności na dzień 30 września 2020 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem

COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19" w związku

z art. 83 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), dalej: "u.s.u.s.", ZUS odmówił Stronie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, na Fundusz Solidarnościowy za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji przywołał treść art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 i wyjaśnił, że podany we wniosku kod PKD [...] nie został potwierdzony w otrzymanym z GUS wykazie płatników składek, którzy na dzień 30 września 2020 r. mieli zarejestrowaną działalność z kodem PKD uprawniającym do zwolnienia z opłacania składek z ustawy Tarcza 6.0. ZUS podkreślił, że wykonywana przez Stronę przeważająca działalność opisana jako PKD [...] zgodnie z rejestrem GUS nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r., Skarżący podniósł, że ZUS odmówił zwolnienia, ponieważ rzeczywiście wykonywana działalność to działalność fotograficzna opisana kodem PKD [...], która nie znajdowała się na dzień 30 września 2020 r. na pierwszym miejscu w ewidencji działalności gospodarczej, jako działalność wiodąca.

W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że działalność rozpoczął w 1995 r. i nie było wówczas obowiązku zaznaczania działalności przeważającej. Wskazał, że od 20 lat wykonuje w ramach [...] G. D. (NIP [...]) działalność gospodarczą świadcząc usługi fotograficzne. Zdaniem Skarżącego przesądzające jest czym faktycznie się zajmuje, a nie kolejność wpisów za rok 2020. W załączeniu do skargi przedłożono kserokopie faktur wystawionych w 2020 r. i kserokopie ewidencji sprzedaży za rok 2020.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu ZUS przedstawił stan faktyczny sprawy, przepisy prawa oraz stanowisko przedstawione w skardze.

Końcowo ZUS stwierdził, że zarzuty skargi są pozbawione podstaw, ponieważ Skarżący we wniosku oświadczył, że kod PKD przeważającej działalności to [...], podczas gdy zgodnie z CEiDG na dzień 30 września 2020 r. przeważająca działalność to [...] Kod ten nie uprawnia do zwolnienia z opłacania składek. ZUS podkreślił, że w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności wg PKD 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień30 września 2020 r.

Postanowieniem z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1958/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób

w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym

w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Zastępca Przewodniczącej Wydziału I zarządzeniem

z dnia 11 lutego 2022 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem.

Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.",

lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji

(art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowej kontroli została poddana decyzja ZUS z dnia 22 stycznia 2021 r. odmawiająca Skarżącemu zwolnienia z opłacenia składek na podstawie

art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19.

Możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r. uzależniona została od spełnienia warunków określonych w będącym podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym to przepisem, na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres

od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r." wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Stosownie do treści art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID-19, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.

Organ wskazał, że Skarżącemu odmówiono zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek z uwagi na to, że na podstawie otrzymanego z GUS wykazu płatników składek, w rejestrze na dzień 30 września 2020 r. widniał kod PKD [...], jako kod przeważającej działalności. Natomiast w odpowiedzi na skargę ZUS powołał się na przepis art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 i wskazał na wpis w rejestrze CEiDG Skarżącego.

Skarżący natomiast w skardze wyjaśnił, że od 20 lat rzeczywiście

prowadzona działalność obejmuje usługi fotograficzne opisane kodem PKD [...]

i na tę okoliczność przedstawił zestawienie faktur i kopie faktur wystawionych w 2020 r.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z mocy art. 180 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 123 u.s.u.s. mają zastosowanie przepisy k.p.a., w tym zasady ogólne, stanowiące między innymi, że organy administracji publicznej winny: z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 k.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a także działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a.). Istnieje także zasada, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (art. 79a § 1 k.p.a.).

Zauważenia przy tym wymaga, że celem przepisu art. 79a § 1 k.p.a. jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach,

bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów – nie korzysta z takiej możliwości (zob. np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 381/21). Wedle zasady zaufania i informowania oraz respektując obowiązek wynikający

z art. 79a § 1 k.p.a. organ powinien wyjaśnić Skarżącemu w jaki sposób i jakim dowodami może to uczynić. Okoliczności podane przez Skarżącego i ewentualnie przedstawione dowody powinny zaś zostać rozpatrzone przez organ, poddane ocenie, której wyniki znaleźć winny swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd wskazuje, że o uchyleniu zaskarżonej decyzji przesądziły stwierdzone przez Sąd, uchybienia proceduralne. Zdając sobie sprawę z realiów rozpoznawania tego typu wniosków, ich ogromnej liczby, ograniczeniach związanych z pandemią, Sąd uznał, że nie mogą one jednak uzasadniać niekorzystnych skutków jedynie dla Strony postępowania.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że w niniejszej sprawie Sąd

nie był w stanie należycie skontrolować prawidłowości wydanej decyzji, gdyż z uwagi na brak w aktach administracyjnych sprawy dokumentów źródłowych, które stanowiły podstawę rozstrzygania, kwestia ta wymyka się spod kontroli sądowej. Poza wnioskiem Skarżącego brak jest jakichkolwiek dokumentów źródłowych. W świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1162/07). Co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2099/05). W powyższym rozumieniu "akta sprawy" oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zarazem sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu oraz że są kompletne (por. wyrok NSA z dnia z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1548/06). Tymczasem w aktach sprawy poza wnioskiem Strony i decyzją ZUS brak jakiegokolwiek materiału dowodowego na którym oparł się ZUS wydając decyzję, a w szczególności brak "otrzymanego z GUS wykazu płatników składek" do jakiego odwołał się ZUS w decyzji, czy też jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego z jakim kodem działalność miał zarejestrowaną Skarżący, bądź jakichkolwiek jeszcze innych dowodów potwierdzających rodzaj działalności prowadzonej przez Skarżącego .

Nadto wskazać należy, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów

wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia

25 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 96/10).

Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok SN z dnia 16 lutego 1994 r., sygn. akt III ARN 2/94).

W konsekwencji należy przyjąć, że ZUS wydając kwestionowaną decyzję nie dysponował dokumentacją, na którą się powołał w jej uzasadnieniu (wykaz płatników składek, którzy na dzień 30 września 2020 r. mieli zarejestrowaną działalność z kodem PKD uprawniającym do zwolnienia z opłacania składek z Ustawy Tarcza 6.0), czym uchybił w istotnym stopniu zasadom postępowania. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę ZUS odwołał się na rejestr CEiDG oraz do przepisu art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID-19, czyli na rejestr REGON. W materiale dowodowym sprawy nie znalazł się żaden dokument potwierdzający wpisy w tych rejestrach.

Zdaniem Sądu, naruszono powyższe przepisy, ponieważ z uwagi na braki w zgromadzonym materiale dowodowym zaskarżona decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia. W rezultacie motywy podjętego przez ZUS rozstrzygnięcia są nieczytelne. Tymczasem naruszenie prawa wystąpi, gdy w istotnej dla strony sprawie staje się ona adresatem rozstrzygnięcia opatrzonego niejasnym i lakonicznym uzasadnieniem. Nie jest przy tym rolą sądu administracyjnego wyręczanie organu w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. To na organie spoczywa obowiązek prawidłowego uzasadnienia decyzji.

Sąd uznał za uzasadnione odnieść się również do powołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji regulacji art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19. W tym zakresie wskazuje, że na kanwie spraw odnoszących się do wykładni i stosowania

art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o COVID-19 sądy administracyjne, w tym również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wielokrotnie już podkreślały, że wyłącznie językowy rezultat wykładni tej ustawy prowadzi do wypaczenia jej celów, którymi stało się przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19. Zdaniem Sądu, brzmienie cytowanych przepisów nie oznacza, że organ może bezkrytycznie przyjmować dane statystyczne zawarte w rejestrze REGON/ewidencji CEiDG, co do rodzaju przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez płatnika na dzień 30 listopada 2020 r. Istotne jest bowiem ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu, a nie jaki rodzaj przeważającej działalności figurował w rejestrze REGON i w ewidencji CEiDG. W sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem w rejestrach, a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności.

Sąd podkreśla, że nie neguje istnienia po stronie Skarżącego jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, obowiązku bieżącego, w terminach określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, zgłaszania wszelkich zmian danych w zakresie realizacji obowiązków prawnych nałożonych na podmioty, w tym danych przekazywanych organom statystyki publicznej, aby mogły one rzetelnie wykonywać nałożone na nie obowiązki (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 214/21; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 955/20). Jednak istnienie tego obowiązku nie oznacza, że podmioty, które go nie dopełniły, mają ponosić "konsekwencje związane z prowadzeniem działalności" w postaci nieuzyskania wsparcia w obliczu pandemii. Zdaniem Sądu, konsekwencje takie nie były objęte zamiarem ustawodawcy.

Wsparcie w ramach Tarczy Antykryzysowej jest reakcją na skutki pandemii

i jest ukierunkowane na realne wsparcie dla podmiotów, które poniosły realne straty na skutek obostrzeń związanych z pandemią. Przyjęty przez organ, jako jedyny sposób spełnienia wymogu do otrzymania zwolnienia - wpis w CEiDG oraz rejestrze REGON - nie znajduje uzasadnienia ani jako uproszczenie procedur, ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do skorzystania z ulgi podmiotów nieuprawnionych. Wpis w rejestrze CEiDG oraz REGON korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o ulgę na pewno spełnia wymóg ustawowy, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu i przesądzało o prawidłowości postępowania organu. Istnieje również inna możliwość wykazania spełnienia wymaganego warunku. Nadto, wpis w rejestrze jest oświadczeniem wiedzy przedsiębiorcy, podobnie, jak oświadczenie we wniosku (por. WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 955/20; WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 489/21; WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 388/21; WSA w Białymstoku z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 50/22).

Sąd doszedł na podstawie powyższego do przekonania, że ZUS zaniechał podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, sporządzenia zgodnej z prawem decyzji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego, co przejawiało się przede wszystkim w zaniechaniu ustalenia, czy to działalność gospodarcza objęta kodem PKD [...] (który to kod PKD uprawnia przedsiębiorcę do skorzystania z prawa do omawianego zwolnienia) była rzeczywiście wykonywana jako przeważająca na dzień

30 września 2020 r. ZUS naruszył, więc poza przepisami postępowania administracyjnego, również art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o COVID-19.

Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego, ZUS - będąc związany oceną prawną sprawy i wskazaniami Sądu w niniejszej sprawie, uwzględni zawarte w wyroku podglądy co do wykładni art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o COVID-19, wyczerpująco zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy, aby w rezultacie powtórnie ocenić spełnienie przez Skarżącego przesłanek przedmiotowego zwolnienia.

W przypadku zaś braku możliwości jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, nie dające się usunąć wątpliwości w koniecznym dla załatwienia meritum sprawy zakresie, ZUS rozstrzygnie na korzyść Skarżącego, stosownie do art. 81a k.p.a., mając na uwadze okoliczności towarzyszące złożeniu wniosku (stan epidemii COVID-19), charakter sprawy, a w szczególności dobro i interes Strony postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne

są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.