Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2302/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.41 ust.2 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem personalnym Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji, wystąpił do Komendanta [...] Policji o zwolnienie Pana M.T. - wówczas [...] Ogniwa [...] Sekcji [...] [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji, ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji podniósł, że przyczyną tego wystąpienia jest długotrwała nieobecność policjanta w służbie. Wskazano, że od 2017 r. do [...] grudnia 2018 r. absencja tego policjanta wyniosła łącznie 484 dni. Pan M.T. wystąpił także z raportem, w którym poinformował, że od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. nie będzie pełnił służby w związku koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem, z uwagi na fakt, że żona wymienionego nie może pełnić takiej opieki ze względu na stan zdrowia. Nie przedstawił w tym zakresie żadnego zwolnienia lekarskiego. W związku z długotrwałą absencją chorobową oraz innymi nieobecnościami w służbie policjant ten, w ocenie wnioskodawcy, nie realizuje podstawowych zadań i obowiązków przewidzianych na jego stanowisku pracy. Sytuacja ta powoduje, iż zadania stawiane przed komórka organizacyjną, w której wymieniony pełni służbę, zmuszeni są realizować inni policjanci, co negatywnie wpływa na organizację pracy, wyniki w służbie, jak również proces realizacji zadań.

Po dokonaniu analizy materiałów sprawy Komendant [...] Policji zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. poinformował Pana M.T., iż wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie policjant został pouczony o uprawnieniach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem, w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone stronie w dniu 8 lutego 2019 r.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku i [...] Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji Pana M.T. z uwagi na ważny interes służby. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji nie zajął stanowiska co do trybu zwolnienia Pana M.T. ze służby w Policji.

W dniu 8 lutego 2019 r. Pan M.T. zapoznał się z aktami sprawy, jak również wykonał fotokopię wybranych przez siebie kart z tych akt. Nie złożył w tym dniu żadnych wniosków dowodowych. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Pan M.T. zajął stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Komendant [...] Policji zwolnił Pana M.T. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, z dniem [...] maja 2019 r. Na podstawie art. 108 § 1 Kpa wskazanej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazane rozstrzygnięcie doręczono stronie w dniu 6 maja 2019 r. W dniu 13 maja 2019 r. zgłosił swój udział w postępowaniu pełnomocnik Pana M.T., przedkładając oryginał pełnomocnictwa z dnia 2 maja 2019 r. podpisanego przez mocodawcę. Jednocześnie zapoznał się z aktami sprawy i wykonał fotokopie wybranych kart z akt tej sprawy.

W ustawowym terminie, tj. w dniu [...] maja 2019 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik Pana M.T. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, żądając uchylenia wydanej decyzji w całości, przeprowadzenia przed organem odwoławczym mediacji, a w przypadku niewyrażenia na nią zgody, rozpatrzenie sprawy i orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji zwolnienie odwołującego ze służby w Policji, gdy tymczasem z zebranych w toku postępowania administracyjnego dokumentów (również znanych organowi z urzędu) oraz ustalonego stanu faktycznego, przeciwko zwolnieniu ze służby w Policji przemawiało dotychczasowe wykonywanie obowiązków służbowych oraz słuszny interes odwołującego i jego rodziny, a także dokonania odwołującego na rzecz społeczeństwa, a które to okoliczności, pomimo dość długiej, ale jednostkowej czasowej niezdolności do służby z powodu leczenia skutków choroby przemawiały za pozostawieniem odwołującego w służbie. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik strony rozwinął powyższe zarzuty.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

Przechodząc do analizy niniejszej sprawy wskazał, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Mając na względzie bogactwo możliwych stanów faktycznych, ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 Kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02). Dlatego też, jeżeli ustawodawca pozostawił kwestie zwolnienia policjanta ze służby uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Dodał, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie.

Dalej organ ustalił, że Pan M.T. w 2017 r. i w 2018 r. przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby łącznie przez 433 dni. Ponadto korzystał w tym okresie z urlopu przez okres 51 dni. Poszczególne nieobecności policjanta w służbie z powodu choroby były usprawiedliwiane zaświadczeniami lekarskimi od lekarzy różnych specjalności, tj. lekarza internisty, specjalisty psychiatry, specjalisty otolaryngologa. Organ w żaden sposób nie kwestionując zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich badał jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 Kpa chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji.

W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja Pana M.T. wpływała negatywnie na organizację służby w Komendzie [...] Policji. Wymieniony policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem policjant w 2017 r. i w 2018 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie ponad 433 dni. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby w jednostce Policji, w której pełnił on służbę, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby. Absencja wymienionego funkcjonariusza w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Charakter służby policjanta Wydziału [...] Komendy [...] Policji zobowiązuje do zapewnienia ciągłości służby. Nie do zaakceptowania w ocenie organu jest teza, iż możliwa jest prawidłowa organizacja służby tej komórki organizacyjnej, uwzględniająca permanentną absencję funkcjonariusza w służbie. Jeśli bowiem funkcjonariusz przebywa na zwolnieniu lekarskim wymagane jest wyznaczenie innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków.

Przejęcie tych zadań przez innych funkcjonariuszy nie może być w sposób oczywisty ani skuteczne ani efektywne, bowiem są oni obciążeni dodatkowymi obowiązkami, które muszą wypełnić w trakcie pełnionej służby. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się także na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich własnych zadań, jak również generuje służbę w wymiarze ponadnormatywnym. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem społecznym, a tym samym z "ważnym interesem służby", bowiem częste pobyty danego funkcjonariusza na zwolnieniach lekarskich mają bezpośredni wpływ na stopień realizowanych przez niego obowiązków. Zatem istotą przedmiotowego zagadnienia nie są przyczyny zwolnień lekarskich Pana M.T. (których zasadności nota bene organ nie badał i nadal nie będzie badał), ale wyłącznie to czy absencja tego policjanta w służbie bezpośrednio oddziałuje na służbę (w kontekście efektywności i skuteczności realizacji zadań funkcjonariusza, którego te zwolnienia dotyczą, a także innych funkcjonariuszy realizujących jego i własne zadania służbowe). Jak wcześniej bowiem zaznaczono prawidłowa i właściwa realizacja ustawowych zadań Policji zawiera się w pojęciu "ważnego interesu służby". Sytuacja taka może ponadto rodzić napięcia i konflikty oraz skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce. Nie chodzi przy tym aby dowodzić, że sytuacje takie miały lub też mają miejsce, ale że w ocenie przełożonego istnieją symptomy wskazujące na możliwość ich powstania. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której nieobecnego w służbie policjanta w równym stopniu zastąpią inni policjanci wykonujący nie tylko swoje, ale również zadania przebywającego na zwolnieniu policjanta. Długotrwała absencja funkcjonariusza w służbie, bo ponad roczna, czyni, wobec podniesionych argumentów, niemożliwym prawidłową realizację zadań przewidzianych dla tej formacji, których egzemplifikacja znajduje się w treści art. 1 ustawy o Policji.

Nie można zatem przyjąć, że nieświadczenie przez Pana M.T. służby przez ponad 1 rok i 3 miesiące, połączone z kolejnym okresem, w którym nie będzie on świadczył służby, nie ma, bądź nie będzie miało wpływu na funkcjonowanie komórki organizacyjnej, w której skarżący pełni służbę. Brak dyspozycyjności, bo tak według organu należy odczytywać tę absencję funkcjonariusza w służbie, niezależnie od jej przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby.

Od powyższego rozkazu personalnego skargę do tut. Sądu wywiódł M. T. zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego - tj:

1. art. 41 ust. 2 pkt. 5) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U.2007.43.277 ze zm. - dalej jako "ustawa"), poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji zwolnienie odwołującego ze służby w Policji, gdy tymczasem z zebranych w roku postępowania administracyjnego dokumentów (również tych znanych organowi z urzędu) oraz ustalonych faktów brak było podstaw do wyciągania tak drastycznych i daleko idących wniosków, co do decyzji w zakresie zwolnienia M.T. ze służby w Policji, mając na uwadze istnienie szeregu okoliczności, które przemawiały za pozostawieniem skarżącego w służbie, w tym słuszny interes prawny funkcjonariusza i jego rodziny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedzibą w Warszawie z 2012-06-19, II SA/Wa 563/12).

2. art. 108 § 1 1 nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.00.98.1071 z późn. zm. - dalej jako "k.p.a."), poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, a tym samym nadanie przez organ pierwszej instancji zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku takich przesłanek faktycznych, co w sposób istotny spowodowało naruszenie faktycznego prawa odwołującego do wniesienia odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji, bowiem został on zwolniony ze służby jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez organ drugiej instancji.

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy –

tj. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i zasadę swobodnej oceny dowodów, w ten sposób, że w sprawie nie wyjaśniono wszelkich istotnych okoliczności, a także pominięto dokumenty znane organowi z urzędu, a przemawiających za pozostawieniem M.T. w służbie, a także wybiórczą ocenę zebranych w- sprawne dowodów, opierając się jedynie na domniemaniach, z jednoczesną rażącą dyskwalifikacją obecnych zasług dla Policji oraz społeczeństwa ze strony skarżącego, świadczących o dotychczasowej nienagannej służbie skarżącego, co w konsekwencji prowadziło do rozpoznania sprawy z pominięciem istotnych dowodów w sprawie, których istnienie mogło mieć wpływ na ostateczny jej wynik (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego)

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:

1. Rozpoznanie sprawy na rozprawie

2. Przekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kompletu akt administracyjnych, zawierających również akta personalne skarżącego obrazujące dotychczasowy przebieg służby w- Policji skarżącego, w tym wszelkie wyróżnienia i nagrody,

3. Na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1. lit. a i c) - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji z uwagi na popełnienie przez te organy szeregu naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego.

4. Na podstawie art. 153 p.p.s.a - ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej oraz szczegółowych wskazówek i wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, wskazanie na popełnione uchybienia, których dopuściły się te organy oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie.

5. Na podstawie art. § 14 ust. 1 pkt. 1) lit. c i Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z póżn. zm.) - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480,00 złotych.

W uzasadnieniu szczegółowo rozwinięto powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art.41 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2019, poz. 161 z póżn. zm.). W orzecznictwie zauważa się, że z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą być objęte hipotezą art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, użycie przez ustawodawcę nieostrego zwrotu w postaci "ważnego interesu służby" jest w pełni uzasadnione. Pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, aby w konsekwencji to właśnie one mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu społecznego jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Przesłanka "ważnego interesu służby" jest zatem rodzajem klauzuli generalnej, której sens, znaczenie i sposób zastosowania należy do organu stosującego ten przepis w kontekście danej sprawy. Odwołanie się w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji do ważnego interesu służby oznacza w istocie, że organ Policji musi dokonać analizy stanu faktycznego, który legł u podstaw wszczęcia postępowania w sprawie i ocenić czy zdarzenia związane ze służbą danego policjanta, kwalifikowane ujemnie w świetle przepisów prawa, a także zasad deontologii zawodu policjanta i etosu służby w Policji, nie zawsze zawinione przez policjanta, uzasadniają rozwiązanie stosunku służbowego (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18, CBOSA).

Dokonując zatem oceny sytuacji funkcjonariusza Policji w zestawieniu z interesem publicznym, jakim jest służba w tej formacji, trzeba mieć na uwadze jego szczególny status prawny wynikający z ustawy o Policji. Składają się nań pewne przywileje, ale również zwiększone obowiązki i ograniczenia wolności osobistej.

Przypomnieć tu można stanowisko Trybunału Konstytucyjnego kontrolującego zgodność z Konstytucją RP regulacji odnoszących się do służb mundurowych. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na szczególny charakter ich funkcjonariuszy umożliwiający odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, a w tym zakresie jego utraty.

W wyroku z 31 marca 1998 r. (sygn. K. 24/97, OTK ZU nr 2/1998, poz. 13) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, lecz należy je ujmować raczej w kategoriach służby, posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne. Idea dobra wspólnego zakłada pewną ofiarność ze strony osób pełniących służbę publiczną, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Policja tworzy formację uzbrojoną, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych jej zadań należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych (art. 1 ust. 2 ustawy o Policji). Trybunał podkreślił podstawowe znaczenie prawidłowego wykonywania zadań Policji dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli zaznaczając, że publiczny wymiar Policji w istotnym stopniu kształtuje autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu (wyrok TK sygn. akt sygn. SK 14/98, publ. OTK ZU nr 7/1999, poz. 163). Troska o dobro służby publicznej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować je będzie duży stopień represyjności (wyrok TK z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. K 1/04). Podobnie określono też sytuację prawną funkcjonariuszy służb mundurowych w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 1996 r., sygn. K. 29/95, OTK ZU nr 2/1996, poz. 10, czy z 3 listopada 1999 r., sygn. K. 13/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 155.

W świetle przedstawionej argumentacji nie może budzić najmniejszej wątpliwości, że funkcjonariusz Policji obowiązany jest pełnić służbę w taki sposób, by czynić zadość wszystkim postawionym przed nią wymaganiom. Jeśli nie byłoby to w pełni możliwe, zachodzi konieczność wyważenia dobra służby, jako interesu publicznego i interesu indywidualnego funkcjonariusza, z czym każdy pełniący służbę mundurową musi się godzić w chwili jej podejmowania.

Tak też w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumiane jest pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji. Uznaje się bowiem, że przez ważny interes służby należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji nawet, gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 710/17, CBOSA).

Istotne jest nadto, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi być wynikiem jego zawinionego czy niezgodnego z prawem działania. Nieprzydanym dla służby staje się na przykład funkcjonariusz, którego stan zdrowia uniemożliwia pełne wykorzystanie dla ważnych interesów służby (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, CBOSA). Nie fakt jego choroby, lecz wywoływane takim stanem rzeczy negatywne skutki stale powtarzających się absencji chorobowych i nieobecności, mogą uzasadniać rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji. (por. wyrok z dnia 16 maja 2017 r. I OSK 921/16). W takiej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność dobrze pełnionej przez służby, czy otrzymanych wyróżnień itp. Długotrwała absencja spowodowana korzystaniem ze zwolnień lekarskich wymaga podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych (wyznaczenie zastępstw, zapewnienie dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służby w ponadnormatywnym wymiarze itp.), może zatem dezorganizować pracę jednostki i uniemożliwiać wywiązywanie się z ustawowych obowiązków, co nie jest do pogodzenia z dobrem formacji (por. wyrok z 14 lutego 2020r. I OSK 2286/19).

Decyzja podejmowana w tym przedmiocie spełniać musi wszystkie wymagania, o jakich mowa w art. 7 K.p.a. i poddana jest sądowej kontroli. Kontrola ta zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Natomiast sądowa kontrola decyzji wydawanych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie obejmuje tej części rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy uznać należało, że organy administracji publicznej nie wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Zdaniem tut. Sądu organ zasadnie zaakcentował że ustalony stan faktyczny mieści się w kategorii ważnego interesu służby, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że dopuszcza zwolnienie funkcjonariusza ze służby w omawianym trybie.

Organy Policji w pisemnych motywach swoich rozstrzygnięć wyszczególniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Trafnie w szczególności zwrócono uwagę na zakres i szczególny charakter zadań wykonywanych przez Policję. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja takich zadań wymaga określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania się i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Osoby, które decydują się na dobrowolne podjęcie służby w Policji muszą mieć tego świadomość oraz zdawać sobie sprawę z tego, że ich status kształtować się będzie odmiennie niż pracowników umownych. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko przywileje, ale i pewne ograniczenia wolności osobistej oraz zwiększone obowiązki. Funkcjonariuszowi Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego i nie idzie ona tak daleko, jak tego może oczekiwać skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby, ale jednocześnie dostrzega konieczność prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej w celu ochrony ważnego interesu formacji. W ustawie o Policji dopuszczono zatem możliwość zwolnienia ze służby nawet w przypadkach niezawinionych przez funkcjonariusza, gdy takie są potrzeby formacji. W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Może być ona zatem wykorzystywana również w celu likwidowania dotychczasowych i zapobiegania dalszym negatywnym skutkom, jakie łączą się z licznymi nieobecnościami policjanta w służbie.

Dlatego należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że nie tyle sama długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie, lecz negatywne skutki długotrwałych i stale powtarzających się absencji chorobowych funkcjonariusza mogą uzasadniać rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z uwagi na ważny interes służby.

Z miarodajnych w sprawie (niezakwestionowanych w skardze) ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że absencja chorobowa skarżącego w latach 2017 - 2018 wynosiła łącznie 433 dni. Organy Policji, zobowiązane do realizacji zadań tej formacji, szczegółowo wyjaśniły w kwestionowanych rozkazach personalnych to, dlaczego nie mogły już dłużej tolerować zaistniałej sytuacji. Liczne i stale powtarzające się absencje chorobowe strony w sposób oczywisty dezorganizowały bowiem pracę macierzystej jednostki. Trudno mówić o możliwości prawidłowego funkcjonowania takiej jednostki, gdy przełożony policjanta nie ma pewności czy i ewentualnie kiedy oraz na jaki okres jego podwładny wróci do służby. Należy mieć również na uwadze, że wszystkie zadania przypisane do poszczególnych struktur Policji muszą być na bieżąco realizowane. Oczywistym i nie wymagającym zatem dowodzenia jest, że zadania związane z zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem musiały być powierzane innym funkcjonariuszom. Policjanci ci wykonywali je albo dodatkowo albo w wydłużonym czasie własnej służby, co mogło niekorzystnie wpływać na poziom i terminowości ich własnych czynności służbowych. Nie bez znaczenia są również powszechnie znane trudności kadrowe Policji i związana z nimi konieczność jak najbardziej efektywnego wykorzystania każdego posiadanego przez tę formację etatu. Trudno mówić o możliwości podejmowania w tym zakresie racjonalnych działań, gdy jeden z etatów jest zajmowany jest przez funkcjonariusza, który od tak długiego okresu czasu, nie pełni faktycznie służby.

Z powyższych względów, mimo zrozumienia dla sytuacji skarżącego oraz pamiętając, że przed początkiem w/opisanej absencji prawidłowo wykonywał ona swe obowiązki służbowe, w aktualnym stanie sprawy nie można przyjąć by jego interes faktyczny był ważniejszy od dobra formacji, której jest funkcjonariuszem. W tym stanie sprawy, organom Policji nie można skutecznie zarzucić złamania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W świetle powyższych dywagacji, pozostałe zarzuty sformułowane w skardze, jawiły się zatem również jako bezzasadne.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).