Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 528/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Anna Lech (spr.) Protokolant Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Op 350/09 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Wojewody O. z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie statusu bezrobotnego i stwierdzenia utraty statusu bezrobotnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2009 r, sygn. akt II SA/Op 350/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w pkt 1 uchylił decyzję Wojewody O. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie statusu bezrobotnego i stwierdzenia utraty statusu bezrobotnego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], w części dotyczącej uchylenia decyzji Starosty N. z dnia [...] września 2007 r., nr [...]; w pkt 2 w pozostałej części oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Starosta N., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), uznał B. B. z dniem 18 maja 2007 r. za osobę bezrobotną, orzekając jednocześnie o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku z uwagi na brak wymaganego okresu zatrudnienia w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji.

Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...], Starosta N. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 6 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na skutek pisma B. B. z dnia 1 września 2007 r., zawiadamiającego o rezygnacji z pośrednictwa Urzędu Pracy, orzekł o utracie przez B. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2007 r.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., Starosta N. wznowił z urzędu postępowanie zakończone powyższymi decyzjami, podając, że w dniu [...] maja 2009 r.. B. B. dostarczyła zaświadczenie z Urzędu Miejskiego w P. potwierdzające posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, dokonanego w dniu 10 grudnia 2003 r., na którym widnieje data rozpoczęcia działalności 1 stycznia 2004 r., co uzasadnia zweryfikowanie powyższych decyzji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., Starosta N. na podstawie art. 145 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa., orzekł o uchyleniu decyzji własnych z dnia [...] maja 2007 r. oraz z dnia [...] września 2007 r. Jednocześnie na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o odmowie uznania B. B. za osobę bezrobotną z dniem 18 maja 2007 r., w uzasadnieniu wskazując na fakt dostarczenia zaświadczenia o dokonanym w dniu 10 grudnia 2003 r. wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, który to wpis – wedle wyjaśnień Urzędu Miejskiego w P. zawartych w piśmie z dnia 28 maja 2009 r. – nadal figuruje w ewidencji.

Organ stwierdził, że z uwagi na posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej B. B. nie mogła figurować w ewidencji bezrobotnych urzędu pracy od 18 maja 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r., gdyż wpis do ewidencji powoduje, że od tego dnia strona nie spełnia warunków z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem nie może być bezrobotnym ten, kto posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewoda O. utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję, podając, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, status bezrobotnego może uzyskać osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Organ podkreślił, że strona złożyła dokumenty potwierdzające posiadanie przez nią wpisu do ewidencji od dnia 10 grudnia 2003 r., w związku z czym Wojewoda O. uznał, że decyzja pierwszoinstancyjna jest zasadna.

Na tę decyzję B. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając naruszenie art. 6 i art. 151 § 1 K.p.a. poprzez zastosowanie przepisów, które obowiązywały w dniu wydania skarżonej decyzji zamiast przepisów obowiązujących w momencie zarejestrowania się przez skarżącą w Powiatowym Urzędzie Pracy; naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez uznanie, że posiadanie przez skarżącą wpisu do ewidencji stanowi istotną dla sprawy okoliczność faktyczną stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania, podczas gdy nie miała ona wpływu na treść tej decyzji z uwagi na fakt wejścia w życie zmienionego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy po wydaniu przez Starostę uchylonej decyzji; naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez uznanie, że bezrobotnym nie może być osoba posiadająca wpis do ewidencji i samo posiadanie wpisu nie pozbawia statusu bezrobotnego, jeśli osoba nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, przytaczając treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 28 grudnia 2009 r. uznał, że skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, gdyż organy administracji naruszyły przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jednak z przyczyn innych niż podnoszone w skardze. W pozostałej części Sąd wprawdzie dostrzegł pewne naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i postępowania, jednak nie miały one, zdaniem Sądu, wpływu na wynik sprawy w opisanym wyżej stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć.

Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia), a przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji dotyczyło dwóch odrębnych zagadnień, to jest uznania za bezrobotnego oraz utraty statusu bezrobotnego. Natomiast okoliczność, iż Wojewoda O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję dnia [...] czerwca 2009 r., oznacza, że zaakceptował w pełni rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego. Tymczasem przyjęta przez organ pierwszej instancji konstrukcja rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. sprowadza się do merytorycznej wypowiedzi organu jedynie co do przyznania statusu bezrobotnego. Brak jest natomiast orzeczenia w zakresie utraty tego statusu.

W związku z tym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu doprowadziło do sytuacji, w której – wobec uchylenia decyzji o utracie statusu bezrobotnego – pozostaje nadal nierozpoznany wniosek skarżącej z dnia 1 września 2007 r. o rezygnacji z przysługującego jej statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem Sądu wniosku tego z całą pewnością nie rozstrzyga orzeczenie o odmowie przyznania statusu bezrobotnego, gdyż odnosi się ono wyłącznie do wniosku skarżącej o przyznanie tego statusu. Dlatego też Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r. ograniczające się wyłącznie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, z pominięciem obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydane zostały z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.

W dalszej części swych rozważań Sąd pierwszej instancji uznał, że organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w sprawie zaistniała wskazana wyżej przesłanka wznowienia polegająca na tym, że wyszło na jaw, iż skarżąca posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej dokonany w dniu 10 grudnia 2003 r. i wpis ten nadal figuruje w ewidencji pod numerem [...].

W odniesieniu natomiast do kwestii stosowania przepisów we wznowionym postępowaniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji objętej wznowieniem. Organy powinny zatem oceniać sytuację skarżącej na gruncie uregulowań obowiązujących w dacie złożenia przez nią wniosku o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a nie w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania we wznowionym postępowaniu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Przy czym Sąd dodał, że w niniejszej sprawie mając niewyrejestrowaną działalność gospodarczą, skarżąca nie mogła uzyskać statusu osoby bezrobotnej.

Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 5/96, Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd w niej wyrażony, że istotą definicji bezrobotnego jest założenie, iż chodzi o osobę, która ma uzyskać prawny status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. W razie uzyskania przez organ zatrudnienia w późniejszym czasie dowodów uzasadniających wznowienie postępowania, a dotyczących uzyskania przez konkretną osobę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, organ powinien umożliwić jej wykazanie, że działalności tej nie podjęła i działalność tę wyrejestrowała. Przy czym ciężar dowodu wykazania tych okoliczności spoczywa na osobie, która jest zainteresowana utrzymaniem uzyskanego wcześniej statusu

bezrobotnego. Sąd podkreślił, że takie stanowisko zostało utrwalone w orzecznictwie sądowym.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że przepisy prawa materialnego dotyczące definicji osoby bezrobotnej, a także utraty statusu bezrobotnego z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą były kilkakrotnie zmieniane.

Dokonana przez ustawodawcę zmiana art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez wprowadzenie kategorycznego przepisu o zakazie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, doprowadziła do usunięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości odnośnie uprawnień osób mających zarejestrowaną działalność gospodarczą do

świadczeń określonych w tej ustawie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, zdaniem Sądu, jest niewątpliwie bardziej restrykcyjny, niż jego poprzednie brzmienie.

W dalszych obszernych rozważaniach dotyczących interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu doszedł do wniosku, że na gruncie tego przepisu fakt braku po stronie osoby mającej zarejestrowaną działalność gospodarczą obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne nie oznacza, że z tego powodu osoba ta należy do kręgu osób, które na podstawie odrębnych przepisów nie podlegają ubezpieczeniu społecznemu, gdyż nie są wymienione w katalogu podmiotów, na których ciąży obowiązek ubezpieczenia obowiązkowego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników

Od pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę kasacyjną złożyła B. B., wnosząc o jego uchylenie w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 października 2007 r., polegające na uznaniu, iż:

a) poprzez niedokonanie wyrejestrowania działalności skarżąca pozbawiła się możliwości obalenia domniemania prowadzenia działalności gospodarczej, podczas, gdy skarżąca w ogóle, to jest od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do chwili obecnej, nie podjęła pozarolniczej działalności i na przyznanie jej statusu osoby bezrobotnej w okresie od dnia 18 maja do 1 września 2007 r. nie może mieć wpływu zdarzenie (wyrejestrowanie działalności), które mogło nastąpić po tym okresie;

b) niepodjęcie pozarolniczej działalności przez osobę posiadającą wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi inną niż niepodleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przesłankę uzyskania statusu osoby bezrobotnej, podczas, gdy w myśl art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym nie podlegają osoby, które faktycznie pozarolniczej działalności gospodarczej nie prowadzą.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyciągnął błędne wnioski z wyroków innych sądów administracyjnych, które stosując art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekały w sprawach, w których stan faktyczny był odmienny.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie o statusie osoby bezrobotnej decyduje nie zarejestrowanie jako podmiotu gospodarczego, ale faktyczne podjęcie działalności gospodarczej, a więc przystąpienie do obrotu gospodarczego. Dopiero od momentu przystąpienie do obrotu gospodarczego, a nie od momentu zgłoszenia działalności do ewidencji, nie można uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Podała ponadto, że takie stanowisko Urzędy Pracy przyjmowały wcześniej, pytając tylko o to, czy osoba ubiegająca się o status osoby bezrobotnej faktycznie prowadzi działalność gospodarczą. Skarżąca wskazała, że gdy rejestrowała się w Urzędzie Pracy nie informowano jej, że sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma znaczenie dla uznania jej za osobę bezrobotną. Gdyby tak było, skarżąca zapewniła, że z pewnością wtedy wykreśliłaby działalność gospodarczą z ewidencji.

Skoro więc w myśl art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym nie podlegają osoby, które faktycznie nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej, nie można stwierdzać interpretując inny przepis, że takie osoby ubezpieczeniom społecznym podlegają. Obowiązek ubezpieczenia powstaje bowiem z dniem rozpoczęcia działalności, co oznacza faktyczne podjęcie działalności gospodarczej. Zatem, w ocenie autorki skargi kasacyjnej, jeżeli nie doszło do podjęcia działalności z powodu przeszkód prawnych lub faktycznych, obowiązek ubezpieczenia nie powstaje, tym samym osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej możne być uznana za osobę bezrobotną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 2 ust.1 pkt. 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne przywołanie uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996r. (OPS 5/96, ONSA 1997/2/47), w której to uchwale – jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – wyrażony został pogląd, zachowujący aktualność na gruncie obecnie obowiązującej ustawy, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba że wykaże, iż nie podjęła działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. W uzasadnieniu tej uchwały zostało wskazane, że istotą definicji bezrobotnego jest założenie, iż chodzi o osobę, która nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym.

Zauważyć należy, że art. 2 ust.1 pkt.2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w obecnym brzmieniu jest jeszcze bardziej restrykcyjny, niż w brzmieniu poprzednio obowiązującym, bowiem teraz bez znaczenia dla utraty statusu bezrobotnego jest fakt niepodjęcia działalności gospodarczej, do prowadzenia której upoważniał posiadany wpis, z którym wiąże się obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne.

Tym samym stwierdzić należy, że z art. 2 ust.1 pkt.2 lit. f ustawy wynika, iż sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bez względu na to, czy działalność ta jest prowadzona (nawet w sytuacji niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego), stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie takiej osoby statusu bezrobotnego. W przepisie tym wymienione są dwa niezależne od siebie warunki, których spełnienie pozwala na uznanie określonej osoby za osobę bezrobotną. Pierwszym jest nieposiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a drugim niepodleganie – na podstawie odrębnych przepisów – obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Przy czym dla utraty statusu bezrobotnego wystarczy niespełnienie jednego z tych warunków.

Jeżeli więc z różnych przyczyn organ zatrudnienia dopiero w późniejszym czasie uzyska dowody – będące podstawą wznowienia – że dana osoba uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, to w wyniku wznowienia postępowania może pozbawić statusu bezrobotnego osobę, która nie wykaże, że od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia jej wyrejestrowania działalności tej nie podjęła. Takiej osobie organy zatrudnienia powinny umożliwić wykazanie, że działalności tej nie podjęła i że ją wyrejestrowała. Przy czym ciężar dowodu spoczywa na osobie zainteresowanej utrzymaniem uzyskanego wcześniej statusu bezrobotnego.

Wskazać w tym miejscu należy, że istotą postępowania wznowieniowego jest powrót sprawy do postępowania zwykłego, co oznacza, że wydanie decyzji następuje tak, jakby sprawa nie była jeszcze rozstrzygana w danej instancji. To zaś oznacza, że przy postępowaniu wznowieniowym należy stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie orzekania, zgodnie z zasadą legalizmu określoną w art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Odstępstwo od tej zasady będzie miało miejsce jedynie w odniesieniu do decyzji deklaratoryjnych, to jest decyzji stwierdzających wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocą ex tunc.

Stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie odnośnie statusu bezrobotnego należy zaliczyć właśnie do decyzji deklaratoryjnych, gdyż decyzja organu stwierdza jedynie fakt uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, potwierdzając, że danej osobie przysługuje takli status wywołując skutek prawny wstecz, to jest od momentu, w jakim stan prawny zaistniał.

W związku z tym należy dojść do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie należało stosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji objętej wznowieniem. Zatem organy sytuację skarżącej powinny oceniać zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie złożenia przez nią wniosku o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a nie w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania we wznowionym postępowaniu, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przenosząc jednakże powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że skoro skarżąca kasacyjnie w chwili uznania jej za osobę bezrobotną posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, to nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną, pomimo iż nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

W związku z tym uznać należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, iż skarżąca kasacyjnie nie spełnia wymogów zawartych w art. 2 ust, 1 pkt. 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skoro posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Skoro bowiem ma nie wyrejestrowaną działalność gospodarczą, to nie mogła uzyskać statusu osoby bezrobotnej, nawet w sytuacji niepodjęcia działalności gospodarczej i nie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.