Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1712/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40 ust. 12 pkt 2 w zw. z ust. 6
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi C.M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: SKO w W.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] wydaną w przedmiocie wymierzenia spółce C. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: skarżąca spółka) kary pieniężnej w wysokości 153.316,80 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. O. w rej. ul. M. w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2 w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 8 kwietnia 2008 r.

Powyższe decyzje zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], Prezydent [...] zezwolił skarżącej spółce C. M. sp. z o.o. na zajęcie odcinka pasa drogowego ul. O. w rej ul. M. w celu umieszczenia w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni 8,64 m2, wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik Nr 1 do decyzji, w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 18 listopada 2006 r. W punkcie 8i załącznika Nr 2 pt. "Warunki Zajęcia Pasa Drogowego i Umieszczenia Reklamy", będącego integralną częścią ww. decyzji, zarządca drogi określił, iż "wnioskodawca zobowiązany jest do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego oraz powiadomienia o tym zarządu drogi w przypadku wcześniejszej rezygnacji, cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji". Jednocześnie w myśl punktu 9 ww. załącznika Nr 2 do decyzji organ ustalił, iż każdorazowe zajęcie pasa drogowego w celu montażu i demontażu nośnika reklamowego wymaga uzyskania zgody zarządcy drogi.

W dniu 7 listopada 2006 r. skarżąca spółka złożyła w Zarządzie Dróg Miejskich w W. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. M., korygując go następnie w dniu 28 grudnia 2006 r., w którym wskazała, jako cel zajęcia, umieszczenie w przedmiotowym pasie reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni reklamowej 36 m2 w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r.

W odpowiedzi na wniosek złożony w dniu 7 listopada 2006 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. zezwolił na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 19 listopada 2006r. do dnia 7 lutego 2007 r. oraz odmówił wydania zezwolenia na umieszczenie reklamy od dnia 8 lutego 2007 r.

Od tej decyzji skarżąca spółka złożyła odwołanie do SKO w W., które decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. M. w celu umieszczenia w nim reklamy.

Z akt sprawy wynika, iż od ww. decyzji organu I instancji skarżąca spółka złożyła odwołanie do SKO w W., które decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1815/07 - oddalił skargę.

Niezależnie od powyższego skarżąca w dniu 19 lipca 2007 r. złożyła kolejny wniosek, uzupełniony w dniu 30 sierpnia 2007 r., o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. M. w celu umieszczenia w nim reklamy o łącznej powierzchni 36 m2 w okresie od dnia 1 kwietnia 2007r. do dnia 31 marca 2008 r.

W odpowiedzi na wniosek skarżącej spółki złożony w dniu 19 lipca 2007 r. Prezydent [...]decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. ponownie odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. M. w celu umieszczenia w nim reklamy.

Powyższa decyzja organu I instancji została zaskarżona do SKO w W., które orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Skarżąca spółka wniosła na decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd, po rozpatrzeniu sprawy, wyrokiem z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1030/08 – oddalił skargę.

Niezależnie od powyższego, skarżąca spółka w dniu 28 marca 2008 r. złożyła ponowny wniosek, uzupełniony w dniu 15 maja 2008 r., o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. M. w celu umieszczenia w nim reklamy o łącznej powierzchni 36 m2 w okresie od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.

W dniu [...] czerwca 2008 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił wydania zezwolenia za zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. M. w celu umieszczenia w nim reklamy.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie do SKO w W., które decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W dniu 8 kwietnia 2008 r. pracownicy Wydziału Zarządzania Pasem Drogowym ZDM w W. przeprowadzili rutynową kontrolę przedmiotowego pasa drogowego, podczas której stwierdzili, iż nadal w pasie drogowym ul. O. w rej. ul. M. funkcjonuje fundament reklamy wraz z elementami konstrukcji, na których umocowana była tablica reklamowa skarżącej spółki C.B. sp. z o.o. (vide: notatka służbowa z dnia 8 kwietnia 2008 r. wraz z załączonymi do niej fotografiami – k. 46 i k. 46.1 akt administracyjnych).

Następnie pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r. Zarząd Dróg Miejskich w W., powołując się na ustalenia dokonane w toku w/w kontroli pasa drogowego, zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. M. i usytuowanie w nim fundamentu reklamy o powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2 bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Jednocześnie w piśmie z dnia 10 kwietnia 2008 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. zawiadomił skarżącą spółkę, że w dniu 30 kwietnia 2008 r. o godzinie 10:00 będzie przeprowadzona wizja w terenie w sprawie funkcjonowania fundamentu pod reklamę w pasie drogowym ul. O. w rej. ul. M. , wzywając stronę do stawienia się we wskazanym terminie.

W dniu 30 kwietnia 2008 r., zgodnie z w/w zawiadomieniem, przeprowadzono w obecności pracownika strony wizję w terenie, podczas której nie stwierdzono funkcjonowania elementu konstrukcji i fundamentu pod reklamę.

W wyniku dokonanych ustaleń Prezydent [...], działając jako organ I instancji, w dniu [...] lipca 2008 r. wydał decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 153.316,80 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. O. w rejonie ul. M. w W. bez zezwolenia w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 8 kwietnia 2008 r. i umieszczenie na nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2.

W wyniku odwołania wniesionego przez stronę skarżącą SKO w W., działając jako organ II instancji, w dniu 20 listopada 2008 r. wydał decyzję nr [...], na podstawie której uchylił w/w decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż wprawdzie nie podziela zarzutów skarżącej dotyczących przyjęcia błędnych danych w zakresie powierzchni zajętego pasa drogowego, niemniej uznaje, iż brak jest wystarczających dowodów, że strona skarżąca zajmowała pas drogowy przez 507 dni, co czyni koniecznym uzupełnienie materiału dowodowego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent [...]wydał w dniu 26 maja 2009 r. decyzję nr [...], na podstawie której wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 153.316,80 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. O. w rejonie ul. M. w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczeniu w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2 w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 8 kwietnia 2008 r. Ponadto organ stwierdził, iż kara pieniężna za samowolne zajęcie pasa drogowego w wysokości 153.316,80 zł wynika z iloczynu powierzchni rzutu poziomego fundamentu 8,64 m2 i ustalonej stawki opłaty w wysokości 3,50 zł/m2 dziennie, powiększonej dziesięciokrotnie (kary) i 507 dni zajęcia terenu.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent [...] wskazał, iż w świetle materiału dowodowego oraz wyjaśnień strony skarżącej wynika, iż w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 8 kwietnia 2008 r. skarżąca spółka zajmowała wskazany odcinek pasa drogowego pod fundament reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2, bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem organu okres zajęcia pasa drogi z przekroczeniem terminu zezwolenia liczony jest od pierwszego dnia zajęcia pasa drogowego po upływie terminu zezwolenia (19 listopada 2006 r.) do dnia ostatniej kontroli pasa drogowego, w trakcie której stwierdzono funkcjonowanie przedmiotowego fundamentu reklamy, tj. 8 kwietnia 2008 r.).

Strona skarżąca w dniu 16 czerwca 2009 r. złożyła do SKO w W. odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji.

Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości, strona zarzuciła temu organowi:

- naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - poprzez przyjęcie, iż samo ustalenie faktu, kto jest właścicielem obiektu nielegalnie ustawionego w pasie drogowym uzasadnia nałożenie na ten podmiot kary, podczas gdy niezbędne jest ustalenie, kto nielegalnie zajął pas drogowy;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a. art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez:

- wydanie decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, w tym wadliwego przyjęcia, iż fundament reklamy należy do skarżącej spółki, której to okoliczności organ w ogóle nie wyjaśnił,

- przeprowadzenie przez organ kontroli pasa drogowego w dniu 8 kwietnia 2008 r. bez udziału strony kontrolowanej i bez zawiadomienia strony, co skutkuje, iż wizja w terenie nie może stanowić dowodu w sprawie,

- brak zgromadzenia przez organ dowodów, iż znajdujący się w pasie drogowym fundament reklamy można przypisać jako umieszczony przez skarżącą spółkę, a tym bardziej, że fundament był umieszczony przez 507 dni,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w treści decyzji uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skarżąca oświadczyła m.in., że zgodnie z treścią decyzji zarządcy drogi z dnia 1 sierpnia 2006 r., po upływie okresu zezwolenia zdemontowała przedmiotowy nośnik reklamy. Na dowód powyższego strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dwóch zdjęć pasa drogowego ulicy O. z wdrukowanymi datami: "02.10.2006" oraz "01.12.2006", które - w opinii strony skarżącej - dowodzą, że reklama znajdowała się w pasie drogowym w pierwszej ze wskazanych dat, lecz nie znajdowała się tam w drugiej dacie.

Pismem z dnia 16 lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zobowiązało skarżącego do przedłożenia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. oświadczenia wykonawcy zdjęć załączonych do odwołania, co do istotnych okoliczności ich wykonania, zwłaszcza w kontekście możliwości zbadania dowodu przez Kolegium, lub też wskazania personaliów wykonawcy celem jego ewentualnego przesłuchania.

Pismem z dnia 27 lipca 2009 r. skarżąca spółka poinformowała organ odwoławczy, iż nie jest w stanie wykonać żądanej czynności, albowiem poszczególne zdjęcia, dokumentujące żywot reklam należących do spółki nigdy nie były znamionowane przez osoby je wykonujące. Strona wskazała, iż w chwili obecnej nie jest możliwe więc ustalenie personaliów osoby wykonującej zdjęcia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO w W. wydało w dniu 11 sierpnia 2009r. decyzję nr [...], na podstawie której – powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] wydaną w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 153.316,80 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. O. w rej. ul. M. w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2 w okresie od dnia 19 listopada 2006r. do dnia 8 kwietnia 2008 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił szczegółowo, dlaczego uznał za nieprzekonujące dwa zdjęcia lokalizacji reklamy dołączone przez skarżącą spółkę do odwołania. Ponadto organ, ustosunkowując się do zarzutów strony, wskazał, iż są one nietrafne. Zdaniem SKO w W. skoro sporna reklama znajdowała się o ostatnim dniu ważności decyzji zezwalającej (18 listopada 2006 r.), a w dalszym okresie skarżąca spółka ubiegała się o dalsze funkcjonowanie reklamy (wystąpiła o kolejne zezwolenia w dniu 7 listopada 2006 r., w dniu 19 lipca 2007 r., oraz w dniu 28 marca 2008 r.), dochodziła wydania zezwolenia poprzez składanie możliwych środków zaskarżenia do SKO oraz WSA w Warszawie oraz do dnia wydania przez organ I instancji ostatniej decyzji odmownej (w dniu 30 czerwca 2008 r.) nie wycofała wniosku, którego uwzględnienie powodowało automatyczne nałożenie na spółkę opłaty za zajęcie pasa drogowego, oznacza to, iż spółka była zainteresowana dalszym funkcjonowaniem nośnika. Reasumując powyższe dowody i okoliczności, takie jak: obiekty widoczne na zdjęciach, fakt funkcjonowania nośnika skarżącej oraz podejmowania starań przez tę spółkę o uzyskanie zezwolenia na dalsze funkcjonowanie nośnika, notoryjnie znaną okoliczność, iż Zarząd Dróg Miejskich w W. nie udzielał zezwoleń na posadowienie reklamy w sytuacji, gdy w bezpośredniej bliskości lokalizacji już znajdowały się nośniki reklamowe innych firm, organ odwoławczy stwierdził, iż Prezydent [...] trafnie uznał, że sporny słup stalowy, ujawniony podczas kontroli w dniu 8 kwietnia 2008 r., stanowi obiekt należący do skarżącej spółki C.B. sp. z o.o. Ponadto SKO w W. podniosło, iż WSA w Warszawie w wielu orzeczeniach (np. w wyroku z dnia 11 marca 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2364/08) wskazywał, iż domaganie się przez firmy reklamowe, aby na każdy dzień, za który nałożono karę za funkcjonowanie reklamy, przedstawiać odrębny dowód (najlepiej oględziny z udziałem strony) jest niedorzeczne. Wszak każde zawiadomienia (doręczane na 7 dni przed terminem czynności) w każdym przypadku powodowałoby usunięcie nielegalnej reklamy przed terminem oględzin. Ponadto organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutu wadliwego przeprowadzenia czynności kontrolnych wykonanych w dniu 8 kwietnia 2008 r. i związanego z tym zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 68 § 1 oraz 79 k.p.a., powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 431/05. Organ II instancji wskazał w konsekwencji, iż jedyna czynność - wizja lokalna w dniu 30 kwietnia 2008 r. została przeprowadzona zgodnie z wymogami k.p.a., zaś - jak wynika z w/w orzeczenia NSA - do wcześniejszych czynności kontrolnych, przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2008 r. - przepisy k.p.a. nie musiały być stosowane.

W dniu 3 września 2009 r. skarżąca spółka, działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], strona skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci artykułu 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo ustalenie faktu, kto jest właścicielem obiektu budowlanego nielegalnie ustawionego w pasie drogowym uzasadnia nałożenie na ten podmiot kary pieniężnej za zajęcie pasa, podczas gdy z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że karę pieniężną nakłada się na tego, kto nielegalnie "zajął pas drogowy", a więc niezbędne staje się niebudzące wątpliwości udowodnienie, że dany podmiot zajął pas drogowy lub że zajęcia dokonano w jego imieniu.

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, w postaci naruszenia:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja winna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia w myśl art. 138 § 2 k.p.a., gdyż:

- zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, ponieważ postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego i jest niewystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy;

- organ I instancji nie wykonał i nie odniósł się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczących procedury, zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. ([...]), wydanej w przedmiotowej sprawie i uchylającej wcześniejszą decyzję organu I instancji oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia;

2. art. 8 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sprawie, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało wcześniej decyzję o odmiennym rozstrzygnięciu, pomimo że stan faktyczny i prawny, a także ustalenia organu nie uległy zmianie;

3. art. 138 k.p.a. - poprzez niepełne rozpatrzenie przez organ II instancji wszystkich zarzutów skarżącej spółki, a mianowicie zarzutu naruszenia artykułu 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku uzasadnienia faktycznego decyzji organu I instancji;

4. art. 80 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub w oparciu o wadliwie zebrany materiał dowodowy;

5. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 15 k.p.a.. - poprzez niezgromadzenie, w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego, dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących dla organu podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, tj. że:

- pas drogowy został zajęty przez spółkę;

- obiekt znajdował się we wskazanym miejscu przez okres 507 dni;

- powierzchnia rzutu poziomego obiektu wynosiła 8,64 m2 przez cały okres zajęcia;

6. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 15 k.p.a. – poprzez nieustalenie w toku postępowania dokładnych wymiarów kontrolowanego obiektu, w tym liczby metrów kwadratowych rzutu poziomego fundamentu, stanowiących podstawę obliczenia kary, a także usytuowania obiektu względem pasa drogowego, przez co niemożliwe staje się stwierdzenie, czy obiekt funkcjonował w obrębie pasa drogowego;

7. art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że protokół z kontroli pasa drogowego, przeprowadzonej przez Zarząd Dróg Miejskich bez udziału przedstawiciela strony kontrolowanej, jak również bez zawiadomienia przez organ strony kontrolowanej o terminie przeprowadzenia przedmiotowej czynności, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, stanowi ważny dowód z oględzin miejsca w niniejszym postępowaniu;

8. art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez uznanie, że przedmiotowy artykuł ma zastosowanie do dokumentacji fotograficznej, podczas gdy z jego treści wynika, że stosuje się go wyłącznie do podań;

9. art. 75 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu przedstawionego przez stronę (fotografii), skutkujące uznaniem dowodu za nieprzekonujący wyłącznie z tego powodu, że "w dobie wielkiego rozwoju elektroniki, technik komputerowych oraz technik fotograficznych, łatwe do wykonania jest zdjęcie określonego obiektu uzyskane w drodze "montażu komputerowego" albo też dodanie do zdjęcia wykonanego pewnych elementów dodatkowych, np. dodatkowej daty", a więc jedynie potencjalnej możliwości ich komputerowego przemontowania, bez wskazania na konkretne zarzuty wobec wnioskowanych zdjęć;

10. art. 75 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. - poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkującą uznaniem za nieprzekonujące zdjęć strony złożonych bez dodatkowego oświadczenia, przy jednoczesnym uznaniu za przekonujące zdjęć drugiej strony, wykonanych w podobnych okolicznościach i przy użyciu tej samej techniki;

11. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. – z uwagi na:

- brak w treści decyzji uzasadnienia faktycznego, które wskazywałoby na okoliczność, że okres zajęcia pasa drogowego wynosił 507 dni;

- brak w treści decyzji uzasadnienia prawnego w zakresie wskazania podstawy prawnej, z której wynika status przedmiotowej drogi oraz podstawa dla określenia wysokości stawki dziennej kary pieniężnej.

Jednocześnie skarżąca spółka – powołując się na przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kolejnej fotografii odnalezionej w archiwum spółki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2010 r. wniesionym do Sądu skarżąca spółka, podtrzymując swoje dotychczasowe zarzuty zawarte w skardze, przedłożyła dodatkowe stanowisko odnoszące się do argumentów organu odwoławczego przedstawionych w odpowiedzi na skargę.

Obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie w dniu 25 stycznia 2010 r. pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu, wskazał dodatkowo, iż w świetle załącznika nr 2 arkuszu 4 do Uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. sporna droga posiada status drogi wojewódzkiej, na dowód czego złożył stosowny wydruk z Systemu Informacji Prawnej LEX.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r., Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z fotografii załączonej do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga C.B. sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja SKO w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak również unormowań zawartych w przepisach wykonawczych do tej ustawy.

W ocenie Sądu obie sporne decyzje nie naruszają ponadto przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu uznać należy na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że Prezydent [...]nakładając na skarżącą spółkę C.B. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 153.316,80 zł - prawidłowo przyjął, że skarżący przedsiębiorca w okresie od dnia 19 listopada 2006r. do dnia 8 kwietnia 2008 r. zajmował pas drogowy (drogi wojewódzkiej) ul. O. w rej. ul. M. w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w udzielonym wcześniej zezwoleniu, poprzez umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 8,64 m2.

Należy zauważyć, iż w skardze spółka podnosiła przede wszystkim zarzuty natury formalnoprawnej sprowadzające się do wykazania, iż organy obu instancji nie wyjaśnił sprawy należycie, naruszając m.in. zasadę przeprowadzenia dowodu po uprzednim powiadomieniu strony, jak również wydając rozstrzygnięcia w sprawie, które nie zostały prawidłowo uzasadnione. Powyższe uchybienia, zdaniem skarżącej spółki, skutkować miały naruszeniem prawa materialnego poprzez nałożenie na nią niesłusznie kary pieniężnej o znacznej wysokości.

Zdaniem Sądu podnoszone przez spółkę argumenty dotyczące wadliwości decyzji organów obu instancji nie są zasadne.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W myśl tego przepisu za zajęcie pasa drogowego 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

Z kolei art. 40 ust. 6 cyt. ustawy stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczbę dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W świetle powyższego uznać trzeba, iż podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia.

W niniejszej sprawie, według oceny Sądu, zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą spółkę pasa drogowego po upływie terminu określonego w zezwoleniu udzielonym stronie w dniu 1 sierpnia 2006 r., jak również czas (okres) oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego przez skarżącą - zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym niniejszej sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki wskazać należy na wstępie bardzo wyraźnie, iż w świetle przepisów art. 106 § 5 p.p.s.a w związku z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki.

Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego Sąd uznał, że nie można w żaden sposób dać wiary twierdzeniom skarżącej spółki, iż postępując rzekomo zgodnie z treścią decyzji zarządcy drogi z dnia 1 sierpnia 2006 r., zdemontowała sporny nośnik reklamy po upływie okresu zezwolenia wskazanego w tej decyzji.

Bezspornie skarżąca spółka na mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. była uprawniona do zajęcia pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. O. w rej. ul. M. pod reklamę od dnia 1 września 2006 r. do dnia 18 listopada 2006 r. Nie ulega wątpliwości, iż po tej dacie, pomimo toczących się w następnych latach postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych w przedmiocie wyrażenia zgody na zajęcie spornego pasa drogowego na dalszy okres, skarżąca była bezwzględnie obowiązana do usunięcia obiektu reklamowego i do powiadomienia o tym zarządcy drogi (vide: pkt 8i załącznika Nr 2 do zezwolenia pt "Warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia reklamy"). Strona była świadoma terminu zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego i konsekwencji braku zezwolenia na jego zajmowanie. Wygaśnięcie terminu zezwolenia zobowiązywało stronę do demontażu nośnika i nie uprawniało do dalszego jego zajmowania tylko z tego powodu, że strona odwoływała się od wydanych w późniejszym terminie decyzji odmawiających udzielenia jej zgody na dalsze zajmowanie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. M. .

Zdaniem Sądu, skoro skarżąca nie wypełniła wyraźnego obowiązku, o którym była mowa w punkcie 8i w/w załącznika Nr 2 do zezwolenia, organ w dniu kontroli na drodze, tj. 8 kwietnia 2008 r., był uprawniony do przyjęcia, że znajdujący się w tej samej lokalizacji fundament reklamy należy do spółki C.B. sp. z o.o.

Według oceny Sądu, zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, iż dopuszczalne w sprawie jest przyjęcie domniemania faktycznego, że skoro do ostatniego dnia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (tj. do 18 listopada 2006 r.) reklama znajdowała się w pasie drogowym, a skarżąca spółka w dalszym ciągu ubiegała się o zezwolenie (o "przedłużenie" zezwolenia) na funkcjonowanie reklamy oraz, że fundament reklamy znajdował się w pasie drogowym w dniu 8 kwietnia 2008 r. to logicznym jest, że przedmiotowy obiekt nie został zdemontowany w całym okresie, w którym strona wielokrotnie dochodziła wydania zezwolenia na dalsze jego funkcjonowanie.

Zdaniem Sądu przyjąć należy, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - istnienie fundamentu potwierdziły nie tylko czynności kontrolne pracowników Zarządu Dróg Miejskich w W. w dniu 8 kwietnia 2008 r., ale także same działania spółki.

Otóż należy zauważyć, iż skarżąca spółka składając skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta [...] omawiające jej wydania zezwolenia na zajęcie spornego pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. O. w rej. ul. M. w W. w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 18 listopada 2007 r. (sprawa sygn. akt VI SA/Wa 1815/07) oraz w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2008 r. (sprawa sygn. akt VI SA/Wa 1030/08) zarzucała, iż organy obu instancji, rozstrzygając w tych sprawach - błędnie stosowały przepisy art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych, albowiem – jak wskazywała skarżąca – regulację prawną dotyczącą obiektów budowlanych istniejących w pasie drogowym określa art. 38 ust. 1 cyt. ustawy. Skarżąca wyraźnie wskazywała w powyższych sprawach, że do sytuacji związanej ze stanem faktycznym spornego pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. O. w rej. ul. M. nie może mieć zastosowania przepis art. 39 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy, który - jak twierdziła skarżąca z powołaniem się na jego literalne brzmienie – dotyczy zajęcia pasa drogi, które rozpocznie się w przyszłości, nie zaś funkcjonujących od wielu lat w pasie drogi obiektów budowlanych, w tym reklam.

Ponadto warto zauważyć, iż wnosząc skargi do Sądu skarżąca wskazywała w powołanych sprawach, iż zachodzi podstawa do wstrzymania zaskarżonych decyzji SKO w W. w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu owych wniosków o wstrzymanie strona wskazywała, iż wykonanie przez skarżącą spółkę rozstrzygnięć organu odwoławczego implikowałoby wprost koniecznością podjęcia działań w celu usunięcia z pasa drogi wojewódzkiej (ul. O. w rej. ul. M.) zarówno elementów konstrukcyjnych jak i zamocowania nośników reklamowych. Strona wskazywała, że tylko same prace budowlane w zakresie rozbiórki, transportu i ewentualnego ponownego montażu na gruncie przedmiotowego urządzenia reklamowego składającego się z podstawy, stalowej konstrukcji nośnej i tablicy reklamowej wraz z demontażem instalacji elektrycznej to dla skarżącej koszt w wysokości 11.500 zł netto do 15.500 zł netto, w zależności czy będzie możliwe ponowne wykorzystanie podstawy żelbetowej konstrukcji. Ponadto – jak wskazywała skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji – demontaż nośnika, oznaczający faktyczne wyłącznie z eksploatacji powierzchni ekspozycyjnej przedmiotowego urządzenia reklamowego, skutkowałoby stratą w majątku spółki w zakresie wpływu ze sprzedaży świadczonych przez skarżącą usług ekspozycji materiału reklamowego, co wynosić miało – według oświadczenia strony – 2.100 zł netto miesięcznie za każdą tablicę reklamową.

Powyższe – zdaniem Sądu – ewidentnie świadczy o tym, iż skarżąca spółka, wbrew swoim zapewnieniom złożonym w niniejszej sprawie - po upływie w dniu 18 listopada 2006 r. terminu ważności udzielonego jej w sierpniu 2006 r. zezwolenia, nie usunęła spornej konstrukcji nośnika reklamowego z pasa drogowego ul. O. w rej. ul. M. , lecz występując o kolejne zezwolenia na dalsze okresy - utrzymywała (wbrew wyraźnym postanowieniom pkt 8i załącznika Nr 2 do zezwolenia) nośnik wraz z tablicami reklamowymi w dotychczasowej lokalizacji bez zezwolenia zarządcy drogi publicznej.

Paradoksalnie nie bez znaczenia dla oceny tej sprawy pozostaje również okoliczność, iż czynności kontrolne w dniu 30 kwietnia 2008 r. wykazały, że przedmiotowy fundament został usunięty z pasa drogowego, zaś teren zajęcia przywrócony do stanu poprzedniego, gdyż może to świadczyć wyłącznie o tym, że sporny nośnik reklamowy (fundament i stalowa konstrukcja) zlokalizowany w dniu 8 kwietnia 2008 r. należał z całą pewnością do skarżącej, która dopiero po otrzymaniu zawiadomienia z ZDM w W. o planowanej wizji w terenie – usunęła obiekt utrzymywany od 19 listopada 2006 r. w lokalizacji ul. O. w rej. ul. M. bez stosownego zezwolenia Prezydenta [...].

Według oceny Sądu powiązanie ze sobą wszystkich tych okoliczności doprowadziło organ do słusznego wniosku, że skarżąca spółka w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do (co najmniej) dnia 8 kwietnia 2008 r. bez zezwolenia zajmowała pas drogowy, a zatem nałożenie na nią kary pieniężnej za ten okres było zasadne.

Wbrew twierdzeniom strony organ wyjaśnił sprawę należycie, a wydane rozstrzygnięcie w sprawie uzasadnił zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu zarówno okres zajęcia został ustalony prawidłowo, jak i powierzchnia zajętego pasa drogowego, która wynika z parametrów fundamentu reklamy podanych przez samą stronę skarżącą we wniosku z dnia 28 marca 2008 r. (3600 mm x 2400 mm = 8.640.000 m2 = 8,64 m2 – vide: wniosek na k. 45.9 akt administracyjnych). W konsekwencji również wysokość kary pieniężnej została wyliczona zgodnie z przepisami prawa.

Jeśli chodzi o zarzuty strony dotyczące czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy ZDM w W. w dniu 8 kwietnia 2008r., należy stwierdzić, że miały one miejsce przed wszczęciem postępowania administracyjnego i mogły odbyć się bez udziału strony (podobnie na gruncie ustawy o transporcie drogowym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 431/05).

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż domaganie się przez firmy reklamowe, aby na każdy dzień, za który nałożono karę za funkcjonowanie reklamy bez zezwolenia, przedstawiać odrębny dowód (najlepiej oględziny z udziałem strony) jest niedorzeczne. Równie niedorzeczne - zdaniem Sądu – jest domaganie się przez stronę zawiadomienia z 7-dniowym wyprzedzeniem o terminie kontroli nielegalnie zajętego pasa drogowego. Niewątpliwie przeczyłoby to idei kontroli, albowiem po otrzymaniu zawiadomienia strona z całą pewnością usunęłaby nielegalne nośniki reklamowe, aby uchylić się od skutków zajmowania pasa bez zezwolenia. Warto na marginesie zauważyć, iż skarżąca spółka podjęła się właśnie takiej próby uniknięcia odpowiedzialności, demontując sporny nośnik po otrzymaniu zawiadomienia ZDM w W. z dnia 10 kwietnia 2008 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary i planowanej na dzień 30 kwietnia 2008 r. wizji w terenie.

Nie sposób również zgodzić się ze stroną skarżącą, iż zdjęcia wykonane w dniu 8 kwietnia 2008 r. podczas kontrolnego objazdu pasa drogowego, są niewiarygodne. Otóż, zgadzając się z argumentacją organów obu instancji, zauważyć trzeba, iż protokół kontroli z dnia 8 kwietnia 2008 r. został sporządzony przez dwóch upoważnionych pracowników Zarządu Dróg Miejskich, którzy załączyli do niego wykonane w owym dniu i opisane zdjęcia spornego odcinka pasa drogowego.

Z kolei, jeśli chodzi o przeciwstawione przez stronę skarżącą zdjęcia fotograficzne owego odcinka pasa drogowego, należy przede wszystkim wskazać, że nie są one opisane i brak jest jakiejkolwiek adnotacji, kto je wykonał. Z tej przyczyny, tak przedłożone w toku postępowania fotografie, nie mogą w żaden sposób świadczyć na korzyść strony skarżącej.

W ocenie Sądu z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że strona skarżąca została pozbawiona tych uprawnień.

Z akt postępowania wynika jednoznacznie, iż skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o planowanej wizji w terenie, w której uczestniczyła, podpisując się pod protokołem. Strona mogła również skorzystać z przysługującego jej prawa wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zarzutów.

Z tej przyczyny Sąd uznał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że w toku przedmiotowego postępowania naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem skarżąca spółka posiadała wiedzę o stwierdzonych naruszeniach już podczas pierwszej kontroli przeprowadzonej po wszczęciu postępowania administracyjnego, co dało jej pełne prawo do ustosunkowania się do zebranego materiału przed wydaniem decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. - poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, pomimo niewykonania przez ten organ zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., wydanej w przedmiotowej sprawie, należy zauważyć, iż zalecenia, o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wiążą organ I instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu zgromadzonych należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji.

Trudno w tej sytuacji uznać, iż Prezydent [...], wydając w dniu [...] maja 2009 r. ponownie decyzję o ukaraniu skarżącej spółki karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zezwolenia, dopuścił się - mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia wspomnianych przepisów postępowania, albowiem organ ten miał pełne prawo do samodzielnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

Ustosunkowując się ponadto do powołanych dopiero na etapie skargi zarzutów strony dotyczących rzekomo wadliwego ustalenia przez organy obu instancji statusu drogi publicznej, wskazać należy, iż - wbrew sugestiom skarżącej spółki – w świetle załącznika nr 2 arkuszu 4 do Uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg publicznych do kategorii dróg powiatowych, pozbawienia niektórych dróg kategorii dróg powiatowych oraz ustalenia przebiegu dróg powiatowych na obszarze [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Z 2002 r. Nr 275, poz. 7162 ze zm.) sporna droga (ul. O.) posiada status drogi wojewódzkiej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej – zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jak i Prezydent [...] wyczerpująco zbadali wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzili dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu uznać należy w konsekwencji, iż skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania unormowań zawartych w przepisach art. art. 40 ust. 12 pkt 2 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddalając na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. wniosek dowodowy skarżącej spółki zawarty w skardze, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (tak również: B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 257 i powołany tam wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00).

Należy zauważyć, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż nie może prowadzić to do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż uwzględnienie wniosku dowodowego wskazanego przez stronę skarżącą w skardze nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Ponadto wskazać należy wyraźnie, iż art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (tak m.in. /w:/ wyrok NSA z dnia 27 października 2004 r., FSK 1186/04, nie publik.).

Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.