Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 120/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wykładni postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 158, art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie ze skargi W. J. na bezczynność redaktora naczelnego [...] w przedmiocie wniosku o doprecyzowanie treści publikacji postanawia: odmówić wykładni postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 120/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. J. na bezczynność redaktora naczelnego [...] w przedmiocie wniosku o doprecyzowanie treści publikacji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że przyczyną odrzucenia skargi była okoliczność, że redaktor naczelny nie jest organem administracji publicznej i dlatego skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

W piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o wykładnię postanowienia i wyjaśnienie, czy redaktor naczelny [...] "prowadzący też program w telewizji [...] z udziałem młodych pokoleń Polek i Polaków zobowiązany jest do przestrzegania art. II-101.TWE – Prawo do dobrej administracji", ponadto "chodzi o wyjaśnienie, czy w przypadku podobnej skargi odnoszącej się do Prezydent W. (...) redaktor [...] będzie mógł być uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 33 § 1 i § 2 Ppsa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej Ppsa) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 166 Ppsa przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.

Podkreślić należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlegać może zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie zachodzi wówczas, gdy treść postanowienia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania. W ramach wykładni postanowienia nie jest natomiast dopuszczalne formułowanie przez Sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia, bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów (por. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 702/05 i z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 125/05, niepubl.).

W ocenie Sądu postanowienie z dnia 11 czerwca 2014 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. J. na bezczynność redaktora naczelnego [...] w przedmiocie wniosku o doprecyzowanie treści publikacji jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Trudno wobec tego przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni.

Żądania podniesione we wniosku o dokonanie wykładni nie dotyczą wątpliwości dotyczących postanowienia z dnia 11 czerwca 2014 r. Skarżący w istocie żąda udzielenia przez Sąd informacji, które w żaden sposób nie są związane z niniejszym postępowaniem sądowym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 Ppsa w zw. z art. 166 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.