Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 26/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w zakresie wniosku o uzupełnienie wyroku I. uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 26/16, w ten sposób, że dodaje punkt 3. w brzmieniu: oddala wniosek zawarty w pkt 4. skargi; II. odmawia uzupełnienia wyroku w zakresie pkt 5. skargi o zasądzenie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej w niniejszej sprawie A. S. wniósł o:

1. rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym w myśl art.119 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

2. wyznaczenie wójtowi terminu do załatwienia jego wniosku;

3. stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenie na podstawie art. 141 § 2 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, na jego rzecz, kwoty pieniężnej w granicach określonych przez art. 154 § 6 tej ustawy;

5. zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r., zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 lipca 2016 r. dotyczącego wydania zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, jak i stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu 5 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku o rozstrzygnięcia dotyczące punktów 4 i 5 skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o uzupełnienie wyroku zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie – od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Wskazać należy, że w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia, co do pkt 4. wniosku skarżącego zawartego w skardze o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zasadnym jest zatem uzupełnienie wydanego wyroku w powyższym zakresie.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest jednak uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Samo ujęcie wskazanego przepisu jednoznacznie potwierdza, że zasądzanie grzywny lub sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności, a to oznacza, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu.

W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu – nieuzasadnione jest zasądzenie sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 zd. drugie, zwłaszcza, że bezczynność, której organ się dopuścił, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych powodów Sąd - mając na względzie powyższe uwagi w pkt 1. niniejszego postanowienia orzekł o uzupełnieniu wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. (sygn. akt II SAB/Lu 26/17) i oddalił wniosek skarżącego zawarty w pkt 4. skargi.

Odnosząc się do wniosku zawartego w pkt 5. skargi wskazać należy, iż stosownie do treści art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 P.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie sąd wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. uwzględnił skargę strony skarżącej, jednak strona w niniejszym postępowaniu nie poniosła żadnych kosztów postępowania, tj. ani nie uiściła wpisu od skargi, ani nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Z tych względów zawarcie rozstrzygnięcia w tymże wyroku w przedmiocie kosztów postępowania byłoby nieuzasadnione i pozbawione podstaw prawnych.

Z uwagi na powyższe Sąd w pkt 2. postanowienia oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania.