Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2041/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu admininstracji
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 188
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. oraz R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 961/17 w sprawie ze skargi A.M. oraz R.M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2017 r.; znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. znak: [...] zasądza od Wojewody Małopolskiego solidarnie na rzecz A.M. oraz R.M. kwotę 574 zł (pięćset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 961/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.M. oraz R.M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2017 r.; znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...] Prezydenta Miasta T. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę układu komunikacyjnego wraz z zatoką autobusową na skrzyżowaniu A.M.B.F. i ul. S. w T..

Następnie postanowieniem z dnia [...] 2017 r. znak: [...] Prezydenta Miasta T. orzekł o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w ostatecznej własnej decyzji z dnia [...] 2017 r. Jak wskazał organ podlegająca sprostowaniu omyłka polegała na:

1. błędnym wpisaniu w tabeli na stronie 4 danych dotyczących podziału powierzchni działek nr [...] i [...], które powstają w wyniku podziału działki nr [...]. Działka nr [...] o pow. 0,0033 ha z mocy prawa staje się własnością Gminy Miasta T., a działka nr [...]o pow. 0,0606 ha pozostaje u dotychczasowego właściciela;

2. omyłkowym wpisaniu na stronie 4, w wierszu 6-14 wszystkich działek powstałych w wyniku podziału, zamiast tylko tych, które z mocy ustawy stają się własnością Gminy Miasta T. tj. wpisaniu działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zamiast działki nr [...], [...], [...] i [...].

Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez A.M. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia [...] 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. Wojewoda w uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji podjął czynności zmierzające do jednoznacznego wskazania i doprecyzowania numerów działek objętych inwestycją. Wskazanie wszystkich numerów działek utworzonych po podziale stanowi oczywistą omyłkę i bezpodstawne poszerzenie zakresu inwestycji, który w rzeczywistości jest mniejszy. Organ zawęził i uporządkował ilość działek objętych inwestycją. Ponadto zakres tego terenu znajduje potwierdzenie w dokumentacji projektowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.M. i R.M. wskazali, że decyzja przed jej sprostowaniem wywłaszczała ich z całej nieruchomość tj. z działki nr [...], [...], [...], [...]obr. [...], natomiast po sprostowaniu zakres wywłaszczenia ograniczono jedynie do części nieruchomości tj.: działek nr [...], [...] i [...], obr. [...]. Zaskarżonym postanowieniem zmieniono rozstrzygnięcie decyzji wywłaszczeniowej, gdyż wywłaszczono inne nieruchomości niż pierwotnie wskazano. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a.") nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących postanowieniem o sprostowaniu doprowadzono do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, ograniczono bowiem zakres przedmiotowy wywłaszczenia. Takiej zmiany nie można traktować jako "oczywistej omyłki".

Skarżący zaznaczyli również, że postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zostało przeprowadzone z naruszeniem wielu zasad ogólnych, o których mowa w k.p.a. Przede wszystkim skarżący zostali całkowicie pozbawieni możliwości wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 961/17 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że omyłka jaką popełnił organ I instancji nosiła cechy "innej oczywistej omyłki" w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do kwestii powierzchni działek podlegającej sprostowaniu Sąd I instancji stwierdził, że analiza akt sprawy prowadzi do niewątpliwego wniosku, iż działka nr [...]ma powierzchnię 0,0033 ha, a nie jak to wynikało pierwotnie z decyzji zezwalającej na inwestycję drogową - 0,0606 ha, zaś działka nr [...]ma powierzchnię 0,0606 ha, a nie 0,0033 ha. Powyższe wynika jednoznacznie z dokumentu w postaci mapy podziału nieruchomości i znajdującego się przy tej mapie wykazu zmian powierzchni działek. Błąd ten stanowił oczywistą omyłką pisarką, skoro z dokumentów powstałych w ramach postępowania administracyjnego wynika odmienna powierzchnia tych działek.

Z kolei odnosząc się kwestii numerów działek podlegających sprostowaniu Sąd I instancji stwierdził, że brak było podstaw do twierdzenia, iż dokonane sprostowanie decyzji było nieuprawnione. Przy ustalaniu tego, czy w sprawie wystąpiła oczywista omyłka, nie można abstrahować od oceny i analizy całości materiału dowodowego sprawy. W analizowanym przypadku ocenie winna podlegać także dokumentacja projektowa sprawy oraz wniosek inicjujący postępowanie o wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Ocena tych dokumentów pozwoli ustalić, czy pierwotna treść decyzji obarczona była oczywistą omyłką podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Na karcie 10 akt administracyjnych znajduje się mapa zawierająca projekt podziału działek. Z mapy tej oraz umieszczonej tam tabeli wynika, że działka nr [...]dzieli się na działki nr [...] i [...], działka nr [...] dzieli się na działkę nr [...] i [...], zaś działka nr [...] dzieli się na dz. nr [...] i [...]. Z analizy tego dokumentu wynika przy tym, że realizacja inwestycji drogowej następować będzie na działkach utworzonych w wyniku podziału, tj. nieruchomościach o numerach [...], [...], [...] oraz na istniejącej wcześniej działce nr [...]. Zatem, po to dokonano podziału nieruchomości (wydzielenia mniejszych działek) aby jedynie te mniejsze fragmenty były przeznaczone na potrzeby realizacji inwestycji drogowej. Nie znajdowałoby bowiem żadnego racjonalnego uzasadnienia uprzednie dokonywanie podziału działek, aby następnie wszystkie powstałe w ten sposób działki przeznaczyć na cel inwestycji drogowej. W takim bowiem przypadku podział nieruchomości nie byłby w ogóle potrzebny. Okoliczności te znajdują potwierdzenie we wniosku inwestora z dnia 27 grudnia 2016 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej w postaci budowy układu komunikacyjnego wraz z zatoką autobusową. W dokumencie tym wprost wskazano, iż działkami wydzielonymi pod inwestycję są działki o nr [...], [...], [...]. W tym kontekście treść decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. (sprzed sprostowania) w zakresie odnoszącym się do określenia szeregu działek, które z mocy prawa stają się własnością Gminy dotknięta była oczywistą omyłką. Wymieniała bowiem wszystkie działki powstałe w wyniku podziału nieruchomości, zamiast jedynie tych, które niezbędne były na potrzeby realizacji inwestycji drogowej i które przechodzą z mocy prawa na własność Gminy Miasta T..

Jako niezasadne Sąd I instancji ocenił zarzuty skarżących, które odnosiły się do pozbawienia ich czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, bowiem będąca przedmiotem kontroli sprawa odnosi się bowiem wyłącznie do kwestii sprostowania decyzji i przedmiotem ocen nie mogą być inne kwestie, w tym dotyczące prawidłowości postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją podlegającą sprostowaniu.

W skardze kasacyjnej A. i R. M. zarzucili wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego przepisów prawa tj. art. 113 § 1 w zw. z art. 126. i art. 6, art. 8 oraz art. 16 k.p.a. polegające na przyjęciu, że modyfikacja obszaru inwestycji drogowej — budowy układu komunikacyjnego wraz z zatoką polegająca na wyłączeniu spod wywłaszczenia działek ewd. nr [...], [...] oraz [...] i rozszerzeniu go o działkę ewd. nr [...], może być dokonana w drodze sprostowania, co skutkowało nieuprawnioną zmianą zawartego w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia, z pominięciem ustawowego trybu zmiany decyzji o którym mowa w art. 16 § 1 k.p.a. oraz naruszeniem zasady trwałości decyzji, zasady praworządności i pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a oraz art. 10 § 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych sprawy faktu znanego Sadowi I instancji z urzędu, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie sprostowania wydano po uprawomocnieniu się decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r., co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżący nie został pozbawiony prawa do odwołania i czynnego udziału w postępowaniu oraz niepełne w tym zakresie uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku sporządzonego z pominięciem odniesienia się do zarzutów skargi;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi, zbadania tylko zarzutu naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. i ograniczenie się do sformułowania, że "Nie były przy tym trafne te zarzuty skargi, które odnosiły się do pozbawienia skarżących czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej", co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a.

4. art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 16 k.p.a., 127 k.p.a oraz art. 11 g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez nieobjęcie kontrolą zaskarżonego postanowienia pod kątem występowania nieważności postanowienia i niestwierdzenie nieważności tego postanowienia, w sytuacji gdy postanowieniem o sprostowaniu organ w sposób nieuprawniony zmodyfikował powierzchnię inwestycji drogowej, przez wyłączenie z niej niektórych działek i dodanie nowej, czym wprowadził zmiany w prawnie wiążącym i akceptowalnym przez skarżącego stanie prawnym, w którym wywłaszczeniu podlegała cała jego nieruchomość, czyli w istocie nie dokonał sprostowania "oczywistej omyłki", ale merytorycznej zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, pozbawiając stronę prawa do wniesienia odwołania od decyzji w jej nowym brzmieniu (termin na złożenie odwołania upłynął przed wydaniem postanowienia o sprostowaniu), co należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa;

5. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., poprzez nadanie w przedmiotowej sprawie dokumentacji projektowej oraz treści wniosku inicjującego postępowanie w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji rozstrzygającego charakteru wywierającego skutki w prawnym obrocie, podczas gdy to decyzja organu administracyjnego ustala zakres i obszar inwestycji drogowej, będąc władczym rozstrzygnięciem wywierającym skutki w prawnym obrocie, a nie wniosek czy dokumentacja projektowa.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze,

że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwione są zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na wadliwość zaskarżonego wyroku w odniesieniu

do stanowiska Sądu I instancji dotyczącego możliwości uznania za "inną oczywistą omyłkę", w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., wskazania w decyzji błędnej powierzchni działek jakie powstają z podziału nieruchomości oraz błędnego wskazania działek powstałych w wyniku podziału, które z mocy ustawy stają się własnością Gminy Miasta T..

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu

lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie

i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W powołanym przepisie ustawodawca uregulował tryb usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej. Nieprawidłowości te przybierają postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu słowa, wbrew zamierzeniom organu administracji publicznej. Wymóg ten jest spełniony, gdy treść decyzji wskazuje na wyrażenie poglądu jednoznacznie odmiennego od zamysłu organu administracji publicznej. Takim uchybieniem jest w szczególności błąd pisarski, czyli nieprawidłowy dobór słów lub mylna pisownia określonego wyrażenia, jak i błąd rachunkowy, czyli nietrafny dobór cyfr lub wynik obliczeń, mimo wskazania co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wymienione wady powinny mieć charakter techniczny, a przy tym nie oddziaływać istotnie na wydane rozstrzygnięcie.

Podkreślić przy tym należy, że w literaturze i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się

w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego stanu faktycznego

i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. J. Borkowski [w:] B.Adamiak i J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego .Komentarz, C.H. BECK Warszawa 1996 r., s. 514; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 1991 r.,

SA/Wr 1084/91 - ONSA 1991, Nr 3-4, poz. 93, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1439/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby

do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398).

Mając powyższe na uwadze, nie sposób podzielić stanowisko Sądu I instancji iż błędne wskazanie powierzchni działek powstałych po podziale nieruchomości,

a także błędne wskazanie działek, które po podziale stają się z mocy prawa własnością Gminy Miasta T., nosi cechy " innej oczywistej omyłki" mogącej podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wskazać trzeba, że pierwotnie decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. udzielająca zezwolenia na realizację inwestycji drogowej przewidywała, że z dniem, w którym decyzja

ta stanie się ostateczna, z mocy prawa własnością Gminy Miasta T. staną

się działki o nr: [...], [...] (powstałe z podziału działki o nr [...]), [...],[...], [...] (powstałe z podziału działki [...]), [...] i [...] (powstałe z podziału działki

o nr [...]). Jednocześnie w decyzji tej określono powierzchnię nowowydzielonych działek w tym działek o nr [...]– 0,0606 ha i [...]– 0,0033 ha. W wyniku sprostowania omawianej decyzji zmieniono powierzchnię nowowydzielonych działek w ten sposób, że powierzchnię działki o nr [...] wskazano jako 0,0606 ha, a działki o nr o nr [...] jako 0,0033 ha. Jednocześnie zmieniono omawianą decyzje w taki sposób, że z powstałych z podziału działki o nr [...], tylko działka o nr [...] z mocy prawa stać się miała własnością Gminy Miasta T.. Ponadto do działek mających z mocy prawa stać się miała własnością Gminy Miasta T. dodano działkę o nr ewid. [...].

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewłaściwe wskazanie powierzchni nowopowstałych działek, a następnie zmiana działek mających przejść z mocy prawa na własność Gminy Miasta T. stanowi istotną ingerencję w merytoryczną treść rozstrzygnięcia określonego w decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. i nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Zmiana dokonana w wyniku sprostowania w zasadniczy sposób zmienia zakres praw i obowiązków wnioskodawcy postępowania, a także skarżących. Oznaczenie numeru działki niewątpliwie stanowi istotny element rozstrzygnięcia i nie stanowi oczywistej omyłki (por. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06 oraz z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1439/08; http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia całkowicie pominął fakt, iż pierwotnie decyzja pozbawiała skarżących całej powierzchni działek o nr [...] i [...]. Jak podniesiono w skardze kasacyjnej rozstrzygnięcie to zadowalało inwestorów wobec czego nie wnieśli oni odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. W wyniku sprostowania decyzji, skarżących pozbawiono innych nieruchomości, co niewątpliwie wpłynęło na zmianę praw i obowiązków wynikających z tej decyzji. Jak podkreślają na jednej z działek znajduje się pawilon handlowy, który bez miejsca parkingowego znacznie traci na wartości.

W tych okolicznościach faktycznych nie można nie zauważać, że merytoryczna zmiana rozstrzygnięcia w wyniku sprostowania decyzji została dokonano gdy decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r. była już ostateczna i skarżący nie mieli już prawa wniesienia odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w brzmieniu nadanym jej postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Oceny charakteru postanowienia o sprostowaniu nie zmienia podniesiona w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji okoliczność, iż zakres w jakim organ sprostował decyzję wynika z wniosku inwestora, a także ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy mapy zawierającej projekt podziału działek. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta w sposób jednoznaczny określało bowiem powierzchnię nowopowstałych działek oraz numery działek jakie staną się własnością Gminy Miasta T.. Z kolei wniosek złożony przez inwestora nie miał dla organu charakteru wiążącego, a rolą strony postępowania, działającej w zaufaniu dla władzy publicznej nie było porównywanie dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, w kontekście jednoznacznego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.

Z powyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny jako zasadne ocenił zarzuty podniesione w pkt 1, 2 i 5 skargi kasacyjnej.

Jako niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego

też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Autor skargi kasacyjnej dopatruje się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany

z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyroki NSA z dnia 31 maja 2019 r.

sygn. akt II OSK 1747/17, z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2272/16

i z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 2022/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego Sąd I instancji, uznając,

że część zarzutów odnosi się do decyzji Prezydenta Miasta T. udzielającej zezwolenia na zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, był uprawniony

do ogólnego stwierdzenia, że wskazane przez skarżących okoliczności nie mogą

być badane w toku kontroli postanowienia o sprostowaniu tej decyzji.

Niezasadny okazał się również zarzut podniesiony w pkt 5 skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego wadliwe dokonanie sprostowania decyzji Prezydenta Miasta T. nie nosiło cech rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została w sposób należyty wyjaśniona orzekł na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego wyroku, a także uchyleniu postanowienia Wojewody Małopolskiego

z dnia [...] 2017 r.; znak: [...] oraz poprzedzającego

go postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2017 r.

znak: [...] O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.