Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2452/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA - Joanna Banasiewicz Asesor WSA - Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant - Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich we W. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] 8 sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie komunalizacji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z [...] sierpnia 2002 r., [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r., [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] własności części nieruchomości, położonej w L., oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu Z. jako działki nr [...], o pow. 1,5443 ha, nr [...], o pow. 1,7585 ha, nr [...], o pow. 0,7706 ha, nr [...], o pow. 0,7137 ha, nr [...], o pow. 0,7966 ha, nr księgi wieczystej [...], zajętych pod drogę wojewódzką nr [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa nieruchomość była w dniu 31 grudnia 1998 r. własnością Gminy L. Nie zostały zatem spełnione, wymienione w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), wszystkie przesłanki, warunkujące przejście własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Województwa [...], ponieważ w ostatnim dniu 1998 r. jej właścicielem była jednostka samorządu terytorialnego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Organowi administracji zarzucono błędną interpretację art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przywołany przepis określa normatywne przesłanki komunalizacji nieruchomości. Przesłanki te to władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne nie stanowiącymi ich własności. Nie istotne dla takiego nabycia jest to, czyją własnością są nieruchomości zajęte pod drogi publiczne czy są to grunty będące własnością osób fizycznych czy też osób

prawnych. Istotnym jest by nieruchomości te były zajęte pod drogi publiczne w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz były we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego i nie stanowiły własności władającego nieruchomościami zajętymi pod drogę publiczną.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarga jest bezzasadna, a zarzuty w niej podniesione były przedmiotem rozpoznania w postępowaniu odwoławczym i nie wniosły żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten formułuje trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby własność nieruchomości przeszła z mocy prawa na Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Drugą w kolejności z tych przesłanek jest okoliczność, aby w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością ani Skarbu Państwa, ani żadnej z jednostek samorządu terytorialnego. Nie jest zatem spełnieniem tej przesłanki fakt, że przedmiotowa nieruchomość w tym dniu nie była własnością władającego nieruchomościami zajętymi pod drogę publiczną. W konsekwencji przyjąć należy, że wykładnia tego przepisu dokonana przez organy administracji jest prawidłowa i, że w tej sytuacji nie można im zarzucić naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270), ponieważ Sąd nie stwierdził, ażeby zaskarżona decyzja była dotknięta jakąkolwiek z wad wymienionych w art. 145 tejże ustawy. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.