Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w S., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 531/18 w sprawie ze skargi A. w S., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 kwietnia 2017 r., nr Sp. 111.2016 w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 531/18, oddalił skargę A. z siedzibą w S., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] marca 2017 r. sprawy z wniosku A. z siedzibą w S., N. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Höffner o nr R.174757 na rzecz B. zam. w N. G., na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.) oraz art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Höffner o nr R.174757 z dniem 27 kwietnia 2011 r., w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9 i 11 oraz towarów z klasy 8, takich jak: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki do włosów" i towarów z klasy 21, takich jak: "tace metalowe i plastikowe", w pozostałym zakresie wniosek oddalił i wzajemnie zniósł koszty postępowania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy wskazał, że podstawą złożonego w dniu [...] kwietnia 2016 r. przez A. z siedzibą w S., N. wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Höffner o nr R.174757 na rzecz B. zamieszkałego w N. G. w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasach: 7, 8, 9, 11, 21, był art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej.

Kolegium Orzekające uznało, iż w zakresie towarów z klasy 8: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach", jak i towarów z klasy 21: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe" uprawniony wykazał używanie spornego znaku towarowego w postaci nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru i w tym zakresie wniosek należało oddalić.

Natomiast za zasadne Kolegium Orzekające uznało żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9, 11 oraz części towarów z klasy 8, tj.: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki" oraz części towarów zawartych w klasie 21, tj.: "tace metalowe i plastikowe" albowiem materiały przedłożone przez uprawnionego nie wskazują, że znak był używany w odniesieniu do ww. towarów. Z przedłożonego do akt sprawy materiału dowodowego wynika, że żaden z nich nie odnosi się do nich w jakikolwiek sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Na wstępie wskazał, że podstawą materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 169 ust.1. pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nie używania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.

Następnie stanął na stanowisku, że Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przyjął, że w analizowanej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia jedynie w części prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Ponadto, w wyniku przeprowadzenia analizy stanowiska organu administracji publicznej, zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że Urząd Patentowy RP - co do zasady - nie dopuścił się błędnej oceny kwestii używania i nie używania przedmiotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów sklasyfikowanych w klasach 7, 8, 9, 11 i 21, dokonując owej oceny w świetle właściwie zaprezentowanej wykładni przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Organ, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., bowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przesłanki używania znaku towarowego w sposób rzeczywisty, jako zasadniczej podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w oparciu o przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Organ dokonał szczegółowej analizy całego materiału dowodowego oraz prawidłowo ustalił, że uprawniony w zakresie towarów z klasy 8: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach", jak i towarów z klasy 21: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe" wykazał używanie spornego znaku towarowego w postaci nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru. Urząd Patentowy trafnie wskazał i wyczerpująco uzasadnił, że przedłożone przez uprawnioną materiały są wystarczające do uznania za dowody rzeczywistego używania spornego znaku towarowego. Również metoda przyjęta przez organ dla oceny tego materiału dowodowego była prawidłowa bowiem organ owe dowody wymienił i usystematyzował by następnie poddać je bardziej szczegółowemu badaniu.

Powyższe, zgodnie z art. 170 p.w.p., wyklucza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w odniesieniu do w/w towarów.

Natomiast w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9, 11 oraz części towarów z klasy 8, tj.: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki do włosów" oraz części towarów zawartych w klasie 21, tj.: "tace metalowe i plastikowe" za zasadne Kolegium Orzekające uznało żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, ponieważ materiały przedłożone przez uprawnionego nie wskazują, że znak był używany w odniesieniu do tych towarów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., naruszenie:

1. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

i) art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu i wydaniu zaskarżonego wyroku bez wnikliwej analizy zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego z dnia 11 kwietnia 2017 r. oraz bez oparcia się na aktach przedmiotowej sprawy, co skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd, iż nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego Höffner o numerze R.153073 w stosunku do towarów z klasy 8 takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym, czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe";

ii) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprzez nienależyte uzasadnienie powodów, dla których WSA uznał brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego Höffner o numerze R.153073 w stosunku do towarów z klasy 8 takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe",

iii) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy istniały przesłanki do uwzględnienia skargi wnioskodawcy na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sygn. akt 111.2016) o oddaleniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy Höffner o numerze R.153073 w stosunku do towarów z klasy 8, takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym, czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe";

2. przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik spawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez

i) naruszenie przepisów art. 169 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 169 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119. 1117 z późn. zm.; dalej: PWP) polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że znak towarowy Höffner o numerze R.153073 był rzeczywiście używany w sposób nieprzerwany przez pięć kolejnych lat w sposób nieprzerwany przez pięć kolejnych lat w sposób niezmieniający jego odróżniającego charakteru, w stosunku do towarów z klasy 8 takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym, czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe",

ii) przepisów art. 169 ust. 1 pkt. 1 oraz art 169 ust. 4 pkt. 1. ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. PWP poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w konsekwencji oddalenie przez WSA skargi na decyzje Urzędu Patentowego RP z dnia 11 kwietnia o oddaleniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego Höffner o numerze R.153073 w stosunku do towarów z klasy 8 takich jak noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym, czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe".

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione i nietrafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem art. 183 par. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Organ stwierdził, na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego bez uchybienia przepisom postępowania, że sporny znak towarowy Höffner o nr R.174757 był rzeczywiście używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat w sposób niezmieniający jego odróżniającego charakteru, w stosunku do towarów z klasy 8, takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21, takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym, czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe", i dlatego Sąd I Instancji zasadnie zaakceptował ustalony stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia i wnikliwie przeanalizował uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a zatem nie mógł naruszyć art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I Instancji rozstrzygał w granicach niniejszej sprawy, odnosząc się do zarzutów skargi i jej wniosków.

Skarżący nie zakwestionował istotnych okoliczności oraz dowodów świadczących, że w okresie objętym wnioskiem o wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy firma C. sp. z o. o. za zgodą uprawnionego wprowadzała do obrotu przedmiotowe towary zawarte w klasie 8 oraz w klasie 21, opatrując je spornym znakiem towarowym w postaci nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru. Niewątpliwie wykazane przy pomocy omówionych w uzasadnieniu dowodów używanie spornego znaku przez osobę trzecią było rzeczywiste w rozumieniu przepisu art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p.

Ponadto Sąd I Instancji wyjaśnił dokładnie, co oznacza rzeczywiste używanie znaku towarowego w obrocie gospodarczym, w odróżnieniu do używania symbolicznego, czy też okazjonalnego. Uprawniony przedstawił szereg dowodów w postaci faktur i innych dowodów sprzedaży towarów opatrzonych spornym znakiem przez firmę C., która korzystała z tego znaku za zgodą uprawnionego. Dlatego wszystkie zarzuty o braku rzeczywistego używania przedmiotowego znaku w oznaczaniu określonych w decyzji towarów w okresie przed złożeniem wniosku o wygaśnięcie zostały skutecznie obalone przez uprawnionego.

Spółka C. oświadczyła, że tego znaku używa za zgodą uprawnionego w swojej działalności gospodarczej od 2013 roku. Organ prawidłowo uznał, że używany przez firmę C. znak towarowy słowno – graficzny Höffner, różniący się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru, stanowi używanie znaku w rozumieniu art. 169 ust 4 pkt. 3 i 4 p.w.p.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na błędnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprzez nienależyte uzasadnienie powodów, dla których WSA uznał brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego Höffner o numerze R.153073 w stosunku do towarów z klasy 8, takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe", jest pozbawiony całkowicie podstaw, gdyż Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił, dlaczego stwierdził brak podstaw do zastosowania przepisu art. 169 ust. 1 p.w.p. względem wskazanych towarów, co do których znak ten był rzeczywiście używany .

Nie można podzielić również zarzutów naruszenia prawa materialnego, a konkretnie naruszenie przepisów art. 169 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że znak towarowy Höffner o numerze R.153073 był rzeczywiście używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat, w sposób nie zmieniający jego odróżniającego charakteru, w stosunku do towarów z klasy 8, takich jak "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21 takich jak "naczynia i przybory kuchenne, w tym, czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe", gdyż, po pierwsze skarżący upatruje naruszenie tych przepisów w kwestionowaniu ustaleń faktycznych, co jest niedopuszczalne, a wykładnia tych przepisów dokonana przez Sąd I Instancji, i poparta argumentami płynącymi z prawa europejskiego i orzecznictwa TSUE, na które powołał się Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, była prawidłowa, i pozwalała na zastosowanie w sposób właściwy zarzucanych przepisów. Wszystkie przesłanki niezastosowania art. 169 ust 1 i 4 p.w.p. zostały szczegółowo omówione w relacji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie.

W tych warunkach brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej, skoro kwestionowana decyzja była zgodna z prawem, a zaskarżony wyrok został wydany bez naruszenia przepisów prawa materialnego i uchybień procesowych, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.