Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 141/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie P. P. S.A. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. K. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Bd 141/17

UZASADNIENIE

A. K. (skarżący) w związku z prowadzonym wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-U. postępowaniem egzekucyjnym obejmującym należności z tytułu abonamentu RTV wniósł zarzuty dotyczące tego postępowania. P.P. S.A. C.O.F. – wierzyciel egzekwowanych od skarżącego należności, postanowieniem z dnia [...], uznał wniesione przez skarżącego zarzuty za nieuzasadnione.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. D. C. O. F. w B., po rozpoznaniu zażalenia skarżącego częściowo uwzględnił złożony środek zaskarżenia i uchylił częściowo zaskarżone postanowienie

z dnia [...] w zakresie nierozpatrzonego przez organ I instancji zarzutu, dotyczącego niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 . o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 599 z późn. zm.), dalej: u.p.e.a. i utrzymał w mocy ww. postanowienie, w pozostałym zakresie uznając wniesione zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, przedawnienia oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a, za nieuzasadnione. W postanowieniu organu II instancji zamieszczono pouczenie, że nie przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

W dniu 30 grudnia 2016r. skarżący wniósł do Sądu skargę na postanowienie organu II instancji z dnia [...]., domagając się jego uchylenia wraz

z postanowieniem organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, P. P.S.A. C. O. F.w B. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych

w innych aktach prawnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658, zwanej dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie

z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015r.

Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob. R.Hauser, Komentarz do p.p.s.a., Wydawnictwo Beck 2015r., wersja elektroniczna Legalis, czy też postanowienia NSA

z 16 lipca 2013r., II FSK 1775/13, z 29 maja 2015 r., I OZ 544/15).

Wskazać należy, że skarżący skargę nadał w placówce pocztowej w dniu 30 grudnia 2016r., która wpłynęła do organu w dniu 09 stycznia 2017r., a zatem pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. W tych datach sąd administracyjny nie posiadał już kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016r. II OSK 1544/16).

Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie do zgłoszonego zarzutu, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Ponadto zaskarżalność postanowień o charakterze incydentalnym, do których zaliczyć należy postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie stanowi efektywnego zabezpieczenia tychże praw.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1pkt 1 i § 2 p.p.s.a.