Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 889/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 2, art. 60 ust. 4b pkt 3 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 14 poz 89
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Krupski Młyn od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 584/09 w sprawie ze skargi A.Ł., B.H., E.K. na uchwałę Rady Gminy Krupski Młyn z dnia 18 maja 2009 r. nr XXIX/191/09 w przedmiocie zakładów opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 584/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Ł., B. H., E. K. na uchwałę Rady Gminy Krupski Młyn z dnia 18 maja 2009 r. nr XXIX/191/09 w przedmiocie zakładów opieki zdrowotnej, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu w zakresie legitymacji skarżących do złożenia skargi, Sąd wywodził, że likwidowany jedyny na terenie gminy publiczny zakład opieki zdrowotnej, którego dotyczy zaskarżona uchwała, utworzony został i działał dla zaspokojenia potrzeb ochrony zdrowia i realizacji uprawnień zdrowotnych członków wspólnoty lokalnej. Z uwagi na charakter prawny uchwały w sprawie likwidacji publicznego zakładu, jej regulacje skierowane są także na zewnątrz do ogółu mieszkańców powiatu korzystających ze świadczeń zdrowotnych, a więc uchwała ta dotyka sfery ich praw w zakresie opieki zdrowotnej. Uchwała ta reguluje materię z zakresu administracji publicznej, związaną ze świadczeniem usług medycznych dla osób, czyli każdego mieszkania tej społeczności, które mają konstytucyjnie zagwarantowane obywatelskie prawo do ochrony zdrowia i równego dostępu do świadczeń (art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Skoro publiczny zakład opieki zdrowotnej, który został utworzony przez gminę, w celu realizacji zadania własnego (zapewnienia świadczeń zdrowotnych), jest likwidowany, to decyzja taka powoduje, iż gmina ich nie zapewnia, gdyż wyzbywa się tego zadania publicznego, stąd takie działanie władzy godzi w interes mieszkańca, rozumiany jako prawo do szerokiego dostępu do placówek opieki zdrowotnej. Mieszkaniec gminy ma bowiem prawo do korzystania z opieki zdrowotnej zapewnionej przez gminę, a zatem likwidacja jednostki organizacyjnej powiatu jaką jest Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej godzi w jego interes prawny rozumiany jako prawo do szerokiego dostępu do placówek opieki zdrowotnej. Skarżący jako mieszkańcy Gminy Krupski Młyn bezsprzecznie mają prawo do korzystania z opieki zdrowotnej zapewnionej przez gminę, a zatem likwidacja jedynego publicznego zakładu legitymuje skarżących do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie likwidacji, bowiem godzi w ich interes prawny. Działanie, opisane w sprawie w zakresie korzystania z usług świadczonych przez publiczny zakład opieki zdrowotnej, ma wpływ na mieszkańca gminy, a zatem wyłączenie przez gminę możliwości korzystania z usług przedmiotowego publicznego zakładu narusza interes prawny konkretnego mieszkańca, w tym skarżących.

Sąd wywodził o rodzajach naruszeń prawa, które uzasadniają zastosowanie sankcji nieważności uchwały.

Stosownie do art. 60 ust. 4b ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.) uchwała organu, który utworzył zakład opieki zdrowotnej, o likwidacji winna zawierać:

1) określenie zakładu podlegającego likwidacji,

2) oznaczenie dnia otwarcia likwidacji,

3) określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi,

4) wskazanie podmiotu, który przejmie prawa i obowiązki likwidowanego zakładu oraz określenie zakresu tych praw i zobowiązań,

5) oznaczenie dnia zakończenia czynności likwidacyjnych.

Zasady likwidacji (podobnie jak i tworzenia oraz przekształcenia) publicznych zakładów opieki zdrowotnej uregulowane zostały w Dziale II, Rozdziale 2 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Zgodnie z art. 43 ust. 2 tej ustawy – projekt rozporządzenia lub uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej wymaga opinii wojewody oraz opinii właściwych organów gminy i powiatu, których ludności zakład udziela świadczeń zdrowotnych, a także sejmiku województwa, jeżeli zasięg działania zakładu obejmuje województwo lub jego znaczną część. Bezspornym jest, że przedmiotowa uchwała, co wynika z akt administracyjnych sprawy nie została przedłożona do zaopiniowania Wojewodzie, ani innym podmiotom wskazanym w art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Z brzmienia cytowanych przepisów, a zwłaszcza z brzmienia art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie wynika, że wymóg zaopiniowania projektu uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej ograniczony jest tylko do pierwszej uchwały podejmowanej w tym przedmiocie. Gdyby tak było, racjonalny ustawodawca wyraźnie by to wskazał np. poprzez określenie, że opiniowaniu podlega wyłącznie "projekt uchwały rozpoczynającej proces likwidacji" czy też "projekt uchwały zawierającej decyzję o likwidacji". Tak jednak się nie stało, wobec czego obowiązek przedłożenia projektu uchwały do zaopiniowania podmiotom wskazanym w art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej dotyczy projektu każdej uchwały dotyczącej likwidacji zakładu opieki zdrowotnej, w szczególności bez względu na to, czy uchwała ta obejmuje całość czy tylko część uregulowań, które powinny się w niej znaleźć w myśl powołanego art. 60 ust. 4b ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.

Konsekwencją powyższego uregulowania jest obowiązek przedkładania podmiotom wskazanym w art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej także projektów uchwał korygujących wcześniejsze błędne czy niepełne rozstrzygnięcia dotyczące likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Zdaniem Sądu z żadnego przepisu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie wynika, że podmioty wskazane w art. 43 ust. 2 tej ustawy tracą prawo opiniowania uchwały dotyczącej likwidacji zakładu opieki zdrowotnej, jeżeli we wcześniej przedłożonym mu projekcie uchwały w tym przedmiocie nie dostrzegły braku któregoś z elementów wymaganych przez art. 60 ust. 4b o zakładach opieki zdrowotnej. Przepis nakładający obowiązek przedłożenia wojewodzie i innym wskazanym w tym przepisie podmiotom projektu o likwidacji zakładu opieki zdrowotnej jest przepisem regulującym procedurę podejmowania uchwały. Jego naruszenie polegające na zaniechaniu przedłożenia projektu uchwały do zaopiniowania w sposób istotny narusza prawo, gdyż pozbawia organy opiniujące możliwości wykonania ich uprawnień, tj. w przedmiotowej sprawie pozbawia go możliwości wypowiedzenia się, czy zasadnie przyjęto taką a nie inną datę zakończenia czynności likwidacyjnych publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w szczególności mając na względzie potrzebę zapewnienia mieszkańcom świadczeń zdrowotnych. Stąd też – zdaniem Sądu – nie przedłożenie przedmiotowej uchwały do zaopiniowania Wojewodzie, ani innym podmiotom wskazanym w art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, stanowi istotne naruszenie prawa w zakresie procedury podejmowania tej uchwały.

Nieprawdziwe jest twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że "nie ulega wątpliwości, że zwrócono się o wyrażenie opinii do właściwych jednostek samorządu terytorialnego (...), co do uchwały z dnia 7 kwietnia 2009 r. (...)", albowiem pismo do Przewodniczącego Rady Powiatu Tarnogórskiego (sprokurowane zawiadomieniem Wojewody o wszczęciu procedury nadzorczej) o zaopiniowanie projektu uchwały wysłano dopiero 8 dni po uchwaleniu tej uchwały, a zatem po zakończeniu procesu opiniowania uchwały z dnia 7 kwietnia 2009 r., który to proces opiniowania zakończył się najpóźniej w chwili podjęcia uchwały w dniu 7 kwietnia 2009 r. Na marginesie można w tej kwestii wskazać, że niezrozumiałym jest dlaczego organ gminy w procesie uchwalania poprzedniej uchwały dotyczącej likwidacji zakładu opieki zdrowotnej (uchwały z dnia 7 kwietnia 2009 r.) zwrócił się o jej zaopiniowanie tylko do niektórych gmin sąsiadujących z Krupskim Młynem (Zawadzkie, Tworóg i Luliniec). Z informacji zawartych na stronie internetowej – www.bip.krupskimlyn.pl – wynika bowiem, że gmina ta graniczy nie tylko z gminami Zawadzkie, Tworóg i Luliniec, lecz także z gminami Pawonków i Wielowieś. Skoro zatem założono, że mieszkańcy sąsiednich gmin także korzystają z usług publicznego zakładu opieki zdrowotnej (na co wskazywali skarżący, a organ temu nie zaprzeczył), to wydaje się, że przyjmując to kryterium należało o zaopiniowanie uchwały zwrócić się do wszystkich sąsiednich gmin, nie zaś – przy przyjęciu niezrozumiałego "klucza" – wyróżniać tylko niektóre z tych gmin (Rada Gminy w odpowiedzi na skargę w ogóle nie odniosła się do zarzutu pominięcia w procesie opiniodawczym gmin Pawonków i Wielowieś). Skoro tak, to uprawniony jest pogląd, że także – nie będąca przedmiotem rozważań – uchwała z dnia 7 kwietnia 2009 r. została podjęta z istotnym naruszeniem procedury opiniodawczej przewidzianej w art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Niejako koronnym argumentem, że rada wadliwie przeprowadziła tryb opiniodawczy w stosunku do uchwały z dnia 7 kwietnia 2009 r. jest okoliczność, że po otrzymaniu od Wojewody pisma kwestionującego prawidłowość przeprowadzenia trybu opiniodawczego uchyliła z tego powodu tą uchwałę – uchwałą z dnia 18 maja 2009 r. Nr XXIX/190/09.

Sąd wskazał, że przed podjęciem przedmiotowej uchwały z dnia 18 maja 2009 r. Przewodniczący Rady Gminy Krupski Młyn pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. zwrócił się do Przewodniczącego Rady Powiatu Tarnogórskiego o zaopiniowanie projektu uchwały dotyczącego likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej, załączając do tegoż pisma projekt uchwały, gdzie w § 5 ust. 1 mowa jest o dacie "30 czerwca 2009 r.", gdy tymczasem już uchwała z dnia 7 kwietnia 2009 r. w § 5 ust. 1 posługuje się terminem późniejszym – "31 lipca 2009 r.", zaś przedmiotowa uchwała w § 5 ust. 1 wskazuje jeszcze inny termin, a mianowicie "31 sierpnia 2009 r.". Wobec tego ponownie należy podkreślić, iż celem unormowania z art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jest właśnie umożliwienie ustosunkowania się, opiniowania zamiaru likwidacji, zaś warunkiem udzielenia stosownej opinii jest posiadanie przez uprawnione podmioty wszechstronnej i rzetelnej informacji w przedmiotowej kwestii likwidacji. W rozpoznawanej sprawie przedstawiony Radzie Powiatu Tarnogórskiego projekt uchwały likwidacyjnej nie odpowiadał zatem powyższym kryteriom, stąd też ewentualnie udzielona opinia przez wskazany podmiot mogła być wadliwa.

W treści art. 60 ust. 4b ustawy o zakładach opieki zdrowotnej ustawodawca bardzo szczegółowo określił elementy, które pozostają do uregulowania przez organ podejmujący stosowną uchwałę o likwidacji, a co za tym idzie nie mogą być one określone ogólnikowo (lakonicznie). Zgodnie z art. 60 ust. 4b pkt 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej obligatoryjnym elementem uchwały o likwidacji zakładu opieki zdrowotnej jest określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi. Przez sposób zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi należy rozumieć np. sprzedaż lub ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego. Tryb zaś to określenie procedury, na podstawie której zostaną wyłonione podmioty, na rzecz których zadysponowanie zostaną te składniki. W przedmiocie składników materialnych przedmiotowa uchwała zawiera ogólne stwierdzenia, poprzez ogólne ujęcie formy działania, dające swobodę w realizacji. W regulacji § 4 ust. 1 uchwały stanowi się, że budynek stanowiący własność Gminy oddać w dzierżawę pod inną działalność z preferencją usług opiekuńczo – medycznych (ust. 1a), zaś majątek ruchomy stanowiący własność likwidowanej placówki – sprzedać lub "zagospodarować w inny sposób" (ust. 1b). Stąd też – zdaniem Sądu – w przywołanym zapisie uchwały brak jest określeń, sformułowań precyzyjnych, nie ma żadnych kryteriów, np. co do wartości, brak jest obwarowań czy też wykazu, aby nie dopuszczać do uznaniowości, w zakresie zadysponowania składnikami.

Także ogólne, przywołane w uchwale (§ 4 ust. 2) stwierdzenie w przedmiocie określenia "zakresu praw i obowiązków" o których mowa w art. 60 ust. 4b pkt 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, nie jest wypełnieniem zapisu, lecz stanowi repetycję unormowania ustawowego z ust. 6 art. 60 ustawy o zakładach zdrowotnych, stanowiącego, iż zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Zatem taka sytuacja następuje z mocy prawa, a nie z woli organu. W tej mierze Sąd wskazał, że przepisy gminne nie mogą zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami legislacji. Taki sposób prowadzenia działalności legislacyjnej – powielanie w uchwale rozstrzygnięć, które następują z mocy prawa – jest również istotnym naruszeniem prawa.

Zasadny jest zatem zarzut, że sporna uchwała została podjęta z naruszeniem norm przepisów – art. 43 ust. 2 i art. 60 ust. 4b pkt 3 i 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Sąd stwierdził, że naruszenie przewidzianego ustawą z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, trybu likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowi istotne naruszenie prawa i jest przesłanką do stwierdzenia nieważności tej uchwały. Stąd też – w tej sytuacji – zbędne jest dla wyniku sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, czynienie rozważań nad dalszymi wskazanymi w skardze naruszeniami prawa, którymi według skarżących dotknięta jest przedmiotowa uchwała.

Ze względu na powyższe wady prawne zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Rada Gminy w Krupskim Młynie wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1) art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej poprzez błędne uznanie, że wymóg zaopiniowania projektu uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej dotyczy każdej podejmowanej w tym przedmiocie uchwały, bez względu na fakt, iż kolejna uchwała organu dotyczyła tego samego przedmiotu. W ocenie autora skargi kasacyjnej przepis ten należy rozumieć literalnie, jako obowiązek organu do opiniowania uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej co do istoty sprawy a nie każdego, zmienionego w tym przypadku, projektu tej samej uchwały w sprawie likwidacji. Świadczy o tym nie tylko wykładnia gramatyczna przepisu art. 43 ust. 2 tej ustawy, lecz również i przede wszystkim prawidłowe odczytanie przepisu art. 43 ust. 2 który stanowi jedynie uzupełnienie normy art. 43 ust. 1 tej ustawy.

2) art. 60 ust. 4n pkt 3 i 4 cyt. wyżej ustawy, polegającą na mylnym uznaniu, iż w świetle treści tego przepisu należy przyjąć, że w przedmiocie składników materialnych uchwała organu w sprawie likwidacji zawiera ogólne stwierdzenia dające swobodę w realizacji, podczas gdy powołany przepis ustawy nie nakłada na organ obowiązku szczegółowego określenia sposobu i trybu zagospodarowania składników materialnych i niematerialnych. Unormowania paragrafu 4 zaskarżonej uchwały rady gminy spełniają wymagania ustawowe.

3) art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegającą na błędnym przyjęciu, iż jedynie publiczny zakład opieki zdrowotnej zapewnia realizację zadania własnego gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie ochrony zdrowia. Powołany przepis ustawy o samorządzie gminnym w żaden sposób nie nakłada na gminę obowiązku tworzenia i utrzymywania publicznych zakładów opieki zdrowotnej, gmina równie dobrze może powierzyć realizację tych obowiązków prywatnemu zakładowi. Wskazanie przez ustawodawcę na określonego rodzaju zadanie gminy, nie jest tożsame z wyposażeniem organu stanowiącego tej gminy, do określenia formy realizacji takiego zadania.

Na tych podstawach wnosiła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformacyjne w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. Ł., B. H., E. K. wnieśli o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Według art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.) "Projekt rozporządzenia lub uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej wymaga opinii wojewody oraz opinii właściwych organów gminy i powiatu, których ludności zakład udziela świadczeń zdrowotnych, a także sejmiku województwa, jeśli zasięg działania zakładu obejmuje województwo lub jego znaczną część". Art. 43 ust. 2 reguluje stadium procedury likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Stanowi, że tym obligatoryjnym stadium prowadzonej likwidacji jest stadium zasięgnięcia opinii wojewody oraz opinii właściwych organów gminy i powiatu, a także sejmiku województwa w razie gdy zasięg działania zakładu obejmuje województwo lub jego znaczną część. O tym, że jest to stadium obligatoryjne przesądza jednoznaczne brzmienie art. 43 ust. 2 "projekt uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej wymaga opinii". Jeżeli przepis prawa nakazuje dokonanie danej czynności, podjęcie działania z zaniechaniem tej czynności jest naruszeniem prawa, które stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności. Stanowi to bowiem kwalifikowane naruszenie prawa.

Wprowadzenie w art. 43 ust. 2 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej obligatoryjnego obowiązku zachowania w procedurze likwidacji współdziałania rady z wojewodą oraz właściwymi organami wspólnot samorządowych przez poddanie projektu uchwały opinii przesądza również jednoznacznie, że wymaga tej opinii projekt uchwały w danej procedurze likwidacji. Nie do przyjęcia jest aby uznać za zachowanie procedury współdziałania poddanie opinii projekt uchwały, która była elementem innej czasowo procedury likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Tym samym nie można uznać za działanie zgodne z prawem w zakresie zachowania procedury współdziałania, w przypadku gdy podjęto współdziałanie w procedurze likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej, która została zakończona uchwałą o likwidacji, którą rada gminy następnie uchyliła. Element przedmiotowy procedury likwidacji danego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie przesądza o tożsamości treści projektu uchwały. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo przeprowadził wykładnię art. 43 ust. 2 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 60 ust. 4b pkt 3 i 4 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Według art. 60 ust. 4 uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinna zawierać określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi (art. 60 ust. 4b pkt 3), określenie podmiotu, który przejmie prawa i obowiązki likwidowanego zakładu, oraz określenie zakresu tych praw i obowiązków (art. 60 ust. 4b pkt 4). Art. 60 ust. 4b reguluje obligatoryjne elementy treści uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni zasadnie przyjął, że ogólnikowość zapisów w uchwale nie spełnia przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwał o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Uchwała o likwidacji musi zawierać rozstrzygnięcia co do sposobu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi oraz regulować tryb zadysponowania tymi składnikami. Nakazanie regulacji sposobu nie pozwala na zamienianie regulacji "zagospodarować w inny sposób". Zasadnie Sąd wywodził, że zamieniona regulacja nie jest regulacją sposobu i trybu zadysponowania. Zasadnie Sąd wywiódł, że przytoczenie treści art. 60 ust. 6 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie wypełnia obowiązku wskazania, zgodnie z art. 60 ust. 4b pkt 4 tej ustawy, podmiotu, który przejmuje prawa i obowiązki.

Art. 60 ust. 4b pkt 4 nakłada obowiązek wskazania w uchwale o likwidacji, podmiotu który przejmie prawa i obowiązki likwidowanego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, co jest związane z materialną przesłanką likwidacji zakładu – zapewnienie osobom korzystającym ze świadczeń dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń. Przedmiot regulacji art. 60 ust. 4b pkt 4 jest różny zakresowo od regulacji art. 60 ust. 6.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Sąd w zaskarżonym wyroku w pełni prawidłowo wywiódł legitymację do zaskarżenia uchwały z art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżona uchwała dotyczy likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej, a w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, zasadnie wywodzić należy o legitymacji do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.