Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 139/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1, art. 123, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako członka Zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r., za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., decyzją z [...] listopada 2012 r. Nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej J. S. (dalej powoływanego również jako: "Skarżący") jako członka zarządu za zaległości podatkowe "M." S. A. z siedzibą w B. w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. w łącznej kwocie 196 633 zł, za odsetki za zwłokę od tych zaległości w kwocie 127 368 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 17 980,67 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji, Skarżący wskazał, iż w toku postępowania przedłożył fotokopie dokumentów świadczących o tym, że w listopadzie 2010 r. został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości. Do momentu wydania decyzji organ podatkowy I instancji nie postawił mu zarzutu, iż wniosek o ogłoszenie nie był złożony we właściwym czasie. Ponadto wyjaśnił skąd wzięły się problemy finansowe Spółki - Spółka zajmowała się głównie importem z R. węgla kamiennego i dalszej jego przeróbki do postaci ekogroszku. Na początku 2010 r., w wyniku decyzji Prokuratury, znajdujący się na placu firmy węgiel został zabezpieczony dla potrzeb prowadzonego postępowania karnego. Pomimo umorzenia postępowania karnego, niemożność korzystania z zabezpieczonego węgla przez ponad rok, spowodował kłopoty finansowe Spółki i konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zdaniem Skarżącego, zarząd Spółki wskazał także mienie, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości w znacznej części. Wyjaśnił,

iż w ciągu kilku najbliższych miesięcy odbędzie się kolejna licytacja nieruchomości położonej w C., co nastąpi po jej nowym oszacowaniu przez biegłego. Zdaniem Skarżącego, wartość nieruchomości wynosi co najmniej 2,5 mln złotych. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie szeregu dowodów, w postaci dokumentów oraz zeznań świadków, mających potwierdzić, że Skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we wcześniejszym terminie.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r.,

Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z treści art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "o.p.") wynika, że w toku postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, organy podatkowe obowiązane są wykazać fakt pełnienia obowiązków członka zarządu i bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. Natomiast wskazanie przesłanek zwalniających z odpowiedzialności podatkowej należy do członka zarządu. W sprawie niespornym jest, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu "M." S.A. w dacie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. Jednocześnie egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, co wynika z postanowienia z [...].06.2012 r. komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., Skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek zwalniających go z odpowiedzialności. W sprawie wniosek

o ogłoszenie upadłości nie został skutecznie zgłoszony, albowiem o zgłoszeniu można mówić wyłącznie wówczas, gdy sąd ogłosi upadłość i zostanie wszczęte

oraz przeprowadzone postępowanie upadłościowe. Tymczasem, z zapisów w dziale IV odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego Rejestru Przedsiębiorców nr KRS: [...] wynika, że Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w B. dwukrotnie oddalił wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości z uwagi na fakt, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania: w dniu [...].10.2010 r. sygn. akt [...] i dniu [...].02.2011 r. sygn. akt [...].

Skarżący nie wskazał też mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w całości lub znacznej części. W toku postępowania

przed organem podatkowym I instancji, jak też w postępowaniu odwoławczym Skarżący wskazywał na majątek w postaci nieruchomości położonej w C., dla której IX Wydział Ksiąg Wieczystych Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Na przedmiotową nieruchomość składa się prawo użytkowania wieczystego działki o pow. 4,1912 ha położonej w C. oraz budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności: hali produkcyjnej o pow. 4 643 m2, budynku magazynowego o pow. 753 m2, gospodarczego o pow. 151 m2 oraz rampy przy budynku magazynowym. Jednakże powyższa nieruchomość jest obciążona licznymi hipotekami, w tym ustanowionymi na wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. na kwotę 485 229 zł. Jednakże przed hipoteką zabezpieczającą należności podatkowe wpisane są hipoteki innych wierzycieli w łącznej kwocie 1 627 178,70 zł i 665 790,59 USD, które korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia. Przeciwko dłużnikowi "M." S.A. toczy się 48 postępowań egzekucyjnych, a łączne zadłużenie wynosi 8 mln złotych.

Na powyższą decyzję, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 116 § 1 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie na jego podstawie decyzji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego jako członka zarządu M. S.A. za zobowiązania podatkowe Spółki oraz decyzji utrzymującej rozstrzygnięcie organu I instancji, podczas gdy bezskuteczność postępowania egzekucyjnego wobec Spółki wykazana została przy braku skierowania egzekucji do wszystkich składników jej majątku, pomimo iż mocodawca wskazał organom podatkowym mienie spółki - w postaci nieruchomości i wierzytelności z tytułu umowy najmu, z których egzekucja pozwoliłaby na zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych, co oznacza brak wykazania przesłanki warunkującej subsydiarną odpowiedzialność członka zarządu;

- art. 180 § 1 o.p., art. 181 o.p., 187 § 1 i 2 o.p. i art. 188 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie tylko nie budzący zaufania, ale również utrwalający u strony przekonanie, że organ celowo uniemożliwia realizację jej interesu prawnego, polegający na oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych strony, a w szczególności z dokumentów księgowych spółki, które w zakresie dotyczącym okresu objętego niniejszym postępowaniem zostały zajęte przez prokuraturę i policję, a ich analiza jest niezbędna dla prawidłowej oceny wystąpienia lub braku przesłanek wyłączających subsydiarną odpowiedzialność członka zarządu, a zatem kwestii mającej istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, a jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem; co w konsekwencji uniemożliwiło realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym, a ponadto wskutek zaniechania przeprowadzenia inicjatywy dowodowej doprowadziło do niestarannego

i nie merytorycznego rozpoznania sprawy, z pominięciem prawnie chronionego interesu strony;

- art. 122 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny

z zasadą prawdy obiektywnej, przejawiający się:

a) brakiem podejmowania działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego,

b) nieuwzględnieniem na etapie postępowania przed organem pierwszej

i drugiej instancji dokumentów i okoliczności związanych z podnoszonymi

przez stronę zarzutami przemawiającymi za wystąpieniem w sprawie przesłanek egzoneracyjnych, powodujących wyłączenie odpowiedzialności członka zarządu,

c) niepodjęciem przez organy postępowania inicjatywy dowodowej,

a w konsekwencji przerzuceniem całości ciężaru dowodu na stronę i obciążeniem jej konsekwencjami niemożliwości udowodnienia korzystnych dla niej twierdzeń,

w efekcie powodującym rozstrzygnięcie niewyjaśnionych kwestii na niekorzyść mocodawcy;

- art. 122 o.p. w zw. z art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, przejawiające się w szczególności wyprowadzeniem wniosku,

iż egzekucja z nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta

nr KW [...] jest bezskuteczna w oparciu o własne założenie matematyczne organów podatkowych, przy braku w zgromadzonym materiale dowodowym dokumentów potwierdzających takie twierdzenie;

- art. 200 o.p. w zw. art. 123 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym w następstwie nie wyznaczenia

7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranych materiałów sprawy, do których bez wątpienia zaliczyć należy również postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 r. o odmowie przeprowadzenia wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., strona musiała zatem mieć możliwość zapoznania się z nim jeszcze przed wydaniem decyzji, którego to prawa ją pozbawiona, gdyż skarżona decyzja została wydana tego samego dnia co postanowienie o odmowie przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 116 § 1 i 2 o.p za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie

jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wskazał, że (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,

(2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Z treści art. 116 o.p. wynika, że w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organy podatkowe obowiązane są wykazać, że zaległości wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części nieskuteczna. Są to tzw. pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością. Do negatywnych przesłanek odpowiedzialności zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy, ewentualnie wskazanie przez ww. podmioty mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wykazanie przesłanek, których zaistnienie wyklucza orzeczenie o odpowiedzialności członków zarządu jako osób trzecich, obciąża te podmioty.

W kontrolowanej sprawie organy ustaliły, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu "M." S.A. w dacie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. Organy stwierdziły także bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki.

Mając na uwadze, że spełnienie tej ostatniej przesłanki jest podważane

przez Skarżącego należy wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, LEX nr 465091). O bezskuteczności egzekucji nie musi przesadzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego, ale mogą za tym przemawiać

inne działania organu egzekucyjnego, które nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (por. wyrok NSA z 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06, LEX nr 364426).

Jak ustalono w stosunku do dłużnika "M." S.A. egzekucję prowadził komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w B., który na mocy postanowienia z [...] czerwca 2012 r. umorzył postępowanie egzekucyjne przeciwko Spółce z wniosku wierzyciela [...] Urzędu Skarbowego w B. wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. W piśmie z 13 czerwca 2012 r. komornik sądowy poinformował, iż egzekucja skierowana jest do ruchomości, wierzytelności i rachunków bankowych.

O możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji nie świadczy podnoszony w skardze fakt posiadania przez Spółkę mienia w postaci nieruchomości położonej w C. (księga wieczysta nr [...]). Na nieruchomości tej na wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w .B. została ustanowiona hipoteka na kwotę 485.229 zł na zabezpieczenie zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do lipca 2007 r. oraz od września do grudnia 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości. Jednakże przed hipoteką zabezpieczającą należności podatkowe wpisane są hipoteki innych wierzycieli w łącznej kwocie 1.627.178,70 zł i 665.790,59 USD, które korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia i które znacznie przewyższają wartość nieruchomości (suma oszacowania - 1.539.732 zł.). Przedmiotowa nieruchomość nie została sprzedana na drugiej licytacji. Wobec braku możliwości faktycznego zaspokojenia należności podatkowych z tego majątku, kwestia dalszego prowadzenia egzekucji z nieruchomości, nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji. W tym zakresie organ wskazał ponadto, że Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w B. dwukrotnie oddalił wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości z uwagi na fakt, iż majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. Powyższe okoliczności dawały uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieskuteczności egzekucji z majątku "M." S.A.

Przechodząc do oceny przesłanek egzoneracyjnych, Skarżący jako mienie Spółki, z którego egzekucja ma umożliwić zaspokojenie należności podatkowych wskazywał omawianą powyżej nieruchomość w C. Podkreślić należy, że członek zarządu, aby zwolnić się z odpowiedzialności podatkowej, powinien wskazać takie mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Za takie mienie nie może być uznana przedmiotowa nieruchomość, ze względu na obciążenie jej hipotekami korzystającymi z pierwszeństwa zaspokojenia, przekraczającymi znacznie jej wartość. Nie potwierdzają także istnienia majątku Spółki przedłożone przez Skarżącego na etapie postępowania odwoławczego, dokumenty w postaci projektu umowy najmu z [...] października 2010 r., czy umów o współpracy z 2009 r. i 2010 r. dotyczących innego podmiotu.

Organ odwoławczy ustalił, że Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w B. dwukrotnie oddalił wniosek "M." S.A. o ogłoszenie upadłości z uwagi na fakt, iż majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania – w dniu [...] października 2010 r. i w dniu [...] lutego 2011 r. Wskazał również, że analiza hipotek wpisanych w dziale IV księgi wieczystej nr [...] wskazuje, że Spółka już w latach 2008 i 2009 nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań.

W świetle przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe

i naprawcze (Dz. U. Nr 60 poz. 535 ze zm.), podstawę do ogłoszenia upadłości stwarza sytuacja, w której dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań i staje się niewypłacalny. Dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak też, jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości

jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub (w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku (por. wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., I FSK 1115/05, M. Podat. 2007/5/47).

Niewątpliwie składane przez Spółkę wnioski o ogłoszenie upadłości były spóźnione. Pomimo nie wykonywania wymagalnych zobowiązań już w 2008 r. wniosek o upadłość zgłoszono dopiero w roku 2010. Nadto złożone wnioski zostały oddalone, gdyż majątek Spółki nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania. Należy podkreślić, iż zasadniczą rolą regulacji art. 116 o.p.

jest ochrona interesów wierzycieli. Charakter prawny funkcji członka zarządu wiąże się ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Stąd członkowie zarządu będąc uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki, w sytuacji, gdy spółka nie jest

w stanie zaspokoić wszystkich swych zobowiązań mają obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego. Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, powinien wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły mu podjęcie działań zmierzających

do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. Przykładowo, o braku winy po stronie byłego członka zarządu można mówić w sytuacji, gdy członek zarządu wykaże, że nie mógł zgłosić wniosku o ogłoszenie upadłości z przyczyn dotyczących go osobiście, tj. gdy był chory lub z innych przyczyn przez dłuższy czas nieobecny i nie mógł brać udziału w pracach zarządu, nie znał rzeczywistego stanu majątku spółki, został wprowadzony w błąd co do stanu majątku spółki

lub też powstanie zobowiązania i bezskuteczność egzekucji miały miejsce

za kadencji innego zarządu (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2010 r., I FSK 36/10,

LEX nr 1101750). Takich okoliczności skarżący nie podnosił.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122,

art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i 2 i art. 188 oraz art. 191 o.p. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Ocena dowodów dokonana przez organy

jest prawidłowa i mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Jest ona zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Podjęte wnioski zostały przekonująco uzasadnione. W szczególności wskazano konkretne dowody, które zostały uwzględnione w rozstrzygnięciu. Organy wykazały przesłanki zasadności orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego

za zaległości podatkowe "M." S.A., nie stwierdziły również wskazywanych przez Skarżącego przesłanek zwalniających z tej odpowiedzialności. Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] stycznia 2013 r. odniósł się do wniosków dowodowych skarżącego. Wskazał, że zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Podnoszone we wniosku okoliczności mające być przedmiotem dowodzenia, jak przyczyny powstania kłopotów finansowych Spółki

i podejmowane działania nie mają znaczenia dla zwolnienia Skarżącego jako członka zarządu z odpowiedzialności podatkowej. Nie stanowią one bowiem przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 o.p. Fakt oddalenia wniosków o ogłoszenie upadłości, z uwagi, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania wynika z odpisu KRS. Nieuwzględnienie wniosków podatnika

nie przekonuje o naruszeniu zasady budzenia zaufania do organów Państwa.

Nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 200 w związku z art. 123 o.p. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z [...] grudnia

2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowy termin do zapoznania i wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, zrealizował zatem wymóg wynikający z art. 200 § 1 o.p. Z uprawnienia tego Skarżący skorzystał, gdyż w dniu 21 grudnia 2012 r. zapoznał się z aktami sprawy i następnie złożył wniosek o przeprowadzenie określonych dowodów. Wydane następnie postanowienie tego organu z [...] stycznia 2013 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę (niezaskarżalne) zostało doręczone skarżącemu. Postanowienie to faktycznie zostało wydane w tym samym dniu, co zaskarżona decyzja organu odwoławczego. Przepisy Ordynacji podatkowej nie zakazują organowi takiego działania, jednakże może ono budzić wątpliwości ze względu na nie zapewnienie stronie możliwości podjęcia innych działań w konsekwencji nieuwzględniania jej wniosków dowodowych. Skarżący nie wykazał jednak, że takie działania zamierzał podjąć.

Podsumowując, Sąd orzekający w tej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, w tym podnoszonych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.