Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 888/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 , § 3, § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" sp. z o.o. z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 4 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga "A" sp. z o.o. z/s w [...], zwanej dalej "Spółką" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnosząc, że wykonanie spornej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, skarżąca oświadczyła, że na dzień 31 października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł. Wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Skarżąca podała, że z uwagi na wysokość kwoty już uiszczonych kar grozi jej utrata płynności finansowej, a to z kolei może skutkować groźbą upadłości Spółki, czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Obecnie strona ponosi duże straty nie tyko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez organ celne, ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Według Spółki w przesłankach wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej: "p.p.s.a."), chodzi nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę w tym także szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania w sądzie. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na postanowienia wydane przez sądy administracyjne, którymi wstrzymano wykonanie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie wskazując równocześnie, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku.

Zdaniem Sądu skarżąca Spółka nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek z treści wniosku wynika, że skarżąca uiściła już znaczną kwotę tytułem wymierzonych kar pieniężnych, to jednak informacja ta nie jest argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Potwierdza tylko fakt regulowania należności publicznoprawych, do jakich należą kary pieniężne za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a zatem także i to, że Spółka dysponuje stosownymi środkami pieniężnymi na pokrycie tych należności. Uiszczanie nakładanych na Spółkę kar z kolei czyni mało prawdopodobnym argument o zagrożeniu niewypłacalnością i upadłością. Z całą pewnością zaś nie świadczy o prawdopodobieństwie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, tym bardziej, że nawet potencjalna utrata płynności finansowej nie jest jeszcze równoznaczna z niebezpieczeństwem ich powstania.

Sąd wskazuje, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o aktualnym stanie majątkowym Spółki tak, aby można było przez ich pryzmat ocenić okoliczności podane na uzasadnienie wniosku. Takich danych Spółka nie przedłożyła, nie można bowiem uznać za aktualny rachunku zysków i strat za 2013 r. Nie można bowiem na jego podstawie zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym może wiązać, że wykonanie zaskarżonej decyzji groziłoby wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Także w aktach sprawy brak jest danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej Spółki, co uniemożliwiło ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. II OZ 155/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Końcowo Sąd wyjaśnia, że treść przytoczonych orzeczeń innych sądów administracyjnych zapadłych w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w tożsamych przedmiotowo sprawach nie mogą w żaden sposób warunkować treści orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie. Ponadto należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.