Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 464/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1  w zw. z art. 55
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6, art. 7, art, 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. i M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) zł tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Prezydent W., powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i art. 104 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącym K. i M. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem, wewnętrzną linią zasilającą, studnią, drenażem opaskowym wokół budynku, zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości płynne o pojemności do 10 m³ oraz niezbędnym zagospodarowaniem działki, przy ul. M. we W., działka nr[...], AM-[...], obręb W., kategoria obiektu – I.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przedłożony projekt budowlany wyżej opisanej inwestycji jest kompletny, zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i aktualne na dzień opracowania projektu zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego oraz posiada wszystkie niezbędne opinie i uzgodnienia. Inwestycja jest zgodna z warunkami zabudowy ustalonymi decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzjami nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. W związku z powyższym wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego i zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad podniosła, że "przedmiotowa działka graniczy z działkami będącymi pod zarządem GDDKiA, przeznaczonymi pod budowę Autostrady A-[...] Obwodnica W. Zgodnie z decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-[...] dla odcinka Obwodnicy W. w województwie d. p. VII Postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. w piśmie [...] do czasu określenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół autostrady nie należy lokalizować nowych budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej w pasie do 250 m od osi autostrady". Wskazując na powyższe odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji nie rozważał kwestii dopuszczalności zabudowy na terenie objętym zamierzeniem budowlanym, a w szczególności nie ocenił, czy warunek zawarty w uzasadnieniu decyzji Wojewody, a będący powtórzeniem treści uzgodnienia Głównego Inspektora Sanitarnego nie sprzeciwia się budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości mniejszej niż 250 m od osi autostrady. W ramach postępowania pierwszoinstacyjnego nie ustalono również, w jakiej odległości od osi projektowanej autostrady zlokalizowany ma być budynek. Organ II instancji stwierdził, że nie powinno ulegać wątpliwości, że dane te powinny wynikać z projektu zagospodarowania terenu. Stosownie bowiem do § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), część opisowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi.

Organ II instancji podniósł, że nie dołączono do akt decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady A-[...], brak też oceny dopuszczalności zabudowy. Decyzja organu I instancji została zatem wydana – w opinii organu odwoławczego – z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a także art. 107 § 3 kpa, bowiem dokonana przez organ I instancji ocena dopuszczalności zabudowy powinna znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji kończącej sprawę.

Zdaniem organu odwoławczego, braki w materiale dowodowym oraz braki w ocenie tego materiału uniemożliwiają przeprowadzenie postępowania w tej części przez organ II instancji.

Wojewoda stwierdził, że przedstawiony projekt jest zgodny z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zachowane są także warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Zdaniem Wojewody D., wskazane na wstępie braki w materiale dowodowym i jego niepełne rozpatrzenie powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z zaleceniem uwzględnienia uwag wynikających z uzasadnienia niniejszej decyzji.

Na powyższą decyzję K. D. i M. D. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący decyzji tej zarzucili naruszenie:

1. art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego – poprzez zastosowanie do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kryteriów innych niż przewidziane w tych przepisach;

2. art. 6, art. 7 oraz art. 75 § 2 kpa – poprzez stwierdzenie, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę wymagane jest zbadanie dowodów w zakresie odmiennym od wymagań wskazanych w przepisach prawa materialnego;

3. art. 138 § 1 pkt 2 kpa – poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo braku podstaw do jego zastosowania z uwagi na treść art. 138 § 2 kpa

i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając powyższe zarzuty, skarżący, powołując się w szczególności na art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, wywodzili, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wszelkie wymagane obowiązującymi przepisami prawa warunki do wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i jest zgodne z ustalonymi warunkami zabudowy. W ocenie skarżących, chybione jest zatem twierdzenie zawarte w skarżonej decyzji o nierozważeniu wszystkich kwestii związanych z przedmiotową inwestycją przez organ I instancji, gdyż wszystkie wymogi zostały spełnione. Zdaniem skarżących, oczywistym jest również naruszenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 6, art. 7 oraz art. 75 § 2 kpa, bowiem nie jest dopuszczalne "powoływanie się na istniejące rzekome braki w materiale dowodowym, które powodują tak daleko idący skutek jak uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji przy jednoczesnym braku podstaw prawnych takiego rozstrzygnięcia". Skarżący zarzucili, że: "Organ dokonał naruszenia przepisów postępowania poprzez ustalenie, iż w materiale dowodowym sprawy istnieją braki oraz stwierdził niepełne rozpatrzenie tego materiału, co nie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego". W opinii skarżących, organ pominął również treść art. 75 § 2 kpa, a nadto nie był zobligowany do oceny, czy warunek zawarty w uzasadnieniu decyzji Wojewody, a będący powtórzeniem treści uzgodnienia Głównego Inspektora Sanitarnego, nie sprzeciwiał się budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości mniejszej niż 250 m od osi autostrady. Skarżący wywodzili, że organ I instancji również nie był obowiązany badać, w jakiej odległości od osi projektowanej autostrady zlokalizowany będzie budynek skarżących, ponieważ wszystkie te kwestie rozstrzyga decyzja o warunkach zabudowy, która jest prawomocna, obowiązująca i zawiera odniesienie do planowanej obwodnicy autostradowej W. z powołaniem się na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr[...].

"Jedynie z ostrożności procesowej" skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa "poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo braku podstaw do jego zastosowania z uwagi na treść art. 138 § 2 kpa". Podkreślając, że stosownie do art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, skarżący wywodzili, że nawet jeśli na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego powstały jakiekolwiek wątpliwości, to "w aktach sprawy znajdowały się wszelkie dokumenty oraz wszelkie niezbędne informacje mogące posłużyć do samodzielnego rozstrzygnięcia organu II instancji".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a także wiążące się z nimi przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zaś procedurę ich podjęcia regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Przepis art. 7 kpa stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 8 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

W myśl art. 9 kpa, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Stosownie do art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Po myśli art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji.

W myśl art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przepis art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych.

Zgodnie z ust. 4 art. 32, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (...); 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Unormowanie zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Po myśli ust. 3 art. 35, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Stosownie do ust. 4 tego artykułu, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Uregulowanie zawarte w art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż organ I instancji nie rozważał kwestii dopuszczalności zabudowy na terenie objętym zamierzeniem budowlanym, a w szczególności nie ocenił, czy warunek zawarty w uzasadnieniu decyzji Wojewody, a będący powtórzeniem treści uzgodnienia Głównego Inspektora Sanitarnego nie sprzeciwia się budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości mniejszej niż 250 m od osi autostrady. W ramach postępowania pierwszoinstacyjnego nie ustalono również, w jakiej odległości od osi projektowanej autostrady zlokalizowany ma być budynek.

Oceniając trafność tego zarzutu zauważyć wypada, że decyzja Prezydenta W.z dnia [...]r. nr [...]o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę oparta była na poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]o warunkach zabudowy, zmienionej decyzjami tego organu z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr[...].

Stosownie do treści art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy (której podstawowym celem jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę.

Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami prawa budowlanego, a na podstawie ust. 2 tego przepisu sprawdza, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie oraz uzgodnienia, to jednak dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ale aby sprawdzić, czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła (art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz czy zatwierdzany projekt mieści się w ramach uzyskanej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i w tych ramach jest zgodny z innymi przepisami prawa.

Ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy wiąże organ wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby naruszenie prawa, to jest art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazane argumenty dowodzą jednoznacznie, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonują decyzje o warunkach zabudowy, to podnoszenie przez organy okoliczności wskazujące w ich ocenie na niezgodność inwestycji z prawem nie może nie uwzględniać postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 580/08).

Zauważyć przy tym wypada, że decyzja Prezydenta W.z dnia [...] r. nr [...]o warunkach zabudowy, zmieniona następnie decyzjami tego organu z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...]r. nr[...], uwzględniła fakt, iż "teren działki nr [...]AM-[...] obręb: W., na której planuje się lokalizację inwestycji, położony jest w strefie uciążliwości akustycznej Autostradowej Obwodnicy W. – zgodnie z decyzją Wojewody D. z dn.[...]. nr [...]o ustaleniu lokalizacji płatnej autostrady A-[...]. Główny Inspektor Sanitarny uzgodnił proponowany przebieg autostrady pod warunkiem zakazu lokalizowania w pasie 250m od osi autostrady nowych budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej, do czasu ostatecznego określenia ewentualnego obszaru ograniczonego użytkowania wokół autostrady". Organ lokalizacyjny podał między innymi, że: "W aktualnym stanie prawnym planowanie przeznaczenia terenu pod układ komunikacyjny nie stanowi podstawy do obowiązkowego sporządzenia planu miejscowego, gdyż obowiązek taki musi wynikać z przepisów odrębnych. Ani ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. Nr 71 z 2000 r., poz. 838, ze zmianami), ani inny akt prawny regulujący materię budowy i zarządzania drogami publicznymi, nie przewiduje obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla obszarów, na których przewidziana jest realizacja dróg publicznych. Oznacza to, że nie była spełniona przesłanka art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazująca zawieszenie postępowania. Biorąc jednak pod uwagę opinię Zarządu Dróg i Komunikacji (...) tut. organ wydał Postanowienie nr [...] zawieszające postępowanie, aby umożliwić Gminie sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określiłby obszar ograniczonego użytkowania wokół autostrady. (...) Dn. [...] r. (...) Biuro Rozwoju W. stwierdziło, iż Prezydent W. nie ogłosił o przystąpieniu do sporządzania ww. planu miejscowego, w związku z czym tut. organ d. [...]r., Postanowieniem nr[...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie. (...). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, tutejszy organ – w sposób określony w przepisach § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) – wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem inwestora obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

Wbrew stanowisku organu II instancji powyższe kwestie związane z dopuszczalnością zabudowy na terenie objętym zamierzeniem budowlanym były zatem rozważane już na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji lokalizacyjnej.

Skoro kwestie te były przedmiotem rozważań zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, a decyzja ta – jak już wyżej podkreślono – była ostateczna w czasie podejmowania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz była wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, to bez ewentualnego wcześniejszego wzruszenia decyzji lokalizacyjnej w sytuacji, gdy zostały spełnione warunki określone w tej decyzji, organ I instancji nie miał podstaw do przyjmowania, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest dopuszczalna na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy.

Jeżeli jednak Wojewoda D. – pomimo istnienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy – miał wątpliwości, czy lokalizacja projektowanej inwestycji jest dopuszczalna z uwagi na treść decyzji ustalającej lokalizację Autostradowej Obwodnicy W., to sam mógł ocenić zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z decyzją lokalizacyjną autostrady i tę kwestię samodzielnie rozstrzygnąć. Zauważyć wypada, że decyzja lokalizacyjna autostrady z dnia [...]r. nr [...] była wydana przez Wojewodę D., a więc przez ten sam organ, który w niniejszej sprawie orzekał w drugiej instancji. Tak więc nie można uznać za zasługujący na uwzględnienie zarzutu organu odwoławczego, że nie dołączono do akt decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady A-[...], skoro była to decyzja wydana przez Wojewodę D. Dokonanie wspomnianej wyżej oceny nie wymagało zatem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, a więc podjęcie w tych okolicznościach przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej naruszało unormowanie zawarte w art. 138 § 2 kpa.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a organ odwoławczy nie wykazał, jakie mimo to unormowania materialnoprawne zostały naruszone, jak też z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 6, 7, 8 77 § 1, 80 i 138 § 2 kpa. Naruszenia te niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.