Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1414/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.7 ust.1 , art.4, art.5
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
article: art.145,135,134
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.31, art.13 pkt1
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi F. Sp. j. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich użytkowanie 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2021 r.; 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Ministra Aktywów Państwowych na rzecz F. Sp. j. z siedzibą w G. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt: VI SA/Wa 1414/21

UZASADNIENIE

Minister Aktywów Państwowych (dalej "organ") decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. Nr [...] znak: [...], wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., nakazującej spółce "F. SPÓŁKA JAWNA" z siedzibą w M. (dalej "strona", "skarżąca") dokonanie niezwłocznej rejestracji trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie: dwa tysiące czterdzieści trzy złote.

Ww. decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 2 września 2020 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o opłatach abonamentowych", przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie pod adresem: ul. W. [...],[...] G., należącego do spółki "F. SPÓŁKA JAWNA" z siedzibą w M.. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani S. B. - managera hotelu. W trakcie kontroli w obiekcie ujawniono 4 odbiorniki telewizyjne różnych marek, które odbierały program: jeden odbiornik - odbierał program TVN, pozostałe trzy odbiorniki w pokojach- niedostępne. Do odbiornika doprowadzona była antena naziemna. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym obiekcie wynosi "od 2019 roku" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pani S. B..

W protokole z kontroli odnotowano: "Poinformowano o ustawie i obowiązku rejestracji. Hotel posiada cztery odbiorniki telewizyjne. Trzy odbiorniki w pokojach hotelowych, jeden odbiornik w Sali bankietowej. Pani S. B. oświadczyła, iż jeden odbiornik posiada rejestrację a pozostałe odbiorniki zostaną usunięte z pokoi hotelowych". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osoby kontrolujące oraz Panią S. B.. Do protokołu załączono listę czynności wykonanych podczas kontroli oraz notatkę do załącznika do protokołu i informację RODO.

Do protokołu załączono również oświadczenie Pani S. B. - managera hotelu i i restauracji, opatrzone datą 2 września 2020 r., z którego wynika, że 4 odbiorniki telewizyjne w obiekcie zajmowanym przez Stronę są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do bdbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: Jeden odbiornik uruchomiony w restauracji, 3 odbiorniki w pokojach hotelowych zajęte przez gości.

Pismem z dnia 5 listopada 2020 r. znak: [...] organ I instancji, zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z póżn. zm.) zwanej dalej "k.p.a.", poinformował Stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismem z dnia 17 listopada 2020 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) pełnomocnik Strony, wskazał, że Strona prowadzi zakład pracy chronionej, w związku z tym jest zwolniona z opłat abonamentowych i tym samym wniósł o umorzenie postępowania. W załączeniu przekazał kopię decyzji wydanej przez Wojewodę [...] dotyczącej zmiany stwierdzającej spełnianie przez Stronę warunków określonych dla zakładów pracy chronionej.

Pismem z dnia 11 grudnia 2020 r. znak: [...] organ I instancji przedstawił przepisy prawa dotyczące obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz wnoszenia opłaty abonamentowej. Potwierdził również ustalenia dokonane podczas kontroli. Organ wskazał, że Strona nie podlega pod wyłączenia podmiotowe określone w art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych dotyczące zwolnienia od opłat abonamentowych osób fizycznych a także nie podlega pod wyłączenia określone w art. 5 ust. 2 w zw. z art. 5 ust.1 tejże ustawy. Organ zauważył, że zakres podmiotowy oraz przedmiotowy ustawodawca określił w sposób szczegółowy, zaś katalog tych wyłączeń jest zamknięty. Zaznaczył, że opłata abonamentowa jest powszechna i obejmuje wszystkie podmioty, poza tymi przypadkami, które zostały wyłączone w ustawie. Wyjaśnił, że żadne z powyższych wyłączeń nie dokonuje zwolnień z opłaty abonamentowej ze względu na posiadanie statusu zakładu pracy chronionej.

Pismem z dnia 11 grudnia 2020 r. znak: [...] organ I instancji zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym.

Pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) pełnomocnik Strony, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w korespondencji kierowanej do organu I instancji.

Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] organ I instancji podtrzymał poprzednie stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 11 grudnia 2020 r. znak: [...].

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] stycznia 2021 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...], nakazującą Skarżącej dokonanie niezwłocznej rejestracji trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2 043,00 zł (słownie: dwa tysiące czterysta trzy zł 00/100). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu, oświadczenia oraz listy czynności z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz materiału zgromadzonego w sprawie.

Dnia 19 stycznia 2021 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Nr. [...], w którym wnosi o uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie ze względu na bezprzedmiotowość postępowania. Pełnomocnik Strony podniósł, że argumentacja organu I instancji jest niezasadna i subiektywna, gdyż Strona prowadząc zakład pracy chronionej zwolniona jest ze wszystkich opłat za wyjątkiem opłat sankcyjnych i skarbowych. Pełnomocnik Strony powołał się na przepis art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i wskazała, że przepis ten zwalnia zakład pracy chronionej z opłaty za wyjątkiem opłaty skarbowej i opłaty o charakterze sankcyjnym. Zdaniem Strony wskazany przepis prawa nie precyzuje rodzaju, czy kategorii opłat od których przyznaje zwolnienie. Strona wskazała również, że przepis art. 31 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zawiera katalog otwarty zwolnień odnoszący się do wszystkich świadczeń o charakterze publicznym, które nie są wyłączone ze zwolnienia. Zdaniem pełnomocnika Strony ustawodawca nie dokonał zatem wyłączenia opłaty abonamentowej ze zwolnienia o którym mowa ww. przepisie, a tym samym Strona jako zakład pracy chronionej powinna podlegać zwolnieniu z opłaty abonamentowej.

Organ I instancji pismem z dnia 28 stycznia 2021 r. znak: [...] przekazał odwołanie Strony wraz z aktami sprawy do organu właściwego do rozpatrzenia sprawy w II instancji.

Zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest minister właściwy do spraw łączności. Od dnia 9 października 2020 r. działem administracji rządowej - łączność, zgodnie z treścią § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie przekształcenia Ministerstwa Aktywów Państwowych (Dz. U. 2020 poz. 1757), kieruje Minister Aktywów Państwowych.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. Minister Aktywów Państwowych wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] stycznia 2021 r. Nr [...] znak: [...], wydaną przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A.

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

a) art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez przyjęcie, że udzielenie statusu zakładu pracy chronionej nie zwalnia takiego podmiotu z obowiązku zapłaty tzw. opłaty abonamentowej, mimo, że nie jest to ani opłata o charakterze skarbowym, ani o charakterze sankcyjnym;

b) art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, w związku z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez przyjęcie, że katalog zwolnień od obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej jest katalogiem zamkniętym, i skoro nie wymieniono w dyspozycji przepisu zwolnienia dla zakładów pracy chronionej, to w istocie podmioty takie nie są zwolnione z obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej;

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zarzuty zawarte w skardze sprowadzają się w głównej mierze do powtórzenia zarzutów podniesionych w toku postępowania administracyjnego, zwłaszcza zawartych w odwołaniu Skarżącego. Organ II instancji wyjaśnił w decyzji dlaczego nie mógł uwzględnić tych zarzutów. Wyjaśnienia te nie straciły w ocenie organu na aktualności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, uznając skargę za zasadną, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne.

Mając na uwadze, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie jest w istocie kwestionowany, kwestią sporną jest w tej sprawie interpretacja przepisu art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w zw. z art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 5 ust. 2, w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez przyjęcie przez organ, że katalog zwolnień od obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej jest katalogiem zamkniętym, i skoro nie wymieniono w dyspozycji przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zwolnienia dla zakładów pracy chronionej, to takie podmioty nie są zwolnione z obowiązku zapłaty tej opłaty, na podstawie odrębnych regulacji, w tym przypadku ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Zdaniem Skarżącej, przepis ten zwalnia zakład pracy chronionej z opłat, za wyjątkiem opłaty skarbowej i opłaty o charakterze sankcyjnym. W ocenie Strony wskazany przepis prawa nie precyzuje rodzaju, czy kategorii opłat od których przyznaje zwolnienie. Strona wskazała również, że przepis art. 31 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zawiera katalog otwarty zwolnień odnoszący się do wszystkich świadczeń o charakterze publicznym, które nie są wyłączone ze zwolnienia, w związku z czym Strona - jako zakład pracy chronionej - powinna podlegać zwolnieniu z opłaty abonamentowej.

W ocenie Sądu, organ administracji naruszył powołane przepisy prawa materialnego poprzez błędne ich zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że wykładni powyższych przepisów dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2021 r. o sygn. akt: II GSK 772/18.

"Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę jednoznaczny rezultat wykładni językowej, jak też wynik wykładni systemowej uwzgledniającej kontekst konstytucyjny, brak jest podstaw do uznania, że ogólne zwolnienie z opłat, przysługujące pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej, przewidziane w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, nie obejmuje opłat abonamentowych określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Jednoznacznie zgodny z tą tezą jest także rezultat wykładni funkcjonalnej (...)".

NSA dokonując rekonstrukcji normatywnej treści art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych uznał, że nie istnieją w tym zakresie istotne wątpliwości prawne. Rezultat wykładni jest bowiem wystarczający do ustalenia stanu prawnego, w którym art. 31 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych znajduje bezpośrednie zastosowanie do opłat, określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych.

NSA zauważył, że pomimo licznych nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, obejmujących także jej art. 31, określona w tym przepisie instytucja zwolnienia z opłat – "opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej" – została ukształtowana jeszcze w roku 2002 (art. 13 pkt 1 lit. a ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz.U. nr 169, poz. 1387).

Wychodząc z tego założenia NSA wskazał, że: "niezależnie od niejasności w zakresie normatywnej klasyfikacji opłat publicznoprawnych oraz złożoności ich konstrukcji, za opłaty publiczne uznać należy wszystkie daniny publiczne, które stanowią opłaty za usługi publiczne i opłaty za czynności administracyjne. Żadna z tych dwóch kategorii opłat nie została – co do zasady – wyłączona z ogólnego zwolnienia określonego w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Ustawowo określoną regułą jest więc zwolnienie pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej od wszystkich opłat publicznoprawnych, a to oznacza, że wyjątki od rej reguły muszą być określone wprost w przepisach szczególnych. Takie działania, powodujące wprowadzenie wyjątków od ogólnego zwolnienia zawartego w ustawie o rehabilitacji, były kilkukrotnie podejmowane przez ustawodawcę, przy czym każdorazowo ograniczenie zakresu zwolnienia z opłat wynikało z treści zmienianej normy prawnej, poprzez precyzyjne wskazanie zakresu zmian w przepisach nowelizujących (zob. np. art. 1 pkt 8 ustawy z 19 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie; Dz.U. nr 228, poz. 2262)".

NSA podkreślił ponadto, że "wskazana wyżej zmiana (dokonana ustawą z 19 grudnia 2003 r.) wprowadziła najdalej idące ograniczenia przedmiotowe, poprzez wyłączenie z ogólnego zwolnienia opłat o charakterze sankcyjnym, mających – jak to ujęto w uzasadnieniu do projektu ustawy – "stanowić dla pracodawcy dolegliwość związaną ze zwłoką w terminowym wykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa" (zob. uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie)".

Zdaniem NSA, "omówiona wyżej technika legislacyjna (wyraźne wskazanie dokonywanych zmian przepisu zmienianego; zmiany zamieszczone w odrębnym przepisie zmieniającym) była stosowana również w przypadku innych zmian, w tym wprowadzania ograniczeń w zakresie zwolnień i ulg podatkowych. Świadczy to o konsekwencji ustawodawcy w sposobie kształtowania zasad udzielania pomocy publicznej podmiotom prowadzącym zakłady pracy chronionej, w tym wprowadzania zmian ograniczających taką pomoc – także z uwagi na konieczność ochronny innych wartości konstytucyjnych – poprzez nowelizację przepisów ustawy o rehabilitacji".

Uwzględniając dokonaną przez NSA wykładnię art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którą podziela skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, stwierdzić należało, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ dokonał nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego.

Zauważyć należy, że zarówno w stanie prawnym obowiązującym od wejścia w życie art. 13 pkt 1 lit. a tej ustawy (1 stycznia 2003 r.), jak i na dzień wydania skarżonych decyzji organów obu instancji, pojęcie opłat wskazanych w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji nie było przez ustawodawcę dookreślone. Nie oznaczało to jednak braku możliwości ustalenia treści tego pojęcia. Wręcz przeciwnie, podmiot stosujący ten przepis miał bowiem obowiązek sięgnięcia do odpowiednich dyrektyw interpretacyjnych, w celu ustalenia treści zawartej w nim normy prawnej, a ten etap, poprzedzający decyzję o zastosowaniu normy prawnej, został zatem w istotnym zakresie pominięty przez organy obu instancji.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji, uchylając zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 tej ustawy decyzję organu I instancji.

Zważywszy, że prowadzenie dalszego postępowania administracyjnego byłoby w przedmiotowej sprawie zbędne, Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach Sąd rozstrzygnął na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).