Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1431/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10,  art. 18 ust. 5 pkt 4, art. 32
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Teza: Naruszenie określonych w powołanych przepisach zasad przechowywania broni i amunicji ma miejsce wtedy, gdy przedmioty te są przechowywane w inny sposób niż określony w § 5 powołanego rozporządzenia - niezależnie od czasu odstąpienia od wskazanego w tym przepisie czasu przechowywania broni i amunicji, każdego innego niż wskazany w rozporządzeniu miejsca przechowywania oraz częstotliwości naruszenia wspomnianych zasad (wystarczy nawet jednokrotne narażenie broni na jej utratę).

TEZY

Naruszenie określonych w powołanych przepisach zasad przechowywania broni i amunicji ma miejsce wtedy, gdy przedmioty te są przechowywane w inny sposób niż określony w § 5 powołanego rozporządzenia - niezależnie od czasu odstąpienia od wskazanego w tym przepisie czasu przechowywania broni i amunicji, każdego innego niż wskazany w rozporządzeniu miejsca przechowywania oraz częstotliwości naruszenia wspomnianych zasad (wystarczy nawet jednokrotne narażenie broni na jej utratę).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) oraz art. 104 i 268a K.p.a., cofnięto p. W. B. (dalej: zainteresowanemu, stronie, skarżącemu) pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej.

W uzasadnieniu przypomniano, że powołana decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż poprzednia decyzja Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2007 r. została uchylona decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. z powodu uznania materiału dowodowego za niepełny. W celu uzupełnienia materiału dowodowego (przesłuchania córki strony, funkcjonariuszy policji biorących udział w interwencji w dniu [...] lutego 2004 r. oraz samego zainteresowanego) przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Policji.

Podstawą faktyczną przedmiotowej decyzji było ustalenie w czasie interwencji przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] w dniu [...] lutego 2004 r., że zainteresowany był pod wpływem alkoholu, groził swojej córce użyciem wobec niej broni palnej a ponadto, że posiadane przez niego dwie jednostki broni palnej sportowej znajdowały się poza miejscem ich przechowywania (tzn. nie w sejfie, który zainteresowany posiada, lecz na szafach). W domu trwało, zorganizowane przez córkę spotkanie towarzyskie, w którym uczestniczy w sumie około piętnastu osób. Zainteresowany wyraził swoje niezadowolenie z faktu zaproszenia gości, czego rezultatem była kłótnia pomiędzy nim a córką, w wyniku której córka opuściła posesję i wezwała Policję. W następstwie interwencji policjantów z w/w komisariatu zabezpieczono broń palną należącą do strony, tj. dwie jednostki broni palnej sportowej oraz jedną jednostkę broni palnej gazowej.

Na tej podstawie faktycznej organ Policji orzekł, że zachowanie odwołującego się wypełniło przesłankę wynikającą z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji obligującą organ do cofnięcia pozwolenia na broń, jak również przesłankę wymienioną w art. 18 ust. 5 pkt 4 cyt. ustawy uprawniającą organ do wydania decyzji cofającej takie pozwolenie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że czasowe umieszczenie przez odwołującego się dwóch jednostek broni w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych w celu jej czyszczenia stanowi naruszenie zasad przechowywania broni określonych w art. 32 cyt. ustawy.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W ocenie zainteresowanego, organ niezasadnie przyjął, iż odwołujący dopuścił się naruszenia zasad przechowywania broni określonych w art. 32 ustawy o broni i amunicji, co spowodowało niesłuszne mniemanie organu, że dyspozycja przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 powołanej ustawy została wypełniona, a tym samym, że organ jest uprawniony do rozważania zasadności cofnięcia odwołującemu się pozwolenia na broń. Faktem jest, że dwie jednostki broni posiadanej przez odwołującego się, w chwili interwencji Policji, znajdowały się poza miejscem ich normalnego przechowywania. Prawdą jest również, jak podał zainteresowany, że umieścił on osobiście broń w tym miejscu w celu jej późniejszego wyczyszczenia. W dniu [...] lutego 2004 r. odwołujący się był bowiem na strzelnicy i po powrocie do domu, zgodnie z zasadami konserwacji broni, chciał używaną w tamtym dniu broń wyczyścić. Nie schował jej więc do sejfu, lecz umieścił w innym miejscu, z zamiarem jej późniejszego wyczyszczenia. Umieścił ją przy tym w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla osób nieuprawnionych - broń bowiem znajdowała się na szafie, a więc wysoko poza zasięgiem czyjegokolwiek wzroku oraz w takim miejscu, do którego zazwyczaj nigdy się nie zagląda. Broń, chociaż umieszczona poza miejscem jej normalnego przechowywania, tj. sejfem znajdującym się w domu odwołującego się, umieszczona została więc w miejscu uniemożliwiającym dostęp do niej osobom nieuprawnionym. Zainteresowany nie naruszył zatem zasad przechowywania broni, o których mowa w art. 32 ustawy. W szczególności nie można się zgodzić z twierdzeniem Komendanta Policji, iż w zachowaniu odwołującego można dopatrzyć się braku przewidywania skutków własnego postępowania, braku należytej staranności, a wręcz rażącej lekkomyślności. Broń bowiem została umieszczona, wbrew twierdzeniu organu administracji, w sposób uniemożliwiającym dostęp do niej, przebywających wówczas w domu osób niepełnoletnich.

Organ wydając przedmiotową decyzję naruszył więc art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że czasowe umieszczenie przez odwołującego się dwóch jednostek broni w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych, w celu jej późniejszego czyszczenia, stanowi naruszenie zasad przechowywania broni określonych w art. 32 cyt. ustawy.

Nawet uznając, że zasady przechowywania broni zostały przez odwołującego się naruszone, to nieuzasadniona jest konstatacja organu o celowości cofnięcia odwołującemu się pozwolenia na broń. Prawdą jest bowiem, jak wskazuje organ, że prawo do posiadania broni palnej jest przywilejem wyjątkowym i osoby posiadające pozwolenie na broń muszą w sposób szczególny przestrzegać prawa i porządku publicznego. Jednakże decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, wydana na postawie powołanego przepisu, jest decyzją uznaniową. To zatem od oceny organu zależy, w przypadku, gdy przesłanka ta zostanie wypełniona, decyzja, czy postępowanie posiadacza broni uzasadnia cofnięcie pozwolenia, czy też, mimo naruszenia przez niego tych obowiązków cofnięcie takie uznane być musi za niecelowe. W opinii odwołującego się, nawet przyjmując, że naruszył on zasady przechowywania broni, cofnięcie zezwolenia jest niezasadne. Jak już bowiem wspomniano, broń znajdowała się w miejscu praktycznie niedostępnym dla osoby nieuprawnionej. Inny zaś stopień naruszenia ciążących na posiadaczu broni obowiązków w zakresie jej przechowywania występuje, gdy broń miast znajdować się w miejscu do tego przeznaczonym, przykładowo w sejfie, leży w miejscu łatwo dostępnym dla osób nieuprawnionych, np. na stole w kuchni, a inny, o wiele mniejszy, gdy broń ta leży na szafie, a więc na znacznej wysokości i w miejscu, w którym nie jest widoczna. To właśnie różnorodność przypadków naruszenia zasad przechowywania broni była powodem, dla którego ustawodawca pozostawił ocenie organu orzekającego decyzję, czy określony stopień naruszenia tych zasad uzasadnia cofnięcie pozwolenia na jej posiadanie, czy też nie. W opinii odwołującego się, jeśli naruszył on powyższe zasady, to jedynie w stopniu nieznacznym, który nie uzasadnia cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni. Wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada celowości i słuszności rozstrzygnięcia, nakazująca wyważenie interesu indywidualnego i interesu społecznego, na która powołuje się w decyzji Komendant Policji, przemawia właśnie za tam aby uznać, iż nie należało cofać zainteresowanemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, zwłaszcza że opisywane zdarzenie z dnia [...] lutego 2004 r. miało charakter jednostkowy i nigdy więcej żadne podobne incydent nie miał miejsca.

W konkluzji odwołujący się stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie uzasadniał zastosowania przez organ art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż - po pierwsze - czasowe umieszczenie przez odwołującego się dwóch jednostek broni poza miejscem ich stałego przechowywania, jednakże w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych, a w celu jej czyszczenia, nie stanowi naruszenia zasad przechowywania broni określonych w art. 32 cyt. ustawy, a po drugie - nawet uznanie, że odwołujący się swoim postępowaniem naruszył zasady przechowywania broni nie uprawniało organu do orzeczenia o cofnięciu odwołującemu się pozwolenia na broń, gdyż stopień naruszenia tych zasad przez odwołującego się był znikomy.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Policji cofającej pozwolenie na broń palną sportową, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Komendant Główny Policji, po szczegółowej analizie materiału postępowania stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2004 r. zainteresowany po przybyciu do domu około godz. [...] pozostawił 2 załadowane jednostki broni sportowej na szafach i udał się na przyjęcie, na którym spożywał alkohol. Po powrocie do domu, tj. około godz. [...], zastał w nim kilkanaście (ok. 15) osób, które zaprosiła córka. Jak wynika z zeznań zainteresowanego, między nim a córką wywiązała się kłótnia, po której córka w obawie, iż ojciec ją uderzy uciekła i wezwała Policję. Interwencja Policji nastąpiła po informacji, że nietrzeźwy ojciec grozi jej zastrzeleniem, o czym świadczą nie tylko materiały dotyczące interwencji w dniu zdarzenia, ale także przesłuchanie żony zainteresowanego. Przybyli na miejsce ok. godz. [...] funkcjonariusze Komisariatu Policji [...] zastali zainteresowanego nietrzeźwego oraz ustalili, że posiadana przez niego broń, tj.: rewolwer sportowy "[...]", załadowany amunicją, znajdował się na szafie ubraniowej w pokoju na parterze, pistolet gazowy [...], również załadowany - z podłączonym magazynkiem, leżał w innym pokoju także na szafie, a trzecia jednostka broni, tj. pistolet sportowy "[...]" znajdował się w innym pomieszczeniu w sejfie. Za niewiarygodne zatem uznano oświadczenie strony, iż znajdujące się na szafach egzemplarze broni były rozładowane - przeczy temu notatka sporządzona przez policjantów zabezpieczających tę broń, a także że nie wywołał awantury oraz nie groził córce użyciem broni, co spowodowało nie tylko opuszczenie mieszkania przez zaproszonych przez nią gości, ale także ucieczkę jej samej przez okno w łazience, po uprzednim zablokowaniu przez nią drzwi tego pomieszczenia.

Powyższe ustalenia spowodowały, że zainteresowany został poddany badaniu na zawartość alkoholu, które potwierdziły stan jego nietrzeźwości : I badanie o godz. [...] - 1,90 ‰, II badanie o godz. [...] - 1,80 ‰. Dlatego też funkcjonariusze przeprowadzający interwencję prewencyjnie zabezpieczyli broń, a zainteresowanego przekazali załodze Straży Miejskiej w celu odwiezienia go do Izby Wytrzeźwień. Dzieci pozostały pod opieką sąsiadki, ponieważ matka przebywała za granicą.

Powyższe okoliczności potwierdzone zebranym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie bezsprzecznie stwierdzają, że zainteresowany przechowywał broń wbrew przepisom art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, co z kolei wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy.

W myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Z kolei ten przepis ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy upoważnienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 3 kwietnia 2000 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, w którego § 5 i § 7 określił, że osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane (§ 5), a broń palną do ochrony osobistej należy nosić w stanie zabezpieczonym, w sposób niewidoczny, w kaburze przylegającej do ciała (§ 7).

Przepis stanowiący materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji ma, jak słusznie zauważyła strony, charakter fakultatywny, o czym świadczy sformułowanie "właściwy organ Policji może cofnąć (...)", to jednak w świetle powyższych okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, cofnięcie pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zainteresowany postępując w sposób lekkomyślny i nieodpowiedzialny naruszył obowiązki wynikające ze wspomnianych przepisów prawa, które precyzyjnie określają zasady przechowywania broni i amunicji. Dla organów Policji, przy ocenie zebranego materiału dowodowego, najważniejszym jest ustalenie, czy strona dopuściła się naruszenia przepisów prawa czy też takiego działania nie można jej przypisać. Fakt nieprawidłowego przechowywania broni poprzez pozostawienie jej załadowanej na szafach w pokojach mieszkania nie budzi żadnych wątpliwości. W związku z powyższym, argumenty przedstawione przez stronę, że tylko chwilowo odłożyła broń w inne, niż do tego przeznaczone, miejsce i to takie do którego nikt nie miał dostępu, są chybione. Co więcej, o tym, że strona niewątpliwie naruszyła zasady bezpiecznego przechowywania w stopniu zagrażającym bezpieczeństwu innych osób świadczy także próba usprawiedliwienia, iż broń odłożyła w inne miejsce niż normalnie ją przechowuje, ponieważ miała zamiar ją wyczyścić. Zainteresowany udał się na przyjęcie, gdzie - nie bacząc na fakt pozostawienia niezabezpieczonej i naładowanej broni - z pełną świadomością spożywał alkohol i to w ilości, która wywołała stan nietrzeźwości. Niewątpliwie więc w tym stanie nie byłby zdolny broni wyczyścić, a zabierając broń z szafy dopuściłby się noszenia tej broni w stanie nietrzeźwości. Zatem należy domniemywać, iż broń zainteresowanego byłaby dostępna jego nieletnim dzieciom co najmniej do czasu jego powrotu z pracy w dniu następnym. Nie sposób przy tym nie wskazać, że w dniu zdarzenia - choć bez jego wiedzy i zgody, co było przyczyną późniejszej awantury z dziećmi - w domu przebywali koledzy i koleżanki córki zainteresowanego i każda z tych osób mogła odnaleźć pozostawioną przez niego w miejscach ogólnodostępnych broń palną i to załadowaną. Postępowanie strony było więc rażąco lekkomyślne, a to powoduje, iż także, że w ocenie Komendanta Głównego Policji pozwolenia na broń posiadać nie powinna. Takie naruszenie zasad bezpiecznego przechowywania broni stoi w sprzeczności z racjami interesu społecznego, biorąc pod uwagę, iż broń nie jest zwykłym urządzeniem, a skutki jej użycia przez osoby nieuprawnione - tragiczne. Pozwolenie na broń jest swoistym przywilejem - nie każdy może je otrzymać. Ze względu bowiem na jego ścisły związek z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym ustawodawca poddał dostęp do niego administracyjnej reglamentacji (zgoda właściwych organów wyrażona w drodze decyzji administracyjnej). Ustalił też warunki, w jakich należy ją przechowywać, aby nie dostała się w ręce osób nieuprawnionych do jej posiadania po to, aby zapobiec, a co najmniej utrudnić możliwość stworzenia przez takie osoby zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Strona tych wymogów nie przestrzegała. Zatem słusznym i celowym jest z punktu widzenia interesu społecznego pozbawienie jej prawa do broni. Strona łamiąc zasady prawidłowego przechowywania broni (pozostawienie w miejscu dostępnym dla nieuprawnionych domowników i załadowaną) utraciła wiarygodność, iż taka sytuacja, jak w dniu zdarzenia nie powtórzy się. I oceny tej nie zmienia tak pozytywna o niej opinia w miejscu zamieszkania, jak i zgodne z wymogami warunki do przechowywania broni, które - co potwierdza materiał dowodowy - zlekceważyła, stwarzając realne niebezpieczeństwo, iż broń tę odnajdą jej małoletnie dzieci i zaproszeni przez córkę młodzi ludzie, co mogło zakończyć się tragicznie (broń była załadowana). Okoliczności powyższe wyczerpują zatem dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i z kompetencji przyznanej tym przepisem prawa organy Policji postanowiły skorzystać, przyznając pierwszeństwo interesowi społecznemu, a nie strony. Udowodnionego postępowania strony z bronią nie można bowiem usprawiedliwić żadnymi argumentami.

Natomiast sprawie gróźb kierowanych pod adresem córki nie nadano dalszego biegu, ponieważ jej matka, a żona skarżącego, nie złożyła stosownego zawiadomienia i wniosku o ściganie męża za ten czyn.

Ponadto odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że przesłanki do takiego rozstrzygnięcia, określone w art. 105 § 2 K.p.a., nie zachodzą.

W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, pomimo fakultatywności przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany zarzucając jej obrazę prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione uznanie, iż strona swoim zachowaniem dopuściła się naruszenie zasad przechowywania broni określonych w art. 32 cyt. ustawy.

W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia odpowiedniemu organowi administracji.

W uzasadnieniu skargi powtórzono w zasadzie argumenty podniesione w odwołaniu konkludując, że stan faktyczny sprawy nie uzasadniał zastosowania przez organ art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż - po pierwsze - czasowe umieszczenie przez skarżącego dwóch jednostek broni poza miejscem ich stałego przechowywania, jednakże w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych, a w celu jej czyszczenia, nie stanowi naruszenia zasad przechowywania broni określonych w art. 32 cyt. ustawy, a po drugie - nawet uznanie, że skarżący swoim postępowaniem naruszył zasady przechowywania broni nie uprawniało organu do orzeczenia o cofnięciu odwołującemu się pozwolenia na broń, gdyż stopień naruszenia tych zasad przez odwołującego się był znikomy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Po zapoznaniu się z wniesioną skargą Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r.

W ocenie organu odwoławczego materiały zgromadzone w przedmiotowym postępowaniu bezsprzecznie potwierdzają, iż skarżący przechowywał broń wbrew zasadom określonym przez wyżej zacytowane przepisy, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W dniu [...] lutego 2004 r. interweniujący w mieszkaniu skarżącego funkcjonariusze Policji ujawnili bowiem, iż wymieniony znajdując się w stanie nietrzeźwości pozostawił załadowane jednostki broni na szafach. Spowodowało to niewątpliwie niebezpieczeństwo dostępu do tej broni osób nieuprawnionych, tj. przebywających w mieszkaniu dzieci. Nie zasługują w tym przedmiocie na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, iż broń pozostawiona na szafach nie była dostępna dla osób nie uprawnionych, jak również iż broń ta była rozładowana. Przeczą bowiem takim twierdzeniom ustalenia postępowania administracyjnego i dowody zgromadzone w jego toku, w tym pozyskane na skutek przeprowadzenia w/w interwencji.

Reasumując, należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., którą po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan faktyczny sprawy został ustalony z wystarczającą dokładnością – zwłaszcza po przeprowadzeniu dodatkowego, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postępowania dowodowego. Mianowicie, organy Policji ustaliły bez wątpliwości, iż skarżący po powrocie ze strzelnicy zostawił załadowaną broń na szafach (jak twierdzi – w celu jej wyczyszczenia), gdzie pozostawała aż do nocnej interwencji funkcjonariuszy Komisariatu Policji w [...] w domu skarżącego. Skarżący wrócił wieczorem do domu w stanie nietrzeźwym i trafił na odbywające się tam spotkanie towarzyskie, zorganizowane przez córkę, w którym uczestniczy w sumie około piętnastu osób niepełnoletnich. Skarżący wyraził swoje niezadowolenie z faktu zaproszenia gości, czego rezultatem była kłótnia pomiędzy nim a córką, w wyniku której córka wezwała Policję.

W ocenie organu orzekającego w sprawie skarżący przechowywał broń wbrew przepisom art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, co z kolei wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 powołanej ustawy.

Skarżący nie kwestionował – co do zasady – ustalonego stanu faktycznego w sprawie. Stwierdził jednak, że ten stan faktyczny sprawy nie uzasadniał zastosowania przez organ art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego, po pierwsze - czasowe umieszczenie przez niego dwóch jednostek broni poza miejscem ich stałego przechowywania, jednakże w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych, a w celu jej czyszczenia, nie stanowi naruszenia zasad przechowywania broni określonych w art. 32 cyt. ustawy, a po drugie - nawet uznanie, że skarżący swoim postępowaniem naruszył zasady przechowywania broni nie uprawniało organu do orzeczenia o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, gdyż stopień naruszenia tych zasad przez odwołującego się był znikomy.

Jak wynika z twierdzeń skarżącego, naruszenie przepisów regulujących zasady przechowywania broni ma charakter stopniowalny. Można zatem, jak to wywodzi skarżący, w zależności od okoliczności mówić o różnym stopniu naruszenia zasad przechowywania broni. Według niego, skoro broń została położona na szafach, a więc w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych, z zamiarem jej czyszczenia, to nie zostały naruszone zasady przechowywania broni określone w art. 32 ustawy, lub też zostały naruszone w stopniu znikomym, nie uprawniającym organów do orzeczenia o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący odwołał się do fakultatywnego charakteru przepisu (art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji) stanowiącego materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji, podnosząc w szczególności, iż wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada celowości i słuszności rozstrzygnięcia, nakazująca wyważenie interesu indywidualnego i interesu społecznego, przemawia za tam aby nie cofać skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.

Argumentacja skarżącego jest zasadna, gdyż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uznaniowy (w ograniczonym co prawda zakresie) charakter decyzji dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń rzutuje na zakres sądowej kontroli tych decyzji; w przypadku takich decyzji kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w należyty sposób zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli (art. 7 K.p.a.), w szczególności na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) – tak m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1044/07, LEX nr 372083.

Na temat sposobu zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w rozpatrywanej sprawie Sąd wypowiedział się już wyżej. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe, zwłaszcza w wyniku skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia, pozwoliło na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu i ocenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Natomiast odnosząc się do podstawowego zarzutu skarżącego, związanego ze stopniowalnością zasad przechowywania broni (brak takiego naruszenia lub naruszenie w stopniu znikomym, nie uprawniającym organów do orzeczenia o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń) należy zauważyć, że stanowisko sądów administracyjnych jest w tej kwestii ustalone, jednolite i zdecydowanie odbiegające od stanowiska skarżącego.

I tak, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, LEX nr 374355, stwierdza się wprost, że:

"1. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tejże ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie przypisać należy unormowaniu z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

2. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

3. Pozostawienie broni palnej w pomieszczeniu bez dozoru osoby uprawnionej, zamykanym jedynie na zamek klamki, nie odpowiada nakazom wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji. Wystarczającym powodem do zastosowania przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji może być nawet jednokrotne narażenie broni na jej utratę."

Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2041/05, LEX nr 220023, uznaje się, iż: " Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (...) oraz rozporządzenie z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (...) nie dają legalnej definicji przechowywania broni, należy zatem przyjąć, iż z przechowywaniem mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana. Pojęcie przechowywania nie jest skategoryzowane jakimkolwiek przedziałem czasowym, zatem skarżący odkładając broń do szafy drewnianej, nawet na kilka minut, przechowywał ją przez ten okres."

Szczególnej sytuacji przechowywania broni w samochodzie dotyczy natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1659/01, LEX nr 121780, w myśl którego "Broń pozostawiona w samochodzie powinna być zabezpieczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku".

Na podstawie przepisów art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, biorąc pod uwagę powyższe wyroki sądów administracyjnych można wręcz sformułować twierdzenie, iż naruszenie określonych w powołanych przepisach zasad przechowywania broni i amunicji ma miejsce wtedy, gdy przedmioty te są przechowywane w inny sposób niż określony w § 5 powołanego rozporządzenia – niezależnie od czasu odstąpienia od wskazanego w tym przepisie czasu przechowywania broni i amunicji, każdego innego niż wskazany w rozporządzeniu miejsca przechowywania oraz częstotliwości naruszenia wspomnianych zasad (wystarczy nawet jednokrotne narażenie broni na jej utratę).

W ocenie Sądu Komendant Główny Policji trafnie ocenił postępowanie skarżącego jako rażąco lekkomyślne i wskazał, że w istocie tylko przypadkiem nie doprowadziło ono do wydarzeń tragicznych w skutkach. Należy podzielić w tej sytuacji ocenę organu orzekającego w sprawie, iż w interesie społecznym jest pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni. Sąd nie dopatrzył się żadnych argumentów przemawiających za pozostawieniem skarżącemu prawa do posiadania broni, będącej wszak dobrem podlegającym szczególnej reglamentacji. Wobec tego za niezasadny uznał zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 7 K.p.a.

Kierując się powyższą oceną Sąd uznał w tej sytuacji za całkowicie uzasadnione zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.