Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 325/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą A S.A. we W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jego zdaniem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki powołując się na załączone dokumenty finansowe, m.in. sprawozdanie finansowe Spółki za 2014 r. oraz skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2015 r. wskazał, że skarżąca ponosi sukcesywnie znaczące straty – za rok 2014 wykazała stratę netto w wysokości [...] zł. Ponadto zauważył, że z uwagi na złą sytuację finansową skarżącej

w minionym roku zaszła potrzeba zwołania nadzwyczajnego zgromadzenia Spółki w trybie art. 397 Kodeksu spółek handlowych – w bilansie skarżącej wykazana została strata przekraczająca sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz jedną trzecią kapitału zakładowego. Uchwałą z dnia 29 maja 2015 r. postanowiono jednak o kontynuacji funkcjonowania Spółki. Dodatkowo zaznaczył, że zmniejszenie możliwości majątkowych

i zwiększenie pasywów Spółki nastąpiło w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w G. z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt [...], który zobowiązuje Spółkę

do zapłaty kwoty [...] zł, co dodatkowo znacznie pogorszy jej bieżącą sytuację finansową. Podniósł, że skarżąca prowadzi obecnie rozmowy celem umożliwienia

spłaty zadłużenia. Wskazał przy tym, że łączna kwota do zapłaty tytułem podatku od nieruchomości za okres od 2011 r. do 2015 r. wynosi [...] zł, a obecna sytuacja finansowa skarżącej nie pozwala na uiszczenie jednorazowo takiej sumy. Natomiast nieuiszczenie podatku prowadzi do nałożenia odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia

i tym samy wielkość zobowiązania podatkowego przez czas trwania niniejszego postępowania będzie ulegać zwiększeniu, narażając skarżącą na stratę oraz dalsze pogorszenie jej sytuacji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "ppsa" wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę

i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści art. 61 § 3 ppsa, polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać zatem przyjdzie, że w art. 61 § 3 ppsa przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia

ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt

I FSK 983/08, orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09).

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające przekonania strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku, gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącą zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty tego zobowiązania. Skoro skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt

II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie

w odpowiednich dokumentach źródłowych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim wnioski takie nie wynikają z dokumentacji finansowej przedłożonej przez skarżącą, tj. z raportu z badania finansowego za rok obrotowy 2014 oraz skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2015 r. Analiza tych dokumentów prowadzi bowiem do wniosku, że Spółka na dzień 30 września 2015 r. posiadała znaczne środki w kapitale zakładowym ([...] zł) i kapitale zapasowym ([...] zł). Ponadto posiadała aktywa o łącznej wartości [...] zł, w tym aktywa trwałe [...] zł, aktywa obrotowe [...] zł. Powyższe dane w zestawieniu z kwotą [...] zł stanowiącą sumę zobowiązań wynikających z decyzji określających podatek od nieruchomości za lata 2011 – 2015 wskazują, że uregulowanie tych zobowiązań nie wyrządzi znacznej szkody skarżącej i nie wpłynie na jej działalność. Wprawdzie Spółka wykazała stratę za 2014 r. jednakże nie uzasadnia to, jak chciałaby tego skarżąca, wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Powtórzyć więc trzeba, że okoliczność poniesienia straty, na którą powołuje się skarżąca, nie uzasadnia przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto porównanie kwoty [...] zł, którą Spółka zobowiązana jest do zapłaty w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z kwotą [...] zł prowadzi do wniosku, że nawet przymusowa konieczność spłaty zobowiązań podatkowych nie może znacząco wpłynąć na sytuację finansową Spółki, w szczególności pozbawić jej płynności finansowej. Nie sposób zatem przyjąć, że obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wyrządzi znaczną szkodę skarżącej lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Należy przy tym wyjaśnić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ze swej natury ma charakter odwracalny. W sytuacji bowiem ewentualnego wzruszenia przez sąd decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.