Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 75/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ...i stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H. K. i E. P. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz H. K. i E. P. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2015 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H. K. i E. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. O. [...], hip. nr [...] – [...].

Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości w. - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy W., a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa.

W dniu [...] marca 2005 r. Z. Ś., H. K. i E. P. wystąpiły o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. O. [...].

Wniosek ten postanowieniem W. M. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] został przekazany zgodnie z właściwością Prezydentowi [...].

Pismami z dnia [...] maja 2006 r. Prezydent [...], prowadząc postępowanie w tej sprawie, wystąpił do Delegatur: Biura Gospodarki Nieruchomościami i Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy P. P. o przesłanie akt, mapy i wypisów z rejestru gruntów dotyczących przedmiotowej nieruchomości, w celu określenia dokładnego położenia działki hip. nr [...] – P., oraz aktualnego właściciela i stanu prawnego gruntu.

Następnie pismem z dnia [...] maja 2006 r. o w/w czynnościach organ poinformował wnioskodawców, oraz wskazał, iż sprawy w Biurze Gospodarki Nieruchomościami rozpatrywane są według kolejności złożenia wniosku przez poprzedniego właściciela nieruchomości. Duża ilość wpływających wniosków oraz problemy kadrowe mogą niekiedy, zdaniem organu, powodować zwłokę w załatwieniu sprawy.

Prezydent [...]pismem z [...] czerwca 2007 r. wystąpił do Działu Nieruchomości Dekretowych o akta własnościowe nieruchomości.

Następnie, pismem z dnia [...] maja 2009 r. Prezydent poinformował wnioskodawców o kolejnym terminie zakończenia sprawy do dnia [...] października 2009 r. i wskazał, że pismami z dnia [...] czerwca 2009 r. wystąpiono do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami i do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy P. P. o przesłanie materiałów dotyczących zagospodarowania nieruchomości położonej przy ul. O. [...], oraz do Archiwum Państwowego m. st. W. – po dokumenty dotyczące zabudowy przedmiotowej nieruchomości i jej przeznaczenia w planie zagospodarowania obowiązującym w dniu 21 listopada 1945 r., tj w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r.

Ponadto, pismem z dnia [...] maja 2012 r. organ poinformował wnioskodawców, że ze względu na konieczność zebrania dodatkowej dokumentacji oraz dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe zakończenie przedmiotowego postępowania w terminie określonym w art. 36 kpa. Organ podniósł, iż do zakończenia przedmiotowego postępowania konieczne jest jeszcze ustalenie, w jakiej dacie poprzedni właściciele zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością. W związku z powyższym Prezydent wystąpił do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy P. P. – w celu ustalenia daty, w której nastąpiło przejęcie nieruchomości położonej przy ul. O. [...] w administrację państwową. Jednocześnie organ poinformował strony o przewidywanym terminie zakończenia sprawy i wskazał, że decyzja zostanie wydana w terminie dwóch miesięcy od zgromadzenia kompletu dokumentacji.

Następnie, pismem z dnia [...] marca 2014 r. organ zwrócił się do skarżących o nadesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych notarialnie kopii trzech postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku i jednego aktu poświadczenia dziedziczenia, które w aktach sprawy znajdują się jedynie w niepoświadczonych za zgodność kserokopiach. Ponadto poinformowano, iż ze względu na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań oraz zabezpieczenia środków pieniężnych nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w terminie określonym przez art. 35 kpa.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. skarżąca H. K., działająca również w imieniu E. P., złożyła do W. M. zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej przyznania odszkodowania za nieruchomość objętą działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, położoną przy ul.O. [...] hip. nr [...] – P.

Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], W. M. uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia wraz z aktami sprawy.

W uzasadnieniu ww. postanowienia W. podniósł, że pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwał Prezydenta [...] do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w zażaleniu i do przekazania akt sprawy – lecz pismo to pozostało bez odpowiedzi.

W związku z powyższym, W. rozpatrzył zażalenie w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy stwierdzając, iż zażalenie należy uznać za zasadne, gdyż w analizowanym postępowaniu Prezydent [...] nie wskazał żadnej przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie ustawowym.

Tymczasem art. 35 § 3 kpa zobowiązuje organ administracji publicznej do załatwienia sprawy nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy - również wtedy, gdy zwłoka jest spowodowana obiektywnymi okolicznościami, niezależnymi od organu (np. potrzebą uzupełnienia materiału dowodowego na skutek wniosków składanych przez stronę). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa oraz nie podjął innych działań mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji.

W. dodał, że - jak wynika z treści zażalenia - Prezydent [...] nie podejmował żadnych czynności zmierzających do zakończenia przedmiotowego postępowania, nie wydał rozstrzygnięcia kończącego sprawę w terminie wynikającym z art. 35 § 3 kpa, ani nie wyznaczył dodatkowego terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 kpa. Tym samym, w ocenie Wojewody, organ pozostaje w bezczynności.

Termin wyznaczony przez W. M. upłynął w dniu [...] stycznia 2015 r.

Ponieważ powołany termin nie został dotrzymany, H. K. i E. P. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. (data prezentaty) złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. O. [...], hip. nr [...] – P.

Skarżące podniosły, że sprawa odszkodowania trwa już przeszło 14 lat, a przez te lata żaden z terminów podawanych w pismach organu na wydanie decyzji kończącej postępowanie nie został dotrzymany. Wskazały, iż prawie każde z pism organu było poprzedzone monitami pisemnymi oraz licznymi rozmowami telefonicznymi o podanie terminu załatwienia sprawy. Z postanowienia W. M. z [...] września 2014 r. wynika zaś, iż przez okres około trzech miesięcy organ pierwszej instancji nie nadesłał akt oraz nie ustosunkował się do zażalenia na bezczynność.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...]poinformował, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie stanu prawnego nieruchomości oraz sprawdzenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki kwalifikujące ją do przyznania odszkodowania. Obecnie podejmowane są przez organ czynności mające na celu zabezpieczenie środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania za w/w nieruchomość. Ponadto wskazano, że strony zostały poinformowane o przyczynach niedotrzymania terminu wyznaczonego przez W. M., oraz że wydanie decyzji będzie możliwe po zabezpieczeniu środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania.

Do dnia [...] czerwca 2015 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 149 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżące bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...], złożyły zażalenie do W. M. w trybie art. 37 § 1 kpa.

Obowiązkiem organu właściwego do załatwienia sprawy jest podjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wnikliwego i szybkiego rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wyjątkowo, w przypadku gdy załatwienie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wydanie rozstrzygnięcia powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, co wynika z art. 35 § 1, 2 i 3 kpa. Podkreślenia wymaga, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył jej wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Ponadto, z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 kpa, jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Odnosząc powyżej wskazane ogólne zasady postępowania administracyjnego do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż oznacza to obowiązek organu administracji publicznej podjęcia właściwych i celowych działań, które umożliwią rozpatrzenie wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. ul. O. [...], hip. nr [...] – P. - w ustawowym terminie.

Wniosek ten rozpoznawany jest przez organ już blisko 10 lat - zaś okoliczności podane przez Prezydenta w odpowiedzi na skargę nie stanowią, w ocenie Sądu, dostatecznego usprawiedliwienia niedotrzymania ustawowych terminów załatwienia sprawy.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, przygotowywanie decyzji administracyjnej dotyczącej rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość przez blisko dziesięć lat - nie może usprawiedliwiać przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. Wskazać też należy, że zarówno wyrażona w art. 8 kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jak również zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 § 1 kpa, wręcz nakazują organom administracji publicznej przygotowanie całej potrzebnej dokumentacji od chwili wszczęcia sprawy w sposób szybki, efektywny i sprawny. Jak zaś wynika z materiału dokumentacyjnego sprawy, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Nawet jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 ( LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa."

Ponadto, Sąd wziął pod uwagę fakt, że W. M. w swoim postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia - który również nie został dotrzymany.

Poza tym, Prezydent [...] wskazał, iż decyzja nie została wydana - z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań oraz z powodu braku wystarczających środków pieniężnych w budżecie [...]. Dopiero po zabezpieczeniu środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania decyzja zostanie wydana bez zbędnej zwłoki. Tak więc organ wyznaczył sobie nieokreślony konkretną datą termin na wydanie decyzji w sprawie, w której wszystko jest już ustalone.

Takie działanie organu, w ocenie Sądu, nie zasługuje na aprobatę. Podnoszony bowiem przez organ brak środków finansowych nie może stanowić przesłanki do sprzecznego z treścią art. 35 § 3 kpa powstrzymywania się od wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Brak powyższy dotyczy bowiem kwestii odrębnej, związanej z wykonaniem decyzji, natomiast nie dotyczy istoty sprawy, która powinna być rozstrzygnięta w trybie ustalonym w art. 104 § 1 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 423/14, CBOSA oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SAB 42/98, nie publik.).

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta [...] w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia opisanego wniosku w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyznaczając ten termin Sąd miał na względzie stopień skomplikowania sprawy oraz realną możliwość jej załatwienia przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie.

W tym miejscu wskazać należy, że art. 149 p.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13).

Sytuacja taka, w ocenie Sądu, zaistniała w przedmiotowej sprawie. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że organ dokonywał czynności w sprawie niesystematycznie, w znacznych odstępach czasowych. Przy czym dokonywane przez organ czynności nie zmierzały bezpośrednio do zakończenia postępowania. W ocenie Sądu, czynności dokonanych na przestrzeni prawie 10 lat Prezydent [...] niewątpliwie mógł dokonać w czasie znacznie krótszym. Niewłaściwe podejście Prezydenta [...] do prowadzenia przedmiotowego postępowania obrazuje w szczególności brak ustosunkowania się przez organ do zażalenia skarżących na bezczynność i nieprzesłanie akt organowi wyższej instancji celem rozpoznania tego zażalenia. Podejście to obrazuje również niewskazywanie przez organ w pismach informacyjnych kierowanych do stron (pismo z [...] maja 2012 r., pismo [...] maca 2014 r. oraz pismo z [...] lutego 2015 r.) dodatkowego terminu zakończenia sprawy. Tymczasem stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że podejmuje wszelkie niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z rażącym naruszeniem art. 7, 8, 9, 12, 35 i 36 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.