Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2485/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. Spółka Jawna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art.127 par. 2 k.p.a., w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (jt. Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Piekarni [...] Spółka jawna od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] określającej Piekarni [...] sp. j. wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2009 w kwocie 9 382,00 zł (dziewięć tysięcy trzysta osiemdziesiąt dwa złote), na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję

Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że w sprawie ustalono, iż okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2014 r. kontrolujący Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] przeprowadzili kontrolę na terenie Piekarni [...] sp. j. z siedzibą w W. zwanej dalej Piekarnią w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie środowiska w przedmiocie opłaty produktowej za lata 2008-2012. W wyniku kontroli stwierdzono, iż: w latach 2008- 2012 Piekarnia nie miała podpisanej umowy z Organizacją Odzysku, w 2009 Piekarnia wprowadziła na rynek krajowy opakowania z tworzyw sztucznych o łącznej masie 3 549 kg oraz opakowania z papieru i tektury o łącznej masie 4 267 kg. Piekarnia nie zapewniła odzysku i nie osiągnęła docelowych poziomów odzysku i recyclingu w wysokości określonej w Załączniku 4 do ustawy o opłacie produktowej. Pismem z dnia 24 lipca 2014 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2009 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2104 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] określił Piekarni [...] sp. j. wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2009 w kwocie 9382,00 zł (dziewięć tysięcy trzysta osiemdziesiąt dwa złote).

Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia złożyła Piekarnia [...] sp. j.

Rozpatrując powyższą sprawę organ odwoławczy wskazał, że kwestie opłaty produktowej oraz jej ponoszenia zostały uregulowane w ustawie z dnia 11 maja 2001r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej zwanej dalej Ustawą. Stosownie do brzmienia art. 73. Ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;

1. Do powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy obowiązków wynikających z ustawy zmienianej w art. 68 w zakresie uzyskania wymaganych poziomów odzysku i recyklingu, w tym do obowiązków sprawozdawczych oraz do zobowiązań z tytułu opłaty produktowej należnej za okres do dnia 31 grudnia 2013 r., stosuje się przepisy zmienianej ustawy w art. 68 obowiązujące w chwili powstania tych obowiązków, w tym zobowiązań z tytułu opłaty produktowej.

2. Wpływy z tytułu opłat produktowych, w tym środki pochodzące z opłat produktowych, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 68, za rok 2013 przekazuje się zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

Zatem biorąc pod uwagę powyższe do zobowiązania z tytułu opłaty produktowej za 2009 r., którego dotyczy zaskarżona decyzja będą miały zastosowanie przepisy ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania tego obowiązku.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy " ustawa określa obowiązki przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U Nr 173, poz. 1807, z późn. zm. ), wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr l do ustawy, i produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy oraz określa zasady ustalania pobierania opłaty produktowej i opłaty depozytowej.

1 a. Przepisy ustawy stosuje się również do przedsiębiorcy, który pakuje produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadza je na rynek krajowy.

1 b. W przypadku gdy produkt lub produkt w opakowaniu jest wprowadzany na rynek krajowy przez przedsiębiorcę niebędącego wytwórcą produktu lub produktu w opakowaniu, który zlecił wytworzenie tego produktu lub produktu w opakowaniu oraz którego oznaczenie zostało umieszczone na produkcie lub produkcie w opakowaniu, obowiązki określone w ustawie obciążają tego przedsiębiorcę.

1 c. Przez oznaczenie, o którym mowa w ust. 1 b, rozumie się znak towarowy w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.) lub firmę, nazwę przedsiębiorcy, a w przypadku osoby fizycznej - imię i nazwisko przedsiębiorcy lub nazwę, pod którą wykonuje działalność gospodarczą.

2. Przez przedsiębiorcę wprowadzającego na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr l do ustawy rozumie się także:

1) przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedającego produkty tam pakowane;

2) przedsiębiorcę prowadzącego więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5.000 m2, bez względu na powierzchnię pojedynczej jednostki, sprzedającego produkty w tych jednostkach pakowane.

3. Przepisy ustawy stosuje się również do przedsiębiorcy wprowadzającego na terytorium kraju w drodze importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towary, których częściami składowymi lub przynależnościami są produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy.

3a. Przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorcy, który eksportuje lub dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy produktów lub produktów w opakowaniach, które uprzednio zostały wprowadzone na terytorium kraju w drodze importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia.

4. W sprawach dotyczących gospodarowania odpadami opakowaniowymi, odpadami poużytkowymi, nie uregulowanych ustawą, stosuje się przepisy o odpadach.

5. Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2006 r., Nr 129, poz. 902, z późn. zm. ). Stosownie do brzmienia art. 3 ust. 1 Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 1, ma obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych poużytkowych. Obowiązek odzysku może być realizowany przez przedsiębiorcę samodzielnie. Z obowiązku, o którym mowa w art. 3 przedsiębiorca rozlicza się na koniec roku kalendarzowego. Przedsiębiorca, który realizuje odzysk samodzielnie, który nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 3, jest obowiązany do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu:

1) odzysku;

2) recyklingu.

Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej powstaje na koniec roku kalendarzowego. Opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.

W razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa Wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej.

W niniejszej sprawie jak wynika ze zgromadzonego materiału przedsiębiorca sam dokonywał obowiązku odzysku. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli, w którym wskazano, iż Piekarnia w latach 2008-2012 nie współpracowała z Organizacją Odzysku. Nadto jak wynika z protokołu kontroli łączna masa opakowań z tworzywa sztucznego wprowadzonych przez Piekarnię w 2009 wyniosła 3545 kg, a z papieru i tektury 4267 kg. Piekarnia natomiast dokonując samodzielnego rozliczenie opakowań za 2009 r. wskazała w sprawozdaniu OŚOPI o wysokości opłaty produktowej za 2009 r. łączną masę opakowań z tworzywa sztucznego wprowadzonych przez Piekarnię w tym roku w ilości - 342 kg.

Zatem wobec nie wykonania obowiązku odzysku, co jest w sprawie bezsporne, Piekarnia była zobowiązana do wniesienia opłaty produktowej od całej ilości danego rodzaju opakowań wprowadzonego w danym roku, a nie od ich części.

Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie kolegium organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie w sprawie i naliczył Piekarni wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2009.

Odnosząc się do zarzutu Piekarni podniesionego w odwołaniu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia przez organ I instancji ilości wprowadzonych odpadów w danym roku, Kolegium wskazuje, iż zarzut ten jest niezasadny z poniższych względów: Piekarnia błędnie interpretuje, iż opakowania używane przez Piekarnię w jednostkach handlu detalicznego- własnych sklepach oraz ze względu na ich powierzchnię nie powinny być ujęte w ilości odpadów wprowadzanych przez Piekarnię w danym roku. Z brzmienia przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy nie wynika bowiem, iż przedsiębiorca będzie zobowiązany do rozliczenia opakowań tylko wtedy, gdy będą służyć one pakowaniu produktów w prowadzonej przez niego jednostce handlu detalicznego o powierzchni handlowej pow. 500 m2. Z przytoczonego przepisu wynika bowiem, iż obowiązki nałożone przez ustawę odnoszą się także do przedsiębiorców wprowadzających na rynek krajowy produkty w opakowaniach, którzy prowadzą jednostkę handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2 sprzedających produkty tam pakowane. Zastosowanie w przepisie wyrazu "także" oznacza, że wskazane w nim podmioty są również objęte obowiązkiem wynikającym z Ustawy. Gdyby ustawodawca chciał nałożyć taki obowiązek tylko na podmioty, które prowadzą handel detaliczny w palcówkach o powierzchni handlowej pow. 500m2, to użyłby innego sformułowania w przepisie poprzez wyraźnie wskazanie, iż ma on zastosowanie tylko do takich podmiotów.

Odnosząc się do przytoczonej interpretacji Ministerstwa, na którą powołuje się strona skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, iż nie jest ona oficjalną wykładnią prawa i nie jest prawnie wiążącą dla organów administracji orzekających w sprawach indywidualnych. Zatem wszelki zarzuty w tym zakresie są bezpodstawne. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Piekarnia [...] Spółka Jawna zarzucając jej :

I. naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz.U. z 2007r. Nr 90, poz. 607 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie względem skarżącego, w sytuacji gdy skarżący nie mógł zostać zakwalifikowany jako podmiot zobowiązany do uiszczania opłaty produktowej,

2) art. 12 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz.U. Z 2007r. Nr 90, poz. 607 ze zm.) poprzez jego zastosowanie do podmiotu nie będącego zobowiązanym do dokonania rozliczenia ,

II. naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 7 w zw. z art.: 77 § 1 w zw. z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a nadto na niekompletnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, tj.

a) nieustalenie w jaki sposób skarżący wprowadza opakowania na rynek krajowy, tj. czy Skarżący sprzedaje produkty pakowane we własnych punktach sprzedaży o powierzchni nie przekraczającej 500 m2, czy odmiennie,

b) nieustalenie powierzchni handlowej w jakich Skarżący dokonuje zbycia produkowanych przez siebie wyrobów piekarniczych pakowanych w opakowania w punktach handlowych sprzedaży detalicznej,

c) nieustalenie czy oraz w jaki sposób pakowane są produkty.

2) art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na pominięciu wskazania w uzasadnieniu decyzji, którym dowodom organ II instancji dał wiarę i na których oparł swe rozstrzygnięcie, a którym odmówił mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyn takiego postępowania

3) art. 138 § 3 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana w niewyjaśnionym stanie faktycznym.

Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 roku, sygn. akt [...] w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. wnoszę również o uchylenie utrzymanej w mocy ww orzeczeniem decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak słusznie wywiodły orzekające w sprawie organy podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U z 2007r. Nr 90, poz.607 ze zm. zwanej dalej "Ustawą") w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania tego obowiązku tj. 2009r.

Stosownie do art. 1 ust. 1 Ustawy, określa ona obowiązki przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U Nr 173, poz. 1807, z późn. zm. ), wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr l do ustawy, i produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy oraz określa zasady ustalania pobierania opłaty produktowej i opłaty depozytowej.

1 a. Przepisy ustawy stosuje się również do przedsiębiorcy, który pakuje produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadza je na rynek krajowy.

1 b. W przypadku gdy produkt lub produkt w opakowaniu jest wprowadzany na rynek krajowy przez przedsiębiorcę niebędącego wytwórcą produktu lub produktu w opakowaniu, który zlecił wytworzenie tego produktu lub produktu w opakowaniu oraz którego oznaczenie zostało umieszczone na produkcie lub produkcie w opakowaniu, obowiązki określone w ustawie obciążają tego przedsiębiorcę.

1 c. Przez oznaczenie, o którym mowa w ust. 1 b, rozumie się znak towarowy w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.) lub firmę, nazwę przedsiębiorcy, a w przypadku osoby fizycznej - imię i nazwisko przedsiębiorcy lub nazwę, pod którą wykonuje działalność gospodarczą.

2. Przez przedsiębiorcę wprowadzającego na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr l do ustawy rozumie się także:

1) przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedającego produkty tam pakowane;

2) przedsiębiorcę prowadzącego więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5.000 m2, bez względu na powierzchnię pojedynczej jednostki, sprzedającego produkty w tych jednostkach pakowane. Tymczasem stosownie do brzmienia art. 3 ust. 1 ustawy Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 1, ma obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych poużytkowych. Obowiązek odzysku może być realizowany przez przedsiębiorcę samodzielnie. Z obowiązku, o którym mowa w art. 3 przedsiębiorca rozlicza się na koniec roku kalendarzowego. Przedsiębiorca, który realizuje odzysk samodzielnie, który nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 3, jest obowiązany do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu:

1) odzysku;

2) recyklingu.

Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej powstaje na koniec roku kalendarzowego. Opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.

W razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej.

W ocenie Sądu z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżąca spółka jest przedsiębiorca w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, a tym samym w roku 2009r. ciążył na niej obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych poużytkowych. Z akt sprawy wynika (potwierdza to przeprowadzona w spółce od [...] kwietnia do [...] maja 2014 r. kontrola), że w 2009 Skarżąca wprowadziła na rynek krajowy opakowania z tworzyw sztucznych o łącznej masie 3 549 kg oraz opakowania z papieru i tektury o łącznej masie 4 267 kg. Ustalono także, że nie zapewniła ona odzysku i nie osiągnęła docelowych poziomów odzysku i recyclingu w wysokości określonej w Załączniku 4 do ustawy o opłacie produktowej. Piekarnia dokonując samodzielnego rozliczenie opakowań za 2009 r. wskazała w sprawozdaniu OŚOPI o wysokości opłaty produktowej za 2009 r. łączną masę opakowań z tworzywa sztucznego wprowadzonych przez Piekarnię w tym roku w ilości - 342 kg.

Zatem wobec nie wykonania obowiązku odzysku, co jest w sprawie bezsporne, Piekarnia jak słusznie wywiodły organy była zobowiązana do wniesienia opłaty produktowej od całej ilości danego rodzaju opakowań wprowadzonego w danym roku, a nie od ich części.

W tym miejscu należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie wskazało, że Piekarnia błędnie interpretuje, iż opakowania używane przez Piekarnię w jednostkach handlu detalicznego- własnych sklepach oraz ze względu na ich powierzchnię nie powinny być ujęte w ilości odpadów wprowadzanych przez Piekarnię w danym roku. Z brzmienia przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy nie wynika bowiem, iż przedsiębiorca będzie zobowiązany do rozliczenia opakowań tylko wtedy, gdy będą służyć one pakowaniu produktów w prowadzonej przez niego jednostce handlu detalicznego o powierzchni handlowej pow. 500 m2. Z art. 1 ust. 1 ustawy wynika zaś, że skarżąca jako przedsiębiorca wprowadzający na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr 1 do ustawy, i produkty wymienione w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy miała obowiązek wniesienia opłaty produktowej od całej ilości danego rodzaju opakowań wprowadzonego w danym roku. Art. 1 ust. 2 pkt. 1 ustawy dotyczy z kolei także (dodatkowo) grupy przedsiębiorców, którzy nie spełniają przesłanki z ust. 1 ale prowadzą jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedając produkty tam pakowane.

Zastosowanie w przepisie wyrazu "także" oznacza, że wskazane w nim podmioty są również objęte obowiązkiem wynikającym z Ustawy.

Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie stanowisko organów jest uzasadnione.

Sąd nie stwierdził także, by doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przy wydaniu decyzji obu instancji. Materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez organy. Strona miała możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami. Organ odwoławczy nie uchybił także art. 15 k.p.a. W toku postępowania organy podjęły szereg działań które mogły się przyczynić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Wskazane materiały i ustalenia organy obu instancji przeanalizowały, z uwzględnieniem obowiązku dwukrotnego rozważenia sprawy w jej całokształcie, prowadzone przez organy postępowania cechowała wszechstronność, dążność do ustalenia prawdy obiektywnej. Wobec wskazanych przyczyn nie można zarzucić organom, by stanowisko swe sformułowały z naruszeniem art. 11 k.p.a. Sporządzone uzasadnienia i rozstrzygnięcia spełniają zaś wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji odniesiono się także do argumentacji odwołania. Brak podzielenia jej przez organ nie jest natomiast tożsamy z błędnym rozstrzygnięciem sprawy.

Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.