Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 434/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 10
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2021 roku sprawy ze skargi A. M. - T. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] stycznia 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

A. M. - T. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r.

Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] (dalej zwany jako organ lub ZUS) powołując przepis art. 31 zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm., dalej zwana jako ustawa z 2 marca 2020 r.) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 z późn. zm., dalej zwana jako u.s.u.s.) odmówił skarżącej prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nie spełniła przesłanki przyznania prawa zwolnienia ze składek wskazanej w art. 31zo ust. 10 ustawy z 2 marca 2020 r. tj. nie prowadziła na dzień [...] września 2020 r. działalności oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (zwanej dalej PKD) 2007 jako rodzaj przeważającej działalności kodami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]

Uzasadniając odmowę przyznania prawa do zwolnienia z opłacania należności organ wskazał, że wprawdzie z wniosku wynika, że A. M. - T. jako przeważającą wg PKD na dzień [...] września 2020 r. prowadziła działalność oznaczoną kodem 5610A tj. działalność restauracyjną i gastronomiczną to jednak na podstawie bazy REGON Głównego Urzędu Statystycznego oraz danych w CEiDG organ ustalił, że przeważającą działalnością wnioskodawcy była sprzedaż hurtowa napojów alkoholowych oznaczona kodem PKD [...]

A. M. – T. nie skorzystała z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy występując w ustawowym terminie do tut. Sądu z odwołaniem, które Sąd rozpoznał jako skargę.

W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez literalną wykładnię przepisu art. 31 zo ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Skarżąca przyznała, że literalnie brzmienie przepisu art. 31 zo ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. nie pozwala na przyznanie jej pomocy wobec braku przeważającego kodu PKD [...] na dzień [...] września 2020 r. Wskazała, że właściwą formą wykładni powinna być wykładnia funkcjonalna i prokonstytucyjna przepisu art. 31zo ust.10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., mająca na względzie faktyczny rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, którą jest prowadzenie działalności restauracyjnej co najmniej od 2013 r., a nie sprzedaż napojów alkoholowych. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi w tym m.in. paragonów z kasy fiskalnej, umów najmu lokalu, zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, protokołu z kontroli sanitarnej (k. 9 - 40) celem wykazania faktu prowadzenia działalności gospodarczej w formie restauracji [...]" co najmniej od 2013 r. W ocenie skarżącej nie można uznać, że tylko i wyłącznie numer PKD jako przeważający na dzień [...] września 2020 roku ma decydować o przyznaniu pomocy, podczas gdy faktyczny rodzaj prowadzonej działalności, z której osiąga się największy przychód powinien być wskaźnikiem decydującym o przyznaniu wsparcia i pomocy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu podnoszone przez skarżącą w skardze okoliczności nie mogą stanowić podstawy jej uwzględnienia. Wskazano, że wykładnia systemowa i funkcjonalna wobec wykładni literalnej pełnią pomocniczą funkcję i w sytuacji gdy wykładnia językowa pozwala na sformułowanie jednoznacznych tez to stosowanie kolejnych wykładni jest nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 2 marca 2020 r.o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19 ,innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020 poz.1842,ze zm). W przepisie art. 31 zo i n. ustawy z 2 marca 2020 r. przewidziano zwolnienie z obowiązku opłacenia nieopłaconych składek osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, podmiotów zatrudniających nie więcej niż 49 osób.

Zgodnie z art. 31 zo ust.10 tej ustawy płatnikowi składek prowadzącemu na dzień [...] września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności kodami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od [...] listopada 2020 r. do [...] listopada 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia [...] czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Zgodnie natomiast z art. 31 zo ust. 11 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...] września 2020 r.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca we wniosku z [...] stycznia 2021 r. o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek wskazała, że jako przeważającą działalność na dzień [...] września 2020 r. prowadzi działalność według PKD [...] (restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne). Organ natomiast w oparciu o dane zawarte w rejestrze REGON oraz CEIDG ustalił, że na dzień [...] września 2020 r. jako przeważający rodzaj działalności skarżąca prowadziła sprzedaż hurtową napojów alkoholowych oznaczoną kodem PKD [...] W aktach administracyjnych tymczasem brak jest wydruków z rejestru REGON czy CEIDG dotyczących prowadzonej przez skarżącą działalności. Z zapisów wygenerowanych z ogólnodostępnej bazy internetowej CEIDG wynika, że przeważającą działalnością gospodarczą skarżącej według kodu PKD jest kod [...] tj. Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Z kolei z bazy ogólnodostępnej REGON wynika, że działalność przeważającą wg PKD to kod 5610A oraz kod 4634A tj. sprzedaż hurtowa napojów alkoholowych. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, jak to uczynił organ, że z zapisów w bazie REGON oraz CEIDG wynika, że przeważającą działalnością prowadzoną przez skarżącą była na dzień [...] września 2020 r. sprzedaż hurtowa napojów alkoholowych.

W ocenie Sądu sformułowanie zawarte w przepisie art. 31 zo ust. 10 ustawy z 2 marca 2020 r. "działalność oznaczona wg PKD 2007 jako rodzaj przeważającej działalności" należy rozumieć jako działalność faktycznie, rzeczywiście prowadzona, a nie zadeklarowana w rejestrach REGON, czy też CEIDG. Rejestr REGON zgodnie z art. 3 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 443) został utworzony dla celów statystycznych, aby informować m.in. społeczeństwo, organy państwa i administrację publiczną o sytuacji m.in. ekonomicznej, demograficznej, społecznej. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2296) zadaniem CEIDG jest:

1) ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi;

2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie;

3) udostępnianie informacji o zakresie i terminie zmian we wpisach do CEIDG oraz w informacjach i danych udostępnianych w CEIDG, a także o wprowadzającym te zmiany podmiocie;

4) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego;

5) udostępnianie informacji o ustanowionym pełnomocniku lub prokurencie, w tym o zakresie udzielonego pełnomocnictwa lub o rodzaju i sposobie wykonywania prokury.

Zarówno wpis do REGON, jak i do CEIDG należy zatem traktować jako pewnego rodzaju domniemanie, które można obalić stosownymi dowodami wskazującymi na to jaka faktyczna działalność jest prowadzona. Należy mieć przy tym na względzie cel ustawy z 2 marca 2020 r. którym jest pomoc dla przedsiębiorców w łagodzeniu skutków związanych z pandemią, mającego zapobiec upadłości czy likwidacji działalności gospodarczej. Pomoc ta powinna zatem zostać udzielona tym przedsiębiorcom, którzy faktycznie na dzień [...] września 2020 r. prowadzili jako przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem wymienionym w ustawie. Sama zatem treść rejestru REGON, ani CEIDG nie może przesądzać o tym, że przeważającą działalnością skarżącej była sprzedaż napojów alkoholowych. W sytuacji bowiem, gdyby inne dowody wskazywały na to, że na dzień [...] września 2020 r. przeważającą działalnością skarżącej była działalność gastronomiczna to zdaniem Sądu brak jest podstaw, aby odmówić zwolnienia z obowiązku opłacania składek.

Tymczasem organ wydał zaskarżoną decyzję bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie jaką faktycznie działalność prowadziła na dzień [...] września 2020 r. skarżąca – czy była to sprzedaż napojów alkoholowych, czy też działalność gastronomiczna. Akta administracyjne poza wnioskiem i decyzją nie zawierają żadnych materiałów. Skarżąca do skargi przedłożyła dokumenty w postaci: zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2013 r. na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu [...]" mieszczącym się w T. przy [...] ważnego w okresie od [...] sierpnia 2013 r. do [...] kwietnia 2018 r., zezwolenia z dnia [...] czerwca 2010 r. na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu [...]" mieszczącym się w T. przy [...] ważnego w okresie od [...] czerwca 2010 r. do [...] czerwca 2012 r., protokół kontroli punktu sprzedaży napojów alkoholowych z [...] grudnia 2016 r. lokalu przy [...] w T. , umowy najmu z dnia [...] czerwca 2017 r. zawartej pomiędzy Dyrektorem Muzeum Miasta [...],a A. M. – T., które przedmiotem był lokal użytkowy przeznaczony na działalność prowadzenia restauracji – kawiarni, zlokalizowany w budynku Muzeum Miasta T. przy [...] w T. . W § 1 ust. 2 umowy ustalono, że w restauracji – kawiarni możliwa jest sprzedaż napojów alkoholowych zgodnie z posiadanymi zezwoleniami. W myśl § 2 umowy została ona zawarta do [...] grudnia 2020 r. Nadto skarżąca przedłożyła również do akt niniejszej sprawy umowę najmu z dnia [...] lutego 2013 r. zawartą z Dyrektorem Miejskiego Domu Kultury, której przedmiotem był najem lokalu użytkowego na działalność prowadzenia kawiarni w budynku Muzeum Rzemiosła Tkackiego przy [...] Zgodnie z § 2 umowa została zawarta na okres 3 lat od dnia jej podpisania. Jednocześnie do skargi załączono kopie paragonów fiskalnych, które pochodzą z listopada 2017 r., grudnia 2018 r., marca 2019 r., maja 2019 r., lipca 2019 r., października 2019 r., lutego 2020 r., czerwca 2020 r., sierpnia 2020 r., grudnia 2020 r., informacje dotyczące użytkowania kasy fiskalnej, protokół kontroli sanitarnej z dnia [...] września 2020 r. przeprowadzony w lokalu [...]" przy [...] w T. , upoważnienie z dnia [...] września 2020 r. do przeprowadzenia kontroli sanitarnej w lokalu [...]" przy [...] w T. oraz protokół z czynności odczytania zawartości pamięci fiskalnej za okres od [...] sierpnia 2013 r. do [...] sierpnia 2020 r.

Organ przed wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji nie poinformował skarżącej o konieczności wykazania przesłanek, których niewykazanie może narazić ją na negatywne konsekwencje prawne. Uniemożliwił zatem stronie wykazanie na etapie postępowania administracyjnego stosownym dowodami jaką faktycznie przeważającą działalność gospodarczą prowadziła na dzień [...] września 2020 r. w szczególności czy była to działalność gastronomiczna. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, w oparciu o które mógłby wyciągnąć stosowne wnioski i następnie wydać decyzję w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Nadto zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu przepisy ustawy z [...] marca 2020 r. nie wprowadziły szczególnego trybu rozpatrywania wniosków, uchylającego stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Regulacje art. 15 zzzzzn i n. tej ustawy wskazują, że zasady z k.p.a. zostały ograniczone w ściśle określonym zakresie a nie wyłączone. Odesłanie do przepisów k.p.a. w zakresie odwołań (art. 31 zq ust. 8 ustawy z dnia [...] marca 2020 r.) wskazuje jedynie na tryb rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (n.b. stanowi powielenie regulacji z art. 83 ust. 4 u.s.u.s.), a nie wskazuje na wyłączenie stosowania przepisów k.p.a. do rozpoznawania przedmiotowych wniosków przez organ.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania dokumentacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Powyższe pozwoliłoby zd. Sądu na wyczerpującą ,a przede wszystkim obiektywną ocenę środków dowodowych , którymi dysponuje strona ,a które załączyła dopiero do skargi.

Sąd zauważa jednak ,że we wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. skarżąca podała jako adres prowadzonej działalności ul. [...] w T. , a w dokumentach załączonych do skargi jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą jest wskazany [...] w T. . Tymczasem z bazy REGON wynika, że siedzibą prowadzonej przez A. M. – T. działalności gospodarczej pod firmą P. est T. ul. [...]. Także z zapisów w CEIDG wynika, że stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącą to miejscowość T., ul. [...], nr [...], a dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej to miejscowość T., pl. [...] nr [...].

Przedłożone przez skarżącą zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie obowiązywały już na dzień [...] września 2020 r. Także umowa najmu lokalu na prowadzenie działalności gastronomicznej z [...] lutego 2013 r. obowiązywała jedynie do [...] lutego 2016 r., a zatem także była już nieaktualna na dzień [...] września 2020 r, podobnie jak protokół kontroli punktu sprzedaży napojów alkoholowych z dnia [...] grudnia 2016 r. Do [...] grudnia 2020 r. obowiązywała natomiast umowa najmu z [...] czerwca 2017 r. Część paragonów fiskalnych pochodzi z 2020 r., jednakże nie widnieje na nich żaden adres, a w szczególności adres z lokalu gastronomicznego prowadzonego przy [...] w T. . Także protokół kontroli sanitarnej w lokalu przy [...] w T. pochodzi z [...] września 2020 r. i nie dowodzi ,że skarżąca prowadziła działalność gastronomiczną w tym miejscu.

Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe stanowisko i uwagi wyrażone przez Sąd. W szczególności organ przeprowadzi postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie jakiego rodzaju przeważająca działalność gospodarcza była prowadzona faktycznie przez stronę postępowania w dniu [...] września 2020 r.

Z uwagi na powyższe, stwierdzając że naruszenia wskazanych powyższej przepisów k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (wniosek skarżącej k. 4, zgoda organu k. 52 akt sądowych).