Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 599/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A SA W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...], które po rozpatrzeniu odwołania A SA we W. z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...]r. nr [...]określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 r.

Od A S.A. w dniu [...]r. wpłynęła do Urzędu Gminy M. korekta deklaracji podatku od nieruchomości dotycząca 2004 r. wraz z uzasadnieniem, w którym powołano się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005. Nr 129, poz. 1864). Spółka podniosła, że telekomunikacyjne podziemne linie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie wtedy gdy ułożone są bezpośrednio w ziemi natomiast poza obowiązkiem podatkowym pozostają linie kablowe umieszczone w kanalizacji.

Zdaniem Spółki linia kablowa umieszczona w kanalizacji nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego oraz art. 1a ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) zwanej dalej u. p.i o.l.

Wójt Gminy M. nie podzielił stanowiska Spółki i decyzją z dnia [...]r. Nr [...] określił jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł. za 2004 r. W uzasadnieniu powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opatach lokalnych oraz Prawa budowlanego stwierdził, że położenie sieci technicznej, w tym przypadku linii kablowej, nie ma istotnego znaczenia, gdyż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako podstawowy warunek wskazują związek funkcjonalno-użytkowy urządzenia budowlanego, jakim są linie kablowe, z budowlą – kanalizacją. Wobec tego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega całość techniczno-użytkowa w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych wraz z kanalizacją techniczną, gdyż spełnia kryterium budowli w rozumieniu ustawy podatkowej, jest w posiadaniu spółki i związana jest z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.

Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i stwierdzenie nadpłaty, zarzucając naruszenie:

- art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "O.p"., poprzez błędne określenie podstawy prawnej decyzji,

- art. 210 § 4 O.p., poprzez niewłaściwie sporządzone uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji,

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l., w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (D. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że linia telekomunikacyjna jest budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

- art. 121 O. p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów podatkowych,

-art. 124 O. p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku odniesienia się do argumentacji podatnika i dowodów zgromadzonych w sprawie,

-art. 180 § 1 O. p., poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na odmowie uznania opinii biegłego przedłożonej przez podatnika za dowód w sprawie,

- art. 187 O. p., poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na pominięciu przy analizie materiału dowodowego ekspertyz przedłożonych przez podatnika,

- art. 197 § 1 O. p. i w związku z nim art. 4 ust. 7 2 u.p.io.l., poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do powołania biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie prawa budowlanego oraz błędne ustalenie podstawy prawnej decyzji w zakresie uzasadniającym niepowoływanie biegłego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M.

W uzasadnieniu wskazało, że z przepisów art. 3 pkt 1 lit. b) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynika, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a do budowli zalicza się także sieci techniczne. Ponieważ ustawa. o podatkach i opłatach lokalnych, w art. 1a ust. 1 pkt 2, za budowlę uważa obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, to pojecie to obejmuje również sieci techniczne stanowiące całość techniczno-użytkową, a zatem wchodzące w jej skład elementy potrzebne do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Z tego powodu nie jest trafne zapatrywanie, że jedynie kanalizacja kablowa, bez umieszczonych w niej kabli stanowi budowlę, będącą przedmiotem opodatkowania. Gdy zaś chodzi o kwestię trwałego związania kabli z gruntem, to Prawo budowlane wymóg w tym zakresie odnosi jedynie do budynków, a niezależnie od tego kanalizacja kablowa jest trwałe z gruntem związana, natomiast usytuowane w jej wnętrzu kable są z nią funkcjonalnie związane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona wnosząc o uchylenie decyzji, zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 197 § 1 i art. 210 § § 4 O.p. W uzasadnieniu przytoczyła argumentację podniesioną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.io.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa podatkowa zawiera definicję pojęcia budowla odwołującą się do przepisów prawa budowlanego. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.i o.l. stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym sieci techniczne. Biorąc pod uwagę akcentowaną w skardze kwestię wymogu związania obiektu z gruntem należy zauważyć, że wymienione w w/w przepisie rodzaje budowli nie muszą posiadać cechy trwałego związania z gruntem. Cecha ta została expressis verbis wymieniona jedynie w przypadku tablic reklamowych. Termin urządzenie budowlane należy natomiast rozumieć jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, m. in. urządzenie instalacyjne (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego).

W świetle przytoczonych regulacji Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, że definicja budowli, zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l obejmuje m.in. sieć techniczną, którą niewątpliwie jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, obejmująca całokształt urządzeń technicznych służących doprowadzeniu sygnału telekomunikacyjnego do końcowego odbiorcy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8.07.2008 r., sygn. akt l SA/Łd 139/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.08.2008 r., Sygn. akt l SA/Po 517/08, a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2.04.2008 r., sygn. akt l SA/Sz 740/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15.04.2009 r., sygn. akt 1264/08). W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to przewody, punkty wzmacniające sygnał (...) oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnału, który ostatecznie trafi do przyłączy poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej.

W przekonaniu Sądu prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że przedmiotem opodatkowania jest po prostu sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, której zadaniem jest dostarczanie sygnału telekomunikacyjnego, niezależnie od jej technicznej budowy. Bez znaczenia pozostaje natomiast, w jaki sposób instalacja kablowa połączona jest z kanalizacja kablową, skoro faktycznie wszystkie te elementy, jako całość techniczno-użytkowa służą jednemu celowi – sprawnemu przekazywaniu sygnału. Tym samym Sąd nie podziela poglądu strony, że zarówno kanalizacja kablowa, jak i biegnące w niej kable należy kwalifikować osobno z punktu widzenia objęcia ich przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w szeregu innych orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok z 19 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 58/09, z 4 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1439/08, z 17 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 901/08, z 10 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1533/08).

Zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l. należy, w przekonaniu Sądu, interpretować ściśle. Przepis ten odsyła do regulacji przepisów prawa budowlanego tylko w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Samo porównanie definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że -znaczenie terminu – "budowla" w ustawie podatkowej ma szerszy zasięg, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. Nie można więc uznać, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u. u.p.io.l odsyła do szeroko rozumianych przepisów prawa budowlanego. Charakter odesłania wskazuje, że w sprawach podatku od nieruchomości przepisy prawa budowlanego mają ograniczone zastosowanie, które ogranicza się do definicji obiektu i urządzenia budowlanego, zawartych w przepisach art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego.

Zasadność powyższego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z dnia 27.01.2006 r. sygn. akt FSK 2316/04), który uznał, że przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l w związku z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego są wystarczające dla wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, oraz że nie ma podstaw ani potrzeby, aby odwoływać się do innych przepisów, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 u.p.io.l nie stwarza tego rodzaju podstawy.

Jako bezpodstawne należało ocenić zarzuty skargi dotyczące uchybień w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu wydania opinii, w jakiej części sieć telekomunikacyjna stanowi budowle podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższa kwestia stanowi bowiem zagadnienie prawne, podlegające rozstrzygnięciu przez organ na podstawie powołanych przepisów i to organ jest obowiązany samodzielnie dokonać w świetle tych regulacji prawnych, czy i w jakim zakresie (więc także w – w odniesieniu do których elementów) linie kablowe będące własnością Spółki mogły być uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast wartość przyjętą jako podstawę opodatkowania organy podatkowe ustaliły na podstawie informacji dostarczonych przez samą Spółkę, która na wezwanie organu przedłożyła w postępowaniu zestawienie wydatków składających się na wartość kanalizacji kablowej oraz linii telekomunikacyjnej (na podstawie ewidencji środków trwałych) oraz kopie dokumentów [...], dotyczących tych elementów. Wartości wynikające z przedłożonej przez stronę dokumentacji w pełni odpowiadały wartościom zadeklarowanym przez Spółkę w pierwotnej deklaracji podatku od nieruchomości za 2004 r. Nadto w niniejszej sytuacji nie sposób odmówić organom podatkowym prawa do samodzielnych ustaleń, przy czym kwestia powołania biegłego mieści się w ramach ich swobodnego uznania, a analiza stanu faktycznego w świetle przepisów zdaniem Sądu nie powoduje konieczności posiadania wiadomości specjalnych.

Z tychże względów zarzuty strony odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe. art. 121, 122, 124, 187 § 1, 197 § 1 210 § 1 pkt 4 oraz § 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów ustawy 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.