Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1382/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 14b § 3, art. 72 § 1 pkt 2, art. 75 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 9 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J., na podstawie art. 72 § 1 pkt 2, art. 75 § 1 i § 4a oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.f."), po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wszczętego na wniosek J. D., odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2016 r. do Urzędu Skarbowego w J. wpłynął wniosek J. D. o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego. We wniosku podatnik wskazał, że wniosek dotyczy odszkodowania (rekompensaty) wypłaconej mu w dniu [...] lutego 2015 r. w wysokości [...] zł, od którego pracodawca - płatnik [...] S.A. [...] Spółki w P., odprowadził podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości [...] zł. Zdaniem wnioskodawcy w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., niesłusznie odprowadził podatek dochodowy od świadczenia, wypłaconego mu z tytułu skorzystania z Programu Dobrowolnych Odejść. Do wniosku podatnik załączył zaświadczenie o wysokości otrzymanych odpraw i odprowadzonego podatku oraz interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]

W ocenie organu świadczenie wypłacone podatnikowi przez [...] S.A. [...] Spółki spełnia jedną z przesłanek zastosowania zwolnienia, wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Przesłanka ta jest związana z bezpośrednim źródłem wypłaty tego świadczenia, określającym jego wysokość lub zasady ustalania, jakim są postanowienia regulaminów, o których mowa w art. 9 § 1

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm. – dalej "Kodeks pracy"), do których zalicza się Regulamin Dobrowolnych Odejść dla Pracowników [...] S.A. [...] Spółki. Jednakże zdarzenie, od którego zaistnienia została uzależniona wypłata przedmiotowego świadczenia, tj. rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron w ramach Programu Dobrowolnych Odejść dla Pracowników [...] S.A. [...] Spółki, nie nastąpiło wbrew woli J. D. i nie doprowadziło do wyrządzenia jemu szkody lub krzywdy, wskutek naruszenia jego dóbr lub interesów prawnie chronionych. Zdaniem organu przedmiotowe świadczenie nie stanowi odszkodowania czy zadośćuczynienia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Tym samym zwolnienie określone w ww. przepisie nie ma w sprawie zastosowania.

W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. podatnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2014 r. Zarząd [...] S.A. uchwałą Nr [...] w sprawie: przyjęcia modelu optymalizacji zatrudnienia w [...] S.A. postanowił przyjąć model optymalizacji zatrudnienia w [...] S.A. polegający na wdrożeniu u każdego z pracodawców działających w Spółce Programu Dobrowolnych Odejść, na warunkach określonych w Projekcie Wzorcowego Regulaminu Programu Dobrowolnych Odejść dla Pracowników [...] S.A. Ponadto postanowiono zobowiązać każdego z pracodawców działających w Spółce do przeprowadzenia Programu Dobrowolnych Odejść na warunkach określonych we Wzorze Regulaminu, w tym w szczególności do przyjęcia Regulaminu Programu Dobrowolnych Odejść obowiązującego u danego pracodawcy, przygotowanego według Wzoru Regulaminu.

Ze znajdującego się w aktach sprawy Regulaminu Programu Dobrowolnych Odejść dla Pracowników [...] S.A. [...] Spółki - dalej: "Regulamin" wynika, że warunkiem skorzystania z Programu jest złożenie przez pracownika wniosku o przystąpienie do Programu Dobrowolnych Odejść.

W § 4 ust. 1 Regulaminu postanowiono, że świadczenia przysługujące pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę w ramach Programu Dobrowolnych Odejść są indywidualnie określane w treści porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę. W ust. 2 natomiast stwierdzono, że w związku z rozwiązaniem umowy o pracę w ramach Programu Dobrowolnych Odejść, pracownikowi przysługują następujące świadczenia:

1) odprawa pieniężna, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm.) – dalej: "ustawa o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników",

2) dodatkowe, jednorazowe świadczenie pieniężne ("rekompensata").

Ponadto w § 4 ust. 4 regulaminu określono wysokość przysługującej rekompensaty. Jej wysokość jest uzależniona od rodzaju posiadanego przez pracownika na dzień [...] stycznia 2015 r. Uprawnienia wynikającego z Gwarancji Zatrudnienia przysługującej pracownikowi na podstawie § 3 Paktu Gwarancji Pracowniczych z dnia [...] września 2013 r.

W dniu [...] stycznia 2015 r. pomiędzy J. D. a [...] S.A. [...] Spółki z siedzibą w P. zostało zawarte porozumienie stron rozwiązujące umowę o pracę z dniem [...] stycznia 2015 r. na mocy porozumienia stron, tj. w trybie przewidzianym w art 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.

Z porozumienia wynika, że w dniu [...] stycznia 2015 r. podatnik z własnej inicjatywy złożył wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. W § 2 ust. 1 porozumienia zapisano, w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z przyczyn, o których mowa w ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, pracownikowi przysługiwać będzie jednorazowa odprawa pieniężna w wysokości 3 krotności wynagrodzenia, ustalonego według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 4 ww. ustawy. Ponadto w § 2 ust. 2 porozumienia postanowiono, że mając na względzie tryb rozwiązania stosunku pracy w ramach Programu Dobrowolnych Odejść Pracownikowi przysługiwać będzie rekompensata w wysokości 33 krotności wynagrodzenia ustalonego według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

Z powyższego wynika, że porozumienie stron rozwiązujące umowę o pracę zawarte pomiędzy J. D. a [...] S.A. [...] Spółki S.A. zostało zawarte na podstawie Regulaminu Programu Dobrowolnych Odejść dla pracowników [...] S.A. [...] Spółki, wydanego i wdrożonego do stosowania zgodnie z Uchwałą Nr [...] Zarządu [...] S.A. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie: przyjęcia modelu optymalizacji zatrudnienia w [...] S.A. Regulamin ten stanowi również podstawę wypłaty podatnikowi rekompensaty.

W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. [...] S.A. [...] Spółki S.A. wyjaśniła, że wdrożenie Programu Dobrowolnych Odejść dla pracowników [...] nie było poprzedzone zawarciem porozumienia z organizacjami związkowymi. Ponadto Spółka poinformowała, że wypłacone J. D. świadczenie (wynikające z § 4 ust. 5 regulaminu), nie stanowi rekompensaty szkody lub krzywdy wyrządzonej stronie. Świadczenie to wypłacone było w celu zapewnienia jednorazowego wsparcia finansowego w związku z rozwiązaniem stosunku pracy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podatnik z tytułu rozwiązania umowy o pracę na podstawie porozumienia stron rozwiązującego umowę o pracę, zawartego w dniu [...] stycznia 2015 r. z [...] S.A. [...] Spółki, oprócz jednorazowej odprawy pieniężnej, o której mowa w art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, otrzymał świadczenie pieniężne w wysokości [...] zł. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na warunkach określonych w Regulaminie Programu Dobrowolnych Odejść dla Pracowników [...] S.A. [...] Spółki, obowiązujących u pracodawcy na podstawie Uchwały Nr [...] Zarządu [...] S.A. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie: przyjęcia modelu optymalizacji zatrudnienia w [...] S.A. Świadczenie to w ww. Regulaminie określone zostało jako rekompensata.

W konsekwencji organ stwierdził, że wysokość i zasady ustalania wypłaconej podatnikowi rekompensaty nie wynikają z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Nie wynikają one bowiem z uzgodnień mających miejsce pomiędzy pracodawcą podatnika a związkami zawodowymi.

Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., w którym [...] S.A. [...] Spółki S.A wyjaśniła, że wdrożenie Programu Dobrowolnych Odejść dla pracowników [...] nie było poprzedzone zawarciem porozumienia z organizacjami związkowymi.

Organ zauważył, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.p.d.o.f. wyłącza ze zwolnienia podatkowego odszkodowania, wynikające z zawartych umów. Porozumienie stron rozwiązujące umowę o pracę, zawarte w dniu [...] stycznia 2015 r. pomiędzy J. D. a [...] S.A. [...] Spółki z siedzibą w P. niewątpliwie stanowi umowę. Rekompensata wypłacona podatnikowi nie była też odszkodowaniem za naruszenie Gwarancji Zatrudnienia zgodnie z Pakietem Gwarancji Pracowniczych. Z § 3 ust. 3 lit. c) umowy dotyczącej Gwarancji Pracowniczych i Socjalnych dla pracowników zatrudnionych przez Zakłady [...] S.A. oraz dla pracowników zatrudnionych przez Spółki Grupy [...] S.A. z dnia [...] września 2013 r., nazwanej "Pakt Gwarancji Pracowniczych" wynika, że Gwarancja Zatrudnienia nie obejmuje pracowników, z którymi umowa o pracę zostanie rozwiązana za porozumieniem stron. Natomiast okoliczność, że podatnik objęty był wcześniej Gwarancją zatrudnienia miała jedynie wpływ na wysokość otrzymanej przez niego rekompensaty. W przedmiotowej sprawie to J. D., jak wynika z treści porozumienia stron rozwiązującego umowę o pracę z dnia [...] stycznia 2015 r., wystąpił w dniu [...] stycznia 2015 r. z wnioskiem o rozwiązanie za porozumieniem stron umowy o pracę. Tym samym Gwarancja Zatrudnienia nie została naruszona przez pracodawcę. Oznacza to, że wypłacenie podatnikowi rekompensaty nie nastąpiło na podstawie w/w "Paktu Gwarancji Pracowniczych". To z kolei oznacza, że rekompensata nie została wypłacona na podstawie postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

W ocenie organu przedmiotowa rekompensata nie miała również charakteru kompensacyjnego, mającego na celu wyrównanie szkody poniesionej przez pracownika z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy.

Odnosząc się do przywołanej przez stronę na potwierdzenie jego stanowiska, indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], organ odwoławczy analizując treść w/w interpretacji przepisów prawa podatkowego wskazał, że wnioskujący J. D. przedstawił stan faktyczny, z którego wynika, że:

- Regulamin Programu Dobrowolnych Odejść, Pracodawca ogłosił na mocy Porozumienia zawartego z organizacjami pracowniczymi,

- Porozumienie to jest porozumieniem zbiorowym, o którym mowa w art. 9 § 1 Kodeksu Pracy,

- otrzymane świadczenie pieniężne (rekompensata) ma charakter odszkodowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., gdyż świadczenie to jest w istocie naprawieniem szkody lub straty, jaką poniósł w związku z utratą pracy.

Organ wyjaśnił, że wydana J. D. interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] marca 2016 r., jakkolwiek prawidłowa, pozostaje bez wpływu na ustalenia wynikające z przeprowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania podatkowego, zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r.

W skardze z dnia [...] września 2016 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej: "K.p.a.") oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, w postępowaniu prowadzonym wadliwie. Jednoczenie skarżący podkreślił, iż podstępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zgodnie z art. 121 O.p.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie jakoby zawarte z pracodawcą porozumienie jak i uchwała zarządu spółki akcyjnej nie mieszczą się w zamkniętym katalogu źródeł prawa pracy jest niezgodne z przytoczonymi w sprawie faktami.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego. W rozpatrywanej sprawie organy nie naruszyły art. 120 i art. 121 § 1 O.p., bowiem działały na podstawie przepisów prawa, a samo postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów państwa. Rozstrzygając sprawę organy działały na podstawie i w granicach prawa. Podkreślić należy, że celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co umożliwia oparcie rozstrzygnięcia na udowodnionych faktach i w efekcie pozwala zastosować właściwą normę prawną. Organy kierując się zasadą dochodzenia do prawdy obiektywnej, mają w toku postępowania obowiązek podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Obowiązki w zakresie postępowania dowodowego, wynikające z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie mogą jednak prowadzić do nałożenia na organy nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów w sytuacji wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w oparciu o już przeprowadzone liczne dowody tworzące pełną, spójną i logiczną całość. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie poprzedzone zostało zebraniem i wnikliwym rozpatrzeniem całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy nie naruszyły przepisów art. 187 § 1 i art. 191 O.p., będących odpowiednikami przywołanych w skardze przepisów art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wyjaśnienia wymaga, że na gruncie niniejszego postępowania zastosowanie mają przepisy O.p., a nie K.p.a.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazły przepisy u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. Na mocy art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W katalogu źródeł przychodów, zawartym w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., jako jedno ze źródeł przychodów wymieniono, w punkcie 1, stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę. W myśl art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak równio/ wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Katalog przychodów zwolnionych od opodatkowania został zawarty w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2014 r., wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywaniu z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe. W świetle art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jednym z warunków skorzystania ze zwolnienia w nim przewidzianego jest stwierdzenie, że wysokość lub zasady ustalania uzyskanego świadczenia wynikają wprost m. in. z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. A contrario, wskazać należy, że w sytuacji ustalenia, że wysokość lub zasady ustalania wypłaconego pracownikowi odszkodowania nie wynikają m.in. z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, odszkodowania te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W przedmiotowej sprawie podatnik z tytułu rozwiązania umowy o pracę na podstawie porozumienia stron rozwiązującego umowę o pracę, zawartego w dniu [...] stycznia 2015 r. z [...] S.A. [...] Spółki S.A., oprócz jednorazowej odprawy pieniężnej, o której mowa w art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, otrzymał świadczenie pieniężne w wysokości [...] zł. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na warunkach określonych w Regulaminie Programu Dobrowolnych Odejść dla Pracowników [...] S.A. [...] Spółki, obowiązujących u pracodawcy na podstawie Uchwały Nr [...] Zarządu [...] S.A. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie: przyjęcia modelu optymalizacji zatrudnienia w [...] S.A. Świadczenie to w ww. Regulaminie określone zostało jako "Rekompensata".

Zarówno indywidualne porozumienie pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, jak i uchwała zarządu spółki akcyjnej (czy też dokument, stanowiący załącznik do takiej uchwały), nie mieszczą się w zamkniętym katalogu źródeł prawa pracy. Stosownie do art. 9 § 1 Kodeksu pracy, powołanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., źródłami prawa pracy są bowiem: Kodeks pracy, inne ustawy i akty wykonawcze, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także układy zbiorowe pracy i inne oparte na ustawie porozumienia zbiorowe, regulaminy i statuty określające prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

Prawidłowo zatem organy uznały, że wysokość i zasady ustalania wypłaconej podatnikowi rekompensaty nie wynikają z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Nie wynikają one bowiem z uzgodnień mających miejsce pomiędzy pracodawcą podatnika a związkami zawodowymi.

Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., w którym [...] S.A. [...] Spółki S.A wyjaśniła, że wdrożenie Programu Dobrowolnych Odejść dla pracowników [...] nie było poprzedzone zawarciem porozumienia z organizacjami związkowymi. Zauważyć należy, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.p.d.o.f. wyłącza ze zwolnienia podatkowego odszkodowania, wynikające z zawartych umów. Porozumienie stron rozwiązujące umowę o pracę, zawarte w dniu [...] stycznia 2015 r. pomiędzy J. D. a [...] S.A. [...] Spółki z siedzibą w P. niewątpliwie stanowi umowę.

Wskazać również należy, że rekompensata wypłacona podatnikowi nie była też odszkodowaniem za naruszenie Gwarancji Zatrudnienia zgodnie z Pakietem Gwarancji Pracowniczych. Z § 3 ust. 3 lit. c) umowy dotyczącej Gwarancji Pracowniczych i Socjalnych dla pracowników zatrudnionych przez Zakłady [...] S.A. oraz dla pracowników zatrudnionych przez Spółki Grupy [...] S.A. z dnia [...] września 2013 r., nazwanej "Pakt Gwarancji Pracowniczych" wynika, że Gwarancja Zatrudnienia nie obejmuje pracowników, z którymi umowa o pracę zostanie rozwiązana za porozumieniem stron. Natomiast okoliczność, że podatnik objęty był wcześniej Gwarancją zatrudnienia miała jedynie wpływ na wysokość otrzymanej przez niego rekompensaty. W przedmiotowej sprawie to J. D., jak wynika z treści porozumienia stron rozwiązującego umowę o pracę z dnia [...] stycznia 2015 r., wystąpił w dniu [...] stycznia 2015 r. z wnioskiem o rozwiązanie za porozumieniem stron umowy o pracę. Tym samym Gwarancja Zatrudnienia nie została naruszona przez pracodawcę. Oznacza to, że wypłacenie podatnikowi rekompensaty nie nastąpiło na podstawie ww. "Paktu Gwarancji Pracowniczych". To z kolei oznacza, że rekompensata nie została wypłacona na podstawie postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

Przedmiotowa rekompensata nie miała również charakteru kompensacyjnego, mającego na celu wyrównanie szkody poniesionej przez pracownika z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy. Nie można bowiem mówić o poniesieniu szkody przez podatnika, w sytuacji, gdy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z jego inicjatywy.

Zauważyć należy, że § 5 porozumienia rozwiązującego umowę o pracę z dnia [...] stycznia 2015 r. zawiera oświadczenie J. D., iż warunki tego porozumienia wyczerpują wszelkie jego roszczenia wobec pracodawcy, wynikające ze stosunku pracy i jego rozwiązania. W tym stanie rzeczy podniesione w skardze zarzuty należy uznać za nieuzasadnione.

W świetle powyższego powołując przepisy art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 1 O.p. prawidłowo organy stwierdziły, że w przedmiotowej sprawie nadpłata na podatek dochodowy od osób fizycznych nie wystąpiła.

Odnosząc się z kolei do przywołanej przez skarżącego, na potwierdzenie jego stanowiska, indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] marca 2016 r. wyjaśnić należy, że interpretacje indywidualne opierają się na okolicznościach faktycznych przedstawionych przez wnioskujących o ich wydanie i w tym zakresie organ wydający interpretację jest związany opisem stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskującego (art. 14b §3 O.p.).

Przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okoliczności, spowodowały potwierdzenie przez organ interpretacyjny twierdzeń podatnika co do spełnienia przesłanek art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. do zwolnienia uzyskanych przez niego przychodów od opodatkowania. Niemniej dopiero w toku postępowania podatkowego, wszczętego na wniosek J. D. z dnia [...] marca 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zebrał i zanalizował dokumenty, na podstawie których podatnik otrzymał przedmiotową rekompensatą. Jak wykazały organy stan faktyczny, wynikający z dokonanej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania podatkowego, różnił się od opisanego przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym wydana J. D. interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] marca 2016 r., jakkolwiek prawidłowa, pozostaje bez wpływu na ustalenia wynikające z przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że organ wydający interpretację, nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku o wydanie interpretacji i w stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko. Nie można zgodzić się z zarzutem, że organ odwoławczy naruszył art. 121 O.p., który stanowi, ze postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zaś w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. Natomiast przywołana przez skarżącego indywidualna interpretacja z dnia [...] marca 2016 r. dotyczy konkretnej, indywidualnej sprawy i została wydana w odmiennym stanie faktycznym niż wynikający z akt przedmiotowej sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została oparta na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego, a jej wydanie zostało poprzedzone zebraniem i wnikliwym rozpatrzeniem całego zgromadzonego materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.