Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2436/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Y. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę -


UZASADNIENIE

//-r

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organ ustalił, że wnioskiem z dnia 24 października 2012 r. obywatelka [...] – C. Y. zwróciła się o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Argumentowała, że zamierza podjąć pracę na czas terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Cudzoziemka przebywała na terytorium Polski na podstawie karty pobytowej wydanej w dniu 23 sierpnia 2011 r. przez władze [...] w związku z wykonywaniem pracy, ważnej do dnia 23 sierpnia 2013 r.

Do wniosku zostało załączone przedłużenie zezwolenia na pracę typu A, wydane przez Wojewodę [...] w dniu [...] listopada 2012 r., ważne od dnia 19 listopada 2012 r. do 18 listopada 2013 r. , z którego wynika, że Z. Spółka z.o.o. z siedziba w W. zatrudnia wnioskodawczynię na stanowisku kasjera z miesięcznym wynagrodzeniem zasadniczym 1.500 zł brutto.

Organ stwierdzi, że zgodnie z art. 60 ust. 5 a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 jest obowiązany dołączyć do wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, między innymi tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać.

W dniu 6 listopada 2012 r. została przedłożona kserokopia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w B., zawarta pomiędzy J. S. ( wynajmującym), a C. Y. i W. Z. ( najemcy). Organ wezwał wnioskodawczynię do przedstawienia prawidłowo sporządzonego tytułu prawnego z uwzględnieniem daty sporządzenia umowy oraz dokładnego opisania stron umowy.

W dniu 26 listopada 2012 r. przedstawiono kolejna umowę najmu sporządzoną 1 października 2012 r.. W trakcie porównywania podpisów złożonych na obydwu dokumentach przez właściciela lokalu J. S. zaistniały wątpliwości, co do zgodności obu podpisów.

J. S. wyjaśnił, że ta umowa nie została napisana przez niego, ale za jego wiedzą i zgoda podpis widniejący na tej umowie nie został przez niego złożony i to nie jest jego podpis.

Cudzoziemka zaś zeznała, że umowa została sporządzona i podpisana przez K. S., która potwierdziła tą okoliczność.

Organ I instancji ustalił, ze wnioskodawczyni w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do złożonego wniosku dołączyła, w celu użycia za autentyczny dokument zawierający sfałszowane podpisy. Wnioskodawczyni potwierdziła, ze podpisy na umowie najmu za nią i za jej męża, na jej prośbę i przyzwolenie złożyła osoba trzecia. Podpis właściciela lokalu również nie został złożony przez niego, a przez K. S.

Zdaniem organu I instancji nieznajomość języka nie może tłumaczyć faktu, że do akt sprawy dołączono dokument na którym podpisano się nazwiskiem właściciela mieszkania, wnioskodawczyni i jej męża naśladując charakter ich pisma.

W ocenie organu ustalony stan faktyczny wskazuje, że w sprawie wystąpiła okoliczność określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b, co oznacza, że organ był zobligowany do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Po rozpoznaniu odwołania C. Y. szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. Organ odwoławczy przywołał treść art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust 1 i 5 oraz art. 57 ust. 1 pkt 6 lit b ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreśliły że podstawę odmowy udzielenia C. Y. wnioskowanego zezwolenia stanowiło stwierdzenie, że cudzoziemka do akt sprawy załączyła umowę najmu mieszkania z podrobionymi podpisami stron. Organ zwrócił uwagę, że na stronie 7 wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące między innymi konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie oraz podrobienia, przerobienia dokumentu w celu użycia za autentyczny. Organ podkreśli, że w dniu składania wniosku cudzoziemka podpisała powyższe pouczenie także w języku [...] oraz potwierdziła autentyczność dołączonych do akt sprawy dokumentów.

Zdaniem organu uzasadnione jest więc twierdzenie, że strona świadomie i celowo próbowała wprowadzić w błąd organ, co do autentyczności załączonego do akt sprawy dokumentu - umowy najmu mieszkania. Organ argumentował, ze posiadanie przez stronę tytułu prawnego do zajmowanego lokalu jest warunkiem sine qua non prowadzenia przedmiotowego postępowania.

Wskazano, że cudzoziemka przyznała się do świadomego zamiaru wprowadzenia w błąd organu rozpatrującego sprawę w celu uniknięcia pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania oraz stwierdziła, ze jest świadoma konsekwencji takiego postępowania.

Organ odwoławczy, stwierdził, ze odstąpił od badania, czy cudzoziemka spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż wobec zaistnienia obligatoryjnej przesłanki odmownej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit b ustawy o cudzoziemcach , ustalenia te nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a prowadziłby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania.

Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, że cudzoziemka nie została ukarana za działanie osoby trzeciej, ponieważ sama motywowała te poczynania.

Organ argumentował, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, organ jest obowiązany do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku zaistnienia określonych w nim okoliczności. Zasada wypływająca z art. 7 k.p.a. dotycząca załatwiania sprawy zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Y. C. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r.

Skarżący wywodzili, ze organ zbędnie wyzywał ich do przedłożenia uzupełnionej umowy najmy, gdyż umowa ta była ważna i była wykonywana. Podkreślono że wnioskodawczyni nie powinna ponosić konsekwencji za nieświadomość K. S., która miała ustne pełnomocnictwo do podpisania umowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa - zarzutami i wnioskami skarcą uznał, iż decyzja ta nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 60 ust. 5a pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.). do wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony należy dołączyć tytuł prawny do zajmowanego lokalu, w którym cudzoziemiec przebywa lub zamierza przebywać. Do wniosku skarżąca dołączyła umowę najmu lokalu, która nie była opatrzona datą. Organ I instancji wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, informując jednocześnie, że w dostarczonym dokumencie brak jest daty kompletnych danych osobowych najemcy i wynajmującego przez co nie ma podstaw do uznania tego dokumentu za tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca dołączyła umowę datowaną na dzień 1 października 2012 r.

W toku postępowania organ ustalił, że podpisy najemcy i wynajmującego zostały na powyższym dokumencie podrobione. Okoliczności tą potwierdziła także skarżąca oświadczając, ze wiedział, iż podpis na powyższym dokumencie nie został przez nią złożony.

Skarżąca miała więc świadomość, że składając powyższy dokument do organu prowadzącego postępowanie posługuje się dokumentem podrobionym w celu użycia, go za autentyczny. Przy czym dokument ten posiadał nie tylko podrobione podpisy stron ale także data jego sporządzenia ( 1 października 2012 r.) nie odpowiadała prawdzie.

Podkreślić należy, że Y. C. składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony została pouczona o konsekwencjach wynikających z podrobienia dokumentu, czy też posłużenia się takim dokumentem. Pouczenie to było sformułowane w języku zrozumiałym dla wnioskodawczyni, w języku [...].

Pomimo takiego pouczenia skarżąca świadomie posłużyła się dokumentem ze sfałszowanymi podpisami, przy czym do sfałszowania podpisu wnioskodawczyni doszło z jej inicjatywy. Nie można więc wbrew twierdzeniom skargi wywodzić, że skarżąca ponosi konsekwencję działania osób trzecich. W przedmiotowej sprawie nie chodziło bowiem o udzielnie pełnomocnictwa do zawarcia umowy prze Y. C., ale o jej podpisanie nazwiskiem skarżącej, jak i wynajmującego. Skarżąca potwierdziła powyższą okoliczność w sowich zeznaniach.

Z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach wynika, że cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentyczny używał. Kategoryczne sformułowanie treści tego przepisu nie daje organowi wyboru co do treści rozstrzygnięcia, a w przypadku zaistnienia takiej sytuacji nakłada na organ obowiązek odmowny udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Podkreślić należy, że art. 60 ust. 5a pkt 1 nakłada na wnioskodawcę obowiązek dołączenia tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, co wskazuje jednoznacznie, że tytuł ten musi mieć formę pisemną. Nie chodzi więc o wykazanie w toku postępowania, że cudzoziemiec posiada prawo do lokalu, ale obowiązkiem osoby ubiegającej się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony jest przedłożenie jednocześnie z wnioskiem dokumentu świadczącego o prawie do lokalu.

Powyższe przesądza, że przedłożenie umowy najmu lokalu miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca natomiast z pełną świadomością posłużyła się dokumentem, któremu nie można przypisać cech autentyczności.

Okoliczności powyższe przesądzają o braku zasadności zarzutów skargi, a co za tym idzie zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe rozważania-w oparciu o art. 151 ppsa skarga została oddalona.