Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 418/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 66 ust. 1, art. 66 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] o nałożeniu na P Spółka z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawę prawną decyzji organu II instancji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej jako "kpa", art. 4 pkt 9, art. 22, art. 18 ust. 1, art. 18 b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1,2, 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 1414), § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 305) oraz lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] została przeprowadzona kontrola drogowa autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował C.H.. Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób na linii regularnej [...] w imieniu przedsiębiorcy: P Spółka z o.o.. Podczas kontroli stwierdzono, że autobus nie posiada żadnej tablicy kierunkowej i nie został oznaczony żadnymi literami czy też cyframi. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. nakładającej na P Spółka z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

Organ I instancji powołując się na art. 18 b ust. 2 pkt 1b ustawy

o transporcie drogowym wskazał, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. używania do przewozu autobusów nieodpowiadających warunkom wymaganym ze względu na rodzaj przewozu. W rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w § 18 określono liczne wymagania dotyczące warunków technicznych, jakie powinien spełniać autobus, np. ilość drzwi, uchwyty, poręcze, wyjścia awaryjne, zasłona za miejscem kierowcy, urządzenie do oświetlania wnętrza, bagażnik czy też posiadanie gaśnicy, apteczki, ogumionego koła zapasowego bądź tablic kierunkowych. Z powyższego zestawienia wynika zatem wprost, że warunki dodatkowe, jakie musi spełniać każdy autobus nie są jednorodne

i jedne dotyczą ściśle jego budowy, a inne konieczności wyposażenia w niezbędne urządzenia i przedmioty. W myśl zaś § 21 ust. 1 tego rozporządzenia autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe,

o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13: czołową i boczną, przy czym autobus ten kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą – również w tylną i wewnętrzną.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie. Wydanej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 2.5,1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez błędne ich zastosowanie. Skarżąca spółka nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy, nie zgadza się jednak z rozstrzygnięciem organu I instancji kwalifikującym brak tablic kierunkowych jako wykonywanie przewozu autobusem nie spełniającym warunków technicznych wymaganych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu. Strona podniosła, że skoro w ustawie o transporcie drogowym nie zdefiniowano pojęcia warunków technicznych, to należy je rozumieć jak w języku potocznym. Stosując wykładnię językową należy stwierdzić, że tablice kierunkowe zamieszczane w autobusach nie są elementem technicznym, ponieważ sprawność i bezpieczeństwo użytkowanego autobusu nie są uzależnione od wyposażenia go w tablice kierunkowe, a ich założenie lub zdjęcie nie zmienia warunków technicznych autobusu. Także w przypadku zamieszczenia w autobusie tablic zawierających błędne informacje, autobus będzie odpowiadał warunkom technicznym. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała się na poglądy wrażone w wyrokach sądów administracyjnych w sprawach: II GSK 341/13, VI SA/Wa 1394/09 oraz II GSK 1173/10. Ponadto strona podkreśliła, że podziela stanowiska wyrażone przez sądy administracyjne w wyrokach wydanych w sprawach: II SA/Ol 646/14,

III SA/Kr 791/13, III SA/Kr 1042/13 i II SA/Bk 754/12.

Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją

z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że stosownie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem,

o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

W myśl zaś art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przetoczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5000 zł zgodnie z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 w/w ustawy.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa i argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do jej zmiany.

Organ II instancji podkreślił, że z protokołu kontroli bezspornie wynikało,

że autobus nie posiadał żadnej tablicy kierunkowej i nie został oznaczony żadnymi literami czy też cyframi, nadto kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie został wyposażony w żadne tablice kierunkowe. Natomiast wymóg umieszczania tablic kierunkowych w autobusie, którym jest wykonywany krajowy transport drogowy osób na linii regularnej nakłada na przewoźnika § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka tego wymogu nie spełniła.

Odnosząc się natomiast do argumentów strony podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że § 18 ust. 1 rozporządzenia został zamieszczony w dziale

III zatytułowanym "warunki techniczne pojazdu i samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" i rozdziale 5 zatytułowanym "warunki dodatkowe" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. Zatem

z uwagi na umieszczenie przepisu w dziale dotyczącym i warunków technicznych pojazdu, warunki dodatkowe należy zaliczyć do warunków technicznych pojazdu. Powołany przepis dokładnie precyzuje wyposażenie autobusu. Takim elementem wyposażenia autobusu są tablice kierunkowe: czołowa i boczna (§ 21 powołanego rozporządzenia).

Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, że orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii braku tablic kierunkowych nie jest jednolite. Reprezentowane jest stanowisko zgodnie z którym tablice kierunkowe nie mogą być zaliczone do warunków technicznych pojazdu, gdyż w rozporządzeniu są wymienione również składniki wyposażenia autobusu. Ponadto wykładnia językowa nie pozwala na zaliczenie tablic do warunków technicznych, ponieważ warunki techniczne określają stan techniczny pojazdu, czego nie można odnieść do tablic kierunkowych. Prezentowany jest też pogląd, zgodnie z którym tablice kierunkowe należą do warunków technicznych autobusu, na co wskazywałaby wykładnia systemowa obowiązujących przepisów, gdyż art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) zawierający delegację do wydania rozporządzenia w sprawie m. in. koniecznego wyposażenia pojazdów mieści się w rozdziale I działu III ustawy zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdu", co niewątpliwie świadczy o szerszym zakresie pojęcia. W ocenie organu odwoławczego na aprobatę zasługuje ostatni z przedstawionych poglądów.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła

o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym w związku z punktem 2.5.1. załącznika numer 3 do tej ustawy, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym zakwalifikowaniu braku tablic kierunkowych jako naruszenia wymaganych warunków technicznych autobusu i wymierzeniu skarżącej na tej podstawie kary pieniężnej

w wysokości 5.000 zł.

W uzasadnieniu podkreślono, że brak tablicy kierunkowej nie oznacza naruszenia warunków technicznych pojazdu, a jedynie brak wyposażenia pojazdu. Terminologia, jaką posługuje się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia

31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia nie jest ani jasna ani precyzyjna. Nie mniej jednak istniejące reguły wykładni wskazują, że sporne przepisy prawne, należy rozumieć przeciwnie niż interpretuje je organ I i II instancji.

Po pierwsze, sam tytuł rozporządzenia - w sprawie "warunków technicznych pojazdów" oraz "zakresu ich niezbędnego wyposażenia" pozwala przyjąć, że należy rozgraniczać "warunki techniczne" od "wyposażenia" pojazdu.

Po drugie, przepisy §§18 oraz 21 Rozporządzenia dotyczące tablic kierunkowych wskazują wyraźnie, że autobus powinien być "wyposażony" w tablice kierunkowe, przez co należy rozumieć, że tablice kierunkowe stanowią element wyposażenia pojazdu, nie są natomiast warunkiem technicznym pojazdu (por. wyrok WSA III SA/Kr 1042/13).

Strona skarżąca podkreśliła, że rozdział 5 rozporządzenia zatytułowany "Warunki dodatkowe dla autobusu" zawiera więcej niż jedną jednostkę redakcyjną (składa się

z sześciu § od 17 do 22), z których część określa - jak "autobus powinien być wyposażony" (§§ 18 i 21), a część jak powinien być "zbudowany" (§ 22), co nie pozostaje bez znaczenia przy rozstrzyganiu wątpliwego zagadnienia. Zakładając racjonalność ustawodawcy trudno przyjąć, że jego intencją było, aby jasne z punktu widzenia wykładni językowej terminy "warunki techniczne" i "wyposażenie" miały odmienne znaczenie w zależności od rodzaju wykonywanego przewozu. Wymóg, zgodnie z któiym autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe zgodnie z § 21 ust. 1 tego rozporządzenia, nie oznacza, że tablice kierunkowe w takiej sytuacji przestają stanowić element wyposażenia a stają się warunkiem technicznym pojazdu.

Ważnym argumentem przemawiającym za tym, że ustawodawca czyni rozróżnienie między "warunkami technicznymi" a "wyposażeniem" autobusu jest okoliczność, że norma prawna określająca rodzaj naruszenia przepisów

o wykonywaniu przewozu drogowego osób oraz wysokości kary pieniężnej wymierzonej za dany rodzaj naruszenia, uregulowane zostały w załączniku nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, stanowiącym integralną część ustawy. W ww. załączniku wymieniającym m.in. naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób, pod liczbą porządkową 2.5. ustawodawca wymienia:

Wykonywanie przewozu autobusem, który:

– 1.5.1 - nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, za co przewidziano karę 5.000 zł;

– 1.5.2 - nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku

z przewozem określonej kategorii pasażerów, za co przewidziano karę 2.000 zł.

Zdaniem skarżącego powyższe oznacza, że w przepisie będącym bezpośrednią podstawą wymierzenia kary pieniężnej ustawodawca czyni rozróżnienie miedzy "warunkami technicznymi" a "wyposażeniem i oznakowaniem" autobusu. Przy takim rozróżnieniu zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia logiczna nakazuje uznać,

że tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, a nie do warunków technicznych (por. wyrok II SA/Ol 646/14).

Skarżący wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie w którym Sąd stanął na stanowisku, że dodatkowym argumentem przemawiającym za rozróżnieniem warunków technicznych od wyposażenia jest fakt, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. ustawodawca nie wyróżniał uchybień w zakresie wyposażenia i oznakowania pojazdów w związku z przewozem określonej kategorii osób. Przed nowelizacją ustawy o transporcie drogowym, dokonaną w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r., w załączniku pod l.p.2.5 mowa była tylko o wykonywaniu transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób. Od dnia 1 stycznia 2012 r. ustawodawca rozróżnił wyposażenie i oznakowanie pojazdu od jego warunków technicznych.

Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem skarżącego pogląd, zgodnie z którym brak tablic kierunkowych stanowi naruszenie wymaganych warunków technicznych, jakie musi spełniać autobus jest błędny i wynika z niewłaściwej interpretacji przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącego decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny jest bezsporny. W dniu kontroli strona wykonywała regularny przewóz drogowy osób w ramach komunikacji publicznej autobusem nieposiadającym tablic kierunkowych. Istota sporu między stronami sprowadza się do tego czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie kontroli tj. 27 stycznia 2015 r. dopuszczalne było ukaranie wykonującego przewóz drogowy z zastosowaniem sankcji określonej w L.p.2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a więc za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Punktem wyjścia do dokonania wykładni przepisów prawa znajdujących zastosowanie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy jest odwołanie się do treści art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Powołany przepis prawa stanowi, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być zbudowany, wyposażony i utrzymany tak, aby korzystanie z niego nie naruszało warunków określonych w punktach od 1 do 6 ustępu 1 art. 66 ustawy. Zamieszczając powołany wyżej przepis prawa w dziale III zatytułowanym "Pojazdy" w rozdziale 1 zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów" tym samym wskazano, że obowiązki związane z budową pojazdów, ich wyposażeniem i utrzymaniem należy objąć wspólnym pojęciem – warunków technicznych pojazdów. Jednocześnie w ust. 5 art. 66 powołanej wyżej ustawy ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw transportu do wydania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej rozporządzenia określającego warunki techniczne pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Wykładnia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich wyposażenia, nie może nie uwzględniać przyjętej przez prawodawcę systematyki tegoż aktu prawnego. W tym miejscu należy przypomnieć, że istnienie reguł wykładni systemowej wiąże się z faktem, iż zbiór norm prawnych obowiązujących w danym porządku prawnym winien być spójny i uporządkowany. W uchwale z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I KZP 53/99 Sąd Najwyższy, odwołując się do wykładni systemowej stwierdził, że "ustalając znaczenie przepisu prawnego interpretator powinien brać pod uwagę systematykę wewnętrzną aktu prawnego, w którym przepis ten mieści się i powinien przyjmować, że system prawa jest w jakimś sensie całością jednolitą i harmonijną. Do wykładni systemowej wewnętrznej nawiązuje także NSA w uchwale z 2 lipca 2001 r. sygn. akt FPS 3/01, wskazując, że wykładnia ta sprowadza się do wyjaśnienia treści normy prawnej w związku z jej usytuowaniem w danym akcie prawnym i w powiązaniu z innymi jego przepisami.

W związku z powyższym wskazać należy, że dział III w.w. rozporządzenia zatytułowany "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" obejmuje 13 rozdziałów, z czego przepisy prawa zawarte w czterech pierwszych rozdziałach odnoszą się swym zakresem do wszystkich pojazdów samochodowych i przyczep, a przepisy prawa zawarte w rozdziałach od 5 do 13 odnoszą się do wskazanych szczegółowo rodzajów pojazdów. Oznacza to, że autobusy winny spełniać warunki techniczne określone w przepisach działu III rozdział 1 – 4 rozporządzenia, a nadto winny spełniać dodatkowe warunki określone w rozdziale 5 działu III rozporządzenia. W związku z powyższym zauważyć należy, że mimo, iż przepis § 18 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia odwołuje się do wyposażenia autobusu, to jednak uwzględniając powyższe uwagi, stwierdzić należy, że ustawodawca zawarł w tych przepisach prawa dodatkowe warunki techniczne, jaki spełnić winien autobus uczestniczący w ruchu po drogach publicznych. Ponadto podkreślić należy, że w rozdziale 2 działu III rozporządzenia prawodawca zamieścił przepisy prawa odnoszące się do wyposażenia pojazdów samochodowych oraz przyczep, które to wyposażenie stanowi o spełnieniu warunków technicznych pojazdów samochodowych oraz przyczep. Tak więc wyposażenie, o którym mowa w rozdziale 2 działu III rozporządzenia oraz wyposażenie, o którym mowa w § 18 i w § 21 rozporządzenia określa w sposób szczegółowy warunki techniczne jakie winien spełniać autobus.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że skoro stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 13 oraz 21 ust. 1 rozporządzenia, autobusy regularnej komunikacji publicznej powinny być wyposażone w tablice kierunkowe, to brak tego wyposażenia rodzi skutek w postaci wykonywania przewozu regularnego w komunikacji publicznej autobusem nieodpowiadającym wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego i okoliczność ta uzasadnia zastosowanie sankcji określonej w Ip. 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1173/10, z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 904/13, z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GSK 1615/14 oraz z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn.. akt II GSK 1100/14. Zwrócić należy uwagę, że wskazane powyżej wyroki w sprawach sygn. akt II GSK 1615/14 i II GSK 1100/14 zapadły w stanie prawnym analogicznym jak w niniejszej sprawie, a w szczególności po zmianie obejmującej m.in. załącznik nr 3 do ustawy (mowa tu o lp. 2.5.1 i 2.5.2). Zmiana przepisu prawa, o której tu mowa, wprowadzona została ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2011 r. Nr 244 poz. 1454) z mocą obowiązująca od 1 stycznia 2012 r. Po zmianie ustawy, we wskazanym zakresie, naruszenie w punkcie 2. 5 załącznika nr 3 wyszczególnione zostało poprzez określenie: wykonywanie przewozu autobusem, który: - 2.5.1. - nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego – wysokość kary 5.000 zł; 2.5.2. – nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii osób – wysokość kary 2.000 zł.

Należy zwrócić uwagę, że przepis zawarty w lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym mówi wyłącznie o wyposażeniu i oznakowaniu autobusu w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Nie budzi wątpliwości, że tablica kierunkowa nie jest elementem wyposażenia należącym do tej kategorii, nie jest bowiem związana z przewozem określonej kategorii pasażerów. Stąd też stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2015 r. naruszenie polegające na braku tablic kierunkowych prawidłowo zakwalifikowano jako podlegające karze z punktu 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a, podlegała oddaleniu.