Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 105/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP:[...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności R. K. jako członka zarządu A Sp. z.o.o. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w wysokości 265.905 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji organu I instancji w łącznej kwocie 157.937 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 3.974,50 zł.

Z akt sprawy wynika, że A Spółka z o.o. posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, które powstały na skutek wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji z [...]r. nr [...] określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. w kwocie 310.251,00 zł, którą Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy. Spółka nie uregulowała określonego decyzją podatku, co spowodowało powstanie zaległości podatkowej. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie udało się organowi egzekucyjnemu wyegzekwować z majątku Spółki kwot pozwalających na uregulowanie zaległości, co skutkowało bezskutecznością egzekucji.

W sprawie ustalone zostało, iż powyższe zaległości powstały w okresie sprawowania przez R. K. funkcji członka zarządu Spółki. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, iż w Spółce wystąpiła niewypłacalność, stanowiąca podstawę do zgłoszenia do Sądu wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki winien być złożony do Sądu najpóźniej w marcu 2010r. Strona w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji nie wykazała mienia Spółki, które umożliwiłoby zaspokojenie zaległości podatkowych. Zdaniem Organu I instancji w sprawie nie wystąpiły okoliczności uwalniające członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe A Sp. z o.o., co skutkowało wydaniem [...]r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. na podstawie art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i pkt 4 oraz art. 108, 109 i art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności R. K. jako członka zarządu spółki z o.o. "A" za zaległości podatkowe tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r.

We wniesionym odwołaniu R. K. zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie:

przepisów prawa procesowego - zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 120, 121, 122 i 123 Ordynacji podatkowej twierdząc, iż postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone bez ich uwzględnienia, czym naruszono słuszny interes strony oraz interes społeczny,

przepisów art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zaszła okoliczność uzasadniająca orzeczenie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe A Sp. z o.o. na jej członka zarządu – R. K.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 116 konkretyzuje normę ogólną wynikającą z art. 107 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: "O.p.", i wprowadza solidarną odpowiedzialność podatkową, m.in. członka zarządu jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe. Przepis ten określa przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu, które można podzielić na przesłanki pozytywne i negatywne.

Pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe), to:

1) nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki,

2) wykazanie, że zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez poszczególne osoby obowiązków członka zarządu.

Z kolei negatywne przesłanki (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o odpowiedzialności członków zarządu), są następujące:

1) wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęły postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy,

2) wskazanie przez członków zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A Sp. z o.o. nie uregulowała podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. W konsekwencji, na dzień wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. decyzji z [...]r. pozostała do zapłaty zaległość w tym podatku w wysokości 265.905,00 zł.

W toku postępowania ustalono, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, organ egzekucyjny wystąpił do Banku A w Z., Banku B S.A., C Banku S.A., D Bank P., Banku E S.A. W odpowiedzi ustalono, że do rachunków spółki wystąpił zbieg egzekucji, m.in. prowadzonej przez: Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. w Ł. Pana A. P., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. W. w Ł. Pana M. J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. Pana L. C., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. R. T., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. Pana J. P.

Biorąc pod uwagę ilość prowadzonych egzekucji, organ nie zgodził się z zarzutami strony, iż przyczyną trudności finansowych Spółki z o.o. A były czynności podjęte przez organ egzekucyjny w toku postępowania zabezpieczającego, które utrudniały Spółce prowadzenie działalności gospodarczej. Zbieg egzekucji do rachunków bankowych Spółki świadczy w ocenie organu niewątpliwie o tym, iż Spółka miała problemy finansowe, uniemożliwiające jednostce bieżące regulowanie swoich zobowiązań.

Nie można zatem zgodzić się z opinią Strony, iż to Organy podatkowe i egzekucyjne doprowadziły do złej sytuacji finansowej Spółki. Organ wskazał, iż Spółka (reprezentowana przez R. K.) składała wnioski w postępowaniu zabezpieczającym o wyrażenie zgody na wypłatę z zajętego rachunku bankowego w Banku A w Z. środków pieniężnych na zaspokojenie zobowiązań związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez zobowiązanego.

Przechodząc do dalszej analizy prowadzonych w sprawie działań zmierzających do ustalenia majątku Spółki, organ wskazał, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. pismem z dnia 23.05.2014r. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. z zapytaniem o posiadane nieruchomości przez A Sp. z o.o. Pismem z dnia 18.06.2014r. [...] Ośrodek Geodezji poinformował, iż A Sp. z o.o. nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków miasta Ł.. Ponadto Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. pismem z dnia 23.05.2014r. wystąpił również do Ministerstwa Sprawiedliwości Departamentu Centrum Ogólnopolskich Rejestrów Sądowych i Informatyzacji Resortu Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych o wskazanie nieruchomości stanowiących własność A Sp. z o.o. W odpowiedzi pozyskano informację, iż na dzień 18.06.2014r. nie znaleziono w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych podmiotu o nazwie A Sp. z o.o.

W wyniku wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r., decyzja o zabezpieczeniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. z [...]r. nr [...]dotycząca podatku od osób prawnych za 2010r. wygasła z mocy prawa na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Organ wyjaśnił, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie naruszyło ważności zarządzenia o zabezpieczeniu wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. decyzji z dnia [...]r. nr [...], zostały w dniu [...] r. wystawione tytuły wykonawcze obejmujące zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2010 roku.

Z akt sprawy wynika, że pomimo, iż dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego w Banku A w Z., C Bank, Banku B S.A., zajęcia te okazały się nieefektywne z uwagi na brak środków na koncie, a banki ze względu na zbieg egzekucji lub brak środków na rachunkach Spółki, nie przekazały żadnej kwoty celem zaspokojenia należności Skarbu Państwa.

Trzeba także zauważyć, iż bezskuteczność egzekucji została również stwierdzona w postępowaniu egzekucyjnym skierowanym do składników majątkowych Spółki na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. - w związku z zaległościami w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r. oraz marzec - kwiecień 2015r. o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych również okazało się nieskuteczne. Zajęcia wierzytelności skierowane do E Bank P., Banku A w Z., Banku D, C Banku, Banku B S.A. choć skuteczne to okazały się nieefektywne z uwagi na brak środków na rachunkach Spółki, dlatego też banki nie przekazały żadnej kwoty celem zaspokojenia zaległości podatkowych.

Ponadto Organ egzekucyjny w ramach prowadzonego postępowania nie uzyskał informacji o innych posiadanych przez Spółkę rachunkach bankowych poza zajętymi w toku postępowania.

Prezes zarządu R. K. oświadczył, że Spółka nie posiada żadnych nieruchomości do których można skierować egzekucję administracyjną; jednostka posiada jedynie sześcioletni sprzęt komputerowy oraz 3 biurka i 1 stół (przedmioty o bardzo niskiej wartości egzekucyjnej); Spółka nie posiada środków transportu, użytkuje jedynie na podstawie umowy leasingu samochód osobowy marki Skoda Rapid; Jednostka posiada kredyt w Banku A w Z. w wysokości 220.000 zł, oraz w C Banku S.A. w wysokości 30.000 zł; Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej; A Sp. z o.o. nie posiada żadnych wierzytelności, akcji, obligacji, weksli, praw własności, praw autorskich.

W celu poszukiwania innych składników majątkowych Organ egzekucyjny wystąpił do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) z zapytaniem, czy zobowiązana firma posiada ruchomości w postaci środków transportowych. Z pozyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) informacji z dnia 18.05.2016r. wynika, iż Spółka nie jest właścicielem żadnych środków transportowych. Ponadto, Organ egzekucyjny wystąpił do Starosty Powiatowego w Z. z zapytaniem posiadane nieruchomości przez A Sp. z o.o. Pozyskano informację, iż Spółka nie figuruje w ewidencji gruntów, budynków i lokali prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Z.

Pismem z dnia 06.05.2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystąpił w trybie art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z art. 105 ust. pkt 2 lit. v ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe do Banku F S.A. oraz Banku A w Z. z zapytaniem czy w okresie 24 ostatnich miesięcy wystąpiły kwoty podlegające zajęciu oraz czy rachunek wykazuje obroty w kwotach wyższych od określonych w art. 54 prawa bankowego. W odpowiedzi Bank D S.A. poinformował, iż rachunek dłużnika nie wykazuje obrotów od dnia 03.02.2015r. (saldo zerowe). Natomiast Bank A w Z. wskazał, że od dnia 28.11.2014r. rachunek Spółki nie wykazuje obrotów.

W świetle powyższych okoliczności, zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanych ustaleń, organ egzekucyjny uznał, że w postępowaniu dotyczącym dochodzonych należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] oraz z dnia [...]r. nr [...] umorzył prowadzone wobec A Sp. z o.o. postępowania egzekucyjne w administracji. Dodać należy, iż ww. postanowienia zostały doręczone Spółce w dniu 17.10.2016r., zatem zarzut Strony postawiony w odwołaniu odnośnie braku doręczenia ww. postępowań jest całkowicie niezasadny.

Zaistnienie w sprawie bezskuteczności egzekucji potwierdza również postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł., Sądu Gospodarczego, [...] Wydziału Gospodarczego dla Spraw Upadłościowych i Naprawczych z dnia [...]r., sygn. akt [...], w którym Sąd stwierdził, iż Spółka nie posiada majątku umożliwiającego pokrycie kosztów postępowania upadłościowego.

Biorąc pod uwagę treść art. 116 O.p. i zarzuty Strony złożone w odwołaniu oraz informację w zakresie wymagalnej wierzytelności przysługującej Spółce od Jej kontrahenta, tutejszy Organ podatkowy zlecił Organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego badania stanu majątkowego Spółki. Z pozyskanych dokumentów i informacji wynika, iż wobec A Sp. z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o numerach: [...], [...], [...], wystawionych w trybie art. 61 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. 2017 poz. 1201) skierowano do dłużnika zajętej wierzytelności P. G. zawiadomienie z dnia 05.07.2017r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, pismem z dnia 17.07.2017r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, iż nie posiada wierzytelności wobec ww. Spółki. Ponadto P. G. poinformował, iż istniało zobowiązanie wynikające z wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...]r., sygn. akt I [...] opatrzonego klauzulą wykonalności z dnia 08.05.2017r. na kwotę 180.482,21 zł. Powyższe zobowiązanie w całości zostało przekazane do dnia 30.05.2017r. na rachunek bankowy Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. M.G.

Podsumowując organ wskazał, że w dacie wydania przez Organ I instancji decyzji orzekającej o odpowiedzialności R. K., egzekucja z majątku Spółki była bezskuteczna, bowiem ww. wierzytelność przysługująca Spółce od P. G. została orzeczona przez Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem z dnia [...] r., a opatrzona klauzulą wykonalności w dniu 08.05.2017r., co oznacza, że Organ egzekucyjny nie mógł mieć wiedzy o jej istnieniu w dacie 29.07.2016r., tj. w dacie wydania postanowień o umorzeniu postępowań egzekucyjnych. Podkreślić przy tym należy, iż z tej wierzytelności nie został zaspokojony Skarb Państwa, co potwierdza dalsze istnienie bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki.

Odnosząc się do kwestii ustalenie, czy zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok powstały w czasie pełnienia przez R. K. obowiązków członka zarządu organ ustalił, że podatnik pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki zarówno w terminie płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r., jak też w terminach wydania zarówno decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., a zatem nie można w ocenie organu uznać, że podatnik nie ponosi odpowiedzialności za ww. zaległości spółki.

Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż R. K. będąc członkiem zarządu Spółki winien był podjąć działania zmierzające do ogłoszenia upadłości Jednostki, bowiem dłużnik w tym czasie był niewypłacalny, zgodnie z treścią art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze.

Organ podkreślił, że wymienione w art. 11 Prawa upadłościowego i naprawczego przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość, mają charakter alternatywny i równorzędny. Dlatego też zaistnienie już chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy, a jego reprezentantów obliguje do złożenia stosownego wniosku, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego), jeśli chcą uniknąć ponoszenia odpowiedzialności za powstałe zobowiązania.

Dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości, tj. dłużnik stał się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 ww. ustawy albo, w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika (będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - art. 11 ust. 2 ww. ustawy).

Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił lub też ponosi winę za jego niedopełnienie w terminie. W każdym wypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.08.2009 r. sygn. akt II FPS 3/09).

Zatem, uwzględniając treść ww. przepisów oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazać trzeba, iż wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien być zgłoszony w terminie dwóch tygodni od zaprzestania płacenia długów lub ujawnienia, że majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy organ uznał, że w Spółce z o.o. A wystąpiła niewypłacalność określona zarówno w przepisie art. 11 ust. 1 oraz w przepisie art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

W wyniku analizy akt sprawy ustalono, że Spółka nie zapłaciła podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń - grudzień 2010r., kwiecień, maj, czerwiec 2015r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. Ponadto organ podatkowy pozyskał informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, iż Spółka posiada zaległości z tytułu FUS za okres 06/2014r., 10/2014r., z tytułu FUZ za okres 06/2014, 10/2014 oraz z tytułu FPiFGŚP za okres 06/2014 i 10/2014. Wobec powyższego stwierdzono, iż pierwsza zaległość publicznoprawna Spółki powstała w lutym 2010 r. z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń (zaległości w tym podatku powstały za cały 2010r.), jednocześnie powstała zaległość w kwietniu 2011r. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r., zatem w pierwszej połowie 2010r. Spółka winna była zgłosić wniosek o upadłość, a w jej imieniu winien był to uczynić R. K., pełniący wówczas obowiązki prezesa zarządu Spółki. Podkreślono, iż zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2010r. - grudzień 2010r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. nie powstały w dniu 02.03.2015r., tj. w dniu wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji określających zobowiązania podatkowe Spółce w wymienionych podatkach, ale w terminach płatności tych podatków. Decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. jedynie ujawniły ich istnienie oraz brak uregulowania w ustawowych terminach.

Mając z kolei na uwadze przepis art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego Organ I instancji pozyskał sprawozdania finansowe Spółki za: 2008r., 2009r., 2010r., 2011r., 2012r., 2013r., 2014r. i 2015r. celem przeanalizowania jej sytuacji finansowej w kontekście ww. przepisu. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji dokonał analizy danych zawartych w bilansach Spółki z o.o. A za ww. okresy, wskazując, iż zobowiązania i rezerwy na zobowiązania przekroczyły wartość aktywów wykazanych w bilansach Spółki sporządzonych na koniec 2011r., 2014r. i 2015r., co oznacza, że ziściła się przesłanka niewypłacalności określona w przepisie art. 11 ust. 2 ww. ustawy.

Niewypłacalność Spółki została dodatkowo potwierdzona w postanowieniu Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. i Sądu Gospodarczego, [...] Wydziału Gospodarczego dla spraw Upadłościowych i Naprawczych z dnia [...]r., sygn. akt [...] , w przedmiocie oddalenia wniosku A Sp. z o.o. o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika.

Z powyższego postanowienia wywieść należy, iż w chwili składania wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, tj. w dniu 01.12.2014r., majątek Jednostki nie wystarczał nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Postanowienie Sądu w zupełności potwierdza, iż Spółka stała się niewypłacalna, a Jej niewypłacalność ma charakter trwały. Wobec powyższego w sprawie nie mógł znaleźć zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Ponadto wskazano, że zarówno jednolite w tym zakresie orzecznictwo, jak i stanowisko doktryny wskazują, że czasem właściwym do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest czas, w jakim zarząd spółki, nie będąc w stanie realizować zobowiązań względem jej wierzycieli winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Moment zgłoszenia wniosku ma charakter obiektywny, a punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego.

Wskazując na powyższe podkreślić należy, iż wniosek Spółki o ogłoszenie Jej upadłości został złożony "nie we właściwym czasie", bowiem wniosek został oddalony z uwagi na brak majątku Spółki, który umożliwiałby przeprowadzenie upadłości.

Organ wskazał, iż pierwsza zaległość publicznoprawna Spółki powstała w lutym 2010r. z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, zatem w pierwszej połowie 2010r. Spółka winna była zgłosić wniosek o upadłość, a w jej imieniu winien był to uczynić R. K., pełniący wówczas obowiązki prezesa zarządu Spółki. W decyzji podkreślono, iż zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2010r. - grudzień 2010r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. nie powstały w dniu 2.03.2015r., tj. w dniu wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji określających zobowiązania podatkowe Spółce w wymienionych podatkach, ale w terminach płatności tych podatków.

Decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. jedynie ujawniły ich istnienie oraz brak uregulowania w ustawowych terminach. Dodać należy, iż kontrola skarbowa przeprowadzona w Spółce wykazała nieprawidłowości - finanse Spółki nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. W decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. zostało stwierdzone, że Spółka z o.o. A świadomie korzystała z nierzetelnych faktur kosztowych. Zatem organ stwierdził, że powstałe nieprawidłowości w Spółce były rezultatem podejmowanych działań przez R. K. - członka zarządu Spółki. Wobec powyższego organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, że o niepoprawnym działaniu Spółki dowiedział się dopiero w momencie wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.. Organ podkreślił, że skarżący jako prezes zarządu decydował o funkcjonowaniu Spółki, w tym o zawieraniu umów, regulowaniu zobowiązań i złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Jednostki. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie można odmówić członkowi zarządu prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jednak jeśli zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, to sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową.

Ponadto wskazano, że zgodnie z treścią art. 116 § 1 pkt 2 O.p. członek zarządu potencjalnie odpowiedzialny za zaległości podatkowe spółki może się od niej uwolnić wskazując mienie z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części, przy czym muszą być to składniki majątku spółki z których możliwa jest egzekucja. W ocenie organu R. K. nie wskazał takiego majątku.

W złożonym odwołaniu podatnik wskazał na wierzytelności przysługujące Spółce, które są przedmiotem postępowań sądowych przeciwko P. G. (sygn. akt [...]), D. i K. B. (sprawa w toku, zawisła przed Sądem Rejonowym w Z. sygn. akt [...]), B. S. (sprawa w toku, zawisła przed Sądem Okręgowym w Ł. [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...]). Celem zbadania majątku Spółki, w szczególności Jej wierzytelności organ podatkowy pismem z dnia 28.04.2017r. działając w oparciu o przepis art. 229 Ordynacji podatkowej zlecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. W toku prowadzonego postępowania uzupełniającego organ I instancji przesłuchał w dniu 12.06.2017r. R. K., który zeznał, iż obecnie Spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie posiada majątku, nie ma żadnych dochodów. Ponadto w trakcie przesłuchania R. K. wskazał, iż Spółka nie posiada żadnych składników majątku. Na pytanie: czy Spółce obecnie przysługują sporne wierzytelności, podatnik stwierdził, iż od P.G. przysługuje kwota ok. 160.000 zł, od Państwa B. kwota główna ok. 64.000 zł. W zakresie wywiązania się przez P. G. z nakazu zapłaty wynikającego z pozwu A Sp. z o.o. z dnia 12.02.2014r. wskazano, iż prawomocnie określona należność Spółki jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądu Rejonowego dla Ł. W. – M. G. Komornik zajął majątek P. G., ale jednocześnie do Komornika zgłosili się inni wierzyciele Spółki legitymujący się innymi tytułami wykonawczymi. Komornik zajął na ich rzecz wierzytelności. Z kolei na pytanie, czy wierzytelność będąca przedmiotem postępowania sądowego przeciwko B.S. nadal istnieje, wskazane zostało, iż ona według strony istnieje, ale mimo złożenia pozwu i wniosku o zwolnienie z kosztów, Sąd nie zwolnił spółki z opłat sądowych, a Spółki nie było stać na uiszczenie opłaty w kwocie około 9.000 zł wobec czego pozew został zwrócony. Spółka złożyła wniosek o próbę ugodową przerywając bieg terminu przedawnienia. Ponadto Strona wskazała, iż w momencie kiedy Spółka uzyska jakieś środki od P. G. pozew ten zostanie ponownie złożony i opłacony. Na pytanie czy Spółce obecnie przysługują wierzytelności, strona odpowiedziała, iż nie przysługują.

Dokonane w sprawie ustalenia dowodzą, iż spółka nie posiada majątku z którego możliwe byłoby zaspokojenie Jej zaległości. Podkreślić trzeba, iż ponowne postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki nie przyniosło rezultatu. Ponadto na dzień wydania przez organ I instancji decyzji orzekającej o odpowiedzialności R. K. wierzytelność od P. G. nie była zasądzona prawomocnym wyrokiem, zatem w sprawie nie można uznać, iż orzeczenie o odpowiedzialności R. K. za przedmiotową zaległość Spółki było przedwczesne.

Ponadto, odnosząc się do kwestii przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 i § 7 pkt 5 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. uległ zawieszeniu od dnia 27.05.2014r., tj. od dnia doręczenia Spółce zarządzenia zabezpieczenia z dnia 14.05.2014r., nr [...] w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do dnia zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. wystawienia tytułów wykonawczych, co miało miejsce w dniu 01.09.2015r. Z uwagi na złożoną przez A Sp. z o.o. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]07.2015r. nr [...] nastąpiło zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. kolejne zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Sprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie została jeszcze prawomocnie zakończona. Natomiast w dniu [...].09.2015r., zostało wszczęte postępowanie o przestępstwo skarbowe w sprawie dotyczącej A Sp. z o.o., polegające na podaniu nieprawdy w korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2010r. w związku z nierzetelnym prowadzeniem ksiąg rachunkowych dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych za ww. okres. Pismem z 09.10.2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawiadomił Spółkę z o.o. A na podstawie art. 70c O.p., iż bieg terminu przedawnienia, m.in. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. został zawieszony z dniem [...].09.2015r. Postępowanie o przestępstwo skarbowe nie zostało zakończone. W świetle przedstawionego stanu faktycznego w ocenie organu ww. zobowiązanie nie uległo przedawnieniu z uwagi na wystąpienie instytucji zawieszenia.

W skardze do sądu administracyjnego R. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa, a tym samym naruszenie zasad ogólnych postępowania wskazanych w ww. przepisach oraz słusznego interesu strony i interesu społecznego,

- art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe A Sp. z o.o. Jej członka zarządu, tj. Pana R. K., w szczególności wobec braku rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi kasacyjnej złożonej przez A Sp. z o.o. w zakresie zobowiązania podatkowego objętego niniejszą skargą.

W uzasadnieniu skargi R. K. wskazał, na aktualność wszelkich zarzutów i argumentów zgłoszonych w toku instancji, wnosząc o ich ponowne przeanalizowanie i poczynienie przez Sąd własnych ustaleń.

W uzasadnieniu skargi Strona przedstawiła zarzuty w zakresie bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku A Sp. z o.o. W tej materii Skarżący wskazał, iż organ egzekucyjny zajął środki na rachunku bankowym Spółki w kwocie ok. 30.000 zł (jako dowód Strona przedstawiła zaświadczenie Banku A w Z. z dnia 10.01.2018 r.), które mogły być przeznaczone na zaspokojenie należności wierzyciela. Mimo dokonanego zajęcia organ nie zadysponował zajętymi środkami lecz umorzył postępowanie ze względu na jego bezskuteczność - zajęte środki pieniężne zostały zwolnione, tj. oddane do dyspozycji Spółki. Jednostka przeznaczyła całość zwolnionej kwoty na poczet spłaty zobowiązań kredytowych -spłatę kredytu zaciągniętego w Banku A w Z. Wobec powyższego zdaniem Skarżącego twierdzenie o bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki jest nierzetelne i nieprawdziwe. Organ miał możliwość częściowego zaspokojenia należności Skarbu Państwa z majątku Spółki czego jednak nie uczynił.

W ocenie Strony podobna sytuacja miała miejsce z innymi składnikami majątku A Sp. z o.o., np. wierzytelnościami. Według R. K. o stanie majątku Spółki, w tym o stanie jej wierzytelności, organ informowany był od samego początku prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto - jak twierdzi Strona - organ miał wiedzę na temat wniosku spółki w przedmiocie ogłoszenia upadłości, który został złożony w 2014 r. do Sądu, a do wniosku został dołączony kompletny wykaz składników majątkowych wnioskodawcy, który następnie był weryfikowany przez nadzorcę sądowego. Wszystkie te informacje były dostępne dla organu egzekucyjnego i powinny być brane pod uwagę, co do możliwości zaspokojenia.

W ocenie Skarżącego o tym, że do takiego zaspokojenia mogło dojść świadczy postępowanie egzekucyjne prowadzone na wniosek A Sp. z o.o. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. W. M. G. pod sygn. akt [...]. Stan zaspokojenia wierzycieli w toku tego postępowania prezentuje zaświadczenie komornika. Wynika z niego, że niezależnie od kosztów postępowania egzekucyjnego które komornik zaspokaja w pierwszej kolejności, na rzecz wierzycieli przekazano ponad 152 tys. zł (jako dowód Strona przedstawiła zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. W. M. G. z dnia 08.01.2018 r.).

Powyższe uwagi dotyczą także między innymi wierzytelności spornej od małżonków B., która to wierzytelność została zajęta przez Organ dopiero w 2017 r.

Spółka informowała Organ o należnych jej wierzytelnościach. Wierzytelność była także wymieniona w wykazie majątku załączonym do wniosku upadłościowego. Organ nie dokonał jej zajęcia w odpowiednim czasie. Środki z wierzytelności zostały przeznaczone na zaspokojenie innych wierzycieli Spółki. Wniosek egzekucyjny Organu był spóźniony. Wobec powyższego w tej sytuacji twierdzenie o bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki jest - w ocenie Pana R.K. - nieuzasadnione. Organ miał możliwość zaspokojenia z majątku Spółki lecz nie uczynił tego w odpowiednim czasie.

Zdaniem Skarżącego Organ nie dochował należytej staranności w zakresie ustalenia majątku A Sp. z o.o. i nie podjął w odpowiednim terminie działań zapewniających skuteczne zaspokojenie wierzyciela. Działania Organu były w tym zakresie bądź spóźnione i nieskuteczne bądź niezrozumiałe z punktu widzenia celów postępowania. Rzetelne prowadzenie postępowania egzekucyjnego z majątku Spółki pozwoliłoby na spłatę jej zobowiązań w znacznym stopniu, co miałoby wpływ na ocenę sytuacji Skarżącego jako członka zarządu, zarówno, co do zasady, jak i co do wymiaru ewentualnej odpowiedzialności.

W uzasadnieniu skargi Pan R. K. dodatkowo wskazał, iż jednym z argumentów zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji, na poparcie tezy o bezskuteczności egzekucji, Organ odwoławczy przywołał postanowienie Sądu o oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości A Sp. z o.o. Odnosząc się do tej kwestii, Skarżący wskazał, iż istotnie Sąd wniosek oddalił opierając się na opinii nadzorcy sądowego. W ocenie Strony argumenty te należy jednakże uznać za całkowicie chybione ponieważ przesłanki i koszty postępowania upadłościowego są całkowicie różne od postępowania egzekucyjnego. Postępowanie upadłościowe jest postępowaniem sądowym, najczęściej długotrwałym o skomplikowanej procedurze. Świadczy o tym choćby fakt, że jest prowadzone w interesie wielu wierzycieli. Odmiennie wygląda postępowanie egzekucyjne prowadzącego z reguły na wniosek jednego wierzyciela. Postępowanie to nie generuje takich kosztów jak postępowanie upadłościowe.

Odnosząc się natomiast do terminu zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości skarżący podkreślił, że działalność prowadzona przez podatnika A Sp. z o.o. charakteryzuje się dużą sezonowością widać w sprawozdaniach finansowych za kolejne lata (sprawozdania w posiadaniu Organu). Na przemian przewijają się lata, w których Spółka uzyskiwała znaczny zysk, z latami w których wynik był ujemny. Do czasu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej A Sp. z o.o. dysponowała pakietem zamówień gwarantującym kilkumilionowy obrót i znaczny wynik dodatni. Aktywa spółki przekraczały pasywa, co też zostało potwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Taką też wiedzę, na temat kondycji Spółki, miał zarząd Spółki jak i Organ podatkowy, w którym składano sprawozdania finansowe za kolejne lata.

Wcześniej ani zapisy księgowe ani nawet ustalenia organów kontrolujących Spółkę nie dawały podstaw do innych ocen. Strona dodatkowo wskazała, iż pierwotna decyzja UKS w Ł., określająca zobowiązanie Spółki, została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania. Zdaniem Skarżącego powyższe oznacza, że zarząd Spółki nie miał podstaw zakładać, że w 2014 r. zobowiązanie podatkowe Spółki za 2010 r. jest inne aniżeli deklarowane. Biorąc pod uwagę zapisy księgowe dokumentujące stan majątku Spółki, wielkość wierzytelności i zobowiązań, zarząd nie miał podstaw do podjęcia decyzji o złożeniu wnioski o ogłoszenie upadłości. Gdyby nawet taki wniosek został do Sądu złożony, to - w opinii Strony w tym stanie faktycznym zostałby oddalony z uwagi na brak przesłanek ustawowych. W ocenie skarżącego trudno polemizować z twierdzeniem, zgodnie z którym decyzja określająca zobowiązanie podatkowe nie zmienia terminu płatności zobowiązania lecz wskazuje prawidłowe określenie jego wysokości.

W 2015 r. podatnik - A Sp. z o.o. otrzymała decyzję skutkującą ustaleniem wysokości jej zobowiązania podatkowego za 2010 r. Była to decyzja nieprawomocna od której spółka złożyła odwołanie. Oczywiście skutki prawne wydania decyzji dla podatnika nie podlegają dyskusji. Jak wskazuje w skardze Strona, decyzja ta zmieniała radykalnie sytuację podatnika - ustalenie wyższych zobowiązań podatkowych wpłynęło radykalnie na kondycję gospodarczą, a w szczególności finansową Spółki. Ale dopiero w tej dacie zmieniła się wiedza zarządu na temat zobowiązań Spółki. Do tej pory, zgodnie z zapisami księgowymi i księgami handlowymi, zarząd miał świadomość, że zarządza Spółką znajdującą się w dobrej kondycji finansowej z pełnym pakietem zamówień na przyszłość, o kilkumilionowej wartości.

W ocenie skarżącego dopiero po zapoznaniu się z decyzją z [...] r. zarząd miał świadomość, że sytuacja spółki jest inna aniżeli wynikało to z jego dotychczasowej wiedzy. Z tej przyczyny decyzja ta wywołuje inne skutki dla podatnika i inne dla zarządu. O ile decyzja w sposób oczywisty kształtuje wysokość zobowiązania podatnika "wstecz" to, w ocenie skarżącego, nie powinna ona mieć automatycznego przełożenia na odpowiedzialność solidarna zarządu, w szczególności w zakresie oceny zachowania terminu na złożenie wnioski o ogłoszenie upadłości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Organy podatkowe na podstawie prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego trafnie uznały, że zachodzą podstawy z art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Nie jest sporne, że w okresie, w którym przypadał termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. R. K. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki.

Zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., tj. z mocy samego prawa. Spółka złożyła deklarację podatkową za wskazany okres, ale jest to forma oświadczenia wiedzy podatnika, dotycząca faktów mających znaczenie dla powstania i wysokości zobowiązania podatkowego. Deklaracja nie jest wiążąca i organy podatkowe mają możliwość jej weryfikacji.

W rozpoznawanej sprawie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych wynika z ostatecznej i wykonalnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r . Decyzja organu podatkowego określająca spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w wysokości innej niż określona przez podatnika jest decyzją deklaratoryjną i potwierdza wysokość zobowiązania powstałego z mocy prawa.

Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał jeszcze skargi kasacyjnej spółki od wyroku WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 1066/15 oddalającego skargę spółki na decyzję wymiarową nie stanowiła przeszkody uniemożliwiającej wydanie zaskarżonego orzeczenia. W sprawie dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania organ nie jest uprawniony do weryfikacji tego zobowiązania, jeżeli wynika ono z decyzji ostatecznej.

Również datę zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki należy oceniać przy uwzględnieniu wysokości zobowiązań spółki powstałych z mocy prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że spółka nie zapłaciła podatku od towarów za miesiące styczeń –grudzień 2010 r., nie uiściła też podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. w prawidłowej wysokości. Zasadne jest więc stwierdzenie, że już w połowie 2011 r. zachodziły podstawy z art. 10 i art. 111 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.) do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.

Wniosek taki został zgłoszony dopiero w grudniu 2014 r. i został oddalony przez Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł. postanowieniem z [...] r. w sprawie sygn. akt [...] z uwagi na brak majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Skarżący nie wykazał, aby we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości, bądź że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy.

Skarżący nie wskazał też mienia spółki, z którego egzekucja mogłaby zaspokoić zaległości podatkowe spółki w znacznej części. W toku postępowania prowadzonego wobec spółki skarżący oświadczył, że nie posiada ona nieruchomości, środków transportu, czy wierzytelności, a jedyny posiadany używany sprzęt komputerowy, czy biurka oraz stół są niewielkiej wartości. Dopiero w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. strona wskazała na wierzytelności przysługujące spółce od P. G., małż. B., czy B.S.

Orzeczenie w sprawie przeciwko P. G. uprawomocniło się 8 maja 2017 roku (już po wydaniu orzeczenia przez organ I instancji), wierzytelność powyższa została zajęta przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. W. w Ł. i przekazana wierzycielom w maju i na początku czerwca 2017 r. Skarżący nie wykazał też, aby należności, które miały przysługiwać spółce od innych podmiotów (małż. B., czy B. S.) mogły podlegać postępowaniu egzekucyjnemu.

Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki potwierdzają ostateczne postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. W toku postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego podjęto szereg czynności mających na celu ustalenie, czy spółka posiada majątek (nieruchomości czy ruchomości) mogący podlegać egzekucji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wykazał, że spółka nie posiadała mienia podlegającego egzekucji, a egzekucja skierowana do rachunków bankowych okazała się bezskuteczna w szczególności wobec zbiegu egzekucji prowadzonych również przez inne organy. Przesłanka bezskuteczności egzekucji została spełniona w rozpoznawanej sprawie.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) należało orzec jak w sentencji wyroku

ak