Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 239/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 467/13. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 4 września 2014 r. K. J. wniosła o stwierdzenie bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], polegającej na niewykonaniu wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 467/13 oraz nierozpoznaniu żądań skarżącej zawartych w wezwaniu do organu z dnia 20 marca 2014 r., dotyczących rozbiórki masztu antenowego wybudowanego na dachu budynku remizy strażackiej w miejscowości Ś., gmina W. Skarżąca zarzuciła, że WINB z rażącym naruszeniem prawa do chwili wniesienia skargi nie załatwił wspomnianej sprawy w sposób merytoryczny.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie skargi. Organ przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie, podkreślając, że wykonał wytyczne co do dalszego postępowania zawarte we wspomnianym wyroku WSA w Lublinie, albowiem rozpoznał zażalenie skarżącej z dnia 22 listopada 2010 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanemu w [...] w sprawie dotyczącej masztu na budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w miejscowości Ś., gmina W. – wydając w dniu 14 marca 2014 r., na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 237 § 4 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "K.p.a."), postanowienie, którym odmówił wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w [...] dodatkowego terminu załatwienia pisma skarżącej z dnia 18.08.2010 r. w sprawie wspomnianego obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności wymaga wskazania, że skarga była dopuszczalna.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") nie ograniczają strony do złożenia kolejnej skargi na bezczynność w sytuacji, gdy wcześniej strona złożyła już skargę na bezczynność w danej sprawie, a sąd taką bezczynność stwierdził. Z powyższego wynika, że w sytuacji, gdy – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – pomimo orzeczenia przez sąd o bezczynności organu, organ ten nadal pozostaje w bezczynności, strona będzie miała interes we wniesieniu ponownej skargi na bezczynność. Ma to znaczenie zwłaszcza wówczas, gdy sąd w pierwszym wyroku nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w kolejnym orzeczeniu rozpoznającym następną skargę na bezczynność sąd może ewentualnie orzec, że bezczynność taka miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co nie jest bez znaczenia dla strony (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., II OSK 1516/12).

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a., kierując w dniu 20 marca 2014 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] stosowne pismo (k. 71 akt organu pierwszej instancji).

Oceniając merytorycznie skargę należało uznać, że nie jest ona zasadna.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 467/13, zobowiązał [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do rozpoznania zażalenia skarżącej K. J. z dnia 20 listopada 2010 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie budowy masztu na budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w Ś., w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Wspomniany wyrok WSA w Lublinie wraz z aktami sprawy został doręczony [...]WINB w [...] w dniu 6 marca 2014 r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że [...]WINB w [...] już w dniu 14 marca 2014 r., a więc w terminie określonym w wskazanym wyżej wyroku, działając na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 237 § 4 i art. 123 K.p.a. wydał postanowienie, którym odmówił wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w [...] dodatkowego terminu do załatwienia pisma K. J. z dnia 18 sierpnia 2010 r. w sprawie masztu usytuowanym na budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w m. Ś., gm. W. Organ ten wskazał, że zażalenie wniesione w trybie określonym w art. 37 § 1 K.p.a. jest niezasadne, a motywu tego rozstrzygnięcia zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 17 marca 2014 r. (k. 69 akt organu pierwszej instancji).

Jest więc oczywiste, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] rozpoznając zażalenie skarżącej z dnia 20 listopada 2010 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie budowy masztu na budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w Ś., wykonał w sposób właściwy wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Lublinie z dnia 12 grudnia 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 467/13. Oznacza to, że skarga odnosząca się do bezczynności tego organu nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zupełnie inną kwestią jest to, czy skarżąca jest usatysfakcjonowana z merytorycznego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] odnoszącego się do zażalenia skarżącej z dnia 20 listopada 2010 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie budowy wspomnianego masztu. Jak się bowiem da wywieść z treści skargi, skarżąca domaga się nakazania rozbiórki masztu i stwierdzenia "rażącego naruszenia prawa z powodu celowego, nagminnego, nienależytego rozpoznawania w przedmiotowej sprawie od 2010 roku". Zauważyć po pierwsze należy, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie podlega kognicji sądów administracyjnych (zob. np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. II GSK 65/13). Po drugie, żądanie nakazania rozbiórki masztu usytuowanego na budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w Ś. nie może stanowić przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym, bowiem takie żądanie nie miesi się w granicach kognicji sądów administracyjnych, określonych – co do zasady – w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Na marginesie jedynie należy podnieść, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie mógł ocenić braku podstaw do wszczęcia postepowania w sprawie nakazania rozbiórki omawianego masztu, a w konsekwencji zasadności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż rozstrzygnięcie o którym mowa w art. 61a K.p.a. – odmowa wszczęcia postępowania – w toku rozpoznawanej sprawie nie zapadło. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, a na postanowienie to służy zażalenie (61a § 1 i 2 K.p.a.).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.