Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 82/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 151, art. 149 § 1 pkt 1, § 1a, §2, art. 3 § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10, art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi E.J. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w T. P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w T. P. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie: na jakim stanowisku lub w jakim charakterze miała być wykonywana dodatkowa praca i to w terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w T. P. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] 2017 roku E.J. wystąpiła do Komisariatu Policji w T. P. o udzielenie informacji publicznej na temat młodszego aspiranta Ł. Z. w kwestii:

1. wykształcenia: nazwa uczelni oraz kierunek i rodzaj ukończonych studiów lub nazwa i siedziba ukończonej szkoły średniej; rok ukończenia,

2. przebiegu służby: data przyjęcia do służby, daty nadania stopni służbowych, jednostki, w których ww. odbywał służbę wraz z informacją o nazwach i datach zajmowania poszczególnych stanowisk,

3. dotychczasowych postępowaniach dyscyplinarnych: czy wszczynano w stosunku do ww. postępowania dyscyplinarne, kiedy, pod jakim zarzutem, kto prowadził postępowanie, w jaki sposób postępowanie zostało zakończone,

4. zatrudnieniu poza Policją: czy ww. składał wnioski o wyrażenie zgody na dodatkowe zatrudnienie, i kiedy, jak wnioski zostały rozpatrzone, na jakimi stanowisku lub w jakim charakterze miała być wykonywana dodatkowa praca.

Pismem z dnia [...] roku, nr [...], Komisariat Policji w T. P. zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w P. celem zajęcia stanowiska i rozpatrzenia możliwosci wyrażenia zgody na udostępnienie danych na wyżej wymieniony temat.

Pismem z dnia [...] roku, nr [...], Komenda Miejska Policji w P. wyjaśniła, że powinny zostać udzielone następujące informacje:

- w kwesti wykształcenia: informacje o wykształceniu w zakresie niezbędnym do odbywania służby,

- w kwesti przebiegu służby: informacje na temat przebiegu służby oraz odbytych szkoleniach służbowych,

- w kwesti postępowań dyscyplinarnych: informacje o ewentualnych zakończonych postępownaniach dyscyplinanych prowadzonych wobec funkcjonariusza,

- w kwesti zatrudnieniu poza P.: informajce o ewentualnej zgodzie przełożonego na zatrudnienie poza Policją.

Pismem z dnia[...], nr [...] Zastępca Komendanta Policji w T. P. udzielił E.J. informacji na temat mł. asp. Ł. Z. Organ zacytował regulację dotyczącą kwalifikacji wymaganych od kandydatów do służby w Policji, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, 1948, 1955 i z 2017r. poz. 60, 244, 708, 768, 1086, 1321). Ponadto bez podania informacji o kwalifikacjach Ł. Z. poinformował, iż niezależnie od wykształcenia jakie policjant zdobył we własnym (prywatnym) zakresie, każdy funkcjonariusz uczestniczy w kilkumiesięcznym kursie podstawowym, który ma na celu przygotowanie osoby do pełnienia służby w Policji. Organ zaznaczył, że Ł. Z. został przyjęty do służby w Policji dnia [...] roku jako kursant, a od [...]roku zajmował stanowisko policjanta w ogniwie patrolowo-interwencyjnym Referatu Prewencji Komisariatu Policji w T. P. Komendy Miejskiej Policji w P. Natomiast od dnia [...] roku zajmował stanowisko policjanta Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w T. P. Komendy Miejskiej Policji w P., a następnie od dnia [...] roku zajmował stanowisko referenta Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w T. P. Komendy Miejskiej Policji w P. Ł. Z. od dnia [...] roku zajmował stanowisko detektywa Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w T.P w P. W dniu [...] roku Ł. Z. awansował z posterunkowego na starszego posterunkowego, w dniu [...] roku na sierżanta, w dniu [...] roku na starszego sierżanta, a w dniu [...] roku na sierżanta sztabowego, aby dnia [...] roku awansować na młodszego aspiranta Policji. W stosunku do Ł.Z. nie wszczęto postępowań dyscyplinarnych. W dniu [...] roku Komendant Miejski Policji w P. wyraził zgodę na dodatkowe zatrudnienie poza służbą dla Ł. Z. w związku ze złożonym przez niego wnioskiem.

Pismem z dnia 16 stycznia 2018 roku E.J. wystąpiła do Komendanta Miejskiego Policji w T. P. z ponagleniem w związku z nie udzieleniem informacji publicznej w pełnym zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] roku i wniosła o stwierdzenie bezczynności Komendanta Policji w T. P. w sprawie z wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz zobowiązanie Komendanta P. do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem lub wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a także wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności.

Pismem z dnia [...] roku Komendant Policji T. P. przekazał ponaglenie E.J. do Komendanta Miejskiego Policji w P.

Pismem z dnia [...] roku Komendant Miejski Policji w P. z uwagi na niejasny charakter ponaglenia poprosił skarżącą o sprecyzowanie żądania.

Pismem z dnia [...] roku, nr [...] Komisariat Policji T.P. poinformował E.J., że młodszy aspirant Ł. Z. posiada wykształcenie wyższe – ukończył Wyższą Szkołę Umiejętności Społecznych w P. na kierunku Dziennikarstwo i Komunikacja Społeczna. Ponadto Ł. Z. złożył w dniu [...] roku wniosek o dodatkowe zatrudnienie. Organ stwierdził, że żądana przez wnioskodawczynię informacja w pozostałym zakresie nie stanowi informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] roku E.J. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komendanta Policji w T. P. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji E. J. wniosła o:

- zobowiązanie Komendanta Policji w T. P. do rozpatrzenia wniosku E.J. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

- stwierdzenie, że bezczynność organu – Komendanta Policji w T. P. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie od organu – Komendanta Policji w T. P. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 4.000,00 zł,

- zasądzenie od organu – Komendanta Policji w T. P. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi E. J. podkreśliła, że nie uzyskała informacji objętych wnioskiem z dnia [...] roku mimo ponaglenia z jakim wystąpiła do Komendanta Miejskiego Policji w T. P. pismem z dnia [...] roku. Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminu, Komendant nie udzielił wnioskowanej informacji. Nie otrzymała również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji czym organ dopuścił się bezczynności w tym zakresie z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt spraw II SAB/Po 38/18 oraz II SAB/Po 39/18 prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, toczących się z moich wcześniejszych skarg, nie załatwionych z powodu braków formalnych. Ponadto wniosła o zaliczenie opłaty wniesionej do sprawy prowadzonej wcześniej przez WSA na skutek jej skargi na sposób załatwienia wniosku o udzielenie informacji na temat Ł. Z. - na poczet opłaty od niniejszej skargi, a także załączenie do materiału dowodowego niniejszej sprawy kopii wniosku o udzielenie informacji, kopii odpowiedzi na wniosek oraz kopii ponaglenia, załączonych do wcześniejszej mojej skargi w tej samej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. W jego ocenie poza odpowiedzią pozostało jedynie pytanie wnioskodawczyni o charakter wykonywanej dodatkowej pracy, na którą funkcjonariusz uzyskał zgodę od swojego przełożonego. Zdaniem organu nie stanowiło to jednak informacji publicznej. W ocenie organu informacja ta nie posiadała związku z wykonywaniem funkcji publicznej, a informacja o spełnieniu przez funkcjonariusza ustawowego wymogu uzyskania zgody przełożonego na realizację dodatkowego zajęcia została udzielona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga w części zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy bezczynności Komendanta Komisariatu Policji w T. P. w kwestii udzielenia w pełnym zakresie informacji dotyczącej funkcjonariusza Ł. Z. zgodnie z wnioskiem E.J.

Instytucja skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. dalej jako "P.p.s.a.")), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjął czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. W ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2018 roku, poz. 1330), dalej jako "u.d.i.p.". Ustawa ta stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. tylko informacja publiczna podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. W art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jako zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, wskazano m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Złożenie wniosku do podmiotu zobowiązanego przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego podmiotu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle u.d.i.p., do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

W przypadku żądania informacji publicznej dotyczącej zatrudnienia konkretnego pracownika wskazanego z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. W tej materii wypowiadał się już Trybunał Konstytucyjny, który przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Nie można przy tym przyjąć nieskrępowanej swobody interpretacyjnej. W każdym wypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby, której dotyczą, w instytucji publicznej. Tylko wtedy więc, jeśli ujawnione zdarzenia oddziałują na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego. Trybunał Konstytucyjny stoi jednocześnie na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferę publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi. Ograniczenia dotyczące pewnych praw chronionych konstytucyjnie mogą być wprowadzane z uwagi na dobro wspólne. Do praw takich, zdaniem Trybunału, należy prawo do prywatności przez co w niektórych sytuacjach ustawodawca nakazał wobec wybranych grup osób – funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego. Nie zawsze jednak dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30).

Uwzględniając powyższe uwagi, należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Wobec tej grupy, rozważając możliwość udostępnienia informacji, organ powinien przeanalizować, czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy.

W nawiązaniu do powyższego zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że młodszy aspirant Ł. Z. jako funkcjonariusz P. jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Natomiast organ nie udzielił pełnej informacji dotyczącej informacji na jakim stanowisku lub w jakim charakterze miała być wykonywana przez niego dodatkowa praca. W tym zakresie nie wydano również decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Takie działanie organu jest, w ocenie Sądu, nieprawidłowe, gdyż nie uwzględnia regulacji zawartej w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, organ niezasadnie przyjął, iż pracownicy Policji pełniący funkcję publiczną są objęci ochroną praw do prywatności. Dostęp do takiej informacji publicznej jak kwestie związane z powierzeniem i wykonywaniem funkcji publicznej w przypadku pracownika policji nie może zostać ograniczony przez organ administracji, który jest zobowiązany do jej udostępnienia. Ograniczenie zasady udostępniania informacji publicznej ze względu na prywatność nie zachodzi w warunkach art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. zgodnie z którym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek rezygnacji zainteresowanego z przysługującego mu prawa. Wykładnia językowa analizowanego przepisu prowadzi do przyjęcia, że informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, podlega udostępnieniu.

Pismem z dnia [...] roku oraz pismem z dnia [...] organ udzielił skarżącej odpowiedzi podając dane dotyczące młodszego aspiranta policji, a więc osoby pełniącej funkcje publiczne. Odpowiedział na wszystkie zadane pytania za wyjątkiem na jakim stanowisku lub w jakim charakterze miała być wykonywana dodatkowa praca. W tym zakresie stanowisko organu jest nieprawidłowe.

W ocenie Sądu pracownicy Policji to pracownicy organu, którzy należą do katalogu "osób pełniących funkcję publiczną" w podanym wyżej rozumieniu, a przesądzają o tym funkcje i czynności jakie wykonują w zakresie powierzonych im obowiązków w ramach realizacji zadań publicznych. Informacja o dodatkowym miejscu zatrudnienia oraz o charakterze tego zatrudnienia oznaczonej osoby fizycznej zatrudnionej w charakterze Policjanta jest informacją o osobie pełniącej funkcję publiczną mającą związek z jej pełnieniem, w tym o warunkach jej wykonywania w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a więc informacją dotyczącą prywatności tej osoby, która nie korzysta z szerokiej ochrony prawnej, co do udostępnienia jej osobom trzecim. Dostęp do takiej informacji publicznej nie może zostać ograniczony przez organ administracji, który jest zobowiązany do jej udostępnienia.

W niniejszej sprawie skarżąca swój wniosek skierowała do organu w dniu 5 października 2017 roku. Przedmiotowy wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczył informacji publicznej, a organ, do którego został skierowany był zobowiązany do jego rozpoznania. Informacja o wyrażaniu zgody na dodatkowe zatrudnienie osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W ustawowym terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) udzielono skarżącej częściowej odpowiedzi. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem możliwość przedłużenia przez organ terminu do udzielenia informacji publicznej wymaga tego, aby wystąpiły obiektywne okoliczności powodujące, że "żądana informacja nie może być udostępniona" w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Rację ma zatem skarżąca E. J. twierdząc, że organ nie miał podstaw do nie udzielenia pełnej informacji dotyczącej Ł. Z. Ponadto w żaden sposób nie wykazano, ani nie wynika to z okoliczności sprawy, że wnioskowane informacje i dokumenty nie mogły być udostępnione w podstawowym terminie 14 dni. Analiza odpowiedzi organu prowadzi do wniosku, że organ dysponował zarówno wnioskowanymi dokumentami, jak i wiedzą na temat młodszego aspiranta Ł.Z. Nie było konieczności zgromadzenia przez organ dodatkowych materiałów i dokumentacji do udzielenia informacji skarżącej, które uzasadniałyby przedłużenie terminu. W ocenie Sądu organ mógł odpowiedzieć na wszystkie zadane pytania już w piśmie z dnia [...] roku. Udzielona przez organ odpowiedź nie wskazuje, aby żądane przez skarżącą informacje wymagały od organu dodatkowego nakładu pracy i odszukania materiałów w zbiorach archiwalnych. Sąd doszedł do wniosku, że nie było podstaw do przedłużenia terminu do udzielenia informacji publicznej w związku z czym organ nie mógł zastosować art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i pozostawał w bezczynności nie udzielając odpowiedzi w terminie 14 dni wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym, zdaniem Sądu przyjąć należało, że organ w wymaganym prawem terminie nie rozpatrzył całościowo wniosku skarżącej i pozostaje on w bezczynności w jego rozpoznaniu. Dodatkowa informacja udzielona w piśmie z 26.03.2018 r. również nie wyczerpuje wszystkich żądanych informacji. Wprawdzie po połączeniu wszystkich odpowiedzi skarżąca uzyskała informację kiedy został złożony wniosek o wyrażenie zgody na dodatkowe zatrudnienie i kiedy Komendant Policji wyraził zgodę na dodatkowe zatrudnienie, ale w dalszym ciągu brak odpowiedzi na informację co do charakteru wykonywanej dodatkowej pracy lub stanowiska. Stąd w kontrolowanej sprawie konieczne stało się zobowiązanie organu do udzielenia pełnej informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] roku, o czym orzeczono w punkcie I wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Sąd zobowiązany jest ponadto do oceny, czy stwierdzona bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako "naruszenie rażące" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, organowi w tym zakresie nie można stawiać aż tak daleko idących zarzutów, zwłaszcza że organ udzielił w pierwotnym terminie 14 dni odpowiedzi na pytania zadane przez skarżącą, mimo, że były one niepełne. W opinii Sądu w przedmiotowej sprawie okres bezczynności organu nie był podyktowany celowym działaniem, uporczywym zaniechaniem organu ani lekceważeniem prawa, a wynikał z błędnej oceny organu odnośnie zdolności załatwienia wniosku w określonej części. W konsekwencji Sąd uznał, iż nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że brak rozpoznania wniosku w niniejszej prawie stanowił rażące naruszenie prawa (pkt II wyroku).

Z opisanych wyżej powodów nie zasługuje także na uwzględnienie wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, o jakiej mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. W tej części Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt III wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi ([...] zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., jak w punkcie IV wyroku.