Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1053/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 130 a ust. 10h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Halina Jakubiec ( spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2015r. nr [ ] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 maja 2015 r. [...] uchyliło w całości decyzję Starosty z dnia [...] 2015 r., znak: [...] nakładającą na J. G. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki Honda [...] o nr rej. [...], nr VIN: [...], usuniętego w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu oraz przeprowadzeniem postępowania w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu w kwocie 33.414,80 zł i orzekło, że J. G. jest zobowiązany do zapłaty kosztów związanych z przechowaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki Honda [...] nr rej. [...] usuniętego w trybie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym ( w/w ), a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu w kwocie 33.356,95 zł.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2012 r. Nr 1137, ze zm.), załącznik do uchwały nr [...] Rady Powiatu z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu na koszt właściciela i przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym (2008.378.2381), § 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] Rady Powiatu z 24 listopada 2011 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (2011.573.6316), § 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] Rady Powiatu z dnia 25 października 2011 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (2012.5883), § 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] i Powiatu z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (2013.7171) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23).

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

Na podstawie dyspozycji Policji nr [...] z dnia 25 stycznia 2009 r. został usunięty z drogi na parking strzeżony w B pojazd marki Honda [...] o nr rej. [...].

Ustalono w toku czynności zmierzających do ujawnienia właściciela usuniętego pojazdu, że istnieje umowa sprzedaży z dnia 18 grudnia 2008 r. zawarta między J. G. a K. J. zamieszkałą w Z przy ul. W. Niemniej okazało się, że dane dotyczące K. J. są nieprawdziwe i taka osoba nie istnieje. Skierowano wobec tego do Sądu Rejonowego wniosek o orzeczenie przepadku usuniętego pojazdu na rzecz powiatu. Sąd postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt [...] oddalił wniosek, przesądzając, że wbrew twierdzeniom wniosku właściciel pojazdu jest ustalony, skoro umowa z dnia 18 grudnia 2008 r. została zawarta dla pozoru i jest nieważna. Właścicielem pojazdu jest J. G.

W związku z tym, w dniu 10 kwietnia 2013 r. zostało wystosowane do J. G. powiadomienie o usunięciu z drogi przedmiotowego pojazdu na parking strzeżony z powodu pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pouczono jednocześnie, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, a kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałym od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania obciąża się każdorazowo właściciela lub posiadacza pojazdu. Powiadomienie zostało doręczone J. G. w dniu 15 kwietnia 2013 r. Pojazd nie został odebrany.

Starosta ponownie wystąpił do Sądu o orzeczenie przepadku usuniętego pojazdu na rzecz powiatu. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt [...] oddalił wniosek, a wskutek apelacji Starosty Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt [...] zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że orzekł przepadek pojazdu marki Honda [...] o nr rej. [...] na rzecz Powiatu.

Dalsze czynności Starosty dotyczyły zlecenia biegłemu wykonanie opinii mającej na celu ustalenie stanu technicznego pojazdu i określenie jego szacunkowej wartości. Opinia z dnia 7 kwietna 2014 r. wykazała, że pojazd nie nadaje się do eksploatacji i należy poddać go utylizacji. W dniu 5 maja 2014 r. pojazd przekazano do stacji demontażu P.H.U.P C I. G. Demontaż pojazdu stwierdzono zaświadczeniem nr [...].

Następnie Starosta wydał w dniu [...] 2014r. decyzję znak [...], nakładającą na J. G. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki Honda [...] o nr rej. [...] usuniętego w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu oraz przeprowadzeniem postępowania w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu w kwocie 33.414,80 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 września 2014r. Nr [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście, wskazując, że w sposób nieprawidłowy wyliczono należną kwotę za przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym (33 251,80 zł) i nie wyjaśniono z jakiego powodu nie uwzględniono okresu od złożenia pierwszego wniosku o przepadek do dnia złożenia wniosku z udziałem J. G.

Starosta ponownie rozpatrując sprawę wydał dniu 19 stycznia 2015r. opisaną na wstępie decyzję Nr [...], nakładającą na J. G. obowiązek zapłaty kwoty 33 414,80 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że początkową datą terminu naliczenia opłaty za parkowanie jest 4 września 2010r., w związku ze zleceniem powiatom do wykonania zadania związanego z ustaleniem kosztów przechowania usuniętych pojazdów. Końcowa data naliczenia kosztów parkowania wynika z kolei z faktu, iż pojazd został odebrany z parkingu strzeżonego i złomowany w dniu 5 maja 2014r. Wskazano też, że w wyliczeniu nie uwzględniono okresu od 5 grudnia 2012r. do 15 maja 2013r. – wobec okoliczności, iż okres ten dotyczy postępowania sądowego, które było prowadzone z inicjatywy organu, a które okazało się nieskuteczne, co jak wyjaśniono, nie powinno obciążać strony postępowania.

Na ostateczna kwotę do zapłaty składa się: kwota kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdu 33 251,80 zł, 123 zł za wykonanie opinii biegłego i 40 zł z tytułu złożenia wniosku o orzeczenie przepadku.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. G. wniósł o jej uchylenie w całości. Decyzji zarzucono naruszenie:

1. naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

2. naruszenie przepisu art. 107 § 3 Kpa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji,

3. naruszenie przepisu art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania powodującego ograniczenie zaufania obywateli do organów Państwa.

Uzasadniając zarzuty odwołania, J. G. zakwestionował podstawowe ustalenie, iż na dzień usunięcia przedmiotowego pojazdu był właścicielem pojazdu. Nadal twierdził, że sprzedał go w dniu 18 grudnia 2013 r. osobie podającej się za K. J. Zarzucił jednocześnie organowi niekonsekwencję, iż za podstawę naliczenia kosztów przyjął okoliczność, że odwołujący był właścicielem pojazdu, przy czym z okresu naliczenia kosztów wyłączył okres od 5 grudnia 2012 r. do 15 maja 2013 r. nie uzasadniając w tym zakresie decyzji w sposób dostateczny.

Zarzucił ponadto, że organ wbrew przepisom nie zawiadomił go o usunięciu pojazdu niezwłocznie, a faktycznie dopiero po czterech latach od dnia usunięcia pojazdu i w związku z tym w ocenie odwołującego nie może ponosić kosztów zwłoki organu.

Odwołujący zakwestionował jednocześnie obowiązek zapłaty kosztów powstałych po dacie 15 kwietnia 2013 r. to jest dacie zawiadomienia go o konieczności odebrania pojazdu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji podniosło następujące okoliczności:

Stwierdzono, że określając koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym w sposób prawidłowy zastosowano przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym oraz przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy. Za prawidłowy uznano okres wskazany w decyzji I instancji, za który naliczono koszty, w szczególności poparto argumentację co do początkowej daty naliczenia kosztów a w zakresie końcowej daty zaznaczono, że w materiale dowodowym znajduje się potwierdzenie daty przekazania pojazdu z parkingu do stacji demontażu pojazdów (dzień 5 maja 2014 r.).

Organ odniósł się do pominięcia w zakresie podlegających zwrotowi kosztów przechowania pojazdu okresu od dnia 5 grudnia 2012 r. do 15 maja 2013 r., wskazując, że pomimo wyraźnej w tym zakresie podstawy prawnej w przepisach, rozwiązanie to uwzględnia interes strony. Wskazano bowiem, że nieskuteczne działania organu powodujące wydłużenie okresu przechowywania pojazdu nie powinny obciążać strony postępowania. Z akt sprawy wynikało, iż jest to okres pomiędzy datą sporządzenia wniosku o przepadek na rzecz Powiatu bez wskazania na dotychczasowego właściciela, a datą złożenia wniosku o przepadek na rzecz Powiatu ze wskazaniem na uczestnika J. G. jako właściciela pojazdu. Niezależnie od tego, mając na uwadze treść art. 139 Kpa Kolegium uznało, iż związane jest w tym zakresie rozstrzygnięciem organu I instancji.

Za prawidłowe przyjęto liczbę ustalonych przez organ I instancji dni, za które J. G. powinien ponieść koszty – 1178 oraz doliczenie do sumy kosztów kwoty 123 złotych poniesionej przez organ tytułem opinii rzeczoznawcy.

Zakwestionowano natomiast zastosowaną stawkę Vat, wskazując, że za okres przechowywania pojazdu w 2010 r. organ I instancji winien był doliczyć stawkę podatku VAT w wysokości 22% (392,70 zł), a nie, jak to uczynił, w wysokości 23% (410,55 zł). W konsekwencji prawidłowa kwota opłaty za przechowywanie pojazdu wyniosła 33 233,95 zł, a nie 33 251,80 zł.

Ponadto zakwestionowano nałożenie na J. G. obowiązku zapłaty 40 zł poniesionej przez organ tytułem kosztów sądowych, uznając, że koszt ten nie stanowi kosztu związanego z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu.

Ostatecznie, organ, korzystając z uprawnień reformacyjnych, ustalił kwotę podlegającą zwrotowi na 33 356,95 zł.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu odwołania kwestionującego z zasady nałożenie na J. G. obowiązku zapłaty kosztów, organ podniósł, że status właściciela J. G. przedmiotowego pojazdu wynikał z postanowienia sądu Okręgowego z dnia 26 marca 2014 r., czym organ był związany.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono:

1. naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

2. naruszenie przepisu art. 107 § 3 Kpa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji.

3. naruszenie przepisu art. 8 ustawy Kpa poprzez takie prowadzenie postępowania, które powoduje ograniczenie zaufania obywateli do organów Państwa.

Wobec treści zarzutów skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości, nadto wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu zgłoszonych zarzutów stwierdzono, że w zaskarżonej decyzji występują braki dotyczące ustalenia istotnych faktów, w tym na jakiej podstawie organ ustalił, iż skarżący był właścicielem w/w pojazdu w dacie jego usunięcia. Zwrócono uwagę, że w aktach sprawy zalega umowa sprzedaży przedmiotowego samochodu na rzecz K. J. Nawet ewentualne ustalenie, że K. J. podała nieprawdziwe dane przy zawieraniu umowy sprzedaży samochodu, nie może zdaniem skarżącego prowadzić do wniosku, iż umowa sprzedaży jest nieważna. Zdaniem skarżącego, organ nie odniósł się do kwestii w jaki sposób ustalił, iż skarżący jest właścicielem pojazdu.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, iż przez kilka lat nie miał wiedzy, że samochód został usunięty z drogi w 2009 r. Raz jeszcze zaznaczył, że sprzedał go w dniu 18 grudnia 2008 r. i od tego czasu nie uważał się za jego właściciela. Dopiero w dniu 15 kwietnia 2013 r. odebrał zawiadomienie o usunięciu pojazdu i faktycznie rzecz ujmując, dopiero z tą datą uzyskał możliwość odebrania pojazdu. Wskazano na dalsze fakty, które zdaniem skarżącego miały znaczenie. Mianowicie, Starosta skierował do Sądu Rejonowego wniosek o przepadek przedmiotowego samochodu przeciwko innej osobie, tj. K. J. Wobec nieodnalezienia tej osoby, Starosta skierował do Sądu wniosek o przepadek samochodu, wskazując skarżącego jako właściciela.

Kolejnym argumentem, który przemawia w ocenie skarżącego za nienależytym wyjaśnieniem stanu faktycznego jest lakoniczne uzasadnienie decyzji w tej części, w której organ uzasadnia okres za który naliczył koszty. Organ wskazał, że opłata jest naliczana od dnia 4 września 2010 r. tj. od dnia zlecenia tego zadania powiatom do dnia 16 maja 2013 r. tj. do dnia złożenia wniosku do Sądu o przepadek pojazdu. W wyliczeniu nie ujęto okresu od dnia 5 grudnia 2012 r. do dnia 15 maja 2013 r. Z lektury uzasadnienia, zdaniem skarżącego, można wyciągnąć wniosek, że organ uznał, iż był on właścicielem przedmiotowego pojazdu od dnia 4 września 2010 r. do dnia 16 maja 2013 r. z wyłączeniem okresu od dnia 5 grudnia 2012 r. do dnia 15 maja 2013 r.

Zarzucono w związku z powyższym, że nie podano w decyzji motywów uznania skarżącego za właściciela pojazdu w okresie naliczenia kosztów, i nieuznania go w okresie od 5 grudnia 2012 r. do 15 maja 2013 r. Zakwestionowano działania organu polegające na tym, że organ, uznając de facto skarżącego za właściciela pojazdu, skierował wniosek do Sądu Rejonowego o jego przepadek przy udziale K. J. Za niewystarczające skarżący przyjął uzasadnienie organu, iż w wyliczeniu nie uwzględniono okresu od 5 grudnia 2012 r. do 5 maja 2013 r. - wobec okoliczności, iż okres ten dotyczy postępowania sądowego, które było prowadzone z inicjatywy organu, a które okazało się nieskuteczne, co w efekcie nie powinno obciążać strony niniejszego postępowania.

W ocenie skarżącego, wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polegające na ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonego w sprawie dowodu z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Tymczasem w sprawie, w ocenie skarżącego, uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, nie zawiera wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie,

a w szczególności nie udowodniono, że jest on właścicielem przedmiotowego pojazdu.

Skarżący podniósł, iż przyjmując hipotetycznie, że powinien uiścić koszty związane z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki Honda [...], to wobec faktu iż organ nie zawiadomił go o usunięciu tego pojazdu przez ponad cztery lata to powinien on odpowiadać co najwyżej za koszty powstałe po dniu 15 kwietnia 2013 r., tj. od momentu, w którym mógł podjąć realne działania w celu usunięcia pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej ppsa.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, iż skargę należało oddalić.

Zaskarżoną decyzją prawidłowo rozstrzygnięto, że J. G. jest zobowiązany do zapłaty kosztów związanych z przechowaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki Honda [...] nr rej. [...] usuniętego w trybie art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu w kwocie 33.356,95 zł.

Podstawę materialno-prawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.

Z kolei art. 130a ust. 5c wskazanej ustawy stanowi, iż pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie

i parkowanie.

W art. 130a ust. 10 przywołanej ustawy wskazano natomiast, że starosta

w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Art. 130a ust. 10e ustawy stanowi natomiast, że w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy

w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że organy prawidłowo zastosowały procedurę wskazaną w art. 130a p.r.d. Powiadomienie o usunięciu pojazdu z drogi zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2013 r. wraz

z pouczeniem, że nieodebranie pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (art. 130a ust. 10). Postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. [...] Sąd Okręgowy Wydział II Cywilny Odwoławczy orzekł przepadek na rzecz Powiatu pojazdu marki Honda [...] o numerze rejestracyjnym [...], stanowiącego dotychczas własność uczestnika J. G. W konsekwencji powyższego Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r., znak: [...] nałożył na skarżącego obowiązek zapłaty kosztów wskazanych w art. 130a ust. 10 h. ustawy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 maja 2015 r. zmieniło powyższą decyzje w zakresie wyliczenia ostatecznej kwoty kosztów.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać, że organ prawidłowo ustalił osobę, która zobowiązana jest do poniesienia kosztów zgodnie z normą zawartą w art. 130a ust. 10 h. Prawo o ruchu drogowym. W tym zakresie organ bowiem był związany poglądem przedstawionym przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 lutego 2013 r. [...], zgodnie z którym z uwagi na uznanie przez Sąd umowy kupna-sprzedaży z dnia 18 grudnia 2008 r. za nieważną jako zawartą dla pozoru właścicielem pozostał J. G. Stanowisko to w swojej sentencji potwierdził również Sąd Okręgowy Wydział II Cywilny Odwoławczy, który orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu, wskazując jako dotychczasowego właściciela J. G. Organ nie mógł tym samym czynić ustaleń sprzecznych ze stanowiskiem sadów, które w niniejszej sprawie rozpoznawały wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. W związku z powyższym organ postąpił prawidłowo ustalając właściciela w osobie J. G. i zobowiązując go do uiszczenia kosztów określonych w art. 130a ust. 10 h. p.r.d.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo także ustalił okres czasu, za jaki J. G. zobowiązany został do poniesienia kosztów przechowywania pojazdu, przyjmując datę początkową za dzień 4 września 2010 r., a końcową dzień 5 maja 2014 r. jako datę przekazania pojazdu z parkingu do demontażu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie tutejszego Sądu, zgodnie z którym datą początkową od której jest naliczona opłata za parkowanie jest data od kiedy zadanie przechowywania pojazdów zastało zlecone do wykonania powiatom tj. od 4 września 2010 r. Natomiast końcowa data terminu naliczenia kosztów parkowania pojazdu jest datą odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego i złomownia go (Wyrok WSA

w Krakowie z dnia 2 września 2014 r. III SA/Kr 293/14).

Prawidłowo w niniejszej sprawie przy naliczaniu opłaty zastosowano stawki wynikające z aktów prawa miejscowego w postaci uchwał Rady Powiatu nr [...] z dnia 24 kwietnia 2008 r., nr [...] z dnia 24 listopada 2011 r., nr [...] z dnia 25 października 2011 r. oraz nr [...] z dnia 20 listopada 2013 r. Właściwie określono także liczbę dni przechowywania pojazdu na parkingu na 1178.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy przeprowadziło kontrolę decyzji organu I Instancji i na jej podstawie orzekło reformatoryjnie co do ostatecznej kwoty, jaką zobowiązany jest uiścić J. G. Jak słusznie bowiem podniósł organ odwoławczy, przy wyliczeniu należnej kwoty za okres przechowywania pojazdu na parkingu w 2010 r. organ I instancji nieprawidłowo doliczył podatek VAT w wysokości 23 %, podczas gdy w tym okresie czasu obowiązywał podatek w wysokości 22 %. Organ odwoławczy trafnie także stwierdził, że niezasadne jest obciążanie dotychczasowego właściciela opłatą 40 zł z tytułu złożenia wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu. Art. 130a ust. 10 h p.r.d., w którym wyliczono koszty jakie podlegają zwrotowi przez właściciela pojazdu, nie wymienia kosztów postępowania sądowego. W związku z czym niezasadne było doliczenie tej opłaty przez organ I instancji w swojej decyzji. Ostatecznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło kwotę podlegającą zwrotowi przez J. G. w łącznej wysokości 33.356,95 zł, które to wyliczenia tutejszy Sąd w pełni podziela.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia okresu od dnia 5 grudnia 2012 r. do dnia 15 maja 2013 r. przy naliczeniu opłaty przez organ I instancji, należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że przepisy ustawy Prawo

o ruchu drogowym nie dają wprost podstawy dla wyłączenia tego okresu z obowiązku zwrotu kosztów. Działanie takie jednak, jako uwzględniające interes właściciela, wynikające z stanowiska, że nieskuteczne działanie organu powodujące wydłużenie okresu przechowywania pojazdu nie powinny obciążać strony postępowania nie narusza w sposób rażący prawa, ani interesu społecznego. Uzasadnione jest

w związku z tym stanowisko organu odwoławczego, że zakaz reformationis in pius, określony w art. 139 k.p.a. nie pozwala zmienić w tym zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Słusznie podkreślił organ II Instancji, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozwalają na miarkowanie kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10 h p.r.d., biorąc pod uwagę określone okoliczności sprawy. Ustawa nie daje podstaw do tego, aby określić koszty dopiero od dnia prawidłowego pouczenia właściciela. Przywołana ustawa, nie przewiduje także możliwości odstąpienia przez starostę od ustalenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Przepisy określone w art. 130a p.r.d. mają w tym zakresie charakter obligatoryjny (wyrok WSA w Olsztynie z 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 94/13).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego powinności obliczania spornych kosztów dopiero od dnia powiadomienia właściciela o usunięcia pojazdu, należy podzielić w tym zakresie szeroką argumentację, jaką przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 147/15, w którym wskazano, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w żaden sposób nie uzależniają sposobu wyliczenia kosztów określonych w art. 130a ust. 10h p.r.d. od spóźnionego powiadomienia właściciela o usunięciu pojazdu i możliwości jego odbioru. Cytowane przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zawierają regulacji, która umożliwiałaby uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kosztów, o których mowa w ust. 10h, takich okoliczności jak to, czy w ustalaniu osoby uprawnionej do odbioru usuniętego pojazdu dołożono należytej staranności. Z treści art. 130 a ust. 10 h wynika, że wysokość kosztów, o których mowa w tym przepisie, jest wyliczana jako suma kosztów poniesionych w efekcie wykonania opisanych tam czynności. Ich wysokość w żadnej mierze nie została uzależniona od tego czy

w niezwłocznym terminie powiadomiono właściciela pojazdu o jego usunięciu

i możliwości odbioru.

Reasumując wskazać należy, że zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja została dotknięta innymi niż zarzucane przez stronę skarżącą wadami, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Wobec powyższego skargę oddalono na zasadzie art. 151 ppsa.