Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1205/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 14, art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dnia [...] czerwca 2017 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...] gmina [...] (dalej również jako: Uchwała).

Skargę na wskazaną Uchwałę wywiódł do sądu administracyjnego Wojewoda [...] wskazując, że w toku procedury planistycznej doszło do naruszenia art. 17 pkt 14 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak przedstawienia Radzie Gminy listy nieuwzględnionych uwag i w konsekwencji nie rozstrzygniecie o nich w przez Radę przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...]. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda [...] podniósł, że wójt rozpatruje uwagi dotyczące projektu planu miejscowego, a wykonanie tej czynności przedstawia w wykazie, stanowiącym element dokumentacji prac planistycznych, który następnie przedstawia radzie gminy wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Podkreślono, że zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia uwag, a rozstrzygniecie to winno stanowić załącznik do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że Wójt Gminy [...] nie przedstawił Radzie Gminy listy nieuwzględnionych uwag, które zostały zgłoszone po pierwszym wyłożeniu projektu planu w dniach [...] lipca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. przez A. i P. J. oraz przez U. i J. Z.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że uwagi te odnosiły się do istotnych dla zasady kształtowania zabudowy, wskaźników zagospodarowania terenu oraz do rodzajów inwestycji, które możliwe będą do realizacji na terenie objętym planem.

Dalej Wojewoda wskazał, że zaskarżona uchwała nr [...] dotyczy – tylko części – terenu objętego procedurą planistyczną prowadzoną na podstawie uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] i [...].

Wojewoda zauważył też po pierwszym wyłożeniu projektu planu w dniach [...] lipca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. - które obejmowało cały teren objęty uchwałą nr [...] - zostały zgłoszone bardzo liczne uwagi dotyczące części terenu objętego ustaleniami przedmiotowego planu, które nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy [...]. Dalsza procedura planistyczna była już prowadzona etapowo i kolejne wyłożenie projektu planu obejmowało wyłącznie fragment, który nie wzbudzał tak silnych emocji i teren ten został objęty ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...] października 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w m. [...], teren w rejonie ul. [...] i [...] – etap I. W związku z tym, że plan ten nie obejmował nieruchomości, dla których składane były uwagi po pierwszym wyłożeniu projektu planu, Rada Gminy nie rozstrzygała wówczas o sposobie ich rozpatrzenia. W skardze wskazano, że kolejny etap procedury planistycznej – obejmujący obszar zaskarżonego przez Wojewodę planu – polegający na wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, został przeprowadzony w dniach od [...] lipca 2016 do [...] lipca 2016 r. W terminie do składania uwag, wpłynęła jedna uwaga – U. i J. Z., dotycząca dopuszczenia funkcji mechaniki pojazdowej. Uwaga ta została odrzucona. Wojewoda [...] wskazał jednak, że etapowe prowadzenie procedury planistycznej nie zwalnia organu od obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w stosunku do wyłożeń planu, które zostały przeprowadzone na wcześniejszych etapach procedury planistycznej. Z tej przyczyny nie przedstawienie Radzie Gminy listy nieuwzględnionych uwag, zgłoszonych po pierwszym wyłożeniu projektu planu w dniach [...] lipca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. przez A. i P. J. oraz przez U. i J. Z., stanowi o istotnym naruszeniu trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Drugi zarzut skargi dotyczy braku sporządzenia Prognozy skutków finansowych na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...].

Wskazując na powyższe wady, Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...] – w całości.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wskazał, że procedura planistyczna została oparta o uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] i [...]. Obszar opracowania planu został wówczas wyznaczony od ul. [...] w [...] do ul. [...] i stanowił obszar pow. ok. 0,97ha. Wójt wskazał, że w toku postępowania zaszła konieczność etapowego uchwalenia planu. Wyjaśniono, że wskutek rozdzielenia procedury planistycznej Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w m. [...], teren w rejonie ul. [...] i [...] – etap I, tym samym częściowo wykonując uchwałę nr [...]

Po podjęciu tej uchwały, podjęto prace planistyczne nad przeprowadzeniem procedury uchwalenia etapu II planu, który finalnie został zatwierdzony zaskarżoną przez Wojewodę Uchwałą nr [...].

Odnosząc się do zarzutów Wojewody [...] wskazano, że podczas procedury wyłożenia planu w roku 2014 plan miejscowy zakładał ustalenia planistyczne, które finalnie nie znalazły w nim odzwierciedlenia. Po zakończeniu procedury planistycznej projekt planu został przeprojektowany, wprowadzając zupełnie nowe założenia planistyczne, w taki sposób, że złożone uwagi stały się całkowicie bezzasadne, niezależnie od sposobu ich rozstrzygnięcia.

W ocenie Wójta Gminy [...], zważywszy na okoliczności sprawy, nie doszło do istotnego naruszenia procedury planistycznej w związku z brakiem przestawienia Radzie Gminy listy nieuwzględnionych uwag, dlatego wniosek skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nie jest zasadny. W odpowiedzi na skargę nie odniesiono się natomiast do kwestii braku sporządzenia Prognozy skutków finansowych na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...]. Dokumentu tego jednak nie przekazano również wraz z aktami planistycznymi sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że wraz z odpowiedzią na skargę Wojewody [...] Sądowi nie przekazano żadnej dokumentacji planistycznej. W związku z tym na zarządzenie z dnia [...] stycznia 2019 r. wezwano organ do przekazania dokumentacji planistycznej, pod rygorem zastosowania art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa). Wezwanie to doręczono organowi w dniu [...] stycznia 2019 r. (k.30 akt sąd.) jednak pozostało ono bez odpowiedzi. Wobec milczenia organu, ponownie, pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wezwano organ do przekazania akt sprawy, pod rygorem zastosowania art. 112 ppsa. Wezwanie to doręczono organowi [...] lutego 2019 r. (k. 33v. akt sąd.), jednak również ono pozostało bez odpowiedzi.

Zważywszy na okoliczności sprawy, podjęto działania w celu wyjaśnienia przyczyn milczenia organu (k. 35 i 36 akt sąd.), co zaowocowało odpowiedzią organu z dnia [...] marca 2019 r. (k. 37 akt sąd.) i przekazaniem Sądowi akt planistycznych sprawy w dniu [...] marca 2019 r. (data wpływu do Sądu – k. 39 akt sąd).

W piśmie przewodnim przekazując dokumentację planistyczną wskazano, że stanowi ona – całokształt dokumentacji uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oryginał), doprecyzowując, że załącznik stanowi "oryginał dokumentacji prac planistycznych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...] etap I i etap II" (k. 39 akt sąd.).

W tym miejscu należy jednak wyjaśnić, że jakkolwiek organ w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. posługuje się określeniem "etap I", "etap II", to tylko uchwała nr [...] z [...] października 2015 r. rzeczywiście została zatytułowana jako uchwała w sprawie: "uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...] etap I". Zaskarżona przez Wojewodę w niniejszej sprawie uchwała nr [...] z [...] czerwca 2017 r. nosi tytuł w sprawie: "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...]" – bez wskazania - w części tekstowej - że chodzi o "etap II". Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonej Uchwały Sąd opierając się na oświadczeniu organu przyjął, że przekazane - po trzykrotnym wzywaniu - do dokonania tej czynności akta planistyczne sprawy, zawierają całokształt dokumentacji procedury planistycznej zakończonej podjęciem zaskarżonej uchwały Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...]

Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 997, z późn. zm.; w skrócie "usg").

W świetle art. 91 ust. 1 usg uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 usg. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (03 lipca 2017 r.) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 usg.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; w skrócie "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10 – CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...].

Jak wynika z części wstępnej Uchwały (k. 8 akt sąd.), jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 usg oraz art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.; w skrócie "upzp"). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (poz. 4812) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 17 Uchwały).

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 upzp. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ppsa, zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody [...] za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ppsa, dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 upzp. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 18.11.2015 r.) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy.

Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA).

Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy. Właśnie istotne naruszenie procedury planistycznej zarzucił Wojewoda [...] w niniejszej sprawie. W okolicznościach badanej sprawy Wojewoda zażądał stwierdzenia nieważności całej uchwały Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...].

W złożonej skardze Wojewoda zarzucił, że po pierwszym wyłożeniu projektu planu w dniach [...] lipca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. – które obejmowało cały teren objęty uchwałą nr [...], zostały zgłoszone bardzo liczne uwagi dotyczące części terenu objętego ustaleniami przedmiotowego planu. Wojewoda wskazał, że uwagi te nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy [...]. Wojewoda wskazał, że jakkolwiek dalsza procedura planistyczna była już prowadzona etapowo, a w związku z tym, że plan ten (tj. uchwała Rady Gminy z [...] października 2015 r. nr [...] – w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...] – Etap I) nie obejmował nieruchomości, dla których składane były uwagi po pierwszym wyłożeniu projektu planu, Rada Gminy nie rozstrzygała wówczas (uchwalając w 2015 r. Etap I – uw. Sądu) o sposobie ich rozpatrzenia. Wojewoda [...] wskazał jednak, że sam fakt etapowego prowadzenie procedury planistycznej nie zwalnia organu od obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w stosunku do wyłożeń planu, które zostały przeprowadzone na wcześniejszych etapach procedury planistycznej. Z tej przyczyny nie przedstawienie Radzie Gminy listy nieuwzględnionych uwag, zgłoszonych po pierwszym wyłożeniu projektu planu w dniach [...] lipca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. przez A. i P. J. oraz przez U. i J. Z. stanowi - w ocenie Wojewody - o istotnym naruszeniu trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę, organ stanął jednak na stanowisku, że podczas procedury wyłożenia planu w roku 2014 plan miejscowy zakładał ustalenia planistyczne, które finalnie nie znalazły w nim odzwierciedlenia.

Mając zatem na uwadze argumentację zarówno skargi, jak i odpowiedzi na tę skargę Sąd przeanalizował przekazaną dokumentacje planistyczną i doszedł do wniosku, że podniesiony przez Wojewodę [...] zarzut zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika, bowiem z akt planistycznych zgłoszone w 2014 r. uwagi, opisane w tabeli "Wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", dotyczący miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], rejon ul. [...] i [...], gmina [...], dotyczyły całego obszaru objętego wyłożonym wówczas planem, który następnie uchwalono w dwóch etapach. Nie ulega również wątpliwości, że część ze zgłoszonych i nie uwzględnionych, a następnie nie przekazanych Radzie Gminy uwag dotyczy przepisów, które zostały przyjęte zaskarżoną w niniejszej sprawie przez Wojewodę [...] Uchwałą.

Jak wynika z przekazanej Sądowi dokumentacji, zgłaszając swoje uwagi,

P. J. i A. J. podnosili, że wnoszą uwagi do projektu planu miejscowego i "z uwagi na brak rozpatrzenia przez uprawniony organ (Wójt gminy [...]) wniosków do planu, złożonych (w ustawowym terminie)" wnoszą oni o rozpatrzenie wymienionych uwag. Wskazano wówczas też, że "brak rozpatrzenia wniosków przez Wójta Gminy [...] stanowi (...) poważną wadę prawną" (Lp. 1, uwaga wpłynęła [...].08.2014 r.).

Zgłaszając uwagi po pierwszym wyłożeniu w 2014 r. P. J. i A. J. wnieśli o: całkowity zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze oddziaływać na środowisko, bez żadnych wyjątków (1); usunięcie pkt 2,3,4 Działu II Rozdział 9 § 11 (2), w odniesieniu do Działu II Rozdział 9 § 12 ust. 1 pkt 6b – całkowity zakaz stacji transformatorowych (3), w odniesieniu do Działu III § 13 pkt 11a – dla dz. nr [...] wniesiono o ustalenie najwyższej dopuszczalnej wysokości jako 8,0 m (4), w odniesieniu do Działu III § 13 pkt 11b dla terenu oznaczonego [...], wniesiono o określenie dopuszczalnej wysokość budynku gospodarczego na dz. nr [...] – 3,0m (5), w odniesieniu do Działu III § 14 pkt 1 – teren [...] dodanie możliwości lokalizacji budynku mieszkalnego w zabudowie wolnostojącej (6), w odniesieniu do Działu III § 14 pkt 7 teren [...] wniesiono o zmianę powierzchni biologicznie czynnej z 50% (7) "na powierzchnię zgodną z faktyczną powierzchnią zabudowy nieruchomości". Wskazano, że na dz. [...] i [...] dotrzymanie ustaleń projektu planu będzie w tym zakresie niemożliwe. Wniesiono uwagę dotyczącą Działu III § 14 pkt 9 teren [...] w zakresie zmiany powierzchni zabudowy z 30% na powierzchnię zgodną z faktyczną powierzchnią zabudowy nieruchomości" (8). W zakresie Działu III § 14 pkt 10 teren [...] wniesiono o zmianę długości elewacji (9), a także w zakresie Działu III pkt 11 – wniesiono o zmianę dopuszczalnej wysokości budynku mieszkalnego z 7,5 na 4,5m (10). W kontekście Działu III § 14 pkt 14 wniesiono uwagę dotyczącą zmiany minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek (11). W kontekście Rozdziału III § 15 pkt 1, dla terenu oznaczonego [...] wniesiono o ustalenie lokalizacji jednego budynku jednorodzinnego wolnostojącego i równocześnie wykreślenie "lub mieszkalno-usługowego lub usługowego" (12). W odniesieniu do Rozdziału III § 15 pkt 2 wniesiono o wykreślenie na terenie [...] "ustala się lokalizację usług nieuciążliwych" (13). W Rozdziale III § 15 – wniesiono o wykreślenie pkt 4 (14). W rozdziale Rozdział III § 15 pkt 11 [...] wniesiono o ustalenie określonej szerokość elewacji frontowej (15). W Rozdziale III § 15 pkt 12a [...] – wniesiono o zmianę dopuszczalnej wysokości budynków, zgodnie ze stanem faktycznym na dz. nr [...] (16). W kontekście Rozdziału III § 15 pkt 12b wniesiono o zmianę wysokości budynków gospodarczo-garażowych z projektowanej 5,5m na 3,0m (17). Kolejna uwaga dotyczyła Rozdziału III § 16 i dotyczyła zmiany określenia [...] na [...] (18). W zakresie Rozdziału III § 16 pkt 2, dla terenu oznaczonego symbolem [...] wniesiono o wykreślenie pkt 2 w całości (19). W zakresie Rozdziału III § 16 wniesiono o wykreślenie pkt. 4 (20), pkt 5 (21), pkt 10 (22), oraz o zmianę określonej w pkt 11 wysokości budynków z 9,0m na 6,0m (23).

Analizując wniesione uwagi i porównując ich argumentację z obszarem objętym zaskarżoną Uchwała należy wskazać, że działki na tytuł własności do których powoływali się składając uwagi A. J. i P. J., tj. dz. nr [...] i [...] są położone na obszarze objętym zaskarżoną przez Wojewodę Uchwałą i oznaczonym symbolem [...]. Fakt ten dokumentuje załącznik nr [...] do Uchwały opisany jako: "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], rejon ul. [...] i [...], gmina [...] – etap II". Wskazane powyżej, nieuwzględnione i nie przekazane Radzie Gminy uwagi dotyczyły zatem niewątpliwie obszaru objętego zaskarżoną Uchwałą. Analizując, w oparciu o przekazaną dokumentację planistyczną, treść tych uwag należy wskazać, że dotyczyły one m.in. konkretnych uwag w zakresie ukształtowania ładu przestrzennego na obszarze [...]. Wniesiono o określenie dopuszczalnej wysokość budynku gospodarczego na dz. nr [...] na 3,0m (uwaga 5). Zaskarżona przez Wojewodę Uchwała kwestię wysokości budynków gospodarczo-garażowych na obszarze [...], obejmującym m.in. dz. nr [...] uregulowała w § 12 pkt 9 lit.b) ustalając w tym, zakresie wysokość nie większą niż 4,0m licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu konstrukcyjnego dachu. Uwaga ta zatem nie tylko dotyczyła terenu objętego Uchwałą, ale dotyczyła również rozwiązania, które nie zostało uwzględnione podczas uchwalania planu miejscowego. Kolejna uwaga dotyczyła zmiany powierzchni biologicznie czynnej na terenie [...] z 50% "na powierzchnię zgodną z faktyczną powierzchnią zabudowy nieruchomości" (uwaga 7). Podkreślić należy, że zgłaszający uwagi wskazywali, że uwagę tę zgłaszają z uwagi na uwarunkowania występujące na położonych na tym terenie ich działkach o nr [...] i [...]. Tymczasem, w zaskarżonej uchwale na terenie oznaczonym symbolem [...] (obejmującym właśnie dz. nr [...] i [...]) ustalono udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszy niż 50% powierzchni działki budowlanej (§ 12 pkt 6 Uchwały). Na tym samym obszarze, wniesiono o zmianę dopuszczalnej wysokości budynku mieszkalnego z 7,5 na 4,5m (uwaga 10). Tymczasem, zaskarżona Uchwała kwestię tę regulowała w § 12 pkt 9 lit.a) ustalając wysokość budynku mieszkalnego do II kondygnacji naziemnych i nie większą niż 7,5m licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu konstrukcyjnego budynku. W dalszej kolejności zgłoszone uwagi dotyczyły również terenów oznaczonych symbolem [...]. Wniesiono o ustalenie lokalizacji jednego budynku jednorodzinnego wolnostojącego i równocześnie o wykreślenie słów "lub mieszkalno-usługowego lub usługowego" (uwaga 12). Tymczasem, § 13 pkt 1 Uchwały stanowił o dopuszczeniu lokalizacji na działce budowlanej "jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub mieszkalno-usługowego oraz jednego budynku usługowego albo jednego lub dwóch budynków usługowych". W odniesieniu do Rozdziału III § 15 pkt 2 wniesiono o wykreślenie na terenie [...] "ustala się lokalizację usług nieuciążliwych" (uwaga 13). Tymczasem, regulujący tę kwestię § 13 pkt 12 Uchwały, ustalał właśnie lokalizację usług nieuciążliwych na tym terenie.

Reasumując, analiza akt sprawy wskazuje, że organ mija się z faktami, wskazując w odpowiedzi na skargę, że po pierwszym wyłożeniu planu, w 2014 r. "wprowadzono zupełnie nowe założenia planistyczne, w taki sposób, że złożone uwagi stały się całkowicie bezzasadne". Zestawienie, bowiem wykazu uwag i analiza treści uwag nr 5, 7 i 10, wskazuje, że w istocie również do objętych zaskarżoną Uchwałą rozwiązań, które finalnie przyjęto tą Uchwałą w: § 12 pkt 6, a także pkt 9 lit. a) i b) zgłoszono te uwagi. Nie zostały one jednak ani uwzględnione, ani przekazane do rozpatrzenia Radzie Gminy.

Również analiza uwag zgłoszonych przez U. i J. Z. (Lp. 5, uwagi wpłynęły [...].08.2014 r.) wskazuje, że zgłosili oni w 2014 r. uwagi dotyczące rezygnacji z definicji usług nieuciążliwych (2), rezygnacji z ustalenia szerokości elewacji frontowej (4), dopuszczenia lokalizacji budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (5), zwiększenia na terenach [...] wskaźnika powierzchni zabudowy do 45% i wskaźnika intensywności zabudowy, co najmniej do 0,9 (6). Wniesiono też o zmniejszenie na terenie [...] udziału powierzchni biologicznie czynnej (7). Ponadto wniesiono o wykreślenie § 6 ust. 2 pkt 3 – tj. zakaz lokalizacji kondygnacji podziemnych (8).

W okolicznościach badanej sprawy Sąd wziął więc pod uwagę, że jedna ze zgłoszonych, a nie uwzględnionych uwag dotyczyła rezygnacji z zawartej w tym przepisie definicji "usług nieuciążliwych". Analiza akt sprawy wskazuje, że definicja taka znajdowała się w § 3 pkt 8 Uchwały. Zgłoszona uwaga dotyczyła całkowitej rezygnacji z formułowania definicji "usług nieuciążliwych" (uwaga nr 2), która bezspornie w zaskarżonej Uchwale się znalazła (§ 3 pkt 8). Kwestią bezsporną pozostaje również, że definicja ta została umieszczona w Dziale II "Ustalenia ogólne". Kolejna z nie uwzględnionych uwag dotyczyła wykreślenia § 6 ust. 2 pkt 3 – tj. zakazu lokalizacji kondygnacji podziemnych. W Dziale III, Rozdziale 3 zaskarżonej Uchwały "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego" zawarto jednak § 6 ust. 2 pkt 3 stanowiący, że na obszarze objętym planem ustala się zakaz lokalizacji kondygnacji podziemnych. Kwestią bezsporną pozostaje, że uwaga nr 8 dotyczyła uregulowania, które znalazło się w zaskarżonej Uchwale, a nadto dotyczyło całego objętego tą Uchwałą terenu. Wśród zgłoszonych i nieuwzględnionych uwag wniesiono o wprowadzenie zmian w § 15 pkt 10, poprzez zwiększenie wskaźnika powierzchni zabudowy do 45% (uwaga nr 6). Wskazany przepis dotyczył obszaru "[...]". Tymczasem, zaskarżoną Uchwałą na obszarze [...] ustalono wskaźnik intensywności zabudowy do 0,8 i powierzchnię zabudowy nie większą niż 40% (§ 13 pkt 9 i 10). Wśród zgłoszonych i nieuwzględnionych uwag wniesiono również o wprowadzenie zmian na terenie objętym symbolem [...], dotyczących zmniejszenia minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej do 10% (uwaga nr 7). Tymczasem, w § 13 Uchwały dotyczącym terenu oznaczonego symbolem "[...]" ustalono udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszy niż 30% (pkt 8).

Reasumując, analiza uwag zgłoszonych przez U. i J. Z. wskazuje, że zgłosili oni w 2014 r. uwagi dotyczące "Ustaleń ogólnych" znajdujących zastosowanie na całym obszarze objętym Uchwałą (§ 3 pkt 8 i § 6 ust. 2 pkt 3 Uchwały), które nie zostały uwzględnione, ani jako nie uwzględnione nie zostały przekazane do rozpatrzenia Radzie Gminy, ale zakwestionowane uregulowania zostały przyjęte zaskarżoną Uchwałą.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że istotą uwag wnoszonych do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu jest – zgodnie z art. 18 ust. 1 u.p.z.p. – zakwestionowanie ustaleń przyjętych w projekcie tego aktu. W konsekwencji wystarczającym warunkiem uznania wniesionego pisma za uwagę w rozumieniu art. 18 ust. 1 u.p.z.p. jest tylko kwestionowanie ustaleń przyjętych w projekcie planu i żądanie dokonania w nim zmian, przy czym uwagi do projektu planu mogą dotyczyć zarówno treści merytorycznej planu, jak i formy jego ustaleń (por. A. Kosicki [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz i M. Wierzbowskiego, LEX/el. 2018, uw. 2 do art. 18; T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, uw. 2 do art. 18; por. też wyrok WSA z 21.02.2012 r., II SA/Wr 911/11, CBOSA). Treścią uwagi może być zaproponowanie innych rozwiązań niż przyjęte w projekcie (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, art. 18 Nb 3, s. 210). Zgłaszane – w formie uwag – zastrzeżenia do ustaleń planistycznych może cechować różny stopień szczegółowości. Przykładowo, przedmiotem wniesionej uwagi mogą być, z jednej strony, ogólne zasady kształtowania ładu przestrzennego, o których stanowi art. 15 ust. 2 pkt 2 upzp, ustalone w sposób generalny i abstrakcyjny dla całego obszaru objętego projektem planu miejscowego. Z drugiej zaś strony, uwaga może dotyczyć rozwiązania przyjętego w projekcie planu ze względu na konkretny stan faktyczny, a w szczególności projektowanego wprowadzenia na danym obszarze zakazu zabudowy ze względu na określoną okoliczność faktyczną, jak również ustalenia takiego czy innego przeznaczenia danej nieruchomości (por. M. Szewczyk [w:] Z. Leoński i in., Prawo zagospodarowania przestrzeni, Warszawa 2012, s. 155–156).

Analiza akt planistycznych wskazuje, że zgłoszone w niniejszej sprawie uwagi miały charakter bardzo szczegółowy. Zgłaszane uwagi były niekiedy na tyle drobiazgowe, że odwoływały się do poszczególnych działek (o wskazanych numerach) i ich parametrów, co w istocie pozwoliło Sądowi na weryfikację stanowiska odpowiedzi na skargę, co do tego, że po pierwszym wyłożeniu planu, w 2014 r. "wprowadzono zupełnie nowe założenia planistyczne, w taki sposób, że złożone uwagi stały się całkowicie bezzasadne". Zestawienie treści tych uwag, z brzmieniem poszczególnych przepisów zaskarżonej Uchwały nie pozostawiło żadnych wątpliwości, co do tego, że zgłaszane w 2014 r. uwagi dotyczyły takich uregulowań, które w odniesieniu do tych samych terenów zostały ostatecznie uchwalone.

Skoro w kontrolowanej procedurze planistycznej Wójt nie uwzględnił uwag wniesionych A. i P. J. oraz U. i J. Z. (daty wpływu odpowiednio: [...] sierpnia 2014 r. oraz [...] sierpnia 2014 r.) i nie przekazał tych uwag Radzie Gminy do rozpatrzenia wraz z projektem Planu, to tym samym dopuścił się istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Uniemożliwił bowiem Radzie Gminy rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu, co w świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi jeden z istotnych, obligatoryjnych elementów procedury planistycznej.

W orzecznictwie trafnie podkreśla się wagę ww. elementu procedury planistycznej, wynikającą z funkcji, jaką pełni wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu i możliwość wnoszenia uwag dotyczących tego projektu. "Nie powinno ulegać wątpliwości, że jest to forma udziału osób zainteresowanych określonymi ustaleniami planu miejscowego w jego tworzeniu – udziału, którego sens sprowadza się do umożliwienia zainteresowanym podmiotom przedstawienia swoich racji co do przyjętych lub nie przyjętych w projekcie planu sposobów zagospodarowania terenu. Możliwość wniesienia uwagi do projektu planu daje szansę podmiotom, których interesów to może dotyczyć, przedstawienia swojego zdania organowi wykonawczemu oraz «ostatniej instancji» w procedurze planowania przestrzennego, jaką jest rada gminy, co do określonych rozwiązań przyjętych w projekcie planu, który w perspektywie ma stać się obowiązującym prawem miejscowym. Uwagi do projektu planu są zatem elementem publicznego dyskursu nad ustaleniami planu, w którym istotnym elementem jest indywidualny punkt widzenia na ten akt prawa miejscowego. O takim charakterze uwag do projektu planu, i co za tym idzie ich wadze, świadczy podkreślenie przez ustawodawcę obowiązku rozstrzygnięcia o uwagach i dania temu formalnego wyrazu w załączniku do uchwały (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)" (zob. wyrok NSA z 04.10.2011 r., II OSK 1508/11, CBOSA; tak też wyrok NSA z 28.01.2016 r., II OSK 1295/14, CBOSA).

W konsekwencji zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze wskazuje się, że popełnienie błędu przez radę gminy przez niewłaściwe wykonanie czynności z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. niesie ze sobą daleko idące konsekwencje w postaci wadliwości uchwały w sprawie planu miejscowego, a więc może doprowadzić do stwierdzenia nieważności planu (zob.: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, art. 20 Nb 2, s. 221). Jeszcze bardziej kategoryczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1295/14 (CBOSA), w uzasadnieniu którego stwierdził, że: "Naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. polegające na braku odniesienia się (rozstrzygnięcia) rady gminy do sposobu rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu, stanowi rażące naruszenie procedury planistycznej. Niezależnie od innych uchybień, nakazuje to stwierdzenie nieważności planu miejscowego."

W świetle przywołanego wyżej art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego może spowodować nieważność tego planu "w całości lub części". O zakresie zaistniałej nieważności decydują, oczywiście, okoliczności konkretnej sprawy. Chodzi tu zwłaszcza o ewentualność zidentyfikowania w konkretnym przypadku wystąpienia li tylko ograniczonego możliwego wpływu stwierdzonego naruszenia na treść uchwalonego planu miejscowego – wpływu obejmującego swym zakresem jedynie określoną część lub fragment planu.

Dokonawszy zatem analizy poszczególnych zgłoszonych i nieuwzględnionych uwag, których nie przekazano Radzie Gminy oraz ich charakteru i faktu, że w części dotyczą one całego obszaru objętego zaskarżoną Uchwałą, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Nieważność zaskarżonej Uchwały została stwierdzona w całości wobec faktu, że nie tylko nie budzi wątpliwości Sądu, że zgłaszane uwagi nie zostały uwzględnione, ani przekazane Radzie Gminy, ani to, że dotyczyły one rozwiązań które ostatecznie zostały przyjęte zaskarżoną Uchwałą, ale również, to że dotyczyły m.in. "Ustaleń ogólnych" znajdujących zastosowanie w odniesieniu całego obszaru tego planu.

Ubocznie należy wskazać, że wadliwości prowadzenia procedury planistycznej zakończonej wydaniem zaskarżonej Uchwały dowodzi nie tylko - bezsporny - fakt braku uwzględnienia uwag i braku przekazania ich Radzie Gminy, ale również argumentacja uwag P. J. i A. J. dotycząca wniosków do planu oraz konsekwencji braku ich rozpoznania.

Ponieważ z opisanych już powyżej przyczyn Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały, odnosząc się do kwestii braku Prognozy skutków finansowych uchwalenia planu, należy przede wszystkim wskazać, że akta planistyczne sprawy, faktycznie nie zwierają tego dokumentu, a sam organ w odpowiedzi na skargę w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii. Zgodnie z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego sporządza m.in. prognozę skutków finansowych uchwalenia planu. Z prognozy powinna wynikać wysokość kosztów lub przychodów będących finansową konsekwencją ustanowienia nowych warunków zagospodarowania przestrzennego. Mając zatem na względzie konkretne okoliczności, badanej sprawy należy wskazać, że Sąd podziela pogląd, że prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przedkładanego radzie gminy do uchwalenia. Nie ma ona charakteru wiążącego, normatywnego, pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej, która nie podlega opiniowaniu ani uzgadnianiu przez właściwe organy (por.: wyroki WSA z 01.02.2007 r., IV SA/Wa 2064/06 oraz z 14.06.2012 r., II SA/Op 114/12, CBOSA; Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2013, art. 17 Nb 14; I. Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2013, uw. 11 do art. 17). W konsekwencji ewentualna wadliwość prognozy skutków finansowych sama w sobie nie przekłada się na wadliwość planu miejscowego i nie stanowi istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia w rozumieniu art. 28 ust. 1 upzp (por.: wyrok WSA z 14.06.2012 r., II SA/Op 114/12, CBOSA; I. Zachariasz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu..., uw. 11 do art. 17).

W okolicznościach badanej sprawy doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, wobec faktu naruszenia art. 17 pkt 14 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., co skutkuje stwierdzeniem nieważności Uchwały. Fakt braku Prognozy skutków finansowych uchwalenia planu stanowi w tej sytuacji niewątpliwe naruszenie art. 17 pkt 5 w zw. z § 12 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164, poz. 1587), które jednak nie stanowiło podstawy stwierdzenia nieważności Uchwały.

Ubocznie, należy dodatkowo podnieść kwestię, która nie została dostrzeżona przez Wojewodę, a którą działając z urzędu dostrzega Sąd, a mianowicie, że rada gminy jako organ ustawowo odpowiedzialny za uchwalenie prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego, posiada w granicach prawa samodzielność oraz swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej. Rada gminy może zatem w toku prac planistycznych w miarę potrzeby – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem. W doktrynie jednak podkreśla się, a Sąd z tym stanowiskiem się zgadza, że podjęcie tych kroków podlega ograniczeniom ustawowym, bowiem zmian w ustaleniach dotyczących sporządzania planu miejscowego oraz obszaru i granic obszaru objętego przystąpieniem do sporządzania planu można dokonać wyłącznie w drodze uchwały zmieniającej uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2018, s. 168). Nie ulega wątpliwości, że opracowanie i uchwalanie planu może następować odrębnie dla poszczególnych fragmentów obszaru. Możliwość taka nie jest wykluczona w świetle art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten nie określa zasad i trybu takiego etapowego opracowywania planu ani go nie zabrania, wymaga jedynie by uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu określała granice obszaru objętego procesem planistycznym. Stąd należy dopuścić możliwość podjęcia przez radę gminy jedną uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu decyzji o podziale danego obszaru przeznaczonego pod plan na kilka odrębnych postępowań planistycznych (tak wyrok NSA z dnia 9 października 2007r., sygn. akt II OSK 1087/07). Podkreślić jednak trzeba, że w analizowanym przypadku, uchwała intencyjna z [...] października 2011 r. nr [...] nie przewidywała możliwości etapowania. Z akt sprawy nie wynika również aby Rada Gminy kiedykolwiek podjęła uchwałę o zmianie uchwały z [...] października 2011 r. nr [...] To z kolei doprowadziło do sprzeczności pomiędzy nazwą zaskarżonej Uchwały, a tytułem jej załącznika nr [...],w którym jedynie doprecyzowano, że chodzi "etap II" planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...], terenu w rejonie ul. [...] i [...], gmina [...]. Dokonując oceny stwierdzonego uchybienia Sąd miał na uwadze, że uchwała intencyjna w ogóle nie przewidywała etapowania, nigdy jej nie zmieniono, ani nie uchylono. W okolicznościach badanej sprawy do etapowania jednak doszło i to już po częściowym przeprowadzeniu procedury planistycznej, bez jednoznacznego wskazania momentu z którym podjęto taką decyzję. Konsekwencję tego stanowi zarzucony przez Wojewodę [...] brak przekazania Radzie Gminy nieuwzględnionych uwag, jak też brak literalnej zgodności, pomiędzy tytułem zaskarżonej Uchwały, a tytułem załącznika nr [...] do niej, co niewątpliwie rodzić mogło wątpliwości interpretacyjne tego aktu prawa miejscowego.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ppsa stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz. 265).