Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1463/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-11-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 31 sierpnia 2016 r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Pismem z dnia 11 października 2016 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.

We wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie dla skarżącego ze znaczną szkodą i trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżący nie ma obecnie środków na zapłatę należności z niej wynikających. Jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ponadto posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Pozostaje na utrzymaniu innych członków rodziny. Tym samym skarżący nie ma możliwości spełnienia na rzecz organu świadczenia bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż płatności, które mają podlegać zwrotowi zostały wypłacone w latach 2007-2009. Ostatnie płatności rolnośrodowiskowe skarżący pobrał w 2012 roku, a więc ponad cztery lata temu i zostały już one całkowicie wydatkowane.

Zapłata należności wobec ARiMR wymagać będzie od skarżącego wyprzedaży jego majątku. Z uwagi na konieczność szybkiego uzyskania środków istnieje duże prawdopodobieństwo sprzedaży majątku znacznie poniżej jego wartości rynkowej. W ten sposób szkoda, jaką może ponieść skarżący, nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Tym samym brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji realnie grozi powstaniem po stronie skarżącego takich skutków, które mogą być nieodwracalne nawet mimo ewentualnego uchylenia decyzji przez sąd.

Do wniosku dołączono decyzję potwierdzającą status bezrobotnego bez prawa do zasiłku i orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04).

W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.

W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika ze złożonego wniosku i dołączonych do niego dokumentów skarżący nie ma obecnie środków na zapłatę należności z niej wynikających. Jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ponadto posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Pozostaje na utrzymaniu innych członków rodziny. Natomiast ostatnie płatności rolnośrodowiskowe skarżący pobrał w 2012 roku, a więc ponad cztery lata temu i zostały już one całkowicie wydatkowane.

W związku z powyższym Sąd uznał, że istotnie, zapłata należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (12.334 zł) przez wnioskodawcę, który jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i pozostającą na utrzymaniu rodziny, wiąże się z koniecznością wyprzedaży majątku, a powstała szkoda nie będzie być mogła wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Tym samym w ocenie Sądu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, którym mowa w cyt. wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.