Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1092/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 20, art. 4 ust. 1 - 3, art. 4 ust. 1 - 3, art. 7 ust. 1 i 3, art. 18 ust. 6, art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 48 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 2, art. 5, art. 7, art. 10, art. 18 ust. 5 i 6, art. 25, art. 28 i art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r, poz. 1851 z późn.zm.; dalej: "u.p.w.d."), art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm.; dalej: "u.ś.r."), art. 19 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r., poz. 1428) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."), postanowił: (I) uznać świadczenie wychowawcze na B. P. urodzonego w dniu [...] r. w kwocie [...]zł miesięcznie wypłacone za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz w kwocie [...]zł wypłacone za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r. za świadczenie nienależnie pobrane; (II) uznać świadczenie wychowawcze na W. K. urodzoną w dniu [...] r. w kwocie [...]zł miesięcznie wypłacone za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r. za świadczenie nienależnie pobrane; (III) orzec o zwrocie świadczenia wychowawczego na B. P. urodzonego w dniu [...] r. w kwocie [...]zł wypłaconego za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. plus ustawowe odsetki za opóźnienie naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń wychowawczych do dnia spłaty; (IV) orzec o zwrocie świadczenia wychowawczego na W. K. urodzoną w dniu [...] r. w kwocie [...]zł wypłaconego za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. plus ustawowe odsetki za opóźnienie naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń wychowawczych do dnia spłaty. Jednocześnie organ wskazał, że łączna kwota do zwrotu wynosi [...] zł plus ustawowe odsetki za opóźnienie naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń wychowawczych do dnia spłaty.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że S. P. uzyskała dochód w wysokości [...] zł z tytułu podjęcia zatrudnienia z dniem [...] w firmie R.. Natomiast S. K. uzyskała dochód za miesiąc luty 2017 r. w wysokości [...] zł z tytułu uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (pierwsza wypłata w miesiącu styczniu 2017 r.). Wobec tego dokonano ponownego ustalenia dochodu rodziny, który w przeliczeniu na osobę od miesiąca marca 2017 r. wynosi [...] zł [[...] zł tj. dochód za 2014 r., na który złożyły się dochody S. K. w wysokości [...] zł (tj. przychody zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy) oraz dochody córki S. P. w kwocie [...]zł, w tym: [...] zł (tj. świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów) + [...] zł (tj. stypendium socjalne) oraz dochody B. P. w kwocie [...]zł w tym: [...] zł (tj. świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów) + [...] zł (tj. stypendium socjalne) oraz dochody córki W. K. w kwocie [...]zł (tj. alimenty do rąk własnych) oraz dochody córki A. K. w kwocie [...]zł (tj. alimenty do rąk własnych ) - [...] zł (dochód S. K. utracony z tytułu utraty zatrudnienia z dniem [...] r. w [...]) - [...] zł (dochód S. K. utracony z tytułu utraty zatrudnienia z dniem [...] r. w [...]) = [...] zł: 12 miesięcy = [...] zł + [...] zł (dochód S. K. uzyskany z tytułu uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego - dochód za luty 2017 r.) + [...] zł (dochód S. P. uzyskany z tytułu uzyskania zatrudnienia z dniem [...] w R. – dochód za marzec 2017 r.) = [...] zł : 5 osób = [...] zł] i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie, tj. [...] zł na osobę w rodzinie.

Mając powyższe na uwadze organ ustalił, że świadczenie wychowawcze na syna B. P. przysługuje do [...] r., ponieważ kończy 18 lat. Zatem od [...] r. córka W. K. będzie pierwszym dzieckiem w rodzinie w rozumieniu ustawy. Świadczenie wychowawcze pobrane przez S. K. na syna B. P. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz na córkę W. K. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. jest świadczeniem nienależnie pobranym. Kwoty nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, które liczone są od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia spłaty.

W odwołaniu z dnia [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. K. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołująca zarzuciła, że działanie organu jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, bowiem przekraczającą próg kwotę wskazaną przez organ należy uznać za nieznaczną i nie wyłączającą możliwości z korzystania ze świadczeń, czego dowodem jest projekt nowelizacji ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, mający wprowadzić do procedury zasadę "złotówka za złotówkę" (uzasadnienie do poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, druk 434).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji prawidłowo dokonał weryfikacji dochodu i ustalił, ze dochód rodziny po odliczeniu dochodu utraconego i doliczeniu dochodu uzyskanego wyniósł miesięcznie [...] zł (tj. [...] zł + [...] zł + [...] zł), a w przeliczeniu na osobę [...] zł. Jest to kwota przekraczająca kryterium dochodowe stanowiące ustawowy wymóg przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko tj. na syna B. P. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz na córkę W. K. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Tym samym świadczenie wypłacone w tym okresie jest świadczeniem nienależnie pobranym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, iż na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu nie ma podstaw prawnych do ustalenia wysokości świadczenia wychowawczego według zasady "złotówka za złotówkę".

W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., zarzucają im naruszenie art. 9 w zw. z art. 6 K.p.a.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodała również, że nienależnie pobrane świadczenie ma miejsce w razie przyjęcia świadczenia w złej wierze, co nie ma odzwierciedlenia w okolicznościach tej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej wskazano.

Oś sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Prezydent Miasta K. zasadnie uznał pobrane przez S. K. świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. na rzecz B. P. i od dnia [...] r. do dnia [...] r. na rzecz W. K. za nienależnie pobrane, a w konsekwencji, czy zasadnie zażądał jego zwrotu wraz z odsetkami za opóźnienie naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń wychowawczych do dnia spłaty.

Stosownie do art. 4 ust. 1, 2 i 3 u.p.w.d., celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie to przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, do ukończenia przez nie 18. roku życia. Jak przy tym wynika z art. 5 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie, przy czym na pierwsze dziecko przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. W przypadku urodzenia dziecka albo ukończenia przez dziecko 18. roku życia kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę tego świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które to świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę.

Z akt sprawy wynika, że na wniosek S. K. z dnia [...] r. (k. 14 akt adm.) Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. przyznał jej: 1) świadczenie wychowawcze na syna B. P. w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz w kwocie [...]zł od dnia [...] r. do dnia [...] r.; 2) świadczenie wychowawcze na rzecz córki W. K. w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r.; 3) świadczenie wychowawcze na rzecz córki A. K. w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz 4) świadczenie wychowawcze na rzecz córki S. P. w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. i w kwocie [...]zł od dnia [...] r. do dnia [...] r. (winno być od dnia [...] r. do dnia [...] r. – uw. Sądu, k. 10 akt adm.). Wydając wymienioną decyzję organ I instancji obliczył, że miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł [...] zł (k. 11 akt adm.), co uprawniało do przyznania świadczenia wychowawczego również na pierwsze dziecko, którym do ukończenia 18. roku życia w dniu [...] r. pozostawała S. P., następnie B. P. do dnia [...] r., a od dnia [...] r. W. K..

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. uznał, że strona pobrała nienależne świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko od [...] r. do [...] r. z uwagi na przekroczenie ustawowego progu dochodowego przewidzianego w art. 5 ust. 3 u.p.w.d. Podstawą do takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że córka skarżącej S. P. uzyskała dochód w wysokości [...] zł z tytułu podjęcia zatrudnienia z dniem [...] r. w firmie R., a skarżąca uzyskała dochód za miesiąc luty 2017 r. w wysokości [...] zł z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (pierwsza wypłata w miesiącu styczniu 2017 r.). W tej sytuacji na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.w.d. zachodziły podstawy do weryfikacji prawa do świadczenia wychowawczego.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 i 2 u.p.w.d., w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Jak przy tym stanowi art. 7 ust. 1 i 3 u.p.w.d., w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Z kolei w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego.

Zdaniem Sądu organy rozstrzygające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń w kwestii wysokości dochodu rodziny, który w przeliczeniu na osobę od miesiąca marca 2017 r. wyniósł [...] zł. Do ustalonego dochodu z 2014 r. w kwocie [...]zł, co na miesiąc stanowiło kwotę [...]zł należało bowiem dodać kwotę [...]zł z tytułu uzyskanego przez S. K. świadczenia rehabilitacyjnego przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (pierwsza wypłata w miesiącu styczniu 2017 r., dochód za luty 2017 r., k. 25, 26 i 28 akt adm.) oraz kwotę [...]zł stanowiącą dochód uzyskany przez S. P. z tytułu zatrudnienia z dniem [...] r. w firmie R. (dochód za marzec 2017 r., k. 22, 23 i 33 akt adm.). Łącznie dochód ten wyniósł [...] zł miesięcznie, co po podzieleniu przez liczbę członków rodziny wynosi [...] zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie, tj. [...] zł na osobę w rodzinie.

Prawidłowo więc organy administracji ustaliły, że świadczenie wychowawcze na syna B. P. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz a córkę W. K. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. zostało pobrane przez S. K. pomimo przekroczenia kryterium dochodowego uprawniającego do ich pobierania.

Do rozstrzygnięcia pozostawała jednak kwestia, czy w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy ograny były uprawnione do uznania, że jest to świadczenie nienależnie pobrane i do nałożenia na skarżącą obowiązku jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami.

Zdaniem Sądu stanowisko organów w tym zakresie jest co najmniej przedwczesne.

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie wskazać należy, że art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.w.d. stanowi, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu (ust. 1). Za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego, jeżeli osoba pobierająca to świadczenie była pouczona o braku prawa do jego pobierania (ust. 2 pkt 1).

Sąd zauważa, że z powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że jednym z warunków koniecznych do uznania świadczenia za nienależnie pobrane jest dowiedzenie, że osoba, której świadczenie wypłacono pomimo ustania do niego prawa, jego zawieszenia lub wstrzymania była pouczona o braku prawa do jego pobierania. Tymczasem z zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy nie wynika, że w stosunku do skarżącej wymóg ten został spełniony.

Zauważyć należy, że we wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego S. K. została pouczona, że w przypadku zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w szczególności zaistnienia okoliczności wymienionych w oświadczeniu, uzyskania dochodu lub wystąpienia innych okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w tym związanych z koniecznością ponownego ustalenia prawa do tego świadczenia na podstawie art. 7 ust. 1-4 u.p.w.d., osoba ubiegająca się jest obowiązana niezwłocznie powiadomić o tych zmianach podmiot realizujący świadczenie wychowawcze. Jednocześnie wskazano, że niepoinformowanie organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego o zmianach, o których mowa powyżej, może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, a w konsekwencji – koniecznością jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (s. 7 wniosku, k. nienumerowana akt adm.). Z kolei w decyzji przyznającej prawo do świadczenia wychowawczego z dnia [...] r. skarżąca została pouczona o treści art. 20 ust. 1 (obowiązek niezwłocznego powiadomienia organu w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego), o treści art. 25 ust. 1 – 3 i ust. 6 - 10 (pouczenie o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wraz z odsetkami oraz co należy rozumieć przez świadczenie nienależnie pobrane) oraz o treści art. 2 pkt 20 u.p.w.d. (co należy rozumieć przez uzyskanie dochodu).

Niewątpliwie więc skarżąca została pouczona, że powinna niezwłocznie powiadomić organ o uzyskaniu dochodu, w tym okolicznościach związanych z koniecznością ponownego ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Tymczasem o podjęciu zatrudnienia przez córkę S. P. w firmie R. od dnia [...] r. skarżąca powiadomiła organ w dniu [...] r. (k. 33 akt adm.), a o pobieraniu świadczenia rehabilitacyjnego przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (pierwsza wypłata w miesiącu styczniu 2017 r.) w dniu [...] r. (k. 28 akt adm.).

Jednakże nie sposób pominąć, że na definicję świadczeń nienależnie pobranych w myśl art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.w.d. składa się nie tylko element obiektywny w postaci rzeczywistego skorzystania z określonej formy wsparcia finansowego, mimo braku podstaw ustawowych do takiego działania, ale także element subiektywny, czyli stan świadomości (woli) osoby pobierającej takie świadczenie rodzinne, że uprawnienie do pobierania świadczenia ustało. Przepis art. 25 ust. 2 pkt 1 in fine ustawy jako warunek uznania świadczeń za nienależnie pobrane wymienia bowiem pouczenie osoby pobierającej o braku prawa do ich pobierania. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dowodu na to, że skarżąca została pouczona o treści art. 18 ust. 6 u.p.w.d., zgodnie z którym w przypadku, gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego, świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu. Skoro natomiast w art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.w.d. mowa jest o "pouczeniu o braku prawa do pobierania" świadczenia, to warunek ten zostaje spełniony wyłącznie w sytuacji, kiedy organ pouczy świadczeniobiorcę od kiedy nastąpi brak prawa do pobierania tego świadczenia, a więc od kiedy dalsze pobieranie świadczenia – pomimo uzyskania dochodu powodującego utratę prawa do świadczenia wychowawczego – będzie oznaczało pobieranie świadczenia nienależnego (art. 18 ust. 6 w związku z art. 2 pkt 20 lit. c i f i art. 7 ust. 3 u.p.w.d.).

Z powyższego wynika zatem, że odpowiednio sformułowane pouczenie stanowi warunek, bez którego nie można żądać zwrotu nienależnie zrealizowanych kwot świadczenia. W konsekwencji, ocena świadomego działania świadczeniobiorcy wymaga ustalenia, czy był skutecznie powiadomiony o okolicznościach, których zaistnienie miało wpływ na istnienie uprawnienia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy w uzasadnieniu podjętych decyzji nie odniosły się w żaden sposób do wyżej przedstawionego zagadnienia, tj. ustalenia, czy skarżąca była skutecznie powiadomiona o okolicznościach, których zaistnienie miało wpływ na istnienie uprawnienia do pobieranego świadczenia oraz wykazania negatywnego jej zachowania ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazać należy, że organy administracji publicznej działają wyłącznie na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), a na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci nie ma podstaw prawnych do ustalenia wysokości świadczenia wychowawczego zgodnie z zasadą "złotówka za złotówkę".

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...], albowiem wydano je z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.w.d., które miało wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie organ zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ będzie więc zobowiązany do zweryfikowania, czy pouczył skarżącą o treści art. 18 ust. 6 w zw. z art. 2 pkt 20 lit. c i f i art. 7 ust. 3 u.p.w.d. W przypadku nieodnalezienia dowodów na tę okoliczność będzie zobowiązany uznać, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.w.d. uprawniająca do uznania świadczenia za nienależnie pobrane (pouczenie o braku prawa do jego pobrania).