Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1586/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 § 1, art. 121 § 2, art. 122 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi "[....]" sp. j. na postanowienie Państwowego Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Skarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [....] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (PWIS), na skutek zażalenia "[...]" Sp. j. w [...] (dalej także: [...], "Spółka"), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) z [...] lipca 2021 r. nr [...] o nałożeniu na wymieniony podmiot grzywny w celu przymuszenia, wskazując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze. zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 18 wz. z art. 34 § 3, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427), określanej następnie jako "u.p.e.a.".

Jak wynika z akt sprawy, PPIS decyzją z [...] luty 2020 r. zobowiązał [...], by do 31 maja 2020 r. zapewnił monitoring temperatur w lodówce ze szczepionkami z powiadomieniem na wypadek przekroczenia bezpiecznego zakresu temperatur w urządzeniu chłodniczym, tak aby utrzymać i kontrolować zgodnie z zaleceniami wytwórcy warunki przechowywania i dystrybucji preparatów szczepionkowych, w celu zachowania ich trwałości i zapobieżenia umniejszeniu ich skuteczności oraz zobowiązał do uiszczenia opłaty za przeprowadzoną kontrolę.

W dniu 28 maja 2021 r. upoważnieni przedstawiciele PPIS przeprowadzili kontrolę sanitarną w pomieszczeniach [...] w [...] przy ul. [....] w zakresie sprawdzenia wykonania obowiązków nałożonych wskazaną wyżej decyzją z [...] lutego 2020 r. W toku kontroli stwierdzono, że w podmiocie rozszerzono monitoring temperatury o dni weekendowe i dni wolne od pracy; pracownik podmiotu odczytuje dwukrotnie w ciągu dnia (7.00 i 17.00) temperaturę w urządzeniu chłodniczym, gdzie przechowywane są preparaty szczepionkowe. W związku z powyższym stwierdzono, że nałożony na stronę obowiązek nie został wykonany.

W następstwie powyższego organ I instancji wydał [...] czerwca 2021 r. upomnienie (doręczone 14 czerwca 2021 r.), w którym wezwał stronę do niezwłocznego wykonania obowiązku, którego dotyczy sprawa. Jednocześnie tj. w tym samym dniu organ wydał decyzję zobowiązującą stronę do uiszczenia opłaty za czynności kontrolne.

W dniu 28 czerwca 2021 r. upoważnieni przedstawiciele PPIS w przeprowadzili ponownie kontrolę sanitarną w pomieszczeniach [....] w [...] przy ul. [...]. W jej toku stwierdzono, że nadal monitoring temperatury w urządzeniu chłodniczym prowadzony jest przez pracownika podmiotu 2 x dziennie 7 dni w tygodniu (o godz. 7.00 i 17.00). Odczyt temperatury zapisywany jest w zeszycie temperatur. W związku z powyższym uznano, że przedmiotowego obowiązku nie wykonano.

Postanowieniem z 5 lipca 2021 r. PPIS w pkt I nałożył na [...] grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku w wysokości 1000 zł, natomiast w pkt II wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego

w tytule wykonawczym z [...] lipca 2021 r., w terminie czternastu dni od dnia otrzymania postanowienia.

[...] złożył zażalenie na to postanowienie. Wskazał, że decyzja z [...] lutego 2020 r. została zrealizowana poprzez wdrożenie procedury monitorowania stanu szczepionek i temperatury ich przechowywania przez wydelegowanego do tego celu pracownika. W ostatnim czasie, o czym powiadomiono Inspekcję, zwiększono także częstotliwość pomiarów temperatury w urządzeniu chłodniczym do 3 razy dziennie, w tym w dni wolne od pracy. [...] podkreślił, że zgodnie z danymi producenta urządzenia chłodniczego, nawet na wypadek awarii, urządzenie to zapewnia utrzymanie właściwej temperatury na czas wystarczający do właściwej reakcji w razie problemów. Zgodnie z wdrożoną procedurą, monitoring szczepionek prowadzony przez pracowników odbywa się 3-krotnie w ciągu dnia (każdego dnia, w tym w dni wolne od pracy), a zatem jest wystarczający do zapewnienia zachowania właściwej temperatury przechowywania szczepionek i do wdrożenia przewidzianej w takich sytuacjach procedury zabezpieczenia szczepionek i ich transportu do alternatywnego miejsca przechowywania w razie awarii. [...] podniósł, że ani z przepisów prawa ani z przedmiotowej decyzji nie wynika, że monitoring ma być ciągły czy elektroniczny. W takiej sytuacji uznanie, że decyzja z [...] lutego 2020 r. nie jest realizowana, a w efekcie, że koniecznym jest wymierzenie grzywny w celu przymuszenia - należy uznać za błędne.

Postanowienie organu I instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem PWIS z [...] sierpnia 2021 r. Organ stwierdził, że strona miała możliwość złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzuty nie zostały złożone, a wobec czego nie mogą być poruszane w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zdaniem PWIS, grzywna została nałożona prawidłowo, gdyż obowiązek ciążący na składającym zażalenie nie został wykonany, a jej wysokość nie była kwestionowana w zażaleniu. Organ podkreślił, że strona nie żaliła się również z tego powodu, że nałożono zbyt uciążliwy środek egzekucyjny.

[...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie PWIS z [...] sierpnia 2021 r. Wskazał, że w swoim postanowieniu organ w zasadzie w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, poprzestając na szerokim przytoczeniu okoliczności sprawy i opisaniu motywów stojących za wydaniem postanowienia przez organ I instancji, w żaden sposób nie uzasadniając tego, iż postanowienie to uznaje za zasadne. Całość bowiem uzasadnienia sprowadza się do zdania, wedle którego nie wniesiono zarzutu do wydanego tytułu wykonawczego dotyczącego egzekucji obowiązku zapewnienia monitoringu, wobec czego przywołana argumentacja nie może być poruszana w zażaleniu. [...] zauważył, że zarzut został wniesiony, a sprawa w jego przedmiocie jest w toku. Podniósł, że organ I instancji zdaje się utożsamiać nałożony w swej decyzji obowiązek monitoringu z monitoringiem elektronicznym mimo, że nie wynika to z treści decyzji. Gdyby organ I instancji uważał, że koniecznym jest nałożenie w decyzji z [...] lutego 2020 r. obowiązku tego rodzaju monitoringu, to winien w taki właśnie sposób decyzję tę sformułować.

W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że trzykrotny

w ciągu dnia odczyt temperatury w lodówce przeznaczonej na preparaty szczepionkowe w żadnym stopniu nie wypełnia obowiązku nałożonego na stronę skarżącą. Prowadzona tak kontrola temperatury nie zapewni utrzymania prawidłowych, zgodnych z zaleceniami wytwórcy warunków przechowywania i dystrybucji preparatów szczepionkowych w celu zachowania ich trwałości i zapobieżenia umniejszeniu ich skuteczności tj. w temp. od 2 ºC do 8º C. Organ zaznaczył, że deklarowany przez stronę trzykrotny odczyt i zapis w rejestrze temperatury jest jedynie monitorowaniem punktowym i gwarantuje rzeczywisty odczyt temperatury tylko i wyłącznie w momencie prowadzenia tego odczytu. W czasie pozostałym pomiędzy odczytami, z doświadczenia PPIS oraz WSSE wynika, że istnieje wiele przyczyn przerwania łańcucha chłodniczego: na skutek awarii urządzenia o nieznanym podłożu, nieprawidłowy restart po przerwie w dostawie prądu, zmiana temperatury otoczenia itd., co jest możliwe do zarejestrowania tylko i wyłącznie posiadając możliwość ciągłego monitorowania pracy urządzenia.

PWIS zauważył, że wątpliwości strony skarżącej co do treści decyzji tj. sformułowania obowiązku są niezrozumiałe, jako że jego treść oparto o przepisy prawa. W tym zakresie organ powołał się na art. 18 ust. 8 oraz art. 2 pkt 13 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 poz. 1845). Treść obowiązku decyzji, w którym użyto słowa "monitoring", jak wskazuje piśmiennictwo stanowi stałą i ciągłą obserwację, ostrzeganie i kontrolowanie oraz sygnalizowanie niebezpieczeństw oraz zagrożeń - w tym przypadku przekroczenia bezpiecznego dla preparatów szczepionkowych zakresu temperatury. PPIS formując treść obowiązku w jasny i przejrzysty sposób przekazał stronie wymagania, jakie powinna spełnić, aby prawidłowo wywiązać się z przepisów prawa, jakie na niej ciążą będąc podmiotem realizującym Program Szczepień Ochronnych (PSO) finansowany z budżetu państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "P.p.s.a.". Organ złożył bowiem wniosek w tym zakresie, a strona skarżąca, poinformowana o powyższym, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Nadto, przedmiot skargi stanowi wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie takie jest zaskarżalne z mocy brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Sąd dokonał kontroli powyższego aktu w oparciu o kryterium legalności, a to wobec treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Ze względu na to, że nie stwierdzono niezgodności z prawem, oddalono skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Skarżonym rozstrzygnięciem PWIS utrzymał w mocy postanowienie PPIS o nałożeniu na Spółkę grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Obowiązek ten wynikał z decyzji organu I instancji z [...] lutego 2020 r. i polegał na zapewnieniu do 31 maja 2020 r. monitoringu temperatur w lodówce ze szczepionkami z powiadomieniem na wypadek przekroczenia bezpiecznego zakresu temperatur w urządzeniu chłodniczym, tak aby utrzymać i kontrolować zgodnie z zaleceniami wytwórcy warunki przechowywania i dystrybucji preparatów szczepionkowych w celu zachowania ich trwałości i zapobieżenia zmniejszeniu ich skuteczności.

PPIS przeprowadził czynności kontrolne 28 maja 2021 r., w trakcie których stwierdził niewykonanie przedmiotowego obowiązku. W związku z tym [...] czerwca 2021 r., wystosował do Spółki upomnienie, w którym wezwał do wykonania obowiązku wskazując równocześnie, że niepodjęcie stosownych czynności skutkować będzie wszczęciem postępowania egzekucyjnego i nałożeniem grzywny w celu przymuszenia. Kolejne czynności kontrolne miały miejsce dnia 28 czerwca 2021 r. W ich trakcie ponownie stwierdzono niewykonanie przez Spółkę nałożonego na nią obowiązku. W następstwie powyższego, wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wystawił dnia [...] lipca 2021 r. tytuł wykonawczy. W tym samym dniu wydane zostało postanowienie o nałożeniu na Spółkę grzywny w wysokości 1.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, w którym to akcie równocześnie wezwano zobowiązanego do wykonania tego obowiązku. Nie zgadzając się ze stanowiskiem tak organu I, jak i II instancji Spółka podniosła, że zastosowała się w pełni do treści decyzji z [...] lutego 2020 r.

W myśl art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję tę stosuje się jeśli obowiązki wynikają z decyzji lub postanowień organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej (art. 3 § 1 u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej przedmiotowych obowiązków jest zasadniczo - w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji.

Wszczęcie egzekucji musi poprzedzać pisemne upomnienie, skierowane przez wierzyciela po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku (art. 15 § 1 u.p.e.a.) Powinno ono przede wszystkim zawierać wezwanie do wykonania tego obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, przy czym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku tzn. spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. Powyższy cel realizowany jest poprzez stosowanie przez organ egzekucyjny różnego rodzaju środków egzekucyjnych, takich, które zostały przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 7 § 1 tego aktu). W świetle art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a., są to w przypadku obowiązków o charakterze niepieniężnym: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni.

W niniejszej sprawie zastosowano grzywnę w celu przymuszenia, którą w myśl art. 119 § 1 u.p.e.a., nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Ponadto, według art. 119 § 2 u.p.e.a., grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Jak stanowi art. 120 § 1 u.p.e.a., grzywna taka może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Przy czym, wedle art. 121 § 1 u.p.e.a., przedmiotowy środek może być stosowany kilkukrotnie, w tej samej lub wyższej kwocie. Jeśli zaś chodzi o wysokość, to każdorazowo nie może on przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.).

W odniesieniu do procedury stosowania grzywny, to nakłada ją organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 1 u.p.e.a.). Szczegółowe wymogi co do treści tytułu wykonawczego zawiera art. 27 § 1 u.p.e.a. Natomiast w zakresie tego, co powinno zawierać postanowienie o nałożeniu grzywny wypowiada się art. 122 § 2 u.p.e.a. Jest to więc: wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (pkt 1) oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (pkt 2).

Przedstawione wyżej wymogi co do prawidłowości podejmowanych przez organ działań zostały, w ocenie Sądu, spełnione w warunkach rozpoznawanej sprawy.

Wobec stwierdzenia w trakcie czynności kontrolnych 28 maja 2021 r. niewykonania obowiązku, co miało mieć miejsce do 31 maja 2020 r., PPIS wystosował do Spółki upomnienie (doręczone 14 czerwca 2021 r.), czym wyczerpał procedurę z art. 15 § 1 u.p.e.a. W związku z ponownym stwierdzeniem braku zrealizowania przedmiotowego obowiązku (w trakcie kontroli 28 czerwca 2021 r.) organ egzekucyjny – działając równocześnie jako wierzyciel - wystawił [...] lipca 2021 r. tytuł wykonawczy odpowiadający brzmieniem treści art. 27 § 1 u.p.e.a. oraz wydał postanowienie, w którym nałożył na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia. Ten ostatni akt zawiera dwa punkty stanowiące wezwania, o których mowa w powołanym wyżej art. 122 § 2 u.p.e.a.

Stosując poszczególne środki egzekucyjne należy pamiętać o ogólnej regule prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wyrażonej w art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie

z którą, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Nałożenie na Spółkę grzywny w kwocie 1.000 zł oznacza, zdaniem Sądu, zastosowanie dolegliwości adekwatnej do konieczności realizacji obowiązku, którego spawa dotyczy. Mieści się przy tym w granicach wyznaczonych przez art. 121 § 2 u.p.e.a. Należy w tym miejscu podkreślić, że zastosowany środek egzekucyjny, aby odniósł swój skutek, powinien być nałożony w odpowiedniej wysokości, tak aby jego dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji obowiązku. Innymi słowy, grzywna powinna być na tyle dolegliwa, by zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione.

Wprawdzie PWIS utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zawarł bardzo lakoniczne uzasadnienie co do zastosowanego w sprawie środka egzekucyjnego, jednak nie zmienia to faktu, że skarżone postanowienie odpowiada prawu. Nałożenie na Spółkę grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł było bowiem w warunkach sprawy uzasadnione. Jest to środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, jego wielkość nie przekracza górnej wartości wskazanej w art. 121 § 2 u.p.e.a., jak też jest wystarczająca dla wywarcia presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku.

Odnosząc się zaś do podnoszonego przez stronę skarżącą argumentu, iż obowiązek, którego sprawa dotyczy został w istocie wykonany należy podnieść, że jest on całkowicie bezzasadny biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że faktycznie, na co zwróciła uwagę Spółka, organ błędnie wskazał, że nie został złożony zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzut taki Spółka złożyła bowiem w piśmie datowanym na [...] lipca 2021 r. i stanowił on przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia zarówno organu II instancji, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (sprawa II SA/Rz 1741/21). Kwestia ta jednak nie jest istotna dla sposobu rozpoznania sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje zasada niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Jak stanowi art. 122 § 3 u.p.e.a., zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Oznacza to, że ustawodawca tak ukształtował system ochrony prawnej strony postępowania egzekucyjnego, aby poszczególne środki, z których korzysta w ramach tej ochrony opierały się o inne podstawy prawne. Chodzi o uniknięcie sytuacji, kiedy ta sama okoliczność podlegałaby ocenie przy okazji rozpatrywania różnych środków zaskarżenia, co byłoby bezcelowe. Dlatego też składając określony środek zaskarżenia strona może podnieść w nim argumenty, które są tylko z nim związane, bo tylko takie mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeśli zaś nawet wskaże inne okoliczności tj. takie, które mogą stanowić podstawę odrębnego środka zaskarżenia, to organ nie może się do nich merytorycznie odnieść, bo wtedy przekraczałby granice sprawy, która stanowi przedmiot jego rozpoznania. Takie stanowisko zajął przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 7 grudnia 2021 r. w sprawie II SA/Ke 878/21, gdzie stwierdził, że w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie się na okoliczności stanowiące podstawę wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., albowiem zarzuty i zażalenie w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego stanowią odrębne i niezależne od siebie środki zaskarżenia. Sąd w składzie orzekającym w pełnie takie stanowisko podziela.

W zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia składający je może zakwestionować dopuszczalność i prawidłowość skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Może więc podnosić, że organ nie dochował procedury związanej z zastosowaniem określonego środka egzekucyjnego, że środek ten jest zbyt uciążliwy, a w przypadku wspomnianej grzywny, że jej wielkość jest zbyt duża. Tego rodzaju argumenty nie zostały podniesione w zażaleniu wniesionym przez Spółkę, która natomiast kwestionowała podważanie przez organ wykonania przez nią egzekwowanego obowiązku. Szczegółowe podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej określa art. 33 § 2 u.p.e.a. Jednym z nich jest (pkt 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części, co związane jest z wykonaniem powyższego. Skoro więc kwestia ta może stanowić przedmiot rozważań organu egzekucyjnego w ramach postępowania uruchamianego przez środek ochrony prawnej jakim jest zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, o jakim mowa w art. 33 u.p.e.a., to PWIS nie miał obowiązku odnoszenia się do niego rozpatrując sprawę zainicjowaną zażaleniem na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Reasumując wskazać trzeba, że organ egzekucyjny zachował tryb, jak i zasady ustalania wysokości zastosowanego środka egzekucyjnego. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.