Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 564/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. prowadzącej działalność gospodarczą "Firma Produkcyjno – Usługowa [...]" o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. G. prowadzącej działalność gospodarczą "Firma Produkcyjno – Usługowa [...]" na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca – S. G. prowadząca działalność gospodarczą "Firma Produkcyjno – Usługowa [...]", w piśmie z dnia 26 lutego 2016 r., wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku z utrudnianiem przedstawicielom Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] przeprowadzenia w dniach: 20 sierpnia 2014 r., 20 lutego 2015 r. i 11 marca 2015 r. urzędowej kontroli żywności w Piekarni [...] w [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, że ma na utrzymaniu dziecko, które się uczy i wymaga nakładów na zaspokojenie potrzeb życiowych oraz na wykształcenie w kwocie 3.000 zł miesięcznie. Głównym źródłem przychodów skarżącej jest działalność polegająca na dostarczaniu pieczywa. Wykonywane usługi właściwie nie generują dochodu, w styczniu 2016 r. była to strata w wysokości 31.141,09 zł. Skarżąca wskazała, że uiszcza miesięcznie opłaty: ZUS oraz wydatki paliwo i inne koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 106.759,98 zł, na dowód czego przedstawiła podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia 2016 r. – 31 stycznia 2016 r. Podała, że nie posiada oszczędności. Skarżąca wskazała, że konsekwencje egzekucji kwoty 10.000 zł mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Wyjaśniła, że branża w której wykonuje usługi wymaga ciągłych nakładów finansowych (dostawa pieczywa). Prowadzonej w tym zakresie działalności nie można wykonywać bez stałych wydatków na zakup materiałów, paliwo, ubezpieczenie, podatki oraz inne (związane z jej prowadzeniem). Egzekucja kary pozbawi skarżącą nie tylko płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, w konsekwencji może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności w postaci dostawy pieczywa, a nawet upadłości, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.

Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez złożenie wyciągów z rachunków bankowych skarżącej z okresu trzech ostatnich miesięcy, w tym rachunku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą; dokumentów, z których wynika strata z prowadzonej działalności gospodarczej za 2015r. (książka przychodów i rozchodów); informacji jakie, poza działalnością polegającą na dostarczaniu pieczywa, posiada źródła dochodu oraz do wykazania ich wysokości; dokumentów z których wynika, że skarżąca na swoje leczenie wydaje kwotę ok 1.500 zł miesięcznie oraz informacji czy skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a przypadku odpowiedzi twierdzącej do wskazania wysokości ewentualnych alimentów.

W odpowiedzi na ww. zarządzenie skarżąca przysłała wyciągi bankowe z ostatnich 3 miesięcy, książkę przychodów i rozchodów za rok 2015 oraz PIT 36 za 2015 r. w którym wskazane są dochody z tytułu umowy o pracę. Jednocześnie skarżąca sprostowała informację podaną we wniosku o wstrzymanie i wskazała, że na leczenie i rehabilitację wydaje kwotę 150 zł, a nie 1500 zł. Podała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe w związku z czym otrzymuje alimenty w wysokości 480 zł miesięcznie.

Z przedstawionych dokumentów wynika, że w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. firma prowadzona przez skarżącą uzyskała przychód w wysokości 1.152.863,43 zł, natomiast wykazany dochód to strata w wysokości 217.022,69 zł. Z PIT-36 wynika, że skarżąca uzyskuje dodatkowy dochód z tytułu umowy o pracę, który za rok 2015 wyniósł łącznie 56.221,36 zł, co daje miesięczny dochód na poziomie 4.546 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zadaniem strony skarżącej jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04; www.orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przy czym ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, z przedstawionych przez skarżącą dokumentów nie wynika aby spełniły się przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości 10.000 zł.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z analizy załączonych dokumentów, w tym sprawozdania finansowego wynika, że za rok 2015 spółka prowadzona przez skarżącą uzyskała przychód netto ze sprzedaży produktów w wysokości 1.152.863,43 zł, natomiast wykazany dochód to strata w wysokości 217.022,69 zł. Różnica wynika z wysokości poniesionych wydatków – 938.272,69 zł oraz z kosztu zakupu towarów – 431.613,43 zł.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że w przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu" z uwagi na możliwości pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów. Spółka przychód osiąga. Tymczasem w przedstawianych przez skarżącą bilansach znaczną część przychodów pochłaniają bliżej nieokreślone "wydatki". Sąd zaznacza, że jakkolwiek nie neguje i nie ocenia sposobu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, to brak właściwej optymalizacji ponoszonych kosztów nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że dopiero wykonanie decyzji organów administracyjnych może spowodować likwidację przedsiębiorstwa.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody.

Skarżąca wykazała, iż poza dochodem z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości ok 4.500 zł miesięcznie. Dodatkowo uzyskuje alimenty na małoletniego syna w wysokości 480 zł miesięcznie.

Z przedstawionych wyciągów z rachunku bankowego wynika, że na konto skarżącej dokonywane są wpłaty dokonywane przez osobę prywatną w znacznych kwotach np. 7 marca - 5.000 zł, 8 marca – 5.000 zł, 17 marca – 19.000 zł, 9 lutego – 20.000 zł, 15 lutego – 9.500 zł, 18 lutego – 9.800 zł, 14 stycznia – 20.000 zł, czy też wpłat dokonanych przez samą skarżącą – 4 stycznia – 10.000 zł, 4 stycznia – 11.240 zł.

Biorąc po uwagę okoliczności ww. okoliczności, złożone przez skarżącą dokumenty oraz fakt, iż skarżąca określiła kwotę utrzymania małoletniego syna w wysokości 3.000 zł, Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nawet jeżeli doszłoby do egzekucji kwoty 10.000 zł to, jak wynika z wyciągów bankowych, nie byłaby to pierwsza egzekucja prowadzona wobec skarżącej. Brak jest przesłanek do stwierdzenia, że akurat egzekucja kary nałożonej przez organ w wysokości 10.000 zł miałaby spowodować skutki w postaci likwidacji prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada też skargi, ani zaskarżonej decyzji po kątem jej zgodności z prawem. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.