Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3136/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6176 Komornicy i syndycy upadłości
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 10, art. 4 ust. 1-3, 5, 6 i 7, art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, 3 pkt 1 i 2, ust. 5, ust. 8,  art. 9 pkt 1, art. 10, art. 12, art. 13
journal: Dz.U. 2007 nr 123 poz 850
law: Ustawa z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania licencji syndyka oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku K. K. (dalej: wnioskodawca, zainteresowany, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] odmawiającą przyznania wnioskodawcy licencji syndyka, na mocy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 i art. 10 ust. 2 ustawy z dna 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka (Dz. U. Nr 123, poz. 850 z późn. zm.; dalej: u.l.s.), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu nadesłanego w dniu [...] kwietnia 2014r. wniosku zainteresowanego o przyznanie licencji syndyka, powołaną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., działając na podstawie art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 i art. 10 ust. 2 u.l.s. odmówił wnioskodawcy przyznania licencji syndyka. Stwierdził, że wnioskodawca nie złożył z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka w rozumieniu art. 8 ust. 3, 4 i 7 u.l.s. Zainteresowany bowiem z egzaminu na licencję syndyka przeprowadzonego w dniu [...] października 2013 r. uzyskał 82 punkty za rozwiązanie testu (przy wymaganych minimalnych 75 punktach) oraz 18 punktów za rozwiązanie zadania problemowego (przy wymaganych co najmniej 20 punktach). Wobec tego nie uzyskał zaświadczenia z złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 u.l.s. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 u.l.s. Przepisy ustawy o licencji syndyka nie nakładają obowiązku informowania zdającego przez Komisję Egzaminacyjną o negatywnym wyniku egzaminu ani nie dopuszczają możliwości złożenia odwołania od rozstrzygnięcia Komisji Egzaminacyjnej. Organ jednocześnie wskazał, że ustawa o licencji syndyka nie przewiduje innej ścieżki uzyskania licencji syndyka z pominięciem warunku złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną.

Odnośnie wytycznych dotyczących rozwiązania zadania problemowego, wytyczne takie zostały przygotowane przez Zespół zobowiązany do przygotowania pytań i odpowiedzi. Jednakże nie były one prawnie wiążące dla członków Komisji Egzaminacyjnej, a stanowiły jedynie wskazówkę odnośnie istotnych problemów występujących w zadaniu i kwestii, które należało uwzględniać przy ocenie pracy.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. zainteresowany wystąpił do Ministra Sprawiedliwości o ponowne rozpatrzenie sprawy, składając jednocześnie wniosek o wyłączenie od udziału w postępowaniu wszystkich osób biorących udział w wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. i przekazanie sprawy do rozpatrzenia osobom spoza Departamentu Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej. Ponadto wnioskodawca wniósł o zobowiązanie Zespołu przygotowującego pytania i zadania problemowe na egzamin (w skrócie: Zespół) do sporządzenia kompletnych wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadań problemowych i przekazania ich Ministrowi Sprawiedliwości oraz doręczenie dokumentu z posiedzenia Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka (w skrócie: Komisja Egzaminacyjna) rozpoznającej jego wniosek z dnia [...] listopada 2013 r., na okoliczność daty, miejsca, czasu, osób uczestniczących, przedmiotu i rodzaju rozstrzygnięcia, a w przypadku braku takiego dokumentu o zwrócenie się do Komisji Egzaminacyjnej o zajęcie stanowiska w tej sprawie.

W uzasadnieniu zainteresowany podniósł, że podtrzymuje zgłoszone wcześniej zarzuty dotyczące naruszenia prawa przez Zespół oraz przez Komisję Egzaminacyjną, a także wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem Ministra Sprawiedliwości, iż wytyczne Zespołu nie są wiążące, a jedynie stanowią wskazówkę lub instrukcję dla Komisji Egzaminacyjnej. Zdaniem wnioskodawcy wytyczne stanowią sposób rozwiązania zadania problemowego, a nie wskazówkę, jak je wykonać i Komisja Egzaminacyjna nie ma uprawnień do tworzenia własnego wzorca prawidłowego rozwiązania zadania problemowego.

Wnioskodawca stwierdził również, że złożenie przez niego wniosku o wydanie licencji syndyka zmierzało do podjęcia przez Ministra Sprawiedliwości działań naprawczych w celu weryfikacji prac Komisji Egzaminacyjnej oraz Zespołu. Wnioskodawca podniósł także, że żadne przepisy nie zakazują Komisji Egzaminacyjnej rozpatrzenia uwag osoby egzaminowanej dotyczących sposobu przeprowadzenia egzaminu, a także ewentualnej zmiany jego wyników. Dopuszczalność takiego postępowania, zdaniem wnioskodawcy, podyktowana była brakiem prawnie uregulowanej procedury odwoławczej od egzaminu. Wnioskodawca wskazał także, że w związku ze zróżnicowaniem procedur w zakresie zawodowych egzaminów prawniczych Minister Sprawiedliwości powinien podjąć czynności zmierzające do ich ujednolicenia.

Wnioskodawca podtrzymał także zarzuty dotyczące naruszenia przez Komisję Egzaminacyjną zasad oceny rozwiązania zadania problemowego poprzez zaniechanie sporządzenia recenzji zadania oraz ustalenia ostatecznej oceny rozwiązania zadania problemowego wnioskodawcy w drodze zindywidualizowanego głosowania.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wnioskodawca sprecyzował wniosek o "przekazanie sprawy osobom spoza DZP" oświadczając, że domaga się wyłączenia od udziału w postępowaniu wszystkich pracowników Departamentu Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że hierarchiczne podporządkowanie pracowników dyrektorowi Departamentu oraz akceptacja przez dyrektora projektu zaskarżonej decyzji przesądza o konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez inną komórkę organizacyjną Ministerstwa Sprawiedliwości.

Powołaną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2014 r., podnosząc, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazuje okoliczności mogących przemawiać za uchyleniem zaskarżonej decyzji i przyznaniem licencji syndyka.

Minister Sprawiedliwości uznał za uzasadniony wniosek o wyłączenie od udziału w rozpatrzeniu sprawy pracowników, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji jako znajdujący oparcie w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odnotował przy tym, że jest to wyłączenie z mocy prawa. Zatem do prowadzenia sprawy wyznaczeni zostali pracownicy nie biorący udziału w wydaniu kwestionowanej decyzji. Minister Sprawiedliwości podniósł jednocześnie, że żądanie wyłączenia od udziału w postępowaniu wszystkich pracowników Departamentu Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej pozbawione było podstaw prawnych, gdyż w stosunku do pracowników, którzy nie brali udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji, nie zachodzi przesłanka wyłączenia określona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a okoliczności powołane w piśmie wnioskodawcy nie uprawdopodabniały istnienia innych przyczyn uzasadniających wyłączenie. Minister poinformował również, że projekt zaskarżonej decyzji nie był zatwierdzony przez dyrektora Departamentu, lecz przez jego zastępcę, a Dyrektor Departamentu nie uczestniczył na żadnym etapie w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji.

Minister Sprawiedliwości stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 10 u.l.s., licencję może uzyskać osoba fizyczna, która złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin przed Komisją Egzaminacyjną, powołaną przez Ministra Sprawiedliwości, a niespełnienie tego wymogu musi skutkować, zgodnie z art. 13 u.l.s., odmową przyznania licencji syndyka. Organ zaznaczył przy tym, że jednym dowodem potwierdzającym w postępowaniu o przyznanie licencji syndyka fakt złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym jest zaświadczenie wystawione przez Komisję Egzaminacyjną. Minister Sprawiedliwości zaznaczył także, że do zdania egzaminu zgodnie z art. 8 ust. 7 u.l.s. konieczne było uzyskanie co najmniej 75 punktów z części testowej i co najmniej 20 punktów za wykonanie zadania problemowego, podczas gdy wnioskodawca uzyskał odpowiednio: 82 i 18 pkt.

Organ uznał, że wprowadzenie przez ustawodawcę wymogu załączenia do wniosku o przyznanie licencji syndyka wystawionego przez Komisję Egzaminacyjną zaświadczenia o złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka pozbawia Ministra Sprawiedliwości możliwości dokonania samodzielnej oceny pracy egzaminacyjnej wnioskodawcy i zmiany ustalonego przez Komisję Egzaminacyjną wyniku egzaminu. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił też, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia odwołania od wyniku egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka, ustalonego przez Komisję Egzaminacyjną, a przepisy ustawy o licencji syndyka, z wyjątkiem art. 6 ust. 5, nie upoważniają Komisji Egzaminacyjnej ani jej Przewodniczącego do działania w trybie decyzji administracyjnej. Organ odnotował, że pomimo braku normatywnego obowiązku, Komisja Egzaminacyjna dokonała na wniosek skarżącego ponownego sprawdzenia jego pracy egzaminacyjnej, poddając analizie zawarte we wniosku zarzuty formalne i merytoryczne, a wnioskodawca został zawiadomiony o wynikach tej czynności przez Przewodniczącego tej Komisji pismem z dnia [...] grudnia 2013 r.

Minister Sprawiedliwości uznał za pozbawiony znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wniosek o zwrócenie się do Komisji Egzaminacyjnej rozpatrującej wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2013 r. o zajęcie stanowiska w sprawie daty, miejsca, czasu, osób uczestniczących, przedmiotu i rodzaju rozstrzygnięcia, uzasadniając swoje stanowisko brakiem dokumentu potwierdzającego przebieg czynności ponownego sprawdzenia pracy egzaminacyjnej wynikającego z braku przewidzianej przepisami procedury ponownej oceny prac egzaminacyjnych. Organ podniósł jednocześnie, że ustalenie braku podstaw do zmiany wyniku egzaminu było wynikiem współpracy Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej z pozostałymi członkami Komisji.

Minister Sprawiedliwości podzielając argumentację przedstawioną w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. odnoszącą się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa przez Zespół oraz Komisję Egzaminacyjną, wskazał, że brak jest podstaw do utożsamiania wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadania problemowego, przygotowanych przez Zespół w oparciu o § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie pytań i zadań problemowych na egzamin dla osób ubiegających się o licencję syndyka (Dz. U. Nr 54, poz. 284), ze wskazaniem prawidłowego rozwiązania tego zadania, a tym samym do przypisywania im charakteru analogicznego do odpowiedzi na pytania testowe. Organ zauważył, że dopuszczalne jest istnienie kliku wariantów poprawnego rozwiązania zadania problemowego i przyjęcie określonej swobody interpretacji i wartościowania jako elementów procesu oceny prawidłowości wykonania zadania. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości dopiero w trakcie procesu ewaluacji Komisja Egzaminacyjna, działając w granicach wyznaczonych wytycznymi, uprawniona była do opracowania bardziej szczegółowego wzoru rozwiązania, pozwalającego na ujednolicenie i sprecyzowanie kryteriów oceny wszystkich prac, a wskazanie sposobu rozwiązania zadania problemowego przez Zespół oznaczałoby wkroczenie w sferę kompetencji zastrzeżoną dla Komisji Egzaminacyjnej. Tym samym organ uznał za niezasadny wniosek skarżącego o zobowiązanie Zespołu do sporządzenia kompletnych wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadań problemowych, a przepisy nie przewidują możliwości sporządzenia wytycznych po przeprowadzeniu egzaminu, ani też ich uzupełnienia bądź modyfikacji i dokonania na ich podstawie ponownej oceny pracy egzaminacyjnej.

Organ wskazał także, że nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia przez Komisję Egzaminacyjną § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej (Dz. U. Nr 54, poz. 284), polegającego na braku recenzji pracy wnioskodawcy i zindywidualizowanego głosowania nad oceną rozwiązania zadania problemowego przez wnioskodawcę. Minister Sprawiedliwości wskazał, że przepisy ustawy o licencji syndyka ani rozporządzenia w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej nie określają obligatoryjnych elementów recenzji czy jej wzoru, jak również trybu i sposobu głosowania nad ostateczną oceną za rozwiązanie tego zadania, pozostawiając szczegółowe ustalenia w tym zakresie Komisji Egzaminacyjnej.

Organ dodał także, że zarzuty dotyczące niesprawiedliwego, zdaniem wnioskodawcy, ukształtowania przepisów regulujących procedurę ustalania ocen za rozwiązanie zadania problemowego na egzaminie dla osób ubiegających się o licencję syndyka mogą jedynie zostać rozważone jako postulaty de lege ferenda i nie stanowią podstawy dla uchylenia zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r., wnosząc o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów, zwrócenie się do Ministra Sprawiedliwości o dołączenie do akt postępowania kompletnej dokumentacji związanej z egzaminem na licencję syndyka oraz korespondencji stron związanej ze sprawą. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 12 i art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 u.l.s. poprzez odmowę przyznania licencji i uznanie, że wnioskodawca nie spełnia wymogu art. 3 ust. 1 pkt 10 u.l.s.;

2) art. 184-186 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, że możliwe jest wystąpienie z wnioskiem w tym trybie;

3) art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.; dalej: u.f.p.) poprzez przyjęcie, że środki z dotacji mogą służyć innym celom, niż te określone w ustawie;

4) art. 15 u.l.s. poprzez przyjęcie, że syndyk może podejmować czynności sprzeczne z rotą ślubowania i prawem;

5) art. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 z późn. zm.; dalej: p.u.n.) poprzez przyjęcie, że syndyk może podejmować działania naruszające zasadę optymalizacji;

6) art. 206 p.u.n. poprzez przyjęcie, że to sędzia komisarz, a nie rada wierzycieli wydaje zezwolenie na zawarcie ugody;

7) art. 240 pkt 6 i 8 i art. 278 p.u.n. poprzez błędne zastosowanie przy ocenie zgłoszenia wierzytelności;

8) § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie pytań i zadań problemowych na egzamin dla osób ubiegających się o licencję syndyka w związku z art. 4 ust. 5 u.l.s. poprzez brak sporządzenia wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadań problemowych przez Zespół;

9) § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej poprzez bezpodstawne wejście Komisji Egzaminacyjnej w kompetencje Zespołu i opracowanie odpowiedzi do zadań problemowych nazwanych przez Komisję Egzaminacyjną "recenzją";

10) art. 8 ust. 5 u.l.s. poprzez błędną punktację zadania problemowego;

11) § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej poprzez brak recenzji dwóch członków Komisji Egzaminacyjnej rozwiązania zadania problemowego;

12) § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej w zw. z art. 67-68 k.p.a. poprzez brak ustalenia ostatecznej oceny za rozwiązanie zadania problemowego przez Komisję Egzaminacyjną w drodze zindywidualizowanego (odrębnego) głosowania;

13) art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie w ustaleniu prawdy materialnej pomimo zawiadomienia go o naruszeniu prawa we wniosku o udzielenie licencji syndyka z dnia [...] kwietnia 2014 roku i [...] maja 2014 roku;

14) art. 8 k.p.a. i 7 k.p.a. poprzez powierzenie ponownego rozpatrzenia sprawy pracownikom Departamentu Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej;

15) art. 75 § 1 k.p.a. i art. 14 k.p.a poprzez niedopuszczenie dowodu z ustaleń Komisji Egzaminacyjnej na okoliczność ponownego sprawdzenia pracy egzaminacyjnej skarżącego.

W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący wskazywał, że Minister Sprawiedliwości nie odniósł się do zarzutów niewłaściwej oceny wykonania zadania problemowego. Skarżący nie podzielił stanowiska organu, zgodnie z którym Minister Sprawiedliwości nie posiada uprawnień do dokonania oceny, czy doszło do naruszeń prawa przez Zespół i Komisję Egzaminacyjną, które skutkowały błędnie wystawioną oceną za rozwiązanie części problemowej egzaminu na licencję syndyka ani stwierdzenia, że decyzja odmawiająca przyznania licencji z uwagi na brak zaświadczenia wystawionego przez Komisję Egzaminacyjną ma charakter analogiczny do przypadku odmowy przyznania licencji ze względu na brak zaświadczenia o ukończeniu wyższych studiów i uzyskaniu tytułu magistra przez osobę ubiegającą się o licencję syndyka. Skarżący podniósł, że Minister Sprawiedliwości nie może być zwolniony z obowiązku badania przyczyn braku zaświadczenia, w sytuacji, w której osoba zainteresowana otrzymaniem licencji syndyka podnosi zarzuty odnoszące się do procesu ubiegania się o uzyskanie licencji. Skarżący zarzucił także Ministrowi Sprawiedliwości pominięcie uwag wnioskodawcy w zakresie prawidłowości merytorycznej odpowiedzi na zadanie problemowe.

Zdaniem skarżącego ocena za zadanie problemowe została dokonana błędnie na skutek przyjęcia wzoru odpowiedzi sprzecznego z prawem i naruszającego postanowienia art. 126 u.f.p. poprzez przyjęcie, że środki z dotacji mogą służyć innym celom, niż określone w przepisach oraz uchybiał art. 184-186 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w tym przypadku możliwe jest wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o ugodę. Skarżący podniósł, że syndyk nie ma uprawnienia do akceptacji propozycji rozwiązania problemu w sposób sprzeczny z prawem.

Skarżący zauważył, że obowiązek syndyka do podejmowania działań w sposób optymalny i efektywny wskazuje, że postępowanie pojednawcze nie może być traktowane jako służące tylko do przerwania biegu przedawnienia, ale powinno być podejmowane wówczas, gdy są podstawy i szanse polubownego zakończenia sporu z uczciwą intencją zawarcia ugody. Skarżący zaznaczył również, że koncepcja rozwiązania zaproponowana we wzorze odpowiedzi w postaci zawezwania do próby ugodowej po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego w wezwaniu do zapłaty jest nielogiczna i niezgodna z zasadą optymalizacji. Ponadto zdaniem skarżącego w przypadku braku zabezpieczeń wierzytelności nie określa się przedmiotu zabezpieczenia.

Zdaniem skarżącego Minister Sprawiedliwości zaniechał odniesienia się do zgłoszonych zastrzeżeń dotyczących wzoru i sposobu rozwiązania zadania problemowego. Jednocześnie skarżący zarzucił, że Zespół nie opracował i nie przedstawił Komisji Egzaminacyjnej sposobu rozwiązania zadań problemowych, który spełniałby funkcję pomocniczego weryfikatora przyjętych ustaleń, a na skutek opracowania przez Komisję Egzaminacyjną odpowiedzi do zadań problemowych nazwanych przez Komisję "recenzją" naruszony został ład kompetencyjny dotyczący podziału zadań pomiędzy Komisję Egzaminacyjną i Zespół.

Skarżący podniósł także, że przyjęcie we wzorze rozwiązania zadania problemowego wykluczających się podejść uniemożliwiał uzyskanie maksymalnej przewidzianej liczby punktów, a także postawił zarzut braku recenzji dwóch członków Komisji Egzaminacyjnej rozwiązania zadania problemowego i zaniechanie przez członków Komisji Egzaminacyjnej sporządzenia indywidualnych recenzji. Skarżący w uzasadnieniu złożonej skargi stwierdził, że doszło do ustalenia ostatecznej oceny za rozwiązanie zadania w drodze zindywidualizowanego głosowania, a w protokole nie utrwalono wszystkich informacji wymaganych przepisami Kodeksu postepowania administracyjnego.

Skarżący podniósł także, że Minister Sprawiedliwości zaniechał odniesienia się do zgłoszonych mu zastrzeżeń dotyczących wzoru i sposobu rozwiązania zadania problemowego oraz nie dopuścił dowodu z ustaleń Komisji Egzaminacyjnej na okoliczność ponownego sprawdzenia pracy jego egzaminacyjnej. Skarżący wskazał również, że wniosek o przekazanie sprawy do rozpatrzenia osobom spoza Departamentu Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej związany był z dążeniem do zapewnienia realizacji zasady prawdy obiektywnej, gdyż pracownicy Departamentu brali czynny udział w pracach Zespołu i Komisji Egzaminacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Jednocześnie z mocy art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności skargi K. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Organ - wbrew zarzutom skargi - wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a wniosek skarżącego załatwił działając na podstawie przepisów prawa, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Należy zauważyć, że zasady uzyskiwania i tryb przyznawania licencji syndyka, odmowy jej przyznania, cofania i zawieszania praw wynikających z tej licencji uregulowane są w ustawie o licencji syndyka (art. 1u.l.s.). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 10 tego aktu licencję syndyka może uzyskać osoba fizyczna, która złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin przed Komisją Egzaminacyjną, powołaną przez Ministra Sprawiedliwości. Według art. 8 ust. 1 u.l.s., egzamin składa się z części pisemnej i ustnej, i jest przeprowadzany na wniosek osoby ubiegającej się o licencję syndyka składany do Ministra Sprawiedliwości o dopuszczenie do tego egzaminu, najpóźniej 45 dni przed terminem rozpoczęcia egzaminu (art. 6 ust. 1 u.l.s.), który to termin Minister Sprawiedliwości ogłasza zgodnie z art. 4 ust. 1 u.l.s. czyli na co najmniej trzy miesiące przed planowanym terminem egzaminu. Minister Sprawiedliwości też, w myśl art. 8a ust. 1 u.l.s., po zasięgnięciu opinii Komisji, ustala wykaz tytułów aktów prawnych i zalecanej literatury, z których wybrane stanowią podstawę opracowania pytań testowych na egzaminy w określonym roku kalendarzowym i ogłasza go w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, nie później niż 3 miesiące przed terminem pierwszego egzaminu wyznaczonego w określonym roku kalendarzowym. Na etapie przygotowań do egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz samego egzaminu, Minister Sprawiedliwości powołuje, w drodze zarządzenia, Komisję Egzaminacyjną, składającą się z 7 osób wyróżniających się wiedzą teoretyczną i praktyczną z zakresu problematyki objętej egzaminem (art. 4 ust. 2 u.l.s.). Członkowie Komisji są powoływani na okres 2 lat z możliwością wcześniejszego odwołania w razie niewykonywania lub niewłaściwego wykonywania obowiązków członka Komisji, niezdolności do ich wykonywania albo zrzeczenia się członkostwa. W takim przypadku Minister Sprawiedliwości uzupełnia skład Komisji (art. 4 ust. 3 u.l.s.). Ponadto Minister Sprawiedliwości przed każdym egzaminem powołuje zespół do przygotowywania pytań i zadań problemowych na egzamin oraz wyznacza jego przewodniczącego, który kieruje pracami zespołu. W skład zespołu wchodzi 5 osób wyróżniających się wiedzą teoretyczną i praktyczną z zakresu problematyki objętej egzaminem. Do zadań Ministra należy również zapewnienie obsługi biurowej Komisji Egzaminacyjnej oraz zespołu do przygotowywania pytań i zadań problemowych na egzamin (art. 4 ust. 7 u.l.s.).

Niezależnie od powyższych zadań prowadzących do faktycznego zorganizowania i przebiegu egzaminu, na Ministra Sprawiedliwości nałożono obowiązki o charakterze prawodawczym – wydania rozporządzeń, doprecyzowujących rozwiązania ustawy o licencji syndyka dotyczące egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka. Są to m.in. delegacje ustawowe sformułowane w art. 4 ust. 6 u.l.s. (Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób przygotowywania, przechowywania oraz przekazywania Komisji pytań i zadań problemowych na egzamin, mając na uwadze potrzebę odpowiedniego ich zabezpieczenia przed nieuprawnionym ujawnieniem.) czy w art. 9 pkt 1 u.l.s. (Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia sposób organizacji egzaminu, biorąc pod uwagę warunki jego przeprowadzenia zapewniające samodzielną pracę osoby ubiegającej się o licencję syndyka oraz szczegółowe czynności Komisji i jej przewodniczącego), które Minister Sprawiedliwości wykonał wydając rozporządzenie z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie pytań i zadań problemowych na egzamin dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz rozporządzenie z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej.

Ustawa o licencji syndyka następne kompetencje przyznała Ministrowi Sprawiedliwości dopiero na etapie przyznawania licencji, cofania albo zawieszania prawa wynikającego z licencji (art. Rozdział 3 u.l.s.).

Zatem nie można przypisywać Ministrowi Sprawiedliwości kompetencji, których nie przyznała mu ustawa o licencji syndyka. Powołanych rozporządzeń nie można także odczytywać w taki sposób, że przyznają Ministrowi Sprawiedliwości kompetencje nie przewidziane ustawą o licencji syndyka. Odnosi się to stwierdzenie także do etapu organizacji i przeprowadzenia omawianego egzaminu.

Podobnie dzieje się z kompetencjami zespołu do przygotowania pytań i zadań problemowych oraz Komisji Egzaminacyjnej. Każdy podmiot ma tyle kompetencji, ile przyznaje ustawa. Żaden z powołanych podmiotów nie może wkraczać w uprawnienia drugiego, mimo że wszystkie one są zaangażowane w przeprowadzenie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka.

Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska skarżącego, który oczekiwałby, aby Minister wkraczał w kompetencje Komisji Egzaminacyjnej i oceniał prawidłowość oceny egzaminu dokonanej przez Komisję Egzaminacyjną, czy też aby zespół do przygotowania pytań i zadań problemowych naruszał uprawnienia Komisji Egzaminacyjnej przygotowując zadanie problemowe wraz z wytycznymi dotyczącymi sposobu rozwiązania zadania problemowego, które miałyby tak szczegółowe i wiążące jak wykaz prawidłowych odpowiedzi przy teście (§ 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie pytań i zadań problemowych na egzamin dla osób ubiegających się o licencję syndyka).

Jak już zaznaczono § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie pytań i zadań problemowych na egzamin dla osób ubiegających się o licencję syndyka rozróżnia wykaz prawidłowych odpowiedzi od wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadania problemowego. Wynika to z charakteru poszczególnych etapów egzaminu, skoro rozwiązanie testu składającego się ze 100 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, polega na wybraniu tylko jednej odpowiedzi, którą zaznacza się na karcie odpowiedzi stanowiącej integralną część testu i za każdą prawidłową odpowiedź na pytanie testowe uzyskuje się 1 punkt (art. 8 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 4 u.l.s.). Z kolei drugi etap to wykonanie zadania problemowego, które ma charakter opisowy, a kandydat ma się wykazać umiejętnością rozwiązywania problemu z zakresu zarządzania przedsiębiorstwem, przeprowadzenia procesu restrukturyzacyjnego przedsiębiorstwa czy korzystnej sprzedaży majątku przedsiębiorstwa przejętego przez syndyka w stanie kryzysu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt K 15/10, opubl. Lex nr 1286340), ma uzasadnić swoje stanowisko. Ta część egzaminu oceniana jest w skali od 0 do 30 punktów (art. 8 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 5 u.l.s.). Różnicę między obiema częściami egzaminu potwierdza również sposób przeprowadzania obu części egzaminu określony w § 12 rozporządzenia w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej oraz sposób oceny prac uregulowany w § 15 tego aktu. W czasie rozwiązywania testu zdający nie może korzystać z tekstów aktów prawnych, komentarzy, orzecznictwa oraz innej pomocy

(§ 12 ust. 1 rozporządzenia), a w czasie rozwiązywania zadania problemowego zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych, komentarzy i orzecznictwa

(§ 12 ust. 2 tego aktu). Nadto każdy test jest sprawdzany wraz z kartą odpowiedzi niezależnie przez dwóch członków Komisji (ust. 1), a każde rozwiązanie zadania problemowego sprawdzane jest niezależnie przez dwóch członków Komisji, z których każdy przedstawia propozycję oceny za rozwiązanie zadania problemowego wraz z recenzją, przy czym ostateczną ocenę za rozwiązanie zadania problemowego (a czego nie czyni w przypadku testu) ustala Komisja w drodze głosowania (ust. 2).

Przedstawione odmienne podejście ustawodawcy do obu części egzaminu pisemnego i granic związania Komisji wykazem prawidłowych odpowiedzi oraz wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadania problemowego, a w konsekwencji podział ról między zespołem i komisją egzaminacyjną potwierdza także fakt, że w skład zespołu wchodzi 5 osób, a w skład Komisji Egzaminacyjnej wchodzi 7 osób, które wyróżniają się wiedzą teoretyczną i praktyczną z zakresu problematyki objętej egzaminem (art. 4 ust. 2 i 5 u.l.s.) czyli posiadających wysoką wiedzę i doświadczenie w problematyce objętej egzaminem i nie ma potrzeby tworzenia hierarchii tych podmiotów, skoro każdy ma konkretne, określone przepisami zadania.

Zatem stanowisko Ministra co do zakresu związania Komisji wykazem prawidłowych odpowiedzi i wytycznych dotyczących sposobu rozwiązania zadania problemowego należy uznać za prawidłowe. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 4 ust. 5 u.l.s.

Nie można także podzielić argumentacji skarżącego co błędnej oceny jego prac w związku z wadliwością protokołu z przebiegu egzaminu w którym uczestniczył kandydat., a mającą potwierdzać niezgodne z przepisami procedowanie Komisji Egzaminacyjnej.

Kwestię udokumentowania przebiegu egzaminu na dla osób ubiegających się o licencję syndyka uregulowano w rozporządzeniu w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej, w którego § 1 stwierdza się, że rozporządzenie określa sposób organizacji egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka, szczegółowe czynności Komisji Egzaminacyjnej i jej przewodniczącego oraz wysokość opłaty egzaminacyjnej i sposób jej wnoszenia. Według § 16 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Komisja Egzaminacyjna po zakończeniu egzaminu sporządza protokół jego przebiegu. Co zawartości protokołu przebiegu egzaminu według omawianego rozporządzenia należy odnotować wykluczenie przez przewodniczący z egzaminu zdającego, który w jego trakcie korzystał z pomocy innej osoby, posługiwał się niedozwolonymi materiałami lub urządzeniami, pomagał pozostałym zdającym lub w inny sposób zakłócał jego przebieg (§ 13 ust. 2 w zw. z ust. 1), wcześniejsze oddanie przez zdającego testu z kartą odpowiedzi i zadania problemowego z rozwiązaniem (§ 14 ust. 2), podpisanie protokołu przez wszystkich członków Komisji biorących udział w czynnościach wskazanych w protokole (§ 16 ust. 1). Brak jest podstaw do bezpośredniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego określających wymagania wobec protokołów, skoro kwestia zawartości i sporządzania protokołów z przebiegu egzaminu została uregulowana w omawianym rozporządzeniu, a nadto na egzamin składa się szereg czynności i ten etap nie kończy wydaniem się decyzji administracyjnej, a wydaniem zaświadczenia, i tylko tym osobom, które złożyły egzamin z wynikiem pozytywnym, zgodnie z art. art. 8 ust. 8 u.l.s.

Co do podważanych przez skarżącego: sposobu oceny rozwiązania zadania problemowego i zawartości protokołu w tym zakresie, należy zauważyć, że brak jest szczegółowych uregulowań w tym zakresie. Przepis § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka oraz opłaty egzaminacyjnej stanowi, że każde rozwiązanie zadania problemowego sprawdzają niezależnie od siebie dwaj członkowie Komisji wyznaczeni przez przewodniczącego. Każdy z członków Komisji sprawdzających rozwiązanie zadania problemowego przedstawia propozycję oceny za rozwiązanie zadania problemowego, wraz z recenzją. Ostateczną ocenę za rozwiązanie zadania problemowego ustala Komisja w drodze głosowania.

Odnosząc powyższe do protokołu z przebiegu egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka przeprowadzonego w dniu [...] października 2013r., do którego to egzaminu przystąpił K. K., należy zauważyć, że z pkt 32 protokołu wynika, że Komisja przystąpiła do sprawdzania prac w dniu [...] października 2013 r. o godz. 17:20. Sprawdzenie wszystkich prac odbywało się do dnia [...] października 2013 r. do godz. 11:00 (pkt 33 protokołu). Do protokołu zostały załączone dokumenty, stanowiące recenzje rozwiązania zadania problemowego dokonane przez dwóch członków Komisji. Skarżący nie kwestionował, że nie zapoznał się z tymi dokumentami, ale to, że nie stanowią one recenzji w rozumieniu § 15 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska skarżącego. Okoliczność, że został przygotowany projekt druku recenzji i recenzja była sporządzona przez egzaminatorów na takim właśnie druku, nie może być uznawana, że recenzje nie zostały sporządzone. W tym przypadku przybrała ona charakter szczegółowej punktacji za poszczególne elementy rozwiązania i kończyła się podsumowaniem punktacji czyli propozycją oceny. Jak wynika z pkt 33 omawianego protokołu "po sprawdzeniu wszystkich prac zawierających rozwiązania zadania problemowego, Komisja Egzaminacyjna ustaliła dla każdego zdającego ostateczną ocenę w drodze głosowania.". Został więc także dochowany wymóg ustalenia przez Komisję ostatecznej ocenę za rozwiązanie zadania problemowego w drodze głosowania (§ 15 ust. 2 in fine rozporządzenia). Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że głosowanie nie miało charakteru indywidualnego, skoro w protokole stwierdzono, że Komisja ustaliła ostateczną ocenę dla każdego zdającego.

W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przebiegu czynności sprawdzania rozwiązań prac problemowych przez Komisję i jej członków, jak i utrwalenia tychże czynności.

Jako zasadne należy także podzielić stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że wyników egzaminu nie można podważać za pomocą środka odwoławczego do tego organu ani poprzez żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy przez Komisję. Ustawa o licencji syndyka bowiem nie przewiduje takiej możliwości. Ustawa o licencji syndyka - na etapie postępowania związanego z prowadzeniem egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka, jedynie w przypadku złożenia wniosku po upływie terminu wskazanego w art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.l.s. przewiduje, że Przewodniczący Komisji może wydać decyzję administracyjną – decyzję odmawiającą dopuszczenia do udziału w egzaminie, i tylko w tym przypadku od takiej decyzji przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości (art. 6 ust. 5 u.l.s.), a ostatecznie skarga do sądu administracyjnego. Natomiast co do wyników egzaminu, składanego według art. 3 pkt 10 u.l.s. przed Komisją, Komisja ta jedynie w sytuacji złożenia go z wynikiem pozytywnym wydaje zaświadczenie, o którym mowa w art. 8 ust. 9 u.l.s. Zatem Komisja Egzaminacyjna (nie jej Przewodniczący) potwierdza uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu, nie w drodze uchwały lub decyzji administracyjnej, lecz przez wystawienie zaświadczenia i tylko wówczas, gdy kandydat złożył egzamin z wynikiem pozytywnym. Oryginał tego zaświadczenia stanowi jeden z dokumentów niezbędnych do załączenia przy wniosku o przyznanie licencji syndyka, zgodnie z art. 10 u.l.s. Skoro nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska Komisji, to udzielanie odpowiedzi czy przez Komisję, czy też przez jej Przewodniczącego (jak w niniejszej sprawie pismo z dnia [...] grudnia 2013 r.) nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż nie może oznaczać, że został uruchomiony tryb odwoławczy (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1933/10, z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 741/09, zaakceptowane przez NSA wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 480/10, postanowienia WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 623/11, z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1573/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w pełni podziela ugruntowane stanowisko judykatury.

W świetle powyższej argumentacji, skoro nie podlega ocenie ani zaskarżeniu wynik egzaminu na syndyka, nie było potrzeby dopuszczać dowodu z kompletnej dokumentacji związanej z egzaminem na licencję syndyka przeprowadzonym w dniu [...] października 2013 r. oraz korespondencji związanej z tą sprawą, albowiem protokół z przebiegu egzaminu był wystarczający do oceny czynności Komisji skutkujących uznaniem, że skarżący nie złożył z pozytywnym wynikiem omawianego egzaminu.

Jednocześnie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku w sprawie K 15/10 zaaprobował wprowadzoną przez ustawę o licencji syndyka drogę uzyskiwania licencji syndyka. Stwierdził bowiem, że "Prawo upadłościowe z 2003 r. z jednej strony ma na celu zagwarantowanie wierzycielom niewypłacalnego przedsiębiorcy zaspokojenie ich wierzytelności, z drugiej zaś strony, o ile jest to możliwe, zachowanie zdolności dalszego prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu, którego dotyczy postępowanie. W takiej sytuacji dochodzi do kolizji interesów samego przedsiębiorcy znajdującego się w sytuacji kryzysowej, jego wierzycieli oraz pracowników. Adekwatne do wskazanych celów ukształtowanie przez ustawodawcę procedur upadłościowych i naprawczych, a także zagwarantowanie ich prawidłowego prowadzenia wynika z konieczności konstytucyjnej ochrony własności i innych praw majątkowych (art. 64 Konstytucji), swobody prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji), jak też ochrony praw pracowniczych (art. 65 Konstytucji). Powodzenie procesów restrukturyzacyjnych jest w znacznej mierze uzależnione od profesjonalizmu syndyka, który przejmuje zarząd przedsiębiorstwem w stanie kryzysu. Ze względu na pozycję syndyka w tych procedurach, Trybunał Konstytucyjny uznał, że powyższe zasady konstytucyjne stanowią również uzasadnioną podstawę do odpowiedniego ukształtowania wymogów, jakie powinien spełniać syndyk, oraz ich realnej weryfikacji.(...) Osiągnięcie celów założonych w prawie upadłościowym z 2003 r. jest możliwe dzięki profesjonalizmowi syndyków, nadzorców sądowych oraz zarządców. Osoby te powinny posiadać umiejętności odpowiedniego zarządzania przedsiębiorstwami w stanie kryzysowym, ich restrukturyzacji bądź korzystnej sprzedaży majątku. Jest to szczególnie istotne w warunkach ekonomicznej niepewności charakteryzującej gospodarkę wolnorynkową. Osoby zarządzające majątkiem przedsiębiorstw w trakcie postępowania upadłościowego lub naprawczego powinny wykazywać się aktualną wiedzą oraz odpowiednim doświadczeniem.".

W sytuacji, kiedy brak jest podstaw do podważania ocen wystawionych przez Komisję Egzaminacyjną, nietrafne pozostają zarzuty związane z oceną rozwiązania zadania problemowego i naruszenia przepisów, które należało zastosować w pracy.

Skoro skarżący nie złożył z pozytywnym wynikiem egzaminu i nie uzyskał zaświadczenia potwierdzającego tego faktu (art. 8 ust. 8 u.l.s.), to w konsekwencji nie spełnia kryterium wymaganego przez art. 3 ust. 1 pkt 10 u.l.s., że licencję syndyka może uzyskać osoba fizyczna, która m.in. złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin przez Komisją. Nie legitymuje się bowiem zaświadczeniem, o którym mowa w art. 8 ust. 8 u.l.s. i którego oryginał musi być dołączony do wniosku o przyznanie licencji syndyka (art. 10 ust. 2 u.l.s.). Tym samym w myśl art. 13 w zw. z art. 12 u.l.s. Minister Sprawiedliwości miał obowiązek odmówienia przyznania licencji syndyka, co też prawidłowo uczynił zaskarżoną decyzją.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, także tych, podnoszonych przez skarżącego 7, 8, 14, 75 § 1, 107 § 3 k.p.a. Skarżący dopatrywał się naruszenia art. 8 k.p.a. także wskutek niewyłączenia pracowników Departamentu merytorycznie rozpoznającego jego wniosek. Należy zauważyć, że podstawy wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu reguluje art. 24 k.p.a. i co do pracowników Departamentu biorących udział w wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nastąpiło ich wyłączenie. Natomiast co do pozostałych pracowników Departamentu, wnioskodawca nie przedstawił argumentów, które mieściłyby się wśród przesłanek określonych w art. 25 k.p.a., a w konsekwencji nie wykazał na czym miałby polegać brak zaufania do tego organu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.