Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 145/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1a, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
article: art. 36 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że J. H. w dniu 21 września 2012 r. zwrócił się do Burmistrza

Miasta i Gminy A z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr "[...]", położonych w obrębie geodezyjnym Iznota w gminie A, dla

inwestycji polegającej na budowie obiektu pensjonatowego do 50 miejsc noclegowych oraz budynku gospodarczego. Wskazał zapotrzebowanie w zakresie infrastruktury technicznej, dostęp do drogi publicznej oraz charakterystyczne parametry inwestycji. Pensjonat: 1 kondygnacja i poddasze; długość - 35 m; szerokość - 25 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od poziomu do okapu lub gzymsu - 5 m; wysokość od poziomu terenu do kalenicy dachu - 9 m; dach dwuspadowy o kacie nachylenia 35° - 45° pokryty dachówką ceramiczną; powierzchnia zabudowy - 770 m kw.. Budynek gospodarczy: 1 kondygnacja i poddasze; długość - 20 m; szerokość - 10m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od poziomu do okapu lub gzymsu - 3,5 m; wysokość od poziomu terenu do kalenicy dachu - 7 m; dach dwuspadowy o kącie nachylenia 35° - 45° pokryty dachówką ceramiczną; powierzchnia zabudowy - 200 m kw.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia "[...]", odmówił ustalenia na rzecz J. H. warunków zabudowy dla działek nr "[...]", położonych w obrębie Iznota, gmina A, dla inwestycji polegającej na budowie budynku pensjonatowego do 50 miejsc oraz budynku gospodarczego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami, co potwierdza odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków "Puszcza A" oraz obszar o znaczeniu dla Wspólnoty "Ostoja A". Podniósł, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszary Natura 2000 "Puszcza" i "Ostoja ". Przy czym zaznaczył, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]", nie uzgodnił warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000 "Puszcza" i "Ostoja".

J. H. w ustawowym terminie złożył odwołanie od w/w decyzji. Zarzucił

naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. Ponadto zarzucił, że organ nie

wskazał przepisów prawa, z którymi przedmiotowa inwestycja jest niezgodna, nie podjął

jakiejkolwiek próby wyjaśnienia jakie przepisy odrębne wziął pod uwagę. Dodał, że zostały wykreowane bezpodstawne wątpliwości. Powołał się na art. 64 ust. 1 Konstytucji RP i swoje prawo własności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 28 sierpnia 2015r. wezwało odwołującego się do sprecyzowania, czy przedmiotem zaskarżenia jest także postanowienie wydane w sprawie, na które nie przysługiwało zażalenie, tj. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia z dnia "[...]".

J. H. reprezentowany przez pełnomocnika, w uzupełnieniu odwołania podniósł, że zaskarżył również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]", w przedmiocie nie uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków "Puszcza" oraz na obszar o znaczeniu dla Wspólnoty "Ostoja". Zarzucił, że nie zawiera ono żadnej rzeczowej argumentacji. Wskazał, że RDOŚ nie wykazał znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar chroniony, a poprzestał na próbie wzbudzenia wątpliwości. Podkreślił przy tym, że raport oddziaływania inwestycji na środowisko był dla niego korzystny, a RDOŚ nie wykazał by ta opinia była nieprawidłowa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obejmujący działki o nr "[...]", obręb A, gmina A, położony jest na obszarze Parku Krajobrazowego oraz w granicach obszaru Natura 2000 "Puszcza" (kod obszaru PLB280008), w stosunku do którego obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków, a także na obszarze o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 "Ostoja" (kod obszaru PLH280048).

W rozpatrywanej sprawie w toku postępowania uznano, że istnieje konieczność

określenia potencjalnego wypływu zamierzonej inwestycji na obszar Natura 2000 na zasadach określonych w w/w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawa zwana dalej w skrócie ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku). Z tej też przyczyny Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia "[...]" nałożył obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zaś RDOŚ postanowieniem z dnia "[...]", wydanym na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 w/w ustawy, nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wprawdzie inwestor zaskarżył w/w postanowienie, nie mniej jednak Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]", utrzymał je w mocy. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]", nie uzgodnił warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków "Puszcza" (PLB280008) oraz obszar o znaczeniu dla Wspólnoty "Ostoja" (PLH280048).

Zaskarżonym postanowieniem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uzgodnił warunków realizacji przedsięwzięcia przyjmując, że zgromadzona w sprawie dokumentacja oraz przeprowadzone postępowanie pozwalają przyjąć, że planowana inwestycja będzie miała znacząco negatywny wpływ na obszar specjalnej ochrony ptaków "Puszcza" oraz obszar o znaczeniu dla Wspólnoty "Ostoja ", poprzez znacząco negatywny wpływ na gatunki będące przedmiotami ochrony tego obszaru i jego integralność, ubytek żerowisk i miejsc lęgowych.

W ocenie Kolegium Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, w

świetle dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania, miał podstawy do odmowy

uzgodnienia realizacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawiony przez inwestora raport został skutecznie zakwestionowany. Wykazano, że wbrew twierdzeniom raportu jest to obszar cenny przyrodniczo. RDOŚ ustosunkował się do każdego z zaproponowanych wariantów inwestycji. Wyjaśnił, że wariant II nie jest wariantem alternatywnym czyli wykonalnym w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz.U.2013.1232 ze zm.). Wskazał, że ani raport, ani jego uzupełnienie nie wyjaśniają kwestii występowania chronionych gatunków bezkręgowców na terenie planowanego przedsięwzięcia oraz zasięgu jego potencjalnego oddziaływania, a także wpływu inwestycji na bobra. Jak podano ingerencja w siedliska stwarzające dogodne warunki żerowiskowe dla w/w gatunków ptaków na skutek realizacji inwestycji może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Puszcza" i "Ostoja". Dla wymienionych gatunków ptaków dużym zagrożeniem jest utrata terenów lęgowych i żerowiskowych. Ponadto skutkiem realizacji przedsięwzięcia będzie utrata terenów otwartych (łąk) i wprowadzenie na ten obszar (aktualnie niezabudowany) obiektów budowlanych oraz wzmożona presja rekreacyjna na tereny niezurbanizowane, co doprowadzi do degradacji tych obszarów i negatywnego oddziaływania na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000. Przeprowadzono także ocenę oddziaływania inwestycji na przyrodę i walory krajobrazowe Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz na Zatokę A. Przyjęto, że nawet przy zachowaniu odpowiednich zabiegów ochronnych, planowana inwestycja wpłynie negatywnie na środowisko - obszar Natura 2000 "Puszcza" i "Ostoja". Podważenie ustaleń wynikających z treści raportu jest przekonujące, gdyż nastąpiło po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego reguły wyznaczają przepisy kpa.

Skargę na ww. decyzję wywiódł J. H., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz brak kompletnego przytoczenia przepisów prawa, które stanowiły podstawę do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji. Mianowicie z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji, z uwagi na jej rzekomą niezgodność z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jednakże nie wskazał z jakim konkretnie przepisem lub jakimi konkretnie przepisami inwestycja ta byłaby sprzeczna. Wydana w takich warunkach decyzja narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 kpa) oraz zasadę przekonywania (art. 11 kpa).

Art. 15 kpa w zw. z art. 142 kpa poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu sprawy przez organ II instancji. Mianowicie organ ten nie zbadał merytorycznie stanu faktycznego i prawnego sprawy w tej jej części, która była przedmiotem postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zakończonego wydaniem postanowienia z dnia "[...]" o odmowie uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę, że:

- na podstawie art. 100 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydane przez RDOŚ postanowienie uzgodnieniowe było wiążące dla organu I Instancji oraz·

- na podstawie art. 98 ust. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postanowienie to było niezaskarżalne w "uzgodnieniowym" toku instancji, oraz

- skarżący, w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy A (organ I instancji) zaskarżył przedmiotowe postanowienie uzgodnieniowe na podstawie art. 142 kpa (vide: odwołanie oraz pismo skarżącego z dnia 4 września 2015 r.),

- organ II Instancji, w ramach postępowania odwoławczego, był zobowiązany do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego postanowienia uzgodnieniowego na podstawie art. 142 kpa w zw. z art. 15 kpa, przy czym - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - rozpoznanie postanowienia uzgodnieniowego przez organ II Instancji winno nastąpić w jego całokształcie, a nie mieć jedynie charakter kasacyjny.

Art. 107 § 1 i 3 kpa. art. 15 kpa. art. 8 kpa oraz art. 11 kpa poprzez nie ustosunkowanie się przez organ II Instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I Instancji. Mianowicie w odwołaniu oraz następującym po nim piśmie skarżącego z dnia 4 września

2015 r. zostało zarzucone między innymi, że:

A. Organ I Instancji ani Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając postanowienie uzgodnieniowe, nie poczynili stanowczych ustaleń faktycznych, których poczynienie jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a poprzestali jedynie na przyjęciu hipotez i wzbudzeniu wątpliwości, które to hipotezy i wątpliwości powinny być wyjaśnione i rozstrzygnięte przez organy przed wydaniem swoich rozstrzygnięć. Organ II Instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił, jak rozstrzygnął wątpliwości ujawnione w treści postanowienia uzgodnieniowego wydanego w dniu "[...]" przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które to wątpliwości skarżący przytoczył wprost w treści wniesionego odwołania.

- w związku z brakiem odniesienia się organu II Instancji do powziętych przez RDOŚ wątpliwości i tym samym niezajęcia przez organ II Instancji w przedmiotowym

zakresie własnego stanowiska czyli faktycznie brakiem ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem art. 7 i 77 kpa;

B. Organ I Instancji nie zważył interesu skarżącego oraz interesu społecznego, które zgodnie z art. 7 kpa winny być wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy (drugi zarzut odwołania). W szczególności w ramach wskazanego zarzutu organ II Instancji nie wyjaśnił:

- czy i w jaki sposób uwzględnił słuszny interes właściciela nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, który polega na prawie do korzystania z tej nieruchomości wedle swego uznania, w granicach określonych prawem własności oraz

- czy i w jaki sposób organ II Instancji wziął pod uwagę w niniejszej sprawie zasadę zrównoważonego rozwoju (por. art. 1 i 71 ustawy prawo ochrony środowiska), która powinna zostać wzięta pod uwagę przy ocenie dopuszczalności planowanej inwestycji ze względu na wymagania ochrony środowiska, a także

- czy i w jaki sposób organ II Instancji wziął pod uwagę normę prawną inkorporowaną w art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Art. 7 i art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 84 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę wyrażającą się w szczególności w:

- bezzasadnym odmówieniu wiarygodności i mocy dowodowej dokumentowi w postaci raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wraz z jego uzupełnieniem (aneksem), pomimo, że dokument ten został sporządzony prawidłowo, a w toku postępowania organy nie wykazały, że pozytywny dla inwestycji raport zawiera błędy metodologiczne ani nie przeprowadziły miarodajnego postępowania wyjaśniającego,

- w konsekwencji (pomimo niewykazania przez organy, że korzystny dla inwestora raport oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzony został wadliwie, a jego wnioski są błędne). Organy w sposób dowolny ustaliły, że planowana inwestycja będzie miała znacząco negatywny wpływ na obszar Natura 2000 Puszcza A oraz Natura 2000 Ostoja A,

- innymi słowy organy bezpodstawnie zakwestionowały wnioski płynące z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i wydały rozstrzygnięcia sprzeczne z tymi wnioskami, przy czym własnych wniosków, ergo, rozstrzygnięcia w sprawie, nie oparły na żadnych rzeczowych środkach dowodowych.

Stanowiące m.in skutek naruszenia przepisów postępowania naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 98 ust. 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar Natura 2000, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jej stanu faktycznego, w połączeniu z prawidłową wykładnią wskazanych przepisów skutkować musi uznaniem, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000;

- art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jej stanu faktycznego skutkować musi przyjęciem, że zostały spełnione wszystkie określone tym przepisem przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

3.Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. z art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 98 ust. 2 i 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, polegające na przyjęciu, że w każdym przypadku, gdy planowana inwestycja, a szerzej zamierzona działalność gospodarcza - może, chociażby hipotetycznie i w jakimkolwiek stopniu, mieć wpływ na obszar Natura 2000. Żeby zaś odmówić inwestorowi prawa lokalizacji nowej inwestycji na obszarze Natura 2000 koniecznym jest wykazanie przez organy, że planowana inwestycja niewątpliwie znacząco i negatywnie oddziaływać będzie na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Organy, nie uwzględniając powyższej zasady przy dokonywaniu, na podstawie art. 98 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, naruszyły powołane przepisy prawa materialnego. W rzeczywistości odbierając inwestorowi prawo do prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze Natura 2000 to organy miały obowiązek dowieść bez cienia wątpliwości, że działalność ta będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, a tego w niniejszej sprawie nie uczyniły.

Opisane naruszenie doprowadziło organ II Instancji, a wcześniej RDOŚ, do błędnego uznania, że do odebrania inwestorowi prawa do prowadzenia wybranej przez siebie działalności gospodarczej, wystarczającym jest wykreowanie jakichkolwiek wątpliwości, co do potencjalnego wpływu planowanego

zamierzenia na obszar Natura 2000.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji, nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199 j.t.), u.p.z.p, określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Art. 60 i nast. u.p.z.p. określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie zaś z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się przepisy art. 53 ust. 5b i 5c, a stosownie do art. 64 ust. 1 cyt. ustawy przepisy art. 53 ust 3-5a stosuje się do decyzji o warunkach zabudowy odpowiednio. Z regulacji art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzje w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody innych niż położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny, wydaje się między innymi po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Należy również wskazać na treść art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232 j.t.), z którego wynika, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego i pomników przyrody oraz ich otulin. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Parku wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

W tym kontekście należy podnieść, że bezsprzecznie teren planowanej inwestycji jest położony na obszarach objętych formami ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013r., poz., 627 z późn. zm.) na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego utworzonego uchwałą Nr X/38/77 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie z dnia 8 grudnia 1977r. w sprawie utworzenia Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. U. WRN w Olsztynie, Nr 11, poz. 51) oraz uchwałą Nr VIII/31/77 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Suwałkach z dnia 5 grudnia 1977r. w sprawie utworzenia Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. U. WRN w Suwałkach, Nr 8, poz. 36), na którym obowiązują zapisy rozporządzenia Nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. Warm.,-Maz., Nr 20, poz. 506), na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza Piska", w stosunku do którego obowiązują zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. Nr 25, poz. 133).

W rozpoznawanej sprawie RDOŚ postanowieniem z dnia "[...]", nie uzgodnił warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków "Puszcza" (PLB280008) oraz obszar o znaczeniu dla Wspólnoty "Ostoja" (PLH280048).

Planowane zamierzenie, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.), nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest, lub może być wymagane. Tym samym nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska. Jednakże jego lokalizacja na obszarze Natura 2000 może powodować potencjalne oddziaływanie na ten obszar i klasyfikować przedsięwzięcie do tzw. III grupy przedsięwzięć określonych w art. 59 ust. 2 cyt. ustawy o ochronie środowiska, czyli jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Z tego powodu Burmistrz Miasta i Gminy A uznał, że przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na obszar Natura 2000 i nałożył na inwestora

obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony

Środowiska.

Działki, na których ma zostać zrealizowana inwestycja usytuowane są bezpośrednio nad Zatoką A jeziora A, na wschód od wsi A. Łączna powierzchnia działek objętych wnioskiem wynosi 1,76ha. Planowana zabudowa zaś przewiduje budowę budynku pensjonatu o powierzchni 875 m kw., budynku gospodarczego o powierzchni 200 m kw. oraz wykonanie ok. - 1.300 m kw. powierzchni utwardzonych dróg i parkingów, co łącznie daje 2.375 m kw. zabudowy.

Zgodnie z mapą ewidencyjną, mapami dostępnymi w zasobach Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (http://maps.geoportal.gov.pl) oraz wypisem z rejestru gruntów obszar stanowią łąki trwałe (Ł) IV klasy bonitacyjnej. Jest to teren rolny nieużytkowany od kilku lat, spontanicznie zarastający wierzbą szarą Salix cinerea. Dominującym zbiorowiskiem na działce przeznaczonej pod inwestycję jest synantropijna łąka wilgotna, nawiązująca do zbiorowisk łąkowych antropogenicznych, nawożone, dwu- lub wielokośne zbiorowiska łąkowe na siedliskach wilgotnych i mokrych Calthion palustris (str. 19 Raportu). Południowa część działki nr 25/2, granicząca bezpośrednio z działką jeziora A, stanowi przybrzeżny pas roślinności i drzew. Od wschodu nieruchomości graniczą z nieużytkowanym terenem rolniczym, natomiast od zachodu - z kilkunastoletnim nasadzeniem olszy czarnej Alnusglutinosa. Na północ działki nr "[...]" zlokalizowany jest zwarty las, oddzielony od miejsca planowanej inwestycji lokalną drogą gruntową (str. 19-20 Raportu).

Jak można wyczytać z ortofotomapy (http://maps.geoportal.gov.pl) działka położona na wschód, o numerze "[...]" oraz część działki nr "[...]" na zachód mają zbliżony charakter terenów otwartych, z koszonymi łąkami. Natomiast wzdłuż linii brzegowej Zatoki A obserwuje się silnie rozwinięty pas trzcinowisk. Zgodnie z danymi Raportu na przedmiotowych działkach udokumentowano występowanie wód gruntowych, których napięte lustro stabilizuje się na rzędnej głębokości 0,4 - 0,6 m ppt (str. 13 Raportu). W związku z tym, że nie wykluczono występowania wahań lustra wody, które mogą wynosić +/- 0,4 m (str. 13 Raportu), należy spodziewać się, że przynajmniej okresowo poziom wód gruntowych kształtuje się na poziomie terenu.

Co bardzo istotne, w bezpośrednim sąsiedztwie analizowanej działki brak jest zwartej zabudowy. Najbliższa taka zabudowa należąca do wsi Iznota oddalona jest w linii prostej od miejsca lokalizacji inwestycji o ok. 500 m na południowy zachód. Natomiast w odległości ok. 915 m na południowy wschód zlokalizowane są zabudowania miejscowości B.

Zgodnie z raportem i jego uzupełnieniem na wnioskowanym terenie objętym inwentaryzacją odnotowano 37 gatunków ptaków, z czego 10 gatunków jest przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 "Puszcza" (m.in. orlik krzykliwy, bielik, rybołów, żuraw, derkacz, błotniak stawowy, kania czarna, bąk). Wśród nich 7 gatunków otrzymało status prawdopodobnie lęgowy, a pozostałe 3 - migrujący.

Ponadto na terenie objętym inwentaryzacją oznaczono obecność: nietoperzy, sarny, bobra, lisa, zająca, wiewiórki, jaszczurki oraz żaby. Organ podał, że teren Zatoki jest objęty strefą ciszy i stanowi enklawę wolną od zabudowy, o niskim stopniu przekształcenia przez człowieka i dużym stopniu naturalności. Linia brzegowa Zatoki jest niezagospodarowana i charakteryzuje się dużym stopniem naturalności. Słusznie zatem dostrzegł RDOŚ w swoim postanowieniu, że powyższe ustalenia nie korespondują z ustaleniami Raportu, w którym znajdują się stwierdzenia, że "Teren działki jest silnie przekształcony antropogenicznie." (str. 33, 56, 64 Raportu).

Charakter tego terenu, z płytkim zwierciadłem wód gruntowych, stanowiący mozaikę łąk, lasów, terenów otwartych i zatoki jeziora z rozwiniętym pasem trzcinowisk stanowi wybitne miejsce lęgowe i żerowiskowe wielu gatunków chronionych.

Powyższe dane świadczą w ocenie Sądu o walorach przyrodniczych spornego terenu. Realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia może znacząco negatywnie wpłynąć na gatunki chronione zwierząt, występujące na obszarze, którego dotyczy inwestycja. Istnieje bowiem ryzyko płoszenia ptaków poprzez obecność samej zabudowy oraz przez aktywność ludzi związaną z jej istnieniem i funkcjonowaniem. Może zatem dojść do fragmentacji siedlisk i pogorszenia integralności obszaru Natura 2000.

Niezasadne są zatem zarzuty skargi jakoby doszło do naruszenia - art. 98 ust. 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar Natura 2000. Nie może ostać się również zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 84 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę wyrażającą się w szczególności w bezzasadnym odmówieniu wiarygodności i mocy dowodowej dokumentowi w postaci raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wraz z jego uzupełnieniem (aneksem). Organy nie odmówiły wiarygodności mocy dowodowej przedstawionego przez skarżącego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Przeciwnie, nierzadko powołują się one, również w zaskarżonych decyzjach, na jego ustalenia. Raport na przykład wymienia jakie gatunki ptaków chronionych występują na obszarze planowanego przedsięwzięcia. Część z tych gatunków ptaków omija zabudowania w odległości 300-400 m, więc ewentualne zlokalizowanie dodatkowych zabudowań na spornych terenach niewątpliwie może wyeliminować występowanie ptaków na działkach sąsiednich. Zwrócić należy w tym kontekście uwagę na skalę projektowanego przedsięwzięcia, które polega na budowie pensjonatu wraz z infrastrukturą i budynkiem gospodarczym.

Ponadto skarżący musi pamiętać, że dowód w postaci rzeczonego raportu podlega ocenie i stanowi on jeden z wielu środków dowodowych prowadzących do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Niewątpliwie również dane, które znajdują się w raporcie są różnie interpretowane przez inwestora i organy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że raport powstał na podstawie 10 wizyt specjalisty, natomiast informacje i spostrzeżenia Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego wynikają nie tylko z jego fachowej wiedzy i doświadczenia ale również ciągłej obserwacji i znajomości specyfiki badanego obszaru. W związku z tym wydaje się, że raport oddziaływania na środowisko powinien przynajmniej w jakimś zakresie uwzględniać stanowisko Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Zgodzić się należy z oceną dokonaną przez organy obydwu instancji jak i organ uzgadniający, że przedmiotowy teren jest cenny przyrodniczo. Zaznaczyć należy, że RDOŚ odniósł się do wszystkich wariantów inwestycji (wariant inwestorski, wariant II, wariant O). Wskazał, że wariant II nie jest wariantem alternatywnym (wykonalnym) w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz.U.2013.1232 ze zm.). Słusznie podniesiono, że ani raport, ani jego uzupełnienie nie wyjaśniają kwestii występowania chronionych gatunków bezkręgowców na terenie planowanego przedsięwzięcia oraz zasięgu jego potencjalnego oddziaływania, a także wpływu inwestycji na bobra. Podniesiono zaś, że ingerencja w siedliska stwarzające dogodne warunki żerowiskowe dla wspomnianych gatunków ptaków na skutek realizacji inwestycji może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Puszcza" i "Ostoja". Uszczegółowiono, że dla rzeczonych gatunków ptaków dużym zagrożeniem jest utrata terenów lęgowych i żerowiskowych. Ponadto skutkiem realizacji przedsięwzięcia będzie utrata terenów otwartych (łąk) i wprowadzenie na ten obszar, obecnie niezabudowany, obiektów budowlanych oraz wzmożona presja rekreacyjna na tereny niezurbanizowane, co doprowadzi do degradacji tych obszarów i negatywnego oddziaływania na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000. Przeprowadzono także ocenę oddziaływania inwestycji na przyrodę i walory krajobrazowe Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz na Zatokę. Wyodrębniono zatem precyzyjnie realne zagrożenia przyrodnicze dla terenu objętego ochroną, a zwłaszcza dla chronionych gatunków zwierząt na nim występujących. Wykazano przy tym, że nawet przy zachowaniu odpowiednich zabiegów ochronnych, planowana inwestycja wpłynie negatywnie na środowisko - obszar Natura 2000 "Puszcza" i "Ostoja".

Niezasadny jest wiec zarzut skargi wskazujący jakoby organ uzgodnieniowy nie poczynił wystarczających ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu stanowisko RDOŚ wyrażone w jego postanowieniu jest jasne i przekonujące. Organ wskazuje w nim twarde dane, które częściowo zostały już przytoczone. Mało tego RDOŚ zestawia te dane z ustaleniami raportu. Wskazuje precyzyjnie jakie gatunki ptaków są zagrożone, określa strefę specjalnej ochrony tych ptaków. Zwraca również uwagę na istnienie w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji wybitnych miejsc lęgowych i żerowiskowych wielu gatunków chronionych. Organ uzgodnieniowy jednoznacznie wskazuje, że dowodem tego są również wyniki "Inwentaryzacji przyrodniczej" raportu, a także materiały dowodowe dołączone do protokołu z konsultacji społecznych przeprowadzonych w sprawie.

RDOŚ zwrócił również uwagę, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązała się ze złamaniem zakazów zawartych m.in. w § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia Wojewody z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, które wskazują - odpowiednio - "zabrania się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem sztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych"; "zabrania się dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej".

Realizacja zaś obiektu pensjonatowego na wnioskowanych działkach będzie wymagać "posadowienia na studniach", co zapisano w rozdziale 4.1 raportu "Technologia w trakcie realizacji" oraz w ekspertyzie geotechnicznej, co niewątpliwie naruszy zakazy wskazane w w/w rozporządzeniu. W uzasadnieniu tego dokumentu podano, że "Udokumentowane badania geologiczne (załącznik) w podłożu fundamentowym grunty rodzime z wyłączeniem warstw gruntów organicznych (torf, namuł) posiadają dobre parametry nośności. Ponieważ grunty te zalegają na znacznej głębokości należy zaprojektować posadowienie pośrednie. W istniejących warunkach lokalizacyjnych powinno być to posadowienie na studniach.", zaś w samej ekspertyzie autorstwa T. Z. z dnia 3.08.2010r. pt. "Opinia geotechniczna" zapisano: w punkcie 4. Budowa geologiczna na str. 3.: "W wyniku przeprowadzonych prac geologicznych udokumentowano utwory czwartorzędowe wieku holoceńskiego i plejstoceńskiego. Holocen to warstwa gruntów organicznych sedymentacji bagiennej reprezentowanej przez słabo rozłożone torfy i namuły. "

Natomiast w punkcie 7. Opinii geotechnicznej - we wnioskach geotechnicznych pkt 7.1 zapisano: "Udokumentowane w podłożu grunty rodzime z wyłączeniem warstwy gruntów organicznych (tort: namuł) posiadają dobre parametry nośności. "w punkcie 7.2 Opinii: "Obraz stosunków wodnych odnosi się do okresu prowadzenia prac terenowych. Lustro nawierconych wód gruntowych ściśle powiązane jest ze stanem wód powierzchniowych pobliskiego Jez. A. Należy liczyć się występowaniem wahań lustra wód gruntowych w granicach +/-0,4m kw.."

W opinii Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego zaprezentowanej w piśmie z dnia 4 listopada 2015r. (akta adm., k. – 345), dojdzie do naruszenia przytoczonych zakazów Rozporządzenia Nr 9 Wojewody, czego autorzy Raportu nie wykluczyli. Ponadto, aby zrealizować zabudowę pensjonatową dla 50 osób, należy zlokalizować parking o dużej powierzchni, co niewątpliwie będzie wiązało się z odwodnieniem terenu - naruszeniem stosunków wodnych, jak też nawiezieniem materiałów utwardzających, co jest ewidentnie przekształceniem podmokłego terenu (poziom wody 20 cm ppt), przy naruszeniu jego stosunków wodnych.

Słusznie dostrzegł Dyrektor Parku, że nie można wykluczyć dążeń inwestora do korzystania turystycznego z wód samej Zatoki, poprzez sąsiednią działkę nr "[...]", na co wskazuje wniosek inwestycyjny dotyczący obu działek "[...]" - z inwestycją tą wiązać się mogą w przyszłości altanki, kładki, pomosty, miejsca do cumowania jednostek pływających, co w konsekwencji może się wiązać naruszeniem zakazu zawartego w § 3 ust 1 pkt 7 ww. Rozporządzenia Nr 9, zawierającego zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości do 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych.

Zaznaczyć należy jednak, że jest to jedynie potencjalne zagrożenie nie będące podstawą odmowy uzgodnienia inwestycji przez RDOŚ, ani też decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Ponadto Dyrektor Parku podniósł, że zaplanowane prowadzenie prac w godzinach 6:00-22:00 jest szkodliwe, z uwagi na miejsca żerowiskowe i gnieżdżenia się wielu gatunków ptaków w rejonie planowanej inwestycji. Zaznaczono, że Służba Parku oraz mieszkańcy A i B stale obserwują tu gatunki ptaków drapieżnych - bielika, rybołowa i kanię czarną na żerowiskach na Zatoce, oraz gniazdującego błotniaka stawowego. Na łąkach wokół Zatoki nierzadko można usłyszeć doniosłe głosy żurawia i derkacza. Rejon Zatoki jest związany także z żerowaniem zimorodka. Notowano tu również bąka i bączka. Wzdłuż linii brzegowej Zatoki przebiegają trasy migracji zwierzyny płowej oraz wilka. Z gadów, licznie występuje tu jaszczurka żyworódka, związana bezpośrednio z działką "[...]" oraz spotykana jest także jaszczurka zwinka i padalec.

W ocenie Sądu bezzasadne są zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenie przez organ odwoławczy licznych przepisów prawa, w tym art. 15 kpa w zw. z art. 142 kpa poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu sprawy przez organ II instancji, art. 8 kpa, art. 11 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, nie dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych i brak oceny podjętego postanowienia o braku uzgodnienia rzeczonej inwestycji.

Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że Kolegium wskazało niezbędną podstawę prawną jej podjęcia. Ponadto w sprawie zebrano bogaty materiał dowodowy a organ wyjaśnił jakie dowody wziął pod uwagę, dokonując przy tym oceny ich wiarygodności. Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania i oceniło sprawę w jej całokształcie. Organ II instancji, wbrew zarzutom skargi, zweryfikował również postanowienie RDOŚ. Kolegium wskazało bowiem, że organ wyjaśnił na podstawie jakich dokumentów wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podał, że dokładnie przeanalizował: raport oddziaływania inwestycji na środowisko autorstwa J. Ł/, aneks/uzupełnienie do raportu, dowody przedstawione przez Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego, dowody przedstawione przez przedstawiciela Stowarzyszenia na Rzecz Utworzenia i Ochrony Mazurskiego Parku Narodowego, dowody przedstawione przez przedstawiciela Stowarzyszenia na Rzecz Ochrony Krajobrazu Kulturowego Mazur, wyniki badań ornitologicznych z przeprowadzonej w 2012r. inwentaryzacji obszaru Natura 2000 "Puszcza" (dane

przekazane przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska), dokumentację projektu planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 "Puszcza" sporządzoną na zlecenie RDOŚ, dokumentację projektu planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 "Ostoja", rejestr stref ochrony prowadzony przez RDOŚ (stan na dzień 20 kwietnia 2015 r.), oraz wyniki inwentaryzacji przyrodniczej z lat 2006-2008 wykonanej na zlecenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Organ uznał, że informacje zawarte w w/w dokumentach są wystarczające dla pełnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - biorąc pod uwagę szczegółowe uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w tym rodzaj, skalę oddziaływania oraz usytuowanie planowanego przedsięwzięcia - realizacja planowanej inwestycji będzie

miała znacząco negatywny wpływ na obszar specjalnej ochrony ptaków "Puszcza" oraz obszar o znaczeniu dla Wspólnoty "Ostoja". Wyjaśnił przy tym, że ten znacząco negatywny wpływ będzie oddziaływał na gatunki będące przedmiotami ochrony tego obszaru i jego integralność, ubytek żerowisk i miejsc lęgowych.

Niezrozumiały jest natomiast zarzut dotyczący naruszenia z art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 98 ust. 2 i 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku polegające na przyjęciu, że w każdym przypadku, gdy planowana inwestycja, a szerzej zamierzona działalność gospodarcza - może, chociażby hipotetycznie i w jakimkolwiek stopniu, mieć wpływ na obszar Natura 2000 (to jest na gatunki zwierząt lub roślin objęte ochroną w ramach tej formy ochrony przyrody), to zakazane jest realizowanie takiej inwestycji (prowadzenie związanej z nią działalności gospodarczej). W ocenie skarżącego aby odmówić inwestorowi prawa lokalizacji nowej inwestycji na obszarze Natura 2000 koniecznym jest wykazanie przez organy, że planowana inwestycja niewątpliwie znacząco i negatywnie oddziaływać będzie na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę strony skarżącej na dyspozycję przepisu, na który się powołuje, mianowicie art. 36 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Stosownie do art. 36 ust. 1 przywołanej ustawy na obszarach Natura 2000, z zastrzeżeniem ust. 2, nie podlega ograniczeniu działalność związana z utrzymaniem urządzeń i obiektów służących bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu oraz działalność gospodarcza, rolna, leśna, łowiecka i rybacka, a także amatorski połów ryb, jeżeli nie oddziałuje znacząco negatywnie na cele ochrony obszaru Natura 2000. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1, na obszarach Natura 2000 wchodzących w skład parków narodowych i rezerwatów przyrody, jest dozwolone wyłącznie w zakresie, w jakim nie narusza to zakazów obowiązujących na tych obszarach.

Prowadzenie działalności, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.o.p., zgodnie z postanowieniami art. 36 ust. 2 u.o.p. jest dozwolone jedynie w zakresie, w jakim nie narusza zakazów obowiązujących na terenie parków narodowych oraz rezerwatów przyrody wchodzących w skład obszaru Natura 2000. Z powyższego zestawienia wynika więc, że prawo własności na terenie obszaru Natura 2000 ulega bardzo dużemu ograniczeniu. (patrz. K. Gruszecki, Komentarz do art. 36 ustawy o ochronie przyrody).

Trzeba w tym kontekście przywołać regulację prawną art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którą zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

- pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

- wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

- pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Niewątpliwie organy wykazały, że wnioskowane przedsięwzięcie może spełnić pierwsze dwie przesłanki przywołanego przepisu. W związku z tym nie może się również ostać zarzut pogwałcenia zasady dobrego sąsiedztwa. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd nie był władny oceniać w niniejszej sprawie zgodności z prawem posadowienia wskazywanych przez skarżącego budynków należących do uczestników postępowania ani też ich ewentualnego wpływu na środowisko przyrodnicze. Pozostaje to poza zakresem niniejszej sprawy.

Nie może być zatem mowy o naruszeniu przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji ani też art. 98 ust. 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar Natura 2000.

W ocenie Sądu postepowanie prowadzone przez organy obydwu instancji doprowadziło do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i podjęcia rozstrzygnięć zgodnych z prawem. Nie można zatem mówić o naruszeniu jakichkolwiek zasad prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.