Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 700/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, 3 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 57 par. 5, art. 105 par. 1, art. 110, art. 126, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1lit. a i c, art. 152, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R.K J.K na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje adwokat M.G. d Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2012 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 50 ust 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez inwestora - I. i S. P., na działce nr [...] w miejscowości Z., polegające na zmianie sposobu użytkowania części byłej szkoły na lokal mieszkalny – obiekt parterowy bez poddasz użytkowego i z dachem dwuspadowym – kategoria obiektu I, na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] 2007 r.

Organ wskazał, iż roboty budowlane są prowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia – nie zgłoszono bowiem rozpoczęcia budowy, nie pobrano dziennika budowy i nie powołano kierownika budowy.

Jednocześnie nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji wykonanych robot budowlanych wraz z oceną techniczną.

Powyższe postanowienie zostało doręczone inwestorom w dniu 29 lutego 2012 r.

Decyzją z dnia [...] 2012 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na małżonków I. i S. P., obowiązek wykonania w terminie 14 dni, od dnia ustatecznienia się tej decyzji czynności polegających na powołaniu kierownika budowy i zarejestrowaniu dziennika budowy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 6 lutego 2012 r. obiektu budowlanego (części budynku po dawnej szkole) na działce nr [...] w miejscowości Z. ustalono, iż małżonkowie I. i S. P. prowadzą w tym budynku prace budowlane niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę – decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...]. Inwestor prowadzi przedmiotową budowę niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, nie dokonał zgłoszenia rozpoczęcia budowy, nie zarejestrował dziennika budowy i nie powołał kierownika budowy. Roboty prowadzone są w sposób mogący stwarzać zagrożenie - brak nadzoru osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia do kierowani robotami. Organ ustalił, iż na dzień kontroli wykonano część robót objętych w/w decyzją. Dalej organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia 24 lutego 2012r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez inwestora i nałożył na niego obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z ocena techniczną.

W dniu 26 kwietnia 2012r. inwestor przedstawił inwentaryzację wykonanych robót z oceną techniczną wraz z załącznikami, z której wynika, że wykonany zakres prac nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia.

Organ stwierdził, iż całość prac należy wykonać zgodnie z projektem, a z protokołu kontroli kanałów kominowych wynika, iż inwestor winien przebudować wyloty kanałów kominowych (zły stan głowicy komina). Inwestor - zgodnie z nałożonym obowiązkiem, ma zarejestrować dziennik budowy oraz przedłożyć do tutejszego organu nadzoru budowlanego oświadczenie kierownika budowy o przyjęciu obowiązków.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. i J. K. wskazując na uciążliwe sąsiedztwo związane z inwestycją I. i S. P. Podnieśli, iż drzwi do budynku zajmowanego przez inwestorów znajdują się w odległości 1-1,2 metra od okien sypialni skarżących. Ponadto wskazali na spór jaki toczą z małżonkami P. dotyczący ustalenia służebności przejścia i przejazdu przez działkę [...]. Wskazali, ze mają utrudniony dostęp do własnej posesji, który prowadzi nieomal przez schody wejściowe do budynku zajmowanego przez małżonków P..

Decyzją z dnia [...] 2012 r. (znak: [...] ) Wielkopolski Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych (...). Natomiast zgodnie z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie dwóch miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1.

Z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, iż przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wskazać należy, że termin 2 miesięcy jest okresem, w którym organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie wdrożyć postępowanie naprawcze. Po upływie tego terminu nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego oraz nie jest dopuszczalne merytoryczne rozpoznanie odwołania, gdyż termin dwumiesięczny dotyczy także organu odwoławczego.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zauważył, iż organ I instancji nie wydał zaskarżonej decyzji w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia z dnia [...] 2012 r. co oznacza, że została ona wydana z naruszeniem prawa i powinna zostać uchylona, a postępowanie prowadzone w trybie art. 51 ustawy winno zostać umorzone.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, iż termin określony w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego (dwa miesiące od dnia doręczenia postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1) i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego (dwa miesiące od dnia wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1) nie jest terminem procesowym nie może być przedłużony przez organ.

Mając powyższe na uwadze Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu stwierdził, iż w niniejszym przypadku zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, co uzasadnia z przyczyn proceduralnych uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzje wnieśli R. i J. K. podnosząc, iż wobec budynku należącego do inwestorów projektowany jest przebieg służebności przejazdu do działki nr [...] należącej do skarżących.

Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2012 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów postępowania, to jest art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 105 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., i art. 8 k.p.a. oraz naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 34 ustawy Prawo budowlane polegające na jego błędnym zastosowaniu i uznaniu, że pomimo wydania przez organ I instancji dnia 27 kwietnia decyzji o nakazaniu I. i S. P. powołania kierownika budowy i zarejestrowania dziennika budowy postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robot budowlanych z dnia 24 lutego 2012 r. wygasło.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego pełnomocnik skarżących wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych treści ważność po upływie 2 miesięcy od jego doręczenia, chyba, że w tym okresie zostanie wydana decyzja między innymi nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego lub doprowadzenie go do stanu pierwotnego, czy też nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności lub robot budowlanych. W niniejszej sprawie decyzja została wydana przez organ I instancji 27 kwietnia 2012 r., a więc w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 24 lutego 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Sąd uznał, że skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego II instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego kwestii prawidłowości robót budowlanych prowadzonych przez I. i S. P. na działce nr [...] w miejscowości Z.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zaskarżoną decyzją uchylił rozstrzygniecie organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne stwierdzając, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. została wydana po upływie terminu materialnoprawnego określonego w art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał w dniu 24 lutego 2012 r. na podstawie art. 50 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych przez I. i S. P. na działce nr [...] w miejscowości Z., a następnie w dniu 27 kwietnia 2012 r. organ ten wydał decyzję o której mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z powołanym wyżej art. 51 ust 1 pkt 2 organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do wydania przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzji mocą której nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis powyższy stanowi więc przykład przepisu odsyłającego, wskazując, że wydanie przedmiotowej decyzji jest możliwe wyłącznie po wydaniu postanowienia określonego w art. 50 ust 1 ustawy Prawo budowlane. Równocześnie zauważyć należy, iż postanowienie, o jakim mowa w powołanym powyższej artykule ustawy, traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1. Jak już wskazano wcześniej redakcja omawianego przepisu, a w szczególności wyraźne określenie w nim możliwości wydania decyzji przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu, wskazuje na powiązanie go z przepisami art. 50 i uzasadnia twierdzenie, że stanowi on kontynuację postępowania wszczętego na podstawie art. 50 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1031/97, publ. Lex nr 47293).

Stosownie do treści art. 50 ust. 4 Praw budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, termin, o jakim mowa w art. 50 ust. 4, ma charakter materialnoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1833/06 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast jego celem jest zakreślenie ram czasowych dopuszczalności wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ustalenie, że termin, określony w art. 50 ust. 4 powyższej ustawy ma charakter materialnoprawny powoduje daleko idące konsekwencje. Po pierwsze, jego upływ wyłącza możliwości wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Po drugie postanowienie nakazujące wstrzymanie robót budowlanych, odnoszące się do tego samego obiektu budowlanego i tego samego stanu faktycznego z powołaniem się na jeden z przepisów art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, może być wydane tylko raz (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 861/06, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć należy, iż zgodnie z treści art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, o ile tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Tymczasem z literalnego brzmienia art. 51 ust. 1 powoływanej ustawy wynika, iż okres 2 miesięcy należy liczyć od dnia wydania postanowienia. Niewątpliwie dzień wydania postanowienia i dzień doręczenia postanowienia mogą być dwiema różnymi datami i tym samym termin 2 miesięcy liczony na podstawie tych dat będzie kończył się w różanych dniach. Niemniej zgodnie z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję (odpowiednio postanowienie) jest nią zawiązany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zgodnie z powyższym przepisem należy wiec przyjąć, że termin, o którym mowa w art. 51 ust. 1 liczy się od dnia doręczenia postanowienia, a nie od dnia wydania (por. A. Gliniecki [w:] Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2012, str. 490; E. Radziszewski Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, za LexPolonica Maxima teza 2 do art. 51).

Za przyjęciem powyższego sposobu wykładni przemawia nadto okoliczność, iż przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane stanowią kontynuację rozwiązań legalizacyjnych przyjętych w art. 50 tej samej ustawy i w związku z tym winny być interpretowane i stosowane wespół z przepisami art. 50, w którego ust. 4 ustawodawca wskazał expressis verbis dwumiesięczny termin, w którym można zastosować art. 51 poprzez wydanie decyzji o jakiej mowa w ust. 1 tegoż artykułu (por. Z. Niewiadomski [w:] Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009, s. 553).

Zauważyć wreszcie należy, iż zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych organ nadzoru budowlanego może nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Powiązanie terminu realizacji przez inwestora powyższego obowiązku z datą doręczenia mu postanowienia dodatkowo uzasadnia przyjęcie, iż termin, o którym mowa w art. 51 ust. 1 liczy się od dnia doręczenia postanowienia, a nie od dnia jego wydania. Zauważyć bowiem należy, że w sytuacji, w której organ uznał za celowe zobowiązanie inwestora do przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych, to uzyskanie tych dokumentów i zapoznanie się z nimi będzie miało istotne znaczenie dla dokonania przez organ wyboru sposobu zakończenia postępowania spośród opcji wskazanych w pkt 1-3 art. 51 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Biorąc zaś pod uwagę zarówno regulacje prawne, jak i praktykę doręczania pism procesowych oczywistym jawi się, że pomiędzy wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych przez organ nadzoru, a jego doręczeniem inwestorowi może upłynąć około 20 dni (czas niezbędny dla nadania korespondencji przez organ, przekazania jej przez pocztę do docelowego urzędu pocztowego i czas jej awizowania), co w przypadku wykorzystania przez inwestora maksymalnego terminu do realizacji nałożonego obowiązku i następnie przekazania żądanych dokumentów organowi także drogą pocztową (zgodnie bowiem z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) może doprowadzić do sytuacji, w której organ I instancji w terminie dwóch miesięcy od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (rozumianej jako data jego sporządzenia i podpisania przez organ, a nie doręczenia stronie) nie będzie dysponował żądaną inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych, względnie nie będzie w stanie dokonać rzetelnej analizy przedstawionych przez inwestora dokumentów, pomimo tego, że inwestor przy realizacji nałożonego obowiązku nie uchybił jakiemukolwiek terminowi.

Wskazana powyżej sytuacja musiałaby być uznana za niekaceptowalną zarówno z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy, jak i konstytucyjnej zasady państwa prawnego, albowiem z zasadami tymi nie sposób pogodzić sytuacji procesowej, w której organ byłby obowiązany do orzekania w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i z pominięciem dowodów przedstawionych przez stronę właśnie na żądanie organu i w terminie określonym w tym żądaniu.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż sądowi znany jest także pogląd przeciwny, zgodnie z którym termin określony w art. 51 ust. 1 jest w istocie terminem wyznaczonym na wykonanie określonych czynności przez organ, a nie przez inwestora, i stąd ustalenie początku biegu tego terminu na dzień wydania postanowienia, a nie na dzień jego doręczenia adresatowi (patrz M. Łaczmańska, R. Godlewski, W. Nosek, D. Sypniewski, A. Woźniak, C. Woźniak Cezary, H. Kisilowska, Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz. Warszawa 2010, za LexPolonica Maxima, teza 1 do art. 51), lecz poglądu tego Sąd orzekający w niniejszej sprawie z powodów wskazanych powyżej nie podziela.

Reasumując stwierdzić należy, iż z treści powołanych przepisów Prawa budowlanego interpretowanych w ich wzajemnym powiązaniu wynika, że niedopuszczalne jest wydanie jednej z decyzji określonych w art. 51 ust 1 pkt 1-3 po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Dlatego też jeżeli postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wydane na podstawie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego utraci ważność z uwagi na upływ terminu o jakim mowa w art. 50 ust. 4 oraz nie zostanie wydana w tym terminie decyzja z art. 51 ust. 1 prawa budowlanego, zaistnieje postawa do umorzenia postępowania wszczętego w trybie art. 50 prawa budowlanego jako bezprzedmiotowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 maja 1999 r., sygn. akt III RN 2/99, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1833/06 - oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego pomimo upływu tego terminu (art. 50 ust. 4) spowoduje nieważność tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 326/07, publ. Lex nr 334847; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 1999 r. o sygn. akt IV SA 1031/97, publ. Lex nr 47293).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 27 kwietnia 2012 r. wydana został przed upływem terminu określonego w art. 50 ust 4 Prawa budowlanego, a tym samym postanowienie z dnia 24 lutego 2012 r. nie utraciło ważności.

Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 24 lutego 2012 r. o wstrzymaniu robót budowlanych zostało doręczone inwestorom w dniu 29 lutego 2012 r. Tym samym należy uznać, iż dwumiesięczny termin o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego upływał z dniem 29 kwietnia 2012 r. Tymczasem organ I instancji wydał decyzję o której mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego w dniu 27 kwietnia 2012 r., a zatem przed upływem terminu o którym mowa w art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego.

Wobec powyższego brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej i umarzającej postępowanie administracyjne, a decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust 4 a także przepisów postępowania, to jest. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ II winien ponownie rozpoznać odwołanie J. i R. K. mając na uwadze, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] 2012 r. została wydana przed upływem w terminu określonego w art. 51 ust 1 i art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego dla strony skarżącej z urzędu Sąd orzekł stosownie do treści art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 2002r, nr 163, poz.1348 z późn. zm.).

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.