Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 415/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138c § 1, art. 144 § 5, art. 152a, art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. i P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej (DIC) z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] stwierdzające uchybienie przez M. W. i P. P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (NUC) w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), określanej dalej jako "O.p.".

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2016 r. NUC w [....] wymierzył M. W. i P. P. – wspólnikom spółki cywilnej "[....]" karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] w lokalu "[...]" położonym w J. przy ul. [...] tj. poza kasynem gry.

M. W. i P. P. złożyli odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

Stwierdzając – wymienionym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. – uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia DIC podał, że w piśmie z dnia 19 sierpnia 2016 r. adwokat K. B. zgłosił swój udział w postępowaniu prowadzonym przed NUC w [...] jako pełnomocnik M. W. i P. P. Do pisma tego dołączył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego sporządzonego na formularzu PPS-1, w którym w poz. 44 – "Adres elektroniczny" wskazał: [...]. Z uwagi na obowiązującą w postępowaniu podatkowym regułę doręczania pism pełnomocnikowi strony będącemu adwokatem za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub w siedzibie organu, NUC w [...] – w piśmie z dnia 7 września 2016 r. – wystąpił do wymienionego adwokata o potwierdzenie, że podany w pełnomocnictwie adres elektroniczny jest właściwy bądź też poinformowanie o istnieniu przeszkód w możliwości niezakłóconego odbioru pism przekazywanych za pośrednictwem platformy e-PUAP. Na pismo to nie została udzielona jakakolwiek odpowiedź. Ze sporządzonej natomiast przez pracownika NUC w [...] w dniu 27 września 2016 r. adnotacji urzędowej wynikało, że skontaktował się on z Kancelarią Prawną [...]. Udzielająca mu informacji aplikantka adwokacka S. G. wyjaśniła, że wskazany w pełnomocnictwie adres elektroniczny: [...] jest adresem, na który można wysyłać korespondencję z wykorzystaniem platformy e-PUAP. Dodała, że Kancelaria ma doświadczenie w odbiorze korespondencji w powyższym systemie. W związku z tym, pracownik NUC w [...] podniósł, że korespondencja do stron będzie wysyłana na ten adres. W taki też sposób przesłano M. W. i P. P. decyzję z dnia [...] października 201 r., a jej doręczenie nastąpiło dnia 18 października 2016 r. z uwzględnieniem regulacji art. 152a O.p. tj. z dwukrotnym zawiadomieniem (tzn. 4 października 2016 r. i 12 października 2016 r.) o możliwości odbioru przesyłki. Ze względu na to, że przedmiotowa korespondencja nie została odebrana przez adresata w okresie czternastu dni od dnia wysłania pierwszego zawiadomienia, NUC w [...] uznał ją za doręczoną w dniu 18 października 2016 r., zgodnie z art. 152a § 3 O.p.

DIC powołał następnie art. 223 § 2 pkt 1 O.p., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Podkreślił, że doręczenie to w warunkach niniejszej sprawy miało miejsce w dniu 18 października 2016 r., a odwołanie złożono za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 1 grudnia 2016r., a zatem już po upływie wskazanego czternastodniowego terminu, który to upływ nastąpił w dniu 2 listopada 2016 r. Powyższe, zdaniem DIC, obligowało do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, które to rozstrzygnięcie nie jest uzależnione od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej tj. art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

DIC zwrócił uwagę, że posiadanie przez podatnika adresu na platformie e-PUAP nie jest koniecznym warunkiem doręczenia elektronicznego, bowiem wykorzystanie w tym celu "zwykłego" adresu poczty elektronicznej nie jest sprzeczne z ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114), zwanej w dalszej części "ustawą o informatyzacji". Polega ono na przesłaniu nie dokumentu, lecz linku, z którego po aktywacji przez podatnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym można pobrać wysłany dokument, co wynika z brzmienia § 15 i § 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U z 2015 r. poz. 971).

M. W. i P. P. nie zgadzając się z postanowieniem DIC z dnia [...] lutego 2017 r. złożyli na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zaskarżając go w całości. Zarzucił naruszenie art. 152a § 3 i § 5 O.p. w zw. z art. 138c § 1 O.p. i art. 144 § 5 O.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że datą skutecznego doręczenia decyzji NUC w [...] z dnia [...] października 2016 r. był 18 października 2016 r., a tym samym odwołanie złożone w dniu 1 grudnia 2016 r. uchybiało ustawowemu terminowi w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie nastąpiło skuteczne doręczenie powyższej decyzji ze względu na przesłanie jej na znajdujący się na prywatnym serwerze adres skrzynki poczty elektronicznej (faktycznie nieistniejący przy tym do dnia 24 listopada 2016 r.) nie zaś na "adres w systemie elektronicznym wykorzystywanym przez organ podatkowy", co pozwalałoby na przyjęcie zaistnienia tzw. fikcji doręczenia decyzji w dniu 18 października 2016 r., a w konsekwencji przyjęcie uchybienia terminu do złożenia odwołania.

W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości kwestionowanego aktu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podnieśli, że w formularzu pełnomocnictwa został błędnie wskazany zamiast adresu konta na platformie e-PUAP adres skrzynki e-mailowej ich pełnomocnika, nieistniejący przy tym do 24 listopada 2016 r. Tym samym, ich pełnomocnik nie miał możliwości dostępu i zapoznania się z decyzją organu I instancji. W ocenie składających skargę, złożone do niniejszej sprawy pełnomocnictwo nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 138c § 1 O.p. tj. nie zawiera "adresu elektronicznego" w jego rozumieniu. Stanowi to zaś brak formalny, który powinien być przedmiotem wezwania organu, które w sprawie nie nastąpiło.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. DIC za nieuzasadnioną uznał argumentację, że wskazany w pełnomocnictwie adres: [...] jest błędny, a w dodatku nieistniejący do dnia 24 listopada 2016 r. Zdaniem organu, zapewne istniał on w momencie podania go w formularzu PPS-1. Tym samym, pełnomocnik skarżących miał możliwość dostępu do decyzji wysłanej drogą elektroniczną. Przeciwnej tezy skarżący nie udowodnili.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje działalność administracji publicznej w formach określonych w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Jedną z nich w myśl art. 3 § 2 pkt 2 powołanego aktu jest postanowienie kończące postępowanie. Kryterium kontroli sądowej stanowi, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), zgodność z prawem. Tylko jednak uchybienia wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. mogą stanowić podstawę eliminacji badanego postanowienia z obrotu prawnego. Sąd uchyla więc zaskarżone postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdzając zaś tego rodzaju naruszeń sąd zobligowany jest do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedmiot analizy w sprawie niniejszej stanowiło postanowienie DIC z dnia [...] lutego 2017 r. stwierdzające uchybienie, przez M. W. i P. P., terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUC w [...] z dnia [...] października 2016 r. W ocenie Sądu, przy jego wydawaniu organ II instancji nie dopuścił się uchybień, o których mowa w powołanym art. 145 § 1 P.p.s.a., dlatego skargi nie uwzględniono z uwagi na brak ku temu podstaw prawnych. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na co zezwala brzmienie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że fakt przekształcenia spółki cywilnej [...] na mocy orzeczenia sądowego z dnia 8 grudnia 2016 r. w spółkę jawną [....] nie ma dla sprawy znaczenia, bowiem decyzja organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej została skierowana do M. W. i P. P., a nie do spółki cywilnej, którą tworzyli. Adresatem przedmiotowej kary były więc właśnie wymienione osoby fizyczne.

Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, że kwestionowane rozstrzygnięcie organu II instancji zapadło w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast wedle drugiego, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Otrzymawszy odwołanie organ drugoinstancyjny ma obowiązek dokonania ustaleń, czy może ono stanowić podstawę do merytorycznego rozstrzygania sprawy, a więc co do jej istoty. Jedną z okoliczności, którą musi w ramach takiego wstępnego badania wyjaśnić jest kwestia zachowania przez składającego środek zaskarżenia terminu do dokonania tej czynności. W razie, gdy stwierdzi, że termin ten nie został przez stronę dochowany, wówczas nie ma innej możliwości jak stwierdzenie tego faktu, bez względu na to, jak znaczne jest przekroczenie terminu. Stwierdzenie zatem przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od jego uznania, a jest konieczne w sytuacji zaistnienia takiego uchybienia [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 8.07.2010 r. II FSK 372/09 ]. Z orzecznictwa sądowego można zaś dodatkowo wyprowadzić wniosek, że w razie jednoczesnego złożenia wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, możliwe jest równoczesne wydanie zarówno postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jak i odrębnego postanowienia rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (tak np. wyrok NSA z 25.04.2017 r. I FSK 1743/15).

Wydając rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy winien zatem dokładnie sprawdzić, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie stronie aktu organu I instancji i kiedy go zaskarżono. Warunkiem zatem stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest skuteczne doręczenie decyzji stronie.

W okolicznościach niniejszej sprawy, doręczenie decyzji NUC w [....] z dnia [...] października 2016 r. nastąpiło w trybie elektronicznym, co zgodne jest z wymogiem wynikającym z brzmienia art. 144 § 5 O.p. Według tego przepisu, doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Środki komunikacji elektronicznej, w myśl ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 . poz. 1114) to środki komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030). Ten ostatni akt definiuje je zaś jako rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną. Powołana regulacja zawarta w art. 144 § 5 O.p. łączy się z treścią art. 138c § 1 O.p., wedle której pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. Ten ostatni przepis pozostaje z kolei w związku z brzmieniem załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz. U. poz. 2330), który ustanawia wzór formularza pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1). Rubryka 44 tego formularza (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) brzmi: "Adres elektroniczny" z wyjaśnieniem, że wypełnienie tej rubryki jest obowiązkowe w przypadku pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz, że adres elektroniczny oznacza adres w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez organ podatkowy. Legalną definicję adresu elektronicznego zawiera wskazana wyżej ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Zgodnie z jej art. 2 pkt 1, jest to oznaczenie systemu teleinformatycznego umożliwiające porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej.

Doręczenie drogą elektroniczną nastąpiło w sprawie niniejszej zgodnie z treścią regulujących ten właśnie tryb doręczania art. 152a O.p. Według tego przepisu, w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego (§ 1 pkt 1); wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma (§ 1 pkt 2); pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób (§ 1 pkt 3). W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (§ 2). W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (§ 3). W przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 1 i 2, w systemie teleinformatycznym (§ 5).

Ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wynika, że NUC w [...] najpierw w dniu 4 października 2016 r. wysłał przy wykorzystaniu e-PUAP - na wskazany przez pełnomocnika w dokumencie pełnomocnictwa adres elektroniczny - zawiadomienie o możliwości odbioru decyzji z dnia 3 października 2016 r. Z uwagi na brak jej odbioru (w sposób określony w art. 152a § 1 pkt 3 O.p.) organ dokonał ponownego zawiadomienia o możliwości odbioru przedmiotowej decyzji, co miało miejsce w dniu 12 października 2016 r. Ze względu na dalszy brak odbioru przesyłki tj. w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia, organ uznał, stosując się do brzmienia art. 152a § 3 O.p., że doręczenie decyzji nastąpiło 18 października 2016 r.

Dlatego, wbrew twierdzeniom skarżących, należy przyjąć, że doręczenie im decyzji NUC w [...] z dnia [...] października 2016 r. było skuteczne. Nie można przy tym zapomnieć, co zasadnie podkreśla także organ odwoławczy, iż organ I instancji dwukrotnie potwierdzał u pełnomocnika stron prawidłowość podanego przez niego adresu elektronicznego. Podjął tym samym dostateczne postępowanie wyjaśniające zmierzające do właściwego doręczenia wydanej przez niego decyzji. Okoliczność zaś, że pełnomocnik ten faktycznie nie zapoznał się z treścią kierowanej do niego przesyłki nie może mieć dla skuteczności doręczenia żadnego znaczenia. Jeszcze raz zaznaczenia wymaga, że w sprawie administracyjnej występował zawodowy pełnomocnik – adwokat, który podając określony adres elektroniczny na druku udzielonego mu pełnomocnictwa musiał mieć świadomość konsekwencji powyższego faktu. Poza tym, zaakceptował on wysyłanie na ten adres korespondencji urzędowej poprzez brak odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 7 września 2016 r. oraz drugi raz w czasie rozmowy z pracownicą jego Kancelarii w dniu 27 września 2016 r. Dlatego też postępowaniu DIC nie można postawić zarzutu niezgodnego z prawem działania poprzez stwierdzenie uchybienia przez M. W. i P. P. terminu do wniesienia odwołania. Właściwe doręczenie bowiem wymienionym decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu 18 października 2016 r. skutkuje koniecznością przyjęcia, że odwołanie wniesione dnia 1 grudnia 2016 r. było spóźnione (ustawowy czternastodniowy termin na dokonanie tej czynności upłynął z dniem 2 listopada 2016 r.).

Jak słusznie podkreślił przy tym organ, doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie musi następować przy wykorzystaniu posiadania przez stronę adresu na platformie e-PUAP. Świadczy o tym brzmienie powołanych już wyżej regulacji, które definiując pojęcia "środki komunikacji elektronicznej" czy "adres elektroniczny" odwołują się w szczególności do poczty elektronicznej. Poza tym, należy zwrócić uwagę na zacytowane przez DIC przepisy umieszczone w § 15 i § 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych, wydanego w oparciu o ustawę o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W ich świetle, adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy o informatyzacji (...) - § 15. Po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia (p-kt 1); udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia (pkt 2).

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż podanie w formularzu pełnomocnictwa niewłaściwego adresu winno było stanowić przedmiot wezwania organu do usunięcia powyższego braku formalnego należy podnieść, że – jak wyżej zaznaczono – organ podjął czynności, których celem było wyjaśnienie powyższej kwestii. Sąd podziela zaś wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że brak podania przez profesjonalnego pełnomocnika adresu elektronicznego, co stanowi naruszenie art. 138c § 1 O.p., nie podlega usunięciu na zasadach określonych w art. 169 § 1 O.p. i to niezależnie od tego, czy pełnomocnictwo złożono razem, czy też odrębnie z podaniem. Brak adresu elektronicznego w pełnomocnictwie udzielonym pełnomocnikowi profesjonalnemu nie stanowi bowiem przeszkody w prowadzeniu postępowania. W szczególności zaś w żadnej mierze nie niweczy skuteczności udzielonego pełnomocnictwa (tak: wyrok NSA z 22.03.2017 r. I GSK 166/17). Skoro więc niewskazanie w formularzu pełnomocnictwa adresu elektronicznego nie można uznać za brak formalny tego pełnomocnictwa podlegający usunięciu w trybie powołanego art. 169 § 1 O.p., to również okoliczność podania nieprawidłowego adresu elektronicznego nie może skutkować zastosowaniem przedmiotowego trybu. Jednocześnie, w ocenie Sądu, brak podstaw do uznania ewentualnej wadliwości podanego w pełnomocnictwie adresu elektronicznego jako problemu technicznego w rozumieniu art. 144 § 3 O.p., co pozwalałoby na dokonanie doręczenia drogą "zwykłą" tzn. za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego. Jako tego rodzaju przeszkodę można bowiem uznać tylko kwestie odnoszące się do niepoprawnego działania systemu umożliwiającego łączność drogą elektroniczną, nie zaś ewentualne omyłki zawodowego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że działający imieniem skarżących pełnomocnik podał organowi I instancji adres elektroniczny, na który należy kierować do niego korespondencję. NUC w [...] podjął stosowne czynności ustalające prawidłowość tego adresu, po czym skutecznie doręczył skarżącym na ten adres wydaną przez niego decyzję z dnia [...] października 2016 r., zachowując wymogi przewidziane w art. 152a O.p.

Z tych przyczyn złożona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.