Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 948/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 roku sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dna 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: K.p.a.; art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie stawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.) – dalej: ustawa zmieniająca, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...] o zatrzymaniu D.T. prawa jazdy kat. A,B,C,B+E,C+E,T, o wskazanej serii i numerze, do czasu wykazania się przez ww. posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz zobowiązująca skarżącego do niezwłocznego zawrotu posiadanego dokumentu prawa jazdy. Decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2017 r., nr Rd-II-5380/213E/17/EZ Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. wystąpił do Prezydenta Miasta S. o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, z uwagi na fakt uzyskania przez D.T. w okresie od 17 kwietnia 2014 r. do 25 października 2014 r., łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W następstwie wszczętego postępowania administracyjnego, o czym skarżący został poinformowany zawiadomieniem z dnia 9 maja 2017 r., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] orzekł o zatrzymaniu D.T. prawa jazdy kat. A,B,C,B+E,C+E,T, o wskazanej serii i numerze, do czasu wykazania się przez w/w posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz zobowiązująca skarżącego do niezwłocznego zawrotu posiadanego dokumentu prawa jazdy. Decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym zarzucił niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia redukującego uzyskane punkty, zaraz po fakcie powzięcia wiadomości o otrzymaniu, co miało miejsce na początku listopada 2014 r. Jednakże wtedy w Komendzie Miejskiej Policji w S. uzyskał informacje, że ma ich tylko 10. Ponadto skarżący zakwestionował fakt popełnienia wykroczenia w miejscowości "W.", wskazując, że nigdy tam nie był, jak również zakwestionował zasadność nadania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzję z dnia [...]. Uzasadniając organ odwoławczy przywołał treść art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, z którego wynika, iż do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.:Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) – dalej: p.r.d. Zgodnie z art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Dalej Kolegium wywiodło, że decyzja wydawana w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy jest decyzją związaną, co oznacza, że organ ma obowiązek wydania tej decyzji, w przypadku wystąpienia przesłanki jego zastosowania, w przypadku uzyskania przez kierującego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, wykazanych w ewidencji kierowców. Ponadto, co istotne organ wydający decyzję jest związany treścią danych zawartych w ewidencji, a co za tym idzie nie posiada uprawnień do ich weryfikacji, czy też podważania ich skuteczności. Kwestionowanie tych wpisów jest możliwie jedynie przed organami prowadzącymi ewidencję, to jest przed właściwymi organami Policji. Kolegium wskazało, iż w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. wystąpił do Prezydenta Miasta S. o skierowanie D.T. na kontrole sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, z uwagi na uzyskanie przez ww. w okresie od 17 kwietnia 2014 r. do 25 października 2014 r., łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uzasadnienie złożonego wniosku zawierało wyszczególnienie popełnionych w tym okresie naruszeń, miejsce ich popełnienia oraz liczbę punktów przypisanych za każde z nich. Tym samym uznać należało, iż kwestionowana przez skarżącego decyzja o zatrzymaniu prawa odpowiada prawu. Natomiast odnośnie zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż bez wpływu na wynik sprawy pozostaje fakt odbycia przez skarżącego na początku listopada 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., gdyż skarżący odbył to szkolenie już po uzyskaniu łącznie o 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Tym samym odbyte szkolenie nie skutkowało redukcją przypisanych skarżącemu punktów, co wynika wprost z § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488). Natomiast, co do zarzutu zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium wskazało, iż zatrzymanie prawa jazdy ma charakter prewencyjny, zabezpieczający i znajdujący zastosowanie w sytuacji, gdy jest prawdopodobne, że kierowca ze względu na kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu. Tym samym decyzji organu I instancji w sposób prawidłowy nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Na powyższą decyzję D.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w której wnosił o jej uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wniesiona skarga dotyczyła, oprócz przedmiotowej decyzji, dwóch pozostałych wydanych w stosunku do osoby skarżącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], w przedmiocie: skierowania na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu (nr [...]) oraz w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji( nr. [...]). Uzasadniając zarzucił niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia redukującego uzyskane punkty, zaraz po fakcie powzięcia wiadomości o otrzymaniu, co miało miejsce na początku listopada 2014 r. Jednakże wtedy w Komendzie Miejskiej Policji w S. uzyskał informacje, że ma ich tylko 10. Ponadto skarżący zakwestionował fakt popełnienia wykroczenia w miejscowości "W.", wskazując, że nigdy tam nie był, zasadność nadania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również nieuwzględnienie, że przypisywane kierowcy punkty "kasują" się z upływem roku, a tym samym poddał w wątpliwość prawidłowość naliczenia przypisanych mu punktów. Zarzucił nadto wydanie decyzji na podstawie przepisów nieistniejących w dniu popełnienia przez niego naruszeń. Podniesiona argumentacja odnosiła się do wszystkich trzech skarg.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05; z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08). Generalnie zawieszenie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (tj. administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08) przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być więc istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II FZ 941/12).

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego zgłosił na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. wniosek formalny o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Komendantem Wojewódzkim Policji w Ł. w przedmiocie usunięcia z ewidencji 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego z tytułu nałożonego na skarżącego mandatu karnego. Załączył wniosek skarżącego z dnia 27 listopada 2017 r. o usunięcie punktów karnych z ewidencji, skierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.

Sąd uznał, że z uwagi na to, iż skarżący kwestionuje podstawy do naliczenia mu 6 punktów z tytułu nałożonego mandatu karnego i złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o ich usunięcie z ewidencji kierowców, a postępowanie, od wyniku którego skarżący uzależnia rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie zostało zakończone, zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Orzeczenie, jakie zapadnie w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców będzie miało istotny wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

D.Cz.