Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 532/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 20, art. 21
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
article: art. 169 par. 1.
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Bożena Pindel, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 55 § 2 i art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: o.p.), zaliczył wpłaty dokonane przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową A w C. w łącznej kwocie [...] zł, z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowienie nie zostało zaskarżone zażaleniem.

Pismem z dnia 2 października 2014 r. spółka - podająca się za działającą w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej – B spółka z o.o. w C. (dalej: B) zwróciła się z wnioskiem o (cytat) "wycofanie" postanowień wydanych przez Prezydenta Miasta, dotyczących wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jako że za podstawę ich wydania organ przyjął kwoty miesięcznych przypisów, które były błędne.

Po wymianie korespondencji oraz wezwaniu B przez Prezydenta Miasta do sprecyzowania istoty i treści żądania w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, w piśmie z dnia 2 lutego 2015 r., działająca przez prokurenta i prezesa zarządu, B oświadczyła, że na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wnosi o wznowienie szeregu postępowań, w tym dotyczącego skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, w przedmiocie zaliczenia wpłat dokonanych przez B na poczet opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu B wskazała, że rozliczenie opłat nastąpiło na podstawie systemu prowadzonego przez C sp. z o.o. (dalej: C), który zawierał błędne dane. Po wydaniu kwestionowanego postanowienia ujawniły się nowe okoliczności, tj. informacje o błędnych danych w systemie. W momencie wydawania postanowień organ nie miał wiedzy o błędnych danych w systemie prowadzonym przez C. Wydanie postanowień powinno być poprzedzone analizą m.in. deklaracji i ich korekt składanych przez B.

Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta postanowił wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]Prezydent Miasta odmówił uchylenia wydanego przez siebie postanowienia z dnia [...]r. dotyczącego zaliczenia na podstawie art. 55 § 2 i art. 62 o.p. wpłat dokonanych przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej złożył jej zarządca, tj. B. Jednak po przeanalizowaniu sprawy nie można stwierdzić, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 o.p., a zatem orzeczono po myśli art. 245 § 1 pkt 2 o.p.

Zażalenie na postanowienie z dnia [...]r. podpisane zostało w imieniu B przez dwóch członków zarządu.

W uzasadnieniu podniesiono, że dokonanie rozliczenia wpłaty nastąpiło na podstawie systemu prowadzonego przez C, którego zapisy już okazywały się błędne, pomimo tego, że składane deklaracje (ich korekty) zawierały prawidłowe dane. Organ zaniechał analizy składanych deklaracji w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. To bowiem w deklaracji jest wskazywana kwota opłaty, chyba że została wydana decyzja, o której mowa w art. 6o ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm. – dalej: u.c.p.g.). Innymi słowy o wysokości należnej opłaty decyduje kwota wskazana w deklaracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]r.

W uzasadnieniu przede wszystkim przytoczyło uwagi mające ogólny charakter na temat instytucji wznowienia postępowania podatkowego. W odniesieniu do tej sprawy wskazało, że nie można uznać za przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. dokonania przez Wspólnotę Mieszkaniową wpłat na poczet opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi. Prezydent Miasta dokonał zaliczenia wpłat na należność główną i odsetki zgodnie z prowadzonymi przez C przypisami należności, których podstawą była złożona przez Wspólnotę Mieszkaniową deklaracja (jej korekty). W tej sytuacji nawet gdyby przyjąć, że w tamtym postępowaniu organ podatkowy z tych danych nie skorzystał, to i tak taka okoliczność nie daje podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia w wyniku wznowienia postępowania.

Powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skargę wniósł adwokat, podając że działa w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej.

Zarzucił naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, 187 § 1 i art. 188 i 191 o.p. – poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zabranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, skutkujące przyjęciem, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania postanowienia organu I instancji, gdyż za takie nie mogą być uznane wpłaty dokonane przez Wspólnotę Mieszkaniową na poczet opłaty, podczas gdy po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie zaliczenia wpłat, wyszło na jaw, że organ I instancji prowadząc postępowanie w przedmiocie zaliczenia wpłat, przy ustalaniu wysokości opłaty opierał się jedynie na danych wprowadzonych przez C, a nie na wartościach wynikających ze złożonych deklaracji (ich korekt) - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. przez przyjęcie, że w sprawie brak jest nowych faktów lub dowodów, które uzasadniają wznowienie postępowania.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przeprowadzenie dowodu w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) na okoliczność braku dysponowania przez organ I instancji deklaracjami i korektami deklaracji przy ustalaniu należności na poczet których miała zostać zaliczona wpłata.

W uzasadnieniu skargi podniesiono argumenty zawarte w zażaleniu. Wywód uzupełniono o dane wynikające z dokumentu, którego dotyczy wniosek oparty o art. 106 § 3 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Zarządzeniem z dnia 10 maja 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez:

a) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi stosownie do art. 35 p.p.s.a.;

b) złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa zgodnie z art. 29 p.p.s.a.

Przy piśmie z dnia 20 maja 2016 r. adwokat złożył dokument pełnomocnictwa udzielonego mu do reprezentowania skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w niniejszym postępowaniu. Zostało ono podpisane przez trzy osoby, które stosownie do – także nadesłanego przy piśmie z dnia 20 maja 2016 r. – protokołu z zebrania skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 26 lutego 2015 r., pełnią funkcję członków zarządu tejże Wspólnoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, jednakże nie z powodów, które zostały podniesione w skardze. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania).

Przedstawienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia wymaga uprzedniego odnotowania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekał już w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 567/16, w której stan faktyczny i prawny jest tożsamy z niniejszą sprawą. Argumentacja zaprezentowana w wydanym w niej wyroku z dnia

7 listopada 2016 r. – zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanym przypadku – zasługuje na pełną aprobatę, zatem Sąd w dalszej części uzasadnienia powoła się również na wywody przedstawione w tym orzeczeniu.

Analizę zaistniałej sytuacji prawnej należy rozpocząć od wskazania, że reprezentacja wspólnot mieszkaniowych została uregulowana w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm. – dalej: u.w.l.).

Zgodnie z art. 18 tej ustawy właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej (ust. 1). W razie sukcesywnego wyodrębniania lokali przyjęty przez dotychczasowych współwłaścicieli sposób zarządu nieruchomością wspólną odnosi skutek także do każdego kolejnego nabywcy lokalu (ust. 2). Zmiana ustalonego w trybie ust. 1 sposobu zarządu nieruchomością wspólną może nastąpić na podstawie uchwały właścicieli lokali zaprotokołowanej przez notariusza. Uchwała ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (ust. 2a). Jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w niniejszym rozdziale.

Poza tym zgodnie z art. 20 u.w.l. jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona (ust. 1). Zarząd lub poszczególni jego członkowie mogą być w każdej chwili na mocy uchwały właścicieli lokali zawieszeni w czynnościach lub odwołani (ust. 2). Zgodnie z art. 21 u.w.l. zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (ust. 1). Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (ust. 2).

Z zacytowanych regulacji wynika, że ze względu na organ albo osobę (osoby) sprawujące zarząd nieruchomością wspólną można wyodrębnić zarząd bezpośredni, sprawowany przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, oraz zarząd pośredni, sprawowany:

a) przez zarząd, jako organ wspólnoty mieszkaniowej, albo

b) przez zarządcę, ustanawianego zgodnie z art. 18 ust. 1 u.w.l., którym może być osoba fizyczna bądź osoba prawna.

Wymaga jednocześnie podkreślenia, że ustanowienie zarządu wspólnoty (art. 20, art. 21 u.w.l.) wyklucza ustanowienie zarządcy w rozumieniu art. 18 u.w.l. i odwrotnie, tj. ustanowienie zarządcy zgodnie z art. 18 u.w.l. wyklucza ustanowienie zarządu, o którym mowa w art. 20 i art. 21 u.w.l. (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., III CZP 96/11, Lex nr 1112715; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2005 r., III CZP 62/05, Lex nr 171751; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003 r., III CZP 74/03, Lex nr 81625; oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 29 lutego 2016 r., I SA/Gl 1477/16 i I SA/Gl 1446/15; z dnia 15 lipca 2016 r., II SA/Gl 308/16; z dnia 26 września 2016 r., I SA/Gl 309-312/16, I SA/Gl 1478-1481/16, I SA/Gl 1472/16 - CBOSA). Właścicielom nieruchomości powierzono wybór w kwestiach związanych ze sposobem zarządzania, jednak względy natury organizacyjno-gospodarczej przemawiają za brakiem potrzeby mnożenia struktur zarządu nieruchomością wspólną i wynikających z tego konsekwencji (np. problemu rozkładu uprawnień pomiędzy te struktury).

Spotykane w praktyce zlecanie administrowania nieruchomością wspólną zewnętrznemu podmiotowi wyspecjalizowanemu, przy wybranym zarządzie wspólnoty (w rozumieniu art. 20, 21 u.w.l.), nie oznacza więc, że ten podmiot posiada status zarządcy, któremu właściciele powierzyli zarząd nieruchomością wspólną, o jakim mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l. Praktyka zawierania umów o zarządzanie nieruchomością wspólną (administrowanie wspólnotą mieszkaniową) z licencjonowanymi zarządcami (administratorami) jest już wykształcona od dłuższego czasu i jest to sytuacja, kiedy organ wspólnoty, jakim jest jej zarząd, nie przestaje wówczas sprawować swoich funkcji, a jedynie zleca wykonanie poszczególnych czynności w zakresie zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Zarządca, a właściwie administrator, zapewnia fachową obsługę wspólnoty mieszkaniowej, współdziałając w tym zakresie z zarządem. Taka pomoc świadczona przez profesjonalnych zarządców (administratorów) wspólnotom mieszkaniowym nie zmienia ustawowego sposobu sprawowania zarządu. Zlecenie administrowania wspólnotą mieszkaniową ma charakter umowy mieszanej, do której – w zakresie nieuregulowanym – powinno się stosować przepisy o umowie zlecenia (art. 734 Kodeksu cywilnego) - por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2014 r., I ACa 652/13, Lex nr 1438094.

W dalszej kolejności Sąd wskazuje, że z uwagi na to, że w przeciwieństwie do zarządu w rozumieniu art. 20 i 21 u.w.l., zarządca w rozumieniu art. 18 ust. 1 u.w.l. nie jest organem wspólnoty mieszkaniowej i reprezentowanie jej przez zarządcę wymaga odpowiedniego umocowania w umowie bądź uchwale. Zakres upoważnienia zarządcy do działania w imieniu właścicieli lokali wynika bowiem z treści postanowień umów lub uchwały właścicieli przewidzianych w art. 18 ust. 1 i 2a u.w.l. Zatem zarządca nie może reprezentować wspólnoty mieszkaniowej przed sądem lub organem administracji publicznej, jeżeli stosowne upoważnienie nie znalazło się w umowie określającej sposób zarządu albo uchwale o zmianie tej umowy. Ewentualnie, jeśli nie legitymuje się odpowiednim pełnomocnictwem. W odróżnieniu od reprezentacji przez organ jakim zarząd wspólnoty w rozumieniu art. 20 i 21 u.w.l., zarządca nie działa jako wspólnota mieszkaniowa, gdyż pomiędzy nią, a tymże zarządcą (osobą trzecią) istnieje dodatkowe ogniwo, którym jest oświadczenie woli zawarte w umowie, uchwale, albo ściśle w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa (postanowienie NSA z dnia 15 maja 2014 r., II FSK 949/14, Lex nr 1467640; uchwała Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2009 r., III CZP 129/08, Lex nr 470697; wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2007 r., VI SA/Wa 1792/07; wyrok SN z 14 stycznia 2004 r., I CK 108/03; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 31 maja 2006 r., I ACa 290/06; wyrok WSA w Krakowie z 22 lutego 2010 r., II SA/Kr 1517/09, Lex nr 633138).

Na gruncie tej sprawy zażalenie wniósł B działając jako zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej.

Sąd stwierdza, że zażalenie zawiera braki formalne, o których bezpośrednio poniżej.

Po pierwsze nie wykazano, że B w ogóle jest zarządcą skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w rozumieniu art. 18 ust. 1 u.w.l., a więc podmiotem uprawnionym do reprezentacji tej jednostki organizacyjnej, a nie (pomimo określenia siebie mianem zarządcy) na przykład tylko jej faktycznym administratorem - czyli podmiotem, któremu na podstawie umowy o zarządzanie (administrowanie) powołany zarząd wspólnoty (z art. 20 i 21 u.w.l.) zlecił wykonanie poszczególnych czynności w zakresie zwykłego zarządu nieruchomością wspólną.

Ponadto, nawet jeśli B w ogóle był w określonym momencie (jest) zarządcą skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w rozumieniu art. 18 ust. 1 u.w.l., a nie tylko jej faktycznym administratorem, to do skutecznego wniesienia zażalenia przez B wymagane było wykazanie, że sama spółka B, albo: a) legitymuje się odpowiednim pełnomocnictwem do działania w postępowaniu przed organem administracji publicznej albo b) stosowne do tego upoważnienie znalazło się już w umowie o określeniu zarządu albo uchwale właścicieli, przewidzianych w art. 18 ust. 1 i 2a u.w.l.

W sytuacji, gdy - tak jak w rozpoznawanej w sprawie - organ drugiej instancji nie dysponował kompletnym upoważnieniem udzielonym, wnoszącemu zażalenie w imieniu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej - zachodziła wadliwość formalna podania, jakim jest zażalenie (por. art. 168 § 1 o.p. in principio). Dlatego złożonemu środkowi zaskarżenia nie można było nadać dalszego biegu bez uprzedniego przeprowadzenia procedury uzupełnienia braków formalnych, przewidzianej w art. 169 o.p., poprzez zobowiązanie wnoszącego zażalenie do złożenia dokumentów potwierdzających jego umocowanie do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej.

Zgodnie z art. 169 § 1 o.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Braki, o których mowa w art. 169 § 1 o.p. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu.

Jednakże aby mogło dojść do usunięcia braku formalnego podania, poprzez przedłożenie umocowania do występowania w imieniu strony, organ drugiej instancji musi dokonać stosownego wezwania do uzupełnienia stwierdzonego braku.

W zależności od tego, czy podmiot zastosuje się do tego wezwania, czy też nie usunie stwierdzonego przez organ braku, dojdzie do nadania podaniu (w tym przypadku zażaleniu) dalszego biegu, ewentualnie do pozostawienia go bez rozpatrzenia.

Dopóki jednak takie wezwanie nie zostanie skierowane w trybie art. 169 § 1 o.p., dopóty rozpatrzenie środka zaskarżenia obarczonego wadą formalną stanowi naruszenie prawa procesowego.

W realiach tej sprawy, zdaniem Sądu należy je traktować jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jest bowiem możliwe, że w ogóle nie dojdzie do merytorycznego załatwienia sprawy w sytuacji pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia, o ile w wyznaczonym terminie nie zostanie usunięty stwierdzony brak formalny, polegający na nieprzedłożeniu stosownych dokumentów, wykazujących upoważnienie wnoszącego zażalenie do reprezentowania w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zajdzie zatem w pierwszej kolejności konieczność wezwania wnoszącego zażalenie do przedłożenia dokumentów wykazujących jego umocowanie do działania w imieniu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej.

W zależności od tego, czy te braki zostaną uzupełnione, Kolegium pozostawi zażalenie bez rozpatrzenia (art. 169 § 4 o.p.) albo nada mu dalszy bieg i zbada legalność postanowienia wydanego przez organ I instancji.

Jednakże w tym drugim przypadku, przed wdaniem się w merytoryczną ocenę postanowienia Prezydenta Miasta, odniesie się do kwestii należytej reprezentacji procesowej strony także na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji.

Dopiero po rozważeniu i ewentualnym uzupełnieniu przez właściwy organ braków w zakresie reprezentacji procesowej skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, zaktualizuje się kwestia merytorycznej oceny przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 1 pkt 5 o.p.

Z tych wszystkich powodów zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 134 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo uwzględnienia skargi, nie orzeczono, ponieważ pełnomocnik skarżącej – będący adwokatem – nie złożył wniosku o ich zasądzenie. Na podstawie art. 210 § 2 p.p.s.a. sąd z urzędu rozstrzyga o zwrocie kosztów orzekając posiedzeniu niejawnym, tylko jeśli strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego.