Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1084/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Szymon Widłak Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1602/17 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 października 2017 r. oddalił skargę A.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd I instancji orzekał w oparciu o ustalony stan faktyczny:

W dniu [...] lutego 2013 r. w J. na ul. [...] (droga krajowa nr 79) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki S. o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Henryk Wydra, który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy (budowlane szalunki stalowe i aluminiowe umieszczone w kontenerze - ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy A. S.. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem nr [...] z dnia [..] lutego 2013 r.

W trakcie kontroli stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm:

– nacisk 12,1 t. na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,11 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21%),

– podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

W wyniku odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lutego 2014 r. ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł i decyzję tę utrzymał w mocy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 – dalej: k.p.a.), art. 64 ust. 1,2, art. 64c, art. 140aa ust. 1,3,4, art. 140ab ust. 1, pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r. poz. 260 – dalej: u.d.p.). Dalej wskazał, że miejsce ważenia pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 3 stycznia 2013 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych o numerach fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się w dniu kontroli ważną deklaracją zgodności wydaną w K. dnia 6 grudnia 2012 r. na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG.

Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli z [..] lutego 2013 r., który kierowca podpisał wnosząc zastrzeżenia odnośnie usytuowania mat i braku przeprowadzenia powtórnego ważenia pojazdu.

Organ odwoławczy wskazał, że według dyrektywy 90/384/EWG (NAWI) - producent wag może wystawić deklarację zgodności, która jest ważna wraz z poświadczeniem zgodności. Producentem wag i zarazem wystawiającym deklarację jest firma "H.", która była upoważniona do poświadczenia zgodności. Powyższe - zdaniem organu - potwierdza, że argumentacja strony na temat notyfikacji dystrybutora jest chybiona, gdyż to producent wystawił poświadczenie zgodności dla dystrybutora "T." S.A., a nie jak to wskazuje skarżący – "T." S.A.

Organ zwrócił również uwagę, że z pkt 3.1.1 specyfikacji technicznej wag użytych do kontroli wynika, że dla określenia nacisku osi, miejsce pomiaru musi być poziome (max 0,5%) w kierunku wzdłużnym, przy dopuszczalnym maksymalnym stopniu nachylenia 5% w kierunku poprzecznym. Miejsce, gdzie przeprowadzono pomiary legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] stycznia 2013 r. Analiza treści tego protokołu wykazuje, że spadek podłużny nie przekraczał 0,44%, a spadek poprzeczny 1,98%, a wiec mieścił się w granicach. Nadto organ wskazał, że z pkt 3.4.1 specyfikacji wag wynika, że w normalnym trybie pracy waga pokazuje masę pojedynczego koła, zaś masa osi jest określana przez dodanie dwóch sąsiednich kół, a masa łączna przez dodanie mas osi lub wszystkich kół. Specyfikacja przewiduje również możliwość połączenia dwóch wag za pomocą specjalnego kabla, obie wagi mogą pokazywać masę osi, a o tym, że wyświetlana jest masa osi informuje litera "A" wyświetlana przed pierwszą cyfrą na wyświetlaczu. Kontrolujący inspektor przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] września 2013 r. zeznał, że nacisk osi stanowił sumę sczytanych pomiarów z kół z prawej i lewej strony osi. W ocenie organu kontrolujący inspektor wypełnił warunek odczytu pomiaru osi pojazdu zawarty w specyfikacji technicznej użytych wag.

Podczas kontroli zastosowano cztery maty wyrównawcze ustawione przed i za wagami kontrolowanej osi pojazdu na odległości 3 m, czym wypełniono warunek specyfikacji technicznej użytych wag.

Za bezpodstawną organ uznał argumentację, że w toku postępowania naruszono uprawnienie strony wynikające m.in. z art. 10 § 1 k.p.a., tj. prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz nie przeprowadzono postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków zarówno kontrolującego inspektora, jak również kontrolowanego kierowcę pojazdu. Strona w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego została pouczona o treści art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił stronę, że postępowanie zostaje przedłużone do [...] stycznia 2013 r., celem zapewnienia jej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015r. sygn. VI SA/Wa 2876/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014r. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie wyjaśnił czy wykorzystywane wagi posiadają stosowne dopuszczenia do użytkowania i legalizacje, czy występowała przeszkoda dokonania powtórnego ważenia pojazdu bez jego obracania, w jakim charakterze w kontroli uczestniczył pracownik Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w [...] i na podstawie jakich przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną złożoną przez GITD wyrokiem z dnia 27 czerwca 2017r. sygn. II GSK 2753/15 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA uznał, że dwa pierwsze zarzuty skarżącego kasacyjnie są zasadne. "Zdaniem Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że kierujący pojazdem H. W., żądał powtórnego ważenia przy odwróconym pojeździe, co nie było możliwe. Wynika to już z samych uwag kierowcy zgłoszonych do protokołu kontroli, o następującej treści: "ponownego ważenia nie mogłem wykonać dlatego, że usytuowanie miejsca jest jednokierunkowe".

Zdaniem NSA oceny wymaga czy kierowca zgłaszał również żądanie powtórnego ważenia bez odwracania pojazdu. Jeżeli nie – to nie można zarzucić organowi, że nie wspomniał o tym w protokole. Nadto, niewątpliwie protokół kontroli sporządzony w niniejszej sprawie nie zawierał stanowiska organu w kwestii żądania kierowcy dotyczącego ponownego ważenia pojazdu, jednakże naprawienie tego braku poprzez uzupełnienie protokołu w późniejszym terminie - nie było już możliwe. Dopuszczalne natomiast było ustalenie stanu faktycznego uzupełniająco na podstawie innych dowodów, tj. zeznania świadka i dokumentu prywatnego zawierającego oświadczenie T. K.. W tym kontekście zdaniem Sądu za błędne należy uznać stanowisko skarżącego, zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, negujące wartość tego ostatniego dowodu, tylko dlatego, że T. K. nie został przesłuchany w charakterze świadka. (...)

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego kasacyjnie, że w toku postępowania administracyjnego organy zgromadziły dowody wyjaśniające przyczyny niedokonania powtórnego ważenia pojazdu i przedstawiły to w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Odmienną kwestią natomiast jest ocena wiarygodności tych dowodów, której nie dokonał WSA w Warszawie, stawiając jedynie pytania w związku z pojawiającymi się wątpliwościami. (...)

Zasadne również okazały się zarzuty skargi kasacyjnej podważające stanowisko Sądu I instancji w kwestii braku powiadomienia strony o poszerzeniu materiału dowodowego o wyjaśnienia T. K. z dnia [...] grudnia 2013 r. i braku odnotowania uczestnictwa w kontroli tej osoby jako pracownika Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J..(...)" bowiem skoro organ I instancji "odwołując się do art. 10 § 1 k.p.a., pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. poinformował stronę o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty doręczenia tego pisma – to nie miał dodatkowego obowiązku precyzowania jakie dowody włączył do akt sprawy, zwłaszcza, gdy ich przeprowadzenie nie wymagało obecności strony. Tak właśnie było w przypadku pisma Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. z [...] grudnia 2013 r., podpisanego przez starszego specjalistę Działu Inżynierii Ruchu – [...] [....], które organ włączył do akt sprawy przed wysłaniem do strony pisma z [...] grudnia 2013 r."

Za częściowo zasadny NSA uznał zarzut polegający na nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie ustaliły, czy wagi wykorzystane do pomiaru kontrolowanego pojazdu posiadają stosowne dopuszczenia do użytkowania i legalizacje. Oceny Sądu wymaga bowiem czy firma H.– (producent wag) była upoważniona do wystawienia również poświadczenia zgodności, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie. Zauważyć należy bowiem, że pismo dotyczące poświadczenia zgodności, pochodzące od tej firmy, znajduje się w aktach sprawy, a zostało pominięte w rozważaniach WSA w Warszawie. Kwestia ta jest natomiast ważna, bowiem z deklaracji zgodności wynika, iż jest ona ważna tylko z poświadczeniem zgodności wykonanym przez jednostkę notyfikacyjną. Tak wiec ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji będzie zobowiązany do jej rozważenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy będąc związany wyrokiem NSA uznał, że skarga A. S. jest niezasadna.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że w zaistniałym stanie faktycznym doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania wymaganego prawem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrolowany pojazd członowy, składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Sommer o nr rej. [...], będący w dyspozycji skarżącego, poruszający się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej, gdyż nacisk ten wyniósł 12,1 t (przy uwzględnieniu 2% błędu pomiarowego zaokrąglone do 0,1t w górę) - przekroczenie o 2,1 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21%).

Zdaniem Sądu podkreślić należy, że miejsce, w którym dokonano ważenia, legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia [...] stycznia 2013 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu WL 103 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważną deklaracją zgodności wydaną w Kirchberg dnia 6 grudnia 2012 na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG.

Sąd wskazał, że mając na względzie wytyczne NSA oraz zarzuty podnoszone przez skarżącego dot. nie dokonania powtórnego ważenia oraz użycia do ważenia wag, które nie posiadały stosownych dokumentów legalizacyjnych, Sąd jest zobligowany w tym miejscu do wskazania, że powyższe zarzuty uznał za niezasadne. Niewątpliwie protokół kontroli nie zawierał w tym zakresie żadnego stanowiska. Tym samym za prawidłowe należy uznać przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego celem ustalenia stanu faktycznego w oparciu o inne dowody tj. z zeznań świadka i dokumentu prywatnego zawierającego oświadczenie T. K. (pracownik Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. - obecny podczas kontroli). Należy również zauważyć, że art. 75 § 1 k.p.a. zawiera otwarty katalog dowodów, dopuszczając wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Organy administracji w prowadzonym postępowaniu zgromadziły niezbędne i wiarygodne zdaniem Sądu dowody, z których wynika, że H. W. (kierowca pojazdu) nie żądał innego sposobu ważenia jak ważenie przy odwróceniu pojazdu o 180 stopni. Takie ważenie pojazdu było w ocenie inspektora niewykonalne i niebezpieczne, gdyż nie było możliwe odwrócenie pojazdu na parkingu, który jest długi i wąski i nie pozwala na zawrócenie pojazdem członowym. Ponadto wskazany parking znajduje się przy ruchliwej, centralnej drodze w J. o dwóch pasach ruchu w każdą stronę i ograniczonej prędkości na wysokości parkingu do 70 km/h.

Powyższe potwierdza również dokument prywatny – pismo z dnia [...] grudnia 2013r. T. K. obecnego podczas kontroli, który oświadczył, że kierowca domagał się powtórnego ważenia tylko pod warunkiem odwrócenia pojazdu o 180 stopni a gdy inspektor poinformował kierowcę, że odwrócenie pojazdu nie jest możliwe, nie wnosił on już o dokonanie drugiego ważenia. Z pisma tego wynika również, co potwierdzają również zapisy z protokołu, który został podpisany przez kierowcę, że kierowca został pouczony przez inspektora o możliwości dokonania drugiego ważenia.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż rację ma organ nie dając wiary części zeznań kierowcy złożonych w dniu [...] września 2013 r. a odnoszących się w szczególności do kwestii żądania powtórnego ważenia pojazdu, gdyż pozostają one w sprzeczności z podpisanym przez niego protokołem oraz wyjaśnieniami złożonymi przez T. K. i inspektora przeprowadzającego kontrolę.

Sąd zaznaczył, iż kierowca żądał powtórnego ważenia ale tylko przy odwróceniu pojazdu o 180 stopni a gdy okazało się to niemożliwe, nie wnosił o powtórne ważenie. Tym samym jak słusznie wskazał NSA w w/w wyroku nie można czynić organowi uzasadnionego zarzutu, że na powyższe nie wskazał w protokole, gdyż dla ustaleń i podejmowanych czynności bez znaczenia pozostawał fakt, iż kierowca nie wnosił o powtórne ważenie pojazdu, gdy okazało się że ważenie w żądany przez niego sposób jest niemożliwe do wykonania.

Sąd uznał również, że pomiar, który został dokonany wagami typu [...] był prawidłowy a wskazane wagi o nr fabrycznych [...] i [...] posiadały stosowne świadectwa legalizacji. Należy bowiem podnieść, że producent wag – w niniejszej sprawie spółka H. – spełniający określone zobowiązania, może wystawić deklaracje zgodności, co potwierdza pkt 2.1 załącznika II do dyrektywy Rady 90/384/EWG z dnia 20 czerwca 1990r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych

WSA uznał, że uwzględniając dokumenty znajdujące się w aktach sprawy w tym w szczególności wskazaną wyżej deklaracje zgodności producenta, poświadczenie zgodności wystawione również przez producenta, a także instrukcję ważenia wagami [...], stwierdzić należy, iż organy prawidłowo uznały, że wskazanymi wagami, można było dokonywać pomiarów w trakcie kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu [...] lutego 2013r. a tym samym brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania wyników ważenia pojazdu członowego. Nie ulega również wątpliwości, że po drodze krajowej nr [...] (J. ul. G.), na której dokonano zatrzymania pojazdu, mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, co wynika z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061).

Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie powyżej 20% dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś pojazdu, a to wymagało od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia kategorii VII, co uprawniało organ do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

Sąd wskazał również, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia i mierzenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości.

Przewożony ładunek nie może przekraczać dopuszczalnych norm, tym samym nie tylko na nadawcy, odbiorcy i załadowcy, ale przede wszystkim na przewoźniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności, by ładunek nie stwarzał zagrożenia na drodze, oraz by nie przekraczał dopuszczalnych norm. Ładunek w postaci budowlanych szalunków stalowych i aluminiowych umieszczonych w kontenerze (ładunek podzielny) wymagał od strony skarżącej posiadania zezwolenia kategorii VII. Stwierdzone w sprawie przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego jest jedynym stwierdzonym naruszeniem i to ono determinuje rozstrzygnięcie w sprawie o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Karę pieniężną w takiej wysokości nakłada się, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. W niniejszej sprawie przekroczenie dopuszczalnej wartości wynosiło 21%.

Przewoźnik zajmujący się w sposób profesjonalny przewozem drogowym jest obowiązany znać obowiązujące regulacje, by w trakcie realizacji przewozów nie dochodziło do naruszeń dopuszczalnych norm.

W konsekwencji skarżący nie może skutecznie zarzucać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 w związku z art. 7 k.p.a.. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je również za niezasadne.

Skarżący A. S. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), przejawiające w nieuprawnionym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co miało wpływ na jej wynik, podczas gdy nie zostało ustalone czy firma H. była upoważniona do wystawienia poświadczenia zgodności wag pomimo iż jest także producentem wag dla których wystawiane jest poświadczenie zgodności;

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), przejawiające w nieuprawnionym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, pomimo iż nie zostało ustalone, czy wagi wykorzystane do pomiaru kontrolowanego pojazdu posiadają stosowne dopuszczenia do użytkowania i legalizacje;

3) naruszenie przepisów postępowania - art. 190 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 153 tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy - polegające na niezastosowaniu się do oceny prawnej NSA zawartej w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. II GSK 2753/15, poprzez brak analizy czy firma H. (producent wag) była upoważniona do wystawienia poświadczenia zgodności, a jeżeli tak to na jakiej podstawie - w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił zamiast "ją uwzględnić".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę na skutek skargi wniesionej przez A. S., zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania i oceny prawnej dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II GSK 2753/15, którym to wyrokiem NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2015 roku sygnatura akt VI SA/Wa 2876/14 i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a ich komplementarny charakter uzasadnia aby zostały one rozpoznane łącznie. Odwołując się do przepisów postępowania szczegółowo opisanych w punkcie I podpunkt 1,2,3 petitum skargi kasacyjnej jej autor zarzuca Sądowi I instancji nie wyjaśnienie i brak analizy czy firma H. była upoważniona do wystawienia poświadczenia zgodności wag pomimo, że jest także producentem wag, a także niewyjaśnienie czy wagi wykorzystane do pomiaru kontrolowanego pojazdu posiadały dopuszczenia do użytkowania i legalizacje.

W związku z powyższym, uwzględniając sposób formułowania zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, uznać należy, że kluczowym dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji jest przepis art.190 p.p.s.a. w związku z art.153 p.p.s.a.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że akcentując znaczenie konsekwencji wynikających z art. 190 p.p.s.a., a w tym kontekście obowiązek uwzględnienia wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 27 czerwca 2017 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II GSK 2753/15, Sąd I instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja prawa nie narusza. Według Sądu I instancji przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne - wobec ich prawidłowości przesądzonej przez NSA w przywołanym wyroku - uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie i zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny o zasadności wydania decyzji nakładającej karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 190 p.p.s.a. i art.153 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia tych przepisów przypomnienia wymaga, że Sąd I instancji ponownie orzekając w sprawie nie dość, że był związany wykładnią prawa dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku, to również - w kontekście wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. - oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wymienionego wyroku sądu kasacyjnego.

Związanie wykładnią prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza związanie takim, a nie innym rozumieniem określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw. Przez wiążącą wykładnię, o której mowa w tym przepisie, rozumieć należy ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto, że ocena prawna, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., to osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy prawnej do wydania takiej, a nie innej decyzji (vide wyrok NSA z dnia z dnia 17.01. 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11 niepublikowany). W tym też kontekście podnieść należy, gdy uwzględnić konsekwencje wynikające z przepisu art. 190 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu administracyjnego I instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez ten sąd stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. Nastąpi to w sytuacji sformułowania w uzasadnieniu sądu kasacyjnego oceny prawnej o charakterze wiążącym dotyczącej właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie oraz wskazań co do dalszego postępowania, stanowiących z reguły konsekwencję oceny prawnej oraz dotyczących sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy w celu uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia już stwierdzonych wadliwości.

Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 roku NSA nakazał ocenić, czy firma H. będąca producentem wag była upoważniona do wystawienia poświadczenia zgodności. W uzasadnieniu tegoż wyroku NSA wskazał, że stosownie do treści pkt 2.1 załącznika II do dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 roku numer 90/384/EWG, producent wag jest uprawniony do wystawienia deklaracji zgodności. Natomiast deklaracja zgodności jest ważna wraz z poświadczeniem zgodności. Podkreśla się, że analogiczne rozwiązanie znajduje się także w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 roku numer 2009/23/WE, która to dyrektywa zastąpiła dyrektywę numer 90/384/EWG. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że w aktach znajduje się poświadczenie zgodności wag wystawione przez laboratorium będące jednostką notyfikowaną, które to laboratorium należy do producenta wag firmy H. Niewątpliwie z przepisów obu wymienionych dyrektyw wynika, że to jednostka notyfikowana jest uprawniona do sprawdzenia i poświadczenia, że waga reprezentująca odpowiednią produkcję, spełnia wymogi dyrektywy. Państwa Członkowskie mają obowiązek notyfikacji Komisji i innym Państwom Członkowskim organów wyznaczonych do przeprowadzenia procedur opisanych w art.8 dyrektywy 2009/23/WE, a Komisja publikuje wykaz notyfikowanych organów. Przepisy dyrektywy nie zawierają regulacji, które wykluczałyby możliwość tworzenia przez producenta jednostki będącej instytucją notyfikowaną uprawnioną do przeprowadzenia procedur opisanych w art.8 dyrektywy 2009/23/WE.. Tym samym za zasadne należało uznać stanowisko Sądu I instancji o dopuszczalności wystawienia poświadczenia zgodności przez laboratorium producenta będące jednostką notyfikowaną.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.).