Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1944/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. znak [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu zażalenia J. F., reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego P. Z., na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Wójt Gminy [...], pismem z dnia 17 stycznia 2017 r., znak: [...], zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej jako Regionalny Dyrektor albo organ I instancji) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej.

Regionalny Dyrektor, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że realizacja inwestycji naruszy zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ. U. 2016 r. Poz. 353 z późń. zm.). W uzasadnieniu wskazano również, że w stosunku do planowanej zabudowy nie mają zastosowania odstępstwa wymienione we wskazanej uchwale.

Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 9 marca 2017 r., zażalenie złożyła J. F., reprezentowana przez Ww pełnomocnika. Skarżąca wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy następujących przepisów postępowania, tj.:

- art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- art. 6, art. 7, art. 12 § 1 i § 2, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 106 § 5, art. 6 § 1 K.p.a., oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] w związku z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowo, skarżąca w przypadku nieuwzględnienia przez organ II instancji żadnego z powyższych zarzutów zarzuciła "zaniechanie wydania postanowienia warunkowo uzgadniającego w zakresie ochrony przyrody projekt decyzji, z zastrzeżeniem, że inwestycja budowlana będąca przedmiotem wniosku skarżącej nie będzie obejmować określonej części działki, objętej ochroną środowiskową, co prowadzi do nieproporcjonalnego ograniczenia prawa własności skarżącej w niniejszej sprawie".

Ostatecznie, skarżąca na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, zaś w przypadku nieuwzględnienia powyższego stanowiska, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, polegające na uzgodnieniu przedmiotowego projektu decyzji.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji uznając, iż uzgadniana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...], obręb geod. [...], gm. [...], wraz z równoległymi inwestycjami na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], pomimo złożenia odrębnych wniosków o ustalenie warunków zabudowy dla każdej z osobna, ze względu na ten sam charakter zabudowy i powiązanie funkcjonalne oraz przestrzenne, stanowić będzie jedno przedsięwzięcie, tj. zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, określoną w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów. Ponadto, organ II instancji zgodził się z Regionalnym Dyrektorem, że realizacja przedmiotowej inwestycji naruszy zakaz zawarty § 5 ust. 1 pkt 2 w uchwale.

Generalny Dyrektor wyjaśnił, że działka na której planowana jest uzgadniana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...], a także w obszarze Natura 2000 Puszcza [...] PLB280007.

Organ II instancji wskazał że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały, w granicach ww. obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z kolei z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Zdaniem Generalnego Dyrektora przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy realizacji jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], o powierzchni około 0,1393 ha. Bezspornym jest fakt, iż planowana zabudowa (w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego i ewentualnej infrastruktury towarzyszącej) nie przekroczy powierzchni 0,5 ha, a tylko w przypadku takiej powierzchni zabudowy inwestycja kwalifikowałaby się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów.

Organ II instancji wskazał natomiast, iż zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, osiągną progi określone w ust. 1. Takowym obiektem jest również zespół zabudowy mieszkaniowej.

Generalny Dyrektor wyjaśnił, iż istotnym kryterium stosowania powyższego przepisu jest tożsamość obiektu, którą można stwierdzić m.in. w przypadku, kiedy inwestorem jest ten sam podmiot. Organ II instancji podkreślił, iż na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], skarżąca planuje realizację inwestycji w postaci budowy łącznie 6 budynków. Ponadto, na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], również jest planowana realizacja zabudowy jednorodzinnej tyle że przez innego inwestora. Wskazane działki są połączone tą samą drogą wewnętrzną. Wobec powyższego w kompleksie składającym się z piętnastu działek inwestorzy zamierzają zrealizować dwa zespoły zabudowy (każdy po sześć budynków), które razem, finalnie, współtworzyć będą jeden kompleks zabudowy mieszkaniowej.

Zdaniem Generalnego Dyrektora w pierwszej kolejności należało określić powierzchnię planowanej zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą poprzez zsumowanie powierzchni zabudowy 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, planowanych do realizacji na ww. działkach ewidencyjnych przez tego samego inwestora. Wykonując powyższe, w ocenie organu trzeba mieć na uwadze, iż "powierzchnia przeznaczona do przekształcenia", o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów, oznacza powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Organ II instancji zwrócił uwagę, że przedsięwzięcia, które opisywane są za pomocą "powierzchni przeznaczonej do przekształcenia", to różnego rodzaju zabudowy z towarzyszącą im infrastrukturą. Za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać tę powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy zatem do niej zaliczyć m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. poprzez wprowadzenie zieleni urządzonej). Zdaniem Generalnego Dyrektora na podstawie informacji zawartych w projekcie decyzji nie można ustalić z pewnością, które z części terenu zostaną przekształcone, dlatego niezależnie od powierzchni zabudowy podanej w projekcie decyzji, należy przyjąć że przekształceniu ulegnie cała powierzchnia nieruchomości (tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Analiza przedstawionych do uzgodnienia projektów decyzji wskazuje, że powierzchnia, która ulegnie przekształceniu w wyniku prowadzonych prac budowlanych przekroczy 0,5 ha. Powyższe oznacza, że planowany zespół zabudowy kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 ww. rozporządzenia.

Także, organ II instancji, po analizie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, podzielił stanowisko Regionalnego Dyrektora, że nie jest możliwym zastosowanie odstępstw od zakazów określonych w uchwale.

Ponadto, Generalny Dyrektor odstąpił od badania zgodności planowanej inwestycji z art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Wskazał, że badanie, czy planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza [...] PLB 280007 w sytuacji, kiedy uzgadniana inwestycja narusza uchwałę, nie ma wpływu na wynik sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożyła J. F., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego P. Z.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, następujących przepisów postępowania:

- art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 63 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 pkt. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 106 § 5 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 i art. 6 K.p.a., polegające na wykroczeniu przez organ poza zakres swoich kompetencji w niniejszej sprawie i uznanie, iż planowana przez skarżącą, inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy Wójt Gminy [...], który byłby w niniejszej sprawie organem właściwym do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdził w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, iż projektowany przez skarżącą obiekt nie należy do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś na wypadek niepodzielania powyższego zarzutu, zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprany następujących przepisów postępowania:

- art. 136 w zw. z art. 144 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 oraz art. 7 i 8 K.p.a., polegające na zaniechaniu ustalenia przez organ, jaka część działki skarżącej może ulec przekształceniu wskutek realizacji inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i arbitralnym przyjęciu, iż wobec rzekomej niemożności ustalenia tego faktu, przekształceniu ulegnie cała powierzchnia działki, a tym samym rozstrzygnięciu występującej w niniejszej sprawie wątpliwości, nieusuniętej przez organ w postępowaniu dowodowym, na niekorzyść skarżącej, co godzi w zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do państwa oraz narusza obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej słusznego interesu obywatela; oraz narusza obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej słusznego interesu obywatela;

- art. 80 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 oraz art. 7 K.p.a, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wskutek realizacji inwestycji zamierzonej przez skarżącą może dojść do przekształcenia całej powierzchni działki objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas, gdy z zasad doświadczenia życiowego i przepisów budowlanych w sposób oczywisty wynika, że przedmiotem inwestycji budowlanej nie może być cała powierzchnia działki przeznaczonej na budowę, a tym samym nie sposób także przyjąć, jakoby wskutek inwestycji budowlanej przekształceniu uległa cała działka, skoro projekt decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie zawiera wymóg, zgodnie z którym udział powierzchni biologicznie czynnej ma wynosić minimum 70 % całkowitej powierzchni działki objętej wnioskiem; w żadnym więc przypadku nie jest możliwe, aby na podstawie wnioskowanej decyzji przekształceniu mogła ulec cała powierzchnia działki, jak bezpodstawnie przyjął organ,

- art. 80 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 oraz art. 7 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów i uznanie przez organ, że planowana przez skarżącą inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, prowadząc do znacznego przekształcenia prawnie chronionego krajobrazu Pojezierza [...], podczas gdy dla trzech działek usytuowanych w najbliższej okolicy działki będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie zostały już wydane ostateczne decyzje o warunkach zabudowy i w okolicy tej dominuje zabudowa mieszkalna, a tym samym krajobraz, którego częścią jest działka, której dotyczy mniejsze postępowanie już uległ i może nadal podlegać przekształceniu wskutek inwestycji budowlanych, niezależnie od wyniku postępowania w niniejszej sprawie, co czyni zaskarżone rozstrzygnięcie organu rażąco nieproporcjonalnym,

- art. 136 w zw. z art. 144 oraz art. 85 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 oraz art. 7 i 8 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ dokonania w niniejszej sprawie oględzin działki objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która to czynność pozwoliłaby na identyfikację przez organ charakteru zabudowy oraz stopnia przekształcenia środowiska naturalnego w bezpośrednim sąsiedztwie tej działki, co umożliwiłoby organowi dokonanie prawidłowej oceny, czy zamierzona przez Skarżącą inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 136 w zw. z art. 144 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 oraz art. 7 i 8 K.p.a., poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia przez organ własnej oceny oddziaływania na środowisko inwestycji planowanej przez skarżącą oraz całkowitym braku rozstrzygnięcia co do ewentualnie negatywnego wpływu inwestycji na ochronę przyrody i ograniczeniu się do konstatacji, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że ocena taka nie została dokonana, zaś jej brak uniemożliwia dopuszczenie inwestycji do realizacji, jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, co doprowadziło do braku wszechstronnego wyjaśnienia niniejszej sprawy;

- art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. oraz art. 106 § 5 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 i art. 6 oraz art. 1 § 1 K.p.a., polegające na wykroczeniu przez organ poza przedmiotowe granice sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu i bezzasadnym badaniu stanu innych działek niż ta, której dotyczy wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie, co doprowadziło do oparcia przez organ rozstrzygnięcia na faktach, które w ogóle nie dotyczą niniejszej sprawy i jako takie powinny być wyłączone z zakresu postępowania dowodowego ma wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego:

- art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody planowanej przez skarżącą inwestycji, pomimo że środowisko przyrodnicze w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej jest tak znacząco przekształcone występującą tam zabudową mieszkalną, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi środka przydatnego dla realizacji legitymowanego konstytucyjnie celu w postaci ochrony środowiska, co prowadzi do nieproporcjonalnego, a tym samym niekonstytucyjnego ograniczenia prawa własności nieruchomości Skarżącej w niniejszej sprawie;

- aktu prawa miejscowego, tj. § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów poprzez uznanie, iż inwestycja budowlana objęta wnioskiem skarżącej stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy powierzchnia zabudowy działki, której dotyczy niniejsze postępowanie nie przekracza 0,5 ha;

- aktu prawa miejscowego, tj. § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów, polegające na zsumowaniu przez organ powierzchni działki, której dotyczy wniosek i obszaru innych, sąsiednich działek należących do skarżącej i wysnuciu w oparciu o taki zabieg wniosku potencjalnie znaczącym oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia budowlanego, będącego przedmiotem wniosku skarżącej, podczas gdy możliwość sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie dotyczy wyłącznie przedsięwzięć tego samego rodzaju, znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Co więcej, przepis § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia pozwala na sumowanie powierzchni sąsiednich działek tylko wówczas, gdy w stosunku do nich toczy się jedno postępowanie administracyjne, co do wydania jednej decyzji pozwalającej na realizację jednego planowanego przedsięwzięcia na wszystkich takich działkach, podczas gdy przedmiotowym przypadku potencjalna zabudowa jednorodzinna na sąsiednich działkach z całą pewnością nie stanowi jednego przedsięwzięcia nie sposób domniemywać, czy w ogóle ona kiedykolwiek będzie realizowana, a nie zostało wszczęte żadne postępowanie co do wydania decyzji w sprawie realizacji planowanego przedsięwzięcia na kilku działkach, zaś przedmiotem niniejszej sprawy jest jedynie możliwość realizacji budowy we wnioskowanym zakresie wyłącznie na działce [...].

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej P.p.s.a. - Dz.U. 2016 r. poz. 1369 z późn. zm.).

Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy - w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że planowana do realizacji inwestycja, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] na terenie którego obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...], a także w obszarze Natura 2000 Puszcza [...] PLB280007.

Organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że planowana inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...], wraz z równoległymi, planowanymi inwestycjami, dla których prowadzone są odrębne postępowania w sprawie uzgodnienia projektów decyzji, ale dotyczącymi również budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w bardzo bliskim sąsiedztwie, tj. na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], i mających tego samego inwestora, stanowić będą jedno przedsięwzięcie, tj. zabudowę mieszkaniową wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia. W konsekwencji organ II instancji uznał, że powyższe przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko narusza zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały.

W realiach niniejszej sprawy z takim stanowiskiem organu należy się w pełni zgodzić. Należy podkreślić, że działka nr ew. [...], na której planuje się uzgadnianą inwestycję, wraz z innymi, czternastoma działkami tworzy, otoczony (z trzech stron) kompleksem leśnym, zespół niezabudowanych działek, scalany przez tę samą drogę wewnętrzną - działkę nr ew. [...], łączącą się z drogą powiatową nr [...]. Kompleks działek wraz z wewnętrzną obsługą komunikacyjną wyraźnie wyodrębnia się z otaczającej przestrzeni i zajmuje powierzchnię około 3,30 ha. Trzeba zauważyć, że skarżąca jest inwestorem sześciu spośród dwunastu inwestycji planowanych w tym kompleksie. Oprócz projektu decyzji będącego przedmiotem uzgodnienia, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla działek będących częścią tego zespołu. Każdy ze wskazanych projektów dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, który planowany jest na gruntach rolnych. Zrealizowana budowa na dwunastu działkach, stworzy wyodrębniony przestrzennie i powiązany funkcjonalnie – obsługiwany przestrzennie kompleks zabudowy mieszkaniowej.

W tych warunkach, wbrew zarzutom skargi, za uprawnione należy uznać stanowisko organu, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów planowaną inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Treść pierwszego przepisu wyraźnie wskazuje, że do przedsięwzięć tego rodzaju zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa a art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane wraz z pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Wedle zaś § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie takim obiektem, o którym mowa w tym przepisie jest zespół zabudowy mieszkaniowej, składający się z kompleksu mieszkaniowego w postaci 12 budynków jednorodzinnych i przedmiotowej drogi wewnętrznej stanowiącej drogę dojazdową do tych domów. Wobec tego, że łączna powierzchnia działek określona "liniami rozgraniczającymi teren inwestycji" wynosi 0,8327 ha, a więc przekracza 0,5 ha, o której mowa w rozporządzeniu, to zasadnie organ odwoławczy uznał, że jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a więc naruszy zakaz z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały. W tej sytuacji trafnie stwierdził organ, że z uwagi na brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzą podstawy do zastosowania odstępstwa od tego zakazu. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że organy orzekające wykroczyły poza granicę rozpoznawanej sprawy i bezzasadnie badały stan innych działek. Sąd zauważa, że jeśli planowana inwestycja, w tym przypadku budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jest częścią planowanego kompleksu mieszkaniowego (zespołu budynków) to obowiązkiem organów jest powiązanie tych inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. Wynika to z konieczności kompleksowego zbadania potencjalnych wpływów na środowisko.

Wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a., albowiem organy obu instancji z poszanowaniem zasad wynikających z tych przepisów przeprowadziły postępowanie wyjaśniającej, a jego wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, sporządzonych zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 K.p.a. Nie doszło również, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 8 K.p.a. bowiem, organy przeprowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

W ocenie Sądu nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy fakt, że skarżąca po wydaniu rozstrzygnięcia przez Generalnego Dyrektora zrezygnowała z ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do innych działek niż działka [...].

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.