Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 702/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150, art. 162 § 1, art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. spraw ze skarg M.K. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej ← z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, ← z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 702/21

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skarg M. K. (dalej: Podatnik/Skarżący) są postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS):

- z dnia [...] lipca 2021r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: NUS) z dnia [...] grudnia 2020r., nr [...], określającej w podatku od towarów i usług za sierpień 2016r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 915 zł,

- z dnia [...] sierpnia 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.

W stanie faktycznym sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2020r. NUS określił podatnikowi w podatku od towarów i usług za sierpień 2016r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 915 zł.

Podatnik złożył odwołanie od tej decyzji w piśmie z dnia 19 maja 2021r.

Jednocześnie wnioskiem z dnia 19 maja 2021r. Podatnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia [...] grudnia 2020r. podnosząc, że termin do złożenia odwołania od ww. decyzji nie został przez niego dotrzymany z przyczyn niezawinionych, spowodowanych brakiem wiedzy o fakcie wydania tej decyzji, będącej efektem braku jej doręczenia. Niedoręczenie decyzji było spowodowane nieprawidłowym działaniem poczty. Podatnik wskazał też, że decyzja w swojej treści adresowana jest do Podatnika na adres jego zamieszkania, pod którym nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, zaś na kopercie, w której znajduje się decyzja widnieje adres siedziby [...], pod którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Podatnik wskazał, że w dniach, kiedy miała miejsce próba doręczenia decyzji NUS, przebywał razem z żoną w pomieszczeniach firmy i niemożliwe jest, aby listonosz nie zastał adresata w firmie. Podkreślił ponadto, że firma posiada oddawczą skrzynkę pocztową oznaczoną jako [...] i nie znaleziono awizo pozostawionego w samych drzwiach firmy, stąd zasadne jest kwestionowanie otrzymania zarówno pierwszego, jak i drugiego awizo. Brak jest w istocie dowodu, że awiza te w ogóle zostały w oddawczej skrzynce pocztowej adresata złożone. Podatnik wskazał również, że sporządzenie odwołania od decyzji stało się możliwe dopiero obecnie, tj. kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca dotrzymanie terminu. Tym samym podanie o przywrócenie terminu zostało złożone w 7-dniowym terminie od dnia ustania przyczyny.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021r., nr [...], DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ II instancji ustalił, że przesyłkę pocztową zawierającą ww. decyzję przekazano "A" S.A. w dniu 29 grudnia 2020r. w celu doręczenia podatnikowi. Z uwagi na nieobecność adresata, przesyłka była dwukrotnie awizowana przez pocztę, w dniach: 30 grudnia 2020r i 8 stycznia 2021r. Organ odwoławczy dokonał analizy przepisów dotyczących doręczeń i stwierdził, że określony w art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p.), 14-dniowy okres przechowywania przedmiotowej decyzji w placówce pocztowej upływał w dniu 13 stycznia 2021r. Przedmiotowa przesyłka nie została podjęta przez adresata w tym terminie, zgodnie z art. 150 § 1 i § 4 O.p., wskutek czego z dniem 13 stycznia 2021r. nastąpił skutek jej doręczenia. W konsekwencji określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 stycznia 2021r. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że podatnik nie wniósł odwołania w ustawowym terminie, co spowodowało konieczność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021r. DIAS odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania, uznając, że Podatnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, tj. przesłanki określonej w art. 162 § 1 O.p.

Zdaniem organu II instancji, przekazanie przez organ I instancji decyzji do doręczenia za pomocą wyznaczonego operatora pocztowego na adres Podatnika w miejscu, w którym prowadzi on działalność gospodarczą pod firmą [...] w P. było prawidłowe. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania podatkowego początkowo pisma procesowe kierowane do Podatnika adresowane były na adres: [...] P., a od dnia 9 grudnia 2020r. - na adres: [...] P. i pod tym adresem były odbierane osobiście przez Podatnika. Organ podkreślił, że na dzień wydania decyzji organu I instancji adres ten był adresem do korespondencji wskazanym przez Podatnika, co potwierdza wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz informacja z Systemu Centralnej Rejestracji SeRCe. Natomiast wskazany przez Podatnika fakt umieszczenia w nagłówku tej decyzji adresu rejestracyjnego (adresu zamieszkania) Podatnika, nie stanowi wady decyzji.

Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji Podatnika odnośnie niezawinionych przez niego przyczyn, z powodu których termin do złożenia odwołania nie został dotrzymany. W ocenie organu, nie można w niniejszej sprawie uznać działań Podatnika za staranne oraz przyjąć, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niego niezależna i uniemożliwiła działanie nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach. Zdaniem organu, brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia przez Pocztę Polską przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję NUS. Na znajdującym się w materiale sprawy potwierdzeniu odbioru i kopercie, w której umieszczona została decyzja, znajdują się informacje

o zawiadomieniach o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej

i o możliwości jej odbioru. Z urzędowych adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz kopercie przesyłki wynika, że z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi, przesyłkę dwukrotnie awizowano w dniu 30 grudnia 2020r.

i w dniu 8 stycznia 2021r., umieszczając informację o pozostawieniu pisma zawierającego decyzję w oznaczonym urzędzie pocztowym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, po czym w dniu 14 stycznia 2021r. przesyłkę zwrócono do nadawcy. Zapisy te są tożsame z zapisami ujawnionymi w systemie elektronicznym

o statusie przesyłki (wydruk ze strony internetowej śledzenia przesyłek Poczty Polskiej znajduje się w aktach sprawy).

DIAS podkreślił, że podnoszony przez Podatnika fakt umieszczenia adnotacji o dniu drugiego awiza wyłącznie na kopercie stanowi wprawdzie nieprawidłowość, jednakże nie miała ona wpływu na skuteczność doręczenia przesyłki/pozostawienia awizo. Zdaniem tego organu, Podatnik nie podważył skutecznie zapisu z dokumentu urzędowego jakim jest potwierdzenie odbioru przesyłki. Nie podjął on żadnego postępowania reklamacyjnego, w żaden sposób formalnie nie kwestionował czynności związanych z doręczeniem przesyłki przez pracownika poczty. Organ nadmienił, że na ten sam adres co decyzję organu I instancji, skierowano uprzednio także m.in. postanowienia z dnia [...] i [...] grudnia 2020r., które zostały odebrane przez Podatnika.

Zdaniem DIAS, Podatnik wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu, bo w dniu 11 grudnia 2020r. doręczono mu postanowienie wyznaczające 7-dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, w związku z czym winien spodziewać się wydania decyzji w tej sprawie. Ponadto Podatnik w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2020r. został poinformowany o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy na dzień 14 stycznia 2021r. zatem powinien był się spodziewać urzędowej korespondencji w wyznaczonym terminie, podczas gdy dopiero w kwietniu podjął kroki w celu pozyskania tej korespondencji. Podatnik nie podjął żadnych czynności celem uzyskania informacji, czy postępowanie zostało zakończone i czy przesłane zostało rozstrzygnięcie, ani w organie ani w placówce pocztowej, co zdaniem DIAS, świadczy

o braku staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw.

W skargach na postanowienia DIAS z dnia [...] lipca 2021r. i [...] sierpnia 2021r. Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć i zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniach skarg Skarżący zarzucił nieprawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji, wynikające z nieprawidłowego działania doręczyciela. Wskazał, że decyzję odebrał osobiście w Urzędzie Skarbowym [...] w dniu 13 maja 2021r. Rzekoma próba doręczenia przedmiotowej decyzji miała miejsce w dniu 30 grudnia 2020r., lecz niemożliwe było, aby listonosz nie zastał adresata w tym dniu

w firmie przy [...], gdyż w dniach 28 -31 grudnia 2020r. razem z żoną pracował on nieprzerwanie od godz. 8.00 do 21.00 przy przygotowywaniu i pakowaniu przesyłek dla klientów. Ponadto, w dniach 30 i 31 grudnia 2020r. w godzinach dopołudniowych prowadzona była odprawa celna towaru w jego firmie i zawsze ktoś był obecny w pomieszczeniach firmy. Zdaniem Skarżącego, awizo nie zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej firmy [...], na drzwiach lokalu adresata, ani nie wręczono go osobiście adresatowi. Z adnotacji na kopercie wynika, że kolejna próba doręczenia awizo miała miejsce w dniu 6 i 8 stycznia 2021r. Również, w tym czasie tj. 7-9 stycznia 2021r., w godz. 8.00 -18.00 przebywał w on firmie wraz z żoną. Nie było zatem możliwości, aby "rzekoma" wizyta listonosza pozostała niezauważona. Podkreślił, że w tym samym czasie bez jakiegokolwiek problemu dotarła do niego inna korespondencja.

Zdaniem Skarżącego opis sposobu doręczenia przedmiotowej korespondencji nie spełnia wymagań art. 44 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uniemożliwia bowiem ocenę, czy regulacja ta została prawidłowo zastosowana, z zachowaniem wymogów co do miejsca pozostawienia awiza o nadejściu przesyłki.

Z treści adnotacji doręczyciela na kopercie wynika, że pierwsze awizo pozostawiono rzekomo w dniu 30 grudnia 2020r. w oddawczej skrzynce pocztowej. Na kopercie brak jest natomiast wskazania, gdzie pozostawiono drugie awizo z dnia 8 stycznia 2021r. Według Skarżącego, kwestia umieszczenia awiza w oddawczej skrzynce pocztowej, nie została w żaden sposób potwierdzona w toku zainicjowanego przez niego pocztowego postępowania reklamacyjnego, gdyż z treści odpowiedzi na reklamację wynika jedynie, że w przypadku nieobecności pracownika firmy, listonosz zmuszony jest wkładać awizo przez otwór w dolnej części drzwi wejściowych oraz pojawiają się jedynie daty rzekomego awizowania przesyłki.

Ponadto, Skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniom organu skarbowego, przesłanka w postaci osobistej bytności adresata w firmie została w dostateczny sposób wykazana i uprawdopodobniona, a Skarżący interesował się niniejszą sprawą i niezwłocznie po powzięciu wiedzy o istnieniu niedoręczonej korespondencji, podjął kroki celem jej pozyskania.

Dodatkowo Skarżący zarzucił, że wydając zaskarżone postanowienia, organ powinien wziąć pod uwagę treść art. 97 i 98 Tarczy Antykryzysowej 2.0., które wstrzymują, tzw. "fikcję doręczeń", powstającą w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie (po dwukrotnym awizowaniu). W takim wypadku fikcja doręczenia nastąpi dopiero po upływie 14 dni od dnia ustania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii. W konsekwencji dochodzi do przesunięcia dnia, w którym rozpoczyna się bieg terminu uzależnionego od doręczenia przesyłki. Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy wydając postanowienie powinien z urzędu wziąć pod uwagę fakt, iż w warunkach epidemii nie znajduje zastosowania tzw. "fikcja doręczeń" przesyłek niepodjętych w terminie. Tym bardziej, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wyłączających stosowanie tego przepisu i nie można przyjąć, iż mamy do czynienia z przypadkiem skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji (art. 150 § 1 i 4 oraz art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). W konsekwencji zdaniem Skarżącego, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należało uznać za uzasadniony ze względu na wadliwość dokonanego doręczenia, polegającą na niespełnieniu wymogów przewidzianych w art. 44 § 2 k.p.a.

W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy podtrzymał swe dotychczasowe stanowiska i wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje

i postanowienia administracyjne, przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skargi są niezasadne.

Przede wszystkim za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art.44 § 2 k.p.a., ponieważ postępowania w niniejszych sprawach toczyły się według zasad określonych w przepisach O.p., a kodeks postępowania administracyjnego nie miał zastosowania.

Podstawę prawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły m.in. przepisy art. 162, 163 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p., ponieważ organ rozstrzygał kwestię zachowania terminu do wniesienia odwołania w sprawie zobowiązania podatkowego, a następnie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Na mocy art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 O.p.).

Treść art. 162 § 1 O.p. nie pozostawia wątpliwości, że to składający wniosek

o przywrócenie terminu obciążony jest obowiązkiem przedstawienia dowodów

i okoliczności uprawdopodabniających brak winy w naruszeniu terminu procesowego (por. wyrok NSA z 10 listopada 2017r., sygn. akt II FSK 3010/15). O braku winy

w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie go stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (tak

wyrok NSA z 18 sierpnia 2000r., sygn. akt III SA 1716/99). Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu (L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2020).

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczyła prawidłowości stwierdzenia przez organ II instancji, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu oraz kwestia uprawdopodobnienia przez Skarżącego, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Zachowanie terminu do złożenia wniosku

o przywrócenie terminu z art. 162 § 2 O.p., jak również spełnienie wymogów formalnych, stawianych temu wnioskowi, nie było kwestionowane.

Skarżący zarzucił, że nie doręczono mu w sposób prawidłowy decyzji organu

I instancji. Kwestionował przede wszystkie ustalenia organu odnoszące się do zachowania wymogów co do miejsca pozostawienia awiza. Podniósł również, że

w organ winien zastosować regulację przewidzianą w przepisach art. 97 i 98 Tarczy Antykryzysowej 2.0. Argumentował, że organ odwoławczy winien z urzędu wziąć pod uwagę fakt, iż w warunkach epidemii nie znajduje zastosowania tzw. "fikcja doręczeń" przesyłek niepodjętych w terminie, twierdząc, że w sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wyłączających stosowanie tego przepisu i nie można przyjąć, iż mamy do czynienia ze skutecznym doręczeniem przedmiotowej decyzji (art. 150 § 1 i 4 oraz art. 223 § 2 pkt 1 O.p.).

Odnosząc się pierwszej ze spornych kwestii należy wskazać, że w przekonaniu Sądu brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń DIAS, według którego doręczenie przesyłki, zawierającej decyzję organu I instancji, uznano za dokonane z dniem 13 stycznia 2021r.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Pisma mogą być także doręczane osobom fizycznym w siedzibie organu podatkowego, w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2 pkt 1 i 2 O.p.). W myśl art. 149 O.p. w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń. Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany

w art. 148 § 1 lub art. 149 tej ustawy, operator pocztowy w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; zawiadomienie o pozostawaniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2); w przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (§ 3); w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

W okolicznościach niniejszej sprawy przesyłkę pocztową zawierającą decyzję organu I instancji wydaną wobec Skarżącego w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za sierpień 2016r., przekazano Poczcie Polskiej S.A. w dniu 29 grudnia 2020r. w celu doręczenia adresatowi. Z uwagi na nieobecność adresata, przesyłka była dwukrotnie awizowana przez pocztę, pierwszy raz w dniu 30 grudnia 2020r., ponownie - w dniu 8 stycznia 2021r. W związku z tym 14-dniowy okres przechowywania tej korespondencji w placówce pocztowej upływał w dniu 13 stycznia 2021r. Przedmiotowa przesyłka nie została podjęta przez adresata w tym terminie, wskutek czego z dniem 13 stycznia 2021r. nastąpił skutek jej doręczenia (art. 150 § 1 i § 4 O.p.). Prawidłowo zatem uznał organ odwoławczy, że przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 stycznia 2021r. Bezspornym jest natomiast, że odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 19 maja 2021r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

Wobec powyższego, organ odwoławczy zobowiązany był do wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wniesienie odwołania po terminie musi bowiem skutkować stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, przy czym nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.

Co się zaś tyczy podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, które jego zdaniem świadczą o nieprawidłowym doręczeniu mu decyzji organu I instancji, to w przekonaniu Sądu, nie zostały one w postępowaniu potwierdzone. Decyzja została wysłana na adres miejsca prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej wskazywany przez niego jako adres do korespondencji. Pod tym adresem skarżącemu skutecznie doręczano pisma na wcześniejszym etapie postępowania. Z urzędowych adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz kopercie przesyłki wynika mianowicie, że z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi, przesyłkę dwukrotnie awizowano w dniu 30 grudnia 2020r. i w dniu 8 stycznia 2021r., umieszczając informację o pozostawieniu pisma zawierającego decyzję w oznaczonym urzędzie pocztowym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, po czym w dniu 14 stycznia 2021r. przesyłkę zwrócono do nadawcy. Zapisy te są tożsame z zapisami ujawnionymi w systemie elektronicznym o statusie przesyłki (wydruk ze strony internetowej śledzenia przesyłek Poczty Polskiej znajduje się w aktach sprawy).

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową ma moc dokumentu urzędowego. Przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru (art. 3 pkt 23 tej ustawy).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już pogląd, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015r., sygn. akt II OSK 2420/15, dost. CBOiS). Wobec dwukrotnego awizowania przesyłki urzędowej przez pracownika operatora pocztowego i wobec upływu terminu jej podjęcia u tego operatora, doręczenie przesyłki korzysta z domniemania jej doręczenia. Źródłem owego domniemania jest konieczność zapewnienia skutecznego dostarczenia przesyłki, w sytuacji gdy pomimo pozostawionej przez pracownika operatora pocztowego informacji o awizacji przesyłki odbiorca miał możliwość zapoznania się z treścią przesyłki, jednak tego nie uczynił (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2015r., sygn. akt II OSK 2277/15, dost. CBOiS).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się również, że dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu (por. np. wyrok NSA z dnia 26 września 2017r., sygn. akt II OSK 2282/16, dost. CBOiS).

W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia przez Pocztę Polską przesyłki zawierającej ww. decyzję, a Skarżący nie obalił domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą dokumentu urzędowego potwierdzającego fakt i datę doręczenia mu decyzji organu I instancji zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi.

Zaznaczenia wymaga, że okoliczność dotycząca złożenia przez Skarżącego reklamacji do Poczty Polskiej została podniesiona dopiero w skardze, natomiast we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżący nie wskazał aby podjął postępowanie reklamacyjne dotyczące doręczenia przesyłki i do wniosku nie załączył dokumentu potwierdzającego ten fakt. W tej sytuacji organ wydając zaskarżone postanowienie nie mógł odnieść się do treści tego dokumentu. Przy czym także do złożonej skargi nie załączono stosownego dokumentu, a więc twierdzenia Skarżącego nie zostały w żaden sposób uwiarygodnione.

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność umieszczenia adnotacji o dniu drugiego awiza wyłącznie na kopercie, stanowiła nieprawidłowość, która nie miała wpływu na skuteczność doręczenia przesyłki. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się informacja

o pozostawieniu przesyłki w oznaczonym urzędzie pocztowym w oddawczej skrzynce pocztowej. Brak jest natomiast na kopercie, wskazywanej przez skarżącego informacji o próbie doręczenia w dniu 6 styczniu 2021r., zatem twierdzenia Skarżącego w tym zakresie Sąd uznał za gołosłowne, a zatem niewiarygodne.

Jeżeli chodzi natomiast o zarzut braku zastosowania w niniejszej sprawie art. 97 i 98 Tarczy Antykryzysowej 2.0., tj. regulacji przewidzianej w ustawie z dnia 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (j.t. Dz.U. z 2021r., poz.737), to według Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącego, przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Od dnia 20 sierpnia 2020r., a więc w dacie wydania decyzji NUS ([...] grudnia 2020r.) obowiązywało brzmienie przepisu art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d) ww. ustawy, zgodnie z którym przepisów ust. 1 art. 98 tej ustawy stanowiącego, że nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego, których termin odbioru określony w zawiadomieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów – nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej. Jako, że NUS jest bez wątpienia organem władzy publicznej, przepis art. 98 powołanej wyżej ustawy nie wyłączał skuteczności dokonanego w trybie art. 150 O.p. doręczenia przesyłki.

Podsumowując, z przedstawionych względów Sąd uznał, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu, a Skarżący nie uprawdopodobnił, stosownie do art. 162 § 1 O.p. braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Okoliczność braku prawidłowego doręczenia decyzji organu

I instancji nie została wykazana.

Z tych przyczyn Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.