Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1817/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 5, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1535/13 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania 2) odstępuje od zasądzenia od A. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1535/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 22 stycznia 2013 r. do Urzędu Gminy w B. wpłynął wniosek A. K. w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej: "u.d.i.p.") o udostępnienie kserokopii umów wraz z załącznikami dotyczących dzierżawy budynków należących do Urzędu Gminy w B., w których mieszczą się Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej w miejscowościach: C. D. oraz M.

Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], odmówił A. K. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, powołując w podstawie prawnej decyzji art. 104 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ podał, że w sprawie znajduje zastosowanie definicja "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zaś właściciele Niepublicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w C. D. i w M. M. podjęli wobec informacji zawartych w przedmiotowych umowach niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, tj. objęli klauzulą poufności treści ww. umów. Z tego względu udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie podlega ograniczeniu.

Pismem z dnia 6 czerwca 2013 r. A. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej – jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołując się na poglądy doktryny w zakresie wykładni definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" stwierdził, iż brak jest uzasadnionych podstaw, aby informacje o treści umowy dzierżawy kwalifikować jako tajemnicę przedsiębiorcy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

A. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji jest niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. – adresat wniosku o udostępnienie informacji – w świetle art. 16 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – był podmiotem uprawnionym (właściwym) do wydania kontrolowanej decyzji. Nie zachodzi zatem przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie organu w sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie podkreśla się, że tam gdzie zastosowanie przepisu wymaga jego interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Taki charakter ma art. 5 ust. 2 ustawy. Termin "tajemnica przedsiębiorcy" nie jest jasny, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie podaje jego znaczenia, ani nie odsyła w tym zakresie do innych aktów normatywnych. W ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji użyte jest określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", zaś legalna definicja tego określania zawarta jest w art. 11 ust. 4. Organ wskazał, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest jednak wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły wady kwalifikowane, nie jest natomiast istotą tego postępowania rozpatrywanie kwestii merytorycznych. Organ uznał, że w sprawie nie występuje również żadna z pozostałych przesłanek nieważności decyzji.

Na powyższą decyzję A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, że Dyrektor ZGK w B., wydając rozstrzygnięcie z dnia [..] marca 2013 r. w sposób rażący naruszył przepisy art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, który treść umowy dzierżawy określającej miejsce, czas jej trwania, obowiązki i prawa stron oraz kwotę czynszu uznaje za tajemnicę przedsiębiorcy. Podniósł ponadto, że organ nie dochował terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1535/13, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli w niej podniesione. W ocenie Sądu – w świetle przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. – co najmniej przedwczesne jest stanowisko organu, że objęta wnioskiem decyzja jest wolna od wad wymienionych w tym przepisie.

Sąd przypomniał, że postępowanie, o którym mowa w art. 16 u.d.i.p. jest wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 u.d.i.p. i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępniania informacji publicznej. Jego wszczęcie następuje w momencie stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, że żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ustawy lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych. Postępowanie to toczy się w trybie unormowanym w K.p.a. przy uwzględnieniu zmian wprowadzonych w art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ nadzoru uznał, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. – adresat wniosku o udostępnienie informacji – był w świetle art. 16 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotem uprawnionym (właściwym) do wydania kontrolowanej decyzji. Tymczasem z akt sprawy wynika, że adresatem wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2013 r. był Wójt Gminy B., co wprost wynika z treści wskazanego pisma. Zatem, w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p., właściwym do wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem oraz do wydania decyzji administracyjnej był Wójt Gminy B. jako organ władzy publicznej – organ gminy w myśl art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm. – dalej: "u.s.g.").

Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. Z kolei przepis art. 39 ust. 1 u.s.g. stanowi, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wójt może, zgodnie z art. 39 ust. 2 u.s.g. w związku z art. 268a k.p.a., upoważnić swoich zastępców oraz innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu. Sąd podał, że przeniesienie uprawnień orzeczniczych należących do wójta ma charakter fakultatywny, bowiem tylko od wójta zależy, czy i jakie kompetencje i komu powierzy do wykonania w swoim imieniu. Jednakże wójt nie może udzielić upoważnienia do wydawania decyzji osobom niewymienionym w art. 39 ust. 2 u.s.g.

Zdaniem Sądu, Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B., jako kierownik jednostki budżetowej (powołanej uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 2000 r. na podstawie art. 9 i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h/ u.s.g., zmienionej uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] marca 2007 r.), stanowiącej część struktury organizacyjnej gminy, należy do osób wymienionych w art. 39 ust. 2 u.s.g., co oznacza, że byłby uprawniony do wydania – z upoważnienia Wójta Gminy B. – decyzji z dnia [...] marca 2013 r., gdyby legitymował się stosownym umocowaniem. Sąd zauważył, że w aktach sprawy brak jest jednak przedmiotowego upoważnienia, zaś ww. decyzja, w której nagłówku widnieje pieczęć Zakładu Gospodarki Komunalnej w B., została podpisana przez Dyrektora tego Zakładu bez powołania się na odpowiednie upoważnienie.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że art. 107 § 1, jak i art. 268a k.p.a. nie wprowadzają expressis verbis obowiązku zamieszczenia w decyzji – przy podpisie – klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu. Zamieszczenie takiej klauzuli upraszcza jedynie ustalenie istnienia umocowania pracownika do działania w imieniu organu. Niezamieszczenie takiej klauzuli nie stanowi rażącego naruszenia prawa ani naruszenia przepisów o właściwości. Jej brak nakłada jedynie na organ administracji, czy sąd kontrolujący, obowiązek ustalenia istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd wskazał, że o tym, czy w sprawie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., nie decydują ani blankiet, na którym sporządzona zostaje decyzja, ani jej nagłówek, lecz kryteria obiektywne, tj. przepisy prawa, z których wynika, że sprawa podlegała właściwości organu administracji publicznej.

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ nadzoru nie poczynił stosownych ustaleń odnośnie istnienia pisemnego umocowania Dyrektora ZGK w B. do działania w imieniu organu – Wójta Gminy B. Zaskarżoną decyzję wydał zatem z naruszeniem określonego w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało koniecznością jej uchylenia.

Wobec powyższego Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru będzie zobowiązany do zbadania, czy podpisujący decyzję Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. legitymował się upoważnieniem do działania w imieniu organu, tj. Wójta Gminy B. W przypadku negatywnego wyniku tych ustaleń rzeczą organu będzie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia 14 marca 2013 r. jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Sąd uznał za niecelowe na obecnym etapie postępowania odnoszenie się do zarzutów skargi, które zasadniczo dotyczą kwestii rażącego naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w sytuacji odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1535/13, skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 o.p.s.a.):

a) art. 4 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że tylko organ gminy (Wójt Gminy B.) był podmiotem uprawnionym do wydania decyzji odmownej w sprawie informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym, a takich uprawnień nie posiadał kierownik gminnej jednostki organizacyjnej (Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B.), działający na mocy pełnomocnictwa wójta gminy udzielonego w trybie art. 47 u.s.g.;

b) art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że kierownik gminnej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej – Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. – nie był podmiotem uprawnionym (właściwym) do wydania kontrolowanej decyzji w sprawie informacji publicznej, dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym, a decyzję mógł wydać tylko z upoważnienie wójta gminy (Wójta Gminy B.) wydanego na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):

a) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez brak pełnej oceny akt sprawy, w szczególności przez pominięcie, iż wniosek skarżącego z dnia 21 stycznia 2013 r. adresowany do Wójta Gminy B. został przekazany Dyrektorowi Zakładu Gospodarki Komunalnej w B., jako podmiotowi właściwemu – dysponującemu informacjami i dokumentami z zakresu zarządzania mieniem komunalnym Gminy B., upoważnionemu przez Wójta Gminy B. "do jednoosobowego kierowania, reprezentowania na zewnątrz i składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Zakładu Gospodarki Komunalnej" w B. Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, że skarżący w postępowaniu o wydanie żądanej informacji nie kwestionował właściwości Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B.;

b) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niewzięcie pod uwagę, że skarżący pomimo złożenia wniosku do Wójta Gminy B., nie kwestionował później właściwości Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. do rozpatrzenia wniosku o udzielenie żądanej informacji, a wprost przeciwnie – m.in. pismo z dnia 7 lutego 2013 r. i pismo z dnia 28 marca 2013 r. kierował już do Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B.

Zdaniem skarżącego organu, naruszenie przez Sąd wskazanych wyżej przepisów postępowania spowodowało także naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Następstwem wskazanego naruszenia jest też naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, że organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Kolegium kosztów postępowania według norm przepisanych – na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. – na mocy pełnomocnictwa nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. udzielonego przez Wójta Gminy B. na podstawie art. 47 ust. 1 u.s.g. – był legitymowany do "jednoosobowego kierowania, reprezentowania na zewnątrz i składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Zakładu Gospodarki Komunalnej w B.". Wobec tego niezasadne jest – w ocenie skarżącego organu – twierdzenie, że Wójt Gminy B. postąpił nieprawidłowo przekazując wniosek skarżącego według właściwości Dyrektorowi Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. Nie można przyjąć, że Dyrektor nie był podmiotem upoważnionym do udostępniania informacji publicznej w zakresie mienia komunalnego Gminy B. Organ uznał zatem, że skoro Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. był uprawniony do udostępnienia informacji publicznej, to był również podmiotem właściwym do wydania decyzji odmownej. Przyjęcie poglądu, że w jednej sprawie – o udostępnienie informacji publicznej – właściwymi byłyby w jednej instancji dwa podmioty: Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. (do dokonania czynności materialno-technicznej) oraz Wójt Gminy B. (do wydania decyzji odmownej) nie mogłoby być uznane za prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak poniesiono w zaskarżonym wyroku Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. jest kierownikiem jednostki budżetowej powołanej uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 2000 r. na podstawie art. 9 i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h/ ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zmienionej uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] marca 2007 r.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy: "W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi". W myśl zaś art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h/ do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek.

Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P., że pominięta została istotna w sprawie okoliczność, a mianowicie fakt, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. – jak podniesiono w skardze kasacyjnej – na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez Wójta Gminy B. w dniu [...] marca 2012 r., nr [...] na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym był uprawniony do "jednoosobowego kierowania, reprezentowania na zewnątrz i składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Zakładu Gospodarki Komunalnej w B.".

Powyższe, w powiązaniu z zaistniałym w sprawie faktem przekazania złożonego w sprawie przez A. K. w dniu 22 stycznia 2013 r. wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczącej dzierżawy budynków należących do Urzędu Gminy jako podmiotowi właściwemu w sprawie i dalsze (w pełni zaakceptowane przez wnioskodawcę) podejmowanie czynności w ramach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez ten organ zostało niezasadnie pominięte przez Sąd pierwszej instancji, który upatrywał uprawnienia Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w przepisie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Tymczasem, oceniając wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 r., Sąd pierwszej instancji nie powinien tracić z pola widzenia okoliczności związanych ze specyfiką spraw załatwianych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w pkt 1–5. Niewątpliwie, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. uznany być może za podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Ponadto, w sprawie niniejszej zarówno Wójt (poprzez przekazanie wniosku), jak i wskazany Dyrektor, a także i wnioskodawca, pozostawali zgodni w ocenie, że podmiot ten jest organem właściwym w sprawie, gdyż jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym. W myśl więc art. 4 ust. 3 ustawy obowiązany był do jej udostępnienia.

Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie organem, że konsekwencją powyższej oceny powinno być również stanowisko, że skoro Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej był podmiotem obowiązanym w myśl ustawy do udostępnienia żądanej informacji publicznej, to również należało przyjąć, że jest organem władzy publicznej właściwym do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. Za taką oceną przemawia analiza regulacji zawartej w art. 16 i 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z której wynika jednoznaczny wniosek w tym względzie.

Wobec powyższego za zasadny uznać także należało zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 133 § 1, art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 k.p.a., w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji co do wystąpienia wskazanych przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ocenić merytorycznie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., odnosząc się przede wszystkim do kwestii czy zgodnie z prawem odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. z dnia [...] marca 2013 r., przyjmując, że brak jest przesłanek do stwierdzenia, że decyzja ta rażąco narusza przepisy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd odstąpił od zasądzenia od A. K. kosztów postępowania kasacyjnego, uznając, że w sprawie wystąpiły okoliczności, o jakich mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a.