Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1212/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.3,1 § 1 i 2, 141 § 4, art.145 § 1 pkt 1 lit.c, 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.7,28,77 § 1, 80,105 § 1, 145 § 1 pkt.4, 147 zd.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1950/10 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2011 r., II SA/Wa 1950/10 oddalił skargę [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo uznał, że sprawa zainicjowania wnioskiem [...] z 8 marca 2010 r. jest tożsama ze sprawą zakończoną decyzją z [...] grudnia 2010 r., nr [...].

Sąd przeprowadził dodatkowy dowód z akt administracyjnych Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, dotyczących sprawy wszczętej wnioskiem [...] z 11 września 2009 r. i zakończonej decyzją z [...] grudnia 2009 r. Z akt tej sprawy wynika, że adres skarżącego nie uległ zmianie. Korespondencja prowadzona przez organ z [...] była podejmowana przez niego pod tym samym, co obecnie adresem i zawsze [...] udzielał na nią wyczerpujących odpowiedzi (np. k. 4, 5, 15). Kartę 27 akt sprawy stanowi decyzja z [...] grudnia 2009 r., natomiast kartę 31 stanowi nadana w dniu [...] grudnia 2009 r. w Urzędzie Pocztowym Warszawa [...] koperta, zawierająca wyżej wspomnianą decyzję wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Istotnie przesyłka ta nie została przez adresata odebrana. Świadczą o tym dwa awiza dokonane przez Urząd Pocztowy [...], dokonane w dniach 7 i 14 stycznia 2010 r. Porównując powyższe daty i zapisy wskazano, że przesyłka została prawidłowo doręczona, listonosz zamieścił informację o niemożliwości osobistego doręczenia przesyłki wystawiając stosowne awizo. Zatem uznanie przez organ, że decyzja z [...] grudnia 2009 r. została doręczona w sposób zastępczy - art. 44 § 4 k.p.a. jest prawidłowe. Jest ono jednoznaczne ze stwierdzeniem, że przedmiotowa decyzja weszła do obrotu prawnego. Skoro została ona skutecznie doręczona i żadna z zainteresowanych stron nie wniosła od niej odwołania, to decyzja ta stała się ostateczna.

Z akt tego postępowania administracyjnego wynika także, że [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucał bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w rozpatrywaniu jego wniosku z 11 września 2009 r. Sprawa ta zakończyła się prawomocnym (od dnia 29 czerwca 2010 r.) postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2010 r., II SAB/Wa 83/10 odrzucającym skargę. Sąd administracyjny nie dopatrzył się bezczynności organu i stwierdził, że przedmiotowa sprawa została ostatecznie zakończona decyzją z [...] grudnia 2009 r., która została [...] doręczona w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Od powyższego postanowienia [...] nie składał skargi kasacyjnej. Zatem kwestia ostatecznego zakończenia decyzją z [...] grudnia 2009 r. postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z 11 września 2009 r. jest całkowicie wyjaśniona i oczywista.

Zarzut braku tożsamości sprawy administracyjnej zakończonej przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych decyzją z [...] grudnia 2009 r. i sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 8 marca 2010 r. nie jest zasadny. Trafnie argumentuje tu organ, że we wniosku z 8 marca 2010 r. skarżący wskazuje na te same okoliczności - to jest publikowanie jego danych osobowych w przedmiotowym Raporcie, na które powoływał się we wniosku z 11 września 2009 r. Jedyna różnica w tych wnioskach polega na tym, że pierwotnie skarżący nie wskazywał organu, który jego zdaniem jest administratorem danych osobowych zawartych w Raporcie, zdając się w tym zakresie na ustalenia organu, natomiast we wniosku z 8 marca 2010 r. za administratora danych osobowych [...] postrzega Prezydenta RP, albo inne organy jak Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, albo Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, co wynika z jego pism składanych w tym postępowaniu administracyjnym. O tożsamości stanu faktycznego obu tych spraw przesądza fakt, że w obydwu tych sprawach [...] domaga się usunięcia swoich danych osobowych z Raportu, a jego żądanie w tym zakresie nie zostało zrealizowane przez administratora tych danych. Także w ocenie Sądu, dla stwierdzenia tożsamości obu spraw, z uwagi na zakres żądanej przez skarżącego od organu ochrony i z uwagi na zakres tej ochrony wyznaczanej przez ustawę z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, najistotniejszy jest przedmiot – żądanie usunięcia danych osobowych skarżącego z Raportu. Oba wnioski, ten z 11 września 2009 r. wraz z dalszymi wyjaśnieniami skarżącego, składanymi w tym postępowaniu administracyjnym, jak i wniosek z 8 marca 2010 r. wraz późniejszymi pismami, odnoszą się do jednego, niezmiennego i podstawowego dla zainteresowanego elementu sprawy, którym jest usunięcie jego danych osobowych z Raportu – przedmiot sprawy.

Organ twierdzi, że administratorem danych osobowych zawartych w przedmiotowym Raporcie jest Minister Obrony Narodowej. Takie stanowisko zawarł w ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2010 r. i stanowisko to wobec ostateczności tej decyzji jest istotne także i w niniejszej sprawie, aczkolwiek w ocenie Sądu dla oceny tożsamości decydujące znaczenie ma tu przede wszystkim przedmiot żądania [...], który w swojej istocie cały czas (zarówno w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z 11 września 2009 r., jak i w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z 8 marca 2010 r.) pozostaje niezmienny – zaprzestanie publikowania jego danych osobowych w Raporcie. Konfrontując powyższe prawidłowo dokonane przez organ ustalenia z zarzutami skargi nie można uznać za zasadne zarzutów naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. i w dalszej konsekwencji naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 18 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), odnoszą się w większej części do ustaleń dokonanych przez organ w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2009 r. – która, pozostaje poza sferą kontroli dopuszczalnej w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym, niż do decyzji w przedmiocie umarzenia postępowania administracyjnego, które to decyzje dotyczą kwestii proceduralnej, związanej z zastosowaniem art. 105 § 1 k.p.a.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez [...] poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 176, w zw. z art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w innym składzie oraz o zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych.

Natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił Sądowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., a przede wszystkim przepisów art. 3, 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., a w dalszej konsekwencji art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji wykazania przez skarżącego, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania przez organ, z uwagi na tożsamość sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ocena prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku dotyczy w swojej istocie powołanej przez organ dla uzasadnienia decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., a następnie powołanej przez Sąd oddalający skargę na tę decyzję o umorzeniu, tożsamości spraw administracyjnych. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości, albo w części. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest przy tym sytuacja, w której toczące się postępowanie administracyjne dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Czyli, gdy w zawisła przed organem sprawa objęta jest powagą rzeczy osądzonej wcześniejszej decyzji ostatecznej. Decyzja administracyjna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto pomiędzy tymi samymi stronami (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 2009 wyd. III, s. 910; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck s. 139 i n.). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 8), dla stwierdzenia tożsamości obu spraw, z uwagi na zakres żądanej przez skarżącego od organu ochrony i z uwagi na zakres tej ochrony wyznaczanej przez ustawę z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych najistotniejszy jest przedmiot - żądanie usunięcia danych osobowych skarżącego z Raportu o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu przed wejściem w życie ustawy z 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z 9 czerwca 2006 r. "Przepisy uprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawie o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego oraz innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej" - zwanego dalej Raportem. Tymczasem dla oceny tożsamości spraw administracyjnych wszystkie przesłanki tożsamość tę warunkujące są tak samo istotne, w tym znaczeniu, że brak występowania którejkolwiek z nich uniemożliwia przyjęcie tezy o tożsamości spraw.

Kolejna, w stosunku do zakończonej wcześniejszą decyzją ostateczną, sprawa musi bezwzględnie dotyczyć więc również tych samych podmiotów, w tym znaczeniu przesądzając m.in. o uprawnieniach lub obowiązkach ustalonego w postępowaniu adresata decyzji, z uwagi na treść normy prawnej, na podstawie której postępowanie zostało wszczęte, względnie o braku jego tak ujmowanych uprawnień lub obowiązków. Pomijając kwestię udziału w postępowaniu następców prawnych stron (w odniesieniu do praw zbywalnych i dziedzicznych), organu administracyjnego o innej nazwie, lecz wyposażonego w tę samą właściwość rzeczową co organ, który wydał decyzję pierwotną (np. na skutek zmian reorganizacyjnych) oraz podmiotów na prawach strony, które stronami nie są w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna nie rozstrzyga o ich prawach i obowiązkach (lub o braku ich praw i obowiązków), status strony przysługuje adresatowi decyzji, tj. podmiotowi którego praw i obowiązków decyzja dotyczy bezpośrednio, z uwagi na treść normy prawnej, z której to normy, zgodnie z żądaniem wniosku wszczynającego postępowanie, lub podstawą prawną wszczęcia postępowania z urzędu, wywodzone jest dane prawo, bądź obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. nie wiąże uzyskania statusu strony postępowania administracyjnego ze sposobem jego wszczęcia. Wprawdzie sformułowanie "kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek" odnosi się wyłącznie do strony, która żąda wszczęcia postępowania, to jednak stronami postępowania administracyjnego wszczętego na żądanie strony mogą być inne podmioty, których "interesu prawnego lub obowiązku dotyczy" to postępowanie. Doktryna postępowania administracyjnego odwołuje się w tym zakresie do pojęcia legitymacji proceduralnej strony, jako uprawnienia podmiotu do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, czyli żądania czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (legitymacja proceduralna czynna) lub uczestniczenia w tym postępowaniu jako strona, czyli tego czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie (legitymacja proceduralna bierna, por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 2009 wyd. III, komentarz do art. 28 k.p.a., teza 4). Istnienie interesu prawnego lub obowiązku wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny lub obowiązek powinien być przy tym bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (A. Wróbel [w:] op. cit., komentarz do art. 28 k.p.a., teza 9). W obu sprawach wywołanych wnioskami [...] status strony niewątpliwie przysługiwać powinien administratorowi danych osobowych - Raportu, z którego to zbioru usunięcia swoich danych domagał się wnioskodawca z uwagi na to, że są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy, albo są zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane. Zgodnie z art. 35 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w razie niedopełnienia przez administratora danych tego obowiązku osoba, której dane osobowe dotyczą, może zwrócić się do Generalnego Inspektora z wnioskiem o nakazanie dopełnienia tego obowiązku. Administrator danych osobowych jest więc zgodnie z treścią normy prawa materialnego adresatem decyzji administracyjnej, której wydania w trybie określonym w art. 35 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Wskazanie we wniosku do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z 8 marca 2010 r. przez [...], jako administratora danych osobowych zawartych w Raporcie, Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, poprzedzone nadto wcześniejszym wnioskiem skierowanym do Prezydenta RP, jako administratora tychże danych osobowych z 20 listopada 2009 r. o usunięcie jego danych osobowych z Raportu na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. determinować winno uczestnictwo Prezydenta RP w postępowaniu administracyjnym wywołanym tym wnioskiem. W postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] grudnia 2009 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie ustalił administratora danych osobowych zbioru danych osobowych, zaś [...] administratora tego w swoim wniosku z 11 września 2009 r. nie wskazał. W postępowaniu z wniosku z 11 września 2009 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przyznał Ministrowi Obrony Narodowej status strony w postępowaniu administracyjnym, z uwagi na jego zwierzchnictwo służbowe nad Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefem Służby Wywiadu Wojskowego (art. 3 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego, Dz. U. Nr 104, poz. 709 ze zm.), tj. nad organami, które zostały zobligowane ustawą do uzupełnienia Raportu po zakończeniu działalności Komisji Weryfikacyjnej, jeżeli pojawią się nowe okoliczności, które powinny zostać objęte Raportem lub wpływają na jego treść (art. 70d ust. 3 Przepisów wprowadzających. Nie jest zatem prawdziwe ustalenie Generalnego Inspektora zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2010 r., że zgodnie z ustaleniami dokonanymi zarówno w ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2009 r., jak i w decyzji z [...] września 2010 r., organ za administratora danych osobowych zawartych w Raporcie uznał Ministra Obrony Narodowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za nie mające usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., a także art. 3, 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., i w dalszej konsekwencji art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 151 p.p.s.a. nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy zauważyć, że decyzją z [...] grudnia 2009 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem w przetwarzaniu danych osobowych zainteresowanego, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych z opublikowanego w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 110) Raportu o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. "Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawą o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego oraz innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej". Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że żądanie skarżącego nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji GIODO z [...] grudnia 2009 r. brzmi: "odmawiam uwzględnienia wniosku". Oznacza to, że decyzja ta odnosi się również do podmiotów będących administratorami danych osobowych (w ten sposób, że nie nakłada na nich obowiązku usunięcia danych osobowych skarżącego z Raportu), bez względu na to, czy brali oni udział w postępowaniu administracyjnym, czy też nie. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku postępowanie dotyczy. Przy czym, pojęcie interesu prawnego należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on bowiem wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa (najczęściej materialnego), z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki – por. szerzej J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 223 i n. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej – por. wyr. NSA z 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83 (LexPolonica nr 332569). Stanowisko to powtórzono także w wyroku NSA z 27 września 1999 r., IV SA 1285/98. Oznacza to, że stroną się jest, jeżeli uprawnienia lub obowiązki danego podmiotu oparte są na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, niezależnie od tego, czy ten podmiot brał udział w postępowaniu administracyjnym. Podzielić zatem należy wniosek skarżącego, że status strony w postępowaniach administracyjnych, zainicjowanych jego wnioskami niewątpliwie przysługuje administratorowi danych osobowych - Raportu, z którego to zbioru usunięcia swoich danych domagał się wnioskodawca.

Zatem w sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie sądowoadministracyjnej nie można zatem mówić o braku tożsamości podmiotowej w sprawie wszczętej na wniosek [...] z 11 września 2009 r. i zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] grudnia 2009 r. oraz w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 8 marca 2010 r. i zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2010 r., nr [...]. Jedynie oba te postępowania, zakończone decyzją ostateczną były dotknięta wadą stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niemniej jednak Sąd I instancji nie mógł uwzględnić tego naruszenia prawa z urzędu, ponieważ wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 147 zd. 2 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.