Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3417/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Profesjonalny pełnomocnik B.D. wniósł skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wraz ze skargą złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

We wniosku pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że z uwagi na stan zdrowia (nagłe i intensywne objawy grypy żołądkowej) nieprawidłowo zaadresował przesyłkę zawierającą skargę. Wobec powyższego skarga nie trafiła do Sądu lecz została zwrócona do adresata. Wówczas to zdał sobie sprawę ze swojej pomyłki i niezwłocznie, ponownie nadał skargę. Jednakże z uwagi na fakt, że zwrot przesyłki nastąpił już po upływie terminu do wniesienia skargi koniecznym było również złożenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W ocenie pełnomocnika skarżącej wniosek jest w pełni uzasadniony, ponieważ pomyłka przy adresowaniu przesyłki była niezawiniona gdyż spowodowana nagłym pogorszeniem stanu zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie, zgodnie z art. 86 § 1 powyższej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 §1 ustawy procesowej pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).

Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił, aby niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.

Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że z powodu złego samopoczucia, którego przyczyną były nagłe i intensywne objawy [...] ([...]) powodujące rozkojarzenie, nieprawidłowo zaadresował przesyłkę zawierającą skargę. Na potwierdzenie powyższych okoliczności przedstawił oświadczenie znajomego – W.J. – który przebywał wówczas w kancelarii i był świadkiem osłabienia pełnomocnika skarżącej.

W tym miejscu wskazać należy, że sam fakt choroby nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W takim przypadku należy bowiem wykazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (tj. np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu, przykładowo poprzez wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II FZ 525/11).

W ocenie Sadu, w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej mógł posłużyć się inna osobą w zaadresowaniu przesyłki zwierającej skargę. W trakcie pisania skargi i adresowania zawierającej ją przesyłki w kancelarii przebywał jego znajomy W.J. Z uwagi na złe samopoczucie pełnomocnik skarżącej poprosił go o zaniesienie przesyłki na pocztę. Tym bardziej więc mógł poprosić go o jej zaadresowanie. Nie uczynił tego jednak i pomimo intensywnych objawów [...] i rozkojarzenia sam zaadresował przesyłkę. Takie działanie świadczy natomiast o niezachowaniu należytej staranności.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.