Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 616/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 71 ust 2 pkt2, art. 75 ust 1 pkt 4, art. 77, art. 82 ust 1 pkt 4, art. 85 ust 2 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 278/14 w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 października 2014 r. (sygn. II SA/Gl 278/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium) z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W decyzji z [...] lipca 2012 r. Nr [...] Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: u.u.i.ś., ustawa) oraz § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej turbiny wiatrowej o mocy 600 kW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] k.m.3 obręb M. w miejscowości M..

W piśmie z 20 marca 2013 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w M. (dalej: Stowarzyszenie) zwróciło się do SKO w [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej powyżej decyzji Wójta Gminy [...], zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów, tj. art. 5, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 37, art. 39, art. 39 oraz art. 70 u.u.i.ś. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez brak zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa; art. 80 ust. 1 pkt 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.a tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w tym postępowaniu oraz wydanej decyzji do wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz art. 82 ust. 3 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zamieszczenie wadliwej i niejasnej charakterystyki przedsięwzięcia w załączniku do decyzji.

W postanowieniu z [...] kwietnia 2013 r., SKO w [...] wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji Wójta Gminy [...] oraz dopuściło do udziału w tym postępowaniu Stowarzyszenie.

W decyzji z [...] maja 2013 r. Nr [...] SKO w [...], przywołując w podstawie rozstrzygnięcia art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i pkt 11, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 79 ust. 1 u.u.i.ś., stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2012 r. Nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wyrażona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium nie stwierdziło innych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. niż wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, nie stwierdziło przy tym występowania przesłanek negatywnych wskazanych w art. 156 § 2 k.p.a.

W piśmie z 24 maja 2013 r. K. R. reprezentowany pełnomocnika złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyżej przedstawioną decyzją SKO w [...]. Zarzucił tej decyzji naruszenie prawa materialnego – tj. art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 u.u.i.ś. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w szczególności uznanie rażącego naruszenia prawa, podczas gdy treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom wskazanym w przepisach; naruszenie art. 5, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 39 i art. 70 ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, podczas, gdy organ zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu; naruszenie art. 77 ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, że nieuwzględnienie uzgodnień RDOŚ w [...] stanowi rażące naruszenie prawa podczas, gdy brak jest przepisu wskazującego na związanie organu przedmiotowym uzgodnieniem, a także naruszenie prawa procesowego poprzez uznanie, że drobne niedociągnięcie procesowe wymagające dokonania zabiegów interpretacyjnych, co do istnienia niezgodności uzasadniają przyjęcie, że istnieją wady stanowiące rażące naruszenie prawa oraz art. 7, art. 10, art. 11, art. 16, art. 29, art. 20, art. 77 i art. 107 k.p.a. w szczególności poprzez naruszenie zasady praworządności poprzez unieważnienie aktu zgodnego z prawem, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, w tym m. in. czy umieszczono ogłoszenie w miejscu inwestycji czy też niezapewnienie stronie prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, a także zasady trwałości decyzji administracyjnych poprzez wyeliminowanie z obrotu decyzji, która nie była obarczona żadną z kwalifikowanych wad wskazanych w przepisach oraz lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie stanowiska w sprawie.

K. R. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji SKO w [...] i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] lub umarzającej postępowanie z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji. W obszernym uzasadnieniu rozwinięto postawione zarzuty.

W piśmie z 10 czerwca 2013 r. do powyższego wniosku odniosło się Stowarzyszenie wskazując na jego bezzasadność. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniosło o utrzymanie decyzji SKO w [...] z [...] maja 2013 r.

Kolejnymi pismami (z dnia 2 i 20 sierpnia 2013 r.) skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych dowodów, pismem z 19 sierpnia 2013r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o zawieszenie postępowania. W postanowieniu z [...] września 2013 r. SKO w [...] odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie.

W piśmie z 23 września 2013 r. K. R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając wydanej w sprawie decyzji i postanowieniu SKO w [...] naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy i brak zebrania całego materiału dowodowego w sprawie oraz wybiórcze i selektywne wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn z powodu których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. K. R. wniósł o uchylenie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...] maja 2013 r. stwierdzającą nieważność decyzji z [...] lipca 2012 r.

W piśmie z 7 października 2013 r. skarżący złożył wnioski dowodowe, twierdzenia i żądania strony wniesione w toku prowadzonego postępowania, tj. stanowisko firmy E. [...] autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowisko RDOŚ w [...] wnosząc o przedłużenie terminu postępowania administracyjnego w związku z aktualnie trwającymi badaniami hałasu turbin wiatrowych. Jednocześnie wniósł o uchylenie decyzji SKO z [...] maja 2013 r., a pismem z 16 października 2013 r. wniósł o przeprowadzenie przez SKO w [...] rozprawy administracyjnej celem uzgodnienia interesów stron i wyjaśnienia braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...], ponownie wnioskując o przedłużenie terminu postępowania administracyjnego w związku z nadal trwającymi badaniami hałasu turbin wiatrowych. W piśmie z 9 listopada 2013 r. skarżący przedłożył badania hałasu turbin wiatrowych wykonane przez Zakład Usług Technicznych "[...]" S.C. dla zleceniodawcy P.H.U. "[...]" S. R..

W postanowieniu z [...] listopada 2013 r. SKO w [...] stwierdziło niedopuszczalność wniesienia zażalenia, wskazując, że w świetle art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje.

W piśmie z 19 listopada 2013 r. skarżący ponownie wskazał na naruszenie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego powtarzając, co do zasady, przedstawianą wcześniej argumentację.

W decyzji z [...] grudnia 2013 r. Nr [...] SKO w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia, działający przez pełnomocnika radcę prawnego A. K., K.R. w piśmie z 20 stycznia 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił, decyzji SKO w [...] naruszenie prawa materialnego w związku z przepisami prawa procesowego, tj. art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w szczególności uznanie, że istnieje rażące naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy treść decyzji odpowiada wymogom prawa, art. 77 ustawy z w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, ze nieuwzględnienie pewnych uzgodnień RDOŚ w [...] w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi rażące naruszenie prawa uprawniające organ do stwierdzenia nieważności decyzji, podczas, gdy stanowisko to jest wynikiem dokonanych zabiegów interpretacyjnych i brak jest przepisów wskazujących na związanie organu przedmiotowymi uzgodnieniami oraz naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez obrazę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że drobne niedociągnięcie procesowe postępowania administracyjnego jak również wymagające dokonania zabiegów interpretacyjnych uzasadniają przyjęcie istnienia wad stanowiących rażące naruszenie oraz art. 7, art. 10, art. 11, art. 16, art.19, art. 20, art. 77 i art. 107 k.p.a., pozwalających na uznanie, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostało co do zasady stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego.

W piśmie z 30 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazując w nim m. in., że nastąpiła zmiana właściciela, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Wyjaśnił jednocześnie, że aktualnym właścicielem jest Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" S. R..

W piśmie z 12 lutego 2014 r. skargę złożył K. R. reprezentowany przez pełnomocnika adwokat M. J.. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegające na braku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2012 r. i ograniczeniu się wyłącznie do kontroli i oceny decyzji SKO w [...] z [...] maja 2013 r. oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej z [...] lipca 2912 r., pomimo, że decyzja ta nie zawierała wady prawnej polegającej na rażącym naruszeniu prawa, wniósł o uchylenie decyzji SKO w [...] z [...] grudnia 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło jednocześnie, że Firma "[...]" wybudowała dwie turbiny wiatrowe na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. dla Firmy Zarządzającej Nieruchomościami "[...]" J. P., która przeniosła na Firmę "[...]" uzyskane pozwolenie decyzją Starosty [...] z [...] marca 2013 r.

Pozwolenie na budowę poprzedzone było decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] lipca 2012 [...] i decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z [...] listopada 2012 r. Dotyczyło więc innej decyzji, nie tej objętej niniejszym postępowaniem. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że aktualny właściciel nie brał udziału w postępowaniu. Kolegium dodało też, że turbina w przedmiotowej sprawie nie została jeszcze wybudowana.

W piśmie z 20 sierpnia 2014 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawiło Stowarzyszenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Zwróciło uwagę na fakt, że S. R. wiedziała o toczącym się postępowaniu, czego dowodem są liczne pisma w toku postępowaniu kierowane zarówno do organów administracji, jak również we wniosku do Prokuratury. Przedstawiciel Stowarzyszenia podkreślił, że Wójt Gminy [...] nie wydał obwieszczenia, w którym poinformowałby społeczeństwo o możliwości składania uwag do raportu czy jego aneksu. Dodał też, że uzgodnienia i opinie organów współdziałających wydane były na podstawie niepełnego materiału dowodowego.

W piśmie z 26 września 2014 r. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" S. R. złożyła wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w charakterze uczestnika postępowania, wskazując, że nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przez SKO w [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...]. Podniosła, że swój interes prawny wywodzi z ochrony prawa własności.

Na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego przyznał, że jest jednocześnie pełnomocnikiem S. R. i popiera jej osobisty wniosek z 26 września 2014 r. Rozpatrując ten wniosek Sąd I instancji postanowił dopuścić S. R. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestniczki tego postępowa.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja SKO w [...], jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają prawa.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił motywy dopuszczenia S.R. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestniczki tego postępowania. Następnie rozpatrując jej zarzut, że nie brała ona udziału w postępowaniu prowadzonym przez SKO w [...], które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji uznał, że nie można stwierdzić w tym przypadku naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie uznał istnienia podstawy do wznowienia postępowania. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w niniejszym przypadku faktem jest, że S. R. nie brała udziału w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym przez Kolegium, ale jednocześnie podniósł, że w postępowaniu tym stwierdzono nieważność decyzji, która nie dotyczyła bezpośrednio S. R. i skierowana była do innego adresata. Sąd I instancji dodał, że zainteresowana w całym postępowaniu administracyjnym nie zgłosiła w nim swego udziału, nie wykazała też, że powinna brać w nim udział z uwagi na naruszenie jej interesu prawnego. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że S. R. doskonale wiedziała o toczącym się postępowaniu, przygotowywała bowiem przedstawione w tym postępowaniu dokumenty (m. in. sprawozdanie z pomiarów hałasu przemysłowego emitowanego do środowiska z 6 listopada 2013 r.), stąd też nie można powiedzieć, że o nim nie wiedziała i bez własnej winy została w nim pominięta i nie brała w nim udziału. W ocenie Sądu I instancji, nie została spełniona przesłanka z przywołanego powyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż tylko w przypadku wykazania, że bez własnej winy nie brała ona udziału w postępowaniu, mogłaby ona zaistnieć.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji podzielił ustalenia organu nadzoru, że w postępowaniu przeprowadzonym przez Wójta Gminy [...] przy wydaniu kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia rażąco naruszono przepisy ustawy. Zdaniem Sądu I instancji, nie został zagwarantowany udział społeczeństwa w tym postępowaniu w sposób przewidziany przez ustawę, czym w sposób rażący naruszono prawo. Dalsza analiza kwestionowanej decyzji Wójta Gminy [...] doprowadziła Sąd I instancji do akceptacji stanowiska organu nadzoru, że decyzja to została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów, a mianowicie art. 77 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 80 ustawy, a także art. 82 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 85 ustawy.

W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie porównanie wydanego postanowienia RDOŚ w [...] z [...] lipca 2012 r. i decyzji Wójta gminy [...] z [...] lipca 2012 r. prowadzi do konkluzji, że ten ostatni w swojej decyzji nie zastosował się do wszystkich zaleceń organu uzgadniającego. Wbrew wyraźnego warunku RDOŚ w [...] zawartego w pkt III postanowienia i szerokiego odniesienia się do tego obowiązku w uzasadnieniu postanowienia, a mianowicie "przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia stwierdzam potrzebę przeprowadzenia: oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę", Wójt Gminy [...] w swojej decyzji w pkt VI uznał: "przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzam potrzeby przeprowadzenia: oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania pozwolenia na budowę". Dodatkowo stanowiska tego w ogóle nie uzasadnił. Powyższe według Sądu I instancji, oznacza, że będąc związany stanowiskiem organu uzgadniającego, Wójt Gminy [...] nie uwzględnił wszystkich warunków wskazanych w postanowieniu z [...] lipca 2012 r., dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia prawa. Sąd I instancji nie podzielił argumentacji skargi, że stwierdzone w trakcie postępowania naruszenia prawa nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa.

Zdaniem Sądu I instancji, SKO w [...] słusznie i zasadnie stwierdziło nieważność wskazanej wyżej decyzji. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja została poprzedzona właściwymi ustaleniami, opierała się na prawidłowej podstawie prawnej, strony miały możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu a uzasadnienie decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a., dlatego brak jest podstaw do jej uchylenia.

W piśmie z 29 stycznia 2015 r. K. R. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji z 27 października 2014 r.. sygn. II SA/Gl 278/14, zaskarżają wyrok ten w całości.

Powyższemu wyrokowi Sądu I instancji zarzucono:

I. Istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w świetle regulacji art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w szczególności:

1. art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe

zastosowanie, polegające na przekroczeniu przez Sąd I instancji kognicji wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów

administracji publicznej;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym sporządzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnienia zaskarżonego wyroku którego treść uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit.b, p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi, podczas gdy nastąpiło istotne naruszenie prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego wskazanego w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tym samym uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji,

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego w świetle regulacji art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a w szczególności:

1. art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w szczególności poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że istnieje rażące naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie, wbrew naczelnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, z obrotu prawnego prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy treść przedmiotowej decyzji odpowiada wymogom wskazanym w powyższych przepisach i nie zaistniała wada wypełniająca przesłanki rażącego naruszenia prawa,

2. art. 5, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 39, art. 79 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że postępowanie, w którym wydano przedmiotową decyzję nie spełnia wymogów zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu, w sposób uzasadniający uznanie, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, podczas gdy organ zapewnił udział społeczeństwa w tym postępowaniu.

3. art. 77 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że nieuwzględnienie pewnych uzgodnień RDOŚ w [...] w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi rażące naruszenie prawa, uprawniające organ do stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy takowe stanowisko jest wynikiem dokonanych zabiegów interpretacyjnych, a brak jest przepisu (podobnego do art. 92 i 100 ustawy, że postanowienie RDOŚ w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przy ponownej ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko wiąże organ wydający decyzję)

wskazującego na związanie organu przedmiotowymi uzgodnieniami, które są wydawane w trybie art. 106 k.p.a. (z zastrzeżeniem odstępstw wskazanych w ustawie).

Mając powyższe na uwadze, w skardze kasacyjnej wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu

Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego zgodnie z normami przepisanymi.

Uzasadniając zarzuty podniesione w petitum skargi kasacyjnej wyrażono następujące stanowisko w sprawie.

Jako pierwszy zarzut wskazano naruszenie art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegająca na przekroczeniu przez Sąd I instancji kognicji wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów administracji publicznej. Skarżący kasacyjnie podnosi, że Sąd I instancji rozpatrując sprawę uznał, że postępowanie administracyjne w tym zakresie było prowadzone w sposób naruszający prawo orzekając tym samym na niekorzyść strony skarżącej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie Sąd I instancji winien ocenić czy postępowanie organów administracji w sprawie było prawidłowe, natomiast nie rozstrzygać samej sprawy administracyjnej, którą załatwiały organy administracji.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym sporządzeniu przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku którego treść uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej, wskazano, że uzasadnienie wyroku nie pozwala na poznanie przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji przy dokonaniu oceny, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją środowiskową Wójta Gminy [...], w zakresie udziału w nim społeczeństwa oraz w zakresie uwzględnienia w całości stanowiska organu uzgadniającego jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, po drugie uzasadnienie wyroku nie wyjaśnienia dlaczego Sąd I instancji dokonał negatywnej oceny postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej w zakresie zgodności z prawem w kwestii zapewnienia udziału w nim społeczeństwa, podczas gdy w zaskarżonej decyzji dokonano pozytywnej oceny.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.b, p.p.s.a., wskazano na jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi, podczas gdy nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego wskazanego w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tym samym uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Sąd I instancji bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy.

Należało w takiej sytuacji uznać, że dla konieczności zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.b, p.p.s.a. nie ma znaczenia okoliczność, czy strona, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym złożyła wniosek o wstąpienie do postępowania przed SKO.

Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej podtrzymano argumentację która wcześniej została przedstawiona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, gdyż Sąd I instancji w treści swojego wyroku jej nie rozważył, zaś winien był, gdyż prezentowana argumentacja stanowiła istotę niniejszej sprawy.

Jako pierwszy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w świetle regulacji art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podniesiono naruszenie art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w szczególności poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że istnieje rażące naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie, wbrew naczelnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, z obrotu prawnego, prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy treść przedmiotowej decyzji odpowiada wymogom wskazanym w powyższych przepisach i nie zaistniała wada wypełniająca przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w decyzji środowiskowej organ samorządowy zawarł wszystkie elementy wymagane powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w swoim wyroku nie wskazał, żadnego elementu decyzji, który był niezgodny z normą prawną, nie wskazano również na istnienie braków decyzji, które uzasadniałyby uznanie, że zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa. Wszystkie składniki decyzji, wymagane obowiązującymi przepisami prawa zostały zawarte w jej treści. Według skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie wykazał również, z jakich przyczyn decyzja jest obarczona takimi wadami, że jej istnienia nie da się pogodzić z porządkiem prawnym. Sąd I instancji nie przeprowadził prostego zestawienia treści decyzji z obowiązującym przepisem prawa, którego naruszenie byłoby tak oczywiste, że decyzja nie mogłaby się ostać.

Ponadto skarżący kasacyjnie, zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art.5, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 39, art. 79 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że postępowanie, w którym wydano przedmiotową decyzję nie spełnia wymogów zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu, w sposób uzasadniający uznanie, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, podczas gdy organ zapewnił udział społeczeństwa w tym postępowaniu. Skarżący kasacyjnie wskazuje, że SKO w swojej drugiej decyzji zgodnie z wnioskiem strony skarżącej słusznie uznało, że wobec zamieszczenia wymaganych obwieszczeń w BIP-ie i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...], nie można uznać, że brak zamieszczenia informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, stanowi rażące naruszenie wymogów związanych z zapewnieniem udziału społeczeństwa w prowadzonym przez Wójta Gminy [...] postępowaniu.

Według skarżącego kasacyjnie, wskazane powyższej nieścisłości i niedociągnięcia postępowania administracyjnego, stanowią wyłącznie zabiegi interpretacyjne organu orzekającego, a nie proste, zestawienie naruszenia z przepisem, które należy uznać za rażące w sposób uzasadniający pozbawienie jednostki uprawienia.

Kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego stawiany zaskarżonemu wyrokowi dotyczy art. 77 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że nieuwzględnienie pewnych uzgodnień RDOŚ w [...] w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi rażące naruszenie prawa, uprawniające organ do stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy takowe stanowisko jest wynikiem dokonanych zabiegów interpretacyjnych, a brak jest przepisu (podobnego do art. 92 i 100 ustawy, że postanowienie RDOŚ w [...] w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przy ponownej ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko wiąże organ wydający decyzję) wskazującego na związanie organu przedmiotowymi uzgodnieniami, które są wydawane w trybie art. 106 k.p.a. (z zastrzeżeniem odstępstw wskazanych w ustawie). Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji, w swoim wyroku bezpodstawnie, uznał, że "opinia RDOŚ" w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, wiąże organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższa okoliczność stała się podstawą przyjęcia, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, stanowisko to jest nie do przyjęcia na gruncie zapisów u.u.i.ś.

Sąd I instancji uznał powyższą podstawę nieważności posługując się regułami wykładni i poglądami zaczerpniętymi z orzecznictwa, co przy braku normy prawnej wprowadzającej obowiązek związania stanowiskiem organu współdziałającego, jest niedopuszczalne.

W piśmie procesowym z 29 stycznia 2015 r. zatytułowanym "Skarga kasacyjna" skarżący kasacyjnie K. R. reprezentowany przez radcę prawnego A. M. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i wniósł o jego uchylenie w całości. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach kasacyjnych:

I. wskazanej w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy tj.:

1. przepisu art. 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu w niniejszej sprawie kognicji Sądu Administracyjnego wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów administracji publicznej,

2. przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu w niniejszej sprawie kognicji Sądu Administracyjnego wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów administracji publicznej,

3. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. sporządzenie uzasadnienia, które nie pozwala na sprawowanie kontroli instancyjnej,

4. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez nieuwzględnienie złożonej skargi, w sytuacji kiedy zgodnie z cytowanym przepisem winna być uwzględniona, ze względu na naruszenie przez organ administracji następujących przepisów postępowania:

a. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z niżej wymienionymi przepisami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, iż przy wydawaniu ww. decyzji środowiskowej przez Wójta Gminy [...] zostały rażąco naruszone następujące przepisy: art. 3 pkt 8 lit.c, art. 3 pkt 11 lit.c, art. 33 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 85 u.u.i.ś.,

"a". art. 28 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie,

b. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie,

c. art. 3 pkt 8 lit.c, u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

d. art. 3 pkt 11 lit.c, u.u.i.ś, poprzez jego błędną wykładnię,

e. art. 33 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

f. art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

g. art. 77 ust. 4 pkt 2 u.u.i.s., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

h. art. 77 ust. 5 pkt 1 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie,

5. przepisu art.145 §1 pkt 1 lit.b, p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez nieuwzględnienie złożonej skargi, w sytuacji kiedy zgodnie z cytowanym przepisem winna być uwzględniona, w sytuacji naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego wskazanego w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.,

6. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie złożonej skargi, w sytuacji kiedy zgodnie z cytowanym przepisem winna być uwzględniona, ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisów:

- art. 77 ust. 1 pkt. 1 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

- art. 77 ust. 4 pkt 2 w zw. z ust. 5 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

- art. 77 ust. ust. 5 pkt 1 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

- art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

-art. 82 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

-art. 82 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie, kiedy zastosowany być powinien,

7. przepisu art. 151 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez oddalenie skargi, kiedy nie było do tego podstaw,

II. wskazanej w przepisie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a. art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś, poprzez jego błędną wykładnię,

b. art. 77 ust. 4 pkt 2 w zw. z ust. 5 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

c. art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

d. art. 82 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś., poprzez jego błędną wykładnię,

e. art. 82 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie, kiedy zastosowany być powinien,

f. art. 85 u.u.i.ś. poprzez błędną wykładnię.

W piśmie procesowym z 29 stycznia 2015 r. zatytułowanym "Skarga kasacyjna", przedstawiono także obszerne uzasadnienie postawionych zarzutów z powołaniem się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie.

W piśmie z 3 marca 2015 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargi kasacyjne (data doręczenia skarg 20.02.2015 r.)" S. R. reprezentowana przez radcę prawnego T. K. wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną z 29 stycznia 2015 r. pełnomocników skarżącego K. R. P.H.U. [...] od wyroku z 27 października 2014 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt II SA/GI 278/14 podnosząc, że popiera "skargi kasacyjne oraz wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przepisanymi".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione wart. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

Z art. 173 § 2 p.p.s.a. wynika, że od tego samego orzeczenia strona może wnieść tylko jedną skargę kasacyjną. Oznacza to, że jeżeli strona wniosła skargę kasacyjną i nie było podstaw do jej odrzucenia, to kolejne pismo strony, chociażby zostało nazwane skargą kasacyjną i zostało sporządzone przez innego radcę prawnego, nie stanowi i nie może stanowić odrębnej skargi kasacyjnej. Pozostaje ono tylko i wyłącznie pismem strony, którego ocena należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego w toku rozpoznawania skargi kasacyjnej – por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, LexPolonica nr 391918 (ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 115). W niniejszej sprawie można zatem mówić o wniesieniu przez K. R. skargi kasacyjnej, a nie o wniesieniu przez tę samą stronę w tej samej sprawie skarg kasacyjnych.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących jako podstawę art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP. Art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. mają charakter ustrojowy i bezpośrednio nie obejmują one swoim zakresem żadnej z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Art. 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby w sprawie doszło do naruszenia podziału kompetencji, pomiędzy sądami administracyjnymi, a sądami powszechnymi. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Odnosząc się do uzasadnienia tego zarzutu przedstawionego w skardze kasacyjnej, wskazać również należy, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest wyłącznie decyzja administracyjna, stanowiąca przedmiot zaskarżenia, lecz jest nim także zespół działań i czynności podjętych przez organ administracji w sprawie zakończonej tą decyzją. W ramach tak zakreślonej kompetencji Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny całego przebiegu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z [...] lipca 2012 r., oraz wszystkich aktów i czynności wydanych w tym postępowaniu, włącznie z oceną zaskarżonej decyzji i wydał rozstrzygnięcia stwarzające taki stan, aby w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował żaden akt, ani czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Zakres działania Sądu I instancji spełnia zatem wymóg dokonywania kontroli działań organów administracji pod względem zgodności z prawem.

Zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. jest bezzasadny. Przepis ten stanowi, że "sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Można byłoby uznać w ostateczności ten przepis za naruszony, gdyby Sąd I instancji odrzucił skargę, mimo tego, że była ona dopuszczalna. Zaś sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy i wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach świadczy o tym, że nie doszło do naruszenia powołanego przepisu. Określona przez ustawę kontrola została przez ten Sąd w stosunku do zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] grudnia 2013 r. nr [...] zrealizowana. Polegała ona na wyjaśnieniu problemu zgodności ww. decyzji z prawem, a zatem na zbadaniu kwestii jej legalności. Zwieńczeniem dokonanego aktu wymiaru sprawiedliwości było wydanie zaskarżonego wyroku oddalającego skargę K. R. na decyzję SKO w [...] z [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Do właściwości sądów administracyjnych należą tylko te sprawy, w których przepisy szczególne przewidują sądową kontrolę działalności administracji publicznej, o czym stanowi art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. Tym samym nie doszło do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia ww. przepisów.

Wewnętrznie sprzeczne jest, przynajmniej zasadniczo, kumulatywne wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do tej samej jednostki redakcyjnej. Jako wewnętrznie sprzeczny należało zatem uznać zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, ze względu na naruszenie przez organ administracji następujących przepisów postępowania: a. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z niżej wymienionymi przepisami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przy wydawaniu ww. decyzji środowiskowej przez Wójta Gminy [...] zostały rażąco naruszone następujące przepisy: art. 3 pkt 8 lit. c, art. 3 pkt 11 lit.c, art. 33 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 85 u.u.i.ś. Ponadto zarzuty dotyczące naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 77 ust. 4 pkt 2 u.u.i.ś. zostały wskazane jednocześnie w podstawie naruszenia prawa materialnego oraz w podstawie naruszenia przepisów postępowania jako uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Takich argumentów brak jest w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pomimo postawienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skarżący kasacyjnie nie uzasadnił tego zarzutu.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący art. 151 p.p.s.a. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., II GSK 856/14; z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 379/14; z 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 384/13; z 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11). W orzecznictwie wskazywano ponadto, że powyższy przepis jest tzw. przepisem wynikowym, regulującym sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zatem zarzut jego naruszenia nie jest trafny. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie powiązał bowiem zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze K. R. reprezentowanego przez pełnomocników, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Sytuacja ta nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, prawidłowo wyjaśniające przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Poza tym, Sąd I instancji wyjaśnił, że powyższe oznacza, że będąc związany stanowiskiem organu uzgadniającego, Wójt Gminy [...] nie uwzględnił wszystkich warunków wskazanych w postanowieniu z [...] lipca 2012 r., dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia prawa. Dodatkowo Sąd I instancji zauważył na str. 18 uzasadnienia wyroku, że Wójt Gminy [...] nie uzasadnił w ogóle swojego stanowiska. W trafnej ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja została poprzedzona właściwymi ustaleniami, opierała się na właściwej podstawie prawnej, strony miały możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu, a uzasadnienie decyzji odpowiada art. 107 § 3 k.p.a.

Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że stosownie do art. 184 p.p.s.a., błędne uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, w tym nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., tylko wtedy stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli fakt ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia, w którym Sad I instancji na str. 17 uzasadnienia stwierdził, że "nie został zagwarantowany udział społeczeństwa w tym postępowaniu w sposób przewidziany przez ustawę, czym w sposób rażący naruszono prawo", nie powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej – (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2016 r., sygn. I OSK 107/15). Podniesiony w skardze kasacyjnej K. R. zarzut naruszenia art. 141 § 4 jest zatem całkowicie chybiony. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art.141§4 może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. Podnieść należy, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy. Tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem - co do zasady - lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie norm prawnych przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Tak więc, nawet gdyby uznać za zasadne twierdzenie skarżącego, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił dlaczego dokonał negatywnej oceny postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej w zakresie zgodności z prawem w kwestii zapewnienia udziału w nim społeczeństwa, podczas gdy w zaskarżonej decyzji dokonano pozytywnej oceny, to i tak nie można byłoby tego zarzutu uwzględnić, bo pozostaje on bez wpływu na wynik sprawy.

Nie można zgodzić się z zarzutem dotyczącym naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, p.p.s.a. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, p.p.s.a. Należy przyjąć, że chodzi o naruszenie nie tylko norm prawa administracyjnego materialnego, ale i innych dziedzin prawa, które organ administracyjny powinien zastosować w procesie wydawania decyzji. Sąd I instancji oddalając skargę K. R. zasadnie stwierdził brak naruszenia prawa materialnego, które stosowało Kolegium.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.b, p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Firma "[...]" wybudowała dwie turbiny wiatrowe na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. dla Firmy Zarządzającej Nieruchomościami "[...]" J. P., która przeniosła na Firmę "[...]" uzyskane pozwolenie decyzją Starosty [...] z [...] marca 2013 r. Pozwolenie na budowę poprzedzone było decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] lipca 2012 r. [...] i decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Dotyczyło więc innej decyzji, nie tej objęte postępowaniem kontrolowanym przez Sąd I instancji. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że aktualny właściciel nie brał udziału w postępowaniu.

Przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Według skarżącego kasacyjnie, podmiotem tym jest S. R.. Inne podmioty nie mogą jednak skutecznie się na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.b, p.p.s.a.

W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa do udziału osoby nie wnoszącej skargi.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, p.p.s.a. Wymienione w hipotezie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, p.p.s.a. przepisy postępowania nie obejmują swym zakresem art. 145 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie sprawy jest efektem postępowania przed tym Sądem, a przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, p.p.s.a. jest przepisem określającym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania.

Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Zauważyć należy, że uszło uwadze autorom skargi kasacyjnej, że art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem, a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w tym przepisie pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść zaskarżonego orzeczenia. W niniejszej sprawie, skarżący kasacyjnie nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy miało ewentualne naruszenie przez Sąd I instancji podanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących jako podstawę art. 174 pkt 1 p.p.s.a.- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przedstawiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut jest obarczony wadą formalną. Skarga kasacyjna będąc sformalizowanym środkiem prawnym dla skuteczności wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów, ale także uzasadnienia tych naruszeń. Strona równocześnie ma obowiązek połączyć naruszenia przepisów materialnych ze stosownymi przepisami p.p.s.a., bo przecież Sąd I instancji nie stosuje prawa materialnego, ale kontroluje jego stosowanie przez organy. Zatem przy zarzucie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy powoływać jako podstawę skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, p.p.s.a. w związku z właściwymi przepisami materialnymi, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono.

W rozpoznawanej sprawie ten brak skargi kasacyjnej nie czyni zarzutu formalnie nieskutecznym, ale jest błędem, który nie powinien się pojawiać w skardze kasacyjnej. Zarzut przedstawiony pkt II. 1. skargi kasacyjnej jest merytorycznie nietrafny, gdyż stwierdzić należy, że Sąd I instancji poprawnie wyłożył treść przepisu art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd I instancji nie zakwestionował faktu przedłożenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej stwierdził, że błędna wykładnia tego przepisu polegała na "uznaniu przez Sąd, że istnieje rażące naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie, wbrew naczelnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnej z obrotu prawnego, prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas, gdy treść przedmiotowej decyzji odpowiada wymogom wskazanym w powyższych przepisach i nie zaistniała wada wypełniająca przesłanki rażącego naruszenia prawa". Odnosząc się do tak sformułowanego uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. przypomnieć należy, że podstawą stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji środowiskowej nie były wady raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego dotyczy ten przepis. Ponadto art. 75 ust. 1 u.u.i.ś. jest przepisem kompetencyjnym określającym organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie przepisu kompetencyjnego określającego organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Sąd I instancji nie zakwestionował bowiem kompetencji Wójta Gminy [...] do wydania przedmiotowej decyzji środowiskowej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 5, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 39, art. 79 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powołanie wyżej przepisy stanowią uszczegółowienie zasady udziału społeczeństwa w postępowaniu wyrażonej w art. 5 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 5, każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. W doktrynie wskazuje się, iż przepis ten gwarantuje taką możliwość jedynie w sposób generalny, a do jej konkretyzacji niezbędne będzie przyznanie społeczeństwu takich uprawnień przez konkretną ustawę, której przepisy są podstawą prowadzenia konkretnych postępowań. Jeżeli konkretny przepis nie będzie przewidywał możliwości uczestniczenia społeczeństwa w danym rodzaju postępowań, oznacza to, że możliwości takiej nie ma (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2415/14).

Sąd I instancji nie stosował wskazanych wyżej przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Pomimo tego, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił dlaczego dokonał negatywnej oceny postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej w zakresie zgodności z prawem w kwestii zapewnienia udziału w nim społeczeństwa, podczas gdy w zaskarżonej decyzji dokonano pozytywnej oceny, to zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia wyżej wymienionych przepisów, a skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił na czym polegała błędna wykładnia tych przepisów dokonana przez Sąd I instancji. Wyjaśnić należy, że błędna wykładnia prawa opiera się na założeniu, że wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa ma w sprawie zastosowanie, jednakże został mylnie zrozumiany przez Sąd I instancji, czy to sprzecznie z zasadami logicznego rozumowania, czy też niezgodnie z intencją jaka przyświecała ustawodawcy przy redagowaniu danego przepisu. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni autor skargi kasacyjnej nie przedstawił wywodu prawnego na temat wymienionych wyżej przepisów ze stanowiskiem, jak te przepisy powinno się wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku interpretacja jest błędna.

Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd art. 77 u.u.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że nieuwzględnienie pewnych uzgodnień RDOŚ w [...] w decyzji środowiskowej, stanowi rażące naruszenie prawa, uprawniające organ do stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy takowe stanowisko jest wynikiem dokonanych zabiegów interpretacyjnych. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego. Według art. 77 ust. 3 u.u.i.ś. uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (art. 77 ust. 4 pkt 1 i 2 u.u.i.ś.).

Z treści art. 77 ust. 4 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. wynika, że w postanowieniu regionalnego dyrektora ochrony środowiska ustawodawca wyodrębnił dwie formy współdziałania tego organu: uzgodnienie i stanowisko. W pkt III postanowienia RDOŚ w [...] z [...] lipca 2012 r. organ ten przedstawił wyraźnie sformułowane stanowisko, zgodnie z którym "Przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia stwierdzam potrzebę przeprowadzenia: 1. Oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę".

Uzasadniając swoje stanowisko RDOŚ w [...] na str. 6 postanowienia z [...] lipca 2012 r. znak: [...] wskazał, że "Planowana elektrownia (w przypadku obu wariantów) będą urządzeniem używanym. Na obecnym etapie nie jest możliwe przedłożenie badania technicznego określającego poziom mocy akustycznej uwzględniające stopień zużycia urządzenia. (...). W związku z tym należy oszacować parametry akustyczne na podstawie innych już pracujących używanych turbin i przeprowadzić ponowną ocenę dla konkretnych parametrów przed wydaniem pozwolenia na budowę" (s. 7 ww. postanowienia).

Osią sporu w niniejszej sprawie nie jest jednak treść art. art. 77 u.u.i.ś. wskazanego w skardze kasacyjnej jako cały artykuł, lecz treść art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.u.ś. w zw. z innymi powołanymi przepisami tej ustawy. Treść art. 77 u.u.i.ś. łączy się bowiem z treścią: art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.i.ś. oraz art. 82 ust. 1 pkt 4. Przepisy te łącznie regulują instytucję prawną uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Powinny one być zatem stosowane z dokonaniem wykładni systemowej łącznie, a nie odrębnie jak wskazano w skardze kasacyjnej. W ramach procesu uzgadniania mamy do czynienia z wyodrębnionym zespołem czynności podejmowanych przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, które podporządkowane są realizacji celów ustawowych ochrony przyrody w procedurze ocen oddziaływania na środowisko. Organ uzgadniający realizuje w ten sposób normę celowościową. Przez normę celowościową rozumie się dyrektywę zalecającą określone postępowanie jako środek do określonego celu jakim jest zapewnienie wymagań prawa ochrony środowiska w związku z realizacją przedsięwzięcia.

Ogólna podstawa prawna współdziałania organów administracji w tego rodzaju sprawach znajduje się w art. 106 k.p.a. Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Art. 106 k.p.a. wskazany został jako jedna z podstaw prawnych postanowienia RDOŚ w [...] z [...] lipca 2012 r. Obowiązek współdziałania polega m. in. na tym, że jeden ze współdziałających organów nie może wydać prawidłowo decyzji bez udziału drugiego organu, natomiast ten drugi organ nie będąc właściwym do wydania decyzji w sprawie, swoim stanowiskiem może wpływać na załatwienie sprawy przez pierwszy organ (zob. J. Borkowski, Komentarz do art. 106 k.p.a., [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. Wydanie, Warszawa 2014, s. 441-442).

Zauważyć należy, że uzgodnienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.i.ś., uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać: uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. W myśl art. 82 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś., w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, z zastrzeżeniem pkt 4a i 4b.

Co prawda Wójt Gminy [...] w pkt. VI. 1. sentencji decyzji z [...] lipca 2012 r. nr [...] przedstawił stanowisko, że nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Jednak mimo wymogu ustawowego zawartego w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.i.ś., nie uzasadnił w żaden sposób swojego stanowiska. Organ wydający w niniejszej sprawie decyzję środowiskową zobowiązany był na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.i.ś., uzasadnić zajęte w tej kwestii stanowisko odmienne od stanowiska RDOŚ w [...] zajętego w postanowieniu z [...] lipca 2012 r.

Brak przedstawienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzasadnienia stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś, czyniło decyzję wadliwą. Tym samym doszło do rażącego naruszenia przez organ wydający decyzję środowiskową art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.i.ś. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, według którego pogląd Sądu I instancji na temat rażącego naruszenia wskazanego w uzasadnieniu przepisu jest wynikiem zabiegów interpretacyjnych. Zgodnie z wymaganiami u.u.i.ś., ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest konieczne przede wszystkim wówczas, gdy taki obowiązek został stwierdzony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Należy zwrócić uwagę, że RDOŚ w [...] w postanowieniu z [...] lipca 2012 r. szczegółowo uzasadnił obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazując m. in. na to, że zastosowana turbina będzie urządzeniem używanym, a na obecnym etapie nie było możliwe przedłożenie badania technicznego określającego poziom mocy akustycznej uwzględniający stopień zużycia tego urządzenia.

Obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny na środowisko wynika z zasady przezorności stanowiącej naczelną zasadę prawa ochrony środowiska stosowaną przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz.1232 ze zm.), kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze.

W niniejszej sprawie na inwestora planującego zastosowanie w przedsięwzięciu używanego urządzenia w postaci turbiny wiatrowej, RDOŚ w [...] nałożył obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny z uwagi na to, że na etapie określenia środowiskowych uwarunkowań w decyzji, negatywne oddziaływanie na środowisko przedsięwzięcia nie było jeszcze w pełni rozpoznane. W celu podjęcia wszelkich możliwych środków zapobiegawczych, RDOŚ w [...] nakazał przeprowadzenie ponownej oceny, uznając tym samym, że ogólne dane techniczne dotyczące turbiny stanowiącej używane urządzenie, przyjęte w raporcie nie są wystarczające dla zapewnienia realizacji zasady prewencji, a zwłaszcza zasady przezorności.

Według zasady przezorności, dopuszczalne jest ograniczenie bądź zakaz prowadzenia działalności mogącej spowodować negatywne oddziaływanie na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi elektrowni wiatrowej także w sytuacji, gdy ta możliwość nie została jeszcze w pełni, dowiedziona i wykazana, z uwagi np. na brak pełnych danych technicznych dotyczących przedsięwzięcia w którym będzie zastosowane używane urządzenie, którego parametry techniczne dotyczące oddziaływania akustycznego nie były znane. Zasada ta przewiduje bezwzględny obowiązek zapobiegania wszelkim potencjalnym zagrożeniom poniżej poziomu, od którego należy już liczyć się z prawdopodobieństwem ich wystąpienia, wykorzystując w tym celu rozwiązania technologiczne i techniczne, które muszą być oczywiście znane organowi ustalającemu środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oraz organowi uzgadniającemu. RDOŚ w [...] wskazując na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dysponował ograniczoną wiedzą na temat oddziaływania akustycznego turbiny o mocy 600 kW będącej urządzeniem używanym.

Ze względu na brak pełnej wiedzy na temat oceny sytuacji imisyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia RDOŚ w [...] w postanowieniu z [...] lipca 2012 r. na str. 6-7 przedstawił i uzasadnił swoje stanowisko dotyczące oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wobec jednoznacznie brzmiącej treści art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c, u.u.i.ś. organ wydając decyzję środowiskową z [...] lipca 2012 r. miał zatem obowiązek uzasadnić stanowisko, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. Rażące naruszenie prawa w tym zakresie Sąd I instancji uzasadnił na str. 18 uzasadnienia wyroku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.