Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 39/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone decyzje
Powołane przepisy: article: art. 1 i 3, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki A, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art.138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.23) dalej: "K.p.a.", art. 3 i 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016r. w sprawie inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016r. poz.961) uchyliło decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] r. Nr [...], o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z trzech turbin wiatrowych o mocy 7,8 MW, o wysokości wież 60-90m, o średnicy wirnika do 80m, wraz z podziemnymi liniami kablowymi średniego napięcia 15kV, wewnętrznymi drogami dojazdowymi o szerokości 4,5m, na terenie miejscowości R. - działki nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie.

Z uzasadnienia podjętego przez SKO rozstrzygnięcia oraz akt sprawy wynika,

iż wnioskiem z dnia [...] r. Spółka A zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy Z. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej wskazanego przedsięwzięcia, dołączając do wniosku, m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Z. odmówił wydania decyzji, zaś po rozpatrzeniu wniesionego odwołania SKO - decyzją z dnia [...]. znak [...] - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Po rozpatrzeniu skargi inwestora na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 450/14 uchylił decyzję SKO, zaś NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA. Ponownie rozpatrując odwołanie inwestora Spółki A od decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] r. Kolegium wskazało, iż zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 66, 71, 74, 77, 80 i 81 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013r. poz.1235), dalej określane także skrótowo : "u.o.o.ś.", jak też art.6,7 i 8o K.p.a., strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie przez organ II instancji co do istoty sprawy przez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odwołująca się podniosła, że złożony wniosek spełniał wymogi ustawowe,

a raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony prawidłowo i profesjonalnie przez uprawnione do tego osoby. Raport, po szeregu jego uzupełnieniach, został pozytywnie uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w S., zaś Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał pozytywną opinię w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia, przy czym stanowisko RDOŚ, wyrażone w formie uzgodnienia, jest dla organu wiążące. Sprzeciw części społeczności lokalnej nie miał merytorycznego uzasadnienia i mimo wyjaśnień wnioskodawcy na rozprawie, z udziałem naukowców, stanowisko mieszkańców nie uległo zmianie. Odwołująca się Spółka wskazała też na art. 81 "u.o.o.ś.", określający przesłanki do wydania decyzji odmownej, jednakże

wg odwołującej się Spółki- żadna z takich przesłanek nie wystąpiła.

Ponownie rozpatrując odwołanie SKO wzięło pod uwagę, iż z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961), dalej także: "ustawa o wiatrakach", która wprowadziła nowe zasady lokalizacji elektrowni wiatrowych, jak też zmieniła właściwość rzeczową organów do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla elektrowni wiatrowych, a mianowicie - organem właściwym w I instancji, zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 pkt 1 lit r. u.o.o.ś. jest regionalny dyrektor ochrony środowiska a organem wyższego stopnia w tych sprawach będzie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Zgodnie z art. 16 § 2 ww. ustawy z 20 maja 2016 r. sprawy wszczęte

i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy – zdaniem SKO uznać, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Z. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Biorąc pod uwagę, że przepisy przejściowe w odniesieniu do decyzji środowiskowych nie wypowiadają się na podstawie jakich przepisów ma być prowadzone postępowanie, należy przyjąć, że należy stosować przepisy nowej ustawy.

Decyzja organu I instancji z dnia [...]. wydana została w innym stanie prawnym, tj. na podstawie przepisów ustawy o udostępnieniu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, która umożliwiała wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach dla elektrowni wiatrowych m.in. bez obowiązku sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem ustawodawca w przepisach art. 3 ustawy o wiatrakach wprowadził zasadę, zgodnie

z którą lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika to z założenia ustawodawcy, iż inwestycja dotycząca elektrowni wiatrowych wywołuje tak szerokie skutki, iż można ją kontrolować jedynie na podstawie aktu planistycznego, jakim jest plan miejscowy. Dodatkowo ustawodawca w art. 4 określił odległości, w których mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe.

Jak wynika z akt postępowania, Gmina Z. nie posiada miejscowego planu obejmującego obszar działek [...] oraz [...] w obrębie R., na których miałaby być realizowana inwestycja, wobec czego - zdaniem SKO - brak jest podstaw do prowadzenia niniejszego postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla budowy elektrowni wiatrowych, zatem mamy do czynienia z bezprzedmiotowością sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś

z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującym tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jeżeli zatem organ administracji publicznej ustala bezprzedmiotowość postępowania oceniając, czy strona ma prawo żądać od organu skonkretyzowania w drodze decyzji administracyjnej jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego, to ocena ta winna być przeprowadzona w świetle regulacji zawartych w przepisach prawa materialnego,

Powyższą decyzję Spółka A, reprezentowana przez

r. pr. M. N. , zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 80 ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy

w sprawie uzasadnionym pozostawało wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej,

2. mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące stwierdzenie jej bezprzedmiotowości, podczas, gdy w sprawie nie wystąpił brak podstaw prawnych, bądź faktycznych niezbędnych do merytorycznego jej rozstrzygnięcia,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego przebieg i wynik, tj. art. 6 K.p.a. - poprzez wydanie decyzji nie znajdującej oparcia w przepisach prawa, a co za tym idzie, niedopuszczalnej,

4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego przebieg

i wynik, tj. art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. - poprzez brak realizacji ustawowych wytycznych w zakresie treści uzasadnienia wydanej decyzji,

co w rzeczywistości znacznie utrudnia jej skarżenie i ogranicza możliwość jej merytorycznej kontroli, co pozostaje w sprzeczności z jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadą przekonywania.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji,

2. zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał przebieg postępowania i wydane

w sprawie rozstrzygnięcia oraz wyroki WSA i NSA wskazując, iż Sąd II instancji nie powziął w wątpliwość zasadności wydania merytorycznej decyzji przez SKO

w K., pomimo, iż w dacie gdy zapadł wyrok, tj. 1 lipca 2016 r., oczywistym było, iż z dniem 16 lipca 2016 r. wejdzie w życie ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Pomimo niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych stanowiska WSA w S., podtrzymanego przez skład orzekający NSA, SKO w K. po raz drugi wydało decyzję nie znajdującą merytorycznego uzasadnienia, godzącą nie tylko w interes inwestora - Spółki A, ale i w obowiązujący porządek prawny.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie, argumentując,

że w związku ze zmianą przepisów prawa, tj. wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, gdzie w treści art. 3 ustawodawca zastrzegł, że lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa

w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz okolicznością, iż Gmina Z. nie posiada miejscowego planu obejmującego obszar działek [...] oraz [...] w obrębie R., brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla budowy elektrowni. Rozumowanie organu opiera się o błędne założenie, że wobec braku uchwalenia miejscowego planu, Spółka nie może w ogóle planować procesu inwestycyjnego, tj. ubiegać się o wydanie przedmiotowej decyzji

w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla budowy elektrowni wiatrowej, podczas gdy ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie nowych regulacji.

Zdaniem skarżącego, treść art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych należy odnieść do dalszych etapów procesu inwestycyjnego, tj. wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących elektrowni, pozwoleń na budowę i użytkowanie elektrowni, nie zaś rozstrzygnięć w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla budowy elektrowni wiatrowych. Wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, nie przesądza o faktycznej możliwości realizacji inwestycji.

Z dniem 16 lipca 2016 r., gdy weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r.,

o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych doszło do szeregu zmian w procesie inwestycyjnym budowy elektrowni wiatrowych. Art. 16 ust. 2 tejże ustawy stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Ustawa ta nie zawiera innych szczególnych przepisów przejściowych dla postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Do dnia wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych brak planu zagospodarowania przestrzennego nie wykluczał powstania elektrowni wiatrowej. Na zasadach ogólnych możliwym było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, co pozostawało w zgodzie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku braku miejscowego planu organ wydający decyzję środowiskową nie miał obowiązku weryfikować zgodności lokalizacji przedsięwzięcia. W ocenie skarżącej, brak jest merytorycznych podstaw, które uzasadniałyby stwierdzenie, że z dniem wejścia w życie ustawy o wiatrakach, brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza możliwość planowania procesu inwestycyjnego w postaci budowy elektrowni wiatrowej. Uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi pierwszy etap planowania inwestycji, nie świadczy o faktycznej możliwości jej realizacji. To inwestor ponosi ewentualne ryzyko, że budowa elektrowni może okazać się niemożliwa z uwagi na brak uchwalenia miejscowego planu. Jednak, okoliczność ta nie uprawnia organu do uznania, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej jest bezprzedmiotowe.

Ustawodawca nie wprowadził zmian w treści art. 80. ust. 2. u.o.o.ś. W świetle przywołanego przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Gdyby intencją ustawodawcy było uniemożliwienie wydania decyzji środowiskowej w przypadku braku miejscowego planu, z pewnością, zapis, "jeżeli plan ten został uchwalony" zostałby usunięty. Skoro treść art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. nadal dopuszcza wydanie decyzji środowiskowej w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu, organ nie może skutecznie uchylać się od jej wydania w oparciu o treść art. 105 § 1 K.p.a.

Ustawodawca wprowadzając zmiany w przepisach dotyczących inwestycji

w zakresie elektrowni wiatrowych szczegółowo uregulował postępowanie w sprawach wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczących takich elektrowni, czy pozwoleń na ich budowę. Jednocześnie, nie wprowadzono żadnych nowych regulacji, zmian, w stosunku do postępowań o wydanie decyzji środowiskowych. Ustawodawca, w tym zakresie, wskazał, jedynie, iż postępowania wszczęte w tych sprawach prowadzone są przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy. SKO w K., wydając zaskarżoną decyzję, nie miało podstaw by umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo

w części. W niniejszej sprawie nie zaistniały przyczyny uzasadniające stwierdzenie jej bezprzedmiotowości.

Wydając zaskarżoną decyzję, SKO w K. dopuściło także naruszenia

art. 6 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Organ administracji nie może wychodzić poza unormowania ustawowe, wydawać rozstrzygnięć nie znajdujących uzasadnienia

w świetle obowiązującego prawa, a wręcz z nim sprzecznych, co miało miejsce

w niniejszym przypadku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało decyzję umarzającą postępowanie w sprawie z uwagi na jej bezprzedmiotowość, pomimo, iż tak w świetle prawa, jak i okoliczności faktycznych, decyzja ta nie znajduje uzasadnienia. Organ administracji dysponował bowiem podstawami faktycznymi i prawnymi niezbędnymi dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co szeroko omówiono powyżej.

Odnosząc się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skarżący wskazuje

w nim, że brak jest merytorycznej analizy zasadności podstaw i przesłanek jej wydania. Organ poprzestał na wskazaniu, że w treści art. 3 ustawy w sprawie inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych ustawodawca zastrzegł lokalizację elektrowni wiatrowej na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś dla terenu, który objęty miał być decyzją środowiskową, miejscowego planu nie uchwalono. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie dokonało przy tym kompleksowej analizy obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności, nie odniosło się do treści art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., która, pomimo zmian legislacyjnych, nie została zmieniona. Zaniechania organu w powyższym zakresie stanowią naruszenie art. 107. § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a.

Wojewódzki Sad Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej

w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne dokonują kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Sąd uwzględnia skargę i eliminuje z obrotu zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 P.p.s.a).

W myśl art. 135 P.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w którym został wydany zaskarżony akt lub czynność.

Rozpoznając niniejszą sprawę w aspekcie wspomnianego wyżej kryterium legalności, Sąd uznał zasadność skargi. Należy całkowicie zgodzić się z tezą skarżącego, iż w sprawie nie zaszły okoliczności wskazujące na bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej Spółki z 2010 r. o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego polegające na budowie trzech elektrowni wiatrowych. W sprawie tej w 2015 r. organy obu instancji wydały decyzję odmowną, przy czym decyzja SKO, utrzymująca w mocy odmowną decyzję organu I instancji została uchylona w postępowaniu sądowoadministracyjnym - z powodu braku należytego merytorycznego rozważenia okoliczności sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego - wobec czego organ ten winien ponownie rozpoznać odwołanie od odmownej decyzji organu I instancji. W jego wyniku organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji

z dnia [...] r. i umorzył postępowanie w sprawie, wskazując na jego bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 105 K.p.a., z powodu wejścia w życie

z dniem 26 lipca 2016 r. ustawy o wiatrakach, która wprowadza zasadę, iż inwestycje tego rodzaju mogą być realizowane tylko na obszarach, na których takie inwestycje przewiduje plan, zaś obszar przedmiotowej inwestycji nie jest objęty takim planem.

Jest to stanowisko niezasadne wobec faktu, że podstawą orzekania w niniejszej sprawie nie jest ustawa z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych lecz ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie ... (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235) oczywiście z uwzględnieniem zmian, które wprowadza w zakresie tego rodzaju inwestycji ustawa o wiatrakach.

O bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego mówimy, gdy brak przedmiotu postępowania albo sprawa nie podlega merytorycznemu załatwieniu

w drodze decyzji administracyjnej. Przedmiotem jest zawsze konkretna sprawa, w której organ administracji ma obowiązek rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego, w drodze merytorycznej decyzji. Sprawa administracyjna stanowi konsekwencję istnienia stosunku administracyjno-prawnego, tj. sytuacji prawnej, gdzie strona ma prawo żądać od organu skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. organ może umorzyć postępowanie tylko w sytuacji, gdy w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie nie brakowało bowiem ani elementu podmiotowego, ani przedmiotowego. Organ winien wydać decyzję, o którą strona wniosła w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, tj. treść u.o.o.ś., przy uwzględnieniu wprowadzonych ustawą o wiatrakach zmian legislacyjnych, w tym, w zakresie odległości, w których mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe.

W sprawie nie budzi wątpliwości, iż doszło do zmian legislacyjnych,

o jakich mowa w treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jednak ich treść nie uzasadnia stwierdzenia, że " mamy do czynienia z bezprzedmiotowością sprawy administracyjnej. SKO nie przywołało żadnych przepisów prawa, które uzasadniałyby jego stanowisko w tym zakresie. Z pewnością nie uzasadnia go okoliczność, iż ustawodawca w treści przepisów przejściowych do ustawy w sprawie inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych nie uregulował kwestii, na podstawie jakich przepisów toczyć się mają postępowania dotyczące decyzji środowiskowych wszczęte przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy, tj. przed 16 lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało w tym zakresie nadinterpretacji treści art. 3 wymienionej ustawy, ignorując jednocześnie fakt, iż ustawodawca nie wprowadził żadnych zmian w treści art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., który wskazuje na możliwość ubiegania się o wydanie decyzji środowiskowej dla terenu nie objętego miejscowym planem. Odrębną kwestią jest natomiast prawna możliwość wydania takiej decyzji dla określonej inwestycji w zmienionych uwarunkowaniach prawnych.

W odniesieniu do niniejszego postępowania zastosowanie znajdzie art. 6 ustawy o wiatrakach, wprowadzający wymóg w zakresie odległości instancji wiatrowych od zabudowań. Powyższa zmiana nie skutkuje jednak bezprzedmiotowością postępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji lecz będzie miała wpływ na jej treść – w zależności od ustalenia, czy odległości te w niniejszej sprawie są zachowane czy też nie.

SKO, rozpoznając po raz drugi odwołanie od decyzji Burmistrza, winno było zatem dokonać merytorycznej oceny materiału dowodowego sprawy i na tej podstawie, w oparciu o obowiązujące przepisy, wydać decyzję w przedmiocie wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Należy też dodać, iż organ administracji nie jest związany stanowiskiem prawnym sądów administracyjnych w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego,

w oparciu o który organ winien wydać decyzję, albowiem zobowiązany jest uwzględnić nowe uwarunkowania prawne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono (w pkt II) na podstawie

art. 200 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu.