Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1481/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1, 3,  art. 4 ust. 1  pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej również: "spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezydent Miasta C. (dalej również: "organ pierwszej instancji"), po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 143, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm., dalej: "O.p." lub "Ordynacja podatkowa"), art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2014 r., poz. 849, dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Miasta C. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości za 2014 r., określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

2. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji i podniosła zarzuty dotyczące opodatkowania nieruchomości zlokalizowanej w C. przy ul. [...] oraz gruntów położonych również w C. przy ul. O.. Nie zgodziła się także z opodatkowaniem gruntów przy ul. [...] w C. nabytych w 2013 r. o łącznej powierzchni [...] m2, podnosząc, że choć zostały w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno–wypoczynkowe oznaczone symbolem Bz, to faktycznie są to tereny zakrzewione i zadrzewione, które nie były i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej również: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 i art. 207 § 1 O.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

4. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie w stosunku do spółki w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Powodem wszczęcia postępowania było złożenie przez spółkę w dniu 25 stycznia 2016 r. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r., w której grunty przy ul. [...] oraz przy ul. [...] spółka zadeklarowała jako pozostałe, powołując się na względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej.

Organ pierwszej instancji, opierając się na dowodach zgromadzonych w postępowaniach dotyczących poprzednich lat podatkowych uznał, że budynek położony przy ul. [...] jest budynkiem związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą i winien być opodatkowany według stawek właściwych dla prowadzonej działalności gospodarczej, lecz jednocześnie uwzględnił, że część tego budynku, tj. powierzchnia [...] m2, ze względów technicznych do dnia 30 czerwca 2014 r. podlega opodatkowaniu przy zastosowaniu niższej stawki - jak dla budynków pozostałych. Organ oparł się w tym zakresie na protokole z oględzin nieruchomości z dnia 26 sierpnia 2014 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (nr [...]) nakazującej doprowadzenie więźby dachowej w oficynie zachodniej do należytego stanu technicznego poprzez rozbiórkę istniejącej konstrukcji i wykonanie nowej konstrukcji wg rozwiązania zaproponowanego w ekspertyzie technicznej z marca 2010 r. Dopiero po zakończeniu przebudowy skrzydła zachodniego i rozpoczęciu faktycznego użytkowania powierzchnia ta ([...]m2) została opodatkowana jako związana z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty przy ul. [...] (w tym działka nr [...] o powierzchni [...] m2 nabyta przez spółkę na podstawie umowy z dnia [...] r.) będące w posiadaniu spółki zostały opodatkowane według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Odnośnie opodatkowania nieruchomości przy ul. [...], nabytej przez spółkę w oparciu o umowę sprzedaży z dnia [...] r. zawartej w formie aktu notarialnego, organ pierwszej instancji uznał, że zarówno budynek jak i grunt podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą.

Ponadto, jako związane z działalnością gospodarczą, organ pierwszej instancji opodatkował grunty położone przy ul. [...] a także grunty zlokalizowane przy ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m2, których prawo wieczystego użytkowania spółka nabyła na podstawie umowy z dnia [...] i [...]r.

Organ odwoławczy uznał stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Stwierdził, że zarzuty spółki w zakresie wyłączenia części ww. nieruchomości z opodatkowania z powodu braku możliwości korzystania z nich ze względów technicznych nie zasługują na uwzględnienie i wyjaśnił jak należy rozumieć pojęcie "względy techniczne" określone w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Organ odwoławczy, akceptując stanowisko organu pierwszej instancji co do opodatkowania ww. gruntów jako związanych z działalnością gospodarczą spółki, odwołał się do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), stwierdził, że z załączonych do akt sprawy wydruków komputerowych z ewidencji gruntów wynika, że sporne grunty przy ul. [...] będące w posiadaniu spółki (przedsiębiorcy), sklasyfikowane są jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe Bz, a nie jako tereny zadrzewione i zakrzewione, jak twierdzi spółka.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania wg norm przepisanych oraz 3) wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., tj. naliczenie podatku od nieruchomości od obiektu niespełniającego kryteriów "budynku",

- niezastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez naliczenie podatku od nieruchomości od budynków i gruntów, które nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych,

- niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez naliczenie podatku od nieruchomości od gruntów zadrzewionych i zalesionych,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść decyzji poprzez:

- przyjęcie do ustaleń stanu faktycznego w I półroczu 2014 r. materiałów z wizji lokalnej przeprowadzonej w sierpniu 2014 r.,

- nieuwzględnienie oświadczeń i wyjaśnień spółki bez podania przyczyn takiego stanowiska,

- istnienie rozbieżności między ustaleniami organu podatkowego, a materiałem zgromadzonym podczas tego postępowania,

- niezastosowanie art. 2a Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu spółka zarzuciła, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania w celu wyjaśnienia zgłoszonych przez nią zarzutów. Jej zdaniem, wysokość podatku od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] określono w oderwaniu od stanu faktycznego istniejącego w pierwszym półroczu 2014 r. i niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W ocenie skarżącej, nie można określać kwot podatku od nieruchomości na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 26 sierpnia 2014 r.

Podniosła również, że grunty położone w C. przy ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m2 – sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (Bz) - faktycznie stanowią tereny zakrzewione i zadrzewione, na których skarżąca nie prowadziła i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a zatem zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. powinny zostać zwolnione z podatku od nieruchomości.

W zakresie opodatkowania prawa wieczystego użytkowania gruntu położonego przy ul. [...], spółka wskazała na brak możliwości wykorzystania gruntu w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych.

6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca kwestionuje określoną przez organy podatkowe kwotę podatku od nieruchomości, podnosząc, że złożone przez nią deklaracje podatkowe zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i są rzetelne.

Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. skarżąca podkreśliła, że spór w sprawie wynika z niewyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie. W zakresie opodatkowania budynku przy ul. [...], organy podatkowe bazowały na dokumencie – protokole z oględzin z 2014 r., a tymczasem budynek ten od 2010 r. faktycznie nie istniał. Z ostrożności skarżąca zarzuciła wadliwe ustalenie powierzchni budynku przy ul. [...], tj. w oparciu powierzchnię po rozbudowie w 2014 r., w sytuacji kiedy we wcześniejszych latach powierzchnia ta była mniejsza, tj. taka, jak określono ją w umowie zakupu nieruchomości z [...]r.

Na wstępie rozważań, odwołać się należy do adekwatnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.

I tak, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalnością gospodarczą jest działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (art. 2 tej ustawy stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły).

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, czyli budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane), który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie może być uznany za budynek. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Poznania z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 924/08).

Podstawę zaś opodatkowania, stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l., stanowi: dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części-powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

W sprawie bezsporną okolicznością jest, że spółka jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajdują objęte zaskarżoną decyzją grunty oraz budynki położone w C. przy ul. [...], [...] i [...].

Opodatkowując nieruchomość przy ul. [...], organy podatkowe uznały, że część budynku o powierzchni [...] m2 nie może być wykorzystywana przez skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych w pierwszym półroczu 2014 r. i dlatego w okresie tym podlega opodatkowaniu według stawek obniżonych – jak dla budynków pozostałych. Doręczony na wezwanie Sądu protokół z oględzin z 26 marca 2013 r. (karta 70 i 71 akt sądowych sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1479/16) w części, w której opisuje nieruchomość przy ul. [...] jest nieczytelny, dlatego nie może być pomocy w sprawie. Z kolei w protokole z oględzin z 26 sierpnia 2014 r. zamieszczono adnotację, że powierzchnia użytkowa hotelu, zgodnie z decyzją z [...] r., wynosi [...] m2, w tym część powierzchni niewykończonej - [...] m2. Istotnie w decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta C. (na wniosek spółki z dnia 30 grudnia 2013 r.), w przedmiocie udzielenia skarżącej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku – oficyny dawnej Szkoły Handlowej z przeznaczeniem na hotel z zapleczem technicznym, socjalnym i biurowym (karta 195 akt administracyjnych teczki wspólnej dla spraw o sygn. akt I SA/Gl 1478/16 - 1481/16), określono powierzchnie użytkową tej części na [...] m2. Akta administracyjne zawierają także decyzję nr [...] z [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku położonego przy ul. [...].

Skarżąca zaś podnosi, iż ustalenie powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] w pierwszym półroczu 2014 r. w oparciu o oględziny przeprowadzone w sierpniu 2014 r. jest chybione i prowadzi do zniekształcenia stanu faktycznego w sprawie. Jej zdaniem, co podniosła na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r., powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] wynosiła w pierwszym półroczu 2014 r. [...]m2, tj. tyle, ile wpisano w umowie sprzedaży z dnia [...]r. Następnie budynek został rozbudowany, a zwiększenie jego powierzchni użytkowej nastąpiło dopiero w lipcu 2014 r., co znalazło odzwierciedlenie w złożonych korektach deklaracji na podatek od nieruchomości. W protokole spisanym w dniu 11 czerwca 2014 r. na okoliczność określenia podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2013 r. spółka wyjaśniła m.in., że trzecia kondygnacja budynku była w trakcie remontu, adaptacji na cele związane z działalnością hotelową, a oddanie do użytkowania nastąpi w 2014 r. W skrzydle zachodnim prowadzone były prace remontowe i adaptacyjne, a oddanie do użytkowania również nastąpi w 2014 r. - po zaadaptowaniu na cele hotelowe. Powierzchnia ujęta w zgłoszeniu robót budowlanych z dnia 4 maja 2010 r., tj. [...] m2 była powierzchnią planowanego remontu, a nie rzeczywistą. Dodała, że wyniku prac remontowych i adaptacyjnych, na podstawie decyzji z dnia [...] r., zaadaptowano strych na pomieszczenia użytkowe, które zostaną zgłoszone w 2014 r.

W umowie sprzedaży z dnia [...] r. zawartej w formie aktu notarialnego (rep A Nr [...]) istotnie wskazano, że powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] wynosi ok. [...]m2.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo określiły powierzchnię użytkową budynku przy ul. [...] w I półroczu 2014 r., opierając się na protokole z oględzin z dnia 26 sierpnia 2014 r. oraz ww. decyzji nr [...] z dnia [...]r. Należy w tym miejscu podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów podważających ustaloną przez organ pierwszej instancji powierzchnię użytkową budynku przy ul. [...]. Z tego, że po przeprowadzeniu prac remontowych i adaptacyjnych spółka zmieniła sposób użytkowania części budynku (oficyny dawnej Szkoły Handlowej) i od lipca 2014 r. rozpoczęła w tej części budynku działalność hotelową, nie wynika, że w I półroczu 2014 r. powierzchnia użytkowa budynku wynosiła tyle ile w 2001 r., szczególnie kiedy w grudniu 2013 r. spółka złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku i stosowna decyzja określająca powierzchnię użytkową na [...]m2 została wydana już [...]r., a wcześniej spółka uzyskała pozwolenie na nadbudowę - o powierzchni użytkowej części nadbudowanej [...]m2 - istniejącego budynku. Choć ww. umowa sprzedaży z dnia [...]r. ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 2 O.p., to § 3 tego przepisu daje możliwość obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w zakresie treści, jak i w zakresie autentyczności i organy podatkowe to domniemanie prawdziwości w zakresie powierzchni użytkowej budynku obaliły.

Niezależnie skarżąca zakwestionowała opodatkowanie części budynku przy ul. [...], która w jej ocenie nie powinna być kwalifikowana na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako budynek. Odwołała się w tym zakresie do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a mianowicie, że organ podatkowy nie uwzględnił złożonej przez spółkę korekty dotyczącej wygaśnięcia obowiązku podatkowego co do części budynku o powierzchni [...] m2 wskutek pozbawienia jej poszycia dachowego, więźby dachowej, stropów oraz ścian.

Odnosząc się do tego zarzutu, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l).

Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.).

Skarżąca nie przedstawiła dowodów na poparcie tezy o nieistnieniu części budynku o powierzchni [...] m2. W każdym razie z akt administracyjnych nie wynika aby taki stan faktyczny zaistniał w I półroczu 2014 r. Decyzja z dnia [...]r. (karta 188 akt administracyjnych) nakazuje rozbiórkę istniejącej drewnianej konstrukcji więźby dachowej i wykonanie nowej więźby oraz ocieplenie dachu i położenie nowego pokrycia. Przedmiotem decyzji nr [...] z [...]r. jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę – nadbudowę o powierzchni użytkowej części nadbudowanej [...]m2 istniejącego budynku na działkach zlokalizowanych w C. przy ul. [...]. Natomiast decyzja nr [...] z [...] r. dotyczy pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącej części budynku o powierzchni [...]m2.

Trzeba wyraźnie odróżnić sytuacje, w których w wyniku prac budowlanych dochodzi do rozbudowy i powiększenia powierzchni użytkowej budynku od tych, polegających na wykonywaniu robót budowlanych w istniejącym budynku (części budynku), które nie mają wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie w wyniku prowadzenia prac remontowych nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Nie można uznać zaś za rozbiórkę i tym samym nieistnienie części budynku, jedynie jego adaptacji do nowego przeznaczenia, czy nowej funkcji użytkowej.

Przechodząc do kwestii opodatkowania gruntów przy ul. [...], należy wyjaśnić, że w świetle powołanego już art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Ustawodawca w przepisie tym, w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., przewidział wyjątek, w którym przedmiot opodatkowania, mimo że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie będzie obciążany stawką podatku od nieruchomości dotyczącą gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany, ze względów technicznych, do prowadzenia działalności gospodarczej oraz jak przekłada się to na ustalone w toku postępowania okoliczności stanu faktycznego. Ustawodawca, definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, nie wyjaśnił pojęcia "względów technicznych", a także nie dokonał odesłania do przepisów prawa budowlanego. W związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do twierdzeń strony skarżącej co do stanu nieruchomości, niepozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Korzystając z dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 8 września 2016 r., II FSK 2085/14) wyjaśnić należy, że "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny - przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Względy techniczne, o których mowa w u.p.o.l., odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel. Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości LEX 2012 nr 138626).

Skarżąca, uzasadniając wystąpienie względów technicznych, wyjaśniła min.: przedmiotowa działka nie ma dostępu do drogi publicznej ani uregulowanej służebności przechodu i przejazdu do drogi publicznej, nie jest uzbrojona w media a wjazd na jej teren jest utrudniony wymiarami wąskiej bramy.

W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania gruntów przy ul. [...] jest prawidłowe. Zasadnie organy podatkowe uznały, że wskazane przez skarżącą okoliczności, nie mieszczą się w pojęciu "względów technicznych"; prawidłowo zinterpretowały, że wskazane prze spółkę okoliczności, należą do względów technologicznych, ekonomicznych i prawnych. Grunty, których spółka jest użytkownikiem wieczystym, tj. działka nr [...] o powierzchni [...] m2 zostały sklasyfikowane, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, ze zm., dalej: "rozporządzenie") wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, ze. zm.), jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy oznaczone symbolem Bp (karta 3 akt administracyjnych do sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1481/16).

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w zakresie opodatkowania pozostałych gruntów będących w 2014 r. w posiadaniu spółki. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l najwyżej opodatkowane są nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak już wyjaśniono, przez to pojęcie ustawodawca nakazuje, z nielicznymi wyjątkami, rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W tym więc zakresie nie ma znaczenia okoliczność, czy dana nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej - o sposobie opodatkowania przesądza obiektywny fakt pozostawania nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W sprawie bezsporną okolicznością jest posiadanie przez spółkę w 2014 r. gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości.

Natomiast w myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji, opierając się na danych z ewidencji gruntów (zgromadzonych w aktach administracyjnych) oraz przekazanych przez spółkę informacji, prawidłowo uznał, że grunty przy ul. [...] sklasyfikowane jako łąki podlegają podatkowi rolnemu, skoro od 2010 r. nie są już zajęte przez skarżącą na działalność gospodarczą.

Sporne grunty przy ul. [...], których spółka jest użytkownikiem wieczystym, tj. 1) działka nr [...] o powierzchni [...] m2, 2) działka nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2, zostały sklasyfikowane, zgodnie z rozporządzeniem jako grunty zabudowane i zurbanizowane - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem Bz (karta 1 akt administracyjnych do sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1481/16), a nie jako grunty leśne - grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem Lz. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że rozstrzygające znaczenie mają zapisy ewidencji gruntów – dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p., którego domniemania prawdziwości, skarżąca w żaden sposób nie podważyła. Należy mieć bowiem na względzie, iż zgodnie z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. przez użyte w ustawie określenia:

1) użytki rolne,

2) lasy,

3) nieużytki,

4) użytki ekologiczne,

5) grunty zadrzewione i zakrzewione,

6) (uchylony),

7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi,

8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi

rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.