Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4751/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Mazur Asesor WSA Wanda Zielińska- Baran Protokolant Agnieszka Foks - Skopińska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Środowiska na rzecz K. L. 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2002 r. znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania K. L. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., odmawiającej wstrzymania działalności Zakładu Stolarskiego A. K. zlokalizowanego przy ul. [...] w K. umorzył na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że na skutek licznych skarg K. L., dotyczących stosowania w zakładzie lakierów, zatruwających atmosferę, wodę, warzywa w ogródkach, owoce a przede wszystkim zagrażających zdrowiu jej i jej członkom rodziny, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wszczął dnia 8 sierpnia 2002 r. z urzędu postępowanie na podstawie art. 364 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 364 ze zm.), zmierzające do wydania decyzji o wstrzymaniu działalności Zakładu Stolarskiego A. K. o czym powiadomił właściciela zakładu oraz K. L., a także pouczył ich o możliwości zgłaszania wniosków w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia.

Podczas kontroli Zakładu w dniach 3 i 10 lipca 2002 r. (przed wszczęciem postępowania) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. ustalił, że zakład istnieje od [...] r., nie stwierdził działalności produkcyjnej w żadnym pomieszczeniu oprócz warsztatu, nie stwierdził wybudowania lakierni. Ustalił natomiast, że lakierowanie odbywa się kilka dni w miesiącu, przy użyciu lakieru wodnego, w takiej ilości, przy której nie jest wymagane pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

Organ odwoławczy uznał, że K. L. nie jest stroną niniejszego postępowania zgodnie z art. 28 kpa, ponieważ nie dotyczy ono jej interesu lub obowiązku prawnego i umorzył postępowanie odwoławcze. Posesja skarżącej nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego zakładu, między Zakładem A. K. a posesją skarżącej znajdują się inne działki, w tym działka zabudowana budynkiem mieszkalnym.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosła K. L.. Podniosła, że jest stroną niniejszego postępowania, gdyż jej działka leży ok. 30 m od zakładu, zaś "toksyny trujące" z warsztatu i lakierni są wypuszczane m.in. na jej posesję, co powoduje zatrucie zwierząt oraz choroby członków jej rodziny. Budynek, który przegradza nieruchomości jest nieduży i nie przysłania lakierni. Podniosła także zarzuty co do samej działalności zakładu, który jej zdaniem działa nielegalnie i domagała się zamknięcia zakładu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto dodał, że w postępowaniu dotyczącym ochrony środowiska prawo strony przysługuje właścicielom nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie, jeśli wykazane zostanie, że prowadzona działalność ma wpływ na przysługujące tym osobom prawo niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Działalność zakładu stolarskiego nie stwarza uciążliwości dla osób mieszkających na posesji skarżącej, znajdującej się ok. 90 m od warsztatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącą.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Wskazane przepisy pozwalają na kontrolę zaskarżonego aktu niezależnie od zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącą.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze i Sąd bada tylko legalność tej decyzji. Toteż obszerne zarzuty skargi, dotyczące także prowadzonej działalności zakładu i jej legalności, czy też żądanie zamknięcia zakładu nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie.

Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na podstawie art. 364 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 364 ze zm.), stanowiącego, że jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim to jest niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska. Zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania, spowodowane licznym skargami K. L. zostało doręczone właśnie K. L. oraz właścicielowi zakładu, oni zostali pouczeni o możliwości składania wniosków w określonym terminie, im także została doręczona decyzja organu I instancji z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. w sentencji decyzji określa, że decyzję wydaje po rozpatrzeniu "prośby" K.L.

Powyższe wskazuje, ze K. L. została uznana za stronę tego postępowania i że sprawa dotyczy jej interesu prawnego. Podnieść należy, że sama odległość od źródła, które zdaniem skarżącej powoduje zagrożenie zdrowia nie ma wpływu na uznanie, czy skarżąca ma przymiot strony. Chodzi bowiem o to, czy mimo tej odległości działalność zakładu zagraża życiu lub zdrowiu skarżącej. Tego organ nie badał, przyjmując, że skarżąca nie ma przymiotu strony, gdyż zamieszkuje ok. 90 m od zakładu.

W związku z tym stwierdzić należy, że decyzja o umorzeniu postępowania z odwołania K. L. z powodu uznania, że nie jest ona stroną postępowania narusza prawo - art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 kpa.

Wskazane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie wypowiadając się merytorycznie w sprawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 cyt. ustawy w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.