Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1994/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 16, art. 17 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Adam Lipiński, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi ze skargi A.T. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2016 r. nr: [...] w przedmiocie zdolności do służby – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. poz. 1822) - zwanej dalej ustawą o komisjach lekarskich, i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. poz. 1898), w dniu [...] czerwca 2016 r. ustaliła, że A.T. (zwany dalej skarżącym), jest zdolny do służby w Straży Granicznej z ograniczeniem i czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku.

U orzekanego rozpoznano choroby określone w § 73p1B/§55p1B, § 43p1B, § 78p1A i § 10p1A załącznika do powyżej powołanego rozporządzenia.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. orzeczenia, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w dniu [...] października 2016 r. wydała orzeczenie nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie.

A.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w części dotyczącej oceny zdolności do służby podnosząc, że zostało ono wydane w warunkach naruszenia następujących przepisów:

1. art. 40 ust. 1 i następnych ustawy o komisjach lekarskich w zw. z art. 4 i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i następnych, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., pomimo tego, że nie spełniało ono wymogów formalnych wskazanych w art. 40 powołanej ustawy, tzn. nie zostało podpisane przez wszystkich członków komisji lekarskiej,

2. art. 61 § 1 w zw. z art. 156 § 1 Kpa w zw. z art. 4 i art. 40 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez zaniechanie wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego mającego na celu, co do zasady, stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia komisji I instancji,

3. art. 24 § 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 84 § 1 Kpa, poprzez wydanie orzeczeń przez składy komisji lekarskich, które jednocześnie przeprowadzały badania orzekanego, a tym samym podlegały z mocy prawa wyłączeniu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia komisji pierwszej instancji, a w przypadku uznania przez Sąd, że zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – stwierdzenie ich nieważności.

Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, gdyż w skardze skarżący nie podważał kwestii merytorycznych, a podniesione zarzuty formalne zostały spełnione.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2017 r. odniósł się do wniosku organu o odrzucenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 1822), ustawa określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje w sprawach:

1) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej;

2) oceny stanu zdrowia funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1 oraz ustalenia ich zdolności fizycznej i psychicznej do służby;

Natomiast art. 16 ww. ustawy stanowi, że komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach:

1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie;

2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska.

Z mocy art. 17 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy, Centralna Komisja Lekarska jest właściwa w zakresie rozpatrywania odwołań od orzeczeń rejonowych komisji lekarskich.

Aktem wykonawczym do ustawy jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. poz. 1894).

Orzeczenia komisji lekarskich można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustaleniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby lub też z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co potwierdziła uchwała składu siedmiu sędziów naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn.. akt OPS 8/97. Wprawdzie uchwała ta dotyczyła wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, jednakże oceniając zakres kompetencji oraz rozstrzygnięć wydawanych przez te komisje Sąd uznał , że nie ma podstaw do uznania, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie miałyby podlegać kontroli sądu administracyjnego.

Drugą kategorią orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez komisje lekarskie, lecz przez właściwe organy emerytalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich w tych postepowaniach mają wyłącznie charakter wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sadu administracyjnego.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie w części dotyczącej określenia stopnia zdolności do służby w Straży Granicznej, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że tryb postępowania przed komisjami lekarskimi, z uwagi na jego specyfikę, ma charakter szczególny i nie podlega rygorom Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia w toku postepowania przepisów postępowania administracyjnego nie znajdują uzasadnienia.

Z akt sprawy wynika, że orzeczenia zostały wydane w oparciu o zebrana w sprawie dokumentację oraz po przeprowadzeniu dodatkowych badań. Podkreślić należy, że Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich oraz ustaleń Komisji w zakresie stwierdzonych schorzeń. W ocenie Komisji obydwu instancji rozpoznane u skarżącego schorzenia dawały podstawę do zaliczenia skarżącego do zdolnego do służby w Straży Granicznej z ograniczeniami i czasowo niezdolnego do służby na zajmowanym stanowisku.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy jest całkowicie chybiony, ponieważ na znajdującym się w aktach sprawy egzemplarzu orzeczenia komisji pierwszej instancji znajdują się podpisy wszystkich trzech członków komisji orzekającej. Natomiast trudno odnieść się do zarzutów naruszenia "następnych" przepisów ustawy, skoro skarżący ich nie wskazał.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.