Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 973/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 art. 86 art. 88 art. 108
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi T. G. (G.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi T. S. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie [...] zł (słownie: [...] złotych [...]) w tym [...] zł 23% VAT z tytułu udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...]z dnia [...] r. utrzymano w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nr [...] z [...] r. w przedmiocie określenia T. G. za październik 2008 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł do przeniesienia na następny miesiąc.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z zm.) oraz art. 19 ust. 11, ust. 13 pkt 2 lit. d, art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm.).

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną:

W deklaracji VAT-7 złożonej za październik 2008 r. T. G. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł.

Po przeprowadzeniu kontroli, a następnie postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zmienił zadeklarowane przez Stronę rozliczenie i decyzją nr [...] z [...] r. określił wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że w deklaracji VAT-7 za omawiany miesiąc Strona błędnie określiła podatek należny wskazując kwotę [...] zł, zamiast [...] zł. Nieprawidłowość ta stanowiła naruszenie art. 19 ust. 11, ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy o VAT.

Stwierdził również, że Strona nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie [...] zł, a dokumenty źródłowe zakupów jak i rejestr zakupów VAT potwierdzają prawo do odliczenia podatku naliczonego w kwocie [...] zł.

Przeprowadzone postępowanie wykazało bowiem, że T. G. , zdaniem organu podatkowego, naruszył art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Na zmianę dokonanego przez Stronę rozliczenia w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. wpłynęło zmniejszenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wynikające z decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. nr [...] z [...] r.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem pismem z dnia [...] r. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 2, art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, art. 122 w związku z art. 187 § 7 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej zwana O.p.)

Po dokonaniu analizy materiału dowodowego w tej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji i decyzją nr [...] z [...] r. utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na zakwestionowanie faktur z dnia [...] r. i z dnia [...] r. jako wystawionych dla "A" nie obrazujących faktycznie wykonanych robót, a co za tym idzie podatek należny od usług określonych w tych fakturach wyniósł [...] zł. Do czynności udokumentowanych tymi fakturami nie ma zastosowania art. 19 ustawy o VAT. Odnośnie faktur wystawionych dla "B" sp. z o.o. w Z. stwierdzono, iż zostały one zapłacone w listopadzie 2008 r., a zatem zgodnie z art. 19, ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 30 dni od dnia wykonania usług budowlanych i budowlano-montażowych. Wskazane wyżej faktury winny być zatem zaewidencjonowane w rejestrze sprzedaży i deklaracji VAT za listopad 2008 r. Ustalenia powyższe zostały dokonane w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w szczególności w oparciu o kontrolę przeprowadzona u podatnika, czynności sprawdzające wykonane u kontrahentów. Kwestie te zostały uregulowane w decyzji, gdzie określono podatek należny w kwocie [...] zł. Strona nie kwestionowała powyższych ustaleń. Organ odwołując się do treści art. 86 ust 1 i 2 ustawy o VAT wskazał, iż podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wskazany w fakturach z tytułu nabycia towarów i usług. W oparciu o zweryfikowane dokumenty źródłowe znajdujące się u strony organ ustalił, iż dokumentują one nabycie towarów i usług o wartości netto [...] zł, od których naliczono podatek VAT w kwocie [...] zł.

Nadto w wydanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, odnosząc się do zarzutu dotyczącego bezpodstawnego zastosowania konsekwencji prawnych wynikających z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, organ odwoławczy zauważył, że sam fakt wystawienia przez podatnika faktury i wykazania podatku należnego, powoduje powstanie obowiązku jego zapłaty, albowiem zdarzeniem rodzącym obowiązek jego zapłaty nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. Z brzmienia tego przepisu wynika, że "wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji (normę tę wyraża art. 108 ust 2 ustawy o VAT), gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Sporne faktury sprzedaży usług budowlanych na rzecz "A" nie zostały opodatkowane za zasadzie art. 5 ustawy o VAT, bowiem do obliczenia podatku należnego za październik 2008 r. organ podatkowy uwzględnił wartość sprzedaży i podatek VAT na podstawie faktury z dnia 31 października 2008 r. na rzecz "C" z B.

Organ odwoławczy dokonując ponownej oceny materiału dowodowego sprawy nie dopatrzył się wskazanego przez stronę naruszenia przepisów postępowania. W ocenie organu materiał dowodowy został zebrany rzetelnie, w pełnym zakresie pozwalającym na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z treścią art. 122, 180, 187, 191 O.p. Organ pierwszej instancji przeprowadził wszelkie dowody w sprawie, a postępowanie zostało przeprowadzone w oparciu między innymi o materiały uzyskane z Prokuratury Okręgowej w C. , a stronie zagwarantowano prawo czynnego udziału w tym postępowaniu zgodnie z art. 123 O.p.

Na powyższą decyzję Strona wniosła pismem z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Jako powód zaskarżenia wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji Skarżący podał okoliczność żądania od Niego wysokiej zapłaty za fikcyjne faktury, podczas gdy tak naprawdę pieniądze z VAT-u dostały zupełnie inne osoby, które wplątały jego świadomie w oszustwo. Skarżący wyjaśnił, że M. K.(podający się za M. M.), M. S. oraz Z. B. , którzy zaangażowali go w taką sytuację czerpali korzyści finansowe z tytułu wystawionych fikcyjnych faktur, natomiast Strona nic nie zyskała. Ponadto zwrócił uwagę, że wymienieni Panowie już wcześniej zajmowali się podobnym procederem, wplątując w to inne osoby, a za wystawianie fikcyjnych faktur było prowadzone przeciwko tym Panom śledztwo w sądzie w K. . Gdy cała sprawa z fikcyjnymi fakturami, w kŧóre Skarżący został wplątany, ujrzała światło dzienne, M. K. i M.S. został tymczasowo aresztowani, ale wyszli na wolność za poręczeniem [...] zł i [...] zł. Przebywając na wolności nie zostali jednak przesłuchani w obecności skarżącego w toczącym się wobec niego postępowaniu podatkowym w Urzędzie Skarbowym w Z. .

Skarżący stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny jasno określa płatności dotyczące podatku VAT jeżeli faktury były wynikiem przestępstwa i inne osoby czerpały z tego tytułu korzyści finansowe. Jednocześnie skarżący zaznaczył, ze do dnia dzisiejszego nie odbyła się jeszcze żadna rozprawa w sądzie, w której uznano by skarżącego za winnego. W tej sytuacji uznał, ze kara w postaci wymiaru należności podatkowych do zapłaty nie ma podstaw. Na koniec zwrócił uwagę, że w związku z cala tą sytuacją został zmuszony zamknąć firmę, którą prowadził, a obecnie jest bezrobotny i nie ma środków do życia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym szczegółowo odniósł się do twierdzeń skarżącego. Uznał również, że zarzuty podniesione w skardze należy uznać za nietrafne, bowiem organy skarbowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Biorąc powyższe pod uwagę, zważywszy, iż we wniesionej skardze na decyzję organu odwoławczego Skarżący nie wskazał żadnych - ponad te, które zostały zawarte w odwołaniu - nowych zarzutów, dowodów oraz argumentów, Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał zasadność oraz prawidłowość stanowiska podjętego w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p. Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji zauważyć należy, że istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie zasadności ustalenia przez organy podatkowe wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2008 r.

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji należy wskazać, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. oraz przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z późn. zm., zwana Dyrektywą 2006/112), która z dniem 1 stycznia 2007 r. uchyliła i zastąpiła Dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.1977.145.1 z późn. zm., zwana VI Dyrektywą).

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7; suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast zgodnie z treścią art. 19 ust. 11, ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, niepóźnej niż 30 dnia, licząc od dnia wykonani usług budowlanych lub budowlano-montażowych. Strona nie kwestionowała wartości sprzedaży i kwoty podatku należnego.

Odnosząc powyższe kwestie do treści wskazanych na wstępie przepisów prawa unijnego należy odnieść się do treści art. 17 ust. 1 VI Dyrektywy (art.167 Dyrektywy 2006/112), gdzie wskazano, że prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Przepis art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy (art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112), stanowi, że jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika Stosownie do art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112 (art. 18 ust. 1 lit. a VI Dyrektywy w brzmieniu wynikającym z art. 28f ust. 2 tej Dyrektywy) - w celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące warunki:

a) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236 i art. 238, 239 i 240.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w październiku 2008 r. zaewidencjonowano w rejestrze sprzedaży faktury wystawione dla "B" sp. z o.o. w Z. opatrzone datą [...] r., zaś zapłata za te faktury nastąpiła w dniu [...] r. Zgodnie z treścią wyżej powołanego art. 19 ust. 11, ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, niepóźnej niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług budowlanych lub budowlano-montażowych, co w niniejszej sprawie oznacza, że obowiązek podatkowy odnośnie wskazanych faktur powstał w listopadzie 2008 r. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji zgodnie z treścią przywołanego przepisu określił zobowiązane podatkowe wynikające ze wskazanych tam faktur prawidłowo na miesiąc listopad 2008 r. Powyższe kwestie nie były przedmiotem skargi, a skarżący nie kwestionował prawidłowości tych ustaleń na żadnym etapie postępowania.

Wobec powyższych ustaleń organ w sposób zasadny dokonał weryfikacji zobowiązań podatkowych za październik 2008 r., a to zgodnie z treścią 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług realizując prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z rejestrem zakupów za październik 2008 r. wartość zakupów netto wyniosła [...] zł, a podatek naliczony [...] zł, natomiast w deklaracji strona wskazała wartość zakupów na kwotę [...] zł, a podatek naliczony na [...] zł. Organ podatkowy przyjął jako podstawę do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego kwoty wynikające z dokumentów źródłowych, co było działaniem prawidłowym i zgodnym z dyspozycją wskazanych wyżej przepisów.

Stanowisko to znajduje swe odzwierciedlenie w orzecznictwie TSUE gdzie wskazano, że wprawdzie prawo do odliczenia podatku jest integralną częścią mechanizmu funkcjonowania podatku od wartości dodanej i fundamentalnym prawem podatnika, które zasadniczo nie może być ograniczane, to jednak zasada ta nie ma nieograniczonego zasięgu i może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa ( pkt 54 wyroku z 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recykling; pkt 68 wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in. i pkt 32 wyroku z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, dostępne na http://eur-lex.europa.eu).

Organy w uzasadnieniach swoich decyzji szczegółowo opisały istotne dla sprawy dowody i prawidłowo dokonały ustalenia wartości należnego zobowiązania podatkowego. Dlatego też zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Zdaniem Sądu orzekającego organy podatkowe miały podstawy faktyczne do określenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż to wynikało ze złożonej deklaracji.

Zgromadzony materiał dowodowy został zebrany i oceniony prawidłowo. W szczególności nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 191 O.p. Podstawą takiej oceny mogły być również dowody zebrane w postępowaniu karnym jak wynika z art. 181 O.p. Strona miała prawo zaznajomić się z tymi materiałami i składać stosowne wnioski dowodowe. O tych prawach była informowana zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy winien być uznany za pełny, ponieważ w sposób kompletny, niezbędny do zastosowania określonych norm prawnych, wyjaśnił stan faktyczny sprawy. W związku z tym nie został w sprawie naruszony również art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Argumenty podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego nie wniosły do sprawy nic co mogłoby podważyć ustalenia organu.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż osoby, które wplątały skarżącego w cała tą sytuację czerpały z niej zyski, a sam skarżący nic nie zyskał oraz zarzutu, że do dnia złożenia skargi nie został uznany za winnego, a organy podatkowe nigdy nie przesłuchały wskazanych przez niego organizatorów procederu w jego obecności należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z treścią przytoczonych wyżej przepisów odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania podatkowe ma charakter samoistny i nie jest uzależniona od odpowiedzialności innych osób czy też orzeczenia o ich odpowiedzialności karnej. Należy podkreślić, iż prawo podatkowe stanowi samodzielną dziedzinę prawa i zawiera zamknięty katalog norm prawnych, które zarówno pod względem materialnym jak i procesowym pozwalają na stwierdzenie naruszenia konkretnej normy prawnej i dokonanie oceny stopnia jej naruszenia, a w konsekwencji ustalenia odpowiedzialności za to naruszenie, bez konieczności odwoływania się do uprzedniego orzeczenia winy w postępowaniu karnym. Należy również podkreślić, odnosząc się do podnoszonych zarzutów naruszenia zasad procesowych należy także zauważyć, że omówienie okoliczności faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy jest wyczerpujące i logiczne. Skarżący zdaje się nie kwestionować dokonanych ustaleń faktycznych, co do samych faktur, ani też kwestii rozliczenia zaliczek, częściowej zapłaty i pomniejszenia kwot podlegających rozliczeniu za poszczególne miesiące ze względu na inny moment powstania obowiązku podatkowego. Postępowanie dowodowe zostało w ocenie Sądu przeprowadzone w zakresie pozwalającym na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych, a organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko i dowody, na których oparł rozstrzygnięcie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Sąd orzekł o kosztach pełnomocnika z urzędu na mocy art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), gdzie wskazano, iż wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wysokość kosztów postępowania w sprawie ze skargi określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Z § 14 ust. 2 pkt 1 cytowanego rozporządzenia wynika, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka obliczona jest na podstawie § 6, zaś w innych sprawach wynosi 240 zł.

Przedmiotem tej sprawy jest wartość pieniężna.

Ponadto w myśl § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 27 października 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 219, poz. 18723) to wynagrodzenie obciążone jest dodatkowo podatkiem od towarów i usług w wysokości 23%, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).

Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi [...] zł wraz z podatkiem od towarów i usług.