Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1452/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp.z.o.o. z siedzibą w W o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A Sp.z.o.o. z siedzibą w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 708,000 zł.

W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że brak wstrzymania wykonalności tej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

Jak zaznaczono, mimo, iż 2014 r. zakończył się dla spółki zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł. Powyższe potwierdza załączona do skargi dokumentacja finansowa w postaci rachunku zysków i strat sporządzonego na dzień 31 marca 2015 r. oraz bilansu sporządzonego na dzień 31 marca 2015 r. Skarżąca zwróciła też uwagę na pogarszającą się stale kondycję finansową spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%).

Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. Podniosła, że w latach 2014-2015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej. Spółce pozostanie marginalny segment kasynowy, wskutek ograniczeń ustawowych niezdolny do generowania występujących do tej pory przychodów. Tym samym sytuacja finansowa skarżącej nie jest stabilna i nawet nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej w stopniu uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Dalej skarżąca wymieniła wszystkie postępowania, w których nałożono na nią kary pieniężne i podkreśliła, że wysokość tych kar łącznie wynosi 21.621.850,00 zł, co stanowi kwotę, której zapłata spowoduje załamanie się sytuacji finansowej spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Do skargi załączono również kopie postanowień o wszczęciu kolejnych postępowań dotyczących wymierzenia kar.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej jest zasadny. Spółka nadesłała do akt sprawy szereg dokumentów dotyczących: jej kondycji finansowej (m.in. rachunek zysków i strat na dzień 31 marca 2015 r.), jak również postępowań prowadzonych wobec spółki w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych (znajdujących się w toku, jak i zakończonych), a także łącznej wysokości już nałożonych na spółkę kar, jak również działań podjętych przez organy podatkowe w celu wyegzekwowania nałożonych kar (szereg upomnień oraz tytuły wykonawcze). Nadesłane dokumenty w powiązaniu z wyjaśnieniami strony pozwalały na ocenę, czy w sprawie niniejszej istnieją podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Skarżąca upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględniając okoliczność, iż wobec spółki toczą się inne postępowania, dotyczące nałożenia kar pieniężnych, a także fakt, że łączna kwota już orzeczonych kar wynosi 21.621.850,00 zł., za uzasadnione można przyjąć przedstawiane przez skarżącą obawy dotyczące jej bytu. Biorąc pod uwagę wskazany zysk spółki za 2014 r., tj. 436.227,28 zł, ale jednocześnie fakt, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł nie sposób uznać, że wykonanie decyzji nie wpłynie negatywnie na sytuację finansową spółki i wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej.

Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, jak podała skarżąca, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się ze zwolnieniami pracowników (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r. sygn. akt II GZ 497/14 oraz w postanowieniu z 4 listopada 2014 r. sygn. akt II GZ 730/14).

Skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie skarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej.

W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji