Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3513/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz K. A. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...]Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] (pkt1) w przedmiocie zwolnienia K. A. z zawodowej służby wojskowej.

Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:

Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2021 r. [...] K. A., pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym starszego specjalisty w Departamencie Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, został pisemnie poinformowany o wszczęciu wobec niego przez Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym Nr [...] (punkt 1) z dnia [...] marca 2021 r. zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2021 r. wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 , art. 115 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych 9dz. U. z 2020 r. poz. 860, z późn. zm.).

W uzasadnieniu organ podał, że oficer nie ukończył studiów podyplomowych, jak również nie posiada stopnia naukowego doktora, wymaganych do wyznaczenia na stanowiska służbowe oficerów starszych, zgodnie z zapisami w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ wskazał również, że w stosunku do oficera zastosowano już zapis art. 5 ww. ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), w myśl którego oficera zawodowego, który w dniu wejścia w życie przywołanej ustawy spełniał według dotychczasowych przepisów wymagania do zajmowania określonych stanowisk służbowych, uważa się za spełniającego warunki do wyznaczenia na te stanowiska. Dodatkowo organ wskazał, że z oficerem była przeprowadzona rozmowa, w trakcie której poinformowano go o konieczności uzupełnia wykształcenia.

Od powyższego rozkazu personalnego K. A. wniósł odwołanie,

w którym zarzucił, że legitymuje się dyplomem ukończenia studiów podyplomowych, w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej w [...]. Do odwołania dołączył kserokopię dyplomu.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., wydaną na podstawia art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej "k.p.a." Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Minister wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W takim przypadku zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza.

Organ uznał za bezsporne jest, że strona pełniła do dnia [...] marca 2021 r. zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym starszego specjalisty w Departamencie Spraw [...]i nie została wyznaczona na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W zaistniałej sytuacji właściwy organ wojskowy skorzystał z prawa przysługującego mu na mocy art. 112 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej w terminie wynikającym z art. 112 ust. 2 tej samej ustawy.

Dalej Minister wyjaśnił, że zwolnienie żołnierza zawodowego wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję ma charakter fakultatywny, a decyzja w tym przedmiocie jest decyzją uznaniową, wymagającą uzasadnienia z punktu widzenia zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony.

Organ wskazał, że motywem rozstrzygnięcia jest fakt, iż oficer nie ukończył studiów podyplomowych, jaki również nie posiada stopnia naukowego doktora, wymaganych do wyznaczenia na stanowisko służbowe oficerów starszych. Ponadto wyjaśnił, że przy wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe zastosowano już zapis art. 5 ww. ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), w myśl którego oficera zawodowego, który w dniu wejścia w życie przywołanej ustawy spełniał według dotychczasowych przepisów wymagania do zajmowania określonych stanowisk służbowych, uważa się za spełniającego warunki do wyznaczenia na te stanowiska.

Minister wskazał, że z oficerem była przeprowadzona w dniu [...] sierpnia 2018 r. rozmowa, w trakcie której poinformowano go o konieczności uzupełnia wykształcenia. Żołnierz w jej trakcie oświadczył, że zamierza wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Innych uwag nie wnosił (zwłaszcza dotyczących legitymowania się stosownym poziomem wykształcenia).

Ponadto organ stwierdził, że przedstawiona przez stronę kopia dyplomu dotyczy faktu ukończenia zagranicznych studiów magisterskich nie zaś podyplomowych. Stąd też oficer pomimo, że został poinformowany o konieczności uzupełnienia poziomu wykształcenia prawie 3 lata temu nie podjął w tym okresie nawet próby rozpoczęcia studiów podyplomowych lub doktoranckich.

Minister podał także, że z treści przepisów pragmatycznych wynika, iż stosunek służbowy osób pełniących służbę w formacjach zmilitaryzowanych posiada 4 elementy odróżniające go od innych stosunków prawnych: 1) obowiązek poświęcenia; 2) dyspozycyjność i obowiązek podporządkowania; 3) szczególne uprawnienia związane z wykonywaniem służby; 4) administracyjnoprawne uregulowanie stosunku prawnego żołnierza. Służby zmilitaryzowane wykonują bowiem specyficzne zadania na niezwykle ważnym polu, jakim jest bezpieczeństwo państwa. Dyspozycyjność i obowiązek podporządkowania są w wojsku jednymi z podstawowych elementów stosunku prawnego, ponieważ wynikają one z charakteru zadań powierzonych tej formacji, nie mogą być od nich rozdzielone. Kandydat na żołnierza, podejmując świadoma decyzję o wstąpieniu do Sił Zbrojnych, od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków, gdyż uprawnienia i obowiązki żołnierzy zawodowych pozostają w ścisłej korelacji z wymaganiami, jakie wynikają z art. 26 Konstytucji. Podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych RP. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że pełnienie służby na określonym stanowisku służbowym nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych RP rozumianych jako celowość wyznaczenia na stanowisko służbowe. O tym natomiast, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy.

K. A. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art 80 k.p.a. przez naruszenie zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, która przyniosła skutek w postaci utrzymania decyzji organu I instancji w mocy oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie braku jego wykształcenia na poziomie studiów podyplomowych, polegające na wadliwym ustaleniu (wbrew treści dowodu z dokumentu - dyplomu ukończenia studiów podyplomowych w dziedzinie zarządzania w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej w [...] w 1996 r.), że wykształcenia takiego nie posiada, w sytuacji gdy z dokumentu tego wynika jednoznacznie, że wykształcenie takie uzyskał, a ponadto dokument ten stanowił w przeszłości dla organów kadrowych resortu obrony narodowej wielokrotnie dowód ukończenia przeze niego studiów podyplomowych i podstawę do wyznaczania na kolejne stanowiska służbowe, a dla organów opiniujących - podstawę ustalenia stanu faktycznego w zakresie jego wykształcenia;

2) art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez zmianę przez organ I i II instancji na niekorzyść skarżącego dotychczasowej interpretacji przepisów oraz odstąpienie od wielokrotnie zastosowanej w stosunku do niego interpretacji przepisów ustawy pragmatycznej, stanowiących materialnoprawną podstawę wyznaczania na stanowiska służbowe, w sytuacji gdy przywołany przepis postępowania zawiera zakaz odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

3) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania i nieumożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

4) art. 75 § 1 i art. 76 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenia organu (a de facto pominięcie dowodu niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy) dotyczące dowodu z dokumentu - dyplomu ukończenia studiów podyplomowych i bezpodstawne oraz dowolne uznanie, że nie posiada wymaganego wykształcenia niezbędnego do wyznaczenia na stanowisko służbowe;

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyjątkowo wybiórcze potraktowanie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i niepodanie przyczyn, z powodu których organ odmówił przedstawionym przez skarżącego dowodom wiarygodności i mocy dowodowej;

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, gdy w niniejszej sprawie zachodziły podstawy dla uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niezasadne zastosowanie, w sytuacji gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy przepis ten nie powinien nigdy znaleźć zastosowania;

2) art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1355) poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie, w sytuacji gdy w istniejącym stanie faktycznym sprawy przepis ten nie miał zastosowania, ponieważ zarówno w dniu wejścia w życie ustawy pragmatycznej, jak i w chwili obecnej spełniał i spełnia wymagania w zakresie wykształcenia na stanowisku służbowym oznaczonym, nigdy więc nie było potrzeby stosowania do jego sytuacji przywołanego wadliwie przez organ przepisu przejściowego i nigdy przepis ten nie stanowił podstawy podjętych wobec mnie rozstrzygnięć kadrowych;

3) art. 36 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy pragmatycznej, poprzez jego niezasadne niezastosowanie, w sytuacji gdy w istniejącym stanie faktycznym sprawy przepis miał zastosowanie z uwagi na posiadane przeze niego wykształcenie, udokumentowane w jego teczce akt personalnych, tj. ukończenie studiów podyplomowych (potwierdzone dyplomem zagranicznej uczelni wojskowej, który zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy pragmatycznej powinien być traktowany równorzędnie ze świadectwem lub dyplomem ukończenia studiów podyplomowych w uczelni wojskowej lub posiadaniem stopnia naukowego doktora).

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji.

Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie organu do złożenia do akt sprawy oraz przeprowadzenie przez Sąd dowodu z :

1) rozkazu organu w przedmiocie skierowania skarżącego w 1994 r. na zagraniczne studia podyplomowe w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej w [...] - na okoliczność skierowania w 1994 r. na studia podyplomowe w [...], a nie na studia magisterskie;

2) odpisu dyplomu ukończenia studiów podyplomowych w dziedzinie zarządzania w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej w [...] w 1996 r. z adnotacją organu o jego nostryfikacji - na fakt ukończenia przez skarżącego studiów podyplomowych i posiadania niezbędnych kwalifikacji do zajmowania stanowiska służbowego;

3) koperty potwierdzającej złożenie w urzędzie pocztowym, w ustawowym terminie, zażalenia na postanowienie nr [...] [...] Departamentu [...] z dnia [...] marca

2021 r.,

4) uzupełnionej teczki akt personalnych skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 września 2022 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 860, z późn. zm.), żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670, z późn. zm.) w przypadku niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję organ właściwy do wyznaczania na stanowisko służbowe występuje z wnioskiem do organu zwalniającego o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Organ zwalniający w przypadku, o którym mowa w ust. 1: wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza (ust. 2 pkt 1 powołanego §). W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zwolnienie następuje w terminie określonym w art. 112 ust. 2 ustawy (ust. 3 powołanego §).

Przyczyną dokonania przez organ zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej była okoliczność niewyznaczenia go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Decyzja opiera się wprost na treści art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej oraz § 13 ust. 2 pkt 1 i ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej.

Konstrukcja powołanego przepisu wojskowej ustawy pragmatycznej wskazuje, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem okoliczności wskazanych w art. 112 ust. 1 pkt 3, jako przesłanki zwolnienia, pozwala na wydanie decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. Taką przesłanką jest niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Organ jednak może, lecz nie musi zwolnić żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Dlatego też organ winien starannie i wszechstronnie rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy i dać temu wyraz w decyzji administracyjnej.

Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności. Badając tę kwestię, Sąd zwraca szczególną uwagę na przedstawione w uzasadnieniu decyzji motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Wskazywanym przez organ powodem niewyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe i w efekcie zwolnienia go zawodowej służby wojskowej było uznanie, że skarżący nie ukończył studiów podyplomowych bądź też nie posiada stopnia naukowego doktora, co jest wymagane na zajmowanym stanowisku.

Sporny między stronami jest charakter studiów, jakie skarżący ukończył podczas pobytu w [...] w 1996 r. Skarżący twierdzi, że ukończył studia podyplomowe. Wskazuje, że na tego rodzaju studia został skierowany oraz wyjaśnia, że przebywał w [...] przez okres 18 miesięcy. Organ z kolei podnosi, że skarżący ukończył zagraniczne studia magisterskie.

Odnosząc się do tej kwestii należy przede wszystkim zauważyć, że w aktach osobowych skarżącego znajduje kopia tłumaczenia z języka angielskiego dyplomu ukończenia przedmiotowych studiów. Biorąc pod uwagę jej treść stwierdzić należy, że skarżący odbył studia w Studium Podyplomowym Marynarki Wojennej oraz uzyskał tytuł Master of Science w dziedzinie zarządzania.

Twierdzenie organu wskazujące, że skarżący ukończył zagraniczne studia magisterskie nie jest poparte żadną argumentacją pozwalającą Sądowi ocenić, czy stanowisko organu jest prawidłowe. Ocena tej kwestii przez organ sprowadza się do jednego zdania kategorycznie stwierdzającego, że były to studia magisterskie.

W ocenie Sądu kwestia ta może jednak budzić wątpliwości. Nazwa uczelni sugeruje bowiem, że kształci ona w zakresie studiów podyplomowych. Bez szczegółowego wyjaśnienia profilu kształcenia tej szkoły oraz wyjaśnienia co oznacza tytuł Master of Science, tj. czy jest on właściwy wyłącznie dla studiów magisterskich, czy też tytuł taki mogą też otrzymać studenci studiów podyplomowych, ocena organu dotycząca spornej kwestii jawi się jako dowolna. Zauważyć przy tym należy, że w wielu dokumentach znajdujących się w aktach osobowych skarżącego wskazuje się, że ukończył on studia podyplomowe. Tytułem przykładu wskazać tu można Kartę opiniodawczą oficera obejmującą lata 1996-1998, Opinie okresowe żołnierza zawodowego za okres [...] października 2000 do [...] października 2001 r. czy też za okres [...] października 2002 r. do [...] października 2003 r.

Kwestia tego jakie studia ukończył skarżący przebywając w [...] ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie albowiem jest głównym motywem wydanego rozstrzygnięcia. Okoliczność ta wymagała zatem szczegółowego wyjaśnienia

w prowadzonym postepowaniu. Organ zaniechał tego, co dowodzi, że stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo ustalony.

Stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nakazują należycie umotywować podjęte rozstrzygnięcie.

Wyjaśnić należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob.

J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie.

Biorąc pod uwagę przyjętą przez organy podstawę faktyczną zwolnienia skarżącego ze służby stwierdzić należy, że naruszyły one powołane wyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy nie został bowiem należycie wyjaśniony, co jest wynikiem braku przeprowadzenia ustaleń dotyczących tego jaki rodzaj studiów skarżący ukończył. Konieczne wobec tego było uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ powinien przede wszystkim ustalić, jaki rodzaj studiów ukończył skarżący przebywając w [...]. Konieczna jest w tym celu ocena znajdujących się w aktach osobowych dokumentów, w szczególności dyplomu ukończenia tych studiów. Jeżeli zaś dowody te okażą się niewystarczające niezbędne będzie ich uzupełnienie.

Wyjaśnić też należy, że Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosków dowodowych. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Organ przedłożył wraz odpowiedzią na skargę akta osobowe skarżącego.

W aktach tych znajduje się tłumaczenie dyplomu ukończenia spornych studiów. Dokumenty te były zatem podstawą orzekania przez Sąd stosownie do treści art. 133 .p.p.s.a. i wnioskowanie o ich przeprowadzenie było zbędne. Odnośnie zaś dowodu ze skierowania skarżącego na zagraniczne studia podyplomowe stwierdzić należy, że skarżący nie przedłożył tego dokumentu, stąd też wniosku w tym zakresie nie można było uwzględnić. Przeprowadzenie pozostałych dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących opłatę za czynności racy prawnego – 480 zł, postanowiono stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).