Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 62/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 210 par 1 i par 4; art. 210 par 1 pkt 6; art. 233 par 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 134 par 1; art. 145 par 1 pkt 1 lit.c; art. 200; art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. K. S.M. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz., po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania S. S.A. w Sz. od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiło S. S.A. z siedzibą w Sz. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że Burmistrz B. określił S. S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (grunty wyeksploatowane i rekultywowane kopalni "K") o powierzchni 306.300 m2, od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (zajętych na działalność kopalni "K") o powierzchni 43.800 m2, od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (grunty rekultywowane kopalni "K") o powierzchni 229.000 m2, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 195 m2 i budowli o wartości [...] zł. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. Spółka wykazała 30,63 ha gruntów, dla których nieprawidłowo zastosowano stawkę podatkową dla gruntów pozostałych.

Organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż podatnik będący osobą prawną wpisaną do KRS prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wydobywania kopalin. W 2004 r. był on użytkownikiem nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], właścicielem nieruchomości gruntowych stanowiących działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], przy czym działki nr [...] i [...] zostały podzielone na działki

nr [...], [...], [...], [...].

Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał dalej, iż zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawą wymiaru podatków, są dane z ewidencji gruntów i budynków, a wypis z tej ewidencji stanowi dokument urzędowy. Działka

nr [...] według wypisu z rejestru gruntów sklasyfikowana jest w całości jako grunty rolne, nie ma tam drogi, jak to podnosi Spółka. Na podstawie decyzji Starosty

w M. z dnia [...] r. o uznaniu rekultywacji za zakończoną na działce nr [...] (pomimo oznaczenia jej symbolem K) uznano, że nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. O posiadaniu samoistnym przez Spółkę gruntów "K", przesądzały, w ocenie organu, decyzje Urzędu Rejonowego w M. o ustaleniu i zakończeniu rekultywacji w kopalni.

Wartość budowli podlegających opodatkowaniu ustalono na podstawie danych podanych przez podatnika w deklaracjach na podatek od nieruchomości za rok 2004.

Organ podatkowy pierwszej instancji, wskazując na treść przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazał następnie, że użytki rolne, lasy oraz grunty zadrzewione i zakrzewione są opodatkowane podatkiem od nieruchomości tylko w jednym przypadku, a mianowicie gdy są "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Następnie, wskazując na treść przepisu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2007 r. Nr 155 poz. 1095) Burmistrz B. wskazał, iż wydobywanie kruszyw jest niewątpliwie działalnością gospodarczą o charakterze pozarolniczym, zatem prowadzenie jej na terenach użytków rolnych bądź leśnych powoduje wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej bądź leśnej, w konsekwencji powinna więc zmienić się ich klasyfikacja w ewidencji gruntów na grunty sklasyfikowane w ewidencji jako "użytki kopalne /K/".

W przedmiotowej sprawie wyłączenie gruntów z produkcji rolnej lub leśnej spowodowało zmianę w klasyfikacji gruntów tylko w odniesieniu do części gruntów objętych postępowaniem (w roku 1985 r.), natomiast w odniesieniu do pozostałych gruntów dokonano właściwych zmian w ewidencji gruntów.

Z wypisów z ewidencji gruntów wynika, że część gruntów, na których prowadzona była, bądź jest, działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kruszywa jest nadal sklasyfikowana jako rolne bądź leśne.

W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ podatkowy pierwszej instancji przytaczając stosowne przepisy wskazał, że rekultywacja jest prawnie zakończona po wydaniu stosownej decyzji przez Starostę. Właściwe postępowanie w tym zakresie było przeprowadzone w odniesieniu do części przedmiotowego terenu i w odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych jako rolne i leśne na dzień 1 stycznia 2004 r., czego wyrazem była ostateczna decyzja z [...] r. o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do gruntów o pow. 0,7 ha na części działki nr [...]. Nadto, została wydana decyzja Starosty w M. z [...] r. w odniesieniu do całej powierzchni działki nr [...]. o pow. 1,51 ha. o uznaniu za zakończoną rekultywacji przedmiotowych gruntów. A zatem, ww. grunty powinny być traktowane jako niepodlegające podatkowi od nieruchomości.

W ocenie organu pierwszej instancji, skoro grunty podatnika były w roku podatkowym 2004 wykorzystywane do prowadzenia wydobycia kruszywa bądź prowadzona była na nich działalność poeksploatacyjna, w szczególności rekultywacja, to należy ustalać charakter gruntów nie na podstawie ewidencji, która jest oczywiście nieaktualna, ale w oparciu o dane wynikające z innych dokumentów. W danym przypadku należało zastąpić dane z wypisów w ewidencji gruntów ustaleniami z dokumentów z których wynikało, że w rzeczywistości na danych działkach jest prowadzone wydobycie kruszywa, bądź są to tereny poeksploatacyjne.

Natomiast, w odniesieniu do działek o numerach [...], [...], [...], [...] gruntów zakładu górniczego "K" organ oparł się na danych z ewidencji gruntów, gdzie przedmiotowe działki sklasyfikowane są w całości jako użytek "K", a nie jako grunty rolne bądź leśne. Z kolei, odniesieniu do całej powierzchni działki nr [...] o pow. 1,51 ha, w stosunku do której została wydana decyzja Starosty w M.

z [...] r. o uznaniu za zakończoną rekultywacji przedmiotowych gruntów, to pomimo oznaczenia tej działki w ewidencji gruntów symbolem K, przedmiotowy grunt należało potraktować jako niepodlegający podatkowi od nieruchomości. Następnie organ wskazał, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność przez ustawodawcę traktowane są jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej niezależnie od tego, czy taka działalność jest na nich i rzeczywiście prowadzona. Z tego względu grunty działek o numerach [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 229 000 m², należało zakwalifikować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego, organ podatkowy przyjął, że grunty poddane rekultywacji są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę wydobywającego kopaliny ze złóż, natomiast grunty sklasyfikowane jako "K" są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej i określił inną wysokość zobowiązania podatkowego (wyższą) aniżeli podatnik wykazał w deklaracji.

Od decyzji organu pierwszej instancji Spółka wniosła odwołanie, w którym domagała się uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, bądź uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zdaniem Spółki, organ podatkowy nie wykonał zaleceń zawartych w uchylającej decyzji SKO z [...] r. Nadto, w nowej decyzji brak jest ponownych ustaleń oraz rozstrzygnięcia na temat działki [...], która w części, w ewidencji gruntów, oznaczona jest symbolem "dr" i została opodatkowana w całości podatkiem od nieruchomości, podczas gdy, zdaniem Spółki, ma tu zastosowanie wyłączenie od opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka wskazała też, że organ podatkowy podaje, że w trakcie postępowania nie wydawał postanowienia o przeprowadzeniu oględzin dalej informując, czym sobie zaprzecza, iż przeprowadzono oględziny w terenie, z których sporządzono protokół. Nadto, zdaniem Spółki, organ podatkowy w ogóle nie przeprowadził ponownego postępowania dot. działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [....] i [...], o symbolu K, a przed wydaniem nowej decyzji nie przeprowadził żadnych nowych czynności. Spółka wskazała również, że w 2004 r. nie była użytkownikiem nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, stanowiących działki ewidencyjne nr [...],[...], [...] i [...], oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem K.

Jak wskazano na wstępie SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji

w całości i określiło S. S.A. z siedzibą w Sz. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że w zakresie gruntów organ pierwszej instancji opodatkował grunty będące w posiadaniu Spółki, jak również grunty będące jej własnością. Kolegium uznało za prawidłowe ustalenie, że Kopalnie posiadały bez tytułu prawnego nieruchomość gruntową, będącą własnością Skarbu Państwa, stanowiącą działki gruntu nr [...], [...], [...], [...]. Z tego względu skarżąca Spółka była w 2004 r. podatnikiem podatku od nieruchomości jako podmiot, który posiadał nieruchomość będącą własnością Skarbu Państwa bez tytułu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych odwołaniu organ odwoławczy wskazał, iż określając wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy jest związany informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Nie może również we własnym zakresie dokonywać zmiany lub interpretacji tych informacji. Jeżeli natomiast strona nie zgadza się z treścią tych informacji, to powinna wystąpić do właściwego organu administracji geodezyjno-kartograficznej, a dopiero po wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków domagać się od organów podatkowych zmiany sposobu opodatkowania określonych nieruchomości po dacie wprowadzenia zmiany.

Organ odwoławczy wskazał, iż działka [...] została podzielona na działki [...] i [...] i zmieniono jej oznaczenie na symbole oznaczające użytki rolne i symbole LsVi LsVI. Oznaczenie do września 2004 r. części działki symbolem złożonym powoduje, iż zgodnie z prawem geodezyjnym nie oznacza to drogi. Dane z rejestru gruntów potwierdzają ustalenia podatkowego organu pierwszej instancji o oznaczeniu w 2004 r. symbolem K działek gruntu o numerach [...], [...], [...], [...], [...]. Bez znaczenia dla tej okoliczności pozostaje dokonana w ewidencji zmiana w zakresie właściciela/władającego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wskazało też, że zarówno ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym oraz ustawa z dnia

30 października 2002 r. o podatku leśnym, przesądzają o opodatkowaniu odpowiednio użytków rolnych podatkiem rolnym oraz lasów podatkiem leśnym, o ile grunty nie są zajęte na prowadzenie (wykonywanie) działalności gospodarczej inna niż rolnicza czy leśna. Jeśli zatem zostanie ustalone, że grunt rolny czy leśny zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem odpowiednio rolnym czy leśnym (art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji,

iż działalność rekultywacji należy traktować (zgodnie z wypowiedziami doktryny

i orzecznictwa) za immanentną część działalności wydobywania kruszyw oraz definiując działalność gospodarczą wskazał, że wszelkie działania podejmowane przez przedsiębiorcę, mającego koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego na gruntach rolnych czy leśnych, są przejawem prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Podmiot, który ma status przedsiębiorcy, prowadzi działalność gospodarczą wykonując jakiekolwiek działania, które związane są pośrednio czy bezpośrednio z przedmiotem jego działalności, także te, które nakazuje mu wykonać obowiązujące prawo. Wydobywanie kruszywa naturalnego powodujące konieczność wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji rolnej i leśnej oraz faktyczną utratę wartości użytkowej gruntów, skutkuje obowiązkiem rekultywacji tych gruntów (art. 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Wykonanie tego obowiązku, które stwierdzane jest decyzją starosty, mieści się w pojęciu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kruszyw naturalnych.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ wskazał, iż ze względu na to, że strona jest spółką akcyjną wpisaną do rejestru przedsiębiorców, jest przedsiębiorcą, o którym mowa w art. la ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powoduje to, że do posiadanych przez nią nieruchomości podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosuje się stawkę najwyższą. Nieruchomości posiadane przez Spółkę, które nie stanowią użytku rolnego czy lasu, a więc działki gruntu numer [...], [...], [...], [...] oznaczone symbolem K, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie

art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (jako związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej). Grunty oznaczone symbolem użytku rolnego, to jest działki przed ich podziałem numer [...] i [...], będące własnością Spółki, mogłyby podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na innej podstawie, to jest jako grunty stanowiące użytki rolne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy). W ocenie Kolegium, za grunty użytków rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, uznać należy te, na których faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza tego rodzaju, a nie te które przeznaczone są w koncesji na prowadzenie tej działalności. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, aby w roku 2004, grunty stanowiące własność Kopalni (działki numer [...] i [...]) były w rzeczywistości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym nie było uzasadnione określenie wysokości zobowiązania podatkowego od powierzchni wykazywanej przez stronę jako grunty pozostałe o obszarze 30,63.ha. Grunty te były w 2004 r. zgodnie z ewidencją gruntów użytkami rolnymi i, jak ustalono w sprawie, nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego, zasadnym było opodatkowanie najwyższą stawką tylko części gruntów, którą podatnik wykazuje w deklaracji podatkowej na rok 2004 i jej załączniku, jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż z przeprowadzonych ustaleń wynika, że były one w 2004 r. zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Następnie, Kolegium wskazało, że decyzja z [...] r. wydana

z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w M. ustalająca, że osobą obowiązaną do rekultywacji gruntów poeksploatacyjnych kopalni kruszywa naturalnego ze złoża "K", są S. S.A. w Sz., a tereny kopalni należy zrekultywować w kierunku leśnym we wskazanych terminach, nie jest dowodem zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej. Z uzasadnienia ww. decyzji nie wynika, aby grunty działek nr [...] i [...] były w 2004 r. w całości, w sposób formalny czy też faktyczny, wyłączone z produkcji rolnej z tego względu, w ocenie organu odwoławczego, nie ma podstaw do uznania ich za zajęte na prowadzenie tej działalności.

W związku z powyższymi ustaleniami Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Sz. wydało, wskazaną na wstępie, decyzję, która zaskarżona została przez S. S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z powodu jej niezgodności z prawem.

Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podniesiono następujące zarzuty:

1) niedopuszczalną sprzeczność kwoty zobowiązania podatkowego, określonego Spółce w petitum decyzji z kwotą zobowiązania obliczonego w jej uzasadnieniu;

2) nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji w postaci:

nie wyznaczenia Spółce 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji przez organ

I stopnia,

nie przeprowadzenia przez organ I stopnia dowodu z oględzin;

3) aprobatę nie wykonania wytycznych wynikających z poprzedniej, uchylającej decyzji SKO z dnia [...] r., tj. nie przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin nieruchomości rzekomo będących w posiadaniu Spółki;

4) wadliwe ustalenie, że Spółka, w okresie której dotyczy decyzja, była posiadaczem działek gruntu nr [...], [...], [...], [...] praz wadliwe ustalenie, że podmiot obciążony obowiązkiem rekultywacji gruntu musi być jego posiadaczem;

5) nie uwzględnienie faktu wzruszenia domniemania z art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne urzędowo potwierdzonego przez Starostę Powiatowego w M,

6) wadliwe uznanie, że Spółka była następcą prawnym poprzedniego posiadacza nieruchomości (działek nr [...], [...], [...], [...]) - przedsiębiorstwa państwowego i nie uwzględnienie dowodów w postaci deklaracji na podatek od nieruchomości oraz kart ewidencji gruntów,

7) wadliwą wykładnię przepisów o działalności gospodarczej przez wskazanie, ze rekultywacja - w sytuacji Spółki - to element prowadzonego przez nią procesu działalności gospodarczej, a w ramach tego naruszenie art. 1a, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 2 ust. 1 ustawy prawo działalności gospodarczej i ustawy o swobodzie działalności,

8) niedopuszczalne stosowanie "przypuszczenia" co do podstawy wpisu dokonanego w ewidencji gruntów przez Starostę Powiatowego w M. w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], [...], w tym tytułu prawnego, na podstawie którego Spółka rzekomo korzystała z wym. działek w sytuacji, w której organ z owego wpisu się wycofał i nie podając przyczyn takiego zachowania owe wpisy usunął ze szczególnym uwzględnieniem tego, że wpisy te pozostają w oczywistej sprzeczności z ustaleniami SKO wynikającymi z wydanej decyzji,

9) wydanie rozstrzygnięcia całkowicie odmiennego od poprzedniego rozstrzygnięcia SKO, dot. tej samej sprawy, przy takiego samego typu naruszeniach dokonanych przez organ I stopnia, bez stosownego uzasadnienia,

10) nieuzasadniona aprobata wad postępowania dokonanych przez organ I stopnia w postaci naruszeń art. 187, 191 i 192 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa.

Na wstępie zauważyć należy, iż będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz sprawując tę kontrolę przez orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Kontroli sądu administracyjnego podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznawanej sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy. Nie należy natomiast do kompetencji sądu administracyjnego rozstrzyganie samej sprawy administracyjnej.

Stosownie do art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), który określa elementy składowe decyzji, decyzja powinna zawierać, oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym, pouczenie czy

i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest rozumiane jako osnowa decyzji bądź sentencja decyzji i jako takie musi pozostawać w logicznym związku z uzasadnieniem, tak aby decyzja była czytelna i zrozumiała dla stron postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51). Oznacza to, że pomiędzy osnową decyzji (rozstrzygnięciem), a jej uzasadnieniem nie mogą występować rozbieżności jak również, że nie można orzekać w przedmiocie sprawy oddzielnie w osnowie decyzji oraz w jej uzasadnieniu. Niedopuszczalna jest, zdaniem Sądu, sytuacja, w której z motywów decyzji wynika zobowiązanie podatkowe w innej wysokości niż wskazane w osnowie decyzji, albowiem czyni to decyzję nieczytelną dla podatnika.

Tymczasem, w niniejszej sprawie organ odwoławczy, stosownie do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, rozpoznając odwołanie uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i określił skarżącej Spółce, w sentencji decyzji, wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2004 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu zaś organ przedstawił argumentację i przeprowadził wywód z którego wynika, iż łączny wymiar zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. wynosi [...] zł. A zatem, uzasadnienie pozostaje w sprzeczności z samym rozstrzygnięciem. Wskazany też w decyzji sam sposób wyliczenia podatku jest nieczytelny. Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu w rozpoznaniu sprawy.

Sąd wskazuje, iż decyzja kończące postępowanie, to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia i wymogiem wskazanym w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że prawidłowe uzasadnienie zawierać powinno zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne.

Uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny być one tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych kryteriów.

W myśl art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem, z uzasadnienia orzeczenia podatnik winien dowiedzieć się, dlaczego organy podatkowe podjęły określone rozstrzygnięcie, a zatem rozbieżność między samym rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem jest niedopuszczalna.

Nie dokonując w tych warunkach oceny zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym, stwierdzić zarazem należy, iż ze względu na naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania podatkowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, decyzja ostateczna podlega z tego powodu uchyleniu jako niezgodna z prawem - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.), a o niewykonalności zaskarżonej decyzji, na podstawie jej przepisu art. 152 .