Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 638/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Szkody górnicze
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.  139 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 151, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za wydobywanie kopaliny z naruszeniem warunków koncesji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zawiadomieniem z dnia [...] Starosta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydobywania przez L.G. - reprezentującego Firmę, kopaliny ze złoża " " na części działek nr [...] z rażącym naruszeniem warunków koncesji z dnia [...] r. [...]. Organ ten zawiadomił również Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego o stwierdzonych nieprawidłowościach w gospodarowaniu złożem przez przedsiębiorcę L.G., co spowodowało kontrolę Okręgowego Urzędu Górniczego, w wyniku której ustalono, iż przedsiębiorca przekroczył wydobyciem granice koncesji wraz z oszacowaniem m.in. wielkości wydobycia przez ww. przedsiębiorcę zasobów złoża kruszywa naturalnego w wyniku rażącego naruszenia przez przedsiębiorcę warunków posiadanej koncesji.

W dniu 29 listopada 2013 r. Starosta przeprowadził rozprawę administracyjną w ramach prowadzonego postępowania, w trakcie której nie doszło do ugody między przedsiębiorcą a organem co do ustalenia wielkości wydobycia kopaliny z rażącym naruszeniem warunków koncesji.

Decyzją z dnia [...] Starosta w oparciu o przepisy art.139, 141 ust. 1 i art. 142 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, orzekł ustalić dodatkową opłatę w wysokości [...] za wydobywanie kopaliny z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji Starosty nr [...] ze złoża " " na części działek nr [...], w przestrzeni wyznaczonej granicami obszaru górniczego "" oraz w przestrzeni pomiędzy obszarem górniczym " " ustanowionym w koncesji udzielonej przez Starostę i obszarem górniczym "" ustanowionym w koncesji udzielonej przedsiębiorcy przez Marszałka Województwa, tj. na części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...].

W odwołaniu od ww. decyzji L.G., reprezentowany przez

r.p. S.P., wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie następujących przepisów:

- art.139 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego zastosowanie, mimo, iż nie można uznać naruszenia koncesji za rażące, oraz mimo

iż organ nie ustalił rzeczywistej ilości kopaliny a oparł się jedynie na ilości określonej

w operacie sporządzonym na zlecenie Starosty, w którym autorzy sami wskazują na zawyżenie przyjętych ilości poprzez uwzględnienie przewarstwień gliny oraz oparciu się na niepełnej dokumentacji złoża;

- art. 143 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez niezastosowanie ww. przepisów i naliczenie opłaty po upływie zdarzenia, które uzasadniało naliczenie opłaty;

- art. 68 § 1-4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 142 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez niezastosowanie ww. przepisów, mimo iż należność określona decyzją jest przedawniona;

- art. 139 ust. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez zastosowanie opłaty innej niż na dzień faktycznego wszczęcia postępowania;

- § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2011 r.

w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny poprzez jego niezastosowanie w zakresie określenia zasobów złoża przy założeniu 30%-owego błędu w wyliczeniach zawartych w dokumentacji złoża;

- art.84 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego na okoliczność oszacowania ilości kopaliny, której może dotyczyć opłata dodatkowa;

- art.107 § 3 Kpa poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązujących przepisów prawa, niedostateczne wyjaśnienie przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia organu; brak oceny przeprowadzonych dowodów w szczególności pod kątem ich wiarygodności, zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także ich spójności z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym;

- art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 Kpa poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego,

w konsekwencji czego nie dokonano rzeczywistych ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy organ I instancji w sposób prawidłowy wyliczył skarżącemu należną opłatę dodatkową;

- art. 61 §1 Kpa poprzez ustalenie, iż do wszczęcia postępowania z urzędu doszło

podczas gdy pierwsze czynności w sprawie dokonano.;

- art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania, mimo obowiązku zawieszenia postępowania wobec wszczęcia przez SKO postępowania administracyjnego w sprawie unieważnienia decyzji koncesyjnej;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż rzeczywista ilość kopaliny wydobytej z naruszeniem warunków koncesji wynosi [...];

- błąd w ustaleniach faktycznych, iż wydobycie następowało bez strat eksploatacyjnych, tj. iż całość wydobycia dotyczyła kruszywa, mimo iż zebrany materiał dowodowy jasno wskazywał na obecność znacznych przewarstwień gliniastych na terenie całego eksploatowanego terenu.

Ponadto odwołujący się wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz przesłuchanie w charakterze świadków: E. F. i R. D.; przeprowadzenie opinii biegłego z zakresu geologii na okoliczność wyliczenia rzeczywistej ilości kopaliny, będącego podstawą do wyliczenia opłaty dodatkowej. Jednocześnie odwołujący się przesłał do SKO dwa pisma procesowe: z dnia [...]. w których doprecyzowano niektóre zarzuty odwołania.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne

i górnicze, w części dotyczącej art.139 ust. 1,2 3 pkt 3, ust.4 i 5,art. 141ust. 1 i art.142.

Przepisy te stanowią, iż działalność wykonywana z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji lub zatwierdzonym projekcie robót geologicznych podlega opłacie dodatkowej; opłatę dodatkową ustala, w drodze decyzji, odpowiednio organ koncesyjny lub organ administracji geologicznej, który zatwierdził projekt robót geologicznych; opłatę dodatkową za wydobywanie kopalin ustala się w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny; opłaty dodatkowe, ustala się, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania; opłatę wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna; dowód wniesienia opłaty niezwłocznie przedstawia się właściwemu organowi (art. 139); wpływy z tytułu opłat, o których mowa w niniejszym dziale, w 60% stanowią dochód gminy, na terenie której jest prowadzona działalność, a w 40% dochód N F OŚ i GW ( art. 141); do opłat, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczące zobowiązań podatkowych a określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom; wierzycielami są odpowiednio gmina, powiat, N F OŚ i G W.

Z akt sprawy wynika, iż odwołujący się prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Firma , zajmującą się wydobywaniem kopaliny pospolitej. Na wydobywanie tej kopaliny odwołujący się posiadał koncesję z dnia.-[...] na użytkowanie górnicze złoża kruszywa naturalnego ze złoża "" do głębokości wyznaczonego spągu złoża,

tj. średnio [...] p.p.t. w ilości nieprzekraczajacej [...], wydaną przez Starostę na okres do [...], z którego wydzielono do eksploatacji teren górniczy " " określony w załączniku do decyzji w postaci mapy topograficznej w skali 1:1000 numerami od "1" do "[...]" o stosownych rzędnych wskazanych na ww. mapie. Ww. decyzja Starosty z dnia [...] w sprawie udzielenia koncesji spełniała ustawowe wymogi wynikające

z obowiązujących wówczas przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Z ustaleń organu I instancji wynika, ze po wygaśnięciu koncesji przedsiębiorca nie rozliczył złoża w formie dodatku do dokumentacji geologicznej, uwzględniającego ubytek w zasobach górniczego "" w kierunku wschodnim na odległość (naruszając drogę gminną - działka nr [...]), w granicach udokumentowanego złoża "" a w tym samym czasie przeszedł eksploatacją górniczą poza wschodnie granice obszaru górniczego na całej szerokości na odległość od, tj. do granic obszaru górniczego " " przegłębiając wyrobisko.

Celem rozliczenia wydobytych przez przedsiębiorcę zasobów kopaliny pospolitej - kruszywa naturalnego ze złoża " "organ zlecił wykonanie tego typu obliczeń osobom uprawnionym z Państwowego Instytutu Geologicznego, OG OE Z, który został sporządzony.

L.G., po zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania w sprawie wydobywania kopaliny z rażącym naruszeniem warunków koncesji z dnia [...] przedłożył Staroście w [...] opinię opracowaną na jego zlecenie również przez osoby uprawnione, dotyczącą wydobycia kopaliny ze złoża " ", w której określono ubytek eksploatacyjny zarówno ze złoża objętego koncesją jak i spod złoża, oraz poza obszarem górniczym, jako naruszenie warunków koncesji.

Trzecie oszacowanie wydobytych przez odwołującego się zasobów w granicach udokumentowanego złoża, z obszaru górniczego "", zostało dokonane na zlecenie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego przez pracowników tego Urzędu, w trakcie kontroli w zakładzie górniczym "" - działki nr [...]. Z ustaleń tych wynika m.in. iż wydobyte zasoby są co najmniej dwukrotnie wyższe od przyjętych w koncesji.

Skład Orzekający po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji stwierdził, iż w sprawie tej istotnymi dowodami

w zakresie naliczenia opłaty dodatkowej z tytułu wielkości wydobytej kopaliny w ramach działalności wykonywanej z rażącym naruszeniem warunków koncesji są trzy opracowania określające tę wielkość, sporządzone przez różne osoby uprawnione, czyli posiadające stosowne uprawnienia geologiczne: 1/na zlecenie Starosty; 2/ sporządzony przez pracowników Okręgowego Urzędu Górniczego na zlecenie odwołującego się.

Wybrana przez organ opinia do naliczenia opłaty dodatkowej to opinia sporządzona na zlecenie Starosty, którą kwestionuje strona w swoim odwołaniu, proponując ze swej strony powołanie niezależnego biegłego

W ocenie Kolegium, dla ustalenia wielkości wydobytej kopaliny przez przedsiębiorcę w ramach działalności wykonywanej z rażącym naruszeniem warunków koncesji, jeszcze przed wydaniem decyzji, w ramach czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, organ winien uwzględnić wniesione uwagi i wnioski strony (przedsiębiorcy). W aktach niniejszej sprawy znajduje się wniosek odwołującego się z dnia [...] skierowany do Starosty, m.in. o powołanie niezależnego biegłego celem sporządzenia opinii jako kluczowego dowodu w niniejszej sprawie, czyli określenia, które z trzech opracowań szacujących wielkość wydobytej kopaliny w ramach działalności wykonywanej z rażącym naruszeniem warunków koncesji należy przyjąć do naliczenia opłaty dodatkowej.

Mając powyższe na uwadze, Kolegium wskazało, iż w myśl przepisów art. 84 Kpa, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii w tym zakresie. Wybór biegłego winien odbyć się przy współudziale strony, a ponadto odwołujący się powinien być świadomy, iż powołanie biegłego, w sytuacji, gdy w ocenie organu zebrał on wystarczający materiał dowodowy, skutkować może obciążeniem żądającego kosztami powołania biegłego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, iż za niezasadny należy uznać zarzut o naruszeniu art.143 ustawy p.g. i g. poprzez niezastosowanie ww. przepisów i naliczenie opłaty po upływie zdarzenia, bowiem termin do wydania decyzji w sprawach opłat dodatkowych wynosi 5 lat od końca roku, w którym nastąpiło zdarzenie uzasadniające jej wydanie, a okres tych 5 lat jeszcze nie upłynął od daty wygaśnięcia koncesji (). Również niezasadny jest zarzut o naruszeniu art.68 § 1,2,3,4 Ordynacji podatkowej w związku z art.142 ust. 1 ustawy p.g. i g. gdyż art. 210 Ordynacji podatkowej określający co winna zawierać w swej treści decyzja w sprawach podatkowych, nie wskazuje, że winna ona zawierać wskazanie warunków płatności. Niezasadny jest również zarzut o naruszeniu art.107 § 3 Kpa poprzez brak należytego uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium uzasadnienie to spełnia te wymogi, gdyż organ zawarł w nim szczegóły wszystkich czynności dokonanych w trakcie prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie, w tym m.in. z czynnym udziałem odwołującego się. Kolegium uznaje też za nieuzasadnione zarzuty o błędach w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż rzeczywista ilość kopaliny wydobytej z naruszeniem warunków koncesji wynosi [...] oraz że wydobycie następowało bez strat eksploatacyjnych. Należy zwrócić uwagę, iż ustaleń tych dokonywały osoby

z uprawnieniami geologicznymi, czyli osoby posiadające pełna wiedzę o metodyce stosowanej przy oszacowaniu wielkości złoża, jak i o wielkości wydobytej kopaliny.

Pismem z dnia [...] L.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 139 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego zastosowanie mimo, iż nie można uznać naruszenia koncesji za rażące a ponadto mimo, iż organ nie ustalił rzeczywistej ilości kopaliny a oparł się jedynie na ilości określonej w operacie sporządzonym na zlecenie Starosty ego, w którym sami autorzy wskazują na zawyżenie przyjętych ilości poprzez nieuwzględnienie przewarstwień gliny oraz oparciu się na niepełnej dokumentacji złoża, tym samym postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.

- art. 143 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez niezastosowanie ww. przepisów i naliczenie opłaty po upływie 5 lat zdarzenia, które naliczenia opłaty uzasadniało, tym samym postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.

- art. 68 § 1-3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 142 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez niezastosowanie ww. przepisów i brak umorzenia postępowania, mimo iż należność określona decyzją jest przedawniona a postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązujących przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia organu, brak oceny przeprowadzonych dowodów w szczególności pod kątem ich wiarygodności, zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także ich spójności z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, brak i niedostateczne odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uchylenie decyzji administracyjnej następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienie postępowania administracyjnego, jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga L.G. nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja z dnia 25 kwietnia 2014 r. uchylająca w całości decyzję organu I instancji

i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kwestią, która podlegała weryfikacji sądowej, było zatem zastosowanie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Użycie w art 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, konieczne jest dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Należy przyjąć, ze stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z ww. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W sprawie bezsprzecznie zaistniał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że dla ustalenia wielkości wydobytej kopaliny przez przedsiębiorcę w ramach działalności wykonywanej z rażącym naruszeniem warunków koncesji niezbędne jest powołanie niezależnego biegłego, przy współudziale strony, w celu sporządzenia opinii jako kluczowego dowodu wskazującego, które z trzech opracowań sporządzonych w toku postępowania administracyjnego szacujących wielkość wydobytej kopaliny w ramach ww. działalności należy przyjąć do naliczenia opłaty dodatkowej.

Stosownie do treści art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 ze zm.) działalność wykonywana

z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji lub zatwierdzonym projekcie robót geologicznych podlega opłacie dodatkowej. Opłatę dodatkową za wydobywanie kopalin ustala się w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny (art. 139 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy).

W świetle ww. przepisu dla ustalenia opłaty dodatkowej za wydobywanie kopalin znaczenie fundamentalne ma zatem ilość wydobytej kopaliny. Należy zgodzić się w tym miejscu ze stanowiskiem strony skarżącej, że omawiany przepis nie pozostawia żądnych wątpliwości interpretacyjnych i mówi wprost o "ilości", nie dopuszczając żadnych kalkulacji szacunkowych. Tak więc w praktyce wysokość przedmiotowej opłaty jest uzależniona od rzeczywistej ilości wydobytej kopaliny. W konsekwencji uznać należy, że w przedmiotowej sprawie, jak słusznie zauważyło Kolegium, nie jest wystarczające ustalenie, iż kopaliny były w ogóle wydobywane na przedmiotowej nieruchomości lecz konieczne jest ustalenie dokładnej (nie szacunkowej) ilości wydobytego kruszywa. Stąd konieczność powołania, jak już wyżej wskazano, niezależnego biegłego do sporządzenia opinii w celu weryfikacji ustaleń organu I instancji co do wielkości wydobytej kopaliny.

Na marginesie wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera sformułowanie () pozostające w sprzeczności z ww. stanowiskiem wskazującym na potrzebę precyzyjnego ustalenia ilości wydobytego kruszywa w celu określenia wysokości opłaty dodatkowej, a mianowicie organ odwoławczy, we wskazanym wyżej fragmencie uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia, uznał za nieuzasadniony zarzut o błędach w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż rzeczywista ilość kopaliny wydobytej z naruszeniem warunków koncesji wynosi [...] oraz że wydobycie następowało bez strat eksploatacyjnych. Skoro więc, z jednej strony, Kolegium uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, to całkowicie nieuzasadnione wydaje się późniejsze twierdzenie tego organu, że zarzut o błędach w ustaleniach faktycznych sprawy jest pozbawiony podstaw. Zdaniem Sądu, ww. nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, choć istotne, nie mają jednak wpływu na jej prawidłowość.

Ustosunkowując się do zarzutu podniesionego w skardze a dotyczącego naruszenia art. 143 ww. ustawy oraz art. 68 § 1-3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 142 ust. 1 ww. ustawy, tj. naliczenia opłaty dodatkowej po upływie 5 lat od zdarzenia, które naliczenia tej opłaty uzasadniało, co, zdaniem strony skarżącej, winno spowodować umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium wyrażonym w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, że termin do wydania decyzji w sprawach opłat dodatkowych wynosi 5 lat od końca roku, w którym nastąpiło zdarzenie uzasadniające jej wydanie, którym to zdarzeniem jest wygaśnięcie koncesji na użytkowanie górnicze złoża kruszywa naturalnego, a okres tych 5 lat jeszcze nie upłynął od daty wygaśnięcia koncesji, co miało miejsce w dniu

[...]. Podkreślić przy tym należy, że powołane w uzasadnieniu skargi wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 500/08, z których wynika, że kwestia upływu terminu przedawnienia powinna być ustalana dla każdego roku kalendarzowego z osobna, dotyczą jednak nie – opłaty dodatkowej, tylko – opłaty eksploatacyjnej, ustalanej w przypadku wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, jak stanowił przepis art. 85a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zarzut przedawnienia prawa do ustalenia opłaty dodatkowej w niniejszej sprawie nie jest trafny.

Stąd, uznać należy, że organ I instancji nie sprostał regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej w rozpatrywanej sprawie. Treść uzasadnienia podjętej przez ten organ decyzji nie zawiera bowiem ustaleń świadczących o tym, iż podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. To zaś prowadzi do wniosku, że uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ jest rozstrzygnięciem zgodnym z przepisami prawa. Dlatego też, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji winien ustalić dokładną ilość wydobytego kruszywa i w tym celu powołać niezależnego biegłego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.