Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2234/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 206 ust. 1, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej też jako "Prezes UKE") z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm., dalej "Pt") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U z 2016 r. poz. 23 – dalej też jako "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym:

Prezes UKE pismem z 16 czerwca 2016 roku zawiadomił O. S. A. z siedzibą w W. (dalej też jako "O.", "O." lub "uczestnik") oraz skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zmieniającej decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], ustalającą warunki połączenia sieci telekomunikacyjnych rozliczeń z tytułu wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych pomiędzy O. a skarżącą oraz zmieniającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2011 roku w zakresie zasad wymiany ruchu międzysieciowego rozliczanego ryczałtowo, w oparciu o płaską stawkę interkonektową (PSI).

Pismem z [...] lipca 2016 r. O. przedstawiła stanowisko w sprawie (w wersji jawnej i niejawnej).

Pismem z 6 lipca 2016 r. Prezes UKE poinformował strony postępowania, iż ze względu na znaczenie dla przedmiotowej sprawy do materiału dowodowego dołączone zostały wskazane w tym piśmie dokumenty, w tym pismo O. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...].

Pismem z 7 lipca 2016 r. Prezes UKE, na podstawie art. 50 § 1 kpa w związku z art. 206 ust. 1 w zw. z art. 9 oraz art. 207 ust. 1 i ust. 2 Pt, wezwał O. do wskazania czy O. w złożonym w toku postępowania piśmie z dnia 4 lipca 2016 r. w wersji niejawnej tego pisma zawarła zastrzeżenie dotyczące przekazanych informacji jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa O. w odniesieniu do D. czy jedynie podmiotów trzecich mogących ewentualnie być uczestnikami niniejszego postępowania administracyjnego.

Pismem z 18 lipca 2016 r. O. wskazała, iż zastrzeżenie wskazane w piśmie z 4 lipca 2016 r. dotyczy również skarżącej.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej ograniczył D. Sp. z o. o. z siedzibą w W. prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, zawartego w załączonym do akt sprawy piśmie uczestnika z dnia 12 czerwca 2014 r. oraz piśmie z dnia 4 lipca 2016 roku, opatrzonym klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa".

Prezes UKE zwrócił przy tym uwagę, że w obydwu powyższych pismach O. przedstawiła dane dotyczące przedsiębiorstwa, które wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503, ze zm., dalej "u.z.n.k."), gdyż:

1. są one ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą,

2. informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą,

3. podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony.

Organ zauważył, że w zakresie objętym zastrzeżeniem, O. zawarła dane dotyczące ruchu telekomunikacyjnego przychodzącego do sieci O. oraz procentowy udział ruchu niedozwolonego w nim zawartego, przy czym informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. Podjęła też konieczne działania w celu zachowania ich poufności oraz posiadają dla O. wartość gospodarczą. O. zaznaczyła, że zastrzeżone dane mają charakter przetworzony i stanowią zamkniętą całość. Tak przetworzona informacja, odczytywana kompleksowo – nie była udostępniona podmiotem trzecim, w tym skarżącej.

W kontekście powyższego stanowiska Prezes UKE stwierdził, że dane dotyczące wielkości ruchu telekomunikacyjnego przychodzącego do sieci O. oraz szacunkowe dane dotyczące ruchu niedozwolonego przychodzącego z sieci D. i kierowanego na wiązki PSI stanowią nieujawnione dane O. Dodatkowo dane te stanowią wewnętrzne informacje tego operatora. Dane dotyczące wolumenu ruchu kierowanego z sieci D. do sieci O. na wiązki PSI wraz z danymi dotyczącymi szacunkowego udziału ruchu niedozwolonego w całym ruchu telekomunikacyjnym stanowią dane O. Są to wewnętrzne i nieujawnione dane O. Biorąc powyższe pod uwagę uzasadnione jest, że nie jest w interesie O. udostępnianie takich danych innym podmiotom działającym na rynku telekomunikacyjnym - w tym przypadku D. Co więcej, jak zaznaczyła sama O., informacja ta "(...) nie była udostępniona podmiotom trzecim, w tym D."

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 207 § 1 Pt poprzez uznanie danych zastrzeżonych przez O. za tajemnicę przedsiębiorstwa zasługującą na ochronę prawną w sytuacji, gdy odmowa skarżącej wglądu do części materiału dowodowego w sprawie odbiera jej możliwość ochrony w toku niniejszego postępowania, a zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2. art. 124 § 2 k.p.a. w ten sposób, że organ ograniczył skarżącej prawo wglądu do materiału dowodowego sprawy, nie wyjaśniając dostatecznie podstaw ograniczenia, a jednocześnie nie uwzględniając w uzasadnieniu okoliczności, że takie ograniczenie odbiera jej możliwość ochrony praw.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazała, że intencją O. jest doprowadzenie do sytuacji, w której Prezes UKE w trybie administracyjnym usunie z relacji umownej D. -O. przepisy pozwalające rozliczać skarżącej, w relacji z uczestnikiem, połączenia głosowe terminowane w sieci tej ostatniej spółki w oparciu o PSI. Skarżąca uważa, że O. nadużywa tej formy rozliczeń przy realizacji połączeń, które formalnie nie mogą być rozliczane w oparciu o PSI. Zdaniem skarżącej intencją uczestnika jest przy tym zabezpieczenie własnych interesów majątkowych. Podkreśliła w skardze, że przedstawiła swoje stanowisko merytoryczne w sprawie, jednakże nie była w stanie odnieść się do całości argumentacji O. z racji braku wglądu w materiały źródłowe oraz dane przedłożone przez O. do UKE. Skarżąca podkreśliła, że uczestnik zarzuca jej rozliczanie w oparciu o PSI połączeń przychodzących rzekomo z zagranicy, które jednocześnie są jedynie tranzytowane przez sieć D. do sieci O. od innych operatorów krajowych. Innymi słowy, D. otrzymuje od innych operatorów krajowych ruch telekomunikacyjny, który przesyłany jest następnie przez sieć D. do sieci O.. Dochodzi przy tym - zdaniem O.- do zmiany numeru wywołującego, z tym skutkiem, że prezentuje się on jako numer krajowy, gdy tymczasem ruch telekomunikacyjny ma rzekomo być inicjowany za granicą. W efekcie połączenie, w istocie międzynarodowe, prezentuje się numerem krajowym, co daje podstawę do rozliczenia go po preferencyjnej stawce PSI. D. tym czasem nie ma wiedzy, jakie jest pierwotne źródło ruchu kierowanego ostatecznie do sieci O.. Stąd wszelkie informacje na ten temat (a stanowiące w istocie podstawę żądań O.i przyczynę wszczęcia postępowania przez Prezesa UKE) powinny być dostępne dla D., w celu umożliwienia ochrony jej praw w toku niniejszego postępowania. Skarżąca spółka wywodzi, że tajemnicą objętą ochroną Prezesa UKE jest m.in. kwestia wolumenu ruchu kierowanego z sieci D. do sieci O. wraz z szacunkowymi danymi o ilości połączeń prezentujących się zmienionym numerem oraz inne dane prawdopodobnie mające stanowić dowód na rzekomą podmianę informacji adresowej. Są to okoliczności, w oparciu o które O.buduje narrację, zgodnie z którą D. ma ustawicznie łamać łączącą strony umowę poprzez nadużywanie w rozliczeniach modelu PSI. Mają więc to być w konsekwencji okoliczności stanowiące podstawę do wydania przez organ decyzji o ewentualnej kasacji przepisów umownych w zakresie PSI (taki stan rzeczy postuluje O.). Jednocześnie te okoliczności nie podlegają jakiejkolwiek weryfikacji ze strony D., jako wynikające bezpośrednio z pisemnych stanowisk O., do których odmówiono D. wglądu. Spółka nie ma w efekcie wglądu w jakiekolwiek dane, które dokumentowałyby tzw. ruch niedozwolony.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2016 roku, poz. 718, ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...], należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie, ograniczające skarżącej prawo wglądu do materiału dowodowego, wydane zostało na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Należy w tym miejscu wskazać, że w świetle przepisu art. 206 ust. 1 Pt, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami wynikającymi z ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Niewątpliwie zmiany wynikające z przepisów Prawa telekomunikacyjnego, stanowiące odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w k.p.a., mają różnorodny charakter. Należy tu wymienić m.in. pewne kategorie postępowań przewidzianych tylko w ustawie - Prawo telekomunikacyjne.

Co do zasady - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zapewniają stronie postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), co oznacza m.in. możliwość przeglądania akt sprawy oraz umożliwienia sporządzania z nich notatek (art. 73 § 1 k.p.a.).

Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych udostępnianie akt jest przejawem tzw. jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego, a więc jawności wobec stron oraz uczestników na prawach strony (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 655).

Stosownie do treści przepisu art. 207 ust. 1 Pt, Prezes UKE w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może jednakże ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Zatem wskazany przepis art. 207 ust. 1 Pt stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania.

W przedmiotowej sprawie kwestią sporną pomiędzy Prezesem UKE, jako organem regulacyjnym, a skarżącą jest prawidłowość zastosowania przez organ wyłączenia wspomnianej wyżej generalnej zasady jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego poprzez ograniczenie stronie skarżącej prawa wglądu do materiału dowodowego obejmującego informacje zawarte w przedłożonym przez O. pismach z 12 czerwca 2014 r. oraz z 4 lipca 2016 roku włączonych przez organ do materiału dowodowego sprawy wszczętej przez Prezesa UKE z urzędu, w przedmiocie zmiany umowy o połączeniu sieci z dnia 7 kwietnia 2008 r., zawartej pomiędzy O. a D. Sp. z o. o. w zakresie zasad wymiany ruchu międzysieciowego rozliczanego ryczałtowo, w oparciu o PSI.

Prezes UKE stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie zachodzą wszelkie podstawy do zastosowania art. 207 ust. 1 Pt, albowiem udostępnienie skarżącej wskazanych wyżej pism O. z 12 czerwca 2014 roku i 7 lipca 2016 roku grozi ujawnieniem jej tajemnicy przedsiębiorstwa, wspomnianej spółki O.

Zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Innymi słowy, aby można było mówić o uprawnionym bądź nieuprawnionym zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorstwa należy dokonać oceny, czy łącznie zostały spełnione wymienione niżej przesłanki, a więc ustalić czy zastrzeżona informacja:

1. ma charakter techniczny, technologiczny lub organizacyjny przedsiębiorstwa,

2. nie została ujawniona do wiadomości publicznej,

3. podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności.

Należy zauważyć, że informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując przepis art. 11 u.z.n.k., można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (tak m.in. A. Michalak /w:/ M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, LEX, 2011). Z legalnej definicji terminu "tajemnica przedsiębiorstwa" zawartej w art. 11 ust. 4 uznk wynika, iż za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub handlowy (posiada wartość gospodarczą) przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Powszechnie przyjmuje się, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł, wzorów i metod działania. Z kolei informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacjami organizacyjnymi są natomiast dane używane w bieżącej działalności przedsiębiorstwa, takie np. jak struktura organizacyjna, procedury organizacyjne, procedury zdalnego dostępu, numery telefonów wewnętrznych, kody księgowe, systemy przetwarzania informacji, instrukcje i procedury bezpieczeństwa. Ze względu na indywidualny charakter informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa nie jest możliwe ich wyczerpujące wyliczenie. Tajemnica przedsiębiorstwa, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny, nie można wobec tego istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu.

Organ ma ocenić argumentację strony i taką ocenę w niniejszej sprawie przeprowadził.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej, jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakter przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań, (np. orzeczenie SN - Izba Cywilna z dnia 6 czerwca 2003 r. IV CKN 211/2001; wyrok SN z dnia 3 października 2000 r. I CKN 304/2000 OSNC 2001/4 poz. 59 oraz wyrok SN z dnia 5 września 2001 r. CKN 1159/2000 OSNC 2002/5 poz. 67). I tak "art. 11 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - istnienie zasięgu stanu tajemnicy - uzależnia od podjęcia przez przedsiębiorcę określonych działań zmierzających do zachowania poufności objętych nią danych. Działania te - jak trafnie podnosi się w literaturze przedmiotu - powinny zmierzać do osiągnięcia takiego stanu, w którym osoby trzecie chcąc zapoznać się z treścią informacji, muszą doprowadzić do wyeliminowania przyjętych przez przedsiębiorcę mechanizmów zabezpieczających przed niekontrolowanym wypływem danych. Wybór informacji mających zostać objętymi poufnością należy oczywiście do przedsiębiorcy. Jednakże wybór ten, co do zakresu stanu tajemnicy, nie może być oderwany od możliwości podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania w poufności wybranych informacji (art. 11 ust. 4 ustawy)" - tak wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 września 2001 r. I CKN 1159/2000 OSNC 2002/5 poz. 67).

Jako przykłady informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, w literaturze wymienia się m.in.: informacje dotyczące preferencji poszczególnych klientów, strukturę kosztów działalności, korespondencję handlową, metody kontroli jakości usług i produktów, techniki marketingowe, listy klientów.

Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadając się w kwestii tajemnicy przedsiębiorstwa stwierdził, że w świetle art. 9 ust. 1 i 2 p.t. materiały (informacje, dokumenty lub ich części) zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa podlegają wzmożonej ochronie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnice przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy, przy czym Prezes UKE może uchylić zastrzeżenie w drodze decyzji, jeżeli uzna, że dane są niezbędne (por. postanowienie NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II GSK 700/09). Niewątpliwie ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, może przedstawiać się różnie w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. Tym niemniej są to informację mające wartość gospodarczą, przy czym należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę, (por. Nowicki Józef Edmund, Naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji. Zam.Pub.Dor. 2007/5/29-35,artykuł). Z drugiej strony w literaturze przedmiotu podkreśla się, że zastosowane w ustawowej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" sformułowanie "informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa" należy interpretować szeroko. Należeć do nich mogą zarówno wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu, czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników (por. Szczepański Damian, Tajemnica przedsiębiorstwa. Zam.Pub.Dor. 2006/8/8-9, artykuł).

W tym kontekście sprawy, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że informacje, o których zastrzeżenie wniosła O. są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa.

Oczywistym jest przy tym, że są one związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą. O. niewątpliwie podjęło też niezbędne działania w celu zachowania poufności owych informacji.

Zgodzić się też trzeba z oceną wyrażoną w skarżonym postanowieniu, że są to informacje posiadające dla uczestnika wartość gospodarczą. Otóż materiał dowodowy, co do którego organ ograniczył skarżącej prawo wglądu, zawiera wewnętrzne informacje uczestnika w zakresie wielkości ruchu telekomunikacyjnego przychodzącego do sieci O., szacunkowe dane dotyczące ruchu niedozwolonego przychodzącego z sieci D. oraz informacje techniczne i organizacyjne dotyczące monitorowania i weryfikowania ruchu telekomunikacyjnego przychodzącego do sieci telekomunikacyjnej O. Ponadto O. przedstawiła zagadnienia prawno-formalne dotyczące współpracy z przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi (w tym D.) w zakresie PSI i przedstawiła opinię co do możliwych działań. O. zastrzegła całość pisma, jako zawierające informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa O.

Nie ulega zatem wątpliwości, że ograniczenie dostępu do tych informacji ma na celu uniemożliwienie zdobycia informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa przez operatorów konkurencyjnych, a tym samym uniemożliwienie tym operatorom ewentualnego konkurowania z O. w sposób nieuczciwy. Zdaniem Sądu, słusznie przyjął organ, że udostępnienie wskazanych danych skarżącej mogłoby prowadzić do uzyskania przez nią przewagi konkurencyjnej.

Dodatkowo należy wskazać, w odniesieniu do pisma z 4 lipca 2016 roku, że tylko część informacji w nim zawartych została objęta tajemnicą przedsiębiorstwa, gdyż pismo zostało również sporządzone w formie jawnej z wyłączeniem zastrzeżonych elementów i z tym strona skarżąca miała możliwość zapoznania się.

Zastrzeżone informacje nie zostały jednocześnie ujawnione do wiadomości publicznej, są one nieznane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą, podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez specjalnych starań z ich strony.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom strony skarżącej, Prezes UKE dokonał wszechstronnej i całościowej analizy informacji zawartych w spornych pismach, co do których organ regulacyjny ograniczył prawo wglądu. Organ wszechstronnie zbadał, czy zostały spełnione jednocześnie trzy przesłanki wynikające z przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., których zaistnienie stanowi wystarczający argument do tego, aby informacje zawarte w owych pismach potraktować, jako poufne.

Sąd uznał jednocześnie, że bezzasadny jest zarzut skarżącej, jakoby poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, organ regulacyjny uniemożliwił obronę jej praw, tym bardziej, że Prezes UKE nie zastrzegł wszystkich informacji, lecz tylko te, o których ochronę wniosła O. .

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że Prezes UKE, ograniczając skarżącej prawo wglądu do materiału dowodowego obejmującego informacje zawarte w pismach, wskazanych w sentencji skarżonego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016r., nie naruszył art. 11 ust.4 u.z.n.k. w zw. z art. 207 ust.1 Pt, a także art. 124 § 2 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organ regulacyjny, wydając sporne postanowienie, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz regulacje zawarte w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, tym samym wydane w sprawie rozstrzygniecie odpowiada prawu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlegała ona oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.