Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1367/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A Spółka Jawna z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 19 lipca 2021 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 18b, art. 20, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej jako: "utd"), lp. 2.2.2, lp. 2.2.3, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r. nr [...], którą nałożono na stronę skarżącą A SP.J. z siedzibą w R, karę pieniężną w wysokości 8 500 zł.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokość 8 500 zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że podstawą nałożenia kary pieniężnej były następujące naruszenia: wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu; wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków; niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w dniu 29 października 2020 r. podczas kontroli autobusu o nr. Rej. [...]. Pojazdem kierował K. P. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 29 października 2020 r.

W odwołaniu strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wskazała, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 k.p.a.. Podkreślono, iż część przewozów wykonywanych jest na liniach do 50 km, co wiąże się z brakiem konieczności rejestrowania aktywności na karcie kierowcy, a naruszenia Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do utd nie można stwierdzać na podstawie wydruków z tachografów, gdyż na urządzeniu może być ustawiony nieprawidłowy czas. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Opisaną we wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ poinformował, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d Organ podał, że art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d, określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zdaniem organu, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, zastosowanie ma art. 92b ust. 1 utd.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu; Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do utd, organ wskazał, że w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 29 października 2020 r. na dworcu MDA ujawniono, że kierowca wjechał na dworzec autobusowy o godz. 07:30 zamiast 07:40, jak to zostało wskazane na rozkładzie jazdy załączonym do zezwolenia 2552 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Ponadto na podstawie analizy danych cyfrowych oraz w/w rozkładu jazdy wykazano, iż: w dniu 28.10.2020 r. kierowca wyruszył z przystanku początkowego o godz. 05:29 zamiast 05:20; w dniu 29.10.2020 r. kierowca wyruszył z przystanku początkowego o godz. 05:28 zamiast 05:20;

Odnośnie powyższego naruszenia strona skarżąca, wskazała, iż nie można go stwierdzić na podstawie wydruków z tachografu, gdyż urządzenie nie służy do rejestracji czasu, a czas w nim ustawiony może być inny od czasu rzeczywistego. Organ odwoławczy stwierdził, iż w tachografie musi być ustawiony prawidłowy czas rzeczywisty. Ustawienie niewłaściwego czasu UTC w tachografie jest podstawą do stwierdzenia naruszenia Ip. 6.1.6. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w Ip. 6.1.1-6.1.5. W niniejszej sprawie nie stwierdzono powyższego naruszenia co wskazuje, iż w urządzeniu wprowadzony był właściwy czas, a tym samym zarzuty pełnomocnika są bezpodstawne.

Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne w ocenie organu, kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków; Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do utd; organ wskazał, że w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 29.10.2020 r. na dworcu MDA ujawniono, że kierowca w w/w dniu kierowca nie zatrzymywał się na przystankach, zgodnych z rozkładem jazdy załączonym do zezwolenia 2552 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Przesłuchany na powyższą okoliczność kierowca K. P. zeznał, iż nie trzymał się rozkładu jazdy gdyż na przystankach nie było pasażerów.

Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne w ocenie organu kara pieniężna w wysokości 3,000,00 zł z tytułu Ip, 2,2.3 załącznika nr 3 do u.t.d została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że w toku kontroli drogowej autobusu o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 29.10.2020 r., wykazano, iż pojazdem wykonano liczne przejazdy bez zalogowanej karty kierowcy. Ponadto w trakcie kontroli zabezpieczono paragony z kasy fiskalnej z dni 28-29.10.2020 r., które potwierdzają wykonywanie przewozu na trasie B ul. W - MDA częściowo bez rejestrowania aktywności na karcie kierowcy.

Odnośnie powyższego naruszenia strona skarżąca wskazała, iż część przewozów realizowana była na trasie do 50 km i nie podlegała obowiązkowi rejestrowania aktywności na karcie kierowcy. Ponadto kasa fiskalna może mieć niewłaściwie ustawione datę i czas więc nie może być podstawa do stwierdzenia naruszenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż przypadki przewozów bez rejestrowania (szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) wykonywane były na linii komunikacyjnej B ul. W - MDA, której długość przekraczała znacznie 50 km. Potwierdza to m.in. rozkład jazdy załączony do ww. zezwolenia oraz długości pojedynczych przejazdów opisanych w decyzji organu I instancji. Odnośnie czasu ustawionego w kasie fiskalnej organ stwierdził, iż w trakcie postępowania organ uwzględnił różnice w czasie i dokładnie opisał występujące przesunięcie względem czasu rzeczywistego. Ponadto odnośnie wykonywania przewozów na liniach do 50 km to na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, które przejazdy nie wymagały rejestrowania aktywności na karcie kierowcy. W tym celu przedsiębiorca powinien dysponować dokładną ewidencją czasu pracy kierowców, której jak wskazał sam pełnomocnik strony skarżącej nie prowadzi. Organ nie może zatem uznać wyjaśnień pełnomocnika strony.

Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d organ odwoławczy wskazał, iż strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5 000 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d została nałożona na stronę skarżącą zasadnie. Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d wyniosła 8 500 zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy.

W dalszej kolejności, organ odwoławczy wskazał, że zarzut dotyczący naruszenia art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. jest bezzasadny, albowiem strona skarżąca w czasie postępowania nie wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, a organ właściwie zgromadził całokształt materiał dowodowy, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

W opinii organu odwoławczego wbrew twierdzeniu strony skarżącej, uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji było kompletne, zawierało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy.

Nadto organ odwoławczy podkreślił, że strona skarżąca nie udowodniła, iż dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a.. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c utd.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona skarżąca i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie istoty sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwej ocenie materiału dowodowego w stopniu mającym wpływ na-wynik sprawy;

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej;

- art. 7. 77 § 1. 80, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego oraz nie oceniły całego materiału dowodowego odnośnie naruszeń opisanych w decyzji, zaś zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym wart. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 lipca 2021 r., znak: utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 stycznia 2021 r., którą nałożono na stronę skarżącą A SP.J. z siedzibą w R, karę pieniężną w wysokości 8 500 zł.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 135 p.p.s.a. wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 29 października 2020 r. przeprowadzono kontrolę autobusu o nr. Rej. [....]. Pojazdem kierował K. P. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób. W wyniku kontroli stwierdzono, że doszło do następujących naruszeń: - wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu – za co wymierzono karę w wysokości 500 zł.;

- wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków – za co wymierzono karę w wysokości 3000 zł.;

- niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie

tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy

aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – za co wymierzono karę w wysokości 5000 zł.

Materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei jak wynika z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp.

- załącznika nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8). Regulacja dotycząca przewozu regularnego znajduje się w rozdziale III ustawy o transporcie drogowym. Tak więc, art. 18 ust. 1 u.d.t. wskazuje, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ. Z kolei zgodnie z art. 18b ust. 1 u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;

4) należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących;

5) w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych:

a) określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 295),

b) wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg;

7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Natomiast na podstawie art. 18b ust. 2 u.t.d. podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:

1) używania do przewozu:

a) innych pojazdów niż autobusy,

b) autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4) pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów;

5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

W świetle art. 20 ust. 1 u.t.d. w zezwoleniu określa się w szczególności:

1) warunki wykonywania przewozów;

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

Według art. 20a ust. 1, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 u.d.t., nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu (ust. 2).

Z art. 22 ust. 1 u.t.d. wynika z kolei, że do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się:

1) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;

2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi;

4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach;

5) cennik;

6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy.

Z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczy trzech różnych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym należy się kolejno do nich odnieść. "Należy podkreślić, że w przypadku kontroli zakończonej stwierdzeniem kilku naruszeń, mimo wydania jednej decyzji administracyjnej, nie mamy do czynienia z jedną, tożsamą w znaczeniu materialnym, sprawą administracyjną, lecz kilkoma odrębnymi sprawami, które łączy element podmiotowy. Warto podkreślić, że powyższa konstatacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, który stwierdził, że bez znaczenia pozostaje fakt, czy organ administracji publicznej będzie rozstrzygał jedną decyzją kilka spraw, czy uczyni to w jednym rozstrzygnięciu, wymieniając odrębnie każdą z nakładanych kar pieniężnych, bowiem pierwotnym źródłem ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa pozostaje kontrola (drogowa lub w siedzibie przedsiębiorcy), przywołana w uzasadnieniu do decyzji, a potwierdzona protokołem kontroli (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r., II GSK 55/08, LEX nr 469471)".( R. Strachowska [w:] Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III, LEX/el. 2012, art. 92(a))

Odnośnie zachowania polegającego na naruszeniu przez skarżącą spółkę w publicznym transporcie zbiorowym regulacji dotyczącej godzin odjazdu i przyjazdu należy podkreślić, że niezwykle ważne jest terminowe, zgodne z rozkładem jazdy realizowanie zarówno odjazdów jak i przyjazdów na poszczególne przystanki, nie tylko ze względu na interes podróżnych, ale w głównej mierze z uwagi na bezpieczeństwo ruchu (Wyrok NSA z 26.11.2019 r., II GSK 3011/17, LEX nr 2768780). Pasażerowie przybywają na przystanki w określonym ściśle czasie kiedy rozkład jazdy przewiduje zatrzymanie się autobusu. Zarówno spóźnianie się, jak i odjeżdżanie z przystanku przed ustaloną w rozkładzie godziną jest więc niezgodne z interesem pasażerów, a przyjazd autobusu o innej porze skutkuje tym, że albo nie uda im się do niego wsiąść, albo muszą dłużej na niego czekać. Ścisłe określenie czasu przyjazdu i odjazdu autobusów z przystanków sprzyja także bezpieczeństwu w ruchu drogowym, gdyż jest on dostosowany do prędkości obowiązującej na drodze. Kierowca skarżącej spółki w dniu kontroli to jest 29 października 2020r. wjechał na dworzec autobusowy o godz. 7:30 zamiast 7:40, a z danych cyfrowych z zainstalowanego w pojeździe tachografu cyfrowego oraz przedstawionego rozkładu jazdy wynikało, że w dniu 28 października kierowca wyruszył z przystanku początkowego o godz. 5:29 zamiast o godz. 5:20, a w dniu 29 października 2020r. kierowca wyruszył z przystanku początkowego o godz. 5:28 zamiast o 5:20. Należy przy tym podkreślić, że wcześniejszy przyjazd w dniu kontroli na dworzec autobusowy był wynikiem zarówno spóźnienia się kierowcy z wyjazdem, jak i nie zatrzymywania się na wyznaczonych przystankach, co zostało potwierdzone w protokole zeznania świadka.

Zdaniem Sądu orzekającego organ prawidłowo wykazał w zebranym materiale dowodowym fakt naruszenia przez skarżącą spółkę zasad dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu. Zarzut pełnomocnika spółki, że zarejestrowany w protokole z dnia 29.10. 2020r. kurs autobusu był faktycznie kursem wcześniejszym i w związku z tym nie doszło do naruszenia zasad dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu jest gołosłowny. Kierowca bowiem wyraźnie zeznał, ze przyjechał wcześniej na dworzec autobusowy ponieważ nie zatrzymywał się na wszystkich przystankach. Nie było więc żadnych wątpliwości, co do kwestii który kurs wykonuje.

Odnośnie zachowania polegającego na naruszeniu przez skarżąca spółkę w publicznym transporcie zbiorowym regulacji dotyczącej ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, należy stwierdzić, że skarżąca spółka składając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych była zobligowana, zgodnie z art. 22 ust. 1 u.t.d., dołączyć m.in. proponowany rozkład jazdy. Dlatego też należy uznać, iż skarżąca spółka miała obowiązek świadczenia usługi przewozu osób zgodnie z otrzymanym zezwoleniem i załączonym do niego rozkładem jazdy, przestrzegając ustalonej trasy przejazdu i zatrzymując się na wyznaczonych przystankach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 340/10). Rozkład jazdy jest bowiem integralną częścią zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym i jest zawsze okazywany do kontroli wraz z wypisem z zezwolenia. Dlatego też, w ocenie Sądu, kierowca wykonujący przewozy regularne osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy ma obowiązek zatrzymywania się na wszystkich przystankach wskazanych w obowiązującym rozkładzie jazdy. Należy bowiem uznać, iż skoro trasa została ustalona w sposób wskazany przez przedsiębiorcę, to kierowca nie ma swobody wyboru przystanków, na których się zatrzyma i przystanków, które pominie. W rozkładzie jazdy są wprost wskazane wszystkie przystanki i należy na każdym z nich zatrzymać się (Wyrok WSA w Warszawie z 15.02.2011 r., VI SA/Wa 2307/10, LEX nr 996268). Należy także zauważyć, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego określenie w zezwoleniu miejscowości, w których znajdują się przystanki, oznacza, że przewoźnik jest uprawniony do zabierania i wysadzania pasażerów wyłącznie na oznaczonych i wyposażonych we wskazany sposób przystankach i obowiązuje go zakaz zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 351/10, LEX nr 824451).

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, ze kierowca skarżącej spółki miał obowiązek zatrzymać się na określonych w rozkładzie jazdy przystankach nawet w sytuacji, gdy nie było żadnej osoby oczekującej, ani żadnej osoby, która chciałaby w danym miejscu opuścić pojazd.

Należy także wskazać, że organ uzyskał informacje na temat nie zatrzymania się na kilku przystankach od samego kierowy, który w dniu 29 października 2020r. został prawidłowo przesłuchany. Stwierdził on wyraźnie, że nie zatrzymywał się na przystankach ponieważ nie było pasażerów, co potwierdził swoim podpisem złożonym do protokołu. Zdaniem Sądu organ nie ma obowiązku wykazywania, na których dokładnie przystankach nie zatrzymał się kierowca skarżącej spółki. Faktem jest, że organ może wymierzyć karę pieniężną za każde pojedyncze zachowanie polegające na niezatrzymaniu się na przystanku zgodnie z rozkładem jazdy. Wówczas wielkość kary przewidzianej w załączniku nr 3 l.p. 2.2.3. która za każde jednostkowe naruszenie wynosi 3000 zł., byłaby mnożona przez ilość dokonanych naruszeń. Ponieważ organ nie wskazał dokładnie ilości naruszeń wymierzył skarżącej spółce najniższą kare pieniężną w wysokości 3000 zł. za to naruszenie. Należy podkreślić, że skoro organ mógł określić karę pieniężną jako iloczyn naruszeń, to mógł również poprzestać na wymierzeniu kary minimalnej. Fakt nie określenia dokładnie, na ilu przystankach kierowca się nie zatrzymał, zgodnie z rozkładem jazdy działa w tym przypadku na korzyść skarżącej spółki, gdyż organ za całe to naruszenie dokonane na trasie przejazdu autobusu wymierzył karę pieniężną nie zwiększając jej stosownie, co zdaniem Sądu jest prawidłowe. Gdyby bowiem organ zastosował mnożnik to wówczas musiałby wykazać w postępowaniu dowodowym, na ilu konkretnie przystankach kierowca się nie zatrzymał. W tej natomiast sytuacji wystarczyło wykazanie, że kierowca po prostu nie zatrzymywał się na przystankach, co zostało udowodnione na podstawie protokołu przesłuchania kierowy w charakterze świadka. Podniesiony więc przez pełnomocnika skarżącej spółki zarzut braku wskazania konkretnych przystanków, na których kierowca się nie zatrzymał, jest bezzasadny.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy

aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe. Pobrano bowiem dane zarówno z karty kierowcy, który dokonywał przewozu w dniu kontroli to jest 29 października 2020r., jak również tachografu cyfrowego. Porównano te dane również z informacjami uzyskanymi z wydruków paragonów, które zostały zabezpieczone w trakcie czynności kontrolnych. Wykazano więc, że pojazdem o nr rej. [...] wykonano liczne przejazdy bez zalogowania karty kierowcy, a jednocześnie organ trafnie ustalił, że długość linii przewozu przekraczała 50 km., stąd podlegał taki przewóz obowiązkowej rejestracji na karcie kierowcy. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie twierdzenia pełnomocnika skarżącej spółki, iż przedmiotowy pojazd nie jest w wyłącznej dyspozycji skarżącej spółki i inny podmiot mógł dokonywać przejazdu, jak również że sprzedaż biletu może nastąpić w dowolnym momencie, a nie w czasie rozpoczęcia podróży, są bezpodstawne, a wskazane okoliczności nie zostały w żaden sposób wykazane w postępowaniu dowodowym. Wprawdzie to organ administracji ma obowiązek dążyć do ustalenia prawdy materialnej i z urzędu przeprowadzić postępowanie dowodowe, to jednak jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy, a nie w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogą zaprzeczyć dotychczasowym ustaleniom. W konsekwencji oznacza to, że w przypadku posiadania przez stronę wiedzy co do innych okoliczności niż ustalone przez organ, nie może ona pozostawać bierna i powinna podjąć działania w celu wykazania prawdziwości swoich twierdzeń. Dla prowadzenia dalszych czynności dowodowych konieczna jest więc inicjatywa strony. Nawet bowiem jeśli obowiązek udowodnienia określonej okoliczności z mocy art. 7 k.p.a. ciąży na organie administracji, to nie zwalnia to strony postępowania z obowiązku dostarczenia dowodu niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy, względnie wskazania jego źródła (Wyrok NSA z 20.01.2022 r., III OSK 1185/21, LEX nr 3290586).

Konkludując w ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W aktach sprawy znajdują się dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy a organy dokonały ich wszechstronnej oceny. Dlatego zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej nie zasługuje, zdaniem Sądu, na uwzględnienie.

Należy także zauważyć, że decyzja o nałożeniu kary na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w i art. 92c u.t.d. Co więcej odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wyrok WSA w Szczecinie z 24.06.2021 r., II SA/Sz 105/21, LEX nr 3198089.

Wyłączenie odpowiedzialności za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w art. 92 a ust. 1 u.t.d. może nastąpić jedynie na podstawie art. 92b i 92c u.d.t. W niniejszej sprawie organ prawidłowo nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie wystąpienia przesłanek, które wyłączałyby odpowiedzialność skarżącej spółki. Należy przy tym podkreślić, ze zgodnie z orzecznictwem sadów administracyjnych ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (Wyrok NSA z 5.08.2021 r., II GSK 1462/18, LEX nr 3248704).

Ponieważ Sąd nie dopatrzył się wad zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.