Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 27/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia w B. i grupy mieszkańców Ziemi B. reprezentowanej przez Stowarzyszenie z siedzibą w B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w południowej części obrębu geodezyjnego C. w gminie B. postanawia odrzucić skargę grupy mieszkańców Ziemi B. reprezentowanej przez Stowarzyszenie z siedzibą w B.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia 26 czerwca 2012 r. nr [...], Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w południowej części obrębu geodezyjnego C. w gminie B.

Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego w dniu 24 sierpnia 2012 r. (poz. 2719).

W dniu 11 grudnia 2012 r. skargę na powyższą uchwałę wniosło Stowarzyszenie z siedzibą w B. w imieniu własnym oraz w imieniu grupy mieszkańców Ziemi B., których dane personalne i adresy zamieszkania nie zostały w skardze wskazane,

Skarżący zarzucili nieważność uchwały z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa w odniesieniu do zasad i trybu sporządzania planu oraz braku zgodności planu ze studium.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy działający w imieniu Rady Gminy wskazał, że przedmiotowa skarga nieoznaczonej grupy mieszkańców Ziemi B. reprezentowanej przez Stowarzyszenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wyczerpali drogi postępowania przed organem gminy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tzn. nie wezwali właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Za takie wezwanie nie mogło zostać uznane wezwanie Stowarzyszenie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 października 2012 r. (data wpływu: 15 października 2012 r.), ponieważ skarżące Stowarzyszenie wniosło je wyłącznie w imieniu własnym, a nie w imieniu grupy mieszkańców Ziemi B. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi.

W zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2013 r. (vide: k. 1) skarżące Stowarzyszenie zostało wezwane, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do nadesłania pisemnej zgody mieszkańców Ziemi B. (zawierającej imiona, nazwiska i adresy zamieszkania) upoważniającej do wniesienia skargi.

W ustawowym terminie skarżące Stowarzyszenie działające w imieniu grupy mieszkańców złożyło upoważnienia podpisane przez następujące osoby: B. Z.-G., J. G., R. W., K. M., K. R., D. B., P. S., A. B., M. B. oraz J. M. (vide: k. 119 -126).

Następnie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 13 lutego 2013 r. (vide: k. 140) skarżące Stowarzyszenie w B. reprezentujące grupę mieszkańców Ziemi B., zostało wezwane do nadesłania, w terminie 7 dni, oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi wymienione osoby zwracały się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Jednocześnie zobowiązano Stowarzyszenie do złożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego T. B. (która udzieliła pełnomocnictwa w imieniu D. B.) do działania w imieniu D. B., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi lub do nadesłania pełnomocnictwa podpisanego przez D. B.

W zakreślonym terminie w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2013 r. skarżący oświadczył, że wycofuje upoważnienie D. B. Wskazał nadto, że Stowarzyszenie działając w oparciu o przepisy art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym i na podstawie udzielonych Stowarzyszeniu pełnomocnictw przez: B. Z.-G., J. G., R. W., K. M., K. R., D. B., P. S., A. B., M. B. oraz J. M. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 października 2012 r. (data wpływu: 15 października 2012 r.) wniosło również w imieniu grupy mieszkańców Ziemi B. W przedmiotowym wezwaniu nie zostały wymienione imiennie osoby, na skutek uzasadnionej obawy i chęci ochrony tych osób przed organem, ponieważ wcześniej podczas posiedzeń sesji Rady Gminy w dniu 26 czerwca 2012 r. miały miejsce takie zachowania ze strony organu jak: szykanowanie, używanie słów obraźliwych czy nawet gróźb karalnych pod adresem wyżej wymienionych osób. Nadto zdaniem Stowarzyszenia reprezentującego grupę mieszkańców przepisy art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym nie nakładają obowiązku dołączenia pisemnych upoważnień już na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślono, że dowodem działania nie tylko w imieniu własnym, ale i w imieniu grupy mieszkańców Ziemi B. ma być fakt udzielenia pełnomocnictw z datą nie późniejszą niż data złożenia wezwania do usunięcia prawa. Zdaniem skarżącego grupa mieszkańców Ziemi B. spełniła postulat wyczerpania drogi postępowania przed organem gminy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 października 2012 r., które zostało wniesione przez Stowarzyszenie w imieniu własnym oraz w imieniu grupy mieszkańców Ziemi B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591, ze zm.), zwanej dalej ustawą, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do treści ust. 2a skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.

Z treści art. 101 ust. 1 ustawy wynika, że warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego nad zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). Przytoczony przepis ust. 2a ustawy nie wyłącza obowiązku poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa sytuacji, gdy skargę taką składa podmiot reprezentujący grupę mieszkańców. Wynika to wprost z treści tego przepisu, nakazującego do skargi dołączyć pisemną zgodę grupy mieszkańców, a więc konkretnych osób. Osoby te muszą zatem wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia, o ile zamierzają zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, stosownie do treści ust. 1 art. 101 ustawy.

Skarżące Stowarzyszenie twierdzi, że wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa w imieniu własnym i w imieniu grupy mieszkańców Ziemi B., których dane nie zostały wskazane z przyczyn opisanych w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2013 r. (vide k: k.151-152). Niemniej, z treści wezwania Stowarzyszenia do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 października 2012 r. (vide: wezwanie w aktach planistycznych) nie wynika, aby oprócz wystąpienia w swoim imieniu skarżące Stowarzyszenie dokonało wezwania również w imieniu innych osób. W przedmiotowym wezwaniu Stowarzyszenie nie powołuje się na przedłożone następnie do sądu pełnomocnictwa określonych osób, z których miałoby wynikać upoważnienie Stowarzyszenia do skierowania takiego wezwania również w ich imieniu. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia winno pochodzić od konkretnie określonego podmiotu, działającego osobiście lub przez pełnomocnika, tylko bowiem wskazany w wezwaniu podmiot wzywający jest uprawniony następnie do złożenia skargi do sądu. W wezwaniu skierowanym do organu w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy Stowarzyszenie musiałoby zatem wskazać, że domaga się usunięcia naruszenia prawa w imieniu własnym oraz w imieniu konkretnie oznaczonych w tym wezwaniu osób, dołączając pełnomocnictwa udzielone przez te osoby.

Ponadto treść pisma skarżącego Stowarzyszenia z dnia 1 marca 2013 r. nie wykazuje, że wymienione osoby kiedykolwiek składały wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżoną przez Stowarzyszenie uchwałą Rady Gminy. Argumentacja Stowarzyszenia nie zasługuje na uwzględnienie, pozostając w sprzeczności z wymogiem określonym w art. 101 ust. 1 ustawy.

Tym samym grupa mieszkańców Ziemi B., po ograniczeniu dokonanym oświadczeniem Stowarzyszenia w piśmie z dnia 1 marca 2013 r., obejmująca: B. Z.-G., J. G., R. W., K. M., K. R., D. B., P. S., A. B., M. B. oraz J. M., reprezentowana przez Stowarzyszenie w B., nie wyczerpała trybu wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy, bowiem wymienione osoby nie wniosły do właściwego organu samorządu gminnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) oraz art. 101 ust. 1 i 2a ustawy o samorządzie gminnym skargę grupy mieszkańców Ziemi B. odrzucił.