Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 885/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 i art. 51
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję [ ] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 maja 2010 r. nr [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 885/10

Uzasadnienie

wyroku z dnia 18 marca 2011 roku

Postępowanie przed organem I instancji w sprawie utwardzenia terenu działki nr [....] w S. zostało wszczęte w związku z wnioskiem P. M.B. , P. A.B. , P. E.M. , P. SW.M. , P. M.D. z dnia 12 marca 2008r. (T.II, k.17). We wniosku tym podniesiono, że teren, na którym znajduje się baza terenowa należąca do zakładu Transportowego "[....] " został utwardzony bez wymaganego prawem zezwolenia. Wnioskodawcy podkreślili, że niniejsze prace były samowolą budowlaną, a roboty budowlane polegały na zerwaniu ziemi z dużej powierzchni, wybraniu ziemi na głębokość ok. 70 – 80 cm i utwardzeniem tego terenu kamieniem (kliniec), co nie znalazło odzwierciedlenia w protokole kontroli z dnia [....] .2007r., więc nie dokonano zdaniem wnioskodawców pełnego zbadania stanu faktycznego. Wnioskodawcy stwierdzili również, że nawierzchnia kamienna z utwardzonego terenu została w dniu 31.01.2008r. wybrana i wywieziona na drogę powiatową [....] , a działanie to miało "ukryć" zanieczyszczenie terenu.

W dniu [....] 2008r. PINB dla powiatu [....] – ziemskiego w K. przeprowadził kolejną kontrolę na działce nr [....] , w trakcie której ustalono: "Przy budynku nr [....] na działce P. J.C. znajduje się utwardzony plac o wymiarach zgodnych ze szkicem (12,30 x 7,40 m). Plac obudowany jest obrzeżami betonowymi 1 x 0,30 x 0,008 m stanowiącymi krawędzie zewnętrzne. Na placu wysypany jest kliniec kamienny frakcji – 4-16 mm o grubości średnio 5 – 10 cm. P. J.C. oświadcza, że to miejsce utwardzone istnieje od 1998r. Dla uporządkowania placu zostało dowiezione narzut kamienny i oczyszczone z nawiezionej ziemi. Na placu tym stoją samochód [....] – ciężarowy, koparko - ładowarka 2 sztuki. Ponadto na nieruchomości garażowany jest samochód marki [....] " (T.II, k.26). Właściciel podczas kontroli - co znajduje odzwierciedlenie w treści protokołu - oświadczył, że powierzchnia utwardzenia nie uległa zmianie od początku jego powstania i ostatniej kontroli, a wykonane prace dotyczyły jedynie "dbałości o stan estetyki nieruchomości".

Decyzją nr [....] z dnia 26 listopada 2008r. znak: PINB – [....] PINB dla powiatu [....] – ziemskiego w K. w oparciu o art. 105 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie utwardzenia wykonanego na działce nr [....] w S. , jako bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania spowodowana jest w ocenie organu brakiem obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy Prawo Budowlane. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż samo wysypanie żwiru na działce budowlanej nie może być traktowane, jako trwałe utwardzenie powierzchni gruntu, skutkujące powstaniem obiektu budowlanego – więc nie doszło w jego ocenie do wybudowania trwałego placu parkingowego służącego na stałe do parkowania.

W wyniku postępowania odwoławczego [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , decyzją z dnia 28 kwietnia 2009r., znak: [....] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że PINB dla powiatu [....] -ziemskiego niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W ocenie MWINB materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący w świetle art. 7 i 77 k.p.a., które traktują o konieczności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności wskazał, że roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej, a z materiału budowlanego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że inwestor P. J.C. nie legitymizuje się skutecznym zgłoszeniem zamiaru wykonywania robót polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działce [....] w S. Ponadto wątpliwości organu odwoławczego zbudził ustalony przez PINB krąg stron postępowania.

W trakcie ponownie prowadzonego postępowania, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i uzupełnił materiał dowodowy. W wyniku czego dnia 2 grudnia 2009r. PINB dla powiatu [....] – ziemskiego w K. wydał decyzję nr [....] znak: [....] , którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, odmówił nałożenia na właściciela działki [....] w S. czynności polegających na rozbiórce przedmiotowego terenu utwardzonego.

Organ stwierdził, że P. J.C. dokonał ułożenia na gruncie o wymiarach 12,30 x 7,40 m, które jest obudowane obrzeżami betonowymi, warstwy utwardzonego żwiru, a zatem wykonał roboty budowlane bez dokonania zgłoszenia do organów architektoniczno-budowlanych. Dlatego też organ I instancji, w celu doprowadzenia ich do zgodności z przepisami, przeprowadził postępowanie w trybie art. 50-51 ustawy Prawo Budowlane. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ stwierdził, że na podstawie zewnętrznych makroskopowych oględzin, utwardzenie terenu o wymiarach 12,30 x 7,40 m, które zlokalizowane jest przy zachodniej ścianie budynku mieszkalnego nr 151, zostało wykonane poprawnie, obrzeża betonowe zabudowano prawidłowo, a znajdujący się wewnątrz żwir kamienny spełnia funkcję utwardzenia terenu. Stan techniczny wykonanego utwardzenia terenu nie budzi wątpliwości – powierzchnia utwardzonego placu jest płaska, brak widocznych zagłębień i ubytków materiału kamiennego.

Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nr [....] w S. znajduje się w terenie oznaczonym symbolem M1. Podstawowym przeznaczeniem gruntów oznaczonych symbolem M1 jest zabudowa zagrodowa dla rolników i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 4– Rozdziału zatytułowanego – Przeznaczenie terenów (rodzaj użytkowania) w/w planu "Jako użytkowanie dopuszczalne na tym terenie ustala się możliwość lokalizacji (pkt4) dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych i małych parkingów (do 8 stanowisk)." Natomiast § 8 ust. 5 stanowi:

"Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w ramach użytkowania dopuszczalnego, wymienionego w ust. 2 jest:

1. dostosowanie ich do wymogów i charakteru użytkowania podstawowego,

2. zachowanie proporcji , aby suma powierzchni użytkowania dopuszczalnego nie stanowiła więcej niż 20% powierzchni działki"

Organ stwierdził, iż powyższy warunek zachowania proporcji jest spełniony, gdyż utwardzenie placu o pow. 91,0 m2 stanowi 6,0 % powierzchni nr 286/3. Zatem w ocenie organu, utwardzenie terenu o powierzchni 91,0 m2 (12,30 x 7,40 m) może istnieć na terenie działki nr [....] w S. i może służyć jako miejsce postojowe, miejsce dojazdu do budynku gospodarczego (blaszaka) i miejsce służące na dojazd do zbiornika na ścieki.

W wyniku wniesienia odwołania od decyzji z dniu 2 grudnia 2009r. znak: PINB-[....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzję z dnia 28 maja 2010r. Znak: [....] , w której uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

Organ II instancji podkreślił, że organ odwoławczy dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej w I instancji decyzją PINB dla powiatu [....] – ziemskiego w K. W dokonanej ocenie przyjął, że kwalifikacja wykonanych robót budowlanych na działce nr [....] w S. jest dokonana w sposób prawidłowy i zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawa budowlanego, wykonanie tego rodzaju robót wymagało zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Na potwierdzenie powyższej kwalifikacji organ odwoławczy przytoczył poglądy z orzecznictwa.

Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji odmawiająca rozbiórki utwardzonego terenu o wymiarach 12,30 x 7,40 m, zlokalizowanego przy zachodniej ścianie budynku mieszkalnego na działce nr [....] w S. wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane, tym samym stwierdzając, że nie było podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia tych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, o którym mowa w punkcie 2 ust. 1 art. 51 ustawy Prawo budowlane. Takie stwierdzenie, jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji, powinno się opierać na ustaleniu, iż nie zachodzi konieczność doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. wykonane roboty odpowiadają prawu.

W uzasadnieniu podkreślono, że przedmiotowy utwardzony teren nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S. w Gminie K. , bowiem działka nr [....] położona w miejscowości S. znajduje się w terenie oznaczonym M1 – czyli na terenie mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego oraz KD – czyli drogi (ulice) dojazdowe, również ustalenia tego planu nie zakazują wykonania utwardzenia terenu. Z uwagi na fakt, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu, które nie spowodowały realizacji budowli, nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

Dlatego organ odwoławczy powołując się na aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, iż w wypadku braku podstaw do nałożenia na zobowiązanego obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, bowiem wykonane roboty odpowiadają prawu, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania należy umorzyć postępowanie przed organem I instancji w trybie art. 105 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też, stwierdzając że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały prawidłowo, organ odwoławczy uznał za zasadne umorzyć postępowanie przed organem I instancji.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że prowadzenie działalności gospodarczej i związane z tym parkowanie ciężkiego sprzętu na otwartej przestrzeni bez podjęcia robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, nie daje podstaw do działania przez organ nadzoru budowlanego. Ponieważ przedmiotem postępowania nie jest obiekt budowlany, to nie ma mowy aby nastąpiła zmiana sposobu użytkowania w rozumieniu prawa budowlanego, która musi dotyczyć obiektu budowlanego lub jego części, a zatem parkowanie pojazdów na otwartej przestrzeni, nie daje podstaw do działania przez organ nadzoru budowlanego. Poza zakresem kompetencji organu nadzoru budowlanego znajdują się również kwestie negatywnego oddziaływania nieruchomości objętej działką nr [....] w S. na nieruchomości sąsiednie. Mogą być one dochodzone w drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 maja 2010r. (znak:....) pełnomocnik Pana A.B. domagał się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania [....] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. , a także zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucał naruszenie: przepisów pr. budowlanego przez błędną i dowolną wykładnię przepisów tejże ustawy, która doprowadziła do niezakwalifikowania, jako robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu na działce nr [....] w S. , gm. K. i w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji; art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na nie w pełni przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Przez uznanie sprawy za bezprzedmiotową organ II instancji naruszył zdaniem skarżącego art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgodnie, z którym utwardzenie gruntu na działce budowlanej wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, do czego nie doszło. W ocenie skarżącego w przypadku utwardzenia na działce nr [....] doszło nie tylko do wyrównania terenu i wyłożenia nawiezionego żwiru, ale ziemia została wybrana na głębokość ok. 70 – 80 cm, a ponadto ustanowiono obrzeża betonowe na krawędziach, które to nie można uznać za mały nakład pracy, co powoduje, że prace wykonane na działce P. J.C. wyczerpują znamiona robót budowlanych.

Skarżący podnosi, że organ II instancji naruszył art. 105 k.p.a. ponieważ postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż nie odpadł ani przedmiot, ani podmiot postępowania. Dodatkowo powołanie się na bezprzedmiotowość sprawy, poprzez zakwalifikowanie robót, jako zgodnych z planem, w sytuacji braku ich zgłoszenia, stanowi zadaniem skarżącego naruszenie powyższego przepisu.

Skarżący powołując się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (min. załącznik 4) podnosi, że organ II instancji nie zbadał czy na działce nr [....] spełniona została proporcja ustalająca - na terenie przeznaczonym do mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego (M1) zachowania powierzchni biologicznie czynnej. Podniósł również (powołując się na załącznik 4 mpzp), że działalność gospodarcza prowadzona jest w sposób uciążliwy dla okolicznych mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z analogiczną argumentacją wskazując, że proporcja zachowania powierzchni biologicznie czynnej jest na przedmiotowej działce zachowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sądy administracyjne są powołane do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty w niej podniesione są nieuzasadnione.

Na wstępie rozważań prawnych podkreślić należy, że przedmiotem postępowania przed WSA jest badanie legalności zaskarżonej decyzji z dnia 28 maja 2010r. oraz kontrola postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie wykonania utwardzenia terenu na działce nr 286/3 w Siedlcu. Dlatego też podnoszona przez skarżącego kwestia, dopuszczalności, bądź nie poruszania się samochodów ciężarowych po drodze gminnej oraz negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie prowadzonej przez B.C. działalności gospodarczej, jako nie będąca przedmiotem niniejszego postępowania, nie może odnieść skutku w toku niniejszego postępowania sądowego.

Przechodząc do oceny postępowania administracyjnego, podlegającego ocenie w niniejszym postępowaniu sądowym, należy podkreślić, że brak jest podstaw do postawienia zarzutu naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. W toku postępowania zostały bowiem poczynione rzetelne i wyczerpujące ustalenia, które zostały poddane wszechstronnej analizie. Jak wynika ze szczegółowego protokołu oględzin, przeprowadzonych przez PINB dla powiatu [....] – ziemskiego w K. na działce nr [....] w S. , w dniu 3 kwietnia 2008r.: "Przy budynku nr [....] na działce P. J.C. znajduje się utwardzony plac o wymiarach zgodnych ze szkicem (12,30 x 7,40 m). Plac obudowany jest obrzeżami betonowymi 1 x 0,30 x 0,008 m stanowiącymi krawędzie zewnętrzne. Na placu wysypany jest kliniec kamienny frakcji – 4-16 mm o grubości średnio 5 – 10 cm. ... miejsce utwardzone istnieje od 1998r." Uwzględniając, że ustalenia faktyczne dotyczą wykonania nieskomplikowanych prac, polegających na utwardzeniu terenu na nieznacznej powierzchni gruntu, należy stwierdzić, że są one w pełni wystarczające do dokonania prawnej kwalifikacji wykonanych robót i wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. W zasadzie nawet hipotetycznie trudno wskazać, co winno być jeszcze ustalone aby zdaniem strony skarżącej, ustalenia te uznać za wystarczające. W protokole nie została wskazana jedynie głębokość wybranej ziemi, lecz należy pamiętać, że mieliśmy do czynienia z badaniem post fatum, po kilku latach od wykonania robót, co powoduje, iż nie jest możliwe precyzyjne ustalenie ile ziemi wybrano pierwotnie. Z analizy materiału dowodowego, a w szczególności z dokumentacji fotograficznej, na której uwidocznione jest ukształtowanie terenu (T.II,k.23 i 25), uwzględniając grubość wysypanego żwiru, można wyciągnąć wnioski, że zerwano jedynie wierzchnią warstwę ziemi, tzw. humus. Podkreślić w tym miejscu należy, że strona skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie potrafiła – również na rozprawie - przekonująco wyjaśnić, dlaczego uważa, że wybrano 70-80 cm. ziemi. Dodać ponadto należy, że powyższa okoliczność, nie ma decydującego znaczenia przy dokonaniu prawnej kwalifikacji wykonanych robót.

Przechodząc do dalszej oceny, należy wskazać, że organ prawidłowo zakwalifikował wykonane prace, jako utwardzenie terenu, wymagające zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane oraz, że zrealizowanych robót budowlanych nie można zakwalifikować jako wykonania obiektu budowlanego, będącego budowlą. Na poparcie tej tezy trafnie przytoczył wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt II SA/Kr 564/09, w którym wyrażono pogląd podzielany przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że: "O ile parkingi, których nawierzchnia została wybetonowana, wyasfaltowana bądź wyłożona warstwą kamienno-żużlową, związaną betonem należy uznać za budowlę, to samo wyłożenie terenu przeznaczonego na miejsca postojowe przeznaczone dla samochodów warstwą żużla i rozdrobnionego kamienia nie jest uznawane za obiekt budowlany (budowlę)..." W pełni na aprobatę zasługuje również pogląd, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.12.2008r. sygn. akt II OSK 1691/07, "że utwardzenie przez inwestora placu na działce.., polegające na nawiezieniu na grunt rozdrobnionego kamienia, wyrównanie i utwardzenie w ten sposób terenu nie jest wystarczające do ustalenia, że na przedmiotowej działce zostały zrealizowane roboty budowlane, które należy kwalifikować jako obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994r. prawo budowlane. Obiekty wskazane w powyższym przepisie wymagają znacznie większego nakładu pracy i dają trwalszy efekt niż roboty wykonane przez inwestora, polegające na nawiezieniu żwiru tłucznia oraz wyrównania terenu działki."

Dlatego też należy uznać za trafne zakwalifikowanie przez organ II instancji, że wykonane roboty, polegające na wysypaniu klińca kamiennego frakcji – 4 – 16 mm oraz obudowanie obrzeżami betonowymi 1 x 0,30 x 0,008 m stanowiącymi krawędzie zewnętrzne, wymagały zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę oraz, że zrealizowanych robót budowlanych nie można zakwalifikować jako wykonania obiektu budowlanego, będącego budowlą.

Również przeprowadzone postępowanie naprawcze nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z prawem, a ponieważ będące przedmiotem oceny roboty polegające na utwardzeniu gruntu, zostały wykonane zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, trafnie przyjął organ II instancji, że przedmiotowe postępowanie administracyjne winno być umorzone. Zgodnie bowiem z powołanym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 22 maja 2009r., sygn. akt II SA/Op 585/08 (LEX nr 504230): "Jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak aby doprowadzić je do zgodności ze standardami. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa."

Kończąc rozważania należy dodać, że jak wynika z akt administracyjnych, również zarzut nie zbadania przez organy zgodności wykonania utwardzenia terenu z m.p.z.p., nie jest uzasadniony. Obydwa organy w uzasadnieniach (T.III, k. 96v i 95; 3 str. decyzji organu II instancji, odpowiedź na skargę k.21v a.s.) powołały się bowiem na przepisy m.p.z.p. i porównując powierzchnię utwardzoną do rodzaju i sposobu wykorzystania pozostałej powierzchni działki wskazały, dlaczego utwardzenie 91 m2 oraz cel w jakim zostało wykonane jest z nim zgodne. Z przedstawionej argumentacji wynika, że utwardzenie gruntu na wyżej wskazanej powierzchni, jak również przeznaczenie jej na parking dla 2 do 3 pojazdów, nie narusza ani § 7 ust. 9 pkt 1, ani też § 8 ust. 5 pkt 1 i 2 m.p.z.p. (T.II, k.84, 48 i 49). Dodać w tym miejscu należy, że sposób faktycznego użytkowania samochodów przez B.C. jest ambiwalentny na tej płaszczyźnie oceny zgodności przedsięwzięcia z m.p.z.p. Rzeczą organów było bowiem dokonanie oceny, czy utwardzenie gruntu o konkretnej powierzchni z przeznaczeniem na parking dla 2 do 3 pojazdów jest zgodne z m.p.z.p., a nie ocena czy przedsięwzięcie takie jest dopuszczalne przy hipotetycznym, czy nawet faktycznym założeniu, że korzystanie z zaparkowanych tam samochodów będzie niewłaściwe. Podzielić ponadto należy pogląd, wyrażony przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotem jego kognicji może być zmiana użytkowania (art. 71 ustawy prawo budowlane), jednakże musi ona dotyczyć obiektu budowlanego lub jego części. Przedmiot niniejszego postępowania nie jest natomiast obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane.

Mając na uwadze powyższe, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p. p. s. a.