Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2230/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Komendant Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczeń pieniężnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Policji z dnia 15 lipca 2002 r. nr [...] w części dotyczącej wypłaty należności za godziny nadliczbowe oraz uposażenia za styczeń 2000 r.; II. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Policji z dnia 15 lipca 2002 r. nr [...] w części dotyczącej odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności uposażenia za okres od kwietnia 2001 r. do października 2001 r.


UZASADNIENIE

Komendant Policji decyzją z dnia 15 lipca 2002 r. w oparciu o art. 6a, art. 99 ust. 2, art 100, art. 104 ust. 1 i art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) odmówił wypłaty J.S. świadczeń z tytułu: 400 godzin nadliczbowych, uposażenia za styczeń 2000 r., odsetek ustawowych wraz z wyrównaniem wynagrodzenia za okres od kwietnia 2001 r. do października 2001 r.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Policji podał, że pozwem z dnia 2 stycznia 2002 r. J. S., były funkcjonariusz Komendy Policji, wystąpił do Sądu Rejonowego - Sądu Pracy o wypłatę z tytułu: 400 godzin nadliczbowych, uposażenia za styczeń 2000 r., odsetek ustawowych wraz z wyrównaniem wynagrodzenia za okres od kwietnia 2001 r. do października 2001 r.

W wyniku postępowania sądowego postanowieniem z dnia 15 maja 2002 r. (P8/02) Sąd Rejonowy przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Policji.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że w trakcie pełnienia przez zainteresowanego służby w Policji obowiązywało Zarządzenia Nr 10/91 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 września 1991 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Zgodnie z § 1 ww. aktu podstawowy rozkład czasu służby policjantów wynosi 40 godzin tygodniowo. Przedłużenie czasu służby ponad określoną normę następuje na polecenie przełożonego lub w celu wykonania niecierpiących zwłoki czynności służbowych. W zamian za przedłużony czas służby policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego. Zarówno ww. zarządzenie, aktualne rozporządzenie w sprawie czasu służby, jak również ustawa o Policji nie przewiduje w chwili zwolnienia ze służby funkcjonariusza wypłaty ekwiwalentu za przepracowane i udokumentowane nadgodziny. Jako wyjątek od wskazanej powyżej zasady organ wskazał odpłatność za dodatkowe służby, o których mowa w art. 13 ust. 4a ustawy o Policji, stwierdzając jednocześnie, że J. S. nigdy nie pełnił takich służb.

Komendant Miejski Policji podał, że powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie książek służy oraz akt postępowania skargowego [...] Komendy Miejskiej Policji.

Nadto organ 1 instancji zauważył, że wszystkie uprawnienia zwalnianego funkcjonariusza związane z należnościami finansowymi określa art. 114 ustawy o Policji i przepis ten nie daje podstawy do wypłaty jakiegokolwiek ekwiwalentu za przedłużony czas służby.

Odnosząc się do żądania J. S. wypłaty wynagrodzenia za styczeń 2000 r. Komendant Miejski Policji stwierdził, że wyżej wymieniony został zawieszony w czynnościach służbowych decyzją Komendanta Miejskiego Policji z dnia 22 października 1999 r. następnie decyzją nr [...] okres zawieszenia w czynnościach służbowych przedłużono do czasu zakończenia postępowania karnego.

Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Organ wskazał, że w omawianej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, na co jednoznacznie wskazuje tryb zwolnienia policjanta ze służby, tj. art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Panu J. S. wypłacono wszystkie należne świadczenia określone w rozkazie o zwolnieniu ze służby.

Odnosząc się do roszczenia J. S. dotyczącego odsetek organ I instancji stwierdził, że w stosunkach administracyjnych należą się odsetki, jeżeli konkretny przepis prawa tak stanowi lub odsyła w kwestiach nieuregulowanych w ustawie do stosowania w tym przedmiocie, np. przepisów prawa cywilnego. W ustawie o Policji nie ma jakiejkolwiek regulacji dotyczącej możliwości uzyskania odsetek w razie opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Żaden przepis ustawowy nie nakazuje do stosunku służbowego stosować pomocniczo lub odpowiednio przepisy prawa cywilnego ze względu na istniejące między nimi różnice i odrębności, Organ wskazał, że podobnie wypowiada się w swoich orzeczeniach Sąd Najwyższy. Nadto organ podał, że ze wskazanym żądaniem wypłaty odsetek wiążę się także roszczenie o wyrównanie wynagrodzenia za okres od kwietnia do października 2001 r., zaznaczając, iż zagadnienie niniejsze zostało omówione w ramach przedmiotowej decyzji w części związanej z wypłatą uposażenia za styczeń 2000 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. podał, że nie zgadza się z jej treścią i podtrzymał zgłaszane dotychczas roszczenia.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 13 sierpnia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że J. S. nie podał nowych okoliczności, które nie były rozpatrzone w postępowaniu przed Sądem Rejonowym jak również podczas postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ I instancji.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. podtrzymał dotychczas zgłaszane roszczenia.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Zagadnienia dotyczące służby w Policji oraz uposażenia i innych świadczeń pieniężnych należnych z tytułu pełnienia tej służby reguluje kompleksowo ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Zgodnie z art. 100 ustawy uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatkami do uposażenia są: dodatek za stopień, dodatek służbowy oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby (art. 104). Ustawa nie przewiduje innych składników uposażenia. Również ustawa o Policji nie zna pojęcia "wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych", którym posługuje się Kodeks pracy.

Jak wynika natomiast z treści art. 33 ustawy o Policji (obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji) czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym (art. 33 ust. 2). W zamian za czas służby przekraczający niniejszą normę policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem, o którym mowa w art. 112 ust. 3 (zabezpieczanie imprez masowych), albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 (art. 33 ust.3).

W okresie przed zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych (22.10.1999 r.), w którym miał pracować w czasie przekraczającym normę przepis art. 33 ust. 1 ustawy o Policji miał treść taką samą jak w dacie wydania zaskarżonej decyzji, natomiast ust. 2 art. 33 niniejszej ustawy stanowił, że rozkład czasu służby określa Komendant Główny Policji. Komendant Główny Policji wewnętrznym aktem, tj. powołanym w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zarządzeniem z dnia 27 września 1991 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, uregulował czas służby policjantów, przewidując 40- godzinny czas służby tygodniowo. Jednocześnie za przedłużony czas służby (a nie za pracę w godzinach nadliczbowych) w zarządzeniu przewidziano ekwiwalent w postaci czasu wolnego.

Jak wynika z powyższego ustawa o Policji nie przewiduje instytucji pracy w godzinach nadliczbowych i wynagrodzenia za pracą w takich godzinach. Natomiast przedmiotowa ustawa przewiduje pewne formy ekwiwalentności za pełnienie służby w przedłużonym czasie.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia roszczenia policjanta o zapłatę wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.

Rozstrzygając sprawę należało jednakże rozważyć, czy skarżący nie może domagać się ewentualnie przyznania innych świadczeń pieniężnych związanych z pełnieniem służby w przedłużonym czasie.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3.

Niniejszy przepis przedstawione wyżej brzmienie otrzymał ustawą z dnia 27

lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084) i wszedł w życie z dniem 19 października 2001 r.

Jak wynika z akt sprawy 11SA/Gd 2030/01, w której - bezpośrednio przed skargą w przedmiotowej sprawie - rozpatrywana była skarga na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, skarżący ze służby w Policji został zwolniony w dniu 20 listopada 2001 r., a więc już w czasie obowiązywania art. 114 w nowym brzmieniu. Wobec tego niniejszy przepis miał zastosowanie w stosunku do skarżącego. Mimo tego, że przepis ten mówi o ekwiwalencie pieniężnym za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 to nie oznacza, że nie dotyczy on sytuacji, w których policjant zwalniany ze służby po dniu 19 października 200) r. miał niewykorzystany czas wolny od służby należny na podstawie zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 27 września 1991 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Instytucja czasu wolnego od służby uregulowana w niniejszym zarządzeniu Komendanta Głównego Policji oraz od dnia 24 maja 2001 r. w art. 33 ust. 3 ustawy o Policji jest w istocie rzeczy tą samą instytucją, z tą tylko różnicą, że uregulowana została w ustawie. Zatem należy uznać, że policjant zwalniany ze służby po dniu 19 października 2001 r. ma prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, należny mu za pracę w przedłużonym czasie służby pełnionej przed dniem 24 maja 2001 r.

Organ odwoławczy tak jak i organ I instancji w istocie rzeczy nie rozważył czy skarżącemu przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby, gdyż jak wynika z uzasadnień decyzji nie uwzględnił treści art. 114 ust. 1 pkt 2 obowiązującej w dacie zwolnienia skarżącego ze służby. Zatem doszło do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, które to naruszenie zdeterminowało sposób prowadzenia postępowania administracyjnego.

Organy administracji publicznej pomijając, że skarżący może domagać się ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby nie przeprowadziły w tym kierunku prawidłowego postępowania dowodowego. Z akt administracyjnych jak również z treści uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynikają ustalenia w jakim rozmiarze skarżący pełnił służby w spornym okresie. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji znajduje się stwierdzenie o ustaleniu stanu faktycznego na podstawie książek służby oraz akt postępowania skargowego, jednakże uzasadnienie to jak i uzasadnienie organu odwoławczego nie zawiera uzasadnienia faktycznego, które odpowiadałoby wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Prawidłowe uzasadnienie faktyczne winno bowiem zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Treść uzasadnień decyzji organów obu instancji oraz zawartość akt administracyjnych wskazują raczej na to, że organy rozstrzygając niniejszą sprawę ustalenia faktyczne ograniczyły do sporządzonego w dniu 18 grudnia 2001 r. sprawozdania z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego skargi J. S. o wypłatę wynagrodzenia za przepracowane nadgodziny w ilości 400 godzin. W tym sprawozdaniu znajduje się natomiast stwierdzenie, iż: "/.../ w prowadzonym postępowaniu nie dokonywano sprawdzeń podawanych przez skarżącego okoliczności bowiem ewentualne potwierdzenie wykonywania przez policjanta czynności służbowych poza ustawowymi godzinami pracy nie skutkuje wypłatą wynagrodzenia".

Zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie czasu służb pełnionych przez skarżącego w spornym okresie stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z niniejszych przepisów wynika bowiem ciążący na organie obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dopiero na podstawie zebranego w sposób prawidłowy całego materiału dowodowego będzie można rozstrzygnąć, czy i jeżeli tak to w jakim okresie skarżący pełnił służby w czasie przekraczającym określona normę i czy przysługuje mu prawo do ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zatem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozstrzygając o odmowie wypłaty skarżącemu uposażenia za styczeń 2000 r. organ odwoławczy w ślad za organem I instancji również naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż organy administracji przyjęły, że skarżący w styczniu 2000 r. był nadal zawieszony w czynnościach służbowych, gdyż decyzją z dnia 21 stycznia 2000 r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednakże z ustaleń faktycznych decyzji nie wynika kiedy skarżącemu wręczono decyzję z dnia 21 stycznia 2000 r. w przedmiocie dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych. Zgodnie z art. 110 k.p.a. doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego, gdyż od tej chwili organ administracji publicznej jest związany wydaną decyzją. Wobec tego data wydania decyzji w przedmiocie dalszego zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie oznacza, że z tą samą datą decyzja została mu doręczona lub ogłoszona, a tym samym wprowadzona do obrotu. Zatem data doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 21 stycznia 2000 r. istotna jest dla rozstrzygnięcia zasadności roszczenie skarżącego o wyrównanie wynagrodzenia za styczeń 2000 r. (jak twierdzi skarżący za dzień 23 stycznia 2000 r.). Dopiero ustalenie niniejszej daty pozwoli na rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie. Wobec tego w tym przypadku naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. również mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do rozważań dotyczących roszczenia skarżącego o zapłatę odsetek za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia za okres od kwietnia do października 2001 r. należy wskazać, że kwestia dochodzenia przez funkcjonariuszy Policji oraz innych służb mundurowych odsetek w razie opóźnienia wypłaty należności głównych z tytułu administracyjnoprawnego stosunku służbowego stanowiła źródło rozbieżności w orzecznictwie sądowym.

W przedmiotowej kwestii wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie siedmiu sędziów w dniu 5 marca 2001 r., w sprawie OPS 17/00 (ONSA 2001/3/100) podjął następującą uchwałę: "Sprawa o odsetki od dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie przez funkcjonariusza Służby Więziennej zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe (art. 104 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej -Dz. U. Nr 61,poz. 283 ze zm.) nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej".

W uzasadnieniu niniejszej uchwały dokonano analizy dotychczasowego orzecznictwa w sprawie dochodzenia odsetek przez funkcjonariuszy służb mundurowych. Jednocześnie NSA wskazał na argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r. sygn. SK 12/99 (OTK ZU 2000, nr 5), który orzekł, że art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, rozumiany w ten sposób, iż w zakresie pojęcia "sprawy cywilnej" nie mogą się mieścić roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowi decyzja administracyjna, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd w składzie rozstrzygającym przedmiotową sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r. W związku z tym, że przedmiotowa uchwała jest publikowana zbędne jest przedstawianie obszernej argumentacji zawartej w jej uzasadnieniu.

Dla porządku wskazać jednakże należy, iż Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99 podkreślił, że w zakresie pojęcia "sprawa cywilna" mieszczą się także roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowią akty administracyjne, w szczególności - roszczenia o odsetki od należnych, a niewypłaconych w terminie świadczeń. W systemie prawa polskiego ocena należytego wykonania zobowiązania i określenie skutków jego niewykonania bądź nienależytego wykonania stanowi domenę prawa cywilnego.

Nadto Trybunał w pełni podzielił ocenę wyrażoną w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 stycznia 1995 r. (W. 14/94, OTK 1995, nr 1, poz. 19), że nieterminowość w wykonaniu świadczenia stanowi w takim wypadku zdarzenie prawne o charakterze cywilnoprawnym i uznał, iż przepisy prawa cywilnego uzasadniają w tym wypadku objęcie zakresem "sprawy cywilnej" roszczeń o zapłatę odsetek od świadczenia pieniężnego ustalonego decyzją administracyjną.

Zatem przedstawione wyżej wywody prowadzą do wniosku, że z faktu, iż ustawa o Policji nie zawiera regulacji w kwestii odsetek od nieterminowo wypłacanych należności ze stosunku służbowego, będącego stosunkiem administracyjnoprawnym, wynika tylko tyle, że organ administracji nie jest właściwy do orzekania w tym przedmiocie. Jednocześnie wobec zawarcia w Kodeksie cywilnym ogólnych zasad odpowiedzialności za nieterminowe spełnienie świadczeń pieniężnych nie można w drodze decyzji administracyjnej przesądzać o niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym. Ocena czy w danej sprawie droga sądowa jest dopuszczalna należy do sądu powszechnego rozpatrującego konkretną sprawę.

Powyższe oznacza, że brak jest podstawy prawnej do rozpoznania sprawy o odsetki od należności pieniężnych wynikających ze stosunku służby w Policji w drodze decyzji administracyjnej. Wobec tego organy administracji publicznej nie są właściwe do rozpoznawania tego typu spraw. W takiej sytuacji rozpoznanie sprawy o odsetki i wydanie w tym przedmiocie decyzji stanowi naruszenie właściwości przedmiotowej.

Wobec powyższego - uwzględniając stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji - skoro organy administracji rozpoznały wówczas sprawę o odsetki, naruszając tym samym właściwość przedmiotową, to zachodzi przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie odsetek organ administracji winien jednak mieć na względzie obowiązującą od dnia 1 stycznia 2004 r. treść art. 66 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 66 § 4 k.p.a. organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy'. Jak wynika z materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych Sąd Rejonowy - Sąd Pracy postanowieniem z dnia 15 maja 2002 r. przekazał do rozpoznania Komendantowi Miejskiemu Policji między innymi sprawę o odsetki za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia za okres od kwietnia do października 2001 r. Wobec tego organ rozpatrując sprawę w tym przedmiocie zobligowany będzie do wydania rozstrzygnięcia.

Jednocześnie należy wskazać, że skarżący konsekwentnie domaga się wypłaty odsetek od wypłaconego z opóźnieniem wynagrodzenia za okres od kwietnia do października 2001 r., a nie niniejszych odsetek wraz z wyrównaniem wynagrodzenia za ten okres, jak to ujęto w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji.

Natomiast rozpatrując ponownie sprawę w przedmiocie pozostałych roszczeń finansowych rzeczą organów administracji publicznej będzie przeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego i dokonanie ustaleń faktycznych pozwalających na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czego wyraz winien znaleźć się w uzasadnieniu faktycznym decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w pkt I wyroku, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w pkt II wyroku.

Jednocześnie Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego prze wpisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. W niniejszej sprawie decyzja odmawiająca przyznania świadczeń pieniężnych nie podlega wykonaniu, gdyż nie przyznaje ani nie pozbawia żadnego prawa, a zatem brak podstaw, aby odnosić się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku.