Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 426/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24 par. 1 pkt 5; art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej B. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu wniosku B. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy uchyliło wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w całości i umorzyło postępowanie.

Wspomnieć należy, że decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości uregulowanej w KW nr [...] położonej w Dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] na działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdził podział nieruchomości uregulowanej w KW nr [...] , położonej w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] , stanowiącej własność H. i R. P. na działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha.

B. J. wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2009 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, wskazując, że na mapie z projektowanym podziałem działki nr [...] przedstawiony został projekt podziału nie tylko działki nr [...], ale także działki nr [...], której ona jest właścicielką. Tymczasem ona nie wyraziła zgody na podział swojej nieruchomości. Wnioskodawczyni argumentowała, że mapa z projektowanym podziałem stanowi integralną część decyzji, a zatem zaakceptowanie jej przez organ stanowi rażące naruszenie prawa. Podniosła również, że nie została ona zawiadomiona o wydaniu decyzji o podziale.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [....] czerwca 2010 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej podział nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że zakwestionowana decyzja dotyczy również nieruchomości, której współwłaścicielką jest B. J. W ocenie Kolegium, załącznik graficzny jest takim samym elementem decyzji, jak jej część tekstowa, co oznacza, że jego treść nie może być dowolna. Kolegium dodało również, że mapa wchodząca do zasobu geodezyjnego gminy wywołuje skutki takie same, jak jej zapisy tekstowe. Wobec tego Kolegium uznało wnioskodawczynię, jak również drugiego ze współwłaścicieli działki nr [...], za strony postępowania nadzorczego. Jednakże, w ocenie organu, brak zapewnienia udziału w postępowaniu podziałowym, jako wada proceduralna postępowania, może być podnoszony wyłącznie w ramach wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odniesieniu zaś do zarzutu rażącego naruszenia prawa, Kolegium stwierdziło, że wadliwość decyzji podziałowej wyraża się w sprzeczności części tekstowej i graficznej decyzji. Jest to wynikiem wadliwe przeprowadzonego postępowania dowodowego, w którym nie dokonano jednoznacznego ustalenia przedmiotu postępowania podziałowego. Zdaniem Kolegium, wskazana wada postępowania może być wyeliminowana wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym.

W następstwie wydanej decyzji B. J. zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po przeprowadzonym postępowaniu w trybie art. 127 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie z wniosku B. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej ew. jako działka nr [...].

Uzasadniając swoje stanowisko organ uznał, że wnioskodawczyni nie może zostać uznana za stronę postępowania podziałowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że jest ona współwłaścicielką działki nr [...], sąsiadującej z podzieloną działką nr [...]. W ocenie organu z samego faktu uwidocznienia na mapie stanowiącej integralną część decyzji podziałowej projektu podziału działki nr [...] nie można wywieść interesu prawnego wnioskodawczyni. Umieszczenie na mapie projektu podziału działki stanowiącej współwłasność wnioskodawczyni nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie kształtuje jej sytuacji prawnej. Rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w ogóle nie odnosi się do jej nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że potwierdza ten stan rzeczy aktualny wypis z ewidencji gruntów dla działki nr [...], z którego nie wynika, że działka uległa podziałowi.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniosła B. J. domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] i decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła rażące naruszenie:

- art. 28 k.p.a. w związku z art. 64 Konstytucji RP, polegające na pozbawieniu skarżącej statusu strony postępowania nadzorczego,

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 97 ust. 1a oraz art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na pominięciu tej okoliczności, że wniosek o podział pochodził tylko od właścicieli działki nr [...], którym nie przysługiwał jakikolwiek tytuł prawny, ażeby projektem podziału na mapie objąć działkę nr 7,

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 100 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz w związku z § 9 ust. 1, § 10, § 13 i § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez wydanie decyzji, której część tekstowa jest sprzeczna z treścią mapy stanowiącej załącznik do decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 18/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja naruszyła zakaz zawarty w art. 139 k.p.a. Sąd zauważył, że mimo, iż postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane przez skarżącą organ wydając zaskarżoną decyzję pogorszył jej dotychczasową sytuację poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości i poprzez umorzenie postępowania. Sąd wskazał również, że w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji skarżąca została uznana za jego stronę, Kolegium dokonało merytorycznej oceny zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnęło sprawę co do istoty poprzez wydanie decyzji, która kształtuje uprawnienia lub obowiązki strony. Natomiast w ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium uznało brak legitymacji po stronie skarżącej do inicjowania postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej i wydało orzeczenie na podstawie prawa formalnego, bez merytorycznej oceny stanu faktycznego i prawnego. W ocenie Sądu w ten sposób organ ponownie rozpoznający sprawę zmienił zakres postępowania administracyjnego – z badania czy decyzja podziałowa jest obarczona rażącym naruszeniem prawa na badanie dopuszczalności wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej. Skutkowało to tym, że w nastąpiła tu "niekorzyść", o której mowa w art. 139 k.p.a. – czyli obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się, wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy poprzez pozbawienie jej praw strony postępowania. Sąd podkreślił przy tym, że przepis art. 139 k.p.a. wiąże jednak organ odwoławczy przy rozstrzygnięciu sprawy zarówno merytorycznie, jak i kasacyjnie, to jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., także w ramach instytucji ponownego wniosku o rozpoznanie sprawy. Sąd zauważył również, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotem podziału była nieruchomość, do której skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawnorzeczowy. W ocenie Sądu błąd zawarty w załączniku mapowym do decyzji nie wywołał żadnych skutków prawnych w odniesieniu do działki nr [...], będącej własnością skarżącej i nie ukształtował jej sytuacji prawnej.

W następstwie wydanego wyroku sprawa stała się przedmiotem ponownego rozpoznania jej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W toku prowadzonego postępowania organ na wstępie wyjaśnił, że organ administracji, do którego wpłynęło żądanie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma przede wszystkim obowiązek zbadać czy nie występuje przeszkoda podmiotowa lub przedmiotowa uniemożliwiająca wszczęcie i przeprowadzenie takiego postępowania. Stosowanie do treści art. 157 § 2 k.p.a., wnioskodawca postępowania nadzorczego musi posiadać przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., przy czym o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego, które przyznają stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. W ocenie organu w rozpoznawanej sprawie B. J. nie może być uznana za stronę postępowania podziałowego, bowiem jest współwłaścicielką działki nr [...] sąsiadującej z podzieloną działką nr [...]. Również jej argumentacja, że na mapie stanowiącej integralną część decyzji podziałowej uwidoczniono projekt podziału działki nr [...] nie daje jej podstaw do przyznania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Kolegium uznało, że umieszczenie na omawianej mapie projektu podziału działki stanowiącej współwłasność odwołującej się nie wywołuje żadnych skutków prawnych, bowiem rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w ogóle nie odnosi się do tej nieruchomości. Zamieszczenie na wzmiankowanej mapie projekt podziału działki nr [...] w żaden sposób nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącej. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest znajdujący się w aktach sprawy aktualny wypis z ewidencji gruntów dla działki nr [...], z którego nie wynika aby działka ta uległa podziałowi. Dlatego też decyzja Prezydenta W. nie kreuje po stronie skarżącej żadnych praw ani obowiązków. Kolegium podkreśliło, że nie jest mu znany żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego, z którego skarżąca mogłaby wywodzić swój interes prawny. Powyższe ustalenia zdaniem organu uzasadniają konieczność uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. i umorzenia postępowania nadzorczego w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu zakazu wyrażonego w art. 139 k.p.a. organ stwierdził, że przypadkiem, w którym nie obowiązywałby zakaz reformationis in peius byłaby sytuacja w której decyzja organu pierwszej instancji rażąco naruszałaby prawo lub powodowała rażące naruszenie interesu społecznego. Wszczęcie, prowadzenie i wydanie w trybie nadzoru decyzji merytorycznej na wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania stanowi rażące naruszenie art. 157 § 2 k.p.a., co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji i umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że czynność procesowa podmiotu żądającego wszczęcia postępowania administracyjnego, (którego legitymacja nie wynika wprost ze szczególnej normy prawnej) skuteczna będzie tylko wtedy. W niniejszej sprawie skarżąca nie mogła wykazać istnienia własnego interesu prawnego, gdyż nie posiadała tytułu prawnego do nieruchomości będącej przedmiotem podziału.

Na powyższą decyzję B. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła rażące naruszenie:

- art. 28 k.p.a. w związku z art. 64 Konstytucji RP, polegające na umorzeniu postępowania nadzorczego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W., prowadzonego z jej wniosku, poprzez literalne potraktowanie przepisu prawa bez odniesienia tego przepisu do stanu faktycznego i do dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a w konsekwencji błędne uznanie, że nie posiada ona przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział,

- art. 24 § 3 oraz art. 27 § 1 polegające na tym, że mimo wniosku złożonego przez nią w dniu 28 listopada 2011 r. nie została ona poinformowana o jego nieuwzględnieniu, a z zaskarżonej decyzji wynika że nie został uwzględniony, co w jej ocenie narusza art. 8 k.p.a., a w konsekwencji podważa jej zaufanie co do bezstronności,

- rażące naruszenie przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 97 ust.1a oraz art. 97 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603), polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W. wydanej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na zatwierdzeniu mapy z projektem podziału dwóch nieruchomości tzn. działki nr [...], pomimo że wniosek o podział pochodził tylko od właścicieli działki nr [...], którym nie przysługiwał jakikolwiek tytuł prawny do tego, ażeby wykonać mapę z projektem podziału działki nr [...],

- rażące naruszenie przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 100 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603) oraz w związku z § 9 ust. 1; § 10; § 13 i §14 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 200 4r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości w związku z art. 100 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603), które doprowadziło do wydania decyzji wewnętrznie sprzecznej, w której treść części tekstowej decyzji jest sprzeczna z treścią mapy sytuacyjnej z projektowanym podziałem, stanowiącej jej integralną część.

W obszernym uzasadnieniu skargi B. J. wyjaśniła, że jest właścicielką działki nr [...] z obrębu [...], przyległej do działki nr [...]. Jej zdaniem sytuacja objęta skargą jest o tyle szczegółna, że “łamie" generalną zasadę przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którą stroną postępowania mającego na celu zatwierdzenie projektu podziału danej nieruchomości jest generalnie jej właściciel. W ocenie skarżącej dla przedmiotowej sprawy zastosowanie ma reguła, zgodnie z którą w pewnych konkretnych sprawach w zależnosci od okoliczności faktycznych i prawnych sprawy stroną takiego postępowania mogą być również właściciele sąsiednich nieruchomości, jeżeli podział w jakikolwiek sposób oddziaływuje na ich własność lub bezpośrednio dotyczy tej własności. Jej zdaniem w przedmiotoewej sprawie taki właśnie przypadek zachodzi, albowiem sporządzona z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa mapa z projektem podziału skutkuje opisem podziału działki nr [...] stanowiącej jej własność, a nie własność adresatów decyzji Prezydenta W. Nr [...], jak również skutkuje naniesieniem do ewidencji zmian w postacji punktów podziału działki nr [...] na działkę nr [...]. Skarżąca zarzuciła organom orzekającym w sprawie, że nie uwzględniły w toku postępowani faktu, iż właścicile działki nr [...] (tj. adresaci decyzji Nr [...]) nie posiadają żadnego tytułu prawnego do działki nr [...], gdy tymczasem na mapie stanowiącej integralną część decyzji Prezydenta W. Nr [...], przedstawiony jest projekt podziału dwóch nieruchomości, tzn działki nr [...] i nr [...], co jej zdaniem w oczywisty i rażący sposób narusza obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. B. J. zauważyłą, że mapa stanowiąca integralną część decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie może być mapą dowolną, lecz musi spełniać wymogi określone powołanymi wyżej przepisami prawa, natomiast przedmiotowa mapa rażąco narusza te przepisy. W ocenie skarżącej utrzymywanie w tym stanie rzeczy w obrocie prawnym decyzji z wykonanym z naruszeniem przepisów prawa załącznikiem mapowym, który nie jest z nią spójny, a wręcz mylący, wywiera bezsprzecznie niekorzystne skutki prawne dla skarżącej, czego dowodem jest znajdujacy się w aktach sprawy akt notarialny umowy zamiany nieruchomości z dnia [...] września 2009 r., rep. [...], w którym na podstawie rzeczonej mapy opisany jest podział działki nr [...] oraz ustanowionych na niej służebności przejścia i przejazdu. Zdaniem skarżącej bezpodstawne jest zatem twierdzenie, że " błąd zawarty w załączniku mapowym do decyzji nie wywołał żadnych skutków prawnych w odniesieniu do działki [...], a co więcej nie jest to tylko błąd, lecz rażące naruszenie prawa. B. J. podniosła, że sporządzona w ten sposób mapa sytuacyjna nie nie mogła zostać uznana za prawidłową w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomośc, jak również nie powinna zostać zatwierdzona przez Prezydenta W. jako integralna część decyzji nr [...]. Skarżąca zaakcentowała również, że, skutki jakie wywołuje decyzja Prezydenta W. Nr [...], a w szczególności znajdujący się w obrocie prawnym wadliwy załącznik mapowy, są niemożliwe do zaakceptowania oraz bardzo dotkliwe dla właścicieli działki nr [...], daltego też powinna zostać niezwłocznie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Dodać również nalezy, że w toku postępowania sądowego B. J. nadesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia 10 lipca 2012 r. w którym podtrzymała zarzuty sformułowane w skardze. Podniosła również, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium sprawozdawcą w obu składach był ten sam członek Kolegium, co zdaniem skarżącej oznacza, że osoba ta po raz drugi orzekała w tej samej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzając również, że w uzasadnieniu decyzji szczegółowo ustosunkowano się do braku istnienia po stronie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu nadzorczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010r. i umarzająca postępowanie w sprawie z wniosku B. J. narusza przepisy postępowania w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, że jak wynika z komparycji zaskarżonej decyzji oraz komparycji decyzji, która zapadła w dniu [...] października 2010 r. i została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2011 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 18/11, w wydawaniu obu decyzji brał udział ten sam członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w osobie D. P. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 27 § 1 k.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 §1 pkt 5 k.p.a., znowelizowany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. (Dz. U. z 2011r. Nr6, poz.18) Z powyższego wynika, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, co miało miejsce w toku niniejszego postępowania, wszczętego na wniosek skarżącej. Zdaniem sądu, powyższa okoliczność powoduje wypełnienie dyspozycji przepisu art. 145 § 1 pkt.1 lit. c k.p.a., określającego w jakich przypadkach sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, czyli, że nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nowelizacja przepisów procedury administracyjnej, o której mowa powyżej, ma na celu wzmocnienie gwarancji obiektywizmu i ochrony przed stronniczością w orzekaniu przez organy administracyjne. Jest to istotne zwłaszcza dlatego, że zasada obiektywizmu musi być respektowana we wszystkich stadiach załatwiania spraw administracyjnych, niezależnie od rozwiązań ustrojowych ważących na toku instancji administracyjnych. (Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski wydanie 12, str. 176).

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że ma rację skarżąca podnosząc, naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej, które winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. (art.8 k.p.a.)

Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzyga w przedmiotowej sprawie po raz wtóry. Zważywszy na treść wytycznych zamieszczonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2011 r., który wydany został w sprawie sygn. akt I SA/Wa 18/11, stwierdzić bowiem, że organ rozpoznając sprawę ponownie, nie zastosował się w pełni do tychże wytycznych. Sąd bowiem w wytycznych podniósł, że nie zostały w uzasadnieniu skutecznie zaskarżonej uprzednio decyzji zawarte wyjaśnienia dotyczące nie zastosowania się przez organ do zakazu reformations in peius przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. Trudno bowiem uznać, że do zrealizowania zasady wyrażonej w przepisie art. 153 p.p.s.a. doszło poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu obecnie zaskarżonej decyzji –"Wszczęcie, prowadzenie i wydanie w trybie nadzorczym decyzji merytorycznej na wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania stanowi rażące naruszenie art.157 § 1 k.p.a., co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji i umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość...". Organ stwierdzając, że skarżąca nie wykazała istnienia własnego interesu prawnego, gdyż nie posiadała tytułu prawnego do nieruchomości będącej przedmiotem podziału, nie wyjaśnił dlaczego wobec niespornego acz specyficznego stanu faktycznego, przywołuje orzeczenie sądowe (wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 159/07 z dnia 3 kwietnia 2007 r.), które zapadło w zgoła odmiennym, typowym stanie faktycznym w sensie stabilności jego oceny prawnej. Trudno bowiem nie zgodzić się ze skarżącą, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w pewnych określonych sytuacjach, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych sprawy stroną takiego postępowania (dotyczącego podziału nieruchomości), mogą być również właściciele sąsiednich nieruchomości, jeżeli podział w jakikolwiek sposób oddziałuje na ich własność lub bezpośrednio dotyczy tej własności. (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt I SA 1846/ 01). Zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie organ również w tym aspekcie nie zastosował się do uprzednich wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie dokonał w tym zakresie wymaganej prawem oceny.

Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a.