Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 728/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art.145 § 1 pkt 1 i 3, art.150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także: Kolegium), po rozpatrzeniu wniosku Z. W. (dalej także: skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...] r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] r., znak: [...], którą odmówiono skarżącemu przyznania usług opiekuńczych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 151 § 1 pkt 1, art.150 § 1, art.145 § 1 pkt 1, pkt 3, art. 145 § 2, § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: K.p.a.), utrzymało w mocy wskazaną decyzję Kolegium z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że skarżący w swym piśmie z dnia [...] r. jako podstawę wznowienia postępowania wskazał na udział w sprawie pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] podlegających jego zdaniem wyłączeniu a niewyłączonych z powodu niewykonania obowiązku ich wyłączenia na podstawie art. 24 K.p.a. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], a także na fałszowanie oczywiste aktualizacji wywiadów. Nie wskazał na konkretny punkt art. 145 § 1 K.p.a. jako stanowiący podstawę wznowienia postępowania, natomiast z treści skargi wynika, że podnoszone okoliczności mieszczą się w przesłankach wznowienia postępowania wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a., to jest dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) i decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 (pkt 3).

Kolegium stwierdziło, że w badanej sprawie w stosunku do pracowników socjalnych Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] E. W. i H. L. nie zachodziła żadna z okoliczności wyłączenia pracownika organu administracji publicznej z urzędu, o których jest mowa w art. 24 § 1 K.p.a. Nie zachodziły też okoliczności wyłączenia na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. Skarżący występował o wyłączenie pracowników socjalnych od udziału w sprawie. Dnia [...] r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wydał postanowienie znak: [...] odmawiające wyłączenia pracowników socjalnych E. W. i H. L. od udziału w postępowaniu z wniosku z dnia [...] r. Kolegium nie znalazło podstawy do jego zakwestionowania, czemu dało wyraz w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., znak: [...]. Zdaniem Kolegium nie istniały okoliczności niewymienione w § 1, które mogły wywołać wątpliwości co do bezstronności pracowników. W tym stanie rzeczy nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.

W ocenie Kolegium, nie zachodziła także przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., ani okoliczności, o których jest mowa w art. 145 § 2 tej ustawy. Skarżący podniósł, że miało miejsce oczywiste fałszowanie aktualizacji wywiadów do [...] r. Kolegium stwierdza, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r., znak: [...] nie udało się przeprowadzić wywiadu środowiskowego, zaś aktualizacje wywiadów środowiskowych przeprowadzane do dnia [...] r. nie dotyczą opisanej sprawy, tak więc wnioskodawca nie wykazał, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Kolegium stwierdza też, iż nie są mu znane żadne orzeczenia (prawomocne i nieprawomocne) sądów lub innych organów, które wskazywałyby, iż w badanej sprawie doszło do fałszowania jakichkolwiek dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o sfałszowaniu dokumentów (podrobieniu, przerobieniu, nieprawdziwej treści dokumentu, poświadczeniu nieprawdy).

W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił organom administracji uporczywe działanie na jego szkodę od wielu lat oraz podkreślił, że dowody zgromadzone w aktach potwierdzają zasadność jego wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie podkreślić należy, że wzruszenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy i może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że zaistniały szczególne okoliczności wyczerpujące przesłanki wznowienia określone w art. 145 i 145a K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, domagając się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych, oparł swój wniosek na przesłankach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 3, to jest ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe oraz wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 K.p.a.

W ocenie Sądu organ administracji, rozpoznając opisany wniosek, zasadnie stwierdził, że opisane w nim okoliczności nie wypełniają powyższych znamion ustawowych podstaw wznowienia.

Odnosząc się do pierwszej z powołanych przesłanek, należy podkreślić, że zasadniczo wznowienie postępowania z tej przyczyny jest możliwe dopiero po stwierdzeniu orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99). Przed wydaniem takiego orzeczenia wznowienie jest natomiast możliwe tylko wówczas, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 K.p.a.). Ponadto, można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3 K.p.a.).

Zdaniem skarżącej, istotną wadą poprzedniego postępowania było oparcie się na – jej zdaniem – sfałszowanej aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Wskazać trzeba, że analiza akt administracyjnych sprawy w żaden sposób nie potwierdza jednak ogólnikowych zarzutów skarżącego co do "sfałszowania" tegoż wywiadu, który miał poprzedzać wydanie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzji z dnia [...] r. o odmowie przyznania skarżącemu usług opiekuńczych.

Przede wszystkim należy zauważyć, że utrzymana w mocy przez Kolegium decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. odmawiająca przyznanie usług opiekuńczych, nie została poprzedzona aktualizacją wywiadu środowiskowego, ponieważ mimo uprzedniego powiadomienia strony o tej czynności, wywiadu nie przeprowadzono. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w okresie, kiedy wydana została wspomniana decyzja strona nie wpuszczała pracowników socjalnych na posesję, do mieszkania odmawiała przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, dlatego nie mogło nastąpić sfałszowanie wywiadu środowiskowego.

Trafnie nie dopatrzyło się również Kolegium okoliczności, które wskazywałyby na jakiegokolwiek innego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, dlatego nie uznało za zasadne zastosowania art. 145 § 2 i § 3 K.p.a., które – zdaniem skarżącego – znajdowały w sprawie zastosowanie.

Wbrew zarzutom skargi, nie było zatem podstaw do stwierdzenia oczywistego "fałszu", a nawet nieprawidłowości omawianego dokumentu. Zarzut co do jego sfałszowania nie został również potwierdzony orzeczeniem właściwego sądu lub innego organu, co – jak wyżej wskazano – wyklucza stwierdzenie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Stwierdzić należy, że również żądanie strony dotyczące wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. jest nieuzasadnione. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wniosek skarżącego o wyłączenie od udziału w tym postępowaniu pracowników socjalnych E. W. i H. L. został rozpatrzony negatywnie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...]. Oczywistym jest przy tym, że skarżący nie wnioskował o wyłączenie od udziału w postępowaniu Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] – B. Ś.. Ponadto Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], odmówił wyłączenia od udziału w postępowaniu odwoławczym członków Kolegium – K. A. i Z. C..

W ocenie Sądu prawidłowo stwierdziło Kolegium, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności wyliczonych w art. 24 § 1 K.p.a., których zaistnienie obligowałoby ten organ do wyłączenia omawianych pracowników, a także nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności nie wymienionych w tym przepisie, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. W postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania strona nie wnioskowała o wyłączenie członków Kolegium od udziału w postępowaniu, stąd też również wydana w pierwszej instancji decyzja Kolegium nie naruszała prawa.

Podkreślić nadto należy, że podejmowanie przez wskazanych wyżej pracowników czynności w innych sprawach z udziałem skarżącego nie stanowi bowiem przesłanki wyłączenia ich od udziału w sprawie. Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, nie wskazał przy tym żadnych innych merytorycznych podstaw wyłączenia tychże osób, a jego subiektywne odczucia o ich działaniu ze szkodą dla skarżącego, nie znajdują żadnego potwierdzenia w aktach sprawy. Jego wnioski o wyłączenie tych pracowników zostały zatem w sposób prawidłowy rozpoznane (oddalone) wskazanymi postanowieniami Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] oraz Prezesa Kolegium.

Końcowo stwierdzić trzeba, że na objętą wnioskiem o wznowienie postępowania decyzję Kolegium z dnia [...] r. skarżący składał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i skarga ta została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 59/14. Sąd również w ówczesnym postępowaniu nie dopatrzył się nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organy administracji postępowaniu, w tym uznał za prawidłowe wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia o odmowie wyłączenia pracowników socjalnych organu pierwszej instancji oraz członków etatowych Kolegium.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo uznało, że brak jest przesłanek uzasadniających uchylenie w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] r.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).