Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 209/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. O. o wstrzymanie wykonania decyzji D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dodatku służbowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

T. O., dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dodatku służbowego.

Jednocześnie w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek o ochronę tymczasową oparł na tych samych podstawach, co skargę na decyzję, czyli na naruszeniu przez organ przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że skarżący nie uprawdopodobnił nawet przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Na tym tle uznaje się również, że co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona skarżącemu, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 18/11, lex nr 992318; z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, lex nr 1137945; z dnia 14 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 304/12, lex nr 1137799; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 404/12, lex nr 1137654).

Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarł w samej skardze i oparł go również na tych samych podstawach, co skargę na decyzję, czyli na naruszeniu przez organ przepisów postępowania. Jednak należy zaznaczyć, że wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji, która co do zasady wymaga wskazania na niebezpieczeństwo wystąpienia jednej z dwóch precyzyjnie określonych przesłanek. Rozpatrywanie przez Sąd kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sprowadza się zatem do ustalenia, czy rzeczywiście w sprawie występują, bądź też nie występują wskazane przez ustawodawcę okoliczności.

W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, lex nr 1145458, z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 245/10 lex nr 619734 oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 niepubl., postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 231/10, lex nr 621613).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uzasadnił swojego wniosku, nie wskazał na okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie przedstawiał zatem żadnej argumentacji odnoszącej się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać, bądź uprawdopodobnić, że wykonanie aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać również należy, że wstrzymanie wykonania postanowienia ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a., upada ono w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Na marginesie należy zauważyć, że ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonego orzeczenia spowoduje, że przestanie ono obowiązywać, a skarżący od tego momentu znajdzie się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał przed dniem wydania zaskarżonego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony. Podlegał zatem oddaleniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.