Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3495/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Ruch drogowy
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59 9. Powołane w orzeczeniu przepisy prawa krajowego: Dz.U. Nr 0 z 2012r., poz. 1137, Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity, art. 2 pkt 35a, art. 2 pkt 57, art. 64, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), art. 140aa ust. 1 i ust
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.
article: art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, art. 135,  art. 145 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2103/16 w sprawie ze skargi M.Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]); 3. umarza postępowanie administracyjne w sprawie; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M.Ł. 1075 (tysiąc siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 22 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2103/16, oddalił skargę M.Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

W wyniku kontroli przeprowadzonej 20 kwietnia 2015 r. w miejscowości Rudawa na drodze krajowej nr 79 (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej do 10 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki WIELTON o nr rej. [...], którym kierował W.W. wykonujący w imieniu i na rzecz M.Ł., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: skarżący), przewóz drogowy rzeczy w postaci uszlachetniacza do paliw w beczkach oraz w big-bagach z Francji do Polski (ładunek podzielny). W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych) stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosi 10,3 t i przekracza dopuszczalną normę o 0,3 t. Ustalono, że skarżący nie posiadał zezwolenia kategorii IV. W protokole kontroli wskazano, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które w dniu kontroli legitymowały się świadectwami zgodności.

W tych okolicznościach Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ pierwszej instancji) decyzją z [...] czerwca 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Decyzja ta została uchylona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ odwoławczy, GITD) na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego.

Ponownie orzekając w sprawie organ pierwszej instancji decyzją z [...] kwietnia 2016 r., działając m.in. na podstawie art. 64 i art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej cyt. jako: p.r.d.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej cyt. jako: k.p.a.), nałożył na skarżącego karę pieniężną 5000 zł wskazując, że podstawą było wykonywanie przejazdu po drodze publicznej o dopuszczalnym nacisku do 10 t z przekroczeniem dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej bez zezwolenia kategorii IV.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ wyjaśnił, że w trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego i to właśnie przekroczenie dopuszczalnego nacisku tej osi spowodowało zakwalifikowanie ustalonego stanu faktycznego jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W wyniku pomiaru pojazdu członowego nie stwierdzono zaś przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku osi wielokrotnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d., przewożony kontrolowanym pojazdem ładunek nie był ładunkiem sypkim ani drewnem, ponadto skarżący nie dostarczył dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności na podstawie ww. przepisu.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej cyt. jako: p.p.s.a.) i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i w zastosowaniu do jego oceny przepisów prawa materialnego. WSA stwierdził, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku której dokonano pomiaru nacisków osi pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem zatwierdzającym stanowisko do kontroli pojazdów, a wagi, którymi dokonano pomiarów, miały ważne świadectwa legalizacji. Z protokołu kontroli wynika, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 10,3 t, co daje – po odjęciu możliwych błędów pomiarowych – przekroczenie o 0,3 t. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia kategorii IV na przejazd pojazdem nienormatywnym, a zatem prawidłowo, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., organ nałożył karę w wysokości 5000 zł. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego użycia wag SAW 10C/II przeznaczonych wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi, a nie sumowania poszczególnych osi, sąd wskazał, że z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że dokonano pomiaru wszystkich osi i wykryto przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej. Skoro zatem postępowanie w sprawie dotyczy tylko przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu członowego, to - zdaniem sądu - rozważania dotyczące użycia wag do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu nie mają w tej sprawie znaczenia, gdyż przekroczenia takiego parametru w trakcie kontroli nie stwierdzono. W ocenie sądu organ prawidłowo ocenił, iż brak było podstaw do zastosowania art. 140 aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Za chybione uznał też sąd żądanie skarżącego zastosowania wobec niego wytycznych GITD zawartych w piśmie z 30 października 2015 r., gdyż nie stanowią one źródeł powszechnie obowiązującego prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zarzucając w niej, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 140aa ust. 4 p.r.d. polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania;

2) art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji gdy do naruszenia przepisów nie doszło;

3) art. 92c ust. 1 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej cyt. jako: u.t.d.), poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy od ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

II. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:

1) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na:

a) wadliwość przeprowadzenia procedury ważenia, a co za tym idzie – brak możliwości zastosowania grzywny,

b) nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego, podczas gdy w przedmiotowym przypadku skarżący działał w dobrej wierze, zgodnie ze zleceniem transportowym, nie miał świadomości co do rzeczywistego ciężaru przewożonego towaru, a co za tym idzie – winę za powyższe ponosi li tylko załadowca,

c) brak ustosunkowania się organu do niezapoznania kierowcy z instrukcją obsługi wagi oraz przeprowadzeniem procedury ważenia niezgodnie z instrukcją.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Jednocześnie skarżący zrzekł się rozprawy przed sądem.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej, w tym w szczególności wskazał na naruszenie dyrektywy Rady 96/53/WE poprzez ustalenie normy nacisku na oś w wysokości 10 t, co przekracza standard unijny tj. 11,5t.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jeden z podniesionych w niej zarzutów okazał się zasadny.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty kwestionują prawidłowość uznania przez sąd pierwszej instancji za zgodną z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, niemniej jednak – będąc sądem unijnym – przy ocenie legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz kontroli działalności administracji publicznej niezależnie od tych zarzutów jest zobligowany uwzględniać regulacje zawarte w prawie unijnym oraz brać pod uwagę stanowisko i argumenty zawarte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). W przeciwnym wypadku mogłyby bowiem doznać uszczerbku wywodzone z przepisów prawa unijnego zasady: skuteczności, jednolitości, pierwszeństwa prawa unijnego oraz efektywności ochrony sądowej (por. wyrok NSA z 5 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2470/17; z 4 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2389/17; z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 5001/16; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego powodu w rozpoznawanej sprawie należało w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 21 marca 2019r. o sygn. C-127/17, którym TSUE orzekł, że: "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53".

Z przywołanego wyroku jednoznacznie wynika, że za niedopuszczalne należy uznać ustanowione w art. 41 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 460, ze zm.; dalej cyt. jako: u.d.p.) ograniczenie dopuszczalnego nacisku poniżej 10 t dla pojedynczej osi nienapędowej oraz poniżej 11,5 t dla każdej osi napędowej (por. odpowiednio pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy). Jest ono niezgodne z prawem unijnym, stanowiąc naruszenie zobowiązań Państwa wynikających z art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE, nie ma bowiem podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym – w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika nr I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi – ograniczeń, które mają charakter dalej idących, niż wyjątki wynikające z art. 7 tej dyrektywy (zob. m.in. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 562/17).

Mając powyższe na uwadze, za niezgodne z prawem uznać należy zatem zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcie o przekroczeniu dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 0,3 t. Biorąc bowiem pod uwagę wnioski wynikające z powyżej cytowanego wyroku TSUE, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi powinno być liczone od 11,5 t dla każdej osi napędowej (pkt 3.4 załącznika I do cytowanej dyrektywy), a nie od 10 t przewidzianych w polskiej ustawie p.r.d.

Z tych przyczyn usprawiedliwiony jest podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego tj. przepisów dyrektywy nr 96/53/WE (str. 5 skargi kasacyjnej). Należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzona została przez sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 3 i art. 7 dyrektywy nr 96/53/WE. Przedstawione powyżej argumenty uzasadniają bowiem pogląd, że stwierdzony w toku kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynoszący 10,3 t był niższy od maksymalnego dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu ustanowionego w pkt 3.4.1 załącznika nr I do dyrektywy nr 96/53/WE wynoszącego 11,5 t. W świetle wszystkich powyżej przedstawionych argumentów, w stanie faktycznym tej sprawy nie było podstaw do przypisania skarżącemu kasacyjnie naruszenia, za które nałożono na niego karę pieniężną. Z tego powodu skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz wydanych w sprawie decyzji, a nadto umorzeniem postępowania administracyjnego wobec jego bezprzedmiotowości.

Za niezasadne należało natomiast uznać pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.

Nie był zasadny podniesiony w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 140aa ust. 4 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy dowody wskazywały, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia i dochował należytej staranności w realizacji czynności przewozu. Przywołany przepis przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Wykazanie wymienionych przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na podmiocie, któremu jest przypisywana odpowiedzialność za zaistnienie stanu niezgodnego z prawem, a mianowicie na przewoźniku. To przewoźnik powinien bowiem wskazać okoliczności i dowody potwierdzające, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro wywodzi z nich określone – korzystne dla siebie – skutki prawne (por. m.in. wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3602/15). Tego zaś skarżący w rozpoznawanej sprawie nie zrobił. Nie mogą bowiem być uznane za wystarczające powoływane przez skarżącego kasacyjnie okoliczności w postaci braku faktycznej możliwości zważenia pojazdu w miejscu załadunku towaru (Francja), albo okoliczność, że francuski załadowca kierował się własnymi przepisami dopuszczającymi poruszanie się pojazdów o nacisku na oś do 13 t. Nie stanowią one okoliczności usprawiedliwiających brak wpływu na powstanie naruszenia i dochowanie należytej staranności. Taka argumentacja skargi kasacyjnej dotycząca zarzutu naruszenia art. 140aa ust. 4 p.r.d. nie mogła być uznana za wystarczającą do wykazania jego naruszenia. Dlatego omawiany zarzut kasacyjny nie został uznany za skuteczny.

Nieusprawiedliwiony był również zarzut naruszenia art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c/ p.r.d. (pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Skarżący kasacyjnie błędnie bowiem zarzuca naruszenie tego przepisu "poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy do naruszenia przepisów nie doszło". Otóż ani sąd, ani organy nie mogły tego przepisu naruszyć, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie miał on zastosowania. Podstawą nałożenia na skarżącego kary był – co jasno wynika z zaskarżonej decyzji – art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., który przewiduje, że karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. Natomiast przywołany przez skarżącego przepis nakazuje nałożenie kary w wysokości 15 000 zł - w pozostałych przypadkach – jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Nie był również zasadny podniesiony w sprawie zarzut procesowy (pkt II petitum skargi kasacyjnej) niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji deficytów ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie oraz deficytów ich oceny prawnej w zakresie odnoszącym się do użytych w trakcie kontroli wag, sposobu ważenia pojazdu, uzyskanego wyniku oraz oceny tych okoliczności pod kątem ustalenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie. Należy uznać, że procedura zastosowana przy pomiarze nacisku pojedynczej osi napędowej była zgodna z zaleceniami producenta zawartymi w instrukcji obsługi użytych do ważenia wag SAW 10C/II. Wagi użyte przez kontrolujących i miejsce ważenia były legalizowane. Z treści protokołu kontroli wynika, że świadectwo homologacji oraz instrukcja obsługi zostały okazane kierowcy podczas kontroli. Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, nie wnosił uwag, ani nie wnioskował o ponowne ważenie pojazdu. Ze znajdującej się w aktach sprawy, a pochodzącej od producenta, instrukcji obsługi wag SAW 10C/II (nieopisana płyta CD w aktach adm.) wynika, że wagi te służą do pomiaru obciążenia kół, a po połączeniu dwóch wag, do pomiaru obciążenia osi. Producent przewiduje ważenie pojazdów dwu lub trzyosiowych przy pomocy 4 lub 6 wag w jednej procedurze ważenia. W punkcie 2.5 instrukcji przedstawione są rysunki wyjaśniające sposób ustawienia wag. Analiza akt sprawy wskazuje w sposób jednoznaczny, że użyto pary wag SAW 10C/II. Podane przez ITD wyniki dotyczą zatem sumy wskazań każdej z nich dla poszczególnych osi. Inaczej mówiąc, po najechaniu ważonego pojazdu dwoma kołami każdej z osi na wagi, inspektorzy ITD dokonali zsumowania wskazań każdej z wag, w efekcie otrzymując łączny nacisk osi wywierany na wagi, a więc i na drogę. Ponadto rozważania dotyczące użycia wag do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż przekroczenia takiego parametru w trakcie kontroli nie stwierdzono.

Chybiony był także zarzut naruszenia "art. 92c ust. 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym" (pkt I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Przywołany w tym zarzucie – zresztą błędnie – przepis wymienia przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika i przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 (u.t.d.), na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (art. 92c ust. 1 pkt 3). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie na skarżącego została nałożona kara za naruszenie przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, a nie za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. A zatem wskazany przepis nie miał i nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie, bowiem dotyczy on postępowań za naruszenia przepisów innej ustawy, niż mająca zastosowanie w tej sprawie ustawa prawo o ruchu drogowym.

Mając na uwadze zasadność opisanego i ocenionego szczegółowo powyżej zarzutu naruszenia dyrektywy nr 96/53/WE, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kontrolowany wyrok sądu pierwszej instancji nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu. Równocześnie, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, korzystając z kompetencji do rozpoznania skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta jest zasadna i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu administracji pierwszej instancji na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 135, a następnie – skoro stwierdzony w toku kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynoszący 10,3 t był niższy od maksymalnego dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu ustanowionego w pkt 3.4.1 załącznika nr I do dyrektywy 96/53/WE na poziomie 11,5 t – umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 1075 zł stanowi zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, zwrot kwoty 100 zł za uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji, a także zwrot kosztów dla pełnomocnika skarżącego, który nie występował przed sądem pierwszej instancji, a który sporządził i wniósł skargę kasacyjną w wysokości 675 zł.