Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1955/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 235
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 773/13 w sprawie ze skargi H.G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 773/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H.G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej.

Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. odmówił stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wywołanej działaniem promieniowania jonizującego, wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Przedmiotową decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające dotyczące narażenia skarżącego na promieniowanie jonizujące występujące w miejscu pracy oraz orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (dalej: WOMP) z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (dalej: IMPiZŚ) w S. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], a także orzeczenie uzupełniające IMPiZŚ z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w których lekarze specjaliści nie rozpoznali u skarżącego choroby zawodowej.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji skarżący, powołując się na liczne dolegliwości zdrowotne, zakwestionował przeprowadzoną ocenę narażenia na promieniowanie jonizujące.

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz poczynione w jego wyniku ustalenia w zakresie narażenia zawodowego skarżącego, stwierdzając ostatecznie, że dokonując kontroli w ramach ochrony radiologicznej pod ziemią, pracował on w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej wywołanej promieniowaniem jonizującym.

Skarżący został poddany badaniu w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]), gdzie lekarze specjaliści biorąc pod uwagę wyniki badań kardiologicznych, okulistycznych, dermatologicznych, badań morfologii krwi obwodowej, które nie wykazały zmian mogących być następstwem pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące, odmówili rozpoznania choroby zawodowej wywołanej działaniem czynnika jonizującego. Dodatkowo po badaniu w Przychodni Chorób Zawodowych IMPiZŚ w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]), lekarze specjaliści również orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wywołanej promieniowaniem jonizującym. Orzeczenie to zapadło po zapoznaniu się lekarzy z oceną narażenia na promieniowanie jonizujące w środowisku pracy oraz wynikami badań lekarskich, w tym konsultacji okulistycznej. W związku z twierdzeniem skarżącego, że poza kontaktem z naturalnym promieniowaniem jonizującym, pochodzącym od wód dołowych i górotworu, był narażony na promieniowanie jonizujące podczas obsługi urządzeń sterujących załadunkiem i rozładunkiem węgla oraz wskaźników uzupełniania rurociągów podsadzkowych zawierających izotopy pierwiastków kobaltu i cezu organ I instancji zwrócił się do IMPiZŚ o wydanie orzeczenia uzupełniającego. Jednostka ta w orzeczeniu lekarskim uzupełniającym z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], ponownie odmówiła rozpoznania choroby zawodowej wywołanej promieniowaniem jonizującym. Jak stwierdzono w uzasadnieniu tego orzeczenia, nawet gdyby przyjąć istnienie źródła promieniowania w miejscu pracy skarżącego to przeprowadzone badania okulistyczne, dermatologiczne i krwi obwodowej nie wykazały skutków działania takiego promieniowania i nie ujawniły zmian, które mogłyby być następstwem narażenia na nie.

Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza nie budzących wątpliwości spójnych w konkluzjach orzeczeń lekarskich WOMP i IMPiZŚ w S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze na przedmiotową decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący domagał się jej zmiany. Podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Opisał przebieg pracy zawodowej, gdzie jego zdaniem był narażony na promieniowanie jonizujące, które wywołało u niego chorobę zawodową, niszcząc mu zdrowie. Szczegółowo opisał swoje dolegliwości, wiążąc je ze skutkami narażenia na promieniowanie. Podkreślił, że pracował w zespole 9 osób, zajmujących się konserwacją urządzeń emitujących promieniowanie jonizujące, z których przy życiu została jedna (poza nim), cierpiąca na podobne dolegliwości.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p., zaś brak którejkolwiek z nich w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Sąd uznał, że został on oceniony wszechstronnie i wyciągnięto na jego podstawie trafne wnioski. Wskazał, iż bezspornie skarżący w okresie zatrudnienia pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej opisanej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych. Po przytoczeniu wymienianych w tej pozycji schorzeń, kwalifikowanych jako choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego, zauważył jednak, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było jeszcze rozpoznanie jednego z tych schorzeń przez uprawnioną placówkę diagnostyczną i ewentualne powiązanie go z warunkami pracy. Sąd I instancji wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego uzyskano dwa orzeczenia sporządzone przez lekarzy specjalistów zatrudnionych w upoważnionych jednostkach medycznych oraz orzeczenie uzupełniające placówki II stopnia. Konkluzje wynikające z tych orzeczeń są analogiczne. Lekarze nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, bowiem przeprowadzone badania nie ujawniły zmian, które mogły być następstwem działania promieniowania jonizującego. Sąd stwierdził jednocześnie, iż nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania prawidłowości opinii placówek medycznych, których rozpoznaniem związane były organy administracyjne. Uznał, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione i nie naruszono zasady swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1/ art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej w skrócie k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu, że w przypadku skarżącego nie ma podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że pracował w warunkach narażenia na działanie promieniowania jonizującego kobaltu 60, cezu 137 i radu 226 oraz występują u niego widoczne zmiany skórne, leczone w specjalistycznych placówkach, mogące stanowić postać przewlekłego popromiennego zapalenia skóry (poz. 16 pkt 3 wykazu chorób zawodowych) i być następstwem działania tego promieniowania,

2/ art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 17 sierpnia 2012 r., pisma [...] Laboratorium [...] z dnia 18 czerwca 2012 r. oraz dokumentacji medycznej w postaci wypisów z placówek leczniczych za okres od 13 lipca 1966 r. do 12 czerwca 2012 r., powołanych przez skarżącego na okoliczność pracy w środowisku narażenia na działanie promieniowania kobaltu 60 i cezu 137 oraz wystąpienia w związku z tym narażeniem u niego choroby skórnej, która z uwagi na objawy może stanowić przewlekłe popromienne zapalenie skóry, a ponadto nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów na potwierdzenie wskazanych okoliczności z akt [...] Laboratorium [...] oraz placówek leczniczych, w których przebywał skarżący w związku z koniecznością leczenia wskazanej choroby skórnej.

W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu, odnosząc się do pierwszego zarzutu, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że w niniejszej sprawie sporne jest to, czy organy administracyjne zgromadziły i rozpatrzyły cały możliwy do zgromadzenia materiał dowodowy w sprawie, czy też powinny zwrócić się np. do [...] Laboratorium [...] oraz innych placówek medycznych, w których leczył się skarżący, o dokumentację związaną z jego pracą i leczeniem, a następnie ponownie - do właściwych medycznych jednostek orzeczniczych o przeprowadzenie powtórnego badania skarżącego w związku z dołączonymi do akt sprawy nowymi dowodami. Z dokumentacji tej wynika bowiem, że skarżący pracował w warunkach narażenia na szkodliwe działanie promieniowania kobaltu 60 i cezu 137, tj. innych pierwiastków niż wskazane w orzeczeniach jednostek orzeczniczych, a także to, że istnieją jeszcze inne dokumenty świadczące o tym, że skarżący pracował w warunkach szkodliwych. W tym świetle, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organy administracyjne oparły swoje decyzje na orzeczeniach lekarskich, które wydane zostały w oparciu o błędne ustalenia dotyczące stanowiska i rodzaju pracy wykonywanej przez skarżącego oraz rodzaju narażenia zawodowego. Wskazał, że WOMP ustalił jedynie, że skarżący miał kontakt z wodami dołowymi oraz że brak jest możliwości potwierdzenia narażenia na promieniowanie jonizujące w środowisku pracy. Także IMPiZŚ wydał orzeczenie na podstawie informacji o narażeniu na działanie jedynie izotopu radu 226, którego wartości jak ustalił organ administracyjny nie przekraczały dopuszczalnych norm oraz konsultacji okulistycznej, bez przeprowadzenia badań dermatologicznych, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. Te same ustalenia legły u podstaw orzeczenia uzupełniającego z dnia [...] grudnia 2012 r., które wydane zostało w oparciu o ten sam materiał dowodowy co orzeczenia główne. W tych okolicznościach, w ocenie pełnomocnika skarżącego, Sąd I instancji bezpodstawnie uznał, że organy administracyjne właściwe zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, skoro nie wyjaśniły, czy zmiany skórne jakie wystąpiły u skarżącego mogą stanowić przewlekłe popromienne zapalenie skóry (poz. 16 pkt 3 wykazu chorób zawodowych) oraz nie wyjaśniły wpływu na jego zdrowie pracy w warunkach narażenia na szkodliwe działanie promieniowania jonizującego kobaltu 60 i cezu 137.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., pełnomocnik skarżącego wskazał natomiast, iż wiązać należy go z zakwestionowaniem przez skarżącego treści wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich. Zauważył, iż Sąd pominął wskazane dowody z dokumentów, nie uwzględniły ich również jednostki orzecznicze, zaś stanowiły one źródło informacji istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie ustawowej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w ramach tej podstawy nie są jednak usprawiedliwione.

Zanim Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do tych zarzutów, na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 2351 k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, z treści przytoczonego przepisu wynika, że dla uznania rozpoznanej choroby za chorobę zawodową konieczne jest wystąpienie dwóch przesłanek – po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi figurować w wykazie chorób zawodowych, a po drugie, ocena warunków pracy potwierdza związek przyczynowo-skutkowy między jego powstaniem, a tzw. "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek eliminuje możliwość stwierdzenia u badanego choroby zawodowej.

W warunkach niniejszej sprawy, co również potwierdził Sąd I instancji, nie jest sporne to, że skarżący pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej ujętej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych, tj. choroby wywołanej działaniem promieniowania jonizującego. Zgodnie ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodnym skarżący narażony był bowiem na kontakt z izotopami: radu 226 (brak pomiarów stężeń promieniowania jonizującego) oraz kobaltu 60. Powyższe wynika z karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z dnia 9 grudnia 2009 r. oraz pisma [...] Laboratorium [...] z dnia 18 czerwca 2012 r. W toku postępowania dowodowego, w oparciu o wyjaśnienia skarżącego z dnia 3 kwietnia 2012 r., organ I instancji ustalił ponadto, że skarżący sprawował nadzór nad właściwą eksploatacją źródeł promieniotwórczych, w tym także źródła typu Cs 137 (cez), które znajdowało się w szybie wentylacyjno-podsadzkowym (lokalizacja źródła znalazła potwierdzenie w przedłożonym przez skarżącego oświadczeniu z dnia 8 czerwca 2012 r. P.L. – pracującego w kopalni, w której pracował również skarżący).

Wbrew zatem zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej materiał dowodowy zgromadzony w zakresie narażenia zawodowego skarżącego uznać należy za wyczerpujący. Brak jest zatem podstaw do zarzucenia Sądowi I instancji błędnej oceny w zakresie dochowania przez ograny administracyjne wymogów wynikających z art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Wbrew też zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej informacje na temat narażenia zawodowego skarżącego we wskazanym wyżej - pełnym zakresie oraz źródeł ich pochodzenia, organ I instancji przekazał jednostce orzeczniczej II stopnia - Poradni Medycyny Pracy Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. żądając dodatkowej konsultacji (orzeczenia uzupełniającego) w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, o czym świadczą pisma tego organu adresowane to wskazanej jednostki orzeczniczej z dnia 2 lipca 2012 r. oraz z dnia 10 i 17 sierpnia 2012 r.

Zauważyć jednocześnie należy, że w orzeczeniach Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], oraz Poradni Medycyny Pracy Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], lekarze specjaliści obydwu jednostek orzeczniczych, dysponując wówczas informacją o narażeniu skarżącego na kontakt z wodami dołowymi zawierającymi izotop radu 226, nie rozpoznali u niego choroby zawodowej ujętej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych, stwierdzając jednoznacznie w uzasadnieniu podjętych orzeczeń, że wyniki badań, w tym konsultacyjnego badania dermatologicznego, nie ujawniły zmian które mogły być następstwem działania promieniowania jonizującego.

Z uzasadnienia orzeczenia uzupełniającego Poradni Medycyny Pracy Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], wynika, że lekarz specjalista, po zapoznaniu się z dostarczoną dokumentacją, w tym dochodzeniem epidemiologicznym przesłanym przez organ I instancji łącznie z uzupełnionym dochodzeniem epidemiologicznym, nie znalazł podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej ujętej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych. Lekarz specjalista podkreślając, że dla rozpoznania choroby zawodowej musi istnieć nie tylko przyczyna w postaci narażenia na czynnik szkodliwy, ale i skutek w postaci zmian w organizmie, stwierdził w sposób bezdyskusyjny, że nawet, gdyby przyjąć istnienie źródła narażenia, to "badania nie wykazały skutku działania promieniowania jonizującego. Badanie okulistyczne, dermatologiczne, badanie krwi obwodowej nie ujawniło zmian, które mogłyby być następstwem narażenia na promieniowanie jonizujące."

W tych okolicznościach, niezależnie od ostatecznego uznania przez organy administracyjne, że skarżący pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej ujętej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych, właściwą podstawą do odmowy stwierdzenia u niego choroby zawodowej w podjętych przez te organy rozstrzygnięciach był brak jej rozpoznania przez medyczne jednostki orzecznicze. Ze wszystkich orzeczeń lekarskich, w tym także wydanego w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy co do zakresu narażenia zawodowego skarżącego, wynika bowiem jednoznacznie, że nie ujawniono w organizmie skarżącego zmian, które mogłyby być następstwem narażenia na promieniowanie jonizujące. Mając to na uwadze, podkreślić należy, że ani organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej ani sądy administracyjne nie są uprawione do weryfikowania merytorycznej treści orzeczeń lekarskich, nie posiadają one bowiem wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych i ich podłoża. Stąd też rozpoznanie właściwych jednostek orzeczniczych co do braku istnienia u skarżącego choroby zawodowej, określonej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych, musiało skutkować w warunkach niniejszej sprawy wydaniem decyzji, w której nie stwierdzono tej choroby zawodowej. W sytuacji wykluczenia promieniowania jonizującego jako podłoża schorzeń skarżącego, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie miały bowiem podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej z poz. 16 tego wykazu, a Sąd I instancji do zakwestionowania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Pierwszy z zarzutów wskazanych w podstawie kasacyjnej uznać należy tym samym za nieuzasadniony.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Wskazać należy, iż zgodnie z tym pierwszym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W warunkach niniejszej sprawy, co wskazano wyżej nie budziło wątpliwości to, że skarżący pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej ujętej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych, tj. choroby wywołanej działaniem promieniowania jonizującego. Nie było zatem potrzeby przeprowadzać dowodów uzupełniających z dokumentów na - jak stwierdził pełnomocnik skarżącego - "okoliczność pracy w środowisku narażającym go na działanie promieniowania kobaltu Co 60, cezu 137", szczególnie że część dokumentów wskazanych przez pełnomocnika skarżącego znajduje się w aktach administracyjnych. Wobec jednoznacznych opinii jednostek orzeczniczych wydanych w niniejszej sprawie nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów na okoliczność "procesu leczenia u niego (skarżącego) choroby skórnej, która z uwagi na objawy, może stanowić przewlekłe popromienne zapalenie skóry." Z orzeczeń lekarskich wynika bowiem bezspornie, że badanie dermatologiczne nie ujawniło u skarżącego zmian, które mogłyby być następstwem narażenia na promieniowanie jonizujące. W tych okolicznościach, to w interesie skarżącego było zatem, o ile jest w posiadaniu dokumentacji medycznej, która mogłaby podważyć podjęte w niniejszej sprawie rozpoznanie lekarskie, jej przedłożenie. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. okazał się tym samym niezasadny.

W tym stanie sprawy, podstawę kasacyjną opartą na opisanych wyżej zarzutach naruszenia przepisów postępowania uznać należy za nieuzasadnioną.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.