Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1914/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi M.K. na z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku, nr [...] wydaną z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. na M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] nałożona została kara pieniężna w kwocie [...] złotych za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawa prawna decyzji został wskazany art. 87 ust. 1 i 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.). Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2002 roku stanowiącego integralną część w/w decyzji, w dniu [...] grudnia 2002 roku na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany samochód należący do firmy M. K.. Przeprowadzona kontrola wykazała, że kierowca samochodu nie posiada ważnej opłaty za przejazd po drogach krajowych, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej jak w decyzji.

W odwołaniu od niniejszej decyzji M. K. podniósł fakt posiadania podczas kontroli dwóch kart opłat za przejazd po drogach krajowych. Obie karty są ważne od [...] do [...] grudnia 2002 roku. Zdaniem odwołującego się całkowicie nieracjonalnym byłoby wykupienie dwóch kart opłat o tym samym okresie ważności na ten sam pojazd. Taki stan rzeczy jest wynikiem błędu kierowcy, który pomylił się przy wpisywaniu okresów ważności na kartach.

Po rozpoznaniu odwołania M. K. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, powołując się na przepisy art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001r. nr 150, poz. 1684 ze zm.), lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. nr 115, poz. 999).

Na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2003 rok M. K.[...] złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem organ administracyjny nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Zdaniem skarżącego należna opłata została uiszczona. Kierowca pojazdu popełnił błąd w wypełnieniu jednej z kart, na której powinna widnieć data [...] grudnia 2002r. Nielogicznym byłoby posiadanie dwóch kart drogowych na tę samą datę ważności.

Tych okoliczności nie wziął pod uwagę organ administracyjny, co spowodowało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej mimo uiszczonej opłaty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie, podnosząc argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga [...] M. K. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołany jest do badania zgodności zaskarżonych decyzji i innych aktów pod względem ich zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy obu instancji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w sprawie i wyciągnęły z tego stanu faktycznego prawidłowe wnioski.

Na skarżącym spoczywał, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. nar 125, poz. 1371 z późn. zm.), obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej. Uiszczenie tej opłaty w myśl art. 4 § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr 150 p. 1684) następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie w myśl § 4 ust. 2 powinna być wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu i stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Wypełnienie karty powinno być prawidłowe, zgodne z przepisami rozporządzenia, albowiem w przeciwnym wypadku karta niewypełniona, błędnie wypełniona, albo zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty w myśl ust. 6 § 5 cyt. wyżej rozporządzenia.

Skoro kierowca pojazdu nie legitymował się prawidłowo wypełnioną kartą organ administracyjny był władny przyjąć, iż należna opłata nie została uiszczona i nałożyć na skarżącego karę pieniężną zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) i lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. nr 115, poz. 999).

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu.

Orzeczenie w sprawie Sąd wydał w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, Nr 240 poz. 2052), art. 3 § 1, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).