Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 110/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego członka zarządu "A" sp. z o.o. w R. wraz ze spółką za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym za sierpień 2011 postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Rz 110/17

U Z A S A D N I E N I E

Skarżący D.S. w niniejszej sprawie wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniając wniosek tym, że w obecnym momencie, z uwagi na ponoszone koszty oraz niespłacone wierzytelności (9.000 zł) nie jest w stanie ponieść opłaty w pełnej wysokości. Skarżący podał, że uzyskuje dochody z tytułu działalności gospodarczej w kwocie 4.000 zł, jego żona otrzymuje zasiłek macierzyński w kwocie 2000 zł. Jako zobowiązania skarżący wskazał kredyt hipoteczny z ratą w wysokości 850 zł oraz kwotę 300 zł jako opłaty za media.

Skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), tj. o przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych i kart kredytowych, rachunków papierów wartościowych, lokat posiadanych przez domowników pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, przedłożenia kopii deklaracji VAT-7 za ostatnie 6 miesięcy oraz zeznań podatkowych skarżącego oraz jego żony za 2016, w tym rozliczeń na podstawie deklaracji PIT-28, PIT-38, PIT-8C, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, a w szczególności na: żywność, odzież, obuwie, użytkowanie mieszkania (remonty, naprawy bieżące i generalne), a także przedłożenia kserokopii rachunków za dostarczane media: gaz, energię elektryczną, wodę, kanalizację, telefon, inne opłaty, a także podanie wszystkich innych informacji, mających znaczenie w kwestii postępowania o przyznanie prawa pomocy, a nie ujętych we wniosku złożonym na formularzu.

Skarżący przemilczał wezwanie.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając częściowego zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie z tego obowiązku powoduje uszczuplenie dochodów państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym, w jakimkolwiek jego zakresie, jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże".

W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie wykazał, że nie jest

w stanie ponieść kosztów sądowych w jakimkolwiek zakresie. Przede wszystkim skarżący nie wywiązał się z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Milczenie skarżącego w kwestiach odnoszących się do jego sytuacji, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy skarżący faktycznie wymaga wsparcia w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.

W takim stanie rzeczy, bez dodatkowych informacji, o które był wzywany skarżący, nie można dokonać prawidłowej oceny jego możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.