Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1313/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7a, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 4 pkt 2, art. 39 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 81a, art. 107 par. 3, art. 105
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 973/18 w sprawie ze skargi M. R. i J. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 973/18, po rozpoznaniu skargi M. R. i J. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2018 r., nr 287/18, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego: 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2) zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 1014 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 30 października 2017 r., nr - IOT/322/2017, wydaną w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej samowolnej rozbudowy budynku przy ul. D. [...] w W. o taras na dachu garażu.

Sąd I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie uznał, że zebrany materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że na dachu garażu nigdy nie było tarasu, zaś prace przeprowadzane przez R. G. nie są odtworzeniem istniejącego stanu, lecz przebudową w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, nie jest zasadna argumentacja organu, że dach garażu od samego początku przeznaczony był na taras, o czym mają świadczyć położone na dachu garażu płytki oraz kopia inwentaryzacji z 1972 r., na której widać zamontowane barierki nad garażem. Organ pominął bowiem oświadczenie skarżącej, która w przedmiotowym budynku zamieszkuje od 1971 r. Wskazała ona, że przedmiotowy budynek został wybudowany w 1934 r., do budynku tego dobudowano garaż połączony z piwnicą. Garaż został wybudowany w latach 30 - tych XX wieku, zaś jego dach był kryty papą. Jedynym przeznaczeniem garażu było garażowanie samochodu. Dołączyła także akt notarialny z dnia 31 stycznia 1973 r. sprzedaży nieruchomości małżonkom G. i M. R. (lokal nr 1) oraz A. R. (lokal nr 2). Wskazała, że w akcie tym opisana jest nieruchomość przy ul. D. [...], jako działka gruntu o powierzchni 436 m2, zabudowana budynkiem mieszkalnym obejmującym dwa lokale, jednopiętrowym podpiwniczonym i garażem. W akcie notarialnym, nie ma natomiast mowy o garażu z tarasem. Skarżąca stwierdziła także, że dokumentacja z Wydziału Architektury i Budownictwa [...], jest niekompletna, bowiem przedstawia tylko rzut elewacji frontowej, nie przedstawia natomiast elewacji południowej i północnej. Widniejąca na kopii inwentaryzacji barierka, nie jest, w ocenie Sądu, dowodem istnienia tarasu na dachu garażu i stanowi jedynie element ozdobny lub podporę dla pnących się roślin. Na przedmiotowej dokumentacji, wbrew stwierdzeniu organu, na rzucie parteru, nie widnieje otwór wyjściowy na powierzchnię dachową garażu, lecz otwór okienny okna od kuchni, zaznaczony na planie w taki sam sposób, jak okna elewacji frontowej. Organ pominął zatem brak w przedmiotowym budynku bezpośredniego wejścia na dach w postaci wyjścia z budynku lub zewnętrznych schodów, a tym samym, że dach nie mógł być przeznaczony na taras i nie mógł być jako taras użytkowany. Ponadto, o przeznaczeniu dachu na taras nie decyduje fakt jego wyłożenia płytkami. Na wysokości dachu garażu znajduje się okno kuchenne, które niewątpliwie nie może służyć jako wyjście na taras. Sąd Wojewódzki podkreślił, że taras stanowi całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem. Trudno zatem, w ocenie Sądu, przyjąć, kierując się racjonalnymi kryteriami, że na dachu garażu istniał taras, zaś poprzedni właściciel dokonał kosztownego demontażu barierek tarasowych oraz przerobił rzekomo istniejące wcześniej drzwi na taras na okno kuchenne, pozbawiając tym samym budynek dodatkowego waloru użytkowego. Sąd I instancji stwierdził, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie dokonał wnikliwej analizy stanu faktycznego i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, niezasadnie przyjmując, że dach garażu od samego początku istnienia budynku był przeznaczony i użytkowany jako taras. Sąd I instancji wskazał, że charakter prowadzonych robót i ich zakres (wykonanie wylewki, izolacji termicznej ze styropianu, izolacji z "gumy płynnej" na bazie cementu) odpowiada przebudowie zdefiniowanej w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego i prowadzi do wniosku, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor powinien uzyskać na ich wykonywanie stosowne pozwolenie na budowę. Organ zatem dopuścił się naruszenia tego przepisu, poprzez akceptację prowadzenia robót, pomimo braku wymaganego pozwolenia. Ponadto, Sąd zauważył, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2 (a więc zarówno remont jak i przebudowa), wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 - przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji bezspornym jest, że budynek mieszczący się przy ul. D. [...] w W. został wybudowany w 1934 r. i znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej, obszar ten został wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. [...], ponadto budynek wpisany jest do Gminnej Ewidencji Zabytków. Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187, zwana dalej: "u.o.z."), konserwator zabytków ma prawo wstrzymać roboty budowlane wykonywane bez zezwolenia konserwatorskiego przy zabytku wpisanym do rejestru bądź w jego otoczeniu. Dlatego niezrozumiały jest, zdaniem Sądu, brak reakcji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który nie zrealizował zadań wynikających z art. 4 u.o.z., nie podjął w sprawie działań należących do jego kompetencji i ograniczył się do wskazania, że organ ochrony zabytków może zająć stanowisko w tej sprawie jedynie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. G., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Skarżący kasacyjnie wniósł nadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z decyzji WINB nr I OT/321/2017 oraz pisma z dnia 7 listopada 2017 r. na okoliczność nałożenia przez organ na skarżącego obowiązku doprowadzenia wykonanych robót w ogrodzie od strony północno-wschodniej do stanu zgodnego z prawem, poprzez odprowadzenie wód z nieruchomości do istniejącej kanalizacji ogólnospławnej i likwidacji 2 studni chłonnych i rowu odwadniającego oraz wykonania warstw wykończeniowych na powierzchni podestu na poziomie ogrodu i schodów tarasowych, co zostało wykonane przez skarżącego, czym doprowadził roboty do stanu zgodnego z prawem.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 3 pkt 7a w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji kwalifikując wykonane na przedmiotowym garażu prace jako przebudowę, a nie remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, błędnie ustalił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego skarżący jako inwestor powinien uzyskać na ich wykonywanie stosowne pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy skarżący nie był zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę, nie prowadził przebudowy, a jedynie remont, który został potwierdzony zaskarżoną decyzją oraz decyzją WINB nr IOT/321/2017, ponadto skarżący doprowadził roboty do stanu zgodnego z prawem zgodnie z decyzjami organów, a brak reakcji ze strony [...] Konserwatora Zabytków należało uznać za milczącą zgodę, ponieważ zgodnie z art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego niezajęcie stanowiska przez [...] Konserwatora Zabytków stanowi brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku PINB;

2) art. 29 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w stanie faktycznym sprawy nie zachodziła konieczność uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej z dołączonym pozwoleniem właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydanego na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w sytuacji gdy skarżący nie miał obowiązku występowania do [...] Konserwatora Zabytków o wydanie pozwolenia na wykonanie prac budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę prowadzonych przy budynku, który jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków;

3) art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez jego błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy należało uznać, że niezajęcie stanowiska przez [...] Konserwatora Zabytków stanowi brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku uzgodnieniowego organu rozwiązań projektowych. Upływ terminu 30-dniowego do zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający należy liczyć od dnia doręczenia organowi uzgadniającemu wniosku o uzgodnienie. Zasadą jest zatem ustanowienie fikcji prawnej w postaci domniemania zgody organu konserwatorskiego w przypadku, gdy ten nie wyraża stanowiska w stosownym terminie;

II. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że organ II instancji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ dokonał wnikliwej analizy stanu faktycznego i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, zasadnie przyjmując, że dach garażu od samego początku istnienia budynku był przeznaczony i użytkowany jako taras, zgodnie z przedstawioną inwentaryzacją z roku 1972, otrzymaną od skarżącego oraz Wydziału Architektury i Budownictwa [...]. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że organ II instancji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez swobodną a nie dowolną, jak uważa Sąd I instancji, ocenę materiału dowodowego, w sytuacji gdy organ II instancji nie ma obowiązku poszukiwać materiału dowodowego dowodzącego tezy tylko jednej strony postępowania, ponadto organ II instancji niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego w zakresie daty zamontowania barierek w latach 70-tych czy użytkowania dachu garażu "zostały rozstrzygnięte na korzyść Skarżącego", Sąd I instancji nie uwzględnił również, że na dachu garażu wcześniej niż przed remontem skarżącego w 2016 r. była już barierka, organ prawidłowo nie dał wiary oświadczeniu skarżących decyzję WINB, że barierka umocowana na elewacji frontowej nie jest barierką tarasu lecz rusztowaniem mającym służyć za podporę dla roślin pnących posadzonych tuż przy ścianie garażu. W rzeczywistości sam Sąd I instancji ustalił w uzasadnieniu, że dach ten wyłożony został płytkami ceramicznymi przez poprzedniego właściciela, którego następcą prawnym jest skarżący. Zdaniem organu w takiej sytuacji, brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżący w 2016 r. samowolnie rozbudował budynek mieszkalny o taras. Inwestor wykonał jedynie barierki na powierzchni dachowej garażu oraz wymienił warstwę płytek;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 105 k.p.a., polegające na uchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., a biorąc pod uwagę treść art. 105 § 1 k.p.a., w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jako brak przedmiotu postępowania wobec faktu, że skarżący prawidłowo zastosował się do decyzji organu doprowadzając remont do stanu zgodnego z prawem na podstawie decyzji WINB nr IOT/321/2017, a remont dachu garażu nie wymaga pozwolenia na budowę czy zgody [...] Konserwatora Zabytków.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. R. i J. R. wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego. W takiej sytuacji, zasadniczo, w pierwszej kolejności należy odnieść się do pierwszych ze wskazanych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów naruszenia przepisów postępowania zredagowanych w punktach II.1) i II.2) opisanego środka zaskarżenia. Niewadliwie bowiem Sąd Wojewódzki uznał, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały wnikliwej analizy stanu faktycznego i nie rozpatrzyły całego materiały dowodowego w sposób wyczerpujący, niezasadnie przyjmując, że dach garażu od samego początku istnienia budynku był przeznaczony i użytkowany jako taras, co stanowiło o naruszeniu przez nie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Słusznie Sąd I instancji podał w wątpliwość argumentację organu, że dach garażu od samego początku przeznaczony był na taras. Powyższe nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, ani nie wynika także z logicznego rozumowania. Organ pominął oświadczenie skarżącej, która w przedmiotowym budynku zamieszkuje od 1971 r. Wskazała ona, że przedmiotowy budynek został wybudowany w 1934 r. a do budynku tego dobudowano garaż połączony z piwnicą. Garaż został wybudowany w latach 30 - tych XX wieku, zaś jego dach był kryty papą. Jedynym przeznaczeniem garażu było garażowanie samochodu. W aktach administracyjnych znajduje się także kserokopia aktu notarialnego z dnia 31 stycznia 1973 r. dotyczącego sprzedaży nieruchomości przy ul. D. [...] małżonkom G. i M. R. (lokal nr 1) oraz A. R. (lokal nr 2). Nieruchomość opisana jest jako działka gruntu zabudowana budynkiem mieszkalnym (obejmującym dwa lokale, jednopiętrowym, podpiwniczonym) i garażem. W akcie notarialnym nie ma mowy o garażu z tarasem. Na marginesie, autor skargi kasacyjnej nie poważył opisu nieruchomości zawartego w ww. akcie notarialnym. Jak także podnosi Sąd I instancji, odwołując się do twierdzeń skarżącej, dokumentacja z Wydziału Architektury i Budownictwa jest niekompletna, przedstawia bowiem tylko rzut elewacji frontowej, nie przedstawia natomiast elewacji południowej i północnej. Widniejąca na kopii inwentaryzacji barierka nie jest dowodem istnienia tarasu na dachu garażu i stanowi jedynie element ozdobny lub podporę dla pnących się roślin. W tym miejscu należy zaznaczyć, że stwierdzenie Sądu co do charakteru barierki należy traktować w kategorii swobodnej interpretacji, co nie zmienia ogólnego poglądu na sprawę. Na przedmiotowej dokumentacji - na rzucie parteru - nie widnieje otwór wyjściowy na powierzchnię dachową garażu, lecz otwór okienny okna od kuchni, zaznaczony na planie w taki sam sposób, jak okna elewacji frontowej. Organ pominął brak w przedmiotowym budynku bezpośredniego wejścia na dach w postaci wyjścia z budynku lub zewnętrznych schodów, a tym samym, że dach nie mógł być przeznaczony na taras i nie mógł być jako taras użytkowany. Okoliczność wyłożenia dachu garażu płytkami nie stanowi, jak zasadnie zauważył Sąd, o przeznaczeniu dachu na taras. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można także zarzucić błędu w rozumowaniu Sądu I instancji, który odwołując się do definicji tarasu, wynikającej z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, stwierdził, że trudno jest przyjąć, kierując się racjonalnymi kryteriami, że na dachu garażu istniał taras, zaś poprzedni właściciel dokonał kosztownego demontażu barierek tarasowych oraz przerobił rzekomo istniejące wcześniej drzwi na taras na okno kuchenne, pozbawiając tym samym budynek dodatkowego waloru użytkowego. Skarżący kasacyjnie w toku postępowania administracyjnego poza ogólnym wskazaniem, że uzyskał informację od sąsiadów (bliżej nieokreślonych), że przed remontem na przełomie lat 2006/2007 na garażu była barierka, nie powołuje żadnego ich oświadczenia, z którego by wynikało, że faktycznie, jak twierdzi, dach garażu spełniał uprzednio funkcję tarasu. Powołany, w jednym z zarzutów kasacyjnych, art. 81a k.p.a. (zapewne chodziło o § 1 tego artykułu - jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony), nie miał w sprawie zastosowania, z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 81a § 2 pkt 1 k.p.a. (przepisu § 1 nie stosuje się jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich).

Chybiony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 7a w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W kontekście ww. okoliczności, nie można powiedzieli stanowiska autora skargi kasacyjnej, że przeprowadzone na dachu garażu prace stanowiły remont, a nie przebudowę obiektu. Złożony środek zaskarżenia, poza kwestionowaniem kwalifikacji robót jako przebudowy, nie podważa konstatacji Sądu Wojewódzkiego, że charakter prowadzonych robót i ich zakres, zmieniający parametry konstrukcyjne obiektu, prowadzi do wniosku, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor powinien uzyskać na ich wykonywanie stosowne pozwolenie na budowę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie także Sąd I instancji, wskazał na konieczność legitymowania się przez skarżącego pozwoleniem właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydanego na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przedmiotowy budynek został wybudowany w 1934 r. i znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej, obszar ten został wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. 994 A, ponadto budynek wpisany jest do Gminnej Ewidencji Zabytków. Konieczność legitymowania się stosownym pozwoleniem organu konserwatorskiego występuje zarówno wtedy, gdy na wykonanie robót budowlanych niezbędne jest zgłoszenie (art. 29 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego - roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 - przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami), jak i pozwolenie na budowę (art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego - prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków). Na marginesie można zauważyć pewną niekonsekwencję Sądu I instancji, który z jednej strony wskazuje na konieczności legitymowania się pozwoleniem na budowę, a z drugiej powołuje się na przepis art. 29 ust. 4 Prawa budowlanego, który dotyczy zgłoszenia robót budowlanych. Powyższe jednakże pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że postępowanie legalizacyjne, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, tj. w przypadku prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, prowadzone jest w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 29 ust. 4 pkt 2 i art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego. Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie zauważać, że sporny obiekt znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków pod nr rej. [...], w tym zaś przypadku nie może się on skutecznie powoływać na dyspozycję określoną art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego (wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych). Ust. 3 art. 39 Prawa budowlanego stanowi, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Tryb uzgodnieniowy, mimo że budynek ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków, nie ma zastosowania, albowiem obiekt jest jednocześnie na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Przy czym także, wbrew argumentacji skarżącego, pisma PINB z dnia 31 października 2016 r. skierowanego do [...] Konserwatora Zabytków nie można uznać za wniosek o uzgodnienie, miało ono charakter zapytania, tak też zostało przez Konserwatora Zabytków potraktowane, co wynika z jego odpowiedzi pismem z dnia 25 listopada 2016 r. Nadto, w ww. piśmie organ ten stwierdził, że może zająć stanowisko w tej sprawie jedynie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej. Aktualna, w ocenie Składu orzekającego, jest teza zawarta w wyroku tutejszego Sądu z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1249/15, że skoro inwestor chcąc legalnie przystąpić do prac budowlanych przy obiekcie znajdującym się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków musi przedstawić pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, to tym bardziej uzyskanie decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków będzie obligatoryjne w przypadku prowadzenia postępowania związanego z legalizacją robót budowlanych.

W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. okazał się niezasadny. W sprawie nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego kasacyjnie, albowiem wskazane obowiązki nałożone przez organ nadzoru budowlanego wynikające z wydanych aktów nie dotyczyły przedmiotu sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).