Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 145/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant ref.-staż. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej; oddala skargę /-/ B.Popowska / -/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

W dniu 14 stycznia 2003 r. na przejściu granicznym w G. dokonano pomiaru nacisków osi, masy całkowitej i wymiarów pojazdu składającego się z ciągnika IVECO o numerze rejestracyjnym [...]

i naczepy KÖGEL o numerze rejestracyjnym [...], należącego do P. S.A., wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wynik kontroli wskazał na przekroczenie o 10,94 kN dopuszczalnego nacisku na drugiej osi, będącej osią pojedynczą. Pomiarów dokonano wagą stacjonarną posiadającą ważną do dnia 31 stycznia 2004 r. legalizację numer [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., wydaną przez Obwodowy Urząd Miar w Zielonej Górze, oraz przymiarem wstęgowym stalowym posiadającym świadectwo legalizacji z dnia [...] czerwca 2001 r., numer [...] ważne do dnia 31 grudnia 2003 r., wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze. Wagi przeznaczone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 8 czerwca 1998 r. nr [...]. W uwagach do protokołu Nr [...]z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, kierowca kontrolowanego pojazdu stwierdził, iż według zamontowanego manometru w pojeździe waga powinna być prawidłowa, a także, że nie wyrażono zgody na ponowne ważenie pojazdu.

Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. P. S.A. obciążona została karą pieniężną w wysokości 1560 zł za stwierdzony w dniu 14 stycznia 2003 r. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, zgodnie z treścią protokołu z kontroli Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 1997 r., nr 98, poz. 602 z późn. zm.) przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała.

W złożonym w dniu3 lutego 2003 r. odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik spółki P. S.A. wniósł o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania I instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wskazał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 61 §4 i art. 79 kpa, skutkiem czego spółka P. S.A. została pozbawiona przysługujących jej praw strony, co miało wpływ na wynik postępowania. Zdaniem strony decyzja nie spełnia wymagań przewidzianych przepisem art. 107 kpa, natomiast protokół nr [...], stanowiący podstawę jej wydania, nie posiada cech dokumentu urzędowego z uwagi na jego niekompletność, wobec czego nie może być uznany za wystarczający dowód w tej sprawie. Strona podniosła także, iż błędnie zostało ustalone, że przewoźnikiem jest spółka P. S.A., zaś w piśmie z dnia 27 marca 2003 r. poinformował organ, iż Spółka P. nie może udowodnić, iż nie była przewoźnikiem. Wyjaśnił także, że okoliczność, kto by l w tym wypadku przewoźnikiem można ustalić na podstawie treści międzynarodowego listu przewozowego, którego Spółka nie posiada, a który otrzymuje przewoźnik, nadawca i odbiorca.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie organy celne, na podstawie przyznanych im uprawnień, dokonały pomiarów nacisków osi, masy całkowitej i wymiarów pojazdu, w wyniku czego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu o 10,94 kN, a stosownie do art. 13 ust. 2 b ustawy o drogach publicznych oraz do załącznika stanowiącego integralną część ustawy, kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, wynosi dla osi pojedynczej przy nacisku osi powyżej 105 kN do 115 kN- 1560 zł i taką też karę wymierzył organ celny I instancji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 § 4 kpa, gdyż kierowca pojazdu został poinformowany o rozpoczęciu i przeprowadzeniu procesu mierzenia i ważenia pojazdu i uczestniczył w tych czynnościach. Organ II instancji wskazał także, że art. 79 kpa, którego naruszenie strona odwołująca się zarzucała, nie może być w pełni stosowany przy wydawaniu decyzji w sprawie opłat drogowych, gdyż wynika to ze specyfiki postępowania w tychże sprawach na przejściu granicznym, nie ma bowiem możliwości, aby zawiadomić stronę o zamiarze dokonania pomiarów z ustawowo określonym wyprzedzeniem czasowym, gdyż zarówno proces ważenia, jak i sporządzenie protokołu następują automatycznie przy wyjeździe pojazdu z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a decyzja administracyjna wydawana jest bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli i po uzyskaniu raportu z dokonanego ważenia. Organ wskazał także, że ustalenie, kto był w tym przypadku przewoźnikiem rozstrzygnięte zostało w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś strona nie przekazała organowi celnemu dokumentów, potwierdzających jej zarzuty. Organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się wypis nr [...] z licencji Nr [...], z dnia 6 listopada 2002 r., który został wystawiony dla spółki P. S.A. który stanowi podstawę do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, a licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią.

Organ odwoławczy zauważył także, iż zarówno w protokole kontroli, jak i w decyzji z dnia [...].01.2003r., organ celny podał stronie wszystkie podstawy prawne, w oparciu o które została wydana przedmiotowa decyzja. Natomiast brak uzasadnienia faktycznego decyzji nie ma istotnego znaczenia w niniejszym przypadku, bowiem z treści samego protokołu, który stanowi integralną część decyzji, jednoznacznie wynika, kiedy, gdzie, z czyim udziałem i jakich czynności dokonano oraz jakie normy, o ile i dla której osi zostały przekroczone oraz w jakiej wysokości pobrano karę pieniężną. Organ odwoławczy zauważył także, że protokół nr [...] z dnia [...].01.2003 r., spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 68 kpa.

Dyrektor Izby Celnej zauważył także, że pojazd poruszający się po drogach publicznych musi spełniać wszystkie wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a więc wskazane tam dopuszczalne naciski poszczególnych osi pojazdu nie mogą być przekroczone. Ponadto, zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował on przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

Dyrektor Izby Celnej wskazał też, że podstawą do wymierzenia kary pieniężnej jest faktyczny stan pojazdu poruszającego się po drogach publicznych, który to stan stwierdzany jest na podstawie wyniku prawidłowo przeprowadzonego ważenia, które, w przedmiotowej sprawie przeprowadzono w sposób właściwy, gdyż w przypadku jakiejkolwiek nieprawidłowości urządzenie pomiarowe sygnalizuje nieprawidłowość, a proces ważenia jest powtarzany, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Na koniec organ II instancji podkreślił, że w przypadku przekroczenia ustalonych przepisami parametrów takich jak nacisk osi, masa całkowita czy wymiary pojazdów, organy celne mają obowiązek pobierania opłaty drogowej a pobór opłaty ma charakter obligatoryjny. Obowiązkiem organów celnych działających w imieniu Skarbu Państwa jest egzekwowanie opłat związanych z naruszeniem przepisów prawa, a pobór tych opłat pośrednio przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa użytkowników dróg publicznych, polepszenia stanu dróg, zaś organy celne działają w ten sposób w szeroko rozumianym interesie społecznym, niezależnie od tego, czy egzekwowane prawo według przewoźników jest dla nich zbyt represyjne.

Wnosząc w dniu 14 maja 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki P. S.A. wystąpił o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony przytoczył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności w zakresie naruszenia przepisów art. 61 §4 oraz art. 79 kpa przez przyjęcie, że specyfika postępowania w tej sprawie nie pozwalała na stosowanie się organów celnych do postanowień tych przepisów. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał także, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu II instancji, iż specyfika przeprowadzonej przez Urząd Celny czynności ważenia pojazdu nie pozwala na stosowanie przepisów postępowania administracyjnego, gdyż żaden przepis prawa nie zezwala na niestosowanie się organów administracji publicznej do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty, wskazując ponadto, że na skutek naruszenia istotnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego strona skarżąca została bezpodstawnie obciążona karą. Dalej pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że nie jest prawdziwe stwierdzenie, iż protokół nr [...]spełnia wymogi z art. 68 § 1 i 2 kpa, gdyż nie wymienia nazwiska funkcjonariusza celnego prowadzącego kontrolę, nazwiska kierowcy kontrolowanego pojazdu oraz cech pozwalających na identyfikację wagi użytej do pomiarów nacisków osi pojazdu, a nadto nie wymienia dokumentów stanowiących podstawę identyfikacji przewoźnika. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał także, że ww. protokół, zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji, stracił charakter materiału dowodowego, bowiem stając się elementem uzasadnienia stanowi część integralną tej decyzji zatem stracił charakter materiału dowodowego, bowiem podlega ocenie nie na podstawie cytowanych przepisów lecz na podstawie przepisu art. 107 § 3 kpa. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał dalej, że chybione jest twierdzenie, że kierowca brał udział w kontroli pojazdu, wobec czego strona skarżąca była reprezentowana podczas kontroli tego pojazdu i nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 10 kpa, gdyż w treści protokołu nie jest wymienione imię i nazwisko kierowcy, z racji czego strona nie może stwierdzić czy był on jej pracownikiem i czy był uprawniony do jej reprezentowania. Podsumowując, pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że strona skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu ( art. 61 § 4 kpa ) oraz o miejscu i dacie przeprowadzenia kontroli (art. 79 kpa), a także o możliwości przejrzenia akt sprawy i złożenia wyjaśnień ( art. 73 § 1 kpa ), skutkiem czego oczywiście została pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów przed wydaniem decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. (art. 10 kpa).

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stwierdzając równocześnie, że nie zgadza się z podniesionymi w skardze zarzutami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

Bezspornym w sprawie jest, że dnia [...] stycznia 2003 r. podczas kontroli ciągnika marki IVECO z naczepą KÖGEL nr rej. [...], należącego do firmy przewozowej P. S.A. stwierdzono, że nacisk na drugą oś przekracza dopuszczalną normę, a organowi celnemu nie przedstawiono zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Należy podkreślić, że w odwołaniu od tej decyzji nie sformułowano żadnych zarzutów odnośnie przeprowadzonych pomiarów i wysokości kary. Natomiast zdaniem skarżącego- to nie P. S.A. powinien być adresatem decyzji obciążającej karą, gdyż nie był w tym przypadku przewoźnikiem.

Z akt sprawy wynika, iż w trakcie kontroli kierowca samochodu okazał licencję wystawioną 6 listopada 2002 r. na P. S.A. Licencja ta została wydana na okres pięćdziesięciu lat, pod rządami ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W myśl art. 4 pkt 15 w zw. z art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, uznawany jest za przewoźnika drogowego. Ponieważ strona skarżąca nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby przeniesienie uprawnień na inny podmiot, wobec tego wniosek organów administracyjnych, iż skarżący był przewoźnikiem, uznać należy za trafny.

W świetle powyższego zasadne było nałożenie przedmiotowej kary pieniężnej na P. S.A. Należy także wskazać, iż w orzecznictwie sądowym wskazano, że przewoźnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek i może nim być osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego (własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing) - por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1999 r., II SA 1838/98. Zważyć także należy, iż zawarte w Konwencji CMR unormowania dotyczące treści listu przewozowego, dotyczą warunków umowy międzynarodowego przewozu towarów, zaś uprawnienia i obowiązki publicznoprawne związane z tym przewozem, w świetle powyższego regulują przepisy krajowe stron Konwencji, w tym wskazane wyżej.

Należy nadto podkreślić, iż organ II instancji słusznie stwierdził, iż jeśli skarżący nie jest w stanie przedstawić żadnych dowodów na udokumentowanie, że nie jest on przewoźnikiem i jednocześnie nie wskazuje, kto takim przewoźnikiem wg jego wiedzy miałby być, to w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie, z którego wynikało, że strona skarżąca jest przewoźnikiem, należało uznać zarzuty strony skarżącej o rzekomym "niebyciu" przewoźnikiem za bezpodstawne.

Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów strony skarżącej, należy wskazać, że sam proces ważenia i pomiaru pojazdu odbył się z poszanowaniem obowiązującej procedury, przy użyciu sprawnych i posiadających ważne świadectwa legalizacji urządzeń. Wykorzystane wagi zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar (decyzją z dnia 8 czerwca 1999 r., nr ZT 488/98) Z akt administracyjnych wynika też, że wynik ważenia dynamicznego poprawnie został wydrukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego ważenia zamontowano na wadze specjalne oznaczenia, wskazujące sposób prawidłowego wjazdu i poruszania się w trakcie pomiaru, zaś wynik ważenia uzyskany został za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje nieprawidłowości, przerywając proces ważenia oraz komunikuje konieczność ponownego przejazdu przez wagę. Wskazania z pomiarów są nadto dodatkowo pomniejszane o 200 kg i 2%, co stanowi korzystną dla strony okoliczność. Wynika to z obowiązującego wówczas zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzania przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urzędowy Miar i Probiernictwa z 2002 r., nr 6, poz. 40). Ww. zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu określa także m. in. konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej właściwe stosowanie. Sąd stwierdza, że opisane szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a nie zakwestionowany przez stronę skarżącą objaśnienie przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w powołanym zarządzeniu.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne, których wysokość, zgodnie z art. 13 ust. 2 b, określa załącznik do ustawy. Zgodnie z treścią tego załącznika, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli pojazdu oraz w dniu wydania zaskarżonej decyzji, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, dla osi pojedynczej ponad 105 kN do 115 kN kara pieniężna wynosi 1.560 zł (pkt 5 podpunkt 1 lit. c załącznika do ustawy o drogach publicznych). Z treści protokołu kontroli wynika, że przekroczony został nacisk na drugą oś, gdyż wynosił on 110,94 kN (przy dopuszczalnym 100 kN). Wysokość naliczonej kary ustalona została z uwzględnieniem wyżej wskazanych wielkości przekroczenia oraz stawek kary pieniężnej wynikającej z treści załącznika do ustawy.

Zdaniem Sądu, chybione są także zarzuty dotyczące pozbawienia strony skarżącej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Strona skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, że kierowca został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu w toku ważenia pojazdu. Przeciwnie, kierowca M. B. bez zastrzeżeń złożył podpis na dokumencie urzędowym zatytułowanym "Raport ważenia pojazdu" z dnia 14 stycznia 2003 r., zawierającym opis istotnych okoliczności towarzyszących ważeniu ( k. 7 akt administracyjnych ) a także na protokole nr [...]z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Strona skarżąca podniosła także, że nie była należycie reprezentowana i nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Sąd stwierdza, że podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki, jednak brak ten nie stał się uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wszelkie zarzuty strona mogła bowiem podnieść w odwołaniu i wówczas zostałyby one rozpatrzone przez organ II instancji. Ponadto trzeba zauważyć, że w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 §2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony, które w zaistniałym kontekście sytuacyjnym nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia funkcjonowania urzędów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 §2 kpa. Tym samym również i ten zarzut strony skarżącej okazał się bezzasadny.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zarzutów strony skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych polegających na nie ustosunkowaniu się do zastrzeżeń kierowcy wobec sposobu ważenia. Obecny podczas kontroli kierowca pojazdu nie zgodził się z decyzją i zarzucił organowi I instancji, że nie zezwolono mu na ponowne ważenie. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane wyżej ważne świadectwa legalizacji trzeba stwierdzić, że żądanie ponownego ważenia jest bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru. Należy też uznać, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji, tak w zakresie braku zgody na ponowny przejazd przez wagę, jak i ważności atestów urządzeń pomiarowych, a zasadność tej argumentacji potwierdza materiał dowodowy akt sprawy, w tym załączone uwierzytelnione kserokopie atestów urządzeń pomiarowych. Skarżący nie może także skutecznie zakwestionować ww. wyników ważenia obserwacją manometru, który nie był legalizowany normatywnie, a świadectwo kontroli technicznej producenta nie ma cech dokumentu urzędowego, a jedynie prywatnego (art. 76 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego; Z. Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Warszawa 1999 r., uwaga 5 do art. 76). Reasumując, organy orzekające w niniejszej sprawie niewadliwie przeprowadziły zarówno sam proces ważenia jak i prawidłowo ustaliły jego wynik.

Chybione były także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie sporządzania protokołów. Z art. 68 kpa wynika iż protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół nr [...]z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej spełnia powyższe warunki, a wskazywane przez stronę skarżąca uchybienia w postaci braku oznaczeni osoby przeprowadzającej kontrolę, nie miały żadnego wpływu na merytoryczny wynik sprawy. Tak więc protokół kontroli pojazdu sporządzono prawidłowo.

W ocenie Sądu również decyzja z dnia [...]stycznia 2003 r. nie posiada żadnych uchybień, które mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż podane są w niej podstawy prawne rozstrzygnięcia a brak uzasadnienia faktycznego nie miał znaczenia w niniejszej sprawie, skoro z protokołu nr [...]z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskie, stanowiącego jej integralną część, jasno wynika kiedy, gdzie i z czyim udziałem oraz jakich czynności dokonano, a także jakie normy, o ile i dla której osi zostały przekroczone oraz w jakiej wysokości pobrano karę pieniężną.

W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy- prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji w sposób szczegółowy wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji nie mogły zostać uwzględnione tak w zakresie ustalenia, czy skarżąca Spółka była przewoźnikiem, jaki i zarzutów naruszenia art. 107 § 3, art. 10 i art. 61 § 4 kpa. i spełnienia wymogów określonych w art. 68 kpa. Na zarzuty sformułowane w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej udzielił trafnych wyjaśnień. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa, które to naruszenie sugerowała strona skarżąca, nie uzasadniając jednak swojego twierdzenia.

Sąd miał także na uwadze, że użyte w powołanym przepisie art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych sformułowanie "pobiera się kary pieniężne" oznacza, że organ administracji ma obowiązek pobrać karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Taka sytuacja zachodziła w sprawie niniejszej, gdzie wynik przeprowadzonej kontroli pojazdu dowodzi przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugą oś i wykonywanie przewozu bez wymaganego zezwolenia. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od pobrania kary pieniężnej w sytuacji, gdy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki jej wymierzenia. Skarżący jako przedsiębiorca zajmujący się przewozem towarów, ma obowiązek w zakresie prowadzonej działalności przestrzegać obowiązujących przepisów prawa, a z obowiązku tego nie zwalnia go wykonywanie transportu przez pracowników lub osoby, które w jego zastępstwie wykonują usługi przewozu. Odpowiedzialność odszkodowawcza tych osób wobec przewoźnika za szkody wynikłe z nieprawidłowego wykonywania obowiązków kierowcy oparta jest na przepisach kodeksu pracy oraz kodeksu cywilnego i nie ma wpływu na odpowiedzialność przewoźnika z tytułu niewłaściwego wykonywania przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Ustawa o drogach publicznych zakazuje przejazdu pojazdem ponadnormatywnym bez wymaganego zezwolenia oraz uiszczenia z tego powodu stosownej opłaty. W dniu przeprowadzonej kontroli zezwoleniem takim na przedmiotowy pojazd strona skarżąca nie dysponowała, a dopuszczalny nacisk na oś drugą został przekroczony. W tej sytuacji wymierzenie kary było obligatoryjne.

Podsumowując, w odniesieniu do wszystkich zarzutów proceduralnych skargi wskazać należy, że Sąd nie podziela zarzutów skargi uznając, iż organ odwoławczy prawidłowo wskazał i zakwalifikował podstawy prawne czynności kontrolnych i rozstrzygnięć. Zważyć nadto należy, iż podmiot zajmujący się przewozem towarów ma obowiązek w zakresie prowadzonej działalności przestrzegać obowiązujących przepisów prawa i na nim ciąży ryzyko związane z nieprawidłowościami przewozu. Przedsiębiorca ma obowiązek dokonać takiego załadunku by nie dopuścić do przekroczenia zarówno dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, jak dopuszczalnych nacisków na oś, bowiem to na nim ciąży odpowiedzialność za przekroczenie wymiarów pojazdu. Generalnie bowiem ustalone normy obciążeń dróg służą, jeżeli nie polepszeniu stanu dróg publicznych, to co najmniej do spowolnienia ich degradacji. Ma to oczywisty związek z bezpieczeństwem użytkowników dróg i przeprowadzana kontrola wpływa na zachowanie owego bezpieczeństwa w możliwie jak najwyższym stopniu. Takie działanie służy zatem szeroko rozumianemu interesowi publicznemu. W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy- prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu II instancji w sposób szczegółowy wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji nie mogły być uwzględnione

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami), skarga podlega oddaleniu.

/-/ B. Popowska /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Makosz-Frymus

jf