Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 345/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 972/16 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2012 r. do lipca 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. kwotę 7.200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 972/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 czerwca 2016 r. o nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2012 r. do lipca 2013 r.

Sąd ten podzielił pogląd organów podatkowych, które uznały, że nieodpłatne przekazanie wspólnikom skarżącej spółki środków produkcji rolnej w celu produkcji ziaren zbóż i nasion oleistych podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z tego względu, że stanowi nieodpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 z późn. zm.). Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy rozumie się bowiem przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (tzw. własność ekonomiczną), którego to pojęcia nie należy utożsamiać z cywilistycznym prawem własności. Zdaniem Sądu I instancji, z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wspólnicy niewątpliwie uzyskali możliwość faktycznego dysponowania środkami produkcji, wykorzystując je do produkcji zbóż i nasion. Poprzez przekazanie środków produkcji swoim wspólnikom, spółka wyzbyła się jednocześnie władztwa na tym towarem, bowiem to nie spółka, ale poszczególni wspólnicy wykorzystali przedmiotowe środki produkcji. Wbrew argumentom strony skarżącej, wspólnicy uzyskali też pożytki z otrzymanych środków produkcji w postaci plonów. Akcentowany przez stronę skarżącą fakt, że wspólnicy zobowiązali się zużyć przekazane im środki produkcji na określony cel, tj. do produkcji zbóż i nasion, a następnie sprzedać uzyskane plony określonemu podmiotowi, tj. spółce, jest emanacją ich prawa do rozporządzania tym towarem.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku i opartej o obydwie podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił:

1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i oddalił skargę, mimo iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, że organy administracji przekroczyły swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przez co ustaliły one stan faktyczny sprawy w sposób nieprawidłowy, albowiem wbrew dowodom znajdującym się w aktach sprawy przyjęły one, że:

a. pomimo istniejących ograniczeń w możliwości dysponowania przez wspólników spółki - członków grupy producentów rolnych - nieodpłatnie przekazanymi im środkami do produkcji (które to przekazanie nastąpiło na podstawie protokołów z dnia 3 grudnia 2012 r., 4 i 10 czerwca 2013 r.), polegających na:

- wyłącznej możliwości wykorzystania tych środków na cele produkcji określonej grupy produktów, dla których spółka została utworzona i zarejestrowana jako grupa producentów rolnych (ziarna zbóż i nasion roślin oleistych) oraz

- wyłącznej możliwości przeniesienia własności plonów,

członkowie grupy mieli prawo dowolnego rozporządzania i dysponowania przekazanymi środkami do produkcji, a także ich pozycja była zbliżona do pozycji właściciela rzeczy,

b. czynności nieodpłatnego przekazania członkom Grupy środków do produkcji nie miały charakteru czynności oddania innej osobie rzeczy do używania z zastrzeżeniem zwrotu,

2) naruszenie art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przejawiające się w tym, że Sąd ograniczył się do ogólnikowej aprobaty stanowiska organów podatkowych nie wyjaśniając jednocześnie, dlaczego w jego ocenie stanowisko to jest słuszne i dlaczego argumenty podnoszone przez spółkę w skardze nie zyskały jego aprobaty; powyższe naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwia ono ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu,

2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

1) naruszenie przez Sąd przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ prawidłowo zinterpretował art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług uznając, że wyłącznie wydanie rzeczy innej osobie tylko do używania z zastrzeżeniem zwrotu powoduje, iż nie dochodzi do przejścia prawa rozporządzania rzeczą jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, podczas gdy z brakiem przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel mamy do czynienia również w sytuacji, w której to istniejąca pomiędzy danymi stronami treść stosunku prawnego ogranicza osobę, która obejmuje rzecz w faktyczne władanie tak dalece, że możliwość władania rzeczą nie jest zbliżona do władztwa jakie posiada właściciel,

2) naruszenie przez Sąd prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że organy prawidłowo zastosowały na gruncie niniejszej sprawy przepisy z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 19 ust. 1 i ust. 11, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 2 i ust. 2a, art. 99 ust. 1, art. 109 ust. 3, art. 146a pkt 2 cyt. ustawy, określając skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od grudnia 2012 r. do lipca 2013 r.

W świetle powyższego pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzuca się w niej zarówno naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, jak i przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania.

Wskazać jednakże należy, że analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w istocie w sprawie nie chodzi o spór co do stanu faktycznego (który sprowadza się do tego, że skarżąca spółka przekazała nieodpłatnie swoim członkom środki produkcji rolnej w postaci nasion i nawozów, a więc towarów używanych w procesie uprawy, które miały być wykorzystane przez członków Grupy wyłącznie w celu produkcji ziaren zbóż i nasion oleistych, a następnie tak uzyskane plony członkowie Grupy zobowiązali się sprzedać w całości spółce), ale o prawidłową wykładnię art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności zwartego tam pojęcia "przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" i w konsekwencji sposobu zastosowania adekwatnych przepisów prawa materialnego. Przy czym argumentacja strony skarżącej kasacyjnie pozwala na stwierdzenie, że co do zasady nie neguje ona wykładni zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku, która sprowadza się do tego, że w świetle treści art. 7 ust. 1 cyt. ustawy stanowiącego implementację art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 2006.347.1 z późn. zm.) definicja dostawy towarów obejmuje zarówno przypadki, gdy dochodzi do przeniesienia własności rzeczy, jak i sytuacje, gdy bez przeniesienia prawa własności następuje przejęcie władztwa ekonomicznego nad rzeczą. Zatem istotne tu jest faktyczne dysponowanie towarem, a nie tytuł prawny do niego.

Wskazuje natomiast na pewne ograniczenia w sposobie dysponowania przez wspólników (członków Grupy) przekazanym towarem polegające na tym, że mogli oni użyć przedmiotowych środków wyłącznie w określonym celu, tj. do produkcji zbóż i nasion oraz do sprzedaży tak uzyskanego plonu określonemu podmiotowi, czyli spółce. W ocenie strony skarżącej powyższe ograniczenia wykluczały swobodę dysponowania towarem jak właściciel, co automatycznie powodowało, że władztwo nad przedmiotowym towarem nie miało charakteru zbliżonego do pozycji właściciela. Pomimo zatem, że wspólnicy fizycznie sprawowali władztwo nad rzeczą, to nie mogą być z uwagi na powyższe ograniczenia w dysponowaniu nią, traktowani jako podmioty, które posiadają prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Z kolei Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, zgodnie z którym powyższe ograniczenia nie mają istotnego znaczenia w sprawie i nie mogą przesądzać o charakterze przeniesienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, skoro poprzez przekazanie środków produkcji swoim wspólnikom Grupa Producentów wyzbyła się władztwa nad tym towarem, bowiem to nie spółka, ale poszczególni członkowie Grupy wykorzystali przedmiotowe środki produkcji, uzyskali z nich pożytki w postaci plonów, by następnie dokonać ich sprzedaży.

W realiach niniejszej sprawy inna jest więc wykładnia art. 7 ust. 1 cyt. ustawy w zakresie rozumienia pojęcia "przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" i w konsekwencji również odmienna ocena skutków prawnopodatkowych na gruncie wskazanego przepisu działań podejmowanych przez spółkę i jej wspólników, na rzecz których spółka przekazała nieodpłatnie środki produkcji mające posłużyć wyprodukowaniu konkretnych plonów następnie mających zostać odsprzedanych tejże spółce. W takiej sytuacji jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, które dotyczą obowiązków ciążących na organach podatkowych zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz swobodnej jego oceny. Stan faktyczny sprawy był bezsporny i jako taki nie wymagał dowodu, albowiem ani organy, ani też Sąd I instancji nie kwestionowały wskazywanych przez spółkę ograniczeń w dysponowaniu towarem, a jedynie oceniły je jako irrelewantne w sprawie, w kontekście brzmienia i wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle omawianego przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, nie można zgodzić się z twierdzeniem kasatora, że ww. ograniczenia nałożone na członków Grupy we władaniu przekazanymi im nieodpłatnie środkami do produkcji rolnej prowadzą do wyłączenia możliwości zastosowania tego przepisu, albowiem w takiej sytuacji członek Grupy nie może być traktowany jak podmiot, który posiada prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym bowiem elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Wbrew przekonaniu skarżącej spółki jej wspólnicy (członkowie Grupy) obejmując środki produkcji otrzymali prawo do dysponowania nimi jak właściciel, skoro nabyli uprawnienie do faktycznego z nich korzystania (wykorzystali je przecież do produkcji zbóż i nasion), uzyskali pożytki z otrzymanych środków produkcji w postaci plonów, a następnie mieli możliwość dokonania w stosunku do nich czynności prawnych w postaci sprzedaży wyprodukowanych z nich ziaren i zbóż. Ograniczenia umowne we władaniu przedmiotowymi środkami produkcji, na które powołuje się skarżąca spółka, nie były na tyle istotne, by wykluczyć podstawowe cechy jakimi charakteryzuje się prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Członkowie Grupy w tym zakresie zachowali przecież prawo do korzystania z przekazanych środków produkcji rolnej (chociaż na określony cel), jak i do zbycia pożytków w postaci plonów powstałych przy użyciu wspomnianych środków (choć na rzecz konkretnego podmiotu). Argumentacja strony skarżącej opiera się na niuprawnionym założeniu, że prawo własności nie podlega żadnym ograniczeniom. Tymczasem zdarza się, że właściciel nie może całkowicie swobodnie dysponować przedmiotem własności (np. w sytuacji prawa pierwokupu), co nie powoduje, że prawo własności traci przez to swój podstawowy charakter i przestaje być tym prawem. Słusznie nadto zauważył Sąd I instancji, że zobowiązanie się wspólników do zużycia przekazanych środków produkcji na wskazany cel (tj. do produkcji zbóż i nasion) oraz do sprzedaży uzyskanego przy ich pomocy plonu określonemu podmiotowi (tj. spółce), jest niczym innym jak emanacją ich prawa do rozporządzania tym towarem. Gdyby bowiem członek Grupy takiego prawa nie posiadał, nie mógłby podjąć zobowiązań o wskazanej treści.

Skarżąca spółka pomija też okoliczność, że w części protokołów przekazania środków produkcji rolnej wprost pojawił się zapis o tym, że przedmiotowe środki zostają przekazane na własność członka grupy, który zapoznał się z ich stanem i nie wnosi w tym zakresie żadnych uwag ani reklamacji. Nie jest w tym kontekście pozbawione racji stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że okoliczność ta potwierdza tezę o przeniesieniu prawa własności środków produkcji na rzecz określonych wspólników spółki (przy tym za całkowicie nieprzekonujący należy uznać argument skarżącej spółki, zawarty w uzasadnieniu skargi wniesionej do WSA, o omyłce pisarskiej popełnionej w tym zakresie), zwłaszcza że – jak słusznie zauważa organ - zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego prawo do reklamacji przysługuje nabywcy, konsumentowi. Tymczasem skutkiem przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym (cywilistycznym) jest zawsze uzyskanie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (tak: wyrok z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1815/16).

Nie można również zaakceptować argumentacji skarżącej strony, że nie został spełniony warunek władztwa ekonomicznego właściwy dla pojęcia przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, gdyż w istocie doszło do zwrotu tego towaru, co prawda w stanie przetworzonym, niemniej jednak o wartości ekonomicznie równoważnej. Słusznie organ zaznaczył w swoim rozstrzygnięciu, że członkowie Grupy nie dokonują zwrotu środków produkcji, zużywają je w procesie produkcyjnym, a więc "konsumują je", a następnie wytworzone z nich i przy ich użyciu plony sprzedają Grupie, pomniejszając cenę o wartość przekazanych do używania środków produkcji. Trudno bowiem uznać, jak zasadnie argumentuje organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, aby grupa otrzymywała z powrotem nawozy i inne środki produkcji, Grupa nie otrzymywała lecz nabywała wyprodukowane przez jej członków przy użyciu m. inn. ww. środków produkcji plony, tj. ziarna zbóż i nasion oleistych, a więc zupełne nowe produkty rolne.

Ponadto wskazać należy, że nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w treści decyzji organu odwoławczego stwierdzenie autora skargi kasacyjnej o tym, iż organ ów stanął na stanowisku, że wyłącznie oddanie rzeczy innej osobie do używania z zastrzeżeniem zwrotu uzasadnia wniosek, że nie mamy do czynienia z przejściem na tę osobę prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, co miało doprowadzić do zawężającej wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ ten wskazał bowiem jedynie, że "przekazaniem nie jest wydanie rzeczy innej osobie tylko do używania z zastrzeżeniem zwrotu" i tylko w takim kontekście, tj. w celu wyjaśnienia pojęcia "przekazania" określonych towarów, posłużono się spornym zwrotem.

Reasumując, w bezspornym stanie faktycznym sprawy, organy prawidłowo uznały, a stanowisko to słusznie zostało ocenione przez Sąd I instancji jako zasadne, że czynność nieodpłatnego przekazania członkom Grupy środków produkcji rolnej winna podlegać opodatkowaniu jako nieodpłatna dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wyspecyfikowane w skardze kasacyjnej. Na marginesie należy wskazać, że pełnomocnik skarżącej spółki stawiając przedmiotowe zarzuty nie powiązał ich z żadnym przepisem Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdy tymczasem przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 tej ustawy jest orzeczenie sądu. Tym samym nie wskazał pełnej podstawy kasacyjnej.

W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego również uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W szczególności, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji ustosunkował się do stanowiska strony skarżącej odnośnie do wpływu ograniczeń w dysponowaniu przez członków Grupy przekazanymi środkami produkcji w kontekście wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Okoliczność, że skarżąca nie podziela ostatecznych wniosków Sądu I instancji nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie narusza również powyższego przepisu brak odniesienia się przez WSA w Gdańsku do powołanych przez spółkę interpretacji indywidualnych, które zostały wydane w indywidualnych sprawach i jako takie nie stanowią źródła prawa i ani Sąd I instancji, ani też organy nie były nimi związane. Przytoczenie ich tez mogło być ocenione wyłącznie w kategoriach emanacji stanowiska skarżącej spółki, przy czym w orzecznictwie podnosi się, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Wystarczy zatem, gdy z wywodów wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Dlatego z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez ów Sąd do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tak przykładowo: wyroki NSA z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2272/16 i z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt I GSK 1073/18). Nadto, na co zasadnie zwraca uwagę organ w odpowiedzi na skargę, w obrocie prawnym funkcjonują także interpretacje indywidualne podzielające stanowisko organów podatkowych i WSA w Gdańsku.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209 oraz art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 cytowanej ustawy, a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.).