Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 682/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 § 3, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138m § 1 i 138n § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Rz 682/21 Rzeszów, 11 października 2021 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 11 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. – postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 682/21

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (organ II instancji) decyzją z [...] lipca 2021 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (organu I instancji) z [...] października 2016 r. nr [...] w zakresie dotyczącym rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące luty-czerwiec, sierpień i listopad 2009 r. i określił K. sp. z o.o. w Rzeszowie (skarżącej) wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące luty-maj, sierpień i listopad 2009 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2009 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Pismem nadanym 11 sierpnia 2021 r. skargę na decyzję organu II instancji wniósł tymczasowy pełnomocnik szczególny skarżącej – doradca podatkowy J.W. – ustanowiony w związku ze śmiercią prezesa zarządu skarżącej, na podstawie art. 138m § 1 i 138n § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa).

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 10 września 2021 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie lub przed sądami administracyjnymi, aktualnego na dzień złożenia skargi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz o nadesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) P.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 16 września 2021 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik – pismem z 23 września 2021 r. – przesłała informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców z KRS według stanu na 23 września 2021 r. oraz wyjaśniła, że nie dysponuje pełnomocnictwem skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Jak stanowi art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art. 58 § 1 pkt 3) precyzuje natomiast, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W analizowanym przypadku, skargę w imieniu skarżącej wniósł jej tymczasowy pełnomocnik szczególny, którego umocowanie – zgodnie z art. 138m § 1 Ordynacji podatkowej – obejmuje reprezentowanie tej skarżącej jedynie przed organem podatkowym i tylko do czasu, gdy sąd ustanowi dla niej kuratora. Postępowanie sądowoadministracyjne, mimo że zapoczątkowane jest wniesieniem skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt, nie może być traktowane jako dalszy ciąg postępowania przed tym organem. Powołane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej wskazują jednoznacznie, że zakres umocowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego ograniczony jest do działania przed organem podatkowym. Tymczasowy pełnomocnik szczególny nie jest zatem osobą uprawnioną do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Art. 138m § 1 i 138n § 1 Ordynacji podatkowej nie kreują dla tymczasowego pełnomocnika szczególnego uprawnienia do złożenia w imieniu skarżącej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 374/19, postanowienie WSA w Warszawie z 27 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Wa 37/19).

W związku tym, że powołane przepisy Ordynacji podatkowej nie dają tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu prawa do złożenia skargi, pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej, zgodnie z art. 35 P.p.s.a. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nie przedstawiła wymaganego dokumentu.

Mając powyższe na uwadze, skargę należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) P.p.s.a.