Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 44/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatek od towarów i usług
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk(spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, Protokolant asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: II, IV, VII - XII 1998 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233§ 1 pkt.2 lit. a ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...], [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, czerwiec- grudzień 1998r.

- uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia podatku od niezaewidencjonowanej sprzedaży za miesiąc luty 1998r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie;

- uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad 1998r. i umorzył postępowanie w zakresie określenia zobowiązania za miesiąc czerwiec 1998r. oraz określił to zobowiązanie w podatku VAT: za miesiąc lipiec 1998 r. w kwocie 360 zł, za miesiąc sierpień 1998r. w kwocie 1.803 zł za miesiąc wrzesień 1998r. w kwocie 1.875 zł, za miesiąc listopad 1998r. w kwocie 1.118 zł zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że podatnik – W. T. w 1998r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych, pomocy drogowej i holowaniu oraz pośrednictwie w zakupie samochodów. W 1998r. podatnik korzystał ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.- powoływanej w dalszej części jako "ustawa o VAT" ). W oparciu o zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, dokumenty celne oraz zeznania świadków organ I instancji ustalił, iż w miesiącu lutym 1998r. podatnik utracił zwolnienie z podatku, na skutek przekroczenia wartości sprzedaży w wysokości 80.000 zł z tytułu usług pośrednictwa. Pierwszy zapis w księdze dotyczył usługi transportowej wykonanej w miesiącu czerwcu 1998r. Wykazany w księdze obrót podatnik ujmował jako obrót ze sprzedaży usług transportowych. Na podstawie dokumentów SAD, zeznań świadków – stron transakcji zawartych z podatnikiem oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów ustalono również, że w 1998r. podatnik nie zaewidencjonował w tej księdze, która była równocześnie ewidencją, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o VAT, całej kwoty obrotu uzyskanej z dokonanych transakcji.

W takich okolicznościach faktycznych organ I instancji, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o VAT, ustalił wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży za miesiąc luty 1998r. i ustalił od niej podatek VAT w kwocie 586 zł. W rozliczeniu podatku za miesiąc październik 1998r. organ podatkowy uwzględnił obrót osiągnięty przez podatnika z tytułu sprzedaży samochodu ciężarowego marki Mercedes 308D ( nie ujęty w księdze ), przyjmując że samochód ten nabyty został dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. W decyzji określił więc zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiące: luty 1998r., kwiecień, czerwiec – grudzień 1998r. w łącznej kwocie 28.434 zł.

Od decyzji organu I instancji podatnik złożył odwołanie, w którym, wnosząc o uchylenie tej decyzji, zarzucał jej wydanie z naruszeniem art. 120, art.122, art. 125, art. 180, art.190, art. 234 ordynacji podatkowej oraz art. 2,art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Wskazywał, iż w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, będącej równocześnie ewidencją VAT, wykazał całą kwotę obrotu z tytułu prowadzonej działalności w zakresie transportu i holowania pojazdów samochodowych, może jedynie z niewielkim opóźnieniem. Przepis art. 14 ust. 3 ustawy o VAT nie ma do niego zastosowania, bowiem nie przekroczył kwoty obrotu 80.000 zł, a nadto art. 14 ust. 4 ma znaczenie dla podatników osiągających obrót w roku poprzednim z tytułu komisu czy pośrednictwa. Ponadto przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji w poprzedniej - uchylonej w trybie art. 233§ 2 ordynacji podatkowej – decyzji były ustalenia kontroli odnoszące się tylko do miesięcy: październik – grudzień 1998r. Rozstrzygnięcie za okres objęty niniejszą decyzją świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych oraz stoi w sprzeczności z art. 234 ordynacji podatkowej. Wykazywany przez niego w dokumentach obrót nie zawsze był zgodny z rzeczywistością, bowiem dla minimalizacji kosztów wykazywane były kwoty zakupu samochodów niższe, bo miało to wpływ na opłaty celne, a zatem i niższą cenę nabycia samochodu dla klienta. Kwota przekazana mu jako pełnomocnikowi dotyczyła rozliczenia ze sprzedawcą zarówno kwoty uwidocznionej na fakturze jak i pozostałej. Sprzedaż zaś samochodu Mercedes nie była związana z wykonywaną działalnością gospodarczą. Przez cały okres od zakupu do sprzedaży ( 13 miesięcy ) był on remontowany i nie stanowił majątku trwałego prowadzonej działalności, stąd nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, iż w 1998r. W. T. pośredniczył w zakupach samochodów na zlecenie konkretnych odbiorców, działając w ich imieniu i na ich rachunek. Z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika, iż po otrzymaniu udzielonych przez zleceniodawców upoważnień dokonywał on następujących czynności: zakupu samochodu za granicą, zgromadzenia dokumentów dotyczących nabycia pojazdu, transportu pojazdu do Polski, odprawy w granicznym urzędzie celnym. Otrzymywał od zleceniodawcy określone kwoty pieniężne na wykonanie zlecenia przed wyjazdem zagranicę, bądź po sprowadzeniu samochodu do kraju. Zeznania świadków oraz dokumenty SAD wskazują na to, iż W. T. w 1998r. pośredniczył w zakupie samochodów na rzecz 13 osób ( wskazanych imiennie na str. 4-5 zaskarżonej decyzji ) oraz świadczył usługi transportowe na rzecz 5 osób ( wskazanych imiennie na str. 5 zaskarżonej decyzji ), a w miesiącu listopadzie 1998r. wykonał usługę holowania samochodu na rzecz PW "[...]" R. L. w B. P. – zgodnie z rachunkiem nr [...]/98.

W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 1998r. figurują jedynie zapisy dotyczące przychodu uzyskanego ze sprzedaży usług transportowych w 10 pozycjach. Dawało to podstawę do uznania prowadzonej przez podatnika ewidencji za nierzetelną, bowiem nie zwiera ona całej kwoty uzyskanego obrotu. Na podstawie art. 23 § 2 ordynacji podatkowej odstąpiono od ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, bowiem dane uzyskane w toku postępowania oraz wynikające z ksiąg podatkowych pozwalały na jej ustalenie bez sięgania do oszacowania.

Wskazując na treść art. 16 ust. 1 pkt. 2, art. 14 ust. 1 pkt. 1, art. 14 ust. 4 pkt. 2 oraz art. 14 ust. 3 ustawy o VAT Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, iż w związku z rodzajem prowadzonej przez podatnika w 1998r. działalności ( pośrednictwo i uzyskana z tego tytułu prowizja ) i przekroczeniem wartości sprzedaży towarów 80.000 zł utracił on zwolnienie podmiotowe od podatku VAT w miesiącu lutym 1998r. Podatnicy świadczący usługi pośrednictwa tracą zwolnienie od podatku w ciągu roku podatkowego, po przekroczeniu kwoty 80.000 zł, wyliczonej jako 30-krotność kwoty prowizji lub innej postaci wynagrodzeń. Kwota sprzedaży uprawniająca do korzystania ze zwolnienia w ciągu roku podatkowego wynosiła 2.666,66 zł ( 80.000 : 30), a nadwyżka ponad tę kwotę podlegała opodatkowaniu. W. T. uzyskał w miesiącu lutym 1998r. pierwsze wynagrodzenie ( prowizję ) z tytułu pośrednictwa przy zakupie samochodu na rzecz B. T. w wysokości 15.947,10 zł , a zatem kwotę przekraczającą kwotę uprawniającą do korzystania ze zwolnienia od podatku. W myśl art. 14 ust. 3 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstał z chwilą przekroczenia kwoty 2.666,66 zł a opodatkowaniu podlegała kwota 13.280 zł. Brak było jednak podstaw do ustalenia podatku w wysokości 586 zł od wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży za ten miesiąc w trybie art. 27 ust. 2 ustawy. W tej części decyzja podlegała uchyleniu, a postępowanie umorzeniu.

W zakresie ustaleń faktycznych, co do obrotu uzyskanego z tytułu sprzedaży samochodu marki Mercedes 308 D w wysokości 48.000 zł organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż obrót ten podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o VAT. Wskazał, iż w latach 1997-2000 podatnik wielokrotnie dokonywał zakupu, a następnie sprzedaży samochodów, a bez znaczenia jest podnoszony przez niego argument, że działalność taka wykracza poza zakres działalności określony we wpisie do działalności gospodarczej.

Ustosunkowując się do zarzutu strony, iż brak jest umów na piśmie z kontrahentami organ odwoławczy wskazał, iż treść tych umów została ustalona na podstawie zeznań świadków, które wskazują na czynności faktycznie dokonane. Dla oceny ich skutków prawnopodatkowych nie ma znaczenia, czy czynności te dokonane zostały z zachowaniem warunków i formy dla niej określonej. Nie uwzględniono też zarzutu strony, iż celowo zaniżane były ceny zakupu samochodów. Zebrany bowiem materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na prawidłowość ustaleń organu I instancji odnośnie działalności prowadzonej przez podatnika i jej rozmiarów. Oświadczenia składane przez stronę w toku postępowania odwoławczego nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami, a ustalenia faktyczne oparte są na dowodach źródłowych oraz zeznaniach świadków. W zakresie określenia podatku VAT za okres nie objęty decyzją uchyloną w trybie art. 233 § 2 ordynacji podatkowej wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] nr [...] wszczęte zostało postępowanie podatkowe za ten okres.

Podnoszony zarzut naruszenia art. 234 ordynacji podatkowej jest bezzasadny, bowiem przepis ten nie ma zastosowania w sprawach, w których decyzja organu I instancji została uchylona do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania: art. 120, art. 122, art. 125, art. 180, art. 191, art. 199 ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze, iż świadkowie K. i K. przesłuchani zostali z naruszeniem art. 190 § 1 ordynacji podatkowej przeprowadzono ten dowód ponownie.

Świadek K. podtrzymał swoje zeznania. Świadek K. zeznał, iż prowizja dla podatnika miała wynosić 2.000 zł, a zatem wartość niezaewidencjonowanego obrotu należało przyjąć w tej wysokości ( pierwotnie kwota ta wynosiła 10.395,48 zł). Z kwoty niezaewidencjonowanego obrotu, w ocenie organu odwoławczego, należało też wyłączyć kwotę 2.500 zł z tytułu wykonanej usługi transportowej na rzecz K. K., bowiem wyliczona ona została na podstawie wskazanej przez stronę średniej ceny świadczonych usług, bez wskazania konkretnych okoliczności.

W odniesieniu do usług wykonanych na rzecz pań R. i T. oraz panów S., O., K., K., D. okazane w trakcie postępowania dowody wewnętrzne zawierają zapisy sprzeczne z zapisami dokumentów celnych odnośnie tras, na których wykonane zostały usługi przewozowe, jednak wadliwe wystawienie dowodów księgowych dokumentujących transakcje nie oznacza, iż nie miały one miejsca. W piśmie z dnia 7.04.2003r. podatnik wyjaśnił, pod jakimi pozycjami w księdze został wykazany przychód od poszczególnych klientów. W tej sytuacji zmniejszono obrót ustalony przez organ I instancji o kwotę łączną 24.463, 58 zł , stąd obrót uzyskany przez podatnika w 1998r. wynosi 135.905,94 zł. a zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za poszczególne miesiące od lutego 1998r. jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji str. 10.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych orzeczono jak w decyzji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. T..

Zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 125, art. 180, art. 191, art. 199 i art. 234 ordynacji podatkowej oraz art. 14 ust. 3 i 4, art. 14 ust. 7a, art. 15 ust. 1 i art. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt. 1 "ustawy o VAT" skarżący wnosił o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi podtrzymywał swoje twierdzenia, iż całą sprzedaż podlegającą ewidencjonowaniu wykazał w książce przychodów i rozchodów, która jednocześnie spełniała rolę ewidencji VAT. Dokonana odmienna ocena materiału dowodowego jest dowolna. Przychód od pana L. wykazana jest pod data [...].02.1999r. Nie każda usługa zamykała się kwotą 2.000 zł , stąd pod jedną pozycją wykazano usługę dla L. i J.. Bez podstaw faktycznych i prawnych ustalono, że przychód ze świadczonych usług był przychodem dodatkowym do związanych z działalnością transportową, którą faktycznie świadczył. Obrót, biorąc pod uwagę świadczone usługi, ewidencjonował z nieznacznym tylko opóźnieniem, ale w całości. Transportując samochody na podstawie otrzymanego upoważnienia był zobowiązany do działania w jego imieniu i na jego rzecz. Dążył zatem do minimalizacji kosztów i niejednokrotnie wykazywał na fakturze niższą kwotę należną za zakupiony samochód, dzięki czemu opłaty za cło mogły być niższe.

Nie zajmuje się pośrednictwem w nabyciu samochodów lecz jego zakresem działalności jest transport. Ustalona treść umów jest dowolna i nie poparta żadnymi dowodami. Sprzedaż samochodu Peugeot Boxer nie była związana z wykonywaną działalnością gospodarczą, został on sprzedany przed upływem 6-ciu miesięcy od daty nabycia i rozliczony jako sprzedaż rzeczy. Nosił się z zamiarem jego wykorzystania w działalności, ale się rozmyślił i sprzedał go okazjonalnie. Nie zbierał rachunków za jego remont, gdyż był on poza składnikami jego majątku trwałego. Także zamiana samochodu Toyota Corolla na Volkswagena Passata nie miała żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a opodatkowanie tej zamiany jest ustaleniem dowolnym i jako takie nie ma znaczenia podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i w całości podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, iż zdarzenia dotyczące transakcji, których stroną był pan L. i pan J. nie odnoszą się do roku 1998. Także transakcje dotyczące samochodów Peugeot i Passat nie były przedmiotem opodatkowania w 1998r. Wskazał również, iż przepis art. 14 ust. 7a ustawy o VAT nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji i nie miał w sprawie zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przytoczonych w niej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego.

Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy podstawowe znaczenie wobec faktu, iż skarżący korzystał ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT – art. 14 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) miało ustalenie rodzaju transakcji dokonywanych przez skarżącego w ramach prowadzonej w 1998r. działalności gospodarczej i ich rozmiaru. Stosownie bowiem do art. 14 ust. 3 powołanej ustawy, jeżeli wartość sprzedaży towarów u podatników zwolnionych od podatku na podstawie art. 14 ust.1 pkt. 1 przekroczy kwotę 80.000zł zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad tę kwotę. Stosownie zaś do art. 14 ust. 4 pkt. 2 powołanej ustawy, w przypadku podatników, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt. 2, przez wartość sprzedaży towarów określoną w ust. 1 pkt. 1 rozumie się 30-krotność kwoty prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usług – w pozostałych przypadkach.

Prawidłowe w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zebranego i ocenionego bez naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 200§ 1 ordynacji podatkowej, są - w ocenie sądu - ustalenia faktyczne, z których wynika, iż skarżący W. T. w 1998r. prowadził działalność gospodarczą polegającą także na pośrednictwie w zakupie samochodów zagranicą. Twierdzenia skargi, iż ten rodzaj działalności nie był prowadzony sprzeczne są z jej treścią, bowiem sam skarżący w skardze podaje, iż " transportując samochody, na podstawie otrzymanego upoważnienia, byłem zobowiązany, reprezentując mocodawcę do działania w jego imieniu i na jego rzecz". "Kwota przekazana dla mnie jako pełnomocnika..." Wskazuje to, iż skarżący wykonywał w ramach zawartej z klientem umowy tak czynności prawne ( zakup samochodu ) jak i faktyczne ( przewóz samochodu do Polski w ramach zawartej umowy ). Taka treść umów, potwierdzona przez kontrahentów skarżącego, wyczerpuje dyspozycję art. 750 k.c. i choć organy podatkowe nie powołują wprost tego przepisu prawa dokonana ocena treści umów łączących skarżącego ze wskazanymi w decyzji organu I instancji imiennie osobami jest prawidłowa. W konfrontacji zeznań tych świadków z treścią podatkowej księgi przychodów i rozchodów, stanowiącej równocześnie ewidencję, o której mowa w art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, uprawnione było stanowisko organów podatkowych, iż nie wszystkie obroty uzyskane z działalności gospodarczej w 1998r. zostały zaewidencjonowane, a twierdzenie skarżącego, iż były one zaewidencjonowane, lecz z "niewielkim opóźnieniem" jest gołosłowne. Prawidłowo wskazały organy podatkowe, iż zawarta z B. T. umowa, wykonana w lutym 1998r., spowodowała przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 14 ust. 3 powołanej ustawy, a zatem skarżący w momencie wskazanym w zaskarżonej decyzji, stał się podatnikiem podatku od towarów i usług, co rodziło po jego stronie obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 oraz obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne oraz składania deklaracji VAT-7. Czynności tych skarżący nie wykonywał. Brak ewidencji, o której mowa w art.27 ust. 4 wykluczał zastosowanie w sprawie art. 18 ust.3 powołanej ustawy. Twierdzenia skarżącego, iż treść zawieranych przez niego umów oraz rodzaj otrzymywanego wynagrodzenia nie mieści się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy i wskazane na tę okoliczność orzeczenie NSA nie jest trafne. W przepisie art. 16 ust. 1 pkt. 2 mowa jest o podstawie opodatkowania czynności dla prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami powierniczymi, agenta, zleceniobiorcy, komisanta lub innej osoby świadczącej usługi o podobnym charakterze. Rodzaj wykonywanych usług, w tym dla B. T., mieści się w dyspozycji tego przepisu prawa. Podatnik, w świetle tego przepisu jest "inną osobą świadczącą usługi o podobnym charakterze", dla której wartością sprzedaży jest " inna postać wynagrodzenia", a nie tylko prowizja, jako % określona wartość świadczonej usługi. Twierdzenia skarżącego, jakoby faktyczny obrót uzyskany przez niego był niższy niż wynika to z ustaleń faktycznych sprawy opartych na dokumentach administracyjnych SAD, bowiem ceny nabycia samochodów były faktycznie wyższe, a podanie niższej ceny miało służyć obniżeniu opłat celnych nie może się ostać. Nie może bowiem stanowić przeciwdowodu dla dowodu w postaci decyzji administracyjnej SAD, dowodu z dokumentu jakim jest faktura powołanie się na "powszechność posługiwania się przez podatników świadomym wprowadzaniem w błąd przy tego rodzaju czynnościach organów administracji publicznej".

Organ odwoławczy, uwzględniając w części argumentację skarżącego, co do rzeczywistych rozmiarów osiągniętego obrotu, w tym zawartą w piśmie z dnia [...].04.2003r., przyporządkował kwoty obrotu do poszczególnych zdarzeń gospodarczych wynikających z dokumentów oraz zeznań świadków. Działanie to znajduje uzasadnienie w treści art. 6 ust. 1 ustawy o VAT oraz w zasadach logiki. Ustalając wartość obrotu organy podatkowe oparły się o dokumenty zebrane w toku postępowania, decyzje administracyjne SAD, zeznania świadków- kontrahentów skarżącego oraz wpisy dokonane przez skarżącego do podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Tak ustalony obrót, w ocenie sądu, odzwierciedla faktyczny rozmiar prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i nie może być uznany za dowolny. Wbrew zarzutom skargi z zaskarżonej decyzji nie wynika, by obrót uzyskany z usług transportowych powiększony został o "dodatkowy obrót". Odrębnie bowiem opodatkowane zostały usługi, w stosunku do których ustalono, iż dotyczyły one wyłącznie transportu, a odrębnie usługi pośrednictwa przy sprzedaży, gdzie transport stanowił element usługi i nie był przedmiotem odrębnego opodatkowania.

Podnoszone przez skarżącego argumenty odnośnie transakcji zawartych z panem L. i J. nie odnoszą się do obrotów roku 1998 i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Zarzuty związane z transakcjami dotyczącymi samochodów Peugeot, Passat, Corolla, mogą mieć znaczenie dla oceny stanowiska organów podatkowych w kwestii sprzedaży samochodu Mercedes 308D. Ocena w tym przedmiocie dokonana została jednak, zdaniem sądu, zgodnie z wymogami art. 122, art. 187 § 1 , 191 i 192 oraz art. 210§ 4 ordynacji podatkowej i bez naruszenia art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, który nie mógł mieć w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy zastosowania ( towar nie był towarem, o którym mowa w art. 4 pkt. 7 powołanej ustawy).

Przepis art. 14 ust. 7 a powołanej ustawy nie miał w sprawie zastosowania i nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Zarzut naruszenia przepisu art. 234 ordynacji podatkowej mógłby odnosić się tylko do miesięcy objętych decyzją organu I instancji z dnia [...].09.2001 r. Nr [...], uchyloną decyzją Izby Skarbowej w trybie art. 233§ 2 ordynacji podatkowej, bowiem podatek od towarów i usług jest podatkiem płatnym miesięcznie, a w stosunku do pozostałych miesięcy 1998r. nie toczyło się poprzednio postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku. Trafnie jednak wskazała Izba Skarbowa, iż zakazem reformationis in peius związany jest organ odwoławczy. Nie wiąże on organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu i rozstrzyganiu sprawy ( por. uchwała NSA z dnia 4.05.1998r. FPS 2/98 ONSA 1998, Nr 3, poz. 79).

W tych okolicznościach, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, a zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) należało skargę oddalić, orzekając jak w sentencji.