Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1484/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i 11,  art. 64  ust.  1
journal: Dz.U. 2001 nr 129 poz 1444
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2007 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, dalej GITD, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nakładającą na A. T. karę pieniężną w wysokości 22.020,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Podczas kontroli drogowej, która miała miejsce dnia 2 sierpnia 2006 r. w miejscowości S., służby Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego stwierdziły, iż pojazd silnikowy V. o dopuszczalnej masie całkowitej 26900 kg wraz z przyczepą [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 33000 kg, należące do A. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą – W. w I., jest nienormatywny. Ze sporządzonego protokołu wynika, iż zatrzymany zespół pojazdów, przewożący drewno wielkowymiarowe, przekroczył dopuszczalną masę o 7,52 t. oraz przekroczył dopuszczalne naciski na drugiej, trzeciej, czwartej i piątej osi kolejno o: 16,10, 13,21, 41,09 i 22,83 kN. Kierowca kontrolowanego pojazdu, podpisując protokół, potwierdził zgodność stwierdzonych naruszeń ze stanem faktycznym.

Wobec powyższego, organ zawiadomił A. T. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, wzywając go o nadesłanie dodatkowych dokumentów m.in. aktualnego zaświadczenia o nadaniu numeru NIP i Regon i aktualnego dokumentu potwierdzającego formę prowadzenia działalności gospodarczej.

W nadesłanych do organu wyjaśnieniach, A. T., zwany dalej skarżącym, stwierdził, iż wyniki ważenia zapisane w protokole nie mogą odnosić się do rzeczywistych obciążeń osi jego pojazdu i przewożonego nim ładunku drewna dębowego. Ważenie, które wykonano w miejscu kontroli nie mogło wykazać rzeczywistych obciążeń osi, ponieważ punkt, w którym wykonano ważenie nie odpowiada wymogom, które powinien spełniać. Powierzchnia zagłębień pod wagą nie gwarantuje równego ustawienia urządzeń pomiarowych.; głębokość jest różna i wynosi od 5 cm do poziomu równego powierzchni placu, na którym ustawiony był pojazd z ładunkiem. W sytuacji takich zagłębień, pod osie, które nie były ważone powinno się było podłożyć podkładki, a nie zostały one użyte przez kontrolerów. Tym samym wszystkie koła nie były równo podparte, co spowodowało zwiększenie nienaturalnego nacisku na osie. Skarżący dołączył do wyjaśnień fotografie ukazujące miejsce ważenia.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. T. karę pieniężną w wysokości 22.021,00 zł Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – dalej utd. oraz art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 2, art. 40c ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) – dalej udp. art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – dalej prd. oraz § 3 ust. 1 pkt 3b, § 5 ust. 1 pkt 1, pkt 5c i § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Organ, wskazując właściwe punkty załącznika do udp., wyjaśnił iż nałożone zgodnie z tymi punktami kary pieniężne odpowiadają stwierdzonym podczas kontroli drogowej w dniu 2 sierpnia 2006 r. przekroczeniom dopuszczalnych nacisków osi na drogę i przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Wyjaśnienia jakie złożył skarżący, zdaniem organu, nie zasługiwały na uwzględnienie ponieważ:

1) sprawdzenie nacisków na osie pojazdu i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu odbyło się zgodnie z Instrukcją postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych wprowadzoną zarządzeniem Nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006r. GITD,

2) do ważenia użyto wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych CH 953134 i CH 942795 posiadających aktualną legalizację Urzędu Miar,

3) plac, na którym dokonano ważenia spełniał wymogi § 3 ust. 2 pkt 4 cyt. zarządzenia i został zatwierdzony przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad ( GDDKiA ) jako stanowisko do kontroli pojazdów,

4) do ważenia przeprowadzonego podczas kontroli w przedmiotowej sprawie wykorzystano wnęki w nawierzchni palcu, na którym znajduje się punkt ważenia, więc nie było konieczności stosowania podkładek wyrównujących pod inne koła pojazdu (powierzchnia pomostu wagi w wyniku zastosowania wnęk znajdowała się w płaszczyźnie powierzchni placu, na którym znajdował się ważony pojazd). Zastosowanie wnęk przewiduje § 3 ust. 2 pkt 5 cyt. zarządzenia, stanowiąc, iż podkładek nie używa się w przypadku, kiedy wagi umieszczone są we wnękach w nawierzchni w ten sposób, aby powierzchnia pomostu wagi znajdowała się w płaszczyźnie nawierzchni drogi na odcinku, na którym znajduje się pojazd w trakcie ważenia.

W wyniku wniesionego odwołania, skarżący podtrzymał swoje zarzuty odnośnie do nieprawidłowego sposobu ważenia, domagając się wizji lokalnej albo fachowej ekspertyzy potwierdzającej jego spostrzeżenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję inspektora wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2006 r. Przywołując treść przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, organ stwierdził iż odwołanie skarżącego uwzględnione zostać nie może. Przedsiębiorca dokonujący przewozów drogowych po drodze publicznej musi przestrzegać wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi na drogę. Po zweryfikowaniu ekstremalnych parametrów, którymi może charakteryzować się pojazd poruszający się po wybranej drodze, przewoźnik powinien dostosować do nich jednostkę transportową poprzez jej normatywny załadunek lub wystąpić o stosowne zezwolenie na jej przejazd jako pojazdu nienormatywnego. Z podpisanego bez zastrzeżeń protokołu kontroli wynikała nienormatywność pojazdu skarżącego. Przenośne wagi, którymi dokonano pomiarów posiadały ważną legalizację, a kary nałożono zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Punkt ważenia posiadał operat geodezyjny tzw. protokół z pomiaru pochylenia terenu, który daje gwarancję przystosowania danego miejsca do przeprowadzania pomiarów parametrów pojazdów. Kierowcy pojazdu ważonego okazano zarówno operat geodezyjny jak też świadectwa legalizacji. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego dotyczących właściwości wiezionego materiału, organ stwierdził iż kwestia zmiany jego właściwości pod wpływem warunków atmosferycznych należy wyłącznie do przedsiębiorcy, gdyż to on dokonując załadunku powinien uwzględnić powyższą okoliczność. Podkreślił też, iż indywidualne symulacje przedsiębiorcy w celu ustalenia rzeczywistej masy całkowitej ładunku, z różnych względów, nie muszą odzwierciedlać stanu rzeczywistego, stąd argumentacja zawarta w odwołaniu w tej kwestii nie jest uzasadniona. Wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu jest tylko pomiar dokonany w chwili kontroli na zalegalizowanych wagach.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący domagał się uchylenia decyzji GITD. Rozstrzygnięciu zarzucił:

- naruszenie art. 107 § 1 Kpa. przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 107 § 1 Kpa.),

- naruszenie art. 8 i art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, naruszenie prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.),

- naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa przez przeprowadzenie kontroli i postępowania kończącego się wymierzeniem w stosunku do przedsiębiorcy kary bez względu na stopień zawinienia, przy jednoczesnym braku przepisów precyzujących zasady postępowania, które pozwalałyby na uniknięcie naruszeń i prawidłowe postępowanie (art. 8 i art. 11 Kpa.),

- naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji niezapewnienie możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do materiału dowodowego (art. 10 Kpa.),

- przewlekłość postępowania i wydanie decyzji z przekroczeniem terminów określonych przy załatwianiu sprawy administracyjnej (art. 11 Kpa.).

- W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając iż stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie jest oczywisty, a skarga nie wskazuje okoliczności, które nie byłyby przedmiotem oceny dokonanej przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając skargę w tym zakresie, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym w dniu 2 sierpnia 2006 r. Stosownie do art. 13g ust. 1 udp. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym (...) wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej., a zgodnie z ust. 2 tego artykułu karę, o której mowa ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej, niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Wysokość kar pieniężnych określona jest w załączniku nr 2 do udp. Powyższe unormowanie oznacza, że w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, iż pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia jest ściśle określona.

W rozpatrywanej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, iż pojazd skarżącego, przewożący w dacie kontroli ładunek drewna, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i dopuszczalnych nacisków drugie, trzeciej, czwartej i piątej osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia 2 sierpnia 2006 r. który to protokół został podpisany przez kierowcę pojazdu z adnotacją "potwierdzam zgodność wyżej opisanych faktów i nie wnoszę zastrzeżeń". Skarżący konsekwentnie podczas całego postępowania kwestionował prawidłowość dokonania zważenia pojazdu, twierdząc że miejsce, w którym dokonano kontroli nie spełnia warunków dla ustalania rzeczywistych obciążeń osi, a na tę okoliczność nadesłał organowi wykonane przez siebie fotografie miejsca ważenia.

Sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżącego co do wadliwości wykonanego pomiaru. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została oparta o następujące dokumenty: protokół kontroli z dnia 2 sierpnia 2006 r., sporządzony przez geodetę Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w G. protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów zatwierdzającego to stanowisko do kontroli pojazdów, gdzie pomiaru dokonano w dniu 30 marca 2006 r. (k. 57 akt adm.) i wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar świadectwa legalizacji ponownych przenośnych wag elektronicznych nr CH 953134 i CH 942795 użytych do kontroli ważnych odpowiednio do 31 stycznia 2008 r. i do 30 kwietnia 2007 r. (k. 58 i 59 akt adm.). Jak stanowi art. 76 § 1 Kpa. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a zgodnie z § 2 tego artykułu przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty w zakresie poruczonym im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 Kpa. Skarżący poza własnymi twierdzeniami co do wadliwości miejsca ważenia nie przeprowadził dowodu przeciwko treści wymienionych wyżej dokumentów, które to działalnie przewiduje art. 76 § 3 Kpa. Zatwierdzenie przez właściwe służby stanowiska do kontroli pojazdów w miejscowości S., zawarte w protokole z pomiaru pochylenia terenu na tym stanowisku, nie może zostać podważone przez nie poparte żadną fachową opinią twierdzenia skarżącego. Również załączone do wyjaśnień skarżącego kopie fotografii miejsca ważenia nie mogą być dowodem na okoliczność, że miejsce ważenia było nieodpowiednie (k. 61 – 64 akt adm.) i tym samym skutecznie podważyć ustaleń protokołu pomiaru. Widoczne na załączonych zdjęciach zagłębienia zostały bowiem specjalnie przewidziane dla umiejscowienia w nich wag i tylko opinia osoby posiadającej stosowną wiedzę w zakresie prawidłowości urządzania stanowisk ważenia mogłaby skutecznie przeciwstawić się aktualnym na dzień ważenia dokumentom dopuszczającym dane miejsce do przeprowadzania na nim kontroli wagowych pojazdów.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych m. in. z naruszeniem art. 10 kpa. Skarżący został zawiadomiony pismem z dnia 18 sierpnia 2006 r. o przysługującym mu prawie czynnego udziału w postępowaniu m.in. o prawie wglądu do materiałów zgromadzonych w sprawie (k. 70 akt adm.). Po złożeniu wyjaśnień skarżący nie korzystał już na etapie postępowania przez organem I instancji z przyznanej mu prawem możliwości, zaś na etapie postępowania odwoławczego, skarżący ograniczył się do skierowania do organu I instancji prośby "o wstrzymanie egzekucji" (k. 25 akt adm.). Dodatkowo, wszelkie pisma organu I instancji kierowane do GITD kierowane były również do skarżącego, miał więc on pełny obraz postępowania w sprawie. Organowi nie można też zarzucić naruszenia art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Tak zaskarżona, jak też utrzymana nią w mocy decyzja zostały uzasadnione w sposób wyczerpujący i niepozostawiający wątpliwości. Kolejny zarzut naruszenia zaufania do organów państwa nie może znaleźć uznania Sądu, bowiem podnoszona przez skarżącego okoliczność braku winy jest bez znaczenia dla nałożonej kary administracyjnej, o której decyduje stwierdzony fakt naruszenia określonego ustawą stanu rzeczy, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego.

W świetle niepodważonego przez skarżącego stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny zarówno w odniesieniu do dopuszczalnej masy całkowitej, jak też nacisków na osie oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kar za każde przekroczenie i nienaruszenia przepisów procesowych, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem, a skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).