Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2059/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1292/12 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1292/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa zespołu budynków usługowo - biurowych z garażem podziemnym i z zagospodarowaniem terenu na dz. nr 1 obr. 9 Podgórze wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 (obr. 9), 9, 10, 11, 12 (obr. 31) Podgórze oraz z wjazdem z dz. nr 9 obr. 31 Podgórze przy ul. K. w Krakowie.

W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że jego poprzednia decyzja ustalająca warunki zabudowy dla tej inwestycji z [...] czerwca 2010 r. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lutego 2011 r., z powodu wad dotyczących wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej. Kolegium zakwestionowało też prawidłowość ustaleń Prezydenta w zakresie projektowanego lub istniejącego uzbrojenia terenu.

Prezydent podał, że w trakcie ponownego rozpatrywania inwestor zaktualizował informacje odnośnie zapotrzebowania na poszczególne media oraz warunków podłączenia do sieci gazowej i elektroenergetycznej, a także skorygował nazwę zamierzenia inwestycyjnego potwierdzając, że przedmiotowe postępowanie obejmuje również rozbudowę sieci infrastruktury technicznej, którą wykona inwestor we własnym zakresie, zgodnie z wytycznymi otrzymanymi od dysponentów poszczególnych sieci. Ponadto inwestor określił obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie na kopii aktualnej mapy ewidencyjnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ I instancji zweryfikował też strony postępowania pod kątem oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Prezydent wyjaśnił, że ze względu na szerokość frontu działki (13 m) minimalny promień wyznaczonego obszaru analizowanego dla przedmiotowej inwestycji wynosi 50 m, lecz kształt działki nr 1 (szerokość działki w głębi terenu jest dużo większa niż na styku z działką drogową, z której odbywa się zjazd tj. od frontu równego około 13 m, poprzez około 32 m w drugiej linii zabudowy i wreszcie do około 128 m w trzeciej linii zabudowy) spowodował, że wyznaczono poszerzony obszar analizowany.

Prezydent wskazał, że w celu wprowadzenia ładu w pierzei ul. K., linię zabudowy wyznaczono przez linię łączącą linię zabudowy budynku na dz. nr 13 i linię zabudowy budynku na dz. nr 14 i w ten sposób linia ta wyznacza linię zabudowy na działce nr 1 w odległości 9,0 m od granicy z działką drogową nr 9.

Średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu dla działek w obszarze analizowanym wynosi ok. 22%, a dla działek zajętych zabudową usługową - ok. 28%. Prezydent uznał, że dla planowanej inwestycji można przyjąć wskaźnik zbliżony do parametrów, jakie występują w obszarze analizowanym, na działkach zajętych zabudową usługową, jako reprezentatywnych dla zurbanizowanych obszarów miejskich. Za taki wskaźnik przyjął 34% (dz. nr 15), gdyż uznał, że wzorcem dla nowej zabudowy nie mogą być obiekty typu zespół garaży ze wskaźnikiem 48%, zabudowa wielkopowierzchniowa ze wskaźnikiem 50% lub podmiejski parterowy budynek jednorodzinny ze wskaźnikiem 16%. W ocenie Prezydenta przyjęta wysokość wskaźnika jest zgodna z zasadą kontynuacji parametrów istniejących w obszarze analizowanym, a wyznaczony wskaźnik nawiązuje skalą do zabudowy działek okolicznych, zajętych zabudową współczesną generującą nową tkankę miejską.

Odnośnie szerokości elewacji frontowej wskazano, że średnia szerokość elewacji frontowej budynków na obszarze analizowanym wynosi ok. 33 m, a względy przestrzenne pozwalają na wyznaczenie dla nowej zabudowy szerokości elewacji frontowych dla zespołu budynków w przedziale od 16 m do 59 m, czyli o szerokościach elewacji występujących w obszarze analizowanym. Kształt działki (forma litery L) narzuca formę rzutów budynków i szerokości ich elewacji. Szerokość elewacji frontowej budynku projektowanego w części południowej wyznaczono zatem w przedziale od 16 m do 25 m. Prezydent podkreślił, że specyficzny kształt działki sprawia, że budynek zlokalizowany w głębi działki, leżący w trzeciej linii zabudowy, nie będzie miał wpływu na czytelność szerokości elewacji frontowych ul. K., dodatkowo przesłonięty budynkami leżącymi w pierwszej i drugiej linii zabudowy. Dlatego odstąpił od wyznaczenia szerokości elewacji frontowej budynku leżącego w części północnej przedmiotowej działki, przylegającej do działki nr 16.

Dokonując analizy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki występujących w obszarze analizowanym organ I instancji uznał, że nowa zabudowa powinna kontynuować wysokości elewacji frontowych występujących w obszarze analizowanym, a zatem dla planowanej inwestycji można przyjąć wysokość zbliżoną do tej, jaka występuje na działkach sąsiednich zajętych zabudową usługową tj. w przedziale od 8 m do 17 m.

Ponadto organ I instancji powołał się na uzgodnienia organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli na:

1) postanowienie Marszałka Województwa Małopolskiego z [...] października 2011 r. w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym;

2) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia [...] lipca 2009 r. oraz z dnia [...] lipca 2011 r. w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego.

Uzyskano ponadto:

1) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z [...] grudnia 2008 r. w zakresie ochrony środowiska;

2) opinię Biura Planowania Przestrzennego z [...] grudnia 2008 r. w odniesieniu do terenów zlokalizowanych na obszarze sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zakrzówek";

3) opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z [...] czerwca 2009 r. w odniesieniu do obszarów położonych w otulinie parku krajobrazowego;

4) opinię Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie z [...] kwietnia 2009 r. w zakresie melioracji wodnych;

5) opinię Biura Infrastruktury Miasta z [...] grudnia 2008 r., [...] stycznia 2009 r. oraz z [...] kwietnia 2010 r.;

6) opinię Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z [...] kwietnia 2010 r.

7) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z [...] lipca 2009 r. dotyczącą rowu odwodnieniowego na terenie inwestycji;

8) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z [...] lipca 2009 r. w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

9) opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 2011 r.

Ponadto z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz przez Wojewodę Małopolskiego uzgodnienia z tymi organami uznano za dokonane.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Prezydent podkreślił też, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń.

Wskutek odwołania J.P. sprawa stała się przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, które decyzją z [...] lipca 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie Kolegium analiza urbanistyczno - architektoniczna odpowiadała wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu, a obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Kolegium stwierdziło także, że kształt działki stanowiącej teren inwestycji uprawniał do wyznaczenia obszaru analizowanego poszerzonego w stosunku do wymaganego prawem minimum (50 m), zaś istniejąca zabudowa, wzięta pod uwagę w toku postępowania przez urbanistę, usytuowana jest w bezpośrednim albo bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji. Zdaniem Kolegium w obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działki nr 15 i 2, zaś parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego. Odnośnie wyznaczenia przez organ I instancji tzw. nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 9 m od granicy z dz. nr 9 (ul. K.), Kolegium wyjaśniło, że stanowi to nawiązanie do zabudowy na działkach po obydwu stronach terenu inwestycji, tj. działki nr 14 oraz nr 13. Kolegium podkreśliło, że wskazana w odwołaniu działka nr 17 usytuowana po lewej stronie wjazdu na teren inwestycji jest w części przylegającej do terenu inwestycji niezabudowana, stąd też słusznie nawiązano do zabudowy na działce nr 13. Kolegium uznało, że zastosowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy, ustalającej najbliższe względem drogi dojazdowej usytuowanie budynku, dając możliwość wycofania planowanej zabudowy w głąb działki, czyni zadość cechom zabudowy danego obszaru i nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego. Podzieliło stanowisko organu I instancji dotyczące wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji zawiera także prawidłowo sporządzone załączniki, obejmujące zarówno część tekstową jak i załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Wszystkie załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali, nie budzi też wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym, sporządzając analizę architektoniczną - urbanistyczną oraz projekt decyzji. Kolegium stwierdziło też, że w toku ponownie prowadzonego postępowania uzupełniono konieczny materiał dowodowy, sporządzono ponownie analizę architektoniczno – urbanistyczną oraz nowy projekt decyzji, który przedłożono właściwym organom do uzgodnienia. Dlatego w ocenie Kolegium decyzja organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury. Decyzja została również w sposób prawidłowy uzasadniona.

Skargę na decyzję SKO w Krakowie wniósł J.P., zarzucając naruszenie:

1) art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy poprzez brak dokonania przez organ I instancji ponownych uzgodnień i opinii w zakresie zamierzenia inwestycyjnego objętego zaskarżoną decyzją w sytuacji sporządzenia nowego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz przeprowadzenia ponownej analizy;

2) § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wyznaczenie granic obszaru analizy;

3) § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie obowiązującej linii nowej zabudowy;

4) § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez ustalenie błędnego wskaźnika wielkości powierzchni istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika, jak również brak uzasadnienia dla konieczności zachowania 15% powierzchni biologicznie czynnej;

5) § 6 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie szerokości elewacji frontowej dla planowanego zamierzenia;

6) § 7 ust. 4 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego zamierzenia;

7) art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie analizy w oparciu o nieaktualną kopię mapy datowaną na 21 czerwca 2011 r., podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana w kwietniu 2012 r.

8) art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa obarczonej istotnymi wadami prawnymi;

9) art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak całościowego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

10) art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia wszystkich stron postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, a w związku z tym brak zapewnienia możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu wszystkim stronom postępowania;

11) art. 40 § 1 k.p.a. w związku z art. 43 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe przez organ I instancji oraz Kolegium doręczeń w sytuacji, gdy na zwrotnych potwierdzeniach doręczeń nie zostało wyraźnie wskazane, że dorosły domownik odbierający za adresata korespondencję zobowiązuje się do oddania jej adresatowi,

12) zasady dwuinstancyjności poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji jedynie kontroli decyzji organu I instancji bez rozpoznania sprawy od początku i bez poczynienia własnych ustaleń.

Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie oddalił skargę uznając, że zaskarżone decyzje są prawidłowe, a poprzedzające je postępowanie nie jest obarczone wadami skutkującymi koniecznością ich uchylenia.

W uzasadnieniu wyroku wskazał Sąd I instancji, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zasada tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", opisana w przywołanym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Podkreślił Sąd I instancji, że treść przytoczonych przepisów jednoznacznie wskazuje, że organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy są uprawnione do badania przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, a przepis ten zakreśla granice postępowania wyjaśniającego.

Oczywistym dla Sądu I instancji jest, że w celu wydania rozstrzygnięcia co do złożonego przez inwestora wniosku organy prowadzące postępowanie zobowiązane są wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu (art. 10 kpa), a także prawidłowo sformułować uzasadnienie decyzji z uwzględnieniem wymogów z art. 107 § 3 k.p.a.. W ocenie Sądu I instancji zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie powołanych wyżej przepisów postępowania, nie są zasadne. Przeciwnie, treść akt administracyjnych wskazuje na to, że wszystkie kluczowe dla wydania decyzji o warunkach zabudowy przesłanki zostały przez organy zbadane, a uzasadnienia decyzji obu instancji oraz treść sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej umożliwiały stronom zapoznanie się z motywami podjętych przez organy rozstrzygnięć. Strony, w tym też skarżący, miały także możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, składania pism procesowych oraz wnoszenia środków odwoławczych, a więc w kontrolowanym postępowaniu zostało naruszone prawo stron do czynnego w nim udziału. Sąd wojewódzki nie zgodził się też z zarzutami skargi wskazującymi na nieprawidłowe ustalenie kręgu stron kontrolowanego postępowania. Organ I instancji sporządził listę stron na podstawie wypisów z ewidencji gruntów dotyczących działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, a następnie krąg stron był aktualizowany poprzez uzyskiwanie nowych wypisów z ewidencji gruntów. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że w przypadku stwierdzenia, że w ewidencji gruntów wpisano nowych właścicieli działek, osoby te były zawiadamiane o toczącym się postępowaniu. Podkreślono, że spośród nowych właścicieli działek udział w ponownie prowadzonym postępowaniu zgłosił tylko właściciel działki nr 18 i został przez organ dopuszczony do udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu I instancji nie zostało naruszone zatem prawo stron do czynnego udziału w postępowaniu. Wyjaśnił Sąd I instancji, że w przypadku ewentualnego pojawienia się osób pominiętych w kontrolowanym postępowaniu, mogą one skorzystać z trybu wznowienia postępowania administracyjnego.

Za niezasadne uznał Sąd wojewódzki zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość doręczeń dokonywanych przez organy w toku postępowania. Ponadto Sąd I instancji uznał, że ustalenia organów dotyczące kręgu stron nie noszą cech dowolności, lecz zostały dokonane z uwzględnieniem rodzaju planowanej inwestycji. W przekonaniu Sądu I instancji uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają prawidłowo i logicznie wytłumaczone motywy podjętych rozstrzygnięć.

Brak naruszenia przepisów postępowania pozwolił WSA w Krakowie na przejście do badania zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy oraz przepisów rozporządzenia.

W przekonaniu Sądu I instancji, aby ustalić spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, organy prawidłowo wyznaczyły granice analizy wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków z zastosowaniem koncepcji tzw. dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą należy dostosować nową zabudowę do dotychczasowej, zarówno jeżeli chodzi o zagospodarowanie terenu, jak i cechy architektoniczne. Niezasadnym jest także zarzut posłużenia się przez organ nieaktualną mapą. Natomiast sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego został szczegółowo uzasadniony. W ocenie Sądu wojewódzkiego kształt działki, której dotyczy wniosek inwestora (w kształcie litery "L"), sprawia, że zasadnym było wyznaczenie granic obszaru analizowanego z uwzględnieniem nie tylko szerokości frontu działki, lecz także szerokości jej dalszej części.

Sąd I instancji uznał, że organy zasadnie stwierdziły, iż istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Także wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej sporządzonej przez organ I instancji nie budzą wątpliwości. Przeanalizowano zabudowę istniejącą na działkach znajdujących się w obszarze analizowanym, stwierdzając występowanie w nim m.in. funkcji handlowej i usługowej. Uprawnionym jest zatem wniosek, że ewentualna realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego mieści się w istniejącej w obszarze analizowanym funkcji.

Zarzut nieprawidłowego wyznaczenia linii zabudowy Sąd I instancji uznał za niezasadny, ponieważ z mapy, na której organ wyznaczył linię zabudowy, jednoznacznie wynika, że linia ta jest po prostu przedłużeniem linii zabudowy istniejącej na sąsiednich działkach. Za niezasadne uznał także zarzuty wadliwego określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Zdaniem Sądu I instancji, organy szczegółowo zbadały te parametry w obszarze analizowanym, obliczyły średnią ich wielkość, a następnie na tej podstawie określiły jaką wielkość mają mieć te parametry dla planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu wojewódzkiego, argumentacja organów w tym zakresie jest prawidłowa, a ustalone dla planowanej inwestycji parametry nie odbiegają od istniejącego w obszarze analizowanym stanu. Wyjaśnił orzekający Sąd I instancji, że przy określaniu wskaźnika powierzchni zabudowy posłużenie się przez organ wskaźnikiem obliczonym dla zabudowy usługowej było prawidłowe, ponieważ planowana inwestycja będzie miała taki charakter, a uprawnieniem profesjonalnego urbanisty jest odstępowanie w uzasadnionych przypadkach od wskaźników uśrednionych dla całego obszaru. Natomiast odnośnie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej Sąd I instancji podkreślił, że przepisy rozporządzenia nie wymagają określenia tego wskaźnika w decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Nie ulega wątpliwości Sądu wojewódzkiego, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (ulica K.). Nie budzą też wątpliwości Sądu I instancji także ustalenia dotyczące istniejącego uzbrojenia terenu, a wniosek, że w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji zostały spełnione wymogi do ustalenia warunków zabudowy, jest uzasadniony. Przedmiotowy teren nie wymaga też uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Sąd wojewódzki nie dopatrzył się także, aby zaskarżona decyzja była sprzeczna z przepisami odrębnymi.

Podniesione w skardze zarzuty, wskazujące na wadliwość dokonanych w toku postępowaniu uzgodnień, uznał Sąd I instancji za niezasadne. Podkreślił, że po uchyleniu pierwotnej decyzji organu I instancji zakres uzgodnień nie zmienił się. Niemniej jednak w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Wojewody Małopolskiego, Marszałka Województwa Małopolskiego, o czym także poinformowano strony postępowania. Zwrócił Sąd I instancji uwagę, że po uchyleniu pierwotnej decyzji organu I instancji nastąpiła z dniem 18 marca 2011 r. nowelizacja art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy, a więc nie zachodziła potrzeba uzgadniania projektu zaskarżonej decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

Podsumowując rozważania stwierdził Sąd I instancji, że organ I instancji ustalił wszystkie istotne elementy stanu faktycznego i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Natomiast organ odwoławczy dokonał ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu i trafnie przyjął, że decyzja organu I instancji była zgodna z prawem. W tej sytuacji zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 oraz art.15 k.p.a. był niezasadny, podobnie jak zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia.

W skardze kasacyjnej J.P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W treści skargi sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia, w przekonaniu autora skargi kasacyjnej, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja będąca przedmiotem skargi oraz ją poprzedzająca decyzja organu I instancji obarczona jest wadami, które skutkować winny ich uchyleniem;

art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organów administracji obarczonych naruszeniem przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, to jest art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a., wobec wydania decyzji przez organy obu instancji z pominięciem osób, które miały interes prawny w przedmiotowym postępowaniu,

art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi i pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji organów administracji obarczonych naruszeniem przepisów postępowania innymi niż dające podstawę do wznowienia postępowania, lecz mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;

art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi i pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji organów administracji obarczonych naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów wymienionych w punktach od 1 do 11 zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego;

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i brak wyczerpującego odniesienia się w treści uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do wszystkich zarzutów stawianych w skardze;

art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, Poz. 1269 wraz z późn. zm. - dalej zwanej "p.u.s.a") poprzez brak pełnego i rzetelnego skontrolowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji.

W skardze kasacyjnej znalazły się również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, to jest:

§ 3 ust. 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, Poz. 1588 - dalej zwanego "rozporządzeniem") poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji pomimo wadliwego ustalenia granic obszaru analizowanego;

§ 4 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji pomimo wadliwego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy;

§ 5 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji pomimo wadliwego określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy;

§ 6 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji pomimo wadliwego ustalenia szerokości elewacji frontowej;

§ 7 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji pomimo nieprawidłowego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej;

§ 2 pkt 6 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w związku z art. 54 ust. 1 pkt 2, art. 64 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji pomimo braku ustalenia konkretnych wymogów w zakresie ilości miejsc parkingowych.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazał skarżący kasacyjnie na właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, którzy nabyli te działki w toku toczącego się postępowania, a nie został im zapewniony w nim udział. Na kopii mapy ewidencyjnej, która stanowiła podstawę dla sporządzenia załączników do decyzji ustalającej warunki zabudowy, brak jest zaznaczonych niektórych z działek, które istniały w dniu wydania decyzji, to jest działek o numerach ewidencyjnych 19, 20, 21, 22. Również właściciele tych działek mogli zostać pominięci przy ustalaniu kręgu stron postępowania. Upatruje w tym skarżący kasacyjnie naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia, która obligowała Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonych decyzji..

Dalej wskazuje skarżący kasacyjnie, że analiza została wykonana w oparciu o nieaktualną kopię mapy (bez uwzględnienia podziałów dokonanych w ciągu roku przed wydaniem decyzji) a decyzja opiera się o nieaktualne uzgodnienia i opinie wydane na potrzeby postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z [...] czerwca 2010 r., która została uchylona przez organ odwoławczy. W przypadku zmiany projektu podlega on ponownemu uzgodnieniu.

Dalej skarżący kasacyjnie wskazał, że obszar analizowany został wadliwie wyznaczony (kilkukrotnie większy niż minimalny), bowiem uzasadnienie tej okoliczności jest zbyt skąpe, a zdaniem skarżącego kasacyjnie służyć miało to objęciu tym obszarem jednego budynku, który stanowił podstawę do ustalenia parametrów zabudowy. Wskaźnik linii zabudowy został wyznaczony na zasadzie odstępstwa, podczas gdy akta sprawy nie dają ku temu uzasadnienia, a organ nie przedstawił przemawiającej za tym argumentacji. Za wadliwie określony uznano także wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w granicach od 5% do 34%, podczas gdy średnia dla obszaru analizowanego wynosi 22%. Sąd I instancji nie dostrzegł tego uchybienia. Również parametry szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi tej elewacji zostały ustalone, w ocenie skarżącego kasacyjnie, nieprawidłowo, gdyż nie korelują z parametrami wynikającym z przeprowadzonej analizy.

Zarzucił autor skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo ewidentnej wadliwości decyzji poprzez brak ustalenia konkretnych wymogów w zakresie miejsc parkingowych. Obowiązek zapewnienia miejsc parkingowych wynika z przepisów prawa, natomiast rolą organów administracji było skonkretyzowanie tego obowiązku w taki sposób, by zagwarantować odpowiednie warunki obsługi inwestycji. Takie naruszenie WSA w Krakowie winien był stwierdzić z urzędu, gdyż nie był związany treścią skargi.

W piśmie z 18 marca 2015 r. uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zobowiązanie skarżącego kasacyjnie do zwrotu organowi niezbędnych kosztów postępowania. W treści pisma szczegółowo wykazano, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem podlegała ona rozpoznaniu w granicach zakreślonych przez skargę kasacyjną.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, ponieważ w jej treści wskazano zarówno na zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak też naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia).

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania jako pierwszy został oceniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie. Zauważyć należy, że art. 151 p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, a warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. W orzecznictwie stwierdza się, że naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej, co oznacza, że zarzut naruszenia tego przepisu wymaga powiązania z naruszeniem konkretnych przepisów, którym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, uchybił Sąd I instancji w toku rozpoznawania sprawy. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej takich powiązań nie wskazał, tym samym stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. nie mógł odnieść oczekiwanego skutku.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że nie wszystkie uprawnione osoby miały zapewniony udział na prawach strony w postępowaniu przed organami administracji. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednakże na tę podstawę wznowienia może skutecznie powołać się jedynie podmiot, którego ona bezpośrednio dotyczy. Sąd natomiast powinien tę okoliczność uwzględnić z urzędu tylko w przypadku wniesienia przez ten podmiot stosownego środka zaskarżenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08, z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1781/08, z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 177/10 oraz z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 9/12, wszystkie dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie zarzut ten natomiast formułuje strona, która aktywnie uczestniczyła w całym postępowaniu. W konsekwencji także i ten zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny.

W przekonaniu NSA Sądowi I instancji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niedostrzeżenie naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia tych przepisów w wykonaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej w oparciu o nieaktualną kopię mapy, na której nie uwidoczniono podziałów na działki nr 19, 20, 21 i 22. Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzuca, że organ I instancji posłużył się nieaktualnymi uzgodnieniami i opiniami. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji wadliwie dokonaną kontrolę zaskarżonej decyzji wskutek niedostrzeżenia naruszeń procesowych w postępowaniu administracyjnym, w pierwszej kolejności należy ocenić, czy rzeczywiście naruszenia te miały miejsce oraz czy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów postępowania mogły uzasadniać zastosowanie przez Sąd instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności sporządzoną w sprawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 77, 77 § 1 i 80 k.p.a.. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny uzasadnia stanowisko tego Sądu, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, czy spełnione są warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że wykonanie analizy w oparciu o mapę, na która nie zostały naniesione nowe podziały mogło mieć wpływ na treść decyzji. Dokonane w trakcie postępowania podziały dotyczyły bowiem, czego skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, działek zabudowanych garażami tak jak inne działki położone w środku działki nr 23, która ma kształt litery "L", nie miały wiec wpływu na treść ustalonych warunków zabudowy. Dla przedmiotowego postępowania istotny jest bowiem sposób zainwestowania nieruchomości objętych analizą, a ten nie uległ zmianie.

Odnosząc się do zarzutu utraty ważności uzgodnień i opinii uzyskanych w toku pierwotnego postępowania wskazać należy, że pierwsza decyzja o warunkach zabudowy została uchylona celem szczegółowego uzasadnienia przez organ pierwszej instancji ustaleń stanowiących treść rozstrzygnięcia. W trakcie ponownego postępowania niewielkiej zmianie uległa jedynie nazwa przedsięwzięcia Zatem w rzeczywistości planowana inwestycja nie uległa zmianie, a uzyskane uprzednio uzgodnienia i opinie były bezterminowe, zatem podnoszony w tym zakresie zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, zasadnie zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że dane dokonane uzgodnienia i uzyskane opinie zachowały swoją aktualność.

Sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazują także na naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów.

W myśl powołanego przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w tym przepisie obejmuje przytoczenie ustaleń faktycznych, dokonanych przez organ administracyjny oraz ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia, gdy uzasadnienie nie odpowiada jego wymogom, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku czyni zadość warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji zawarł w nim ocenę legalności zaskarżonej decyzji, wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśnił także powody, dla których nie podzielił stanowiska skarżącego. Uzasadnienie nawiązuje w dostateczny sposób do podstawy materialnoprawnej decyzji, a dokonana przez Sąd I instancji ocena postępowania administracyjnego nie nosi znamion dowolności. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym i stanowi naruszenie wskazanego wyżej przepisu. Należy jednocześnie podnieść, że sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, nie dokonuje natomiast samodzielnych ustaleń.

Ostatni zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji brak pełnej kontroli prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej wskazuje, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo ewidentnej wadliwości decyzji, która nie spełniała wymogów w zakresie ustalenia ilości miejsc parkingowych. Obowiązek zapewnienia miejsc parkingowych, w przekonaniu autora skargi kasacyjnej, wynika bowiem z samych przepisów prawa, natomiast rolą organów administracji było skonkretyzowanie tego obowiązku w taki sposób, by zagwarantować odpowiednie warunki obsługi inwestycji. Takie naruszenie WSA w Krakowie winien był natomiast stwierdzić z urzędu, gdyż nie był związany treścią skargi.

Zarzut ten należy ocenić łącznie z ostatnim zarzutem skargi kasacyjnej, dotyczącym naruszenia przepisu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w związku z art. 54 ust. 1 pkt 2, art. 64 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak ustalenia w przedmiotowej decyzji wymogów w zakresie ilości miejsc parkingowych. W przekonaniu NSA zarzut ten nie jest usprawiedliwiony, bowiem w załączniku nr 1 do decyzji w opisie rodzaju inwestycji wskazano, że obejmuje ona dwa budynki biurowo-usługowe, garaż podziemny (przewidywana ilość miejsc parkingowych podziemnych ok. 150) oraz infrastrukturę. Nie sposób zatem zarzucić Sądowi I instancji, że nie dokonał w tym zakresie właściwej kontroli przedmiotowej decyzji, brak także naruszenia w tym zakresie wskazanych przepisów prawa materialnego.

Pozostałe zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą poszczególnych przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do tych zarzutów w kolejności ich przytoczenia w petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut błędnej wykładni § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zarzut ten skarżący kasacyjnie wiąże z ustaleniem obszaru analizowanego bez dostatecznego uzasadnienia.

W przedmiotowej sprawie wyznaczono obszar analizowany w promieniu 200 m od działki objętej inwestycją, uzasadniając to specyficznym kształtem działki (litera "L"). W przekonaniu Sądu I instancji zasadnym było wyznaczenie granic obszaru analizowanego z uwzględnieniem nie tylko szerokości frontu działki, lecz także szerokości jej dalszej części. Należy w tym miejscu przypomnieć, że szerokość frontu działki nr 1, z którego odbywa się zjazd na ul. K. wynosi 13 m, dalej działka rozszerza się do około 32 m, aby osiągnąć szerokość około 128 m. Kształt działki przypomina literę "L". W tych okolicznościach, także w przekonaniu orzekającego NSA, wyznaczenie obszaru analizowanego w promieniu 50 m byłoby nieadekwatne do okoliczności sprawy, ponieważ nie obejmowałby racjonalnie określonej całości urbanistycznej, pozwalającej na ustalenie parametrów okolicznej zabudowy. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał uzasadnienie wyznaczenia tego obszaru za wystarczające.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia § 4 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe wyznaczenie linii zabudowy. Sąd I instancji przyjął, że linia ta wyznaczona jest prawidłowo, ponieważ jest przedłużeniem linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Kwestionuje to skarżący kasacyjnie wskazując, że pominięta została linia wyznaczona zabudową na działce 17, zaś oparcie się na linii zabudowy działek 14 i 13 stanowi wyznaczenie tej linii w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, czyli na zasadzie wyjątku. Z analizy znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowej działki budynki posadowione są w różnych odległościach od krawędzi jezdni, a także w różnej odległości od działki drogowej. Celem wprowadzenia ładu w pierzei ul. K., organy ustaliły linie zabudowy na połączeniu linii zabudowy działki nr 13 i działki 14 – w odległości 9 m od granicy z działką drogową. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie WSA w Krakowie uznał, że wyznaczenie linii zabudowy w tym kształcie jest uzasadnione. Przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza bowiem inne (niż przedłużenie linii istniejącej zabudowy) wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej.

Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 5 ust. 2 poprzez wadliwe określenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy. Sąd I instancji przyjął, że posłużenie się przez organy wskaźnikiem obliczonym dla zabudowy usługowej było prawidłowe, gdyż planowana inwestycja będzie miała taki charakter. Z treści analizy wynika, że dla planowanej inwestycji można przyjąć wskaźnik zbliżony do parametrów jakie występują w obszarze analizowanym, na działkach zajętych zabudową usługowa. Za taki wskaźnik przyjęto 34% (działka nr 15), odrzucono natomiast działki zajęte zespołem garaży ze wskaźnikiem 48% oraz zabudowę wielkopowierzchniową ze wskaźnikiem 50% ( budynek T.), a także budynki jednorodzinne ze wskaźnikiem 16%. W kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji wskaźnik ten został wyznaczony od 5 do 34%. Przepisy rozporządzenia dają podstawę do odejścia od ogólnych zasad wyznaczenia średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowanej do powierzchni terenu, szerokości i wysokości elewacji frontowej ustalonej dla zabudowy na obszarze analizowanym, gdy wynika to z analizy określonej w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Także w przekonaniu orzekającego NSA nawiązanie do zabudowy usługowej przy ustalaniu tego parametru jest prawidłowe, prawidłowo także ustalenie tego wskaźnika nastąpiło w "widełkach" z zaznaczeniem, że minimalna powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić 15% powierzchni działki.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez wadliwe ustalenie szerokości elewacji frontowej oraz § 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia poprzez wadliwe określenie wysokości górnej krawędzi tej elewacji. Podniósł skarżący kasacyjnie, że dopuszczenie w treści decyzji określającej warunki zabudowy realizacji budynku o szerokości od 16 do 25 m i wysokości 8 do 17 m nie ma nic wspólnego z kształtowaniem przez organy polityki przestrzennej. Nie sposób się z tym zgodzić, gdyż wskazanie konkretnej określonej szerokości i wysokości jest uzasadnione dla jednego obiektu, natomiast umknęło skarżącemu kasacyjnie, że przedmiotowa inwestycja obejmuje zespół budynków, z których każdy może mieć, ze względu na nietypowy kształt działki, odmienne parametry.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie wymogami.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.