Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 26/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 1, art. 35 par. 1, 3, 4, art. 36 par. 1, art. 63 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1, art. 149 par. 1, 1a, 2, 3, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora Uniwersytetu [...] do rozpoznania wniosku K. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu [...] dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w zakresie przyznania K. K. sumy pieniężnej; 5. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz K. K. kwotę 299 (dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Kierownik Stacjonarnych i Niestacjonarnych Studiów Doktoranckich w zakresie Nauk [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] skreślił K. K. z listy uczestników studiów doktoranckich.

Od wymienionej decyzji K. K. złożył odwołanie.

Decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję z [...]

Na decyzję z dnia [...] K. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wyrokiem z dnia 20 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 1294/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. K. Po uprawomocnieniu się wyroku akta administracyjne zostały zwrócone organowi administracji w dniu 12 marca 2015r.

W dniu 15 grudnia 2014r. K. K. złożył wniosek do Uniwersytetu [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora UŁ z [...] gdyż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek został złożony za pośrednictwem platformy ePUAP i doręczono go adresatowi w dniu 15 grudnia 2015r.

W dniu [...] K. K. złożył do Uniwersytetu [...] wezwanie do załatwienia jego wniosku z 15 grudnia 2015r. gdyż dotychczas nie otrzymał rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku. Wezwanie złożono za pośrednictwem platformy ePUAP i doręczono je adresatowi w dniu 19 stycznia 2016r.

W dniu 21 stycznia 2016r. K. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w załatwieniu jego wniosku z 15 grudnia 2015r. i wniósł o wymierzenie Rektorowi UŁ grzywny w wysokości 30 000 zł. Skargę wniesiono za pośrednictwem platformy ePUAP Uniwersytetu [...].

W piśmie z dnia 22 maja 2016r. K. K. zmienił żądanie skargi w ten sposób, że zamiast wymierzenia grzywny wniósł o zasądzenie od Rektora Uniwersytetu [...] zadośćuczynienia w wysokości 18 000 zł. Pismo wniesiono za pośrednictwem platformy ePUAP Uniwersytetu [...].

W dniu 7 lipca 2016r. pełnomocnik K. K. złożył pismo skierowane do Uniwersytetu [...] w którym popierał skargę i wniósł o przekazanie skargi do WSA w Łodzi.

Postanowieniem z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku K. K. z 15 grudnia 2015r. o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z [...].

K. K. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy przez Rektora Uniwersytetu [...].

Postanowieniem z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z [...].

K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Rektora UŁ z [...].

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016r. w spr. III SA/Łd 818/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. K. na postanowienie z [...].

W odpowiedzi na skargę K. K. na bezczynność Rektora UŁ w przedmiocie jego wniosku z 15 grudnia 2015r. organ administracji wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

W uzasadnieniu podniesiono, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku z 15 grudnia 2015r. wynikało stąd, że organ rzadko wykorzystuje platformę ePUAP. Dotychczas służyła ona do korespondencji z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Do tej pory K. K. wszelkie pisma składał tradycyjnie za pośrednictwem poczty. Organ nie miał świadomości, że w skrzynce odbiorczej ePUAP znajdują się wnioski pochodzące od skarżącego. Dopiero po złożeniu pisma przez pełnomocnika skarżącego w dniu 7 lipca 2016r. organ zorientował się, że w skrzynce odbiorczej ePUAP znajdują się wnioski K. K. Wniosek z 15 grudnia 2015r. został rozpatrzony postanowieniem Rektora UŁ z [...]. Organ wniósł o oddalenie żądania przyznania skarżącemu zadośćuczynienia gdyż nie doznał on żadnego uszczerbku w sferze jego praw i obowiązków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art.3 § 2 pkt.1-4 i 8 wymienionej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1.)decyzje administracyjne

2.)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty

3.)postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie

4.)inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach

8. ) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt.1-4a.

Zgodnie z treścią art.149 §1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art.149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z treścią art.149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi K. K. jest bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w rozpoznaniu jego wniosku z 15 grudnia 2015r. o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora UŁ z dnia [...].

Należy zaznaczyć, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Stosownie do treści art.52 § 1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie aktu, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, upoważnia do stwierdzenia, że skarżący spełnił wszelkie warunki formalne warunkujące skuteczność wniesienia skargi na bezczynność. W dniu 19 stycznia 2016r. K. K. złożył do Rektora Uniwersytetu [...] pismo, w którym wezwał on organ do załatwienia jego wniosku z 15 grudnia 2015r. gdyż do dnia dzisiejszego nie potrzymał rozstrzygnięcia w jego przedmiocie. Treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że skarżący domagał się od Rektora UŁ rozpoznania jego wniosku z 15 grudnia 2015r. W ocenie sądu pismo to wyczerpało tryb z art.37 § 1 K.p.a. i wobec braku nad Rektorem Uniwersytetu [...] organu wyższego stopnia należy uznać, że stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga w niniejszej sprawie jest więc dopuszczalna.

Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności administracyjnej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999r./Lex nr 48016/, w wyroku w sprawie IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001r./Lex nr 78938/ oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998r./Lex nr 43260/.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).

W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie Rektor Uniwersytetu [...] pozostawał w sprawie bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z 15 grudnia 2015r. W tym dniu K. K. złożył do Rektora UŁ wniosek o stwierdzenie nieważności jego decyzji z dnia [...]. Wniosek został złożony drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, Należy zaznaczyć, że taki sposób złożenia podania przez stronę jest dopuszczalny. Złożenie podania przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji przewiduje przepis art.63 K.p.a. Wniosek skarżącego winien zostać rozpoznany w ciągu miesiąca (tzn. do 15 stycznia 2016r.) a w sprawie szczególnie skomplikowanej w ciągu dwóch miesięcy (tzn. do 15 lutego 2016r.) W niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że sprawa której dotyczył wniosek z 15 grudnia 2015r. jest szczególnie skomplikowana a więc wniosek winien być rozpoznany w terminie do 15 stycznia 2016r. Rektor Uniwersytetu Łódzkiego rozpoznał wniosek dopiero w dniu [...]. W tym dniu wydał bowiem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] (k.40-41). Rozpoznanie wniosku skarżącego nastąpiło zatem po upływie terminu określonego w art.35 § 3 K.p.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że Rektor UŁ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 15 grudnia 2015r.

Rozpoznanie wniosku skarżącego nastąpiło już po wniesieniu przez niego skargi (21 stycznia 2016r.) a przed wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie (30 grudnia 2016r.) W związku z czym postępowanie w zakresie zobowiązania organu administracji do rozpoznania wniosku z 15 grudnia 2015r. stało się bezprzedmiotowe. Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a. sąd umorzył postępowanie w tym zakresie. Jednocześnie, na podstawie art.149 § 1 pkt.3 p.p.s.a sąd stwierdził, że Rektor Uniwersytetu [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku K.K. z 15 grudnia 2015r.

W ocenie sądu bezczynność Rektora UŁ w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art.149 § 1a p.p.s.a. jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Muszą wystąpić szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Za działanie "rażące" należy uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde naruszenie prawa wskutek trwającej bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnej" bezczynności. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki. Ocena czy doszło do rażącego naruszenia prawa musi być dokonane w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie.(por. wyroki WSA w Warszawie z 9 września 2016r. w spr. VIII SAB/Wa 49/16, z 10 sierpnia 2016r. w spr. VIII SAB/Wa 23/16 i z 26 lipca 2016r. w srp. VIII SAB/Wa 39/16, wyrok WSA w Krakowie z 8 września 2016r. w spr. II SAB/Kr 126/16, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 7 lipca 2016r. w spr. II SAB/Go 43/16, wyrok WSA w Gliwicach z 6 lipca 2015e. w spr. IV SAB/Gl 22/16, wyrok WSA w Bydgoszczy z 4 lipca 2016r. w spr. II SAB/Bd 56/16, wyrok WSA w Opolu z 20 czerwca 2016r. w spr. II SAB/Ol 36/16 i wyrok WSA w Gdańsku z 8 czerwca 2016r. w spr. II SAB/Gd 86/16).

W rozpoznawanej sprawie opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku skarżącego wynosiło 5 miesięcy. Jak wynika z odpowiedzi na skargę opóźnienie to było spowodowane tym, że organ administracji rzadko wykorzystywał platformę ePUAP. Służyła ona jedynie do prowadzenia korespondencji z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W związku z czym organ nie sprawdzał na bieżąco skrzynki odbiorczej ePUAP i nie wiedział, że K. K. za jej pośrednictwem złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...]. Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżącego wynikało zatem z braku wiedzy organu o złożonym wniosku powstałym wskutek nie sprawdzania korespondencji przychodzącej na skrzynkę ePUAP. Opóźnienie nie powstało zatem z celowego lekceważenia wniosku skarżącego ani nie można uznać, że miała miejsce zła wola uczelni w rozpoznaniu wniosku. Do opóźnienia doszło wskutek przeoczenia organu wynikłego z braku bieżącego kontrolowania skrzynki ePUAP. Zachowanie organu należy rozpatrywać w kategoriach niedbalstwa a nie świadomego i umyślnego opóźnienia załatwiania wniosku K.K.

Wina uczelni w opóźnieniu rozpoznania wniosku skarżącego nie budzi wątpliwości. Obowiązkiem organu było bowiem bieżące sprawdzanie skrzynki ePUAP i przychodzącej do niej korespondencji. W sytuacji gdyby uczelnia tak postępowała nie doszłoby do opóźnienia w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Należy jednak zaznaczyć, że pomiędzy K.K. a uczelnią toczyło się i nadal toczy się wiele spraw dotyczących różnych aktów i czynności uczelni (w tutejszym sądzie zostało zakończonych lub nadal toczy się ponad 40 spraw ze skargi K.K.) i w każdym z tych postępowań prowadzono korespondencję w tradycyjnej formie a mianowicie za pośrednictwem poczty. Skarżący dotychczas zawsze składał swoje pisma i dokumenty do uczelni w formie papierowej. Dopiero wniosek z 15 grudnia 2015r. złożył po raz pierwszy w formie elektronicznej na skrzynkę ePUAP. Można zatem zrozumieć stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że skoro dotychczas wszelka korespondencja ze skarżącym była prowadzona w tradycyjny sposób to uczelnia nie miała świadomości, że K.K. złożył swój kolejny wniosek na skrzynkę odbiorczą ePUAP. Okoliczność tę również należy wziąć pod uwagę przy ocenie czy do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa.

O tym, że uczelnia nie lekceważyła wniosku skarżącego i nie miała złej woli w opóźnieniu jego rozpoznania świadczy zachowanie organu po uzyskaniu wiedzy o złożeniu wniosku. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego uczelnia dowiedziała się o złożeniu wniosku przez skarżącego z pisma jego pełnomocnika, które wpłynęło do organu w dniu 7 lipca 2016r. (k.4). W piśmie tym pełnomocnik poparł skargę informując o wniosku K.K. złożonym w dniu 15 grudnia 2015e. za pośrednictwem platformy ePUAP. Po złożeniu tego pisma organ w dniu [...] wydał postanowienie w przedmiocie wniosku z 15 grudnia 2015r. Wniosek skarżącego został zatem rozpoznany niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy o jego złożeniu. Dowodzi to, że uczelni w żadnym wypadku nie można postawić zarzutu złej woli w rozpoznaniu wniosku K.K. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w oświadczeniu pełnomocnika złożonego na rozprawie, że uczelnia przykłada szczególną wagę do terminowego i zgodnego z prawem załatwiania wszystkich wniosków K.K. z uwagi na postawę skarżącego, który występuje przeciwko uczelni z szeregiem różnych żądań.

Przy ocenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa należy również uwzględnić treść wniosku z dnia 15 grudnia 2015r. We wniosku tym K. K. wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora UŁ z [...] gdyż, w jego ocenie, została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć należy, że decyzja z [...] została zaskarżona przez K.K. do WSA w Łodzi. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 1294/13 WSA w Łodzi oddalił skargę zaś z uzasadnienia wyroku wynika, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Akta administracyjne zostały zwrócone organowi w dniu 12 marca 2015r. zaś 9 miesięcy później skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...]. Wniosek ten dotyczy zatem decyzji, która była już kontrolowana przez sąd i kontrola ta nie stwierdziła naruszenia prawa przez uczelnię. W istocie skarżący podnosząc, że decyzję z [...] wydano z rażącym naruszeniem prawa, kwestionuje ustalenia sądu dokonane w prawomocnym wyroku z 20 marca 2014r. Okoliczność czego dotyczy wniosek z 15 grudnia 2015r. należy również wziąć pod uwagę przy ocenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa.

Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że bezczynność Rektora UŁ w rozpoznaniu wniosku z 15 grudnia 2015r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nastąpiło wskutek przeoczenia organu jakim było nie sprawdzanie korespondencji przychodzącej na skrzynkę odbiorczą ePUAP. Nie można natomiast uznać, że miał miejsce celowy, lekceważący stosunek uczelni do złożonego wniosku oraz że wystąpiła zła wola organu w opóźnieniu rozpoznania wniosku. Mając to na uwadze sąd uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

W ocenie sądu brak było podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, o której mowa w art.149 § 2 K.p.a.

Należy zaznaczyć, że K.K. w skardze wnosił o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 30000 zł zaś w kolejnym piśmie z 22 maja 2016r. zmienił żądanie w ten sposób, że zamiast grzywny wnosił o zasądzenie od organu zadośćuczynienia za bezczynność w kwocie 18000 zł W istocie skarżący wnosił o przyznanie mu od organu kwoty pieniężnej określonej w art.149 § 2 K.p.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że suma pieniężna, o której mowa w art.149 § 2 K.p.a. ma z jednej strony charakter dyscyplinująco – represyjny a z drugiej strony cel kompensacyjny. Jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia wniosku strony i winna być ona przyznana w szczególnie drastycznych wypadkach zwłoki organu w załatwieniu wniosku. Chodzi o takie sytuacje gdy organ unika wydania aktu i istnieje obawa, że bez dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektował przepisów K.p.a. Jeżeli chodzi o cel kompensacyjny to suma pieniężna ma stanowić zadośćuczynienie za krzywdę jaką strona poniosła wskutek zwłoki organu w rozpoznaniu wniosku. (por. wyroki WSA w Szczecinie z 15 lipca 2016r. w spr. I SAB/Sz 5/16, WSA w Gliwicach z 5 lipca 2016r. w spr. IV SAB/Gl 149/15, WSA w Warszawie z 17 czerwca 2016r. w spr. I SAB/Wa 258/16, WSA w Gdańsku z 25 maja 2016r. w spr. III SAB/Gd 18/16, WSA w Poznaniu z 24 maja 2016r. w spr. IV SAB/Po 29/16 i WSA w Krakowie z 17 maja 2016r. w spr. II SAB/Kr 54/16).

W niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dyscyplinowania organu do rozpoznania wniosku skarżącego gdyż został on niezwłocznie rozpatrzony po uzyskaniu wiedzy przez uczelnię, że został on złożony. Organ uzyskał taką wiedzę w dniu 7 lipca 2016r. a w dniu [...] wydal postanowienie w przedmiocie wniosku z 15 grudnia 2015r. Po stronie organu nie było celowego unikania rozpoznania wniosku skarżącego. Nie miało także miejsca celowe lekceważenie wniosku ani zła wola organu w rozpoznaniu wniosku. Opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku wynikało z przeoczenia organu jakim było nie sprawdzanie skrzynki odbiorczej ePUAP. W ocenie sądu nie było potrzeby dyscyplinowania uczelni przez przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej celem "przymuszenia" organu do rozpatrzenia wniosku z 15 grudnia 2015r.

W przekonaniu sądu po stronie skarżącego nie wystąpiła żadna krzywda z tytułu opóźnienia w rozpoznaniu jego wniosku z 15 grudnia 2015r., która uzasadniałaby przyznanie mu sumy pieniężnej. K. K. nie wykazał istnienia takiej krzywdy. W ogóle nie uzasadnił swojego żądania przyznania mu kwoty 18000 zł. Nadto jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach wniosek z 15 grudnia 2015r. dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji z 6 listopada 2013r. z powodu rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy WSA w Łodzi kontrolował już legalność tej decyzji i oddalił skargę bo nie doszło do naruszenia prawa. Wspomnieć tylko należy, iż wniosek z 15 grudnia 2015r. został negatywnie rozpatrzony przez uczelnię właśnie dlatego, że WSA w Łodzi w wyroku w spr. III SA/Łd 1294/13 oddalił skargę nie stwierdzając naruszenia prawa przy wydaniu decyzji z [...]. Brak jest podstaw do przyjęcia, że K.K. poniósł jakąkolwiek szkodę z tytułu opóźnienia w rozpoznaniu jego wniosku z 15 grudnia 2015r. W związku z czym sąd oddalił żądanie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, o której mowa w art.149 § 2 K.p.a.

Reasumując sąd uznał, że Rektor Uniwersytetu [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku K.K. z 15 grudnia 2015r. lecz rozpatrzył ten wniosek przed wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie. W związku z czym, na podstawie art.161 § 1 pkt.3 p.p.s.a. sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu administracji do rozpatrzenia wniosku skarżącego zaś na podstawie art.149 § 1 pkt.3 p.p.s.a. stwierdził, że Rektor UŁ dopuścił się bezczynności. Na podstawie art.149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdził, że bezczynność nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa zaś na podstawie art.149 § 2 p.p.s.a. oddalił żądanie przyznania K.K. sumy pieniężnej.

W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sąd oparł się na treści przepisu art.206 p.p.s.a. Skarga została uwzględniona jedynie częściowo. Rektor UŁ dopuścił się bezczynności lecz nie miała ona charakteru rażącego i jednocześnie oddalono żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości 18000 zł W związku z czym uzasadnione jest przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów jedynie w części. Ogólna suma kosztów to 597 zł (100 zł – wpis sądowy, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika i 17 zł – opłata kancelaryjna) zaś połowa kosztów to 299 zł. Taką też kwotę przyznano skarżącemu tytułem zwrotu kosztów postępowania.

R.T.