Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 14/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

S. C. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji [...] z dnia [...] maja 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] cofnął S. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że Sąd Rejonowy we W. dwoma wyrokami – z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz z dnia [...] lipca 2005 r., uznał S. C. winnym popełnienia czynów określonych w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. z kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Podał również, że w Sądzie Rejonowym we W. toczy się przeciwko S. C. postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k. Powyższe okoliczności były powodem uznania przez organ, że S. C. należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), tj. takich co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto, organ podał, że S. C. naruszył zasady przechowywania broni określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...].

Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2009 r. S. C. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Wcześniej, tj. w dniu 30 grudnia 2008 r. przesłał do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. orzeczenie psychologiczne nr [...], orzeczenie lekarskie nr [...], zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku Łowieckim oraz zaświadczenie o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania wystawione przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego we W..

W toku postępowania organ uzyskał opinię o stronie w miejscu jej zamieszkania z Komendy Miejskiej Policji we W., informację z Krajowego Rejestru Karnego oraz informację z Sądu Rejonowego w L. oraz Sądu Rejonowego w G. o toczących się postępowaniach karnych przeciwko S. C..

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił S. C. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że S. C. spełnia wymogi określone w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, tj. posiada zaświadczenie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego we W. potwierdzające posiadanie uprawnień do wykonywania polowania. Ponadto przedstawił zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku Łowieckim. Spełnia także wymogi określone w art. 15 ust. 3 powołanej ustawy, albowiem przedstawił orzeczenie lekarskie, a także orzeczenie psychologiczne stwierdzające, iż nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ, powołując się na informacje uzyskane z Krajowego Rejestru Karnego, wskazał, że w stosunku do S. C. były wydane wyroki:

1. Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] grudnia 2003 r. uznający go winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (wyrok prawomocny od dnia 23 grudnia 2003 r.),

2. Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] lipca 2005 r. uznający go winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (wyrok prawomocny od dnia 2 sierpnia 2005 r.),

3. Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2006 r. uznający go winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. (wyrok prawomocny od dnia 18 maja 2006 r.),

4. Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] października 2006 r. uznające go winnym popełnienia czynu z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (wyrok prawomocny od dnia 31 stycznia 2007 r.),

5. Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] grudnia 2006 r. uznający go winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. (wyrok prawomocny od dnia 25 października 2007 r.),

6. Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] maja 2007 r. uznający go winnym popełnienia czynu z art. 218 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (wyrok prawomocny od dnia 22 listopada 2007 r.).

Ponadto, organ podniósł, że przed Sądem Rejonowym w L. oraz przed Sądem Rejonowym w G. toczą się postępowania karne, w których S. C. występuje jako oskarżony o popełnienie czynów z art. 286 § 1 k.k.

Komendant Wojewódzki Policji w B. podał także, że z opinii sporządzonej przez Komendę Miejską Policji we W. wynika, iż S. C. posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania. Nie jest osobą konfliktową i przestrzega zasad współżycia sąsiedzkiego. Nie stwierdzono skłonności do nadużywania alkoholu i substancji psychotropowych. Nie odnotowano także interwencji przeciwko wyżej wymienionemu. Jednostka opiniująca wydała stronie pozytywną opinię, mimo że prowadzone było przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze o popełnienie czynów z art. 286 § 1 k.k., oraz że pięciokrotnie został ukarany mandatami za wykroczenia w ruchu drogowym w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości.

Organ podniósł, iż nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej wyroki Sądu Rejonowego we W. oraz Sądu Rejonowego w G. są prawomocne i uznają stronę winną popełnienia czynów stypizowanych m.in. w rozdziale XXXV Kodeksu karnego jako przestępstwa przeciwko mieniu. Podkreślił, że z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że odmowa wydania pozwolenia na broń następuje w każdym przypadku ujawnienia, iż dana osoba należy do grona osób w nim wymienionych.

Zdaniem organu ustawodawca sam określił, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje wobec osób skazanych za popełnienie czynu, m.in. przeciwko mieniu. Prawomocne skazanie posiadacza pozwolenia na broń za popełnienie czynu skierowanego przeciwko mieniu bezpośrednio uzasadnia istnienie w przypadku takiej osoby obawy niezgodnego z prawem użycia broni. Biorąc pod uwagę liczne wyroki skazujące S. C. za popełnienie takich czynów, nie mogła zatem zapaść inna decyzja, niż odmawiająca wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Organ wyjaśnił również, że od osób ubiegających się o pozwolenie na broń należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii przejawiającej się poszanowaniem prawa. Takie postępowanie daje bowiem gwarancję, iż osoby takie będą przestrzegać także zasad bezpiecznego posiadania i używania broni, a więc, że nie użyją jej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Wskazał nadto, że pozytywne opinie o stronie w miejscu jej zamieszkania nie mają wpływu na sposób zakończenia postępowania z uwagi na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.

Od decyzji tej S. C. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wniósł o zmianę decyzji, poprzez wydanie pozwolenia na broń, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że prawo do posiadania broni jest konstytucyjnym uprawnieniem każdego obywatela i jeżeli tylko nie ma wątpliwości, że zagrozi on bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, powinien to pozwolenie otrzymać. Przyznał, że był wprawdzie karany, ale poza tą przesłanką wszystkie inne gwarantują przekonanie, że będzie przestrzegał porządku prawnego i broń nie będzie stymulatorem żadnych przestępczych zachowań. Wskazał także, że jest posiadaczem broni od wielu lat i nigdy nie było skargi dotyczącej jej niewłaściwego używania lub przechowywania.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż ustalenia poczynione przez organ I instancji w pełni pozwalają na stwierdzenie, że S. C., jako osoba skazana za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu oraz przeciwko której toczą się postępowania o popełnienie takich przestępstw nie może posiadać pozwolenia na broń. Negatywną ocenę strony jako posiadacza pozwolenia na broń potwierdza też dodatkowo fakt skazania go wyrokiem z dnia [...] czerwca 1997 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 258 k.k. (zorganizowana grupa przestępcza i związek przestępczy) oraz wyrokiem z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...] z art. 218 § 1 k.k. (przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową).

Organ wyjaśnił ponadto, że prawo do posiadania broni nie należy do kategorii konstytucyjnych praw obywatelskich, albowiem dostęp do niego jest z woli ustawodawcy reglamentowany i wymaga uzyskania zgody w drodze decyzji administracyjnej. Organ przyznał, że S. C. posiada uprawnienia związane z przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego, przedstawił wymagane badania lekarskie oraz psychologiczne stwierdzające, że posiada zdolność do dysponowania bronią, jednakże nie spełnia przesłanki przewidzianej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu nie ma również znaczenia fakt, że S. C. przez wiele lat posiadał broń, albowiem pozwolenie to w drodze decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. zostało cofnięte. Postawa strony nie uległa poprawie, przeciwnie – ponownie został skazany, w tym dwukrotnie za przestępstwo przeciwko mieniu, a ponadto toczą się przeciwko niemu postępowania karne o czyny wymierzone w mienie. Reasumując, Komendant Główny Policji stwierdził, że ustalony przez organ I instancji stan faktyczny spełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiącą materialną podstawę odmowy wydania pozwolenia na broń.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. C. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że osoba skazana za przestępstwo przeciwko mieniu nie musi posiadać cech, które warunkują skłonność do sprzecznego z prawem sięgania po broń. Zdaniem skarżącego fakt uprzedniego skazania za przestępstwo, powinien być ważnym, ale nie jednym elementem w ocenie kwalifikacji do posiadania broni. Podniósł, że gdyby z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wyłączyć sformułowanie "w szczególności" i gdyby po przecinku ustawodawca wymienił skazania za określone przestępstwa, to w takiej sytuacji nie byłoby wątpliwości, że kolizja z prawem eliminuje uprawnienie do posiadania broni palnej. Według niego, obecna redakcja tego przepisu oznacza, iż jest to przykładowe wyliczenie niektórych przestępstw, które mogą być elementem negatywnej oceny ubiegającego się o posiadanie broni. Ocena tej okoliczności powinna być dokonana na płaszczyźnie ogólnej, a więc z uwzględnieniem wszystkich przesłanek istotnych z punktu widzenia tego czy dana osoba po wydaniu pozwolenia na broń nie użyje jej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Ponadto podniósł, iż zaskarżona decyzja oparta jest na błędnych ustaleniach faktycznych, albowiem nigdy nie był skazany za przestępstwo stypizowane w art. 258 k.k., tj. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej i w związku przestępczym. Nie został także skazany w sprawie o sygn. akt [...] i sygnatura akt tej sprawy nie jest mu znana. Natomiast w sprawie o sygn. akt [...] sąd wydał wyrok łączny, nie jest to więc skazanie tylko określenie kary łącznej.

Wyjaśnił ponadto, że wyroki skazujące były wydane w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a w jej prowadzeniu był uzależniony od innych podmiotów, które nie regulowały należności za wykonaną pracę. Powstała zwłoka w płatnościach przechodziła zatem na kolejne podmioty. Wskazał także, że stopień społecznej szkodliwości, w przypadku popełnionych przez niego przestępstw, jest niewielki i w żadnym razie nie uprawnia do poglądu, że można go zaliczyć do osób, których wyposażenie w broń zagraża porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ ponownie podkreślił, że uregulowanie zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter jednoznaczny. Zatem co do osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w tym przepisie, a oceny, że istnieje obawa, iż osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego dokonał już sam ustawodawca.

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1176/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi S. C. z uwagi na toczące się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygnaturze akt II OPS 4/09, w związku z wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchwały mającej na celu wyjaśnienie: czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni czy też niezbędne jest dodatkowo wskazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga S. C. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2009 r. nie naruszają prawa.

Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i odmowa wydania pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07; wyrok z dnia 13 maja 2008 r., II OSK 514/07; wyrok z dnia 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07; z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07).

Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, "(...) iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni".

Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską uzyskały informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą wyroków skazujących, wydanych w stosunku do skarżącego, uznających go winnym popełnienia przestępstw przeciwko mieniu: wyroki Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] grudnia 2003 r., z dnia [...] lipca 2005 r., z dnia [...] października 2006 r. oraz z dnia [...] grudnia 2006 r., a także wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2006 r.

Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że S. C. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.

Organy Policji ustaliły ponadto, iż w stosunku do skarżącego toczą się kolejne postępowania karne przed Sądem Rejonowym w L. oraz przed Sądem Rejonowym w G., w których występuje on jako oskarżony o popełnienie czynów z art. 286 § 1 k.k., tj. czynów z kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Również ta okoliczność, w świetle powyższych rozważań, mogła zatem stanowić samoistną podstawę decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.

W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny, stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy Policji były zobligowane odmówić wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie, która została skazana prawomocnymi wyrokami sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz przeciwko której toczą się kolejne postępowania o popełnienie takich przestępstw. Odmowa ta następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz niezależnie od faktu posiadania przez niego wymaganego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, a także zaświadczenia potwierdzającego uzyskanie podstawowych uprawnień do wykonywania polowania.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, dotyczącego błędnych ustaleń faktycznych, należy stwierdzić, że z informacji o skarżącym z Krajowego Rejestru Karnego znajdującej się w aktach sprawy, wbrew jego twierdzeniom wynika, że był on skazany na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1997 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 258 k.k.

W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.