Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2115/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.145 par 1 pkt 1 w zw. z art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (sprawozdawca), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...)lipca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2013r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., po przeprowadzeniu wznowionego postępowania - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.2011 r. nakazującej M K w terminie do dnia (...).11.2011r. doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami robót budowlanych związanych z wymianą drzwi do lokalu nr (...) w budynku wielorodzinnym przy ul. (...) w (...).

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu (...).12.2011 r. wpłynął wniosek M K o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją z dnia (...).09.2011r., z przyczyny wymienionej w art. 145 § pkt 1 k.p.a. Zdaniem strony w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji stwierdzono nieprawdę oraz powołano się na nieprawidłowo wykonane pomiary szerokości drogi ewakuacyjnej jaka zaistniała po wymianie drzwi do lokalu.

Postanowieniem z dnia (...).12.2011r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. W toku wznowionego postępowania dokonano ponownych pomiarów i ustalono, że szerokość otworu drzwiowego lokalu nr (...) na drugiej kondygnacji, należącego do M K, w świetle ościeżnicy wynosi 80 cm, szerokość drzwi otwieranych na klatkę schodową 84,5 cm. Przy otwarciu drzwi pod kątem 45° szerokość drogi ewakuacyjnej wynosi 64 cm, przy kącie otwarcia 90° szerokość – wynosi 1,10 cm. Szerokość drogi ewakuacyjnej po zamurowaniu wnęki na klatce schodowej wynosi 1,16 m (od ściany do balustrady), zaś od ściany z licznikami elektrycznymi do balustrady, wynosi również 1,16 m .

Ponadto dokonano pomiarów na III kondygnacji budynku (stan istniejący od chwili wybudowania obiektu) na której zlokalizowane są dwa lokale mieszkalne. Drzwi wejściowe otwierają się tam do wewnątrz mieszkań. Szerokość drogi ewakuacyjnej od ściany (we wnęce której zamontowane są liczniki elektryczne) do balustrady wynosi 1,10 cm. Szerokość od ściany bez liczników (uskok na długości 1,38 cm) wynosi 1,23 cm. W ścianie z uskokiem zamontowane są włazy kominowe z prętów stalowych (szerokości 30 cm) na długości których droga ewakuacyjna wynosi 1, 04 m.

W kwestionowanym uzasadnieniu decyzji ostatecznej wskazano, iż skarżący dokonał wymiany drzwi wejściowych do lokalu nr (...) o szerokości skrzydła 0,90 m w świetle ościeżnicy (pierwotnie skrzydło 0,80 m), zmieniając przy tym kierunek otwierania ich na klatkę schodową oraz zabudował wnękę na klatce schodowej szerokości 1,44 m i głębokości 0,125 m.

W uzasadnieniu ww. decyzji ostatecznej, wskazano także na pomiary szerokości drogi ewakuacyjnej "pierwotnie drzwi otwierały się do lokalu - wówczas szerokość drogi ewakuacyjnej na klatce schodowej wynosiła 1,25 m (przy nie zabudowanej wnęce), obecnie otwierają się na zewnątrz - na klatkę schodową, przez co zawężona została droga ewakuacyjna i wynosi 1,10cm (przy otwarciu drzwi pod katem 90°).

Montaż drzwi w taki sposób (otwieranie na klatkę schodową) wpływa negatywnie na bezpieczeństwo użytkowania, zapewnienia właściwej szerokości drogi ewakuacyjnej. Osoba idąca schodami na II i III kondygnację budynku może zostać uderzona drzwiami przy ich otwieraniu. Droga ewakuacyjna na III kondygnacji wynosi 1,23 m.

Ostateczna decyzja, nakazywała doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami wykonanych robót budowlanych, przez demontaż drzwi wejściowych do lokalu nr (...) otwieranych na klatkę schodową i montaż drzwi otwieranych do środka lokalu (stan pierwotny).

W ocenie organu rozpoznającego sprawę w trybie wznowienia, wskazana w uzasadnieniu decyzji, 90 centymetrowa szerokość skrzydła drzwi otwieranych na klatkę schodowa, gdy w rzeczywistości wynosi 84 cm (jak wykazały ponowne pomiary) nie stanowi istotnego błędu w dotychczasowym postępowaniu, który mógłby być podstawą do nowego merytorycznego rozstrzygnięcia. Istotą rozstrzygnięcia był kierunek otwierania drzwi, dlatego nowa decyzja byłaby tożsama z decyzją ostateczną. Ponowne pomiary potwierdzały zasadność decyzji ostatecznej, gdyż otwarcie drzwi pod kątem 45°, zawęża szerokość drogi ewakuacyjnej do 64 cm.

Zdaniem organu, brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co skutkowało odmową uchylenia decyzji ostatecznej.

M K we wniosku z dnia (...).12.2011r. jako przyczynę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podnosząc, iż uzasadnienie decyzji zawiera nieprawdę, oraz nieprawidłowo wykonane pomiary szerokości drogi ewakuacyjnej.

Stosownie do art. 148 k.p.a. – "Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydal w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania."

M K dowiedział się o decyzji z dnia (...).09.2011r.,w dniu (...).11.2011r. (otrzymując jej kserokopię). Termin do złożenia wniosku upływał w dniu (...).12.2011r., tym samym wniosek z dnia (...)12.2012r. został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a.

Wskazana w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji 90 -cio centymetrowa szerokość skrzydła drzwi otwieranych na klatkę schodową, (przy rzeczywistej szerokości 84,5 cm - ponowne pomiary) nie stanowi istotnego błędu w dotychczasowym postępowaniu, który mógłby być podstawą do nowego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania nowej decyzji.

Reasumując organ wskazał, że powoływana przez skarżącego przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - fałszywe dowody – mogłaby być uznana za zaistniałą, co potwierdzają ponowne oględziny (z dnia 11.01.2012 r.). Jednak w istocie nie były to fałszywe dowody, lecz nieistotna dla sprawy niedokładność pomiarów drzwi. Zatem przesłanka wymieniona we wniosku skarżącego - fałszywe dowody nie wypełniła się, co oznacza brak podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

M K wniósł odwołanie od decyzji PINB w (...) z dnia (...).06.13r., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia (...).09.11r., nakazującej mu wymianę drzwi wejściowych do lokalu.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem, że nowe pomiary nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rzetelne wykonanie pomiarów wykazało, bowiem iż nie dopuścił się on samowoli budowlanej zarzucanej w decyzji ostatecznej.

Nie jest prawdą, że przed wymianą drzwi szerokość drogi ewakuacyjnej wynosiła 1,25 m, ponieważ szerokość tą ogranicza do 1,16 m, istniejąca od powstania bloku murowana szafa na liczniki energii elektrycznej. Wymieniając drzwi nie zmniejszył też szerokości drogi ewakuacyjnej do 1,10m, gdyż szerokość 1,10 m występuje jedynie przy otwarciu drzwi do kąta 90 stopni, natomiast po ich całkowitym otwarciu (a taki sposób mierzenia określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r.) szerokość ta wzrasta do 1,16m, czyli do maksymalnej rzeczywistej szerokości jaka jest dostępna na tym półpiętrze z uwagi na ograniczenie również do 1,16 m spowodowane murowaną szafą.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. - w § 242 pkt 4 stanowi: "Skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi."

Zatem dopuszcza się otwieranie drzwi na zewnątrz mieszkania, jednak nie mogą one zmniejszać szerokości drogi ewakuacyjnej, a szerokość tą należy mierzyć po ich całkowitym otwarciu, a nie jak w uzasadnieniu decyzji pod kątami 45 i 90 stopni.

Wykonanie pomiarów w sposób określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. dowiodłoby, iż nie doszło do zmniejszeniu szerokości dostępnej drogi ewakuacyjnej. Po całkowitym otwarciu drzwi, szerokość ta jest równa szerokości jaka jest dostępna w pozostałej części półpiętra klatki schodowej, czyli 1,16m.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia

(...) lipca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M K od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).06.2013 r., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.2011 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzją ostateczną z dnia (...).09.2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...), nakazał M K doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami wykonanych robót budowlanych związanych z wymianą stolarki drzwiowej lokalu nr (...) w budynku wielorodzinnym, przy ul. (...) w (...)

W dniu (...).12.2011r. do PINB w (...) wpłynął wniosek M K o wznowienie postępowania w ww. sprawie z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zdaniem strony decyzja w swoim uzasadnieniu zawiera nieprawdę oraz nieprawidłowo wykonane pomiary szerokości drogi ewakuacyjnej.

Postanowieniem z dnia (...).12.2011r., PINB w (...) wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...).09.2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ powiatowy decyzją z dnia (...).01.2012 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.

Następnie decyzją z dnia (...).03.2012 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu powiatowego oraz z urzędu uchylił poprzedzające ją postanowienie PINB w (...) z dnia (...).12.2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia (...) 04.2012 r. PINB w (...) wznowił postępowanie w sprawie kwestionowanej decyzji ostatecznej. W toku wznowionego postępowania dokonano ponownych pomiarów, podczas których ustalono, iż w lokalu nr (...) szerokość ościeżnicy wynosi 80 cm, szerokość drzwi otwieranych na klatkę schodową wynosi 84,5 cm. Przy otwarciu drzwi pod kątem 45° - szerokość drogi ewakuacyjnej wynosi 64 cm, przy kącie otwarcia 90° szerokość ta wynosi 1,10 cm. Szerokość drogi ewakuacyjnej po zamurowaniu wnęki na klatce schodowej wynosi 1,16 m (od ściany do balustrady), zaś od ściany z licznikami elektrycznymi do balustrady wynosi także 1,16 m.

Decyzją z dnia (...).04.2012 r. PINB w (...) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.2011 r.

Decyzją z dnia (...).06.2012 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w decyzję organu powiatowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9.01.2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1900/12, uchylił ww. decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB w (...) decyzją z dnia (...) 06.2013r., ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia (...).09.2011r.

Zdaniem (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego obecna odmowa uchylenia decyzji ostatecznej PINB w (...) z dnia (...).09.2011 r. była zasadna.

Organ odwoławczy przypomniał, że wznowienie postępowanie jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 K.p.a.).

Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego skutki wynikają dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu i muszą być wyrażone w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 K.p.a.

M K dowiedział się o decyzji z dnia (...).09.2011 r. w dniu (...).11.2011 r., zatem wniosek z dnia (...).12.2011 r. został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 K.p.a. Skarżący był stroną postępowania, w ramach którego zapadła decyzja z dnia (...).09.2011 r., a jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe organ powiatowy postanowieniem z dnia 2.04.2012 r. słusznie wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Kolejnym etapem postępowania w sprawie wznowienia postępowania było zbadanie czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9.01.013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1900/12, wydanym w tej sprawie wskazał, że "organy nie dokonały oceny, czy formalnie wskazana podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. - fałszywe dowody, zaistniała w okolicznościach wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania. Ogólna teza organu drugiej instancji, co do wykładni tej przesłanki bez odniesienia do okoliczności sprawy nie mogła zmienić sądowej oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji".

Mając powyższe wskazanie na uwadze organ II instancji przypomniał, że zdaniem skarżącego podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie M K - decyzja z dnia (...).09.2011 r. zawiera w uzasadnieniu nieprawdę oraz rażąco nieprawidłowo wykonane pomiary dostępnej szerokości drogi ewakuacyjnej.

Jednak aby skutecznie powoływać się na ww. podstawę wznowienia postępowania, fałszywość dowodów musi być stwierdzona przez właściwy organ. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, po drugie sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu.

Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych. Art. 145 § 2 K.p.a. przewiduje wyjątki od tego wymogu w sytuacji, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W takiej sytuacji postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem fałszu przez sąd lub inny organ, jednakże obie przesłanki muszą wystąpić łącznie. W przedmiotowej sprawie art. 145 § 2 K.p.a. nie miał zastosowania, natomiast z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby postępowanie w sprawie stwierdzenia fałszywości dowodów było prowadzone przed właściwym organem.

Wprawdzie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji ostatecznej wskazano szerokość skrzydła drzwi otwieranych na klatkę schodową, jako 90 cm, a w rzeczywistości wynosi ona 84,5 cm, to jednak nie stanowi to istotnego błędu w postępowaniu, który mógłby być podstawą do nowego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania nowej decyzji.

Ponowne pomiary potwierdziły zasadność decyzji. Drzwi otwierane na klatkę schodową zmniejszają szerokość przejścia, naruszają przepisy dotyczące szerokości drogi ewakuacyjnej, stąd orzeczenie obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego było właściwe.

Zatem mimo, iż przy pierwszych oględzinach dokonano niedokładnych pomiarów, to w omawianej sprawie nie można mówić o celowym sfałszowaniu dowodów, których konsekwencją może być zmiana decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Dlatego zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie została spełniona przesłanka wznowieniowa, na którą powoływał się wnioskodawca -tj. nie doszło do sfałszowania dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.).

M K wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).07.2013r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).04.2012r., odmawiającą uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...).09.12 r.

Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podnosił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) na wniosek sąsiadów, wszczął postępowanie w sprawie prawidłowości dokonanej przez niego wymiany drzwi wejściowych do lokalu nr (...).

W dniu (...).09.2011 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) dokonał oględzin i pomiarów szerokości wymienionych drzwi oraz szerokości drogi ewakuacyjnej i na tej podstawie w dniu (...).09.2011 wydał decyzję nakazującą -demontaż drzwi wejściowych do lokalu nr (...) otwieranych na klatkę schodową.

Wykonane przez pracowników organu pomiary szerokości drzwi były błędne, a pomiar szerokości drogi ewakuacyjnej wykonano niezgodnie z wymogiem § 68 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, domagał się wznowienia postępowania w sprawie wymiany drzwi wejściowych do lokalu.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie określa w jakim kierunku mają się otwierać drzwi wejściowe do lokalu.

Decyzja ostateczna ustala zmniejszenie szerokości drogi ewakuacyjnej z 1,25m (szerokość ta występuje tylko w sztucznie powiększającej przejście wnęce klatki schodowej) do szerokości 1,10m (tj. szerokości po otwarciu drzwi pod kątem 90 stopni), natomiast prawidłowy sposób pomiaru szerokości drogi ewakuacyjnej jest wskazany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w § 242 pkt 4, stanowi w jaki sposób należy mierzyć dostępną szerokość drogi ewakuacyjnej - "Skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi." Natomiast podana w uzasadnieniu decyzji szerokość 1,10m, występuje przy otwarciu drzwi do 90 stopni, a nie po ich całkowitym otwarciu, kiedy to szerokość wynosi 1,16m.

Z powyższego wynika, że szerokość drogi ewakuacyjnej pomimo wymiany drzwi nie została zmieniona i zarówno przed wymianą drzwi wynosiła 1,16m, jak i po ich wymianie, też wynosi 1,16m.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skargę należało oddalić.

Na wstępie przypomnieć należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a.

M K we wniosku o wznowienia postępowania z dnia (...).12.2011r., jako przyczynę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podnosząc, iż uzasadnienie decyzji ostatecznej zawiera nieprawdę, oraz nieprawidłowo wykonane pomiary szerokości drogi ewakuacyjnej. W toku dwukrotnie prowadzone postępowania administracyjnego, skarżący nigdy nie wskazywał na inną podstawę wznowienia, dlatego uznać należy, iż organ związany był taką podstawą prawną żądania wznowienia postępowania.

Pierwszym etapem postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania było wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (w sytuacji, gdy zaistnieją formalne podstawy wznowienia, tj. gdy z żądaniem występuje strona, został zachowany termin określony w art. 148 k.p.a., oraz gdy strona powołała się na ustawowe przesłanki wznowienia).

Jak prawidłowo ustaliły organy orzekające w sprawie, wszystkie te elementy spełniał wniosek M K.

Następnie organ zbadał podnoszoną przez wnioskodawcę podstawę wznowienia w odniesieniu do postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją.

Po zbadaniu podstaw wznowienia, organ mógł (teoretycznie) wydać jedną z decyzji określonych w art. 151 k.p.a. to jest - o odmowie uchylenia decyzji wobec braku podstaw wznowienia, decyzję o uchyleniu dotychczasowej decyzji łącznie z orzeczeniem o istocie sprawy, decyzję ograniczającą się do stwierdzenia, iż dotychczasowa decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Skoro w przedmiotowej sprawie skarżący wnosił o wznowienie postępowania od decyzji ostatecznej, nakazującej mu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami wymienionych wcześniej drzwi wejściowych do lokalu nr (...), a jako podstawę wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - "dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe", to zadaniem organu było odniesienie się jedynie do tej przesłanki.

Wprawdzie uzasadnienia wydanych decyzji zawierają również analizę sprawy w odniesieniu do ponownie wykonanych przez organ nadzoru budowlanego pomiarów szerokości drzwi i szerokości drogi ewakuacyjnej, to jednak takie rozszerzenie sprawy, poza ocenę ziszczenia się wskazanej podstawy wznowienia, nie stanowiło uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie miało negatywnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego M K podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przejawiała się tym, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji ostatecznej stwierdzono nieprawdę oraz powołano się na nieprawidłowo wykonane pomiary szerokości drogi ewakuacyjnej jaka zaistniała po wymianie drzwi do jego lokalu.

W tym kontekście stwierdzić należy, iż aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy wznowienia z artykułu 145 § 1 pkt 1 k.p.a. muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub 3 k.p.a.), 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Te wszystkie przesłanki muszą wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Podnoszonych w tej sprawie okoliczności wznowienia postępowania, nie można było uznać za spełniające przesłanki z ww. przepisu.

Z pewnością nie można uznać niedokładnych pomiarów stwierdzonych w protokole z dnia (...).09.2011r., za oparcie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2011r. na sfałszowanym dowodzie, gdyż sfałszowany dowód to dowód podrobiony lub przerobiony, względnie poświadczający nieprawdę. Nie jest natomiast dowodem fałszywym w znaczeniu tego przepisu, dowód, z którym strona się nie zgadza, dowód który nie odpowiada rzeczywistości z powodu braku rzetelności jego sporządzenia, nie będący jednak wynikiem celowego działania z zamiarem zafałszowanie rzeczywistego stanu.

Nie ulega wątpliwości, że nie nastąpiło również stwierdzenie sfałszowania tego dowodu (protokołu zawierającego błędne pomiary) przez sąd lub inny organ. Prawidłowo więc organ orzekł w decyzji z (...).06.2013r. oraz utrzymującej ją w mocy, decyzji z (...).07.2013r., odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie wystąpiła bowiem powoływana przez skarżącego przesłanka wznowienia postępowania.

Z natury przepisów dotyczących postępowań nadzwyczajnych wynika, iż rozpoznawanie sprawy w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., a zwłaszcza wykładnia przepisów będących podstawami wznowienia musi być ścisła.

Zdaniem Sądu, to właśnie wynika z treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9.01.2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1900/12, którym Sąd uchylił poprzednio wydaną decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) 06.2012 r. oraz decyzję organu powiatowego

Brakło bowiem przy poprzednim rozpoznaniu sprawy w toku administracyjnym, oceny czy powoływana przez skarżącego podstawa wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) zaistniała, ale nie miała wpływu na kwestionowane rozstrzygnięcie ostateczne, czy też nie zaistniała. Oczywiście w obu przypadkach decyzja kwestionowana nie podlegałaby uchyleniu, ale rozstrzygnięcia organu są w tych razach odmienne i wydawane na innych podstawach prawnych.

Wydanie zaskarżonej obecnie decyzji, było w ocenie Sądu zasadne, a jednocześnie, wykluczało konieczność i celowość dalszego badania zarzutów podniesionych w skardze, odnoszących się do treści decyzji z dnia (...) września 2011r., w kontekście nowych pomiarów dokonanych przez organ. Dlatego polemika z zarzutami skargi w tym zakresie jest zbędna.

Mając na uwadze powyższą argumentację i to, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).