Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2686/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2020 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego W. K. kwotę 497 złotych (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: "Ministrem") decyzją z [...] października 2019r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku W. K. (zwany dalej "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2018r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288, zwana dalej "u.z.e.f."). W podstawie prawnej wskazał art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096, ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), w związku z art. 8a ust. 1 u.z.e.f.

W uzasadnieniu Minister podał, że Skarżący we wniosku z [...] października 2017r. wystąpił o zastosowanie wobec Niego art. 8a u.z.e.f. Minister ww. decyzją z [...] grudnia 2018r. odmówił Skarżącemu wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24 a u.z.e.f. Skarżący reprezentowany przez adwokata we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł zarzuty naruszenia: a) art. 7, art. 7b, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności: - przemilczenie pisma Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] lutego 2018 r., w którym stwierdzono, że służba Skarżącego bezpośrednio zagrażała życiu i zdrowiu; - pominięcie okoliczności nadania stronie odznaczeń państwowych, przyznawania mu dodatków służbowych (...); - nieustalenie w jakiej sytuacji życiowej znajduje się Skarżący, w szczególności pominięcie faktu choroby jak i stopnia jego inwalidztwa, jak i jego córki, a w rezultacie błędne uznanie, że Skarżący nie wykonywał obowiązków z narażeniem życia i zdrowia, a tym samym, że sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 8a u.z.e.f.; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - przez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu dowodów, które organ dopuścił i faktów, które uznał za uzasadnione, co uniemożliwiło skontrolowanie decyzji pod względem wyczerpującego zebrania dowodów i dokonania jego prawidłowej oceny przez organ pod kątem istnienia przesłanek z art. 8a u.z.e.f.; c) art. 107 § 3 k.p.a - przez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji istnienia przesłanki krótkotrwałości służby, rzetelności służby i wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku; d) art. 76 § 1 k.p.a. - przez zignorowanie orzeczeń administracyjnych w przedmiocie nadania odznaczeń państwowych; e) art. 8a u.z.e.f. - przez błędną wykładnię: "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków (...) szczególnie z narażeniem życia i zdrowia", "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz błędne przyjęcie, że Skarżący nie wykazał się wybitnymi osiągnięciami w służbie, gdy wyróżniono Go odznaczeniami państwowymi, których przesłankami przyznania były wybitne osiągnięcia w służbie.

Minister wskazał, że Skarżący, podkreślił, że "w sposób oczywisty spełnia przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku", gdyż pełnił służbę rzetelnie, za co uhonorowano Go licznymi odznaczeniami państwowymi za wybitne osiągnięcia w służbie, a ponadto znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej (wysokie koszty leczenia ciężko chorej córki, orzeczenie o III grupie inwalidzkiej Skarżącego, wydatki na edukację młodszej córki oraz zobowiązania finansowe wobec banku).

Minister stwierdził, że art. 8a u.z.e.f. zawiera dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania tego przepisu względem konkretnej osoby, ale nakłada na organ obowiązek weryfikacji, czy sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Jedynie w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Przesłanki te są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie organowi możliwości indywidulanego podejścia do każdej sprawy przez wprowadzenie uznania administracyjnego. Krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa, a dodatkowo w aspekcie proporcjonalnym - w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien być także analizowany abstrakcyjnie, jako stosunek tego okresu do całego okresu służby. Krótkotrwałość jest pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak biorąc pod uwagę wykładnię językową należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Synonimy tego słowa ze słownika wyrazów bliskoznacznych to "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny". Minister zwrócił też uwagę na pierwszeństwo wykładni językowej i podkreślił, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę i jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych należy, na mocy wykładni językowej, definiować jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy tego słowa ze słownika wyrazów bliskoznacznych to "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały". Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Istotna jest postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru. Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" należy ocenić jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Minister, podsumowując wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie czy w świetle materiału dowodowego można za spełnione uznać przesłanki z art. 8a u.z.e.f. oraz ustalić czy nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", a zachodzi on wówczas, gdy nie ma faktów mogących stawiać rzetelność służby pod znakiem zapytania, a krótkotrwałość służby, o jakie mowa w art. 13b u.z.e.f. jest bezdyskusyjna. "Szczególnie uzasadniony przypadek" może być rozpatrywany dopiero po spełnieniu dwóch ww. przesłanek z art. 8a u.z.e.f. Z powyższego wynika, że uprawnienie z art. 8a u.z.e.f. ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których krótkotrwałość jest niezaprzeczalna, a rzetelność służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Wyrażenia "krótkotrwała służba", "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków", "szczególnie uzasadniony przypadek" mają charakter zwrotów świadomie niedookreślonych przez ustawodawcę. Przez ich użycie ustawodawca umożliwia organowi stosującemu prawo swobodę, lecz nie dowolność decyzyjną i odsyła do norm pozaprawnych, co ma na celu umożliwienie zastosowania pewnego stopnia elastyczności, uzasadnionej względami słuszności, w interpretacji przepisów prawa, które wymagają indywidulanej wykładni na gruncie okoliczności faktycznych w poszczególnych rozpatrywanych sprawach. W każdej konkretnej sprawie niezbędna jest indywidualna ocena wystąpienia przesłanek ujętych w analizowanym art. 8a u.z.e.f. Wskazanie wyraźnych i jednolitych kryteriów warunkujących zastosowanie regulacji wobec funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę na rzecz totalitarnego państwa, nie jest możliwe i byłoby sprzeczne z istotą decyzji uznaniowych, co sprowadza się do możliwości zgodnego z prawem podjęcia w danych okolicznościach faktycznych dwóch odmiennych decyzji w zależności od tzw. uznania administracyjnego.

W toku postępowania ustalono, że Skarżący pełnił służbę od [...] czerwca 1985r. do [...] czerwca 1986r. i od [...] sierpnia 1986r. do [...] sierpnia 2014r. - przez 29 lat i 27 dni, z czego na rzecz totalitarnego państwa od [...] czerwca 1985r. do [...] czerwca 1986r. - rok i 19 dni. Minister wyjaśnił, że w decyzji z [...] grudnia 2018r. odmówił zastosowania art. 8a u.z.e.f., gdyż brak jest dowodów, aby służba Skarżącego była pełniona z narażeniem zdrowia i życia, przy czym sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. W zakresie natomiast analizy przesłanki rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989r. wskazano, że w dokumentacji otrzymanej z Komendy Głównej Policji wynika, że Skarżącemu wstrzymano dodatek specjalny w związku z niedopełnieniem obowiązków służbowych. Stwierdzono także, iż strona nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. W związku z tym w ocenie organu zarówno postawa, osiągnięcia strony, jak również charakter służby i warunki jej pełnienia nie uzasadniały stwierdzenia, aby sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, który pozwoliłby na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisów u.z.e.f. Zdaniem Ministra, który ponownie rozpatrywał sprawę wyrażenie przez funkcjonariusza - zgodnie z rotą ślubowania - gotowości do podejmowania czynności mogących zagrażać zdrowiu i życiu, nie jest tożsame z pełnieniem służby w warunkach realnego narażenia zdrowia i życia, o których mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. Skoro Komendant Główny Policji w piśmie z [...] kwietnia 2018r. stwierdza, że Skarżącemu wstrzymano dodatek specjalny, z uwagi na niedopełnienie obowiązków służbowych w zakresie właściwego dokumentowania otrzymanych zgłoszeń przez nieodnotowanie w książce wydarzeń zgłoszenia o kradzieży roweru, odstępując od wymierzenia kary dyscyplinarnej, gdyż dotychczas w sposób prawidłowy wywiązywał się z obowiązków oraz Komendant Główny Policji wskazał, że brak jest dokumentów potwierdzających udział Skarżącego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia, zaś Komendant Powiatowy Policji w [...] w stanowisku z [...] lutego 2018r. nie kwestionuje, że Skarżący rzetelnie realizował zadania i obowiązki w trakcie pełnienia służby w Policji po 12 września 1989r. i nie wszczęto i prowadzono wobec Skarżącego postępowań karnych i karno-skarbowych, ponadto odznaczono Go Medalem Złotym "Za Długoletnią Służbę", należało uznać, że sam charakter zadań realizowanych przez Skarżącego do dnia zwolnienia ze służby w Policji – [...] sierpnia 2014r. i wynikające z nich potencjalne zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. Potwierdza to również Komendant Powiatowy Policji w [...], stwierdzając, że w zasobach archiwalnych brak jest dokumentów wskazujących na udział Skarżącego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia, jak też nie były wydawane zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734, ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem z 4 maja 2005r.).

Minister wziął również pod uwagę stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w [...] zawarte w Ocenie rzetelnego wykonywania służby i obowiązków po 12 września 1989r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia przez Skarżącego z [...] lutego 2018r., w którym stwierdzono m.in., że: "Praca jego polegała na nieustannym spotykaniu się elementem przestępczym, przez co bezpośrednio zagrażała życiu i zdrowiu". Zdaniem organu, funkcjonariusz realizujący obowiązki służbowe na najwyższym poziomie musi charakteryzować się takimi cechami, jak: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały". Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych. Służba w Policji zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone. Gdyby zatem zamiarem ustawodawcy było przyjęcie, że potencjalne zagrożenie, jakie niesie za sobą służba, jest wystarczające do uznania, że służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, to nie dookreślałby przesłanki wynikającej z art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. przez wskazanie, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989r. ma mieć miejsce "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", gdyż z racji specyfiki samej służby każdy funkcjonariusz Policji spełniałby ów wymóg.

Zdaniem Ministra, pomimo odznaczenia Skarżącego Medalem Złotym "Za Długoletnią Służbę" przesłanka przewidziana w art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. nie została spełniona, sprawa nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" i organ nie ma możliwości wyłączenia stosowania art. 15c i 22a u.z.e.f. Nie pozwala na to przebieg służby Skarżącego. "Szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a u.z.e.f. ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Minister zwrócił też uwagę, że ustawodawca konstruując art. 8a u.z.e.f., pomiędzy przesłanką pierwszą i drugą ww. przepisu u.z.e.f., użył spójnika "oraz", zatem jego intencją było traktowanie obu wymogów w sposób łączny.

Minister, odpowiadając na wątpliwości Skarżącego dotyczące przyjęcia zwrotu "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" jako pozytywnej przesłanki z art. 8a u.z.e.f., zwrócił uwagę, że przesłanki procesowe pozytywne to okoliczności, których istnienie jest warunkiem do rozpoznania merytorycznego sprawy. Wyrażenie "w szczególności" charakteryzują przede wszystkim synonimy: głównie; nade wszystko; nadzwyczaj; przede wszystkim; szczególnie; w pierwszym rzędzie i odnoszą się one do nakierowania na coś szczególnego. Zwrot "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Ważne jest więc, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało wyjątkowy charakter. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia.

Minister, odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczących stanu zdrowia i trudnej sytuacji materialnej strony, stwierdził, że po ich szczegółowej analizie, że jest przede wszystkim związany treścią informacji o pełnieniu służby sporządzoną przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i dokumentacją dotyczącą przebiegu służby przesłaną przez Komendanta Głównego Policji, które mają nadrzędne znaczenie przy wydawaniu decyzji.

Minister za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych k.p.a. i wytycznych co do prawidłowego uzasadnienia decyzji oraz wskazał, że przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji zebrano cały potrzebny materiał dowodowy, rozpatrzono go i zapewniono Skarżącemu udział w postępowaniu - informując o każdej podjętej czynności i umożliwiając zapoznanie się z całością akt sprawy.

2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...] października 2019r. oraz o zasądzenie od zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie:

a) art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. - przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że warunkiem koniecznym zastosowania tego przepisu jest pełnienie służby z narażeniem zdrowia i życia, gdy jego brzmienie literalne, przez dodanie sformułowania "w szczególności" wskazuje, że jest to przesłanka mająca wyłącznie charakter dodatkowy, przykładowy, a katalog przesłanek jest katalogiem otwartym, co doprowadziło do błędnego uznania, że brak jest podstaw do skorzystania przez Skarżącego z uprawnień wynikających z ww. przepisu, gdyż zdaniem Ministra, w toku służby Skarżącego nie doszło do rzeczywistego zagrożenia zdrowia czy życia;

b) art. 8a ust. 1 u.z.e.f. - przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że pod pojęciem "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy rozumieć wybitne osiągnięcia w służbie, gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że pojęcie to odnosić się może także do innych sytuacji, takich jak m.in. wybitnych osiągnięć poza służbą, czy wyjątkowej sytuacji życiowej (rodzinnej, materialnej, etc.);

c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - przez niepodjęcie przez Ministra wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności:

- przemilczenie Orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] grudnia 2017r., kart informacyjnych leczenia szpitalnego z [...] maja 2017r., [...] listopada 2010r., [...] listopada 2008r., [...] września 2006r., protokołu powypadkowego z [...] listopada 1990r. - potwierdzających związek pomiędzy inwalidztwem Skarżącego, a pełnieniem służby, wykonywania czynności służbowych wpływających w sposób negatywny na zdrowie i życie Skarżącego, a także harmonogramów spłat kredytów, oświadczenia o sytuacji majątkowej Skarżącego;

- pominięcie okoliczności nadania Skarżącemu odznaczeń państwowych, przyznawania dodatków służbowych, poświadczeń bezpieczeństwa, uzyskiwania w trakcie służby szeregu dyplomów, certyfikatów oraz zaświadczeń w związku z doskonaleniem zawodowym;

- nieustalenie, w jakiej sytuacji życiowej znajduje się Skarżący, a w szczególności pominięcie choroby, jak również stopnia inwalidztwa Skarżącego i Jego córki, a także związanej z tym trudnej sytuacji materialnej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że Skarżący nie wykonywał obowiązków z narażeniem zdrowia i życia, a Jego sprawa nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 8 a u.z.e.f.;

d) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. - przez niepełne wskazanie w uzasadnieniu dowodów, które Minister dopuścił i faktów, które uznał za udowodnione, co uniemożliwia skontrolowanie decyzji pod względem tego, czy w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy i dokonano prawidłowej oceny pod kątem istnienia przesłanek zastosowania art. 8 a u.z.e.f., w tym zwłaszcza przesłanki wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku";

e) art. 107 § 3 k.p.a. - przez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji w zakresie istnienia przesłanki "krótkotrwałości służby" przed 1990r., rzetelności służby i wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku", co doprowadziło do niemożności poddania decyzji kontroli w ww. zakresie;

f) art. 76 § 1 k.p.a. - przez zignorowanie mających walor dokumentów urzędowych orzeczeń administracyjnych w przedmiocie nadania odznaczeń państwowych, których przesłanką wydania było spełnienie przesłanek mających znaczenie przy zastosowaniu art. 8 a u.z.e.f.

Skarżący rozwinął ww. zarzuty w obszernym uzasadnieniu skargi, podkreślając m.in., że Minister w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a także nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnił, czy istnieją rzeczywiste przesłanki, co do istnienia względem Skarżącego "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz "wykonywania obowiązków z narażeniem zdrowia i życia", umożliwiających wyłączenie stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Skarżący podkreślił, że w trakcie służby po 12 września 1989r. był wielokrotnie nagradzany nagrodami pieniężnymi, które przyznawano za wysoki poziom pracy zawodowej i wywiązywanie się z obowiązków służbowych oraz realizacji zadań i czynności służbowych. Służba Skarżącego była zawsze oceniana bardzo wysoko, a nawet powyżej wymagań, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Skarżący otrzymał Medal Złoty za długoletnią służbę w związku z sumiennym wykonywaniem obowiązków zawodowych, co ma istotne znaczenie dla oceny spełnienia przesłanek zastosowania art. 8 a u.z.e.f.

3. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga ma usprawiedliwione podstawy.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167, zwana dalej: "P.u.s.a.") i art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, z uwagi wyłącznie na zgodność z prawem wydanych decyzji postanowień czy aktów administracyjnych. Sąd, zgodnie z art. 134 P.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd wyjaśnia ponadto, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 2 P.p.s.a., gdyż Skarżący reprezentowany przez adwokata M. S. w piśmie z 17 czerwca 2020r. i Minister w piśmie z 24 czerwca 2020r. wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, w związku ze światową pandemią zakaźnej choroby COVID-19, wywoływanej przez koronawirusa SARS-CoV-2.

3. Sąd, przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi, w celu lepszego zobrazowania tematyki, której sprawa dotyczy wyjaśnia, że u.z.e.f., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed 2 stycznia 1999r. i którzy w okresie od 22 lipca 1944r. do 31 lipca 1990r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 u.z.e.f., w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f., i która pozostawała w służbie przed 2 stycznia 1999r., emerytura wynosi: 1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; 2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4.

Stosownie do art. 15c ust. 2 u.z.e.f. przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 u.z.e.f. stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 u.z.e.f., jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f.

Na mocy art. 15c ust. 3 u.z.e.f. wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Zgodnie z art. 15c ust. 4 u.z.e.f. w celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 u.z.e.f.

Na mocy art. 15c ust. 5 u.z.e.f. przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.

Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 u.z.e.f. w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

Przepis art. 22a ust. 2 u.z.e.f. stanowi, że w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej.

Zgodnie z art. 22a ust. 3 u.z.e.f. wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 22a ust. 4 u.z.e.f. stanowi, że w celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 u.z.e.f. Przepisy art. 13a u.z.e.f. stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 22a ust. 5 u.z.e.f. przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed 1990r., bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.

Stosownie do art. 8a ust. 1 u.z.e.f. minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na:

1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990r. oraz

2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Zgodnie z art. 8a ust. 2 u.z.e.f. do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 u.z.e.f.

Wskazać także należy, że decyzja wydana na podstawie art. 8a u.z.e.f. ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Jakkolwiek sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres, tym niemniej w jej toku należy ustalić czy organ administracji – Minister – ustalił i rozważył istotne w sprawie okoliczności faktyczne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego, który powinien być w sprawie zastosowany, jak również czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zgodnie z celem danej normy prawnej, oraz czy dokonał wyboru prawidłowej wykładni stosowanego przepisu prawa i czy dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej.

W doktrynie podnosi się, że obowiązkiem Sądu przy takim zakresie kontroli jest sprawdzenie czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, tj. czy rozstrzygnięcie nie nosi charakteru dowolnego, a przede wszystkim czy organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404-405).

Sąd w sprawach uznania administracyjnego bada zatem, czy decyzja organu nie jest arbitralna (dowolna) lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza - wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.).

Warto powołać także pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt I OSK 622/08 (dostępny na www.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w sprawie Skarżącego, w pełni podziela, że użycie w tekście przepisu pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ administracji publicznej do "doprecyzowania" (skonkretyzowania) tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i kontekstu normatywnego, w którym to pojęcie funkcjonuje. (...) Uznanie administracyjne, a więc upoważnienie organu administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa administracyjnego, może być zrealizowane dopiero po dokonaniu interpretacji, a więc nie dotyczy ani wykładni tekstu prawnego, ani oceny występujących faktów, ani nawet wykładni pojęć nieostrych. W sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. (...) Organ stosujący prawo jest więc zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętego przez siebie rozumienia danego pojęcia i przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem określonego sposobu rozumowania. Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego.

W sprawie rozpatrywanej takim przepisem jest art. 8a ust. 1 u.z.e.f., który zawiera wymienione wyżej przesłanki, oparte na pojęciach niedookreślonych (nieostrych), a więc zawierających elementy ocenne. Tym samym obligatoryjne było dokonanie przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretacji pojęć, którymi posługuje się ustawodawca w treści art. 8a ust. 1 u.z.e.f., a następnie odniesienie się do tych przesłanek oraz ich rozważenie (wyważenie) na tle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy.

4. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę uznał, że skarga, oceniana na mocy ww. kryteriów, wynikających z P.p.s.a. i P.u.s.a., zasługiwała na uwzględnienie, gdyż Minister przy wydawaniu ww. decyzji przekroczył granice uznania administracyjnego, a wadliwości proceduralne, których się dopuścił mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odmowa wyłączenia stosowania ww. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. była więc przedwczesna, a wydanej w sprawie decyzji nie uzasadniono w sposób należyty, zgodnie z wymogami przewidzianymi w ww. przepisach k.p.a., jak również w art. 8 i art. 11 k.p.a., na co prawidłowo zwrócono uwagę w skardze.

Wprawdzie Minister, przedstawiając, jak rozumie poszczególne przesłanki wskazane w art. 8a ust. 1 u.z.e.f. w ujęciu abstrakcyjnym (czyli w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy), wyłożył je w sposób uprawniony, tym niemniej, przechodząc do analizy okoliczności faktycznych sprawy, Minister nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytej i pełnej oceny przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w kontekście zarówno przesłanki "krótkotrwałości" służby w ujęciu bezwzględnym i proporcjonalnym, jak również przesłanki rzetelności służby Skarżącego po 12 września 1989r. i charakteru pełnionych przez Skarżącego zadań. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w kontekście przesłanek wskazanych w art. 8a u.z.e.f.

Minister, jako organ odwoławczy, w sposób dostateczny nie odniósł się ponadto do konkretnych okoliczności podniesionych przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wynikających z załączonych do tego wniosku dokumentów, które, zdaniem Skarżącego, wskazywały na związek stwierdzonych u Skarżącego schorzeń z pełnioną służbą w Policji i wskazywały na ponadprzeciętną rzetelność przy wykonywaniu zadań w ramach pełnionej służby. Zdaniem Sądu warunku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. nie spełnia ogólnikowe i jednozdaniowe stwierdzenie Ministra zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnoszące się do wniosku o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że "organ po ich szczegółowej analizie stwierdza, że przede wszystkim związany jest treścią informacji o pełnieniu służby sporządzoną przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz dokumentacją dotyczącą przebiegu służby przesłaną przez Komendanta Głównego Policji, które mają nadrzędne znaczenie przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia." Z art. 80 k.p.a. wynika bowiem, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd zauważa, że część z dokumentów załączonych przez Skarżącego do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy istniała w chwili, gdy Skarżący pełnił służbę (k. 106-110 akt administracyjnych sprawy) i powinna być wzięta pod rozwagę i wnikliwie oceniona przez organ odwoławczy w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a u.z.e.f. Skoro bowiem Minister, jako organ pierwszej instancji, choć długotrwale prowadził postępowania administracyjne (począwszy od [...] października 2017r. do [...] grudnia 2018r. – data doręczenia decyzji z [...] grudnia 2018r.) nie analizował przedkładanych przez Skarżącego dokumentów, w tym załączonych przez Skarżącego do pisma z [...] października 2018r. (k. 55-87 akt administracyjnych), nie można też uznać, że w sposób należyty wypełniono zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., także w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Wadliwości tej nie naprawił ponadto organ odwoławczy, uznając, że można się oprzeć jedynie na dokumentach przedłożonych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz o dokumentację dotyczącą przebiegu służby Skarżącego przesłaną przez Komendanta Głównego Policji. Skarżącemu należało bowiem na mocy art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wyjaśnić, dlaczego przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty nie mają istotnego znaczenia w sprawie i z jakich powodów. Inaczej, zdaniem Sądu, dochodzi do naruszenia zasady przekonywania, która jest szczególnie istotna w odniesieniu do decyzji uznaniowych. Powyższe wadliwości proceduralne, polegające na braku szczegółowego odniesienia się do dokumentów przedkładanych przez Skarżącego i podnoszonej przez niego argumentacji w toku postępowania, a mającej świadczyć o rzetelności pełnionej przez Skarżącego służby, wskazują na naruszenie także art. 8 § 1 k.p.a. Organy administracyjne powinny bowiem prowadzić postępowania w sposób budzący zaufanie, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Powyższe należy oceniać, jako wadliwości proceduralne mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy – na możliwość prawidłowego zastosowania art. 8a u.z.e.f., w szczególności w kontekście przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku".

O naruszeniu ww. ogólnych zasad procedury administracyjnej, które powinny być szczególnie brane pod uwagę, gdy wydawana jest decyzja o charakterze uznaniowym, świadczy również i to, że Minister w uzasadnieniach obu wydanych w sprawie decyzji w ogóle nie rozważył w żadnej mierze, czy służba Skarżącego miała charakter krótkotrwały, czy też nie. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, którą utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] grudnia 2018r., oprócz tego, że wskazał, że Skarżący pełnił służbę przez 29 lat i 27 dni, z czego na rzecz totalitarnego państwa - od [...] czerwca 1985 r. do [...] czerwca 1986 r., czyli przez rok i 19 dni, nie ocenił w ujęcie bezwzględnym, jak i proporcjonalnym okresu pełnionej służby na rzecz totalitarnego państwa. Tym samym nie można uznać, że doszło do prawidłowej wykładni art. 8a u.z.e.f. w odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, choć na wstępie wydanych w sprawie decyzji organ widział potrzebę odnoszenia się do indywidualnych okoliczności sprawy.

Warto w tym miejscu wskazać, że za "państwo totalitarne" ustawodawca uznał okres od 22 lipca 1944r. do 31 lipca 1990r., czyli 46 lat. Tym samym z tym okresem możliwe było zestawienie roku i 19 dni służby Skarżącego z tym okresem, jak również z okresem pełnionej przez Skarżącego służby w ogóle - 29 lat i 27 dni.

Warto też podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1895/19 przyjął, że krótkotrwałość służby byłego funkcjonariusza należy oceniać z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji byłego funkcjonariusza, przede wszystkim z uwzględnieniem całego okresu jego służby. Zdaniem NSA w określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. Skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa - od [...] czerwca 1985 r. do [...] czerwca 1986 r., czyli jedynie przez rok i 19 dni.

Sąd wskazuje ponadto, że jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną przy wykładni pojęcia krótkotrwałości należy mieć na względzie również i to, że w trakcie prac nad przepisem art. 8a u.z.e.f. wskazywano, że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (por. zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr 76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19).

5. Zdaniem Sądu brak prawidłowego rozważenia ww. okoliczności przez Ministra w wydanych w sprawie decyzjach obu instancji w zakresie przewidzianej w art. 8a u.z.e.f. przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy uznać za naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz jednocześnie przyjąć, że Minister w wydanych w sprawie decyzjach nie dokonał należytej oceny zarówno przesłanki krótkotrwałości i rzetelności służby Skarżącego w kontekście braku rozważania czy nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 8a u.z.e.f. Minister dopuścił się tym samym naruszenia art. 80 i art. 8 i art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8a u.z.e.f. Brak bowiem ustosunkowania się przez Ministra w uzasadnieniach ww. decyzji do wszystkich argumentów Skarżącego nie stanowi o należytym rozpatrzeniu sprawy, ani nie może budzić zaufania do organu, który wydając decyzje w ramach uznania administracyjnego, powinien wykazać się szczególną dbałością przy wykładni pojęć nieostrych, wynikających z art. 8a u.z.e.f. i powinien oceniać je – jak sam wskazuje w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji - indywidualnie, mając na względzie konkretne okoliczności faktyczne.

6. Minister przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zobowiązany będzie naprawić powyższe wadliwości proceduralne i uzasadnić decyzję w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a., tak aby przy stosowaniu art. 8a u.z.e.f. nie doszło do ponownego przekroczenia granic uznania administracyjnego.

7. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra z [...] grudnia 2018r. (punkt pierwszy sentencji). Postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych wydano na mocy art. 200 i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), gdyż Skarżący był reprezentowany przez adwokata (punkt drugi sentencji).