Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 3403/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1, art. 141 par. 4, art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt V SAB/Wa 1/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.G. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agenci Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. w przedmiocie wykonania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt V SAB/Wa 1/16 odrzucił skargę A.G. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. w przedmiocie wykonania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

A.G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. ze skargą na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. W ocenie skarżącego bezczynność organu polega na niewykonaniu decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2015 r. o numerze [...] o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę.

Przede wszystkim Sąd I instancji wskazał, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Powyższy zakres został wyznaczony przez przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., którymi zastrzeżono, że bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w pkt 1-4 bądź też innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.

Ze względu na powyższe, Sąd I instancji uznał, że ww. skarga jest niedopuszczalna, bowiem bezczynność organu polegająca na niewykonaniu przez organ decyzji własnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

A.G. w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazując na podstawy przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wniósł skargę kasacyjną pod zarzutami naruszenia prawa:

1. przez błędną wykładnię przepisu art. 1 in fine ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:

2. przez naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj.

- przepisu art. 3 § 1 i 2 pkt 4, 8 i 9 p.p.s.a.

- przepisu art. 149 § 1 pkt 3 § 1a i § 2 p.p.s.a.

- przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., a ponadto

3. Przez obrazę norm zawartych w art. 7 i 32 Konstytucji RP i tym samym pogwałcenie zasady wyrażonej w art. 2 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, chociaż nie wszystkie jej zarzuty posiadają usprawiedliwione podstawy.

Przede wszystkim należy zauważyć, że uzasadniony jest podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. który zgodnie z argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił swojego stanowiska dotyczącego przyczyny odrzucenia skargi na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. zgodnie z jego obowiązkiem wynikającym z powyższego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że Sąd I instancji odrzucił skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. stwierdzając, że bezczynność organu polegająca na niewykonaniu przez organ decyzji własnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Ponadto Sąd I instancji powołał fragment uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, zgodnie z którym zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Dalej WSA wskazał, że zakres ten został wyznaczony przez przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., którymi zastrzeżono, że bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w pkt 1-4 bądź też innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej .

NSA wskazuje, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych adresatem uzasadnienia wyroku są nie tylko strony postępowania, ale również Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Niemożliwa jest kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), lecz również orzeczenia zawierającego te elementy, lecz sformułowanego w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 810/14).

Ponadto strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu, musi poznać dokładnie argumenty przemawiające za sposobem rozstrzygnięcia sprawy zawartym w zaskarżonym wyroku (postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3651/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił w sposób jasny i logiczny dlaczego bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. polegająca na niewykonaniu przez niego decyzji własnej podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Również, co należy podkreślić, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniesiono się w sposób prawidłowy do stanowiska skarżącego prezentowanego w skardze. Powyższe uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli powyższego postanowienia.

Ze względu na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowił wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, okazało się zbędne.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.