Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1559/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 10, art. 77 par. 1,  art. 78 par. 2, art. 107 par. 1 i 3, art. 123, art. 124
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 4, art. 12 ust. 1b, art. 18 ust. 5, art. 56, art. 75, art. 89 ust. 5, art. 92, art. 93
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2010 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. R. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych utrzymał w mocy ww. decyzję.

Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 5 lit. c, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej zwaną: utd), oraz lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ww. ustawy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] listopada 2009 r. w W. na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez T. W. Kierowca okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, dowód rejestracyjny pojazdu, identyfikator potwierdzający spełnianie wymagań ustawy, książkę kasy rejestrującej, gwarancję drogomierza. Podczas przesłuchania w charakterze świadka T. W. zeznał m.in., że w dniu kontroli miał dwa zlecenia przewozu osób. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem nr [...]. Załącznikiem do w.w. protokołu jest dokumentacja fotograficzna – na której uwidocznione jest, że na dachu pojazdu poddanego kontroli został umieszczony baner z napisem "[...]".

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym A. R. złożył pismo z dnia [...] stycznia 2010 r., w którym stwierdził, że organ nie udowodnił wykonywania przez skarżącego przewozu okazjonalnego osób (w pojeździe nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą). Ponadto podkreślił, że raport fiskalny zabezpieczono niezgodnie z prawem, natomiast na dachu pojazdu nie umieszczono lampy ani urządzenia technicznego Skarżący podważył również prawidłowość nałożenia kary pieniężnej na podstawie protokołu kontroli. W tym zakresie skarżący stwierdził, że przedmiotowa kara pieniężna może zostać nałożona jedynie wówczas gdy nie będzie możliwe wszczęcie postępowania innego niż w wymienione w art. 75 ust.5 utd. Niezależnie od powyższego wskazał, że wzmiankowany protokół został sporządzony wadliwie i bez należytej staranności, co narusza art.68 k.p.a. w zw. z art. 74 ust.3 utd. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżący złożył również wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków pasażerów, którzy mieli być przewożeni w imieniu strony skontrolowanym pojazdem w dniu kontroli oraz o przesłuchanie kierowcy pojazdu.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 56 pkt 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4, w związku z art. 18 ust. 5 utd oraz art. 104 § 1 kpa nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5 000 zł, wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Organ uznał zarzuty podnoszone przez spółkę w piśmie z dnia [...] stycznia 2010r. za bezzasadne stwierdzając, że kontrolowanym pojazdem niewątpliwie przewozy okazjonalne osób były wykonywane. Na potwierdzenie tej okoliczności powołał się na zeznania kierowcy, paragon fiskalny znajdujący się w aktach sprawy, oraz na okazaną do kontroli licencję na przewóz osób. Zdaniem organu, protokół kontroli został sporządzony prawidłowo zgodnie z art. 68 kpa. Odwołując się do art. 87, art. 89 utd oraz art. 75 kpa wskazał, iż zabezpieczenie paragonu fiskalnego było prawidłowe i konieczne. WITD przytoczył orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące naruszenia przepisu art. 18 ust.5 lit.c) utd i stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie techniczne, a przez to złamany został zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Odmawiając uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych organ stwierdził, że nie zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadków pasażerów, z uwagi na potwierdzenie innymi dowodami wykonywania przez stronę okazjonalnego przewozu osób. Natomiast, co do wniosku o przesłuchanie kierowcy organ podkreślił, że dowód ten został przeprowadzony w trakcie kontroli, a okoliczności na które powołuje się strona zostały bez żadnych wątpliwości ustalone przez organ.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podtrzymał zarzuty sformułowane w piśmie z dnia [...] stycznia 2010r. Ponadto, zdaniem strony, inspektor który przeprowadził wcześniej kontrolę drogową, będąc świadkiem w rozumieniu art. 24 § 3 kpa, z mocy prawa podlegał wyłączeniu, gdyż nie był osobą bezstronną, a zatem nie mógł wydać zakwestionowanej decyzji, która z podanego powodu obciążona jest kwalifikowaną wadą określoną art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Skarżący podkreślił, iż wydanie decyzji administracyjnej przez tego samego urzędnika, który sporządził protokół z kontroli oraz był obecny przy kontroli narusza art. 7, art. 8 oraz art. 11 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. A. R. zarzucił również naruszenie art. 75 § 1 kpa, art. 80 kpa w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 utd., gdyż kierowca w chwili przeprowadzenia kontroli reprezentował faktycznie skarżącego i jako taki nie powinien być przesłuchiwany w charakterze świadka. Zdaniem skarżącego przesłuchanie kierowcy jako świadka w sprawie administracyjnej przed jej wszczęciem pozbawia stronę prawa do obrony. Za nieuzasadnione uznał również oddalenie złożonych wniosków dowodowych. Wskazał, iż plastyk umieszczony na dachu pojazdu nie jest urządzeniem technicznym. Na dowód swych twierdzeń przedstawił opinie biegłego polonisty na okoliczność znaczenia językowego terminu urządzenie techniczne. Podniósł także, iż przepis art. 18 ust. 5 utd jest sprzeczny z art. 2, 20 i 22 konstytucji, pozostaje w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadnia przyjęcie, że skarżący w chwili kontroli wykonywał transport okazjonalny z naruszeniem art. 18 ust.5 litc) utd. GITD nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że znajdujące się w pojeździe na jego dachu urządzenia techniczne nie były sprzeczne z ustawą. W tej kwestii stwierdził, iż w braku ustawowej definicji terminu "Urządzenie" należy posłużyć się wykładnią nie tylko językową, ale również celowościową. W opinii organu decydującym o uznaniu urządzenia za urządzenie techniczne jest to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób, tego rodzaju oznaczenie wywarło wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu, gdyż urządzenie to identyfikuje go z taksówką. Zdaniem GITD znajdujący się na dachu pojazdu baner należy uznać za urządzenie techniczne o jakim mowa w art. 18 ust.5 lit.c) utd. Nie podzielając zarzutów skarżącego w kwestii wyłączenia inspektora od wydania zakwestionowanej decyzji organ II instancji stwierdził, że pracownik podlega wyłączeniu jeżeli występował jako świadek, który złożył w sprawie zeznania lub został powołany jako biegły składający opinię, albo brał udział w postępowaniu jako reprezentant strony. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie zachodziła żadna z wymienionych w tym przepisie okoliczności uzasadniająca wyłączenie inspektora od wydania decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego nie budzi również wątpliwości fakt, że strona wykonywała działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób mimo, iż w momencie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. O prowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżącego świadczyły w ocenie organu odwoławczego m.in. oznakowanie pojazdu, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób a także fakt oferowania usług w ramach prowadzonej działalności i możliwość ich realizacji. W odpowiedzi na zarzut niezgodnego z przepisami przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, zamiast w charakterze strony organ odwoławczy podnosił, iż kierowca nie był stroną w sprawie zatem jego przesłuchanie jako świadka było prawidłowe. Odpierając argumenty strony dotyczące braku możliwości wykorzystania wyników kontroli tj. protokołu kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia ustawy o transporcie drogowym GITD stwierdził, że przepis art. 73 utd nie wskazuje zamkniętego katalogu czynności, do których wykorzystane mogą być wyniki kontroli. Przepis ten wskazuje, że wyniki te mogą być wykorzystane w działalności innych służb niż Inspekcja Transportu Drogowego. Analiza pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym nie pozostawia wątpliwości, co do możliwości wykorzystania wyników kontroli do nałożenia na przedsiębiorcę wykonującego przewóz kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący niezgodnego z prawem nieuwzględnienia przez WITD wniosków dowodowych składanych w toku postępowania przez stronę. Zdaniem GITD okoliczności których dowodzić miało przeprowadzenie w omawianej sprawie postulowanych dowodów zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. W opinii organu odwoławczego uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 kpa.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności art. 18 ust. 5 utd z konstytucją, zasadami wynikającymi z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisami wspólnotowego prawa europejskiego GITD podkreślił, iż nie jest organem powołanym do badania zgodności obowiązujących przepisów prawa z ustawą zasadniczą. Z uwagi na brak konkretyzacji zarzutów organ stwierdził na niezmierną trudność odniesienia się do nich.

A. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję podtrzymał dotychczasowe zarzuty ponadto zarzucił, że decyzja GITD nie zawiera elementu obligatoryjnego określonego w art. 107 § 1 kpa tj daty jej wydania. Powyższe oznacza, zdaniem strony, iż obarczona jest wadą prawną wskazującą na konieczność wyeliminowana tej decyzji z obrotu prawnego. Wskazał dodatkowo, że organ naruszył art. 123 § 1 i 2 oraz art. 124 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez niewydanie przez organ I instancji postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych strony, podczas gdy postanowienie to jest zaskarżalne w trybie określonym w art. 142 k.p.a.,

W obszernie umotywowanej skarżący wniósł: o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości - z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi. Ponadto wniósł na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zawieszenie postępowania wobec okoliczności, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym oraz o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odwoławczy podtrzymał argumenty oraz wnioski zawarte w dotychczasowym stanowisku wyrażonym w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny. Licencja, jaką okazał podczas kontroli kierowca, uprawniała wyłącznie do przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 utd, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiada warunkom "licencji taksówkowej" (art. 6 ust. 4 utd). Kierowca pojazdu poddanego kontroli zeznał, iż w dniu kontroli wykonał dwa kursy z pasażerami.

Sąd zwraca uwagę, iż skarżący nie zakwestionował powyższego ustalenia. Natomiast stwierdzenie, że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer nie może stanowić argumentu, iż nie był wykonywany przewóz okazjonalny. Odpowiednie oznakowanie samochodu świadczy o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania. W przypadku przewozu osób normalną sytuacją jest na przykład oczekiwanie w wyznaczonym miejscu postojowym na klienta.

Ustalenie, że przedmiotowym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny niesie za sobą dalsze konsekwencje wynikające z art. 18 ust. 5 utd, o czym będzie mowa niżej.

W art. 5 ust. 1 utd ustawodawca wskazał, że na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, inne dla licencji "taksówkowej".

W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b utd, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym (utd) art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 utd, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 utd.

Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

Jak już wyżej wskazano, ustalenia organu poczynione w niniejszej sprawie wskazują, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, którego cechy skutkowały naruszeniem zakazu, o których mowa w powołanym art. 18 ust.5 lit.c) utd.

Tych ustaleń w istocie skarżący nie zakwestionował, a jedynie dokonuje odmiennej niż przyjęta przez organ wykładni tego przepisu.

Z dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach administracyjnych niniejszej sprawy oraz z zeznań kierowcy wynika, że na dachu skontrolowanego pojazdu przymocowany był plafon reklamowy (baner) z napisem [...]. Ze względu na to, że w ustawie o transporcie drogowym brak jest legalnej definicji pojęcia "urządzenie techniczne" konieczne jest dokonanie wykładni tego określenia. Zdaniem Sądu, wykładnia musi być dokonana z uwzględnieniem celu i funkcji jakim powyższa regulacja ma służyć. Chodzi bowiem o to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonego grona adresatów urządzenie umieszczone na dachu pojazdu co najmniej mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może się zatrzymać w celu zawarcia umowy przewozu. Każde urządzenie umieszczone na dachu pojazdu wykonującego przewóz drogowy, które upodabnia ten pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką jest urządzaniem technicznym, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Uwzględniając dowód w postaci dokumentacji fotograficznej, która znajduje się w aktach administracyjnych, należy podzielić stanowisko organu, że znajdujące się na dachu pojazdu poddanego kontroli należy uznać za urządzenie techniczne w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 5 lit.c) utd, gdyż upodabnia ten pojazd do pojazdu wykonującego transport drogowy taksówką.

Zarzut skargi koncentrujący się na analizie art. 75 oraz art. 89 ust. 5 utd jest również niezasadny. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślenia wymaga, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia powodują przede wszystkim odpowiedzialność przedsiębiorcy określoną przepisami ustawy o transporcie drogowy (vide art. 92). Ponadto, uregulowanie zawarte w art. 75 utd stanowi o możliwości wykorzystania wyników kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie określonym w tym przepisie. Innymi słowy, możliwość wszczęcia postępowania o jakich mowa w art. 75 utd jest niezależna od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 93 utd uprawnień do kontroli mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej m.in. za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających (m.in.) z ustawy o transporcie drogowym (art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 utd).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że interpretacja przepisu art. 75 utd w zw. z art. 89 ust. 5 utd dokonana przez skarżącego oraz wyprowadzone w tym zakresie wnioski nie są pełne, gdyż pomijają uregulowanie zawarte w art. 92 utd. Tymczasem, co należy zaakcentować, kara pieniężna w niniejszej sprawie została nałożona na podstawie przepisu art. 92 utd w zw. z art. 18 ust. 5 utd.

Nieuzasadniony prawnie jest wywód skarżącego, że kontrolujący inspektor był wyłączony od udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji nakładającej karę pieniężną. Z przepisu art. 56 utd wynika, że inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych. Przepis ten znajduje się w grupie przepisów, regulujących zasady przeprowadzania kontroli drogowej. Nie może więc być wątpliwości, że to inspektor przeprowadzający kontrolę ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych. Kontrola drogowa jest szczególnego rodzaju postępowaniem, uregulowanym w ustawie o transporcie drogowym, większa część ustaleń następuje na miejscu zatrzymania i jest udokumentowana stosownym protokołem.

Z kolei odnosząc się do zarzutu strony, iż organ naruszył przepis art. 123 § 1 i 2 oraz art. 124 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych strony stwierdzić należy, że brak wydania przedmiotowego postanowienia stanowi niewątpliwie uchybienie przepisowi art. 78 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. Jednakże nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego postanowienie w sprawie przeprowadzenia dowodu nie jest zaskarżalne, natomiast organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił szczegółowo, dlaczego pominął wnioski dowodowe strony stąd możliwe było dokonanie oceny prawidłowości działań organu.

Jak wynika z akt sprawy organ ustalił stan faktyczny sprawy m.in. na podstawie zeznań T. W.– kierowcy skontrolowanego pojazdu.

Świadek ten, pouczony o treści art. 233 § 1 kk zeznał, iż w dniu kontroli miał dwa zlecenia przewozu osób.

Biorąc pod uwagę powyższe zeznania organ prawidłowo uznał, że w chwili kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny osób. Nie było zatem potrzeby przeprowadzania wnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania pasażerów, którzy mieli być tego dnia przewożeni skontrolowanym pojazdem. Zgodnie bowiem z art. 78 § 2 kpa organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Skarżący w toku postępowania nie tylko nie wykazał, ale nawet nie uprawdopodobnił, iż zeznania kierującego pojazdem T. W. nie polegają na prawdzie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ zgromadził w niniejszej sprawie pełny materiał dowodowy, który należycie rozpatrzył, zaś zajęte stanowisko w sprawie dokładnie uzasadnił. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, 77 § 1, 10, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 k.p.a.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego w dniu [...] marca 2010r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 2.9 pkt 3 Załącznika do tej ustawy, który karą 5000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem w/w zakazu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku daty decyzji organu odwoławczego zauważyć należy, iż w nadesłanych aktach administracyjnych znajduje się zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] opatrzona datą [...] maja 2010 r. Treść tej decyzji oraz jej numer jest tożsamy z kopią decyzji dołączonej do niniejszej skargi.

Przy czym podkreślenia wymaga, że nawet gdyby przyjąć, iż decyzja nie jest opatrzona datą nie stanowiłoby to bezwzględnej podstawy do usunięcia jej z obrotu prawnego. Po pierwsze: brak daty nie pozbawia pisma charakteru decyzji administracyjnej, lecz stanowi wadliwość, która może być usunięta w trybie art. 113 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 1981r. w sprawie sygn. akt SA 1163/81 stwierdził, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a , jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyc: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Niewątpliwie wszystkie wskazane powyżej elementy zawiera nadesłana przez skarżącego kopia decyzji GITD.

Po drugie, w przypadku wydania decyzji pisemnej (a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie) wywołuje skutki z chwilą doręczenia. Zatem brak umieszczenia daty w decyzji nie może być źródłem wątpliwości co do chwili, od której decyzja zaczęła wywoływać skutki prawne.

Niewątpliwie oznaczenie daty w decyzji wydanej na piśmie ma skutki doniosłe z tego względu, że dla oceny legalności decyzji przez sąd administracyjny miarodajny jest stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji. Nieumieszczenie zatem w decyzji daty jej wydania może być źródłem wątpliwości, co do jej prawidłowości w sytuacji wystąpienia zmian w zakresie stanu faktycznego lub/i prawnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie taka sytuacja (zmiana stanu faktycznego i prawnego) nie zaszła a więc kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji mogła zostać przeprowadzona. Z powyższych względów, nawet w przypadku doręczenia stronie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] bez opatrzenia jej datą wydania, nie było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z kolei nie uwzględniając wniosku skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie TS 224/09 Sąd miał na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 189/09. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w tym wyroku pogląd, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, gdyż skarga do Trybunału została złożona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, natomiast Sąd nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 utd z Konstytucją RP.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie również nie podziela wątpliwości skarżącego co do zgodności art. 18 ust. 5 utd z Konstytucją RP. Jeśli chodzi o zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, należy zauważyć, iż przyjęta przez Konstytucję formuła równości wobec prawa mieści się w ogólnym, opisowym pojęciu równości jako przynależności danych podmiotów do tej samej klasy, którą wyróżniamy z punktu widzenia cechy uznanej za istotną i nie jest tożsama z pojęciem identyczności. Według Sądu równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących (tak również: B. Banaszak, Prawo konstytucyjne, s. 456-457, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 221 i nast.; podobnie /w:/ L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, wydanie 2, LIBER, Warszawa 1998, s. 94 i nast.).

Zdaniem Sądu, przedsiębiorcy mają równie prawa w doborze formy prawnej wykonywanej działalności gospodarczej (czy na podstawie licencji taxi czy też na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób) a więc ograniczenia przewidziane w art. 18 ust. 5 utd nie naruszają zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej w świetle art. 20 i 22 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.