Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1626/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, art. 59 pkt 4 - art. 138, art. 129 ust. 1,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) Joanna Zabłocka Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. F.P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 560/12 w sprawie ze skargi G. F.P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. F.P. Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 560/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G. F Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015, poz. 613), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), art. 126 ust. 1, art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) cofnął skarżącej spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], które zostało udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. w związku z zaprzestaniem działalności objętej wymienionym zezwoleniem, w części dotyczącej pkt II – poz. 28 załącznika nr 1 do zezwolenia, w ten sposób, że wykreślono poz. 28 załącznika nr 1 tj. N. Z, S. S.-P., [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ustalił, iż spółka od stycznia 2010 r. nie wykazała wskazanego punktu gier w informacjach o osiągniętych przychodach, a działalność w wymienionym punkcie została zawieszona z dniem [...] grudnia 2012 r.

Spółka G.F. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji, w uzasadnieniu organ podał, że Spółka zaprzestała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w przedmiotowym punkcie oznaczonym pozycją 28, dlatego prawidłowe było cofnięcie zezwolenia w tej części. Organ wskazał, że zgodnie z art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną interpretację i stwierdzenie, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu zmianie uległo miejsce urządzenia gier na automatach o niskich wygranych organ wskazał, że nastąpiła jedynie zmiana przedsiębiorcy prowadzącego działalność w wymienionym punkcie gier, natomiast miejsce urządzenia gier nie zmieniło się.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego Dyrektor Izby Celnej w Kielcach podał, że w trakcie prowadzonego postępowania organy podatkowe skompletowały materiały dowodowe, niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a z zebranego materiału dowodowego nie wynikała potrzeba przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca, gdyż okoliczności będące przedmiotem wnioskowanego dowodu zostały stwierdzone innymi dowodami. Również zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, zdaniem organu jest gołosłowny, albowiem organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Organ, nie zgodził się również z zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego, poprzez ustalenie, iż zmianie uległo miejsce urządzania gier. Organ podkreślił, że nie poczynił takiego ustalenia, a wręcz przeciwnie, zarówno w odmowie przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca, jak również w decyzji cofającej zezwolenie w części organ nie kwestionował, że miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych nie zmieniło się.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 216 Ordynacji podatkowej organ wskazał, iż w art. 123 Ordynacji podatkowej została zapisana jedna z zasad postępowania podatkowego, tj. zasada czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania. Zdaniem organu w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów.

G.F. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając m.in. art. 59, art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczącej usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s.37) ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/We z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. L 363, s.81) oraz przepisy ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę spółki.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka w toku postępowania przed organami jak i obecnie nie wskazuje przyczyn zaprzestania prowadzenia działalności w lokalu położonym w miejscowości P. W., a w świetle zgromadzonego materiału dowodowego okoliczność, iż spółka od [...] grudnia 2009 r. zawiesiła działalność w przedmiotowym punkcie gier, okoliczność wyczerpania dyspozycji art. 59 ust 4 ustawy o grach hazardowych nie budzi wątpliwości. Tym samym Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 59 ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Sądu nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa wspólnotowego, a mianowicie Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998r., zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. W odniesieniu do specyfikacji technicznych Sąd I instancji wskazał, że potencjalny przepis techniczny w rozumieniu zacytowanego wyroku ETS (wyrok z 19 lipca 2012 r. sygn. C-213) nie można uznać art. 59 pkt 4 ustawy, stosownie do którego organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Przepis ten stanowi dokładne powtórzenie treści art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U.2004.4.27 ze zm.) i z mocy art. 138 ust. 2 ustawy znajduje zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie miała ona, czy też powinna mieć świadomość tego, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące skutkuje cofnięciem zezwolenia.

Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po który organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 ustawy nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych w rozumieniu zacytowanego wyżej wyroku.

Odnosząc się do zarzutu art. 59 ustawy o grach hazardowych Sąd uznał go za nieuzasadniony, uzasadniając, że zgodnie z treścią art. 138 ust. 2 ustawy, organem właściwym do wydawania decyzji na podstawie art. 58 i art. 59, w stosunku do podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych salonach gier na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r., jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Stosownie zaś do treści art. 24 ust. 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych obowiązującej w dniu poprzedzającym wejście w życie ustawy, tj. w dniu 31 grudnia 2009 r., organem właściwym do udzielania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze właściwości miejscowej jednego dyrektora izby celnej, jest dyrektor izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry.

G. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną spółka zarzuciła:

1. rażące naruszenie zasady określonej w art. 122 ordynacji podatkowej, nakładającej na organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 216 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez wskazywanie na treść dokumentu, który nigdy nie został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie dopuszczony, tj. bliżej niedookreślonego pisma Naczelnika Urzędu Celnego w K. w przedmiocie zgłoszenia punktu gier do ponownej weryfikacji, przez co jednocześnie naruszona została zasada wyrażona przepisem art. 123 ordynacji podatkowej, gdyż strona nie miała wiedzy, iż organ przeprowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe, gdyż brak było stosownych postanowień w tym zakresie;

3. rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 130 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie tego samego pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

4. rażące naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie okoliczności, iż w sprawie ozn. [...] przed tym samym organem toczy się postępowanie o zmianę decyzji w tym samym zakresie, w jakim toczy się postępowanie w niniejszej sprawie, a cofnięcie zezwolenia powoduje bezprzedmiotowość rozpoznania sprawy w zakresie zmiany zezwolenia w tym samym zakresie, wobec czego logika postępowania nakazuje w ostatniej kolejności rozpoznać sprawę, której skutki są najdalej idące w sferze praw strony;

5. rażące naruszenie art. 129 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez jego zignorowanie, a w szczególności regulacji przewidującej stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. przepisów ustawy z 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych, o ile przepisy ustawy obecnej nie stanowią inaczej;

6. rażące naruszenie przepisu art. 59 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której organ nie jest "organem właściwym w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia" w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, z uwagi na okoliczność, iż ustawodawca nie upoważnił żadnego organu, który byłby w świetle przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. uprawniony do wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych;

7. rażące naruszenie przepisów prawa europejskiego, a to art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.L 204, s.37) ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r. (Dz. U. L 363, s.81).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w zakresie odnoszącym się do spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, Sąd I instancji nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja wydana została w oparciu o wadliwe ustalenia faktyczne, a mianowicie takie, które przy uwzględnieniu określonych w art. 59 pkt 4 w związku z art. 129 ust.1 i art. 138 ust 2 ustawy o grach hazardowych przesłanek cofnięcia (w części) zezwolenia, nie uzasadniały wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że w ocenie Sądu I instancji kontrolowana decyzja nie została wydana, ani z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, ani też z naruszeniem prawa materialnego. Jednocześnie wskazać należy, że w ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw do uznania, aby wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku wydany w połączonych sprawach C-213/11, C- 214/11, C-217/11 stanowił podstawę do stwierdzenia, iż przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych jest potencjalnie przepisem technicznym podlegającym notyfikacji, a tym samym aby w sytuacji braku jego notyfikacji występowała podstawa do odmowy jego zastosowania.

W zakresie odnoszącym się do zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Ocenę przedstawionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania należy poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.)

Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wskazanych wyżej wymogów nie spełnia wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna w zakresie odnoszącym się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w punktach od 1 do 4 petitum skargi kasacyjnej. W szczególności autor skargi kasacyjnej wbrew obowiązkowi wynikającemu z przywołanego wyżej przepisu art. 176 p.p.s.a. w ogóle nie wyjaśnił na czym polegało zarzucane naruszenie wskazywanych przepisów postępowania jak również, na czym polegał wpływ zarzucanego ich naruszenia na wynik sprawy w znaczeniu, w jakim przedstawione to zostało powyżej.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie został zakwestionowany stan faktyczny stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. W szczególności poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż strona wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała okoliczności wskazującej na to, że zaprzestała przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej pkt II - poz. 28 załącznika Nr 1 do zezwolenia z dnia [...] marca 2007 roku, znak [...].

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że w sytuacji braku skutecznego zakwestionowania okoliczności stanu faktycznego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 59, art. 129 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a także art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

Podkreślić należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. Zgodnie z jego treścią organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzją z dnia 28 marca 2007 roku udzielono skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...], w tym w punkcie znajdującym się pod adresem [...]. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że materiał dokumentacyjny wskazuje, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazywała w/w punktu gier w informacjach o osiągniętych przychodach począwszy od stycznia 2010 roku, a działalność w tym punkcie została zawieszona z dniem [...] grudnia 2009 roku. Uwzględniając treść wskazanego wyżej przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. stwierdzić należy, że cofnięcie zezwolenia uzależnione jest od zaistnienia przesłanek w postaci zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem i brak aktywności podmiotu któremu udzielono zezwolenia w zakresie działalności objętej tym zezwoleniem musi trwać dłużej niż 6 miesięcy. W tym miejscu należy zauważyć, że z przepisu art. 59 u.g.h. wynika, że cofnięcie zezwolenia może nastąpić w całości jak i w części.

Przyjęte w niniejszej sprawie za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne wskazują w sposób jednoznaczny na zaistnienie ustawowych przesłanek określonych w art. 59 pkt 4 u.g.h. warunkujących cofnięcie w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych we wskazanym wyżej punkcie gier.

Ponadto wskazać należy, że stosownie do treści art. 129 ust.1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust.1, a więc prowadzących opisaną tam działalność na podstawie zezwoleń wydanych na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, znajdują odpowiednie zastosowanie regulacje prawne zawarte w art. 58 i art. 59 u.g.h. - art. 138 ust.2 u.g.h. Tak więc w zakresie cofnięcia w całości lub w części zezwolenia wydanego dla określonego podmiotu na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w sytuacji orzekania w tym przedmiocie w czasie obowiązywania ustawy o grach hazardowych znajduje zastosowanie regulacja zawarta w art. 59 tej ustawy.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 59 i art. 129 ust.1 ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do przyjęcia, iż orzekając w niniejszej sprawie Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Formułując i uzasadniając ten zarzut skargi kasacyjnej jej autor odwołał się do stanowiska TSUE wyrażonego w wyroku z dnia 19 lipca 2012 roku w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11.

W związku z powyższym podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji dokonywał oceny zgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej w sprawie, której przedmiotem było cofnięcie w części zezwolenia, nie zaś w sprawie, której przedmiotem była zmiana decyzji administracyjnej. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie jeśli się zważy, że TSUE odpowiadał na pytanie prejudycjalne dotyczące tego, czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny być przekazane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust.1 tejże dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania gry, zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Oczywistym więc jest, że pytania prejudycjalne dotyczy innych przepisów ustawy o grach hazardowych niż te, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia. Regulacja zawarta art. 59 pkt 4 u.g.h. nie należy do kategorii przepisów zawierających zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.