Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2325/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 2, ust. 3, ust. 6
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 8ust. 5-8, par. 9 ust. 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1284/14 w sprawie ze skargi W. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2) zasądza od W.Ż. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1284/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi W.Ż. uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...].

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że rozkazem personalnym z dnia [...]8 lipca 2014 r., działając na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej ustawa o policji) w związku z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej rozporządzenie MSWiA), Komendant Miejski Policji w G. obniżył starszemu posterunkowemu W.Ż., policjantowi [...], z dniem 14 sierpnia 2014 r., dodatek służbowy o 50%, tj. o 76 zł miesięcznie do kwoty 76 zł miesięcznie. Organ podał, że obniżenie dodatku służbowego ma związek z orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2014 r., którym policjant został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i na podstawie art. 134 pkt 3 ustawy o Policji ukarany karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, które zostało w części dotyczącej tej kary utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. Organ wyjaśnił także, że otrzymywany przez funkcjonariusza dodatek w wysokości 190 zł, został już wcześniej obniżony o 20% do kwoty 152 złotych z dniem 8 sierpnia 2014 r. rozkazem Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2014 r., z uwagi na prawomocne orzeczenie o wymierzeniu mu kary nagany. Zatem obniżenie dodatku o 50% niniejszym rozkazem odnosi się już do dodatku w wysokości wcześniej obniżonej.

W odwołaniu W.Ż. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy dotyczącej ukarania karą nagany na podstawie orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że w określonych przepisami granicach obniżenie dodatku jest obligatoryjne z przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, za którą wymierzono prawomocnie karę dyscyplinarną. Podkreślił, że wymierzona kara ostrzeżenia o nieprzydatności do służby jest jedną z bardziej surowych kar dyscyplinarnych, a kolejne przewinienie dyscyplinarne będzie musiało być ukarane wydaleniem ze służby (bowiem policjant zajmuje najniższe stanowisko służbowe). Organ odwoławczy uznał w tej sytuacji, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna, a organ wziął pod uwagę charakter i okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej, czego odzwierciedleniem jest najwyższa możliwa wartość obniżenia dodatku.

Skargę na powyższą decyzję wniósł W.Ż. zarzucając organowi ogólnikowo naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uchylając zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wymienionym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zgodził się ze stanowiskiem organów Policji, że stosownie do § 8 ust. 8 rozporządzenia MSWiA obniżenie dodatku jest obligatoryjne, a do uznania odpowiednich organów pozostawiono tylko kwestię poziomu tego obniżenia, które wahać może się od 20% do 50%. Jednakże zdaniem Sądu pierwszej instancji organy dokonały w niniejszej sprawie błędnej rozszerzającej wykładni i niewłaściwie zastosowały przepisy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. Dla dopuszczalności obniżenia dodatku funkcyjnego istotne znaczenie ma stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji (rozkazu). Zatem ustalając poziom obniżenia dodatku organy powinny wziąć pod uwagę okoliczność, że w dniu wydania rozkazu przez Komendanta Miejskiego Policji tj. [...] lipca 2014 r. obydwa orzeczenia o ukaraniu dyscyplinarnym były ostateczne. Z akt administracyjnych nie wynikają przyczyny, dla których rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2014 r. o obniżeniu dodatku służbowego o 20 %, uwzględniał wyłącznie jedno orzeczenie dyscyplinarne. Ponadto skoro w dniu [...] lipca 2014 r. obniżono już funkcjonariuszowi dodatek o 20% z dniem 8 sierpnia 2014 r. to w dniu [...] lipca 2014 r., czyli w dacie wydawania rozkazu personalnego przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie, dodatek funkcjonariusza wnosił jeszcze 190 zł. a nie 152 złote jak przyjął organ. Oba wydarzenia stanowiły szczególnie uzasadnione przypadki, które winny zatem zostać uwzględnione jako stanowiące wspólną podstawę obniżenia policjantowi dodatku służbowego. Sąd podkreślił, że organ pierwszej instancji wydając rozkaz z dnia [...] lipca 2014 r. nie wyjaśnił dlaczego uwzględnił tylko jedną z wymierzonych kar dyscyplinarnych.

W rezultacie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ wydając kolejną decyzję o obniżeniu dodatku służbowego w związku z uwzględnieniem kolejnego przypadku naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej, uprawniony był do obniżenia otrzymanej stawki dodatku wyłącznie w granicy do 50%, czyli maksymalnie do kwoty 95 złotych. W dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący nadal otrzymywał dodatek służbowy w wysokości 190 zł. Zdaniem Sądu w stanie faktycznym i prawnym sprawy w dniu [...] lipca 2014r., niedopuszczalne było obniżenie skarżącemu dodatku służbowego dodatkowo "o 50% tj. o 76 złotych miesięcznie do kwoty 76 zł miesięcznie". Rozstrzygnięcie to pozostaje całkowicie nieadekwatne do "otrzymywanej" przez policjanta stawki dodatku służbowego (czyli 190 zł miesięcznie), a nadto skutkowało przekroczeniem przewidzianej prawem granicy obniżenia dodatku służbowego. Skoro bowiem organ najpierw obniżył stawkę kwotową dodatku o 20%, a następnie obniżył przyszłą stawkę o kolejne 50%, to w istocie dokonał obniżenia otrzymywanej przez policjanta stawki dodatku o 60% (z kwoty 190 zł do kwoty 76 zł miesięcznie).

Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie doszło także do naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organ odwoławczy nie rozważył, czy w sprawie zachodziła tego rodzaju sytuacja, że już po ostatecznym obniżeniu dodatku służbowego, nastąpiła kolejny raz przesłanka obligująca i warunkująca obniżenie otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego, w szczególności przesłanka określona w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnianiu swej decyzji nie dokonał własnej oceny stanu faktycznego i nie przedstawił własnej argumentacji, wymaganych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Wojewódzki Policji w B. zaskarżając go w całości, domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez orzekanie poza granicami sprawy wynikającymi z treści tegoż przepisu oraz naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie wskazania: okoliczności mających stanowić naruszenie tych przepisów procedury administracyjnej ich ewentualnego wpływu na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 104 ust. 3 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA poprzez ich błędną wykładnię i uznanie w konsekwencji, że fakt, iż w okresie wcześniejszym funkcjonariuszowi Policji obniżono już dodatek służbowy za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby, za które wymierzono karę dyscyplinarną, uniemożliwia obniżenie tegoż dodatku ponownie (za kolejne naruszenie dyscypliny i ukaranie dyscyplinarne) o maksymalną wartość wskazaną w przepisie przez ustawodawcę, przy uwzględnieniu stawki dodatku, jaką funkcjonariusz otrzymuje po wcześniejszym obniżeniu już rzeczonego dodatku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji zarzucając organowi naruszenie przepisów k.p.a., pominął całkowicie okoliczności mające stanowić naruszenie tych przepisów oraz wskazania na czym ewentualnie naruszenie to miałoby polegać i ich ewentualny wpływu na wynik sprawy. Zdaniem organu, nawet jeżeli do takiego naruszenia doszło, to nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd naruszył art. 134 p.p.s.a. orzekając poza granicami sprawy stwierdzając, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji związanej z wcześniejszym ukaraniem funkcjonariusza oraz brakiem odniesienia się do tej kwestii przez organy.

Ponadto zdaniem organu wcześniejsze obniżenie dodatku służbowego, nie uniemożliwia ponownego obniżenia tego dodatku w związku z kolejnym naruszeniem dyscypliny i ukaraniem policjanta. Wykładnia przepisów prawa materialnego dokonana przez Sąd pierwszej instancji wskazująca, iż przy kolejnym obniżeniu dodatku na mocy powołanych przepisów organ winien brać pod uwagę pierwotnie przyznaną funkcjonariuszowi stawkę dodatku służbowego, a łączne obniżenie stawki nie może przekraczać 50% tak właśnie wyliczonej stawki, jest sprzeczna z wykładnią ceiowościową tych przepisów. Skoro bowiem organ ma obowiązek swoistego ukarania policjanta obniżeniem jego dodatku służbowego, to przy takiej interpretacji przepisów mogłoby dojść do sytuacji, w której przepis ten pozostawałby martwy w tym znaczeniu, że mimo wielokrotnych naruszeń dyscypliny służbowej funkcjonariusz i tak nie ponosiłby z tego tytułu jakichkolwiek konsekwencji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa wart. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, że na stanowiskach innych niż wymienione w ustępie 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Ustawodawca w art. 104 ust. 6 tej ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniających ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas oznaczony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Stosownie do tej delegacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z

jego § 9 ust. 1 dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Stosownie do treści § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków, realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia dodatek służbowy w szczególnie uzasadnionych przypadkach podlega obniżeniu. Przy czym przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio. Przepis § 8 ust. 8 pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, że dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie pełnienia służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą oni zmienić świadczenie, gdyż w zależności od własnej oceny mogą je obniżyć od 20% do 50 % stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku funkcyjnego. W sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. obniżenie dodatku jest zatem obligatoryjne. Ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych. Restrykcyjny charakter regulacji zawartej w omawianym przepisie sprawia, że musi on podlegać wykładni ścisłej. Jest to niezbędne również z tego względu, że generalnie wszystkie przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia funkcjonariuszy służb mundurowych, powinny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, bez możliwości rozszerzającej wykładni. Taki nakaz dotyczy nie tylko przypadków, gdy możliwe jest przyznanie określonych świadczeń płacowych, ale też sytuacji dopuszczających pozbawienie czy ograniczenie prawa do takich świadczeń. Zatem w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem pierwszej instancji.

Oczywistym także jest, że organy Policji orzekając w niniejszej sprawie o obniżeniu dodatku służbowego, zobowiązane były wziąć pod uwagę, iż wcześniejszym rozkazem personalnym KMP w G. z dnia [...] lipca 2014 r. obniżył już W.Ż. stawkę dodatku służbowego o 20 % z otrzymywanych 190 zł do 152 zł miesięcznie, od dnia 8 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast stanowiska Sądu Wojewódzkiego co do, że łącznie obniżenie dodatku służbowego nie mogło przekroczyć 50% i powinno to zostać rozstrzygnięte w jednym rozstrzygnięciu z uwagi na to, że obydwa orzeczenia w dniu orzekania o obniżeniu dodatku o 20 % były ostateczne. Należy bowiem podzielić w tym zakresie stanowisko organów Policji. Wbrew stanowisku Sądu fakt, że w okresie wcześniejszym policjantowi obniżono dodatek służbowy za naruszenie dyscypliny służbowej, za które wymierzono karę dyscyplinarną, nie uniemożliwia obniżenia tegoż dodatku ponownie (za kolejne naruszenie dyscypliny i ukaranie dyscyplinarne) i to o 50%, przy uwzględnieniu stawki dodatku, jaką funkcjonariusz otrzymuje po wcześniejszym obniżeniu tego dodatku. Nawet sytuacji dwukrotnego naruszenia dyscypliny służbowej, w krótkim okresie czasu i ostatecznych orzeczeń dyscyplinarnych co do tych naruszeń w dniu orzekania o pierwszym obniżeniu dodatku organ Policji był zobowiązany zastosować § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia MSWiA w odniesieniu do każdego z nich z osobna, albowiem za każde z nich funkcjonariusz został ukarany karą dyscyplinarną. Żaden przepis nie tylko nie wskazuje, obowiązku rozpoznawania takich spraw łącznie i jednego wspólnego obniżenia dodatku służbowego, na co wskazuje Sąd pierwszej instancji. Ustawodawca we wskazanych normach rozporządzenia MSWiA jednoznacznie uznał, że w razie naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby, za które wymierzono karę dyscyplinarną, policjantowi obniża się dodatek służbowy. Taka wykładnia jest tym bardziej oczywista, jeśli weźmie się pod uwagę cel dodatku służbowego, którym pozostaje należyte wykonywanie obowiązków służbowych, co wynika wprost z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, jak i z § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA. Dodatek ten nie jest bowiem obligatoryjnym składnikiem uposażenia funkcjonariusza, a jest związany ściśle ze sposobem wykonywania obowiązków służbowych. Każde niewłaściwe ich wykonywanie w sposób skutkujący wymierzeniem kary dyscyplinarnej skutkuje koniecznością obniżenia dodatku. Ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące niemożliwości dwukrotnego obniżenia dodatku służbowego w związku z dwukrotnym ukaraniem dyscyplinarnym, jest nietrafna także z tej przyczyny, że organ ma obowiązek każdorazowej oceny

stanu faktycznego, biorąc pod uwagę fakt, jak to wynika z treści § 8 ust. 8 rozporządzenia MSWiA, "otrzymywanej stawki dodatku". Trudno zaakceptować stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż zwrot "otrzymywana" miałby oznaczać co innego, niż to wynika z samej jego treści, czyli aktualnej stawki dodatku. Przeciwko stanowisku Sądu pierwszej instancji przemawia także wykładnia celowościowa. Skoro bowiem organ ma obowiązek swoistego ukarania policjanta obniżeniem jego dodatku służbowego, to podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogłoby dojść do sytuacji w której przepis ten pozostawałby martwy w tym znaczeniu, że mimo wielokrotnych naruszeń dyscypliny służbowej, funkcjonariusz i tak nie ponosiłby z tego tytułu jakichkolwiek konsekwencji, gdyż przykładowo już pierwsze takie naruszenie skutkowało obniżeniem wówczas ustalonej stawki o 50%. Powstałaby wówczas swoista sprzeczność pomiędzy ustawowym obowiązkiem obniżania dodatku oraz interpretacją tych norm dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i faktycznie dalsze obniżenie byłoby już niemożliwe. Przyjęcie stanowiska Sądu Pierwszej instancji, czyniłoby częściowo tą regulację martwą a to podważałoby zasadę racjonalnego ustawodawcy, który przepisów martwych lub nieistotnych, czy zbędnych nie ustanawia.

Zasadnie zatem organ Policji obniżył dodatek służbowy W.Ż. jako policjantowi dwukrotnie ukaranemu dyscyplinarnie, każdorazowo po wystąpieniu przesłanek określonych w § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia MSWiA i to biorąc pod uwagę otrzymywany dodatek (już po jego wcześniejszym obniżeniu). Skoro temu policjantowi obniżono już wcześniejszym rozkazem dodatek służbowy z kwoty 190 zł o 20% do kwoty 152 zł. od dnia 8 sierpnia 2014 r., to w niniejszej sprawie organ zasadnie wziął pod uwagę otrzymywany dodatek, w wysokości 152 zł i obniżył go o dalsze 50% od dnia 14 sierpnia 2014 r., w związku z kolejnym uchybieniem dyscyplinie służbowej, za którą funkcjonariusza ukarano dyscyplinarnie. Przy tym nie miało znaczenia to, że w dniu wydania kontrolowanego rozkazu przez KMP w G. o obniżeniu dodatku o 50% tj. [...] lipca 2014 r., poprzedni rozkaz KMP w G. o obniżeniu dodatku służbowego o 20% z dnia [...] lipca 2014 r., nie był ostateczny, ponieważ nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto, co prawda w dniu [...] lipca 2014 r. policjant otrzymywał jeszcze dodatek służbowy w kwocie 190 zł, ale już w dniu 14 sierpnia 2014 r. dodatek ten wynosił 152 zł., a to dlatego, że w rozkazie z dnia [...] lipca 2014 r. obniżenie dodatku ustalono od dnia 8 sierpnia 2014 r.

W konsekwencji za trafny należało uznać zarzut naruszenia art. 104 ust 3 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. Usprawiedliwione są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 ¡138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., które były wynikiem odmiennej od przyjętej przez skarżącego kasacyjnie wykładni prawa materialnego, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Wykładnia przyjęta przez organy Policji i zaaprobowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, powoduje, że zbędnym jest podejmowanie jakichkolwiek dodatkowych czynności procesowych.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok oraz rozpoznał skargę. Wobec wykazanej wyżej bezzasadności skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ją oddalił i na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. zasądził koszty postępowania kasacyjnego od W.Ż. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., na które składały się uiszczony wpis od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie radcy prawnego.

-----------------------

4

2

Sygn. akt I OSK 2325/15

6

7

6

Sygn. akt I OSK 2325/15

9