Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 274/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Polskiego Instytutu [...] w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień szkoły publicznej i uznania szkoły za eksperymentalną postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, w prawidłowym trybie i terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wraz ze skargą został uiszczony od niej wpis.

Zarządzeniem z 20 lutego 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi.

W wykonania powyższego - z zachowaniem terminu, pełnomocnik strony skarżącej nadesłał do akt pełnomocnictwo do działania w jej imieniu oraz odpis z KRS strony skarżącej. Wobec nieprawidłowego podpisania pełnomocnictwa, Sąd ponownie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, zgodnie z odpisem KRS.

Wezwanie zostało doręczone na adres pełnomocnika strony skarżącej dnia 5 kwietnia 2017 r.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo. Przepis art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a stanowi zaś, że pełnomocnik osoby prawnej – a taką jest skarżąca, ma obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać umocowanie do działania.

Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku złożenia do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej pisma ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła takiego pełnomocnictwa - stosownie do art. 29 p.p.s.a. Sąd stoi na stanowisku, że brak któregokolwiek z owych dokumentów umożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu (tak też NSA w wyroku z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08).

Warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie skutkuje jej odrzuceniem - w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- zostały określone w art. 57 § 1 ustawy. Zgodnie z nim skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym - przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Według zaś § 3 art. 46 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentowi przed sądem. Natomiast, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu to, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi skutkiem nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, o czym stanowi powołany na wstępie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniu z 29 września 2016 r. sygn. akt II GZ 942/16 oraz w postanowieniu z 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 286/16).

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu). Nadto zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu.

Na wstępie należy wskazać, że wpis od skargi został uiszczony w terminie do złożenia skargi, w prawidłowej kwocie.

Sąd stwierdza, że w niniejszym przypadku – czyniąc to na korzyść strony skarżącej, dwukrotnie wzywał jej profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) do uzupełnienia braków formalnych skargi, zakreślając rygor odrzucenia skargi. Pierwotnie pełnomocnik nadesłał bowiem nieprawidłowe pełnomocnictwo (niezgodne z odpisem KRS).

Z akt sprawy wynika, że powtórne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnikowi strony skarżącej zostało skutecznie doręczone dnia 5 kwietnia 2017 r., jednak mimo upływu 7 dniowego terminu brak formalny skargi nie został uzupełniony, co skutkuje odrzuceniem skargi.

Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.