Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 38/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 i par. 3, art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu li marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Starosty O. w przedmiocie załatwienia wniosku w sprawie zmiany pozwolenia na budowę siedliska rolniczego w obrębie działki nr [...] położonej we wsi S. gmina O. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie B.G. złożyła skargę na bezczynność Starosty O. wskazując, iż organ ten przekraczając swoje kompetencję rozpoznał jej skargę na bezczynność w sprawie dotyczącej wniosku z dnia [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę siedliska rolniczego na działce nr [...] położonej we wsi S. Skarżąca podniosła, iż w piśmie z dnia [...]. Wicestarosta stwierdził, iż podstawą pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania jest fakt nie dostarczenia przez nią decyzji o warunkach zabudowy, co według skarżącej jest nieprawdą gdyż taka decyzja znajdował się wśród dokumentów złożonych wraz z w/w wnioskiem z dnia [...] i po raz drugi odpis takiej decyzji został złożony w dniu [...]. Dodała, iż Naczelnik Wydziału Architektury Starostwa poinformowała ją iż dostarczona decyzja o warunkach zabudowy jest niewłaściwa, bo została już "skonsumowana", co dla skarżącej jest stwierdzeniem niezrozumiałym.

W odpowiedzi na skargę Starostwa O. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż złożony przez skarżącą w dniu [...] wniosek nie zawierał wszystkich wymaganych załączników, tj. prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla planowanej inwestycji, która zdaniem organu (po analizie wniosku skarżącej) obejmuje budowę dwóch siedlisk zagrodowych, a złożona przez skarżącą do akt decyzja przewidywała budowę jednego siedliska zagrodowego. Dodał, iż w związku z powyższym skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku wniosku i pouczona, że nie usunięcie tego braku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, co też po bezskutecznym upływie terminu nastąpiło. Starostwa O. przyznał, iż skarżącą w piśmie z dnia [...] skierowanym do niego skarżyła się na bezczynność w przedmiotowej sprawie ale pismo to zostało potraktowane jako skarga na pracowników Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa i zarejestrowana w Rejestrze Skarg i Wniosków Starostwa Powiatowego, a odpowiedź o sposobie załatwienia przesłano skarżącej pismem z dnia [...].

W piśmie z dnia [...] skarżąca wyjaśniła, iż nie złożyła zażalenia do Wojewody, gdyż o takiej możliwości nie została poinformowana przez Starostę. Zdaniem skarżącej Starosta O. powinien skierować złożoną przez nią skargę z dnia [...]do kompetentnego organu, po uprzednim wezwaniu jej do wyjaśnienia, w jakim trybie ma być ta skarga rozpatrzona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyj-

2

sygn. akt II SAB/Wr 38/04

nej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne lub postępowanie takie nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego orzeczenia przez organ II instancji.

Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie prawem przewidzianym, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 kpa. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżania w rozumieniu art. 52 § 1 u.p.s.a. Z charakteru instytucji skargi na bezczynność wynika, iż inicjatywę w tym postępowaniu winna wykazywać strona dotknięta bezczynnością organu i logicznym jest, że zażalenie w tym przedmiocie powinno być skierowane bezpośrednio do organu, który sprawuje nadzór na podmiotem pozostającym w bezczynności. W świetle powyższego argumentację skarżącej w tym zakresie należy uznać za chybioną.

Niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 u.p.s.a. powoduje, że jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji.

3