Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 644/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn, akt VII SA/Wa 644/13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], Starosta [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w nawiązaniu do art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zawiesił postępowanie wszczęte w dniu [...] września 2012r., dotyczące uregulowania należności w kwocie 21.119,79 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...], do czasu otrzymania prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o orzeczeniu przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z wnioskiem Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. o uregulowanie należności za przechowywanie i dozór pojazdu na strzeżonym parkingu depozytowym, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o przesłanie dokumentów umożliwiających Staroście, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 22 lipca 2012r., o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152,poz. 1018), wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...].

Zdaniem organu pierwszej instancji, wobec braku ww. postanowienia sądu nie ma możliwości wydania decyzji w przedmiocie wskazanego powyżej wniosku, co uzasadnia podjęte postanowienie o zawieszeniu postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. od ww. postanowienia Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieni organ odwoławczy przytoczył treść art 97 § 1 i art. 100 § 1 k.p.a. i stwierdził, że zażalenie jest nieuzasadnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższe postanowienie wniósł Miejski Zakład Oczyszczania w [...] Sp. z o. o. w [...], dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem skarżącego, wydanie przez właściwy sąd orzeczenia o przepadku

przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], na brak którego powołał

1

się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji, nie stanowi koniecznej przesłanki do uregulowania należności podmiotowi prowadzącemu parking za przechowywane pojazdy. Organ pierwszej instancji jest bowiem zobowiązany do zwrotu kosztów i wypłaty wynagrodzenia za dozór i przechowywanie przedmiotowego pojazdu, a do uregulowania sytuacji prawnej tegoż pojazdu nie jest konieczne zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego postanowienie organu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20'2 r., poz. 270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Treść uzasadnienia ma podstawowe znaczenie przy ocenie prawidłowości postanowienia obejmującego wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia kontrolę, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do zastosowania określonej normy prawnej, czy normę tę prawidłowo zinterpretował. Uzasadnienie postanowienia nie będzie spełniało powyższych kryteriów, jeżeli nie odzwierciedlono w nim w dostateczny sposób ustaleń faktycznych, a rozważania organu nie nawiązują do materiału dowodowego i przepisów prawa.

Zgodnie z art. 107 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. postanowienie wydane przez organ administracji publicznej powinno zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień § 3 ww. art. 107 uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma, zatem obowiązek dokładnie podać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Jak wskazuje się w doktrynie prawa i orzecznictwie organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87, publ. GAP 1987 r. nr 21, str. 40). Zaś uzasadnienie prawne powinno w szczególności zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa.

Podnieść należy, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zawisłej przed organem I instancji. Zatem rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć w jej całokształcie. Z tego obowiązku organ II instancji nie wywiązał się, a sporządzone uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do uznania, że zawiera uzasadnienie prawne, gdy zważyć, że organ drugiej instancji ograniczył się do zacytowania treści przepisu art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a. po czym stwierdził, że zażalenie jest nieuzasadnione.

Tak skonstruowane uzasadnienie spełnia tylko jedną ze wskazanych przesłanek, a mianowicie przytoczenie przepisów prawa. Wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi nie wyjaśnił on podstawy prawnej postanowienia, nie ustalił istniejącego w sprawie stanu faktycznego, nie odniósł wskazanych przez siebie przepisów prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz nie wyciągnął żadnych wniosków, w tym nie wyjaśnił dlaczego zażalenie uważa za nieuzasadnione.

W szczególności organ drugiej instancji nie odniósł się do, powołanego przez organ pierwszej instancji, przepisu prawa materialnego, z którego wywiedziono nakaz

przeprowadzenia procedury przed sądem powszechnym i uzasadniono, że do czasu jej

3

zakończenia konieczne jest zwieszenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej Spółki .

Rozpoznając sprawę ponownie, organ będzie miał na uwadze, powyższe wskazania Sądu.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.)