Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1444/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 §1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 października 2017 roku Robert Talaga – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. P.

Pismem z dnia 25 lipca 2017 roku skarżący wniósł między innymi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz powołał się na pogorszenie się jego sytuacji – bezdomność, wzrost zadłużenia, ciężką chorobę i inne.

Pismami z dnia 5 sierpnia 2017 roku oraz z dnia 9 sierpnia 2017 roku skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocników z urzędu w celu wniesienia skarg kasacyjnych.

Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2017 roku wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.

W odpowiedzi na wezwanie R. P. przesłał częściowo wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 8 września 2017 roku skarżący został wezwany do uzupełniania poszczególnych rubryk złożonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 3 października 2017 roku skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu zaznaczając, że jego "sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła – wzrost zadłużenia o dalsze [...] zł i egzekucje w tym bankowe (...), bezdomność, ciężki rozstrój zdrowia, brak dochodów i inne".

Jednocześnie R. P. przedłożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca w treści wniosku powołał się na brak środków do życia i leczenia oraz bezdomność. W rubrykach odnoszących się do stanu rodzinnego oraz majątkowego wpisał: "Nie dotyczy" lub "Nie mam". Jednocześnie zastrzegł, że obecnie korzysta z jadłodajni C. Ponadto R.P. oświadczył, że jest zadłużony na kilkaset tysięcy złotych.

W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zapadły już rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań R. P., którymi domagał się on przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W kwestii przyznania prawa pomocy Skarżącemu wypowiadał się referendarz sądowy (k. 31, 129 akt sądowych) oraz orzeczenie wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (k. 53, 139 akt sądowych). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania prawa pomocy (k. 74, 152 akt sądowych). Przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu wpadkowym był brak wykazania przez skarżącego jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności do ponoszenia kosztów postępowania. Dane zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym, finansowym i dochodach nie pozwalały na ocenę czy zasoby materialne wnioskodawcy wystarczają tylko na zaspokojenie bieżących potrzeb koniecznego utrzymania siebie i rodziny, czy też dysponuje on zasobami w rozmiarze pozwalającym na pokrycie kosztów sądowych. Samo oświadczenie strony o trudnej sytuacji finansowej nie stanowi wystarczającego wykazania, że strona ta nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Niezbędnym elementem ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie zmiany okoliczności sprawy, aby możliwa była zmiana wcześniejszego postanowienia ma podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". Przez zmianę okoliczności sprawy należy przy tym rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają korektę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia wydanego w zakresie prawa pomocy zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Natomiast z konstrukcji przepisu art. 246 P.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jej sytuacja uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bądź też nastąpiła zmiana tej sytuacji w stopniu uzasadniającym przyznanie prawa pomocy, pomimo wcześniejszej negatywnej oceny zasadności wniosku. Podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien zatem wskazać nowe okoliczności, bądź podać fakty prowadzące do ocen odmiennych niż dotychczasowe (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. I OZ 1227/13; postanowienie NSA z 23 czerwca 2016 r., sygn. II FZ 286/16).

Złożenie ponownego żądania przyznania prawa pomocy powoduje, że zbędne jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność pogorszenia się sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W tym przypadku żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizuje obowiązku ponownego wzywania skarżącego do uzupełniania informacji dotyczących jego bieżącej sytuacji. Skoro strona postępowania, wbrew swoim obowiązkom prawnym, nie przedstawia informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej i osobistej, to należy przyjąć, że brak jest ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić tło dla weryfikacji twierdzeń o pogorszeniu się sytuacji majątkowej strony postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 48/17).

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca w dalszym ciągu nie ujawnia źródeł swoich dochodów. W ten sposób konsekwentnie uniemożliwia zbadanie, czy rzeczywiście uległy zmianie okoliczności i obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i niezbędne jest ustanowienie mu pełnomocnika z urzędu. Podobnie jak wcześniej wnioskodawca powołuje się enigmatycznie na brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku, zadłużenie oraz rozstrój zdrowia. Nadal nieznane pozostają m.in. źródła utrzymania koniecznego i ich rozmiary, nieznana pozostaje także struktura i charakter wskazanego zadłużenia. Kolejne ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej nie pozwalają jednoznacznie rozstrzygnąć o przyznaniu prawa pomocy. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek skarżącego nie wskazuje na zmianę okoliczności przemawiającą za przyznaniem prawa pomocy.

Wobec powyższego na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.