Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2396/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2806/12 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku hotelowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2806/12 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku hotelowego.

W uzasadnieniu wyroku WSA we Warszawie wskazał, że:

Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 1 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po otrzymaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...].01.2012 r. i po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora "[...]" Sp. z o.o. w W., złożonego w dniu 10.02.2011 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku hotelowego z garażem podziemnym przy ul. M. w W. (działka ew. nr [...] z obrębu [...]).

W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na fakt, że złożona wraz z wnioskiem dokumentacja nie odpowiadała warunkom określonym w art. 35 Prawa budowlanego, postanowieniem nr [...] z dnia [...].04.2012 r., nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy O. (uchwalonym Uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr XXVI 1/547/2011 z 17.11.2011 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 24.11.2011 r., Nr 215, poz. 6502). Brak zgodności dotyczył wskaźnika intensywności zabudowy.

W odpowiedzi na ww. postanowienie, dnia 27.04.2012 r. inwestor złożył pismo, w którym stwierdził, że pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji powinno być wydane na podstawie ostatecznej decyzji nr 46/W/10/wz o warunkach zabudowy.

W dniu 5.04.2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy wprowadził w części opisowej projektu budowlanego korektę:

1. wartości liczbowej określającej całkowitą powierzchnię części nadziemnej nowoprojektowanego budynku, jednak nie skorygował przy tym wartości cząstkowych składających się na tę wartość,

2. wartości liczbowej określającej wskaźnik wielkości powierzchni projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działki;

Ponadto pełnomocnik inwestora dopisał wartość współczynnika intensywności zabudowy równą 2,5, pomijać przy tym wartość powierzchni istniejącego budynku zlokalizowanego na terenie przedmiotowej działki ewidencyjnej. Pozostała część projektu budowlanego (w tym rysunki) pozostała bez zmian, stojąc w sprzeczności z ustaleniami ww. planu miejscowego w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy.

Ponadto, zgodnie z § 7 pkt 2 tekstu planu miejscowego, teren planowanej inwestycji położony jest w strefie ochronnej obejmującej obszary w odległości do 50 m od granic czynnych cmentarzy, w której obowiązują ograniczenia zagospodarowania określone w przepisach odrębnych tj. w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52, poz. 315).

Projektowana inwestycja to hotel wraz z restauracją i kuchnią. Zgodnie z § 3.1. ww. rozporządzenia odległość cmentarza od zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone.

W konkluzji organ I instancji wskazał, że pomimo upływu terminu określonego w ww. postanowieniu, do dnia wydania decyzji wnioskodawca nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. O.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła "[...]" Sp. z o.o. w W.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...].07.2012 r., w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dla niniejszej inwestycji Prezydent m. st. Warszawy wydał w dniu [...].05.2010r. decyzję Nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie przeniesioną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...].07.20120r., na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w W.

W toku prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji w dniu 24.11.2011 r., wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej, zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXVII/547/2011 z dnia 17.11.2011 r., który objął teren planowanej inwestycji. Wobec faktu, iż ustalenia miejscowego planu, odnośnie m. in. wskaźnika intensywności zabudowy są odmienne niż wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, organ I instancji na mocy art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...].04.2012 r., nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia dokumentacji projektowej spełniającej wymogi ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. Okopowej. Inwestor w terminie określonym w ww. postanowieniu, naniósł jedynie częściowe poprawki w dokumentacji projektowej. Wobec powyższego Prezydent m. st. Warszawy na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda wskazał, że nowe unormowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy powoduje, że organ prowadzący sprawę o pozwolenie na budowę, który ma obowiązek sprawdzenia, stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane między innymi zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, powinien zawiesić postępowanie administracyjne w tej sprawie i wystąpić do organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, o podjęcie decyzji w sprawie stwierdzenia jej wygaśnięcia, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, iż procedura wygaszenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...]05.2010r., nie została rozpoczęta. Zgodnie z treścią § 22 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej, działka inwestycyjna ew. nr 3, znajduje się na obszarze jednostki terenowej 0.2.a U-B (U) o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa biurowo-usługowa. W pkt 2 określającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczono wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy: 2,50 - rozumiany jako - nieprzekraczalna wartość ilorazu sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji naziemnych (mierzonej w obrysie zewnętrznym tych kondygnacji) wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki (zgodnie z definicją zawartą w § 1 ust. 1 pkt 40 ww. planu miejscowego). Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że parametry projektowanej inwestycji, w postaci wskaźnika zabudowy są inne niż postanowienia obecnie obowiązującego planu miejscowego. Co prawda w odpowiedzi na postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...].04.2012r., wzywające do dostosowania projektu do ustaleń planu miejscowego, projektant wprowadził w części opisowej wartość współczynnika intensywności zabudowy równą 2,5 - nie skorygował przy tym wartości cząstkowych składających się na tą wartość i nie wziął pod uwagę wartości powierzchni istniejącego budynku, zlokalizowanego na terenie działki inwestycyjnej - mającej wpływ na wartość współczynnika. Pozostała część projektu, w rysunkowa pozostała bez zmian, nie odpowiadając wymogom ww. planu miejscowego w zakresie współczynnika zabudowy.

Organ odwoławczy wywiódł, iż w niniejszej sytuacji Prezydent m.st. Warszawy zbyt pochopnie zastosował tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...].05.2010 r. dopuszczała usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] w obrębie [...]. Przepis § 12 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690) dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzje złożyła spółka "[...]" sp. z o.o. z W. Decyzji zarzuciła, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego tj. przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...].07.2012 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w kontrolowanym postępowaniu organ II -ej instancji trzykrotnie wydał decyzję w trybie art. 138 § 2 kpa. W ocenie skarżącego za każdym razem uczynił to nie uwzględniając przepisów art. 136 i art. 140 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że zgodnie z art. 65 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

Sąd I instancji wskazał, że uchwalenie planu miejscowego na terenie, wobec którego wcześniej wydano decyzję o warunkach zabudowy, nie oznacza bezwzględnego obowiązku jej uchylenia. Ważny jest stopień różnicy między postanowieniami planu a treścią decyzji i to, czy dają się one pogodzić. Art. 65 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy daje zatem możliwości wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww. źródeł pogodzić.

Sąd I instancji zaznaczył, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Jest w ocenie Sądu I instancji uprawniona teza, że gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji.

Sąd I instancji w całości podzielił ustalenia i stanowisko organów co do tego, że decyzja z dnia [...].05.2010r. Nr [...], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie przeniesiona decyzją Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...]07.20120r., na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w W. zawiera inne ustalenia w zakresie zagospodarowana terenu od obowiązującego w dacie wydawania decyzji organu I instancji miejscowego planu zagospodarowania terenu.

Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie organ I instancji rozpoznając sprawę pominął przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent zastosował natomiast art. 35 Prawa budowlanego i stwierdził, że złożona wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokumentacja nie odpowiadała warunkom określonym w tym przepisie (art. 35 Prawa budowlanego). W konsekwencji nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pominął jednak kwestie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy wynikającą z przepisu ww. art. 65 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd I instancji wskazał, że z uwagi na okoliczność, iż inwestor dokonał tylko częściowych zmian w projekcie budowlanym Prezydent m. st. Warszawy odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego wskazując, że możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego uwarunkowana jest jego zgodnością z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1. Prawa budowlanego).

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu II instancji, który nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i powołując się na okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje teren planowanej inwestycji, a ustalenia miejscowego planu, odnośnie m. in. wskaźnika intensywności zabudowy są odmienne niż wskazane w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2010 r., uznał, że Prezydent m. st. Warszawy niezasadnie zastosował tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazał, że Prezydent powinien w pierwszej kolejności z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, wszcząć postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy (zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa), a następnie dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy - ostateczną decyzją, powinien badać zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd I instancji zaznaczył, że wprowadzenie do systemu prawa nowego uregulowania w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a więc uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego jeszcze przed zakończeniem sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę decyzją ostateczną, w sytuacji gdy ustalenia tego planu są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powoduje, iż inwestycja pozostaje w sprzeczności z uregulowaniem nowego aktu prawa miejscowego. Tym samym pojawia się sytuacja, którą normuje art. 65 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Prawidłowo w ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, winien ustalić czy rozwiązania przyjęte w projekcie - dotyczące usytuowania projektowanego budynku hotelowego względem działki sąsiedniej - odpowiadają zapisom zawartym w obecnie obowiązującym planie miejscowym.

Sąd I instancji zaznaczył, że załączona przez inwestora dokumentacja nie spełniała wymogów prawa. W aktach sprawy winny bowiem znajdować się oryginalne dokumenty (lub prawidłowo uwierzytelnione ich kopie) i ostateczne decyzje administracyjne, które są podstawą do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Załączona do akt decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...].05.2010r., Nr [...], oraz decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...].07.20120r., przenosząca warunki zabudowy na rzecz spółki "[...]" Sp. z o.o. w W. - znajdują się jedynie w kserokopii nienależycie poświadczonej za zgodność z oryginałem.

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że organ odwoławczy nie mógł rozstrzygnąć sprawy we własnym zakresie co do istoty, gdyż jak wyżej wskazano w sprawie należało zawiesić postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę do czasu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach Organem właściwym w kwestii stwierdzenia wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy jest organ wydający tę decyzję. W niniejszej sprawie organem tym jest Prezydent m. st. Warszawy (art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przestrzegając zasady właściwości rzeczowej, Wojewoda nie mógł, zdaniem Sądu I instancji w tej sytuacji wydać rozstrzygnięcia co do istoty na obecnym etapie, skoro zasadne jest zawieszenie postępowania, a Wojewoda jako organ niewłaściwy nie mógł sam stwierdzić wygaśnięcia decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca spółka i zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 8 i 11 kpa poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że zaskarżona decyzja organu w przedmiotowej sprawie była poprzedzona dwiema wcześniejszymi decyzjami kasacyjnymi organu, zatem Wojewoda w przedmiotowej sprawie wydał po raz trzeci decyzję kasacyjną.

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji pominął okoliczność, że organ odwoławczy po raz trzeci nie rozstrzygnął merytorycznie sprawy, lecz wydał decyzję kasacyjną. Ewentualne wydanie decyzji kasacyjnej mogło mieć jedynie miejsce gdyby Wojewoda rozpatrywał odwołanie skarżącej po raz pierwszy, a nie trzeci. Niedopuszczalna jest zdaniem skarżącej kasacyjnie sytuacja, w której dopiero w trzeciej decyzji kasacyjnej organ wskazuje na naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, których organ odwoławczy nie mógł usunąć w trybie art. 136 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie zarzuciła sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 3 §1, art. 145§1pkt.1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 8,11 kpa poprzez niedostrzeżenie przez sąd iż zaskarżona decyzja organu w przedmiotowej sprawie była poprzedzona dwiema wcześniejszymi decyzjami kasacyjnymi organu. W jej ocenie skoro decyzja wydana w trybie art. 138 §2 kpa ma charakter wyjątkowy to błędne było przyjęcie przez sąd że wydana po raz trzeci odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla w tym miejscu, że koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy ustawy, oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.

W przeciwnym razie ocena skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa.

W niniejszej sprawie istota skargi kasacyjnej sprowadzała się do zakwestionowania dopuszczalności wydania po raz kolejny decyzji kasatoryjnej.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie wywodząc, że wydanie decyzji w tym trybie możliwe jest jedynie jeden raz i tylko rozstrzygając po raz pierwszy w postępowaniu odwoławczym organ II instancji uprawniony jest do wskazywania zgodnie z postanowieniami art. 138§2 kpa naruszonych przepisów procesowych oraz istnienie koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy. Takich ograniczeń nie zawiera żadna norma kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wskazywany art. 138§2 kpa. Wskazywane przez skarżącego kasacyjnie regulacje, zawarte w art. 8 i 11 kpa nie mogą również przemawiać za tego rodzaju stanowiskiem . Pierwsza z norm stanowi o obowiązku organów administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do uczestników władzy publicznej. Druga zaś zobowiązuje organy do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Żadna nie odnosi się do kwestionowanych w skardze kasacyjnej zagadnień.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 138 §2 kpa zezwala na uchylenie kontrolowanej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji w każdym wypadku jeśli tylko decyzja wydana zostanie z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną należało oddalić na zasadzie art. 184 p.p.s.a