Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 33/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 16 ust. 1 i 2, 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 37, 64, 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi I. Ż. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych tutejszemu Sądowi akt sprawy wynika, że w dniu 9 grudnia 2011r. na adres poczty elektronicznej Komendanta Powiatowego Policji wpłynęło pismo nadesłane przez podmiot posługujący się adresem elektronicznym -"[...]" (jak się później okazało nadawcą tego pisma był I. Z., będący skarżącym w niniejszej sprawie). W piśmie tym zażądano udzielenie informacji publicznej w przedmiocie interwencji Policji podjętej w budynku Urzędu Miasta w czasie sesji Rady Miejskiej w dniu 9 listopada 2011r. Udzielenie odpowiedzi miało nastąpić również drogą elektroniczną.

W dniu 14 grudnia 2011r. organ zwrócił się do wnioskodawcy za pośrednictwem poczty elektronicznej o uzupełnienie braków formalnych nadesłanego wniosku poprzez podanie imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania oraz ewentualnie innych danych umożliwiających identyfikację wnioskodawcy. Zakreślono przy tym termin na uzupełnienie tych braków pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 15 grudnia 2011r., również przesłanym pocztą elektroniczną bez podania swoich danych personalnych, wezwał organ do przerwania bezczynności i zaprzestania naruszania prawa. W dniu 2 stycznia 2012r. organ poinformował skarżącego za pośrednictwem poczty elektronicznej, że jego wniosek, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

W dniu 9 lutego 2012r. I. Z. złożył skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 9 grudnia 2011r., którego kopię załączył do skargi. Wniósł przy tym o uznanie, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że doszło do tego w wyniku rażącego naruszenia prawa. Nadto, zażądał zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przysługującego mu w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia na bezczynność organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W pierwszej kolejności odnieść należy się zatem do wniosku organu o odrzucenie skargi, który nie jest jednak uprawniony. Podnieść bowiem należy, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem uproszczonym uregulowanym co do zasady w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Ustawa ta nie przewiduje natomiast instytucji zażalenia na bezczynność organu administracji publicznej. Nie ma także żadnych podstaw prawnych, aby zastosować w tych sprawach art. 37 k.p.a., co sugeruje organ w odpowiedzi na skargę. Zauważyć bowiem należy, że na mocy art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Tym samym, przepis art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania do postępowania wszczętego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniesienie skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej nie musi być nadto poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa .Powyższy pogląd utrwalony jest w orzecznictwie sadów administracyjnych ( por. przykładowo wyrok WSA w Warszawie z 02.04.2012r., II SAB/Wa 452/11).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a zatem także w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie.

Niesporne bowiem jest, że skarżący, mimo upływu zakreślonego przez organ terminu i prawidłowego pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie uzupełnił tych braków, skutkiem czego organ pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Rozstrzygnięcia wymaga zatem kwestia zgodności z prawem skierowanego do skarżącego wezwania, w którym został on zobowiązany do podania danych umożliwiających jego identyfikację, w tym przede wszystkim imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania. W tym zaś zakresie wskazać należy, że stosownie do art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby korzystającej z tego prawa nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Wbrew jednak temu, co zdaje się uważać skarżący, to, że prawo do informacji publicznej przysługuje "każdemu" nie oznacza, że wnioskodawca może być anonimowy. Pod pojęciem "każdego" należy bowiem rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej. W takim zaś ujęciu przyjąć należy, że wskazanie przez wnioskodawcę danych pozwalających na jego identyfikację jest minimalnym wymaganiem. Organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma zatem pełne prawo domagać się danych, które pozwolą na należyte określenie podmiotu, wobec którego mają być podjęte czynności związane z realizacją wniosku. Uprawnienia organu w podanym zakresie nie niweczy fakt, że udzielenie informacji publicznej nie jest uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego lub faktycznego. Pojęcie "interesu" jest bowiem kategorią prawa materialnego, podczas gdy oznaczenie wnioskodawcy pozostaje w sferze prawa procesowego.

Każdy zatem wniosek, niezależnie od tego, jaki rodzaj postępowania ma wszczynać, musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem. Nie można więc wykluczyć, że także i wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej nie będzie nadany bieg, jeśli jego treść nie pozwoli na ustalenie przedmiotu i istoty żądania, a wnioskujący takiego braku nie uzupełni. Czynności zmierzające do uzupełnienia takiego wniosku, czy też ustalenia rzeczywistej treści żądania nie będą co prawda podejmowane w trybie art. 64 k.p.a., ale w realizacji ogólnych zasad wynikających zarówno z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i z art. 6 - 12 kpa. Te ostatnie bowiem, jakkolwiek zamieszczone w kodeksie mającym zastosowanie do postępowań w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną, mają charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania administracji /władzy/ publicznej (podobnie w wyroku WSA w Krakowie z 18.04.2007r., II SAB/Kr 110/06).

Za uprawnieniem organu do żądania podania przez wnioskodawcę danych umożliwiających jego identyfikację przemawiają także rodzaje rozstrzygnięć, które mogą być wydane w następstwie złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie bowiem ze wspomnianym już art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w tej sprawie następuje w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 107 § 1 k.p.a., każda decyzja powinna zawierać oznaczenie strony. Dane wnioskodawcy są niezbędne także do powiadomienia go o wysokości opłaty za udzielenie informacji przetworzonej, o której mowa w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy skierowanie do skarżącego wezwania do podania jego danych identyfikacyjnych było zatem uzasadnione, a niewykonanie przez skarżącego określonego wezwaniem obowiązku uprawniało organ do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro organ nie jest bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2011r. o udzielenie informacji publicznej, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.