Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 492/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odmówiono radcy prawnemu przyznania wynagrodzenia
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 258 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 04 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. B. o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy N. grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 51/02 p o s t a n a w i a odmówić przyznania tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 sierpnia 2008 r. radca prawny A. B., wyznaczona przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. pełnomocnikiem z urzędu Z. W., wniosła o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismo wnioskodawczyni zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawczyni przez skarżącego oraz opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2007 r., którym odrzucono skargę Z. W.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych rozpoznawanej sprawy wnioskodawczyni umocowana została do działania w imieniu i na rzecz skarżącego

w dniu 09 sierpnia 2007 r. (k. 40) . Postanowienie odrzucające skargę Z. W. wydano w dniu 10 września 2007 r. (k. 42 - 43) a wnioskodawczyni doręczono w dniu 17 września 2007 r. (k. 48) tym samym termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg z dniem 18 września 2007 r. a upływał w dniu 17 października 2007 r. Natomiast opinię prawną noszącą datę 20 czerwca 2008 r. wnioskodawczyni doręczyła skarżącemu w dniu 25 czerwca 2008 r. (data wynikająca z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii potwierdzenia odbioru opinii przez skarżącego dołączonej do nadesłanej do sądu opinii prawnej).

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 ustępu drugiego tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Wynagrodzenie należy się więc radcy prawnemu tak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jak i za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Artykuł 22 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o radcach prawnych" stanowi, że koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/2005, OSNKW 2005/7-8/60), która faktycznie miała miejsce (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93).

W przypadku opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia sporządzanej w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu o faktycznym udzieleniu pomocy prawnej nie świadczy jedynie sporządzenie opinii prawnej i udowodnienie doręczenia jej mocodawcy.

Stosownie do unormowania art. 3 ust. 2 ustawy o radcach prawnych radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego. Staranność wynikająca z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki nakazuje radcy prawnemu poinformować mocodawcę o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia w takim terminie, który umożliwi mocodawcy po uprzednim wypowiedzeniu pełnomocnictwa powierzenie sprawy celem wniesienie środka zaskarżenia innemu podmiotowi (art. 28 pkt 8 zd. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego wprowadzonego w życie na mocy uchwały Nr 5/2007 VIII Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 10 listopada 2007 r.). Jedynie bowiem takie zachowanie ze względu na to, że nie pogarsza sytuacji procesowej mocodawcy świadczy o faktycznym udzieleniu pomocy prawnej.

Z jednej strony bowiem ostrzegając mocodawcę o bezzasadności wnoszenia środka zaskarżenia stara się chronić go przed ponoszeniem zbędnych kosztów a z drugiej nie zamykając mu drogi do wniesienia środka zaskarżenia zapewnia realną możliwość wyboru decyzji odnośnie wniesienia środka zaskarżenia.

Taka staranność przy komunikowaniu mocodawcy o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia musi towarzyszyć radcy prawnemu tak podczas świadczenia pomocy prawnej z wyboru jak i z urzędu. Składana w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu opinia prawna o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia nie jest, bowiem niczym innym jak sformalizowaną postacią informacji udzielanej mocodawcy, co do zasadności wniesienia środka zaskarżenia, którą ustnie udzielić może pełnomocnik mocodawcy w ramach pomocy prawnej świadczonej z wyboru.

Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawczyni mimo tego, że umocowana została do działania na rzecz i w imieniu skarżącego na miesiąc przed wydaniem postanowienia odrzucającego skargę, które zostało jej prawidłowo doręczone opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządziła i doręczyła skarżącemu po upływie ośmiu miesięcy po upływie terminu do wniesienie skargi kasacyjnej.

Z tych powodów i mając na względzie powyższe rozważania nie można przyjąć, aby wnioskodawczyni udzieliła skarżącemu faktycznej pomocy prawnej. Opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni sporządziła i doręczyła skarżącemu bowiem po upływie ośmiu miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia odrzucającego skargę mimo tego, że umocowaniem do działania na rzecz skarżącego dysponowała ona już w dniu wydania tegoż postanowienia a postanowienie to zostało jej prawidłowo doręczone. Sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie ośmiu miesięcy od dnia uprawomocnienia się wydanego w sprawie postanowienia odrzucającego skargę z jednej strony realnie uniemożliwiło skarżącemu skorzystanie w ramach przyznanego mu prawa pomocy z usług innego radcy prawnego, który podjąłby się sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej a z drugiej strony jest bezzasadne. Skoro bowiem od dnia uprawomocnienia się postanowienia do dnia sporządzenia opinii prawnej minęło osiem miesięcy to dowodzenie w opinii prawnej zasadności swojego poglądu, że wydając orzeczenie Sąd nie naruszył prawa w związku z czym brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej mija się z celem, gdyż zachodzą przesłanki natury formalnej uniemożliwiające wniesienie skargi kasacyjnej (upływ terminu do wniesienia skargi kasacyjnej).

Mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.