Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 458/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 22 października 2019 r. nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), dalej "u.p.z.p." w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej "u.g.n." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku [...] z siedzibą w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa napowietrzno - kablowej sieci elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ Bieżanów - PT Kraków Płaszów i PT Podłęże - PT K. Płaszów wraz z kablem światłowodowym, w ramach inwestycji: Budowa dwóch napowietrzno - kablowych linii 110kV zasilających podstację trakcyjną Kraków Płaszów, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr. [...], w rejonie ul. [...] w Krakowie".

W uzasadnieniu zreferowano przebieg postępowania przeprowadzonego w sprawie podając, że dnia 27.07.2019 r. do organu wpłynął wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji ustalił, że projektowana przez inwestora inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Wytłumaczono pojęcie celu publicznego z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. i dokonano analizy projektowanego zamierzenia w aspekcie tych regulacji. Następnie ustalono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i następne u.p.z.p. Zwrócono uwagę na dokonaną w toku postępowania analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto wskazano na uzyskane opinie Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa i Nadzoru Wodnego w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, jak też milcząco dokonane uzgodnienie projektu decyzji przez Marszałka Województwa Małopolskiego, Wojewodę Małopolskiego, Ministra Środowiska, Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że decyzja, której projekt sporządziła osoba uprawniona zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Dalej odnotowano zastrzeżenia stron zgłoszone w toku postępowania, w odniesieniu do których wskazano, że przedmiotowe postępowanie jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, zaś wydana decyzja nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych. Wskazano na treść art. 56 u.p.z.p. i związanie organu wnioskiem inwestora co do zakresu i charakterystyki inwestycji oraz planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przytoczono treść wyjaśnień pełnomocnika inwestora co do uwag stron wskazując, że sam fakt graniczenia działek stron z terenami kolejowymi wprowadza na tych działkach ograniczenia w możliwości ich zabudowy wynikające z art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Podkreślono, że przy projektowaniu przedmiotowej linii wzięto pod uwagę możliwość zabudowy poszczególnych działek, istniejące na nich urządzenia infrastruktury technicznej oraz ograniczenia zabudowy wynikające z przepisów prawa, skutkiem czego zaplanowano linię do realizacji w pasie pomiędzy terenem kolejowym a istniejącym na ww. działkach kolektorem kanalizacyjnym. Opisano też ograniczenia zabudowy na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. 56 Podgórze oraz wyjaśniono, że w związku z planowaną inwestycją planowane jest ustanowienie za odpowiednim wynagrodzeniem dla właścicieli poszczególnych nieruchomości służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego. Kwestie jednak konkretnej lokalizacji linii i sposobu pozyskania tytułu prawnego przez inwestora do terenu inwestycji nie stanowi przedmiotu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a będzie rozstrzygana między stronami. Podkreślono, że przedmiotowa inwestycja jest częścią zadania w ramach projektu "Prace na linii kolejowej E30 na odcinku Kraków Główny Towarowy - Rudzice wraz z dobudową torów linii aglomeracyjnej", kluczowej z punktu bezpieczeństwa działania sieci kolejowej w tym regionie. Do decyzji zostały załączone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - zał. nr 1 oraz mapa w skali 1: 1000 z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - zał. nr 2.

Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, złożyła K. R. podnosząc, że: zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest, aby teren nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, tymczasem organ wydał decyzje pomimo, że teren działki odwołującej jest rolny i nie została wydana zgoda na zmianę jej przeznaczenia; organ zacytował w decyzji pisma i uwagi stron, jednak nie odniósł się do nich merytorycznie, a tymczasem odwołująca zwracała uwagę, że planowana inwestycja spowoduje całkowitą utratę wartości działki, która nie będzie się nadawała do jakiegokolwiek użytkowania, ponieważ planowana linia ma przebiegać środkiem działki, przez szeroki pas ochronny; organ nie zawiesił postępowania zgodnie z art. 58 u.p.z.p.; organ wskazał, że nie dokonuje oceny zasadności, celowości i racjonalności inwestycji z uwagi na związanie wnioskiem inwestora podając jednocześnie, że decyzja nie stanowi podstawy do zajęcia gruntu i nie ogranicza praw, choć stanowi promesę w stosunku do pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy i ustala dopuszczalność inwestycji z punktu widzenia przepisów prawa.

W związku z powyższym odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i oddalenie wniosku inwestora.

Wspólne odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli również M. B., W. W., J. B. i K. R., z tym że odwołanie ostatnio wskazanej osoby zostało rozpoznane odrębnym postanowieniem. Odwołujący podnieśli, że nie wyrażają zgody na przebieg tej inwestycji nad ich działką nr [...] i [...] obr. 56 Podgórze z uwagi na niskie odszkodowanie z tytułu ustanowienia służebności przesyłu. Wskazali, że w obrębie pasa służebności będą ograniczenia do korzystania z tej części działek, które stracą na wartości i wniosła o wypłatę odszkodowania w cenie wolnorynkowej obowiązującej w tym rejonie.

W dniu 09.01.2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, w którym przedstawiono stanowisko inwestora wobec zarzutów odwołań z wnioskiem o nieuwzględnienie środków zaskarżenia i utrzymanie decyzji w mocy. Podkreślono, że inwestycja jest związana z modernizacją linii kolejowej E30 na odcinku Kraków Główny Towarowy - Rudzice wraz z dobudową torów linii aglomeracyjnej na odcinku Kraków Główny - Kraków Płaszów - Kraków Bieżanów. Zdaniem inwestora realizacja inwestycji przyniesie korzyści dla mieszkańców Krakowa i okolicznych miejscowości, jak i dla szerszej społeczności korzystającej z usług przewoźników kolejowych, co leży w interesie społecznym. Ma bowiem na celu m.in. poprawę bezpieczeństwa ruchu kolejowego i przepustowości linii, a w sposób pośredni wpłynie również na ograniczenie wpływu linii kolejowej na środowisko naturalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 stycznia 2020r. znak [...], na podstawie art. 50, art. 52, art. 53, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

SKO zważyło, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 50 ust. u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Definicja legalna pojęcia "inwestycja celu publicznego" została zawarta w przepisie art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który przepis stanowi, iż przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Przytoczona wyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że spełniona została pierwsza z ww. przesłanek. Dyspozycja art. 6 u.g.n. obejmuje bowiem grupę spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, niezbędnych do funkcjonowania wspólnoty samorządowej, do których ustawodawca zaliczył m.in. budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2). Poza wszelkimi wątpliwościami jest też to, że co do zasady budowa napowietrzne — kablowej sieci elektroenergetycznej 110kV wraz z kablem światłowodowym, w ramach inwestycji: "Budowa dwóch napowietrzne - kablowych linii 110kV zasilających podstację trakcyjną Kraków Płaszów", może służyć lokalnej zbiorowości. Niesporny jest również lokalny charakter wnioskowanego przez inwestora przedsięwzięcia.

Pojęcie inwestycji celu publicznego jest bowiem w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004 s. 373). Decydującym jest natomiast ustalenie, czy inwestycja jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, tj. ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości.

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku inwestora pozwala ustalić, że planowana łączna długość odcinków kablowych wynosi ok. 50 m, natomiast sumaryczna długość odcinków napowietrznych linii jednotorowej wynosi ok. 120 m, a linii dwutorowej ok. 190 m. Ten zakres i parametry techniczne inwestycji świadczą o jej realizacji w interesie lokalnym. Nadto potencjalny krąg podmiotów, którym może służyć ta inwestycja daje się skonkretyzować w oparciu o mapy załączone do akt sprawy. Są to właściciele i mieszkańcy nieruchomości położonych w rejonie ul. [...] i mieszkańcy Krakowa oraz okolicznych miejscowości. Powyższe dowodzi, że ww. zamierzenie nie ma na celu zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego) i stanowi konieczność techniczną dla potrzeb rozwoju przyszłej infrastruktury. Po wykonaniu wnioskowanego fragmentu sieci inwestycja będzie służyć wszystkim, potencjalnym użytkownikom sieci w tym obszarze. Zatem niniejsze zamierzenie należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, która służyć będzie grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Konkludując Kolegium uznało, że beneficjentami projektowanej sieci niewątpliwie będzie część mieszkańców Gminy Kraków, co uzasadnia twierdzenie o lokalnym charakterze przedsięwzięcia.

Ustalenie, iż inwestycja kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego obliguje Kolegium do weryfikacji, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada wymogom prawa. Miarodajny pozostaje w tym względzie przepis art. 53 ust. 3 u.p.z.p., stanowiący o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc określającym przesłanki dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora). W myśl powołanego przepisu właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Badanie akt przedmiotowej sprawy dowodzi, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 22.10.2019 r. została sporządzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy (karty akt nr 515 - 523). W jej ramach dokonano charakterystyki terenu objętego wnioskiem i jego otoczenia. Wskazano, że przedmiotowa lokalizacja znajduje się w południowo - wschodniej części Krakowa, na terenie dzielnicy Bieżanów - Prokocim, na osiedlu Ł. i obejmuje swoim zakresem lokalizację przy ul. teren na południe od linii kolejowej Kraków - Wieliczka i Kraków - Przemyśl. Teren inwestycji ma płaskie ukształtowanie, w całości jest nieutwardzony i porośnięty zielenią. W najbliższym sąsiedztwie inwestycji, na północ i na wschód od niej zlokalizowane są rozległe tereny kolejowe obejmujące tory linii kolejowych z rozjazdami, z torami rozrządowymi wraz z infrastrukturę energetyczną. Na południe od niej występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zlokalizowana głównie wzdłuż ul. [...], dróg lokalnych i sięgaczy komunikacyjnych. W sąsiedztwie występuje też dużo działek niezabudowanych, porośniętych zielenią niską i wysoką oraz tereny użytkowane rolniczo. W analizie scharakteryzowano ogólnie zabudowę występującą w tym obszarze, podając jej cechy. Określono też stan prawny terenu objętego wnioskiem.

Ponadto pozytywną opinię w zakresie ochrony środowiska - ze wskazaniem warunków, pod którymi przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana - wyraził również Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa w dniu 22.08.2019 r., inwestor uzyskał też dla inwestycji decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29.04.2019 r., w której określono odpowiednie warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska, a określone powołaną opinią warunki zostały transponowane do zał. nr l do przedmiotowej decyzji.

Kolegium wskazało również, że po myśli przepisu art. 50 ust. 4 ustawy projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów - mgr inż. W. G.. Został on milcząco uzgodniony przez Marszałka Województwa Małopolskiego, Wojewodę Małopolskiego, Ministra Środowiska, Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Kolegium stwierdziło także, że badana decyzja spełnia wymagania określone przepisem art. 54 ustawy. Określa ona bowiem rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Wymogom prawa odpowiada także załącznik Nr 2 do decyzji, który określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Zgodnie zaś z wymogami wynikającymi z art. 53 ust. 1 tej ustawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji kończącej postępowanie strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, zaś inwestor oraz właściciele nieruchomości, na których planowana jest lokalizowana inwestycja celu publicznego, zostali zawiadomieni na piśmie o wszczęciu postępowania.

W decyzji organ I instancji wskazał również podstawy prawne swego działania, jak też okoliczności stanu faktycznego, które wpłynęły na treść rozstrzygnięcia.

W świetle powyższych ustaleń w ocenie Kolegium zaskarżona decyzja zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym jest prawidłowa.

Odnosząc się natomiast do nieomówionych powyżej zarzutów odwołania, w tym zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Kolegium uznało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Warunkiem dopuszczalności ustalenia w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, aby teren, na którym ma zostać zlokalizowania inwestycja, nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 50 ust. 1 zdanie drugie). W zasadzie jest to jedyny warunek ograniczający możliwość uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawodawca nie wymaga spełnienia pozostałych warunków, które są niezbędne w przypadku decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1-3 i 5). W przypadku inwestycji celu publicznego ich znaczenie dla społeczności lokalnej czy ponadlokalnej stanowi większą wartość niż kształtowanie ładu przestrzennego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III -wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2a. W przedmiotowej sprawie nieruchomość stanowiąca własność K. R. obejmująca działkę nr [...] i [...] stanowi użytki rolne klasy RIVa i ŁIV, zatem zmiana ich przeznaczenia na nierolne i nieleśne nie wymaga ww. zgody. Ponadto, po myśli art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przepisów rozdziału 2 nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Zatem zmiana przeznaczenia gruntu rolnego położonego w granicach administracyjnych miasta, nawet dotycząca użytku rolnego klasy I-III, nie wymaga uzyskania ww. zgody. Tym samym organ I instancji nie dopuścił się zarzuconego mu naruszenia przepisów prawa. Uzupełniająco SKO wskazało, że inwestor poinformował, że na działce K. R. planowane jest zlokalizowanie odcinka linii napowietrznej 110 kV (bez słupów), przewody linii będą zawieszone nad powierzchnią terenu przy zachowaniu wymaganej odległości minimalnej 5,85 m, wobec czego teren pod linią będzie mógł być użytkowany rolniczo.

W kwestii uwag odwołania odnośnie przebiegu inwestycji naruszającej uprawnienia odwołujących do nieruchomości, Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza praw osób trzecich, nie rodzi żadnych praw do terenu, a inwestor dopiero w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę musi bezwzględnie uzyskać zgodę właściciela na wejście na teren posesji w celach budowlanych. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdza bowiem, w sytuacji braku planu miejscowego, dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast możliwości realizacji inwestycji. Dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, związanego z ubieganiem się przez inwestora o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Wówczas też badaniu będzie podlegała kwestia ewentualnej zgody odwołujących na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu do nich należącego.

Co zaś się tyczy zarzutu braku zawieszenia postępowania w oparciu o art. 58 u.p.z.p. Kolegium wyjaśniło, że przepis ten daje organowi możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania, pozostawiając to uznaniu organu prowadzącego postępowanie. Zawieszenie postępowania ma umożliwić gminie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ukształtowanie w ten sposób polityki przestrzennej. Skorzystanie przez organ wykonawczy gminy z instytucji zawieszenia postępowania jest więc możliwe wówczas, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu, a decyzją lokalizacyjną. W przedmiotowej sprawie w dacie złożenia wniosku przez inwestora nie toczyła się procedura planistyczna i plan miejscowy nie został uchwalony do dnia dzisiejszego. Zarzut odwołania jest więc chybiony.

Podobnie Kolegium nie uwzględniło sugestii odwołania dotyczącej utraty wartości nieruchomości stron na skutek realizacji inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Dla dochodzenia jednak tego typu roszczeń właściwą jest droga cywilna, a nie zarzuty przeciwko decyzji lokalizacyjnej, (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.03.2017 r., II SA/Po 577/16). Podobnie, w postępowaniu cywilnym rozstrzygana jest kwestia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Zatem kwestia ta pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że zarzuty naruszenia przez organ I instancji przepisów materialnoprawnych i procesowych, w tym braku odniesienia się do uwag stron, są chybione. Wszelkie zastrzeżenia zostały bowiem szeroko i wyczerpująco omówione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wraz z rzetelnym i dogłębnym wyjaśnieniem zastosowanych w sprawie przepisów prawa.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2020 r., znak [...], K. R. wniosła skargę do WSA w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 50, 52,54, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 53 ust. 4 pkt 6-4, art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie skarżącej w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się do odwołania skarżącej oraz nie dokonał wnikliwej kontroli decyzji organu I instancji. Skarżąca w całości powołała się na złożone uprzednio odwołanie i wniosła, aby Sąd dokonał oceny decyzji organów administracyjnych pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także pod kątem wskazanym w skardze.

Przedmiotowa inwestycja celu publicznego ma przebiegać m.in. przez działkę stanowiącą własność skarżącej.

Zdaniem skarżącej stanowisko organu II instancji pozbawione jest zasadności i narusza przepisy prawa. Co prawda organ II instancji odniósł się do przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., jednak stanowisko to jest błędne. Z brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wyraźnie wynika, że warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest, aby teren inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na takie właśnie cele albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu obowiązujących dawniej planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. z 1994 r.

Skarżąca wskazała na art. 50 u.p.z.p. [Lokalizacja inwestycji celu publicznego] ustawy:

1.Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.

1a. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej, a także do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazano, że:

1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (...)

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

W art. 53 ust. 4 pkt 6-4. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 wydaje się po uzgodnieniu z: 6) organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

W związku ze wskazanymi przepisami, zdaniem skarżącej, organ błędnie wydał decyzję, mimo że teren działki skarżącej jest rolny i zrealizowanie inwestycji będzie wymagało uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia, którego nie ma.

Skarżąca wskazała, że organ w ogóle nie wziął pod uwagę wszystkich pism i stanowisk stron w sprawie, jedynie je cytując, ale nie odnosząc się do nich merytorycznie.

Planowana inwestycja spowoduje całkowitą utratę wartości działki skarżącej, ponieważ nie będzie ona nadawała się do jakiegokolwiek użytkowania. Planowana linia ma przebiegać środkiem działki, przez szeroki pas ochronny, działka nie będzie mogła być wykorzystana w jakikolwiek sposób. Do tego zrealizowanie inwestycji spowoduje znaczną utratę wartości działki - organ w ogóle nie wziął tej okoliczności pod uwagę i nie zawiesił postępowania zgodnie z art. 58 u.p.z.p.

Nie jest także zrozumiałe dla skarżącej wskazanie organu, że nie dokonuje on oceny zasadności, celowości i racjonalności planowanej inwestycji, bowiem jest związany wnioskiem, dalej wskazując, że decyzja ta nie stanowi podstawy do zajęcia gruntu i nie ogranicza praw. Jednak organ wskazuje także, że ta decyzja stanowi promesę w stosunku do pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy oraz że stwierdza dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa określonego zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu. Powyższe jest całkowicie niezrozumiałe, dlatego że skoro organ wydający decyzję ma badać wniosek pod kątem zgodności z przepisami prawa - to przecież nie może wydając decyzji wskazywać jedocześnie, że nie daje ona uprawnień do budowy - skoro jednocześnie w tej decyzji stwierdza organ zgodność inwestycji z przepisami prawa, a nadto decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca zarzuciła, że organ wskazał na stanowisko pełnomocnika inwestora co do zgłoszonych sprzeciwów ze strony właścicieli. Stanowisko to nie jest uzasadnione, nie wskazuje bowiem dokładnie jakie to ograniczenia na terenie działki skarżącej już występują, co zdaniem inwestora wskazuje, że i tak skarżąca nie może korzystać ze swojej nieruchomości. Skarżąca wskazała, że jej działka stanowi teren rolny, który może wykorzystywać rolniczo, a planowana inwestycja to uniemożliwi. Organ II instancji wskazuje natomiast, że będzie możliwość korzystania z działki jako rolnej. Zatem stanowisko obu organów jest ze sobą sprzeczne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z 20 sierpnia 2020 r. wyznaczył posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe.

Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa napowietrzno - kablowej sieci elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ Bieżanów - PT Kraków Płaszów i PT Podłęże - PT Kraków Płaszów wraz z kablem światłowodowym, w ramach inwestycji: Budowa dwóch napowietrzno - kablowych linii 110kV zasilających podstację trakcyjną Kraków Płaszów, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr. [...] Podgórze, w rejonie ul. [...] w Krakowie".

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 50 ust. 1 stanowi natomiast, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ponieważ teren inwestycji bezspornie nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowanie na zasadach i w trybie art. 50 i nast. u.p.z.p.

Jeśli chodzi o definicję inwestycji celu publicznego, to zawarta jest ona w art. 2 pkt 5 ustawy. Stanowi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o: "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65).

Przytoczona wyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie istotne cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 – 58 ustawy. Co się natomiast tyczy zakresu inwestycji, to jak słusznie zauważa Z Niewiadomski w "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne" Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r. - inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa lub jego część. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że nie budzi wątpliwości, iż inwestycja o której mowa jest inwestycją celu publicznego.

Kontrolując zaskarżoną decyzję, zgodnie ze wskazanym wyżej kryterium legalności, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że jak trafnie wskazał organ, warunkiem dopuszczalności ustalenia w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, aby teren, na którym ma zostać zlokalizowania inwestycja, nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 50 ust. 1 zdanie drugie). W zasadzie jest to jedyny warunek ograniczający możliwość uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawodawca nie wymaga spełnienia pozostałych warunków, które są niezbędne w przypadku decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1-3 i 5). W przypadku inwestycji celu publicznego ich znaczenie dla społeczności lokalnej czy ponadlokalnej stanowi większą wartość niż kształtowanie ładu przestrzennego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2a.

W przedmiotowej sprawie nieruchomość stanowiąca własność K. R. obejmująca działkę nr [...] i [...] stanowi użytki rolne klasy RIVa i ŁIV, zatem zmiana ich przeznaczenia na nierolne i nieleśne nie wymaga ww. zgody.

Ponadto, po myśli art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przepisów rozdziału 2 nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast.

Zatem – wbrew zarzutowi skargi – w przedmiotowym wypadku zmiana przeznaczenia gruntu rolnego położonego w granicach administracyjnych miasta, nawet dotycząca użytku rolnego klasy I-III, nie wymaga uzyskania ww. zgody. Ubocznie warto zauważyć, że inwestor poinformował, że na działce skarżącej jest planowane zlokalizowanie odcinka linii napowietrznej 110 kV (bez słupów), przewody linii będą zawieszone nad powierzchnią terenu przy zachowaniu wymaganej odległości minimalnej 5,85 m, wobec czego teren pod linią będzie mógł być użytkowany rolniczo.

Rację ma też organ, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza praw osób trzecich, nie rodzi żadnych praw do terenu, a inwestor dopiero w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę musi bezwzględnie uzyskać zgodę właściciela na wejście na teren posesji w celach budowlanych. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdza bowiem, w sytuacji braku planu miejscowego, dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast możliwości realizacji inwestycji. Dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, związanego z ubieganiem się przez inwestora o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Wówczas też badaniu będzie podlegała kwestia ewentualnej zgody odwołujących na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu do nich należącego.

Organ ani Sąd nie oceniają pod kątem celowości i racjonalności oraz nie modyfikują planowanego przebiegu inwestycji, kwestia ta leży bowiem w gestii inwestora.

Na aprobatę zasługuje też stanowisko organu w kwestii potencjalnej utraty wartości nieruchomości skarżącej na skutek realizacji inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Dla dochodzenia jednak tego typu roszczeń właściwą jest droga cywilna, a nie zarzuty przeciwko decyzji lokalizacyjnej, (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.03.2017 r., II SA/Po 577/16). Podobnie, w postępowaniu cywilnym rozstrzygana jest kwestia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Zatem kwestia ta pozostawała poza zakresem niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że kontrolowane postępowanie administracyjne, którego przebieg przedstawiony jest w części historycznej niniejszego uzasadnienia, zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi formalne, a jej uzasadnienie, stanowiące także odniesienie się do zarzutów odwołania, jest w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczające i odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne, a przedstawiona przez skarżącą argumentacja stanowi tylko nieuzasadnioną polemikę z trafnym stanowiskiem organu zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.