Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 354/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 632/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił W. P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji w uzasadnieniu podał, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na wyżej wskazaną decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że brak wstrzymania jej wykonania spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nadto skarżący podkreślił, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada też stałych dochodów i utrzymuje się jedynie z dorywczych prac na umowę o dzieło. Wobec trudnej sytuacji finansowej korzysta z pomocy finansowej rodziny, która pomaga mu również w utrzymaniu i spłacie bieżących zobowiązań. Wykonanie zaś zaskarżonej decyzji skutkować będzie utratą i tak zachwianą płynnością finansową skarżącego, a w konsekwencji pozbawi go środków utrzymania. Niezależnie od przedstawionych okoliczności, skarżący przedstawił, że posiada zobowiązania z tytułu kredytu. Z przedstawionego pisma wynika, że wobec banku skarżący zobowiązał się do systematycznej comiesięcznej spłaty tego kredytu w wysokości 300 zł, zaś uchybienie terminu płatności raty spowoduje nieważność rozłożenia na raty i natychmiastową wymagalność całości należności wraz z odsetkami oraz podjęcie przez bank działań do przymusowego wyegzekwowania należności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 632/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uznając, iż skarżący uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GZ 651/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę WSA w W. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., z uwagi na to, iż w motywach nie wskazano w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający wątpliwości, jakie okoliczności przywołane przez skarżącego wnioskodawcę w ramach żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji legły u podstaw uwzględnienia jego wniosku i zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.

Rozpoznając wniosek ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarżący nie uprawdopodobnił jaką szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od skarżącego nałożonych kar pieniężnych. Skarżący wnioskując o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, poza informacją o wysokości miesięcznych rat spłaty pożyczki oraz o wysokości opłat za lokal i pisma komornika, nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową, przez co nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na powyższe postanowienie Sądu I instancji W. P. złożył zażalenie, w którym zarzucił postanowieniu Sądu I instancji naruszenie:

I. prawa procesowego:

- art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, iż przedstawione przez skarżącego dowody oraz twierdzenia nie wykazują dostatecznie zaistnienia dla skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący rzetelnie udowodnił, iż jego sytuacja majątkowo-finansowa w pełni spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (co przyznał również WSA w postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2015 r.), a w konsekwencji z całą pewnością wykazał, iż ziściły się podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;

- art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), polegające na przyjęciu przez WSA, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 listopada 2015 r. zobowiązał WSA do zmiany postanowienia na negatywne, w sytuacji gdy z treści uzasadnienia postanowienia NSA wynika, iż NSA miał zastrzeżenia wyłącznie co do sposobu uzasadnienia orzeczenia, odrzucając jednocześnie argumenty Organu o rzekomym niewykazaniu przez skarżącego przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Zażaleniem skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia wszelkich przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Zatem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a na tą wskazywana okoliczność skarżący winien przedstawić dowody, tak aby twierdzenia skarżącego nie były jedynie gołosłownymi twierdzeniami.

Sąd po otrzymaniu wniosku skarżącego ma zaś obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Nadmienić należy, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast uzasadnienie tego wniosku nie zawiera spójnej i podpartej dowodami argumentacji, która ukazywałaby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków braku wstrzymania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazał bowiem, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do wniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych stwierdza, że zarzut ten jest nieskuteczny dla jego zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając sprawę ponownie na podstawie powołanego przepisu art. 190 p.p.s.a. został związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem mając na uwadze poczynione przez Sąd II instancji wytyczne dokonał ponownej analizy wniosku skarżącego, w wyniku której stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

W tej sytuacji zaskarżone postanowienie, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.