Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 263/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2009 (gm. S.) oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia (...) października 2014 r. znak (...) w sprawie określenia O. S.A. w W. (wcześniej T. S.A.) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 40.776,00 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, w jakiej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości winna ponosić Spółka za budowle będące jej własnością w styczniu 2009 r. oraz linie kablowe za okres luty-grudzień 2009 r., a także czy linie kablowe mogą być samodzielnie opodatkowane w sytuacji, gdy przebiegają przez cudzą kanalizację kablową (będącą własnością T. Sp. z o.o.).

Kolegium wskazało, że Spółka złożyła (...) stycznia 2009 r. deklarację

na podatek od nieruchomości na 2009 r. na łączną kwotę 82.093 zł, przyjmując

za podstawę opodatkowania: budowle o wartości 4.082.055,69 zł, grunty związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o pow. 32,30 m2 ze stawką 0,74 zł oraz budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 23,27 m2 ze stawką 18,40 zł,

a następnie (...) lutego 2009 r. wpłynęła do organu korekta tejże deklaracji, wskazująca wartość budowli 4.082.056,00 zł, której 2% wyniosła kwotę 6.803,43 zł za okres miesiąca stycznia 2009 r., natomiast od lutego 2009 r. podatnik wykazał

w rubryce budowle wartość 0 zł, tak więc podatek od nieruchomości zadeklarowany przez podatnika na 2009 r. w korekcie wyniósł 7.256 zł i wyjaśnił, iż przyczyną korekty jest sprzedaż budowli podlegających podatkowi od nieruchomości, która nastąpiła 31 stycznia 2009 r., co zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), skutkuje wygaśnięciem obowiązku podatkowego związanego z tymi budowlami z końcem stycznia 2009 r.

Wskazana przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości

na 2009 r. wartość budowli była znacznie niższa, niż w 2007 r. (5.731.088,00 zł). Pismem z dnia (...) czerwca 2013 r. Dyrektor UKS w W. poinformował,

że transakcja sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia (...) stycznia 2009 r. zawarta między T. S.A. a T. Sp. z o.o. nie objęła linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które pozostały własnością T. S.A. W związku z tym organ podatkowy wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień dotyczących nieuwzględnienia w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej i wszczął postępowanie podatkowe, w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok. Z akt sprawy wynika również, że organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania uzyskał ze Starostwa Powiatowego w S. i Urzędu Rejonowego w S. dokumentację architektoniczno-budowlaną (decyzje zatwierdzające projekt budowlany i pozwolenie na budowę inwestycji, obejmującej budowę kablowej sieci telefonicznej, kablowej linii światłowodowej) z których jednoznacznie wynika, że obiektem budowlanym jest sieć telekomunikacyjna na którą składają się: kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable.

Kolegium zwróciło uwagę, że sprzedaż kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem,

że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek

od posiadanych elementów. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika,

że niemożliwym jest samodzielne opodatkowanie linii kablowych w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację kablową.

W celu ustalenia wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania

w 2009 r. organ podatkowy wzywał podatnika do określenia tej wartości oraz

do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na to wezwanie podatnik przedstawił tylko płytę CD stanowiącą wyciąg z ewidencji środków trwałych grupy: 2 KŚ i 6 KŚT. Organ I instancji z przedłożonych na płycie CD wartości środków trwałych, po ich analizie, w związku z niejasnościami w nim zawartymi (brak wskazania proporcjonalności położenia budowli na różnych gminach, brak wskazania prawidłowej lokalizacji położenia nieruchomości, chociaż zgodnie z ustaleniami kontroli skarbowej - możliwość wygenerowania takich informacji w programie księgowym istnieje) wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, których strona nie złożyła, a przedstawiła jedynie wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r., jednakże nieuwzględniający wartości kabli w kanalizacji niebędących przedmiotem umowy z T. sp. z o.o. Otrzymane pliki były w formacie PDF o niskiej rozdzielczości i drukowane czcionką ok. 2-3 punktów. Ewidencja środków trwałych na nośniku CD nie nadawała się

do przetworzenia. Zatem stawiany zarzut naruszenia art. 122 i 193 Ordynacji podatkowej w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ uznał za bezzasadny.

Kolegium podniosło, że obowiązek określenia wartości budowli spoczywa

na podatniku, który zobowiązany jest co roku do złożenia deklaracji na podatek

od nieruchomości i wykazania w niej prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego, tj. w styczniu 2009 r. wartości kanalizacji kablowej i ułożonych w niej kabli, zaś

od lutego 2009 r. wartości kabli. Możliwość taką posiadał podatnik, co wynika

z wyniku kontroli. Przy piśmie z dnia (...) sierpnia 2011 r. kontrolowany podmiot złożył wyjaśnienia dotyczące ewidencji środków trwałych, w tym stosowanego w systemie Oracle FA słownika wzorca lokalizacji.

W kontekście powyższego organ stwierdził, że jeżeli nie było możliwe

na podstawie ewidencji środków trwałych ustalenie przez organ wartości kabla ułożonego w kanalizacji kablowej i jednocześnie nie uzyskano stosownych danych od podatnika, to jedną możliwą metodą określenia podstawy opodatkowania jest określenie na podstawie deklaracji z roku w którym podatnik deklarował

do opodatkowania kompletny obiekt budowlany, tj. 2007 r. o ile u podatnika w stanie posiadania budowli w porównaniu do tego roku nic się nie zmieniło. Z akt sprawy wynika (notatka z dnia 15 września 2014 r.), że wartość linii kablowych nie ujętych

do podstawy opodatkowania od 2008 r. wynosi 1.676.032,00 zł (wartość budowli

w deklaracji w 2007 r. 5.731.088,00 zł - 4 055 056,00 zł wartość budowli

w deklaracji w 2008 r.). W toku postępowania podatkowego pomimo wezwań organu (z dnia 6 czerwca 2014 r., 22 lipca 2014 r.) podatnik nie dostarczył dowodów

i dokumentów, tym samym nie udowodnił zmiany wartości budowli w ciągu 2009 r. (likwidacja, nabycie, wytworzenie). Dlatego też ustalenie wartości budowli możliwe jest w oparciu o dane zawarte w złożonej przez podatnika deklaracji za 2007 r. Przyjęty sposób ustalenia wartości budowli opiera się na założeniu, iż zmiany

w zakresie wykazanej w deklaracji wartości budowli, które podlegają amortyzacji, uwzględniane są dopiero w deklaracji za kolejny rok podatkowy (art. 4 ust. 6 u.p.o.l.). Ponadto, jeżeli obowiązek podatkowy powstał w trakcie roku, to wymaga to korekty deklaracji podatkowej i wykazania dodatkowej podstawy opodatkowania wg wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 3 u.p.o.l.). Zatem jeżeli po złożeniu deklaracji np. za rok poprzedni nie było zmian w zakresie posiadania budowli (nie nabyto nowych i nie nastąpiło zbycie dotychczas posiadanych), ani też ich wartości (nie dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środka trwałego), w deklaracji na rok kolejny podstawa opodatkowania powinna być identyczna. W konsekwencji, przyjąć można, że istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest fakt, iż w środkach trwałych należących do strony nie nastąpiły zmiany, które mogłyby uzasadniać korektę ich wartości. Zatem brak wyjaśnienia strony co do niezmienności stanu faktycznego (wobec milczenia podatnika przyjąć należy, że w stanie posiadania budowli nie nastąpiły zmiany, z wyjątkiem sprzedaży kanalizacji kablowej), jest wystarczającym dowodem pozwalającym na rozwianie wątpliwości w zakresie podstawy opodatkowania. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił wyłącznie wartość kabla (miesiąc luty - grudzień 2009 r.) ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi, zaś za miesiąc styczeń wartość kanalizacji i ułożonego w niej kabla. Skoro więc zaniżenie podstawy opodatkowania w stosunku do roku czy lat poprzednich spowodowane jest tylko wyłączeniem z niej wartości kabli telekomunikacyjnych, to organ podatkowy wskutek wykluczenia istnienia jakichkolwiek innych okoliczności, które mogły modyfikować podstawę podatkowania, ustalił wartość budowli z deklaracji złożonej w roku w których wartość ta była wykazywana 2007 r.

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie:

1. art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art, 188 art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej, przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania

od budowli;

2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres

od lutego do grudnia 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji

i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

Autor skargi podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie wskazano, jakich obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w roku 2009, choć zdaniem organu należało uwzględnić ich wartość w podstawie opodatkowania za ten rok. Nie wiadomo zatem, których konkretnie obiektów dotyczy spór. Uzasadnienie faktyczne nie pozwala na ocenę, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo,

tj. czy uwzględnione w niej wartości dotyczą obiektów podlegających podatkowi

od nieruchomości i czy uwzględniono ich prawidłową wartość.

W sytuacji przekazania ewidencji środków trwałych na płycie CD, pominięcie przez organ podatkowy dowodu ze zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości podlegających opodatkowaniu w 2009 r. obiektów, w sytuacji, w której

w przedmiocie tym nie było prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie, uzasadnia zarzut naruszenia art. 122 i art. 188 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej

w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji bowiem nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli, czym naruszono art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Pełnomocnik stwierdził ponadto, że argumentacja organu, wskazująca

na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi

od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi

od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Odnosząc się do pierwszego z postawionych w skardze zarzutów Sąd zauważa, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach

o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość

z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Niewątpliwie zatem podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Przy czym, nie bierze się pod uwagę zmian wartości środka trwałego wynikających z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych.

Z akt sprawy wynika, że Spółka zawarła w dniu (...) stycznia 2009 r. z T. Sp. z o.o. umowę sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora UKS

w W. w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 r. Spółka poinformowała, że przedmiotem tej transakcji były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie objęto nią natomiast kabli umieszczonych w kanalizacji.

W toku tego postępowania ustalone zostało, że Spółka w deklaracjach na podatek

od nieruchomości za 2009 r. nie wykazywała wartości linii kablowych położonych

w kanalizacji kablowej.

Organy podatkowe prawidłowo zatem ustaliły w rozpatrywanej sprawie,

że deklaracja podatkowa Spółki za 2009 r. pomija jedynie wartość linii kablowych

w stosunku wartości deklarowanej w 2007 r. Trafnie też uznały, że Spółka nie kwestionowała stanu faktycznego, a powodem wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, była zmiana stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii.

W realiach tej sprawy organ podatkowy wzywał Spółkę do określenia wartości budowli oraz do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi

na to wezwanie Spółka nadesłała płytę CD oraz przedstawiła wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r., jednakże nieuwzględniający wartości kabli w kanalizacji niebędących przedmiotem umowy z T. sp. z o.o. Analiza wartości środków trwałych znajdujących się na dostarczone płycie CD wykazała szereg niejasności związanych z położeniem niektórych budowli na terenie różnych gmin oraz z brakiem określenia prawidłowej lokalizacji nieruchomości, wraz z określeniem dokładnego miejsca ich położenia (numery działek i nazwy miejscowości). Na wezwanie organu Spółka tych niejasności nie usunęła.

W takiej sytuacji organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości

na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W świetle

art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie

z art. 181 Ordynacji podatkowej deklaracja podatkowa stanowi dowód

w postępowaniu podatkowym. W razie braku innych danych, wykorzystanie deklaracji na podatek na 2007 r. jest wręcz pożądane. Nie oznacza to, że wartość przyjętej przez organy podstawy opodatkowania nie uwzględnia dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organom podatkowym znana była wartość początkowa środka trwałego, wynikająca właśnie z deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za 2007 r. Skoro Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności powodujących zmianę tej wartości,

a także nie kwestionowała wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w tymże roku podatkowym, to należało uznać, że wartość sieci telekomunikacyjnej nie uległa zmianie w porównaniu do stanu ujawnionego w deklaracji na 2007 r. Wartość początkową linii kablowych pozostałych we władaniu Spółki, można było zatem ustalić porównując deklaracje podatkowe za 2007 i 2009 r. Posługując się wartością budowli zadeklarowaną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii kablowych w ewidencji środków trwałych. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił za styczeń 2009 r. wartość kanalizacji i ułożonego w niej kabla w wysokości zadeklarowanej przez podatnika oraz za luty - grudzień 2009 r. wyłącznie wartość kabla ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi - różnica między wartościami budowli zadeklarowanymi w 2007 i 2009 r.

Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się twierdzenia strony,

że w sprawie nie ustalono podstawy opodatkowania budowli. Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych, lecz tylko te zadeklarowane przez Spółkę. Zanegowano jedynie wyłączenie przez Spółkę z podstawy opodatkowania za okres od lutego do grudnia 2009 r. część budowli stanowiących linie kablowe, które pozostały własnością Spółki po transakcji sprzedaży z dnia

31 stycznia 2009 r.

Odnosząc się do wyroku NSA w sprawie II FSK 161/14, wydanego w sprawie T. S.A. dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r., na który pełnomocnik Spółki powołał się podczas rozprawy, należy zauważyć, że został on wydany

w innych okolicznościach faktycznych. W sprawie tej NSA stwierdził, że organy winny zażądać od podatnika przedstawienia ewidencji środków trwałych, z której wynikać będzie wartość początkowa budowli. W sprawie rozpatrywanej przez tut. Sąd organ wezwał natomiast Spółkę do przedłożenia takiej ewidencji i ocenił dokumentację nadesłaną w związku z tym żądaniem. Ponadto, ze stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej przez NSA wynika – odmiennie niż w sprawie niniejszej – że w latach poprzedzających, zadeklarowana przez T. S.A. wartość początkowa budowli nie była tożsama, bowiem zachodziły systematyczne zmiany w stanie składników majątkowych podatnika.

Do rozstrzygnięcia pozostaje jeszcze kwestia opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji będącej własnością innego podmiotu. W takiej sytuacji zdaniem Spółki linie kablowe nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. W ocenie Sądu, sprzedaż innemu podmiotowi kanalizacji kablowej z wyłączeniem linii kablowych w niej usytułowanych, nie wyłącza wartości tych linii z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyeliminowanie z podstawy opodatkowania wartości tych linii i opodatkowanie jedynie wartości kanalizacji kablowej, będącej własnością innego niż Spółka podmiotu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta

w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2009 r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku).

Nie ulega zatem wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą

na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie

te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona

z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia

(...) stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. Sp. z o.o.

z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości

są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem

i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.).