Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 96/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 198 ust. 2 lit. a
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 2; art. 93 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1382
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. T. na decyzję postępowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru w depozycie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z [...] września 2021 r., nr [...] w części dotyczącej ustalonej kwoty opłaty za przechowanie towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego i ustalił opłatę w kwocie 3 617 złotych. W pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] lutego 2018 r. w Oddziale Celnym Drogowym w Dorohusku w wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono u obywatela Ukrainy V. T. (dalej jako "skarżący"), przekraczającego granicę z Ukrainy do Polski autokarem marki Mercedes o nr rej. [...], nieprzedstawiony organowi celnemu towar w postaci odzieży, opasek na rękę oraz materiałów reklamowych w następujących ilościach:

- suknie ślubne - 22 szt.

- suknie wieczorowe - 15 szt.

- kombinezony białe damskie - 2 szt.

- kurtki "Staff" - 6 szt.

- spodnie "Staff" - 1 szt.

- opaski identyfikatory biało-czerwone - 1500 szt.

- opaski gumowe na rękę różowe - 1304 szt.

- opaski gumowe na rękę fioletowe - 1160 szt.

- opaski gumowe na rękę żółte - 1312 szt.

- opaski gumowe na rękę białe - 1944 szt.

- materiały reklamowe (torby foliowe) - 6 szt.

- materiały reklamowe (naklejki) - 15 szt.

Towar został zatrzymany do postępowania karnego skarbowego. Na okoliczność zatrzymania towaru wydano pokwitowanie nr [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r.

Prawomocnym wyrokiem z 30 sierpnia 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt VII K 524/19 Sąd Rejonowy w C. VII Wydział Karny uznał oskarżonego V. T. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wprowadzenia na obszar celny Unii Europejskiej bez zgłoszenia do odprawy celno-skarbowej wyżej wymienionych towarów, przez co naraził budżet Wspólnot Europejskich na uszczuplenie należności celnych oraz naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatku VAT. Prawomocnym postanowieniem z 20 listopada 2019 r., sygn. akt VII Ko 178/19 Sąd Rejonowy w C. postanowił nie orzekać przepadku dowodów rzeczowych w postaci wskazanych wyżej towarów i przekazać je Naczelnikowi Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej do odrębnego postępowania.

Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej pismem z [...] kwietnia 2020 r. powiadomił skarżącego o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej o zajęciu towaru do postępowania celnego.

Pismem z [...] maja 2020 r. przesłanym pocztą elektroniczną skarżący zwrócił się do Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z wnioskiem o doręczanie wszystkich pism w sprawie na wskazany adres poczty elektronicznej, w przypadku zaś braku możliwości doręczania pism na adres e-mail, ustanowił pełnomocnika do doręczeń pism w formie elektronicznej i podał adres jego skrzynki podawczej ePUAP.

Pismem z [...] maja 2020 r. organ poinformował skarżącego o możliwości wysyłania korespondencji na jego adres poczty e-mail oraz o obowiązku złożenia oświadczenia o doręczaniu pism, zawierającego adres poczty e-mail oraz dane osobowe wraz z numerem paszportu i własnoręcznym podpisem.

Pismem z [...] listopada 2020 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej poinformował skarżącego, że w związku z brakiem odpowiedzi na powyższe wezwanie, kierowane do niego pisma i decyzje będą wywieszane na okres 14 dni w siedzibie organu celnego prowadzącego postępowanie i uznane za doręczone po upływie tego terminu. Pismo zostało doręczone skarżącemu [...] listopada 2020 r.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") zajął wymienione na wstępie towary. Decyzja, stosownie do art. 83 w związku z art. 84 ust 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. 2021 r., poz. 1856 z późn. zm.), została uznana za doręczoną w dniu [...] stycznia 2021 r.

Skarżący nie wniósł odwołania od powyższej decyzji.

Pismem z 22 lutego 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wystąpił do Sądu Rejonowego w C. I Wydział Cywilny z wnioskiem o orzeczenie przepadku towarów na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy - Prawo celne.

Postanowieniem z 8 marca 2021 r., sygn. akt I Ns 139/21, Sąd Rejonowy w C. I Wydział Cywilny orzekł przepadek towarów. Postanowienie stało się prawomocne od dnia 20 marca 2021 r.

W dniu 12 maja 2021 r. organ celny przekazał wyżej wymienione towary do likwidacji.

Decyzją z [...] września 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej ustalił opłatę za przechowanie w depozycie urzędu celno-skarbowego towarów za okres 2 miesięcy w wysokości 7235 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z [...] stycznia 2022 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej opłaty za przechowywanie towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego i ustalił opłatę w kwocie 3617 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący wprowadzając towary na obszar celny Unii nie dopełnił obowiązku przedstawienia towaru organowi celnemu, w związku z czym ujawniony towar został zatrzymany do postępowania karnego skarbowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. VII Wydział Karny, uznającym oskarżonego V. T. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd ten postanowił nie orzekać przepadku towarów i przekazał je Naczelnikowi Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej do odrębnego postępowania. Po zakończeniu postępowania karnego skarbowego, organ I instancji wydał decyzję o zajęciu towaru na podstawie art. 30 ustawy - Prawo celnego.

Organ odwoławczy podniósł, że w momencie uprawomocnienia się postanowienia z 8 marca 2020 r. Sądu Rejonowego w C. towar stał się własnością Skarbu Państwa, w związku z czym jego przechowywanie w depozycie przestało być uzasadnione. Organ II instancji podkreślił, że aby stwierdzić możliwość pobrania opłaty za przechowywanie w depozycie, a także ustalić okres, za jaki może być pobrana, należy dokonać oceny, czy przechowanie towaru w depozycie było normatywnie uzasadnione, a zatem czy istniała podstawa prawna przechowywani towaru.

Organ odwoławczy podniósł, że decyzję o zajęciu towaru uznano za doręczoną skarżącemu w dniu 12 stycznia 2021 r., zgodnie z art. 83 w związku z art. 84 ust 2 ustawy - Prawo celne, i od tej daty towar był zajęty do postępowania celnego mającego na celu uregulowanie jego sytuacji prawnej. Istniała zatem podstawa prawna do przechowania towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sytuacja towaru w sprawie niniejszej została uregulowana przez orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa. Orzeczenie Sądu Rejonowego w C. jest prawomocne od dnia 20 marca 2021 r. Z tym dniem przechowywanie zajętego towaru w depozycie przestało mieć normatywne uzasadnienie. W depozycie urzędu celno-skarbowego towar znajdował się zatem od 12 stycznia 2021 r. (zajęcie towaru) do 20 marca 2021 r. (data uprawomocnienia się orzeczenia Sądu o przepadku towaru), czyli przez okres 3 miesięcy.

Organ odwoławczy stwierdził, że okresem przechowywania zajętego towaru, który w niniejszej sprawie można uznać za normatywnie uzasadniony, jest okres od dnia sporządzenia wniosku do Sądu Rejonowego w C. o przepadek towaru (22 lutego 2021 r.) do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu o przepadku towaru (20 marca 2020 r.). Opłata może być zatem pobrana za jeden miesiąc.

Wartość celna towarów jaką przyjęto do obliczenia opłaty została ustalona na podstawie art. 74 ust. 3 UKC z wykorzystaniem danych dostępnych na obszarze celnym Unii, w kwocie 72 345 zł. Na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. z 2017 r., poz. 375) ustalono opłatę za przechowanie towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego w kwocie 3617 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie V. T. zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie.

Skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo celne, poprzez jego zastosowanie i ustalenie opłaty za przechowywanie towaru bez normatywnego uzasadnienia, gdyż nie dokonano skutecznego poinformowania strony o przyjęciu towaru do odpłatnego depozytu organu celnego. Skarżący podkreślił, że został jedynie poinformowany o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej o zajęciu towaru do postępowania celnego - bez informacji czy też postanowienia o przyjęciu towaru do depozytu celnego. Podniósł, że towar stanowiący dowód w sprawie karno-skarbowej podlega uregulowaniom kodeksu postępowania karnego, dotyczących dowodów rzeczowych zajętych w postępowaniu karnym, a organ celny powinien wnieść o przepadek tych dowodów rzeczowych w trybie przepisów k.p.k., gdyż droga cywilnoprawna była niedopuszczalna dla uregulowania statusu dowodów rzeczowych zajętych do postępowania karno-skarbowego; w przypadku przekazania przez Sąd Rejonowy w C. II Wydział Karny za sygn. akt VII K 524/19, towaru do postępowania celnego, należało uprzednio wezwać stronę do udziału postępowaniu celnym w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru nieobjętego reglamentacją, a nie jedynie skierować wniosek o orzeczenie przepadku w myśl przepisów k.p.c.;

2) naruszenie art. 29 rozporządzenia (EU) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L z dnia 10 października 2013 r. Nr 269, str. 1), poprzez rozstrzygnięcie i wydanie decyzji bez uprzedniego wniosku strony;

3) ustalenie przez organ II instancji opłaty w wysokości 7235,00 zł za przechowywanie w depozycie Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej towaru, a w realiach niniejszej sprawy zajętego uprzednio do sprawy karno-skarbowej według przepisów kodeksu postępowania karnego i przekazanego do dyspozycji Sądu Rejonowego w C. ;

4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że od towaru zajętego w dniu 22 lutego 2018 r. do sprawy karno-skarbowej należy obciążyć stronę i ustalić opłatę za przechowywanie towaru w depozycie;

5) błędne ustalenie wartości celnej towaru na kwotę 72 345 zł, bez wskazania w oparciu o treść jakich norm ustalono wartość celną w postępowaniu celnym.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

Przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego, uchylająca decyzję organu I instancji w części dotyczącej wysokości ustalonej kwoty opłaty za przechowywanie towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego i ustalająca opłatę w kwocie 3 617 zł oraz utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. z 2020 r., poz. 1382 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017 r., poz. 375).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo celne, towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego przechowuje się czasowo w depozycie urzędu celnego. Z treści art. 93 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego wynika, że organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowywanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny.

Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania za przechowywanie towarów nieunijnych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc. W przypadku gdy kwota opłaty za przechowywanie w depozycie towaru zajętego na podstawie art. 30 ust. 1 Prawa celnego obliczona za cały okres przechowywania jest wyższa od wartości celnej towaru, organ celny pobiera opłatę ryczałtową równą wartości celnej towaru, natomiast gdy niższa od równowartości kwoty 10 euro, organ celny pobiera opłatę ryczałtową w wysokości równowartości kwoty 10 euro (§ 2 ust. 2).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy ustalił opłatę za przechowywanego towaru, który został zajęty, obliczając ją jako iloczyn wartości towaru (72 345 zł), okresu przechowywania (jeden rozpoczęty miesiąc) i stawki 5 %.

Do ustalenia wartości celnej towaru prawidłowo zastosowany został przepis art. 74 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r., s. 1), dalej jako "UKC", określający tzw. metodę ostatniej szansy. Przepis ten stanowi, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie ust. 1, który odnosi się do zastępczych metod ustalania wartości celnej, gdy nie może być ona ustalona na podstawie wartości transakcyjnej, wartość celną ustala się na podstawie danych dostępnych na obszarze celnym Unii z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych ze wszystkimi następującymi zasadami i przepisami ogólnymi porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz niniejszym rozdziałem. Ustalając wartość celną na podstawie art. 74 ust. 3 UKC organ uprawniony był do wykorzystania środków i zasad wymienionych w tym przepisie, w tym również opinii biegłego. W ocenie sądu organ miał możliwość ustalenia wartości na podstawie materiału zebranego w postępowaniu karnym skarbowym, zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. VII Wydział Karny z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII K 524/19. W postępowaniu tym przez biegły sądowy w zakresie towaroznawstwa przy Sądzie Okręgowym w Lublinie sporządził opinię dotyczącą wartości rynkowej zatrzymanych towarów. Na podstawie tej opinii organ prawidłowo ustalił wartość celną towarów na łączną kwotę 72 345 zł i taka wartość celną towarów została przyjęta do wyliczenia opłaty za przechowanie towarów w depozycie. Skarżący zakwestionował wprawdzie ustalenie wartości towarów w tej wysokości, nie podważył jednak skutecznie ustaleń organu w tym zakresie. Jest oczywiste, że w stanie faktycznym sprawy niemożliwe było ustalenie wartości celnej na podstawie art. 70 UKC, który stanowi, że zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii. Nie było także przesłanek do ustalenia wartości na podstawie danych wskazanych w art. 74 ust. 2 UKC.

Organ odwoławczy prawidłowo ustalił również okres przechowania towarów w depozycie, uzasadniający pobranie opłaty. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że okres, podczas którego podejmowane były niezbędne czynności zmierzające do uregulowania sytuacji towarów prowadzonych na obszar celny Unii z naruszeniem przepisów prawa, liczony być powinien od dnia sporządzenia wniosku do Sądu Rejonowego w C. o przepadek towaru, tj. od 22 lutego 2021 r. do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o przepadku, tj. do dnia 20 marca 2021 r., czyli opłata pobrana być powinna za jeden 1 rozpoczęty miesiąc, zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy Prawo celne, a nie za dwa miesiące, jak przyjął organ I instancji. Należy zauważyć, że postępowanie prowadzące do uregulowania sytuacji prawnej towaru nie powinno trwać dłużej niż jest to niezbędne do uregulowania sytuacji towaru. Słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, że wniosek o orzeczenie przepadku towarów mógł być sporządzony już w dniu wydania decyzji o zajęciu towarów. Podkreślenia wymaga, że nie podzielając stanowiska organu I instancji, organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie wysokości opłaty i ustalił tę opłatę w kwocie o połowę niższej, orzekając tym samym na korzyść skarżącego.

Wyjaśnić należy, że organ celny bardzo szczegółowo wyjaśnił, w jakich okolicznościach zajął towar i złożył do depozytu. W dniu 22 lutego 2018 r. w Oddziale Celnym Drogowym w Dorohusku w wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej kontroli ujawniono u skarżącego, przekraczającego granicę z Ukrainy do Polski autokarem marki Mercedes o nr rej. [...], nieprzedstawiony organowi celnemu towar w postaci odzieży, opasek na rękę oraz materiałów reklamowych. W tej sytuacji dokonując zatrzymania towaru organ działał w oparciu o przepis art. 198 ust. 2 lit. a UKC. Zgodnie z tym przepisem organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego. Natomiast art. 30 ustawy Prawo celne stanowi, że w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego, organ celny może dokonać zajęcia towaru. Zajęcie towaru może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami. Zajęcie towaru następuje w drodze decyzji.

Skarżący zarzucił, że nie został skutecznie poinformowany o przyjęciu towaru do odpłatnego depozytu.

Ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Informacje dotyczące pobierania opłaty na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne oraz okresu przechowywania zajętych towarów zawarte zostały w wydanym skarżącemu pokwitowaniu [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie depozytu urzędu celno-skarbowego (Dz. U. z 2017 r., poz. 373) oryginał drugiej strony pokwitowania zawiera pouczenie. Zgodnie z punktem 5 tego pouczenia, termin przechowywania towarów wynosi dwa miesiące. Termin ten może być przedłużony o cztery miesiące na wniosek osoby, o której mowa w pkt 1, lub osoby przez nią upoważnionej. Jednakże okresy przechowywania towarów zajętych lub zatrzymanych uzależnione są od rozstrzygnięć wydanych przez właściwe organy. Natomiast w punkcie 6 pouczenia wskazano, że za przechowanie towarów w depozycie pobiera się opłatę zgodnie z art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne. Skarżący osobiście potwierdził odbiór pokwitowania. Znane były mu zatem zasady przechowywania towarów w depozycie i obowiązek uiszczenia opłaty za ustalony przez organ okres przechowywania towarów.

W kwestii kolejnych, podniesionych w skardze zarzutów podkreślić należy, że postępowanie karne skarbowe, do którego w dniu [...] lutego 2018 r. zatrzymano towar, zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. VII Wydział Karny. W postępowaniu karnym nie orzeczono natomiast przepadku towaru i przekazano go Naczelnikowi Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej do odrębnego postępowania. W tej sytuacji organ celny zobowiązany był do uregulowania sytuacji prawnej towaru zgodnie z przepisami prawa celnego. W tym celu organ I instancji zajął towar do postępowania celnego na podstawie art. 30 ustawy -Prawo celne i wystąpił do Sądu Rejonowego w C. I Wydziału Cywilnego o orzeczenie jego przepadku z zastosowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z art. 32 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 2 ustawy – Prawo celne.

Nie jest uzasadniony zarzut, że w sprawie niniejszej niedopuszczalne było pobranie opłat za przechowywanie towarów w depozycie, ponieważ sprawa należała do drogi postępowania karnego, a towary stanowiły dowody rzeczowe w sprawie karnej skarbowej. Ponownie należy zatem wyjaśnić, że sprawa karna skarbowa została prawomocnie zakończona bez orzekania o przepadku towarów, a po jej zakończeniu towary zostały przekazane organowi celnemu do dalszego postępowania, a zatem towary zostały przekazane do postępowania celnego, w którym organ celny podejmował dalsze czynności. Błędne jest zatem stanowisko skarżącego, że przedmiotowy towar nie pozostawał w depozycie jako towar objęty postępowaniem celnym. Organ celny dokonał zajęcia towaru i podjął czynności zmierzające do uregulowania jego sytuacji prawnej, co nastąpiło w postępowaniu przed sądem cywilnym. Orzeczenie w sprawie przepadku towaru jest również prawomocne i nie może być w sprawie niniejszej kwestionowane.

Opłata, o której mowa w art. 93 ust. 1 ustawy Prawo celne ustalona została za przechowywanie w depozycie towaru zajętego do postępowania celnego, a nie jak podnosił skarżący do postępowania karnego skarbowego.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 29 UKC poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego wniosku skarżącego. Wyjaśnić należy, że z treści art. 29 UKC wynika, że organy celne uprawnione są do wydania decyzji bez uprzedniego wniosku zainteresowanej osoby.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej skarbowej Sądu Rejonowego w C. , sygn. akt VII K 524/19 i VII Ko 178/19 oraz akt sprawy cywilnej Sądu Rejonowego w C. , sygn. akt I Ns 139/21. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie nie występowały istotne wątpliwości, które wymagałaby wyjaśnienia. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organ nie budził żadnych wątpliwości, a odpis prawomocnego wyroku sądu w sprawie VII K 524/19 oraz odpis prawomocnego postanowienia sądu w sprawie I Ns 139/21 orzekającego przepadek towaru zajętego za pokwitowaniem znajdują się w aktach postępowania administracyjnego. Również odpis postanowienia Sądu Rejonowego w C. z 20 listopada 2019 r. (sygn. akt VII K 524/19, VII Ko 178/19), którym sąd postanowił nie orzekać o przepadku dowodów rzeczowych zajętych za pokwitowaniem [...] nr [...] i przekazać te dowody Naczelnikowi Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej do odrębnego postępowania znajduje się aktach postępowania administracyjnego. Należy ponadto ponownie podkreślić, że sprawa niniejsza dotyczy opłaty za przechowywanie towaru w depozycie celnym, a nie sprawy o przestępstwo skarbowe, która została prawomocnie zakończona, ani też sprawy dotyczącej orzeczenia przepadku zajętego towaru. Skarżący nie wskazał zresztą, jakie konkretnie dokumenty z akt spraw sądowych i na jaką okoliczność stanowić miałyby dowód w sprawie niniejszej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.