Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1262/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 129 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Celnej (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji" ) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych wydana w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego cofnął Spółce rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie [...], nr fabryczny [...], numer poświadczenia rejestracji [...] z dnia 13 sierpnia 2009 r.

Podstawą rozstrzygnięcia był negatywny wynik badania przeprowadzonego przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej , który w opinii z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]potwierdził, że sporny automat nie spełnia warunków określonych w ustawie o grach hazardowych w zakresie: wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, odpowiedniego zabezpieczania przed ingerencją z zewnątrz, oprogramowanie i zmianę stanu liczników, widoczne dla grających informacje umieszczane w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatów, ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania, maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę.

Niespełnienie opisanych wymogów skutkowało obowiązkiem cofnięcia rejestracji automatu na podstawie art. 23a ust. 7 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 612; dalej: "u.g.h.").

W odwołaniu od powyżej decyzji Spółka reprezentowana przez pełnomocnika zażądała jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła bezzasadne uznanie, że sporny automat nie spełnia warunków ustawowych, mimo uprzedniego uzyskania i posiadania ważnej rejestracji Ministra Finansów, stanowiącej warunek dopuszczenia go do eksploatacji – art. 23, art. 23 a-f oraz art. 129 ust. 3 u.g.h., niepełne zebranie materiału dowodowego sprawy i subiektywną jego ocenę – art. 120, 121, 122, 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613; dalej: "O.p."), dokonanie ustaleń na podstawie opinii technicznej Izby Celnej, która w dacie opinii nie miała statusu jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów - art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności ( Dz.U. z 2014 r., poz. 1645), wreszcie zastosowanie art. 129 ust. 3 u.g.h zawierającego normy techniczne i wymagającego notyfikacji.

Opisaną na wstępie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 8, art. 23 ust. 1 i 1 a, art. 129 ust. 3 i art. 23a ust. 7 u.g.h.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzone w sprawie dowody potwierdziły, że automat nie spełniał wymogów określonych w u.g.h., co w myśl art. 23 a ust. 7 u.g.h wprowadzonego do tej regulacji ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy

o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134 poz. 779, dalej "ustawa nowelizująca") obligowało organ do cofnięcie jego rejestracji.

W znowelizowanej ustawie przesądzono, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie przepisów dotychczasowych, o których mowa w art. 23 a ust. 1 u.g.h. zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia, stosownie do art. 23 a ust. 6 i 7 u.g.h. Organ zwrócił także uwagę na zmiany w dotychczasowych przepisach wykonawczych, które zostały wprowadzone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz.U. z 2012 r., poz. 312).

Podkreślił, że poświadczenie rejestracji nie gwarantowało możliwości korzystania

z automatu przez cały okres rejestracji zwłaszcza w zmienionych warunkach prawnych, do których urządzenie to powinno zostać dostosowane. Rejestracja oznaczała jedynie dopuszczenie automatu do eksploatacji, a żaden przepis nie zawiera i nie zawierał domniemania, że na skutek uzyskania poświadczenia rejestracji automat spełnia warunki rejestracji, bądź w aktualnym stanie prawnym warunki określone ustawą przez cały sześcioletni okres rejestracji. Data zaś rejestracji nie determinuje właściwych przepisów prawa, mających zastosowanie do cofnięcia rejestracji.

Istotnym warunkiem, który muszą spełniać automaty o niskich wygranych jest prawidłowo ustalona wartość maksymalnej wygranej i jednorazowej wygranej. Są to pojęcia ustawowe, które składają się na definicję gier na automatach o niskich wygranych i w zasadzie pomimo zmian ustawy pozostały niezmienione. Zgodnie z art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych: grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych

i elektronicznych o wygrane pieniężne i rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż równowartość 0,07 euro.

W ustawie o grach hazardowych w art. 129 ust. 3 wskazano, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych, i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł,

a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Na tej podstawie organ stwierdził, że definicje te różnią się wyłącznie walutą.

Z uwagi na to, że wymogi dotyczące maksymalnej jednorazowej wygranej

i maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie uległy zmianie, niespełnienie ich skutkowało w ocenie organu koniecznością cofnięcia rejestracji zarówno na podstawie rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 r. jak i znowelizowanej ustawy o grach hazardowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r.

Odnosząc się do zarzutu nieposiadania przez Wydział Laboratorium Celne

wymaganej do badania automatów o niskich wygranych akredytacji organ wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2011 r. Minister Finansów udzielił upoważnienia do przeprowadzania badań automatów lub urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych Izbie Celnej , na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych ( Dz.U. Nr 102, poz. 946 ze zm.). Jednostka badając – Izba Celna

zrealizowała obowiązek wynikający z art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, przedkładając Ministrowi Finansów ( pismem z dnia 12 października 2011 r., nr [...]) poświadczoną notarialnie kopię certyfikatu akredytacji Nr AB 826 z dnia 10 czerwca 2011 r. oraz oryginały dokumentów, o których mowa w art. 23 f ust. 2 pkt 3-4 ustawy

o grach hazardowych. Spełniła w związku z tym warunek do pozostania jednostką badająca. Organ wyjaśnił również, że z przepisów ustawy nie wynika, by zakres akredytacji musiał odpowiadać przedmiotowi badania.

Organ odwoławczy odniósł się również do zagadnienia notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, a ściślej – jej braku,

w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/1 i C-217/11. W ocenie Dyrektora Izby Celnej przepisy ustawy o grach hazardowych nie mają charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (dalej zwanej jako: "dyrektywa 98/34/WE"). Niezależnie od tego dopóki sporne przepisy prawa będą znajdowały swoje miejsce wśród przepisów obowiązujących, tak długo organ celny będzie miał prawny obowiązek ich stosowania.

W skardze do Sądu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W skardze powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu:

- art. 23, 23 a-f oraz art. 129 ust. 3 u.g.h, art. 120, 121, 122, 187 i 191 O.p., art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie oceny zgodności, art. 1 Dyrektywy 98/34/WE przez wydanie decyzji w oparciu o nienotyfikowany, a wymagający notyfikacji przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. zawierający normy o charakterze technicznym.

Nie zgadza się z twierdzeniem, że dokument poświadczający rejestrację sam

w sobie nie daje uprawnienia do użytkowania urządzenia, a jedynie stwarza uprawnienie do wprowadzenia automatu, który spełniał warunki rejestracji do eksploatacji i użytkowania.

Podtrzymała stanowisko w zakresie zarzutu nie posiadania przez jednostkę badającą akredytacji, a także zarzut oparcia decyzji o przepisy wymagające notyfikacji. Do skargi dołączyła dokument akredytacji Izby Celnej z uszczegółowionym zakresem badań.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna została przez WSA oddalona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wobec uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej sprawowana przez sądy kontrola administracji publicznej w zakresie legalności obejmuje również badanie pod względem zgodności z prawem wspólnotowym, które od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego.

Uwzględnienie skargi w ramach tej kontroli następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Celnej

o cofnięciu skarżącej Spółce rejestracji automatu do gier o niskich wygranych o nazwie [...], numer fabryczny [...], numer poświadczenia rejestracji : [...] z dnia 13 sierpnia 2009 r.

Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i może stanowić podstawę wyrokowania. Przede wszystkim przeprowadzono zasadniczy dowód w sprawie w postaci badania automatu przez upoważnioną jednostkę badającą, czego wymaga przepis art. 23b ust. 3 ustawy o grach hazardowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. II GSK 9/14). Wnioski tej opinii legły u podstawy faktycznej kontrolowanych decyzji, a inne dowody (eksperyment) mogły rzeczywiście stanowić jedynie – jak podały organy, podstawę uzasadnionego podejrzenia, że automat nie spełnia wymagań określonych w ustawie. Stwarzały zatem podstawy faktyczne do żądania poddania automatu badaniu sprawdzającemu. Badanie to wykazało, że należący do Spółki automat w istocie nie odpowiadał obowiązującym przepisom ustawy o grach hazardowych w zakresie opisanym we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, w tym w zakresie wynikającym z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Ustalenie to stanowiło zatem legalną i wystarczającą, ale też i obligatoryjną podstawę do wydania przez właściwy w sprawie organ służby celnej decyzji, o której mowa w art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, czyli cofającej rejestrację zakwestionowanego automatu. Opinia ta odpowiada standardom wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. poz. 312). Jest jasna, spójna i logiczna, a wyniki badania przedstawione w sposób jednoznaczny i poparte przekonującą argumentacją. Spółka wprawdzie starała się zakwestionować jej wyniki przez stawianie zarzutów braku bezstronności i profesjonalizmu jednostki badającej, czy też pozbawienie jej, jako strony możliwości wzięcia udziału w badaniu automatu, jednak zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 23, 23 a-f oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii z badania sprawdzającego, przeprowadzonego przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej , stwierdzić należy, że badania sprawdzające przeprowadza na zlecenie naczelnika urzędu celnego jednostka badająca (art. 23b ust. 3 u.g.h.) upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (przez ministra do spraw finansów publicznych – art. 23f ust. 1 u.g.h.). W dniu 8 kwietnia 2011 r. Minister Finansów udzielił upoważnienia do przeprowadzenia badań automatów lub urządzeń do gier

i sporządzania opinii technicznych Izbie Celnej . Słusznie więc przyjmuje organ II instancji, że "nie posiada prawnych instrumentów do weryfikowania statusu wskazanych przez Ministra Finansów jednostek badających". Wynika to

z niedopuszczalności wkraczania przez organy celne w kompetencje zastrzeżone ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych do wyłącznej kognicji, którego należy udzielanie w ramach odrębnej procedury, upoważnień do przeprowadzania badań sprawdzających. Skład orzekający podziela więc stanowisko zaprezentowane w wyroku z dnia 2 października 2014 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 518/14, iż żaden z przepisów prawa nie upoważnia organów administracji do weryfikacji stanowiska ministra finansów i samodzielnej oceny, czy jednostka badająca spełniła wymogi ustawowe do udzielenia jej upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zadaniem organów w prowadzonym przez siebie postępowaniu jest zlecenie przeprowadzenia badania automatu jednostce, której minister udzielił upoważnienia. Nie jest w nim dopuszczalna weryfikacja upoważnienia jednostki badającej, brak w przepisach prawnych podstawy prawnej do tego rodzaju działań. Brak także podstaw do przyjęcia, by takiej kontroli dokonywał sąd przy rozpatrywaniu skargi na postanowienie wydane w przedmiocie obciążenia kosztami za wykonanie badania sprawdzającego (art. 23b ust. 5 u.g.h.).

Niemniej jednak należy odnotować, że organ w sposób obszerny odniósł się do tych zarzutów, wyjaśniając, że jej uprawnienia w tym zakresie potwierdza uzyskana akredytacja za zgodność z dokumentem PN-EN ISO/IEC 17025:2005 "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorujących", nie ma przy tym wymogu posiadania akredytacji dopasowanej zakresowo do charakterystyki badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h., na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów

i urządzeń do gier - art. 23a ust. 3 u.g.h.

Nie może budzić wątpliwości, że w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone badanie sprawdzające automatu. Wykonała je upoważniona przez Ministra Finansów jednostka badająca - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej (opinia Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2015 r., upoważnienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...], dla Izby Celnej ). Badanie to potwierdziło, że automat należący do Spółki m.in. nie odpowiada obowiązującym przepisom dotyczącym maksymalnej stawki za grę i maksymalnej jednorazowej wygranej czyli art. 129 ust. 3 u.g.h.

Stwierdzenie wyrażonych w opinii niezgodności dawało wystarczającą podstawę do wydania przez Organy Służby Celnej decyzji na podstawie art. 23a ust. 7 u.g.h., czyli cofnięcia rejestracji automatu. Opinia akredytowanej jednostki badającej odpowiada zdaniem WSA standardom wynikającym z obowiązującego w dacie jej wydania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r. poz. 312). Przepisy tego rozporządzenia znajdowały zastosowanie w sprawie, co słusznie wywiódł Dyrektor Izby Celnej stwierdzając m.in. iż data rejestracji automatu nie obliguje organu do stosowania regulacji obowiązujących przed wejściem w życie w/w rozporządzenia. Art. 23b u.g.h. nie umożliwia wyboru środka dowodowego. Ponieważ zasadniczym dowodem w sprawie jest dowód z badania sprawdzającego, który w niniejszej sprawie został pozyskany legalnie, to organ prowadzący postępowanie nie był zobowiązany do dalszego poszukiwania materiału dowodowego, który uzasadniałby stanowisko strony postępowania. Wobec tego brak było podstaw natury prawnej do przeprowadzania kolejnego badania sprawdzającego przez inną jednostkę badającą.

WSA zauważa, że obowiązujące w chwili wydawania decyzji regulacje u.g.h. do cofnięcia rejestracji wymagały stwierdzenia niezgodności automatu z warunkami określonymi w u.g.h. Dla prawa obojętna jest okoliczność, czy automat utracił w trakcie eksploatacji cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał, mimo że został zarejestrowany jako automat do takich gier (por. m. in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 września 2014 r., II SA/Bk 566/14, Lex Nr 1513084, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., I SA/Po 114/14, Lex Nr 1490077). Możliwość cofnięcia rejestracji automatu przed jej wygaśnięciem powiązana jest ściśle z brakiem spełnienia warunków określonych w ustawie, a nie z brakami dokumentacji niezbędnej dla rejestracji urządzenia. Zdaniem Sądu, możliwość cofnięcia rejestracji w trakcie okresu jej ważności nie narusza Konstytucji RP w tym chronionej nią zasady wolności gospodarczej. Otóż żadna wolność nie ma bowiem charakteru absolutnego, a to oznacza, że może być ograniczona przez ustawę (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 34/12, Lex Nr 1145868).

Zdaniem WSA, materiał dowodowy został zgromadzony w myśl reguł wynikających

z O.p. (art. 188 O.p.). Organy przeprowadziły niezbędne do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności postępowanie dowodowe. Nie pominięto przy tym regulacji u.g.h., przeprowadzając dowód z należycie sporządzonej opinii uprawnionej jednostki badawczej. Sąd w pełni podziela argumentację decyzji Dyrektora Izby Celnej w zakresie zastosowania art. 18 ust. 1 i art. 129 ust. 3 u.g.h., albowiem z treści opinii jednostki badającej wynika jednoznacznie, że maksymalna stawka za grę na przedmiotowym automacie wynosiła 10.00 PLN (100 pkt.), 1.00 PLN ( 10 pkt).

Wykazanie przez Dyrektora Izby Celnej legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych.

Odnosząc się do kwestii procedury notyfikacyjnej określonej w dyrektywie 98/34/WE stwierdzić należy, że zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, wprowadzony do ustawy o grach hazardowych na mocy nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2011 r. Ustawa nowelizująca poddana zaś została określonej w dyrektywie 98/34/WE procedurze notyfikacyjnej (projekt przedstawiono Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL, co nastąpiło zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych). Nie może być zatem jakichkolwiek wątpliwości co do skuteczności tych regulacji. Zgodnie natomiast z art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie.

Z kolei art. 129 ust. 1 i 3 ustawy o grach hazardowych, których brak notyfikacji Skarżąca zarzuca, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Z definicji gry na automacie o niskich wygranych (art. 129 ust. 3) nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenia gier na automatach poza kasynami

i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Przepis ten nie odnosi się w żadnej swej części do cech automatu, jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Powołane regulacje należą do kategorii przepisów przejściowych i już z tej tylko przyczyny nie można ich było uznać za techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2015 r. sygn. II GSK 1624/15 stwierdzając, że przepisy przejściowe nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne (podobne w kwestii charakteru przepisów przejściowych stanowisko wyrażono także w wyrokach NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. II GSK 181/14; z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. II GSK 2036/15; z dnia 28 października 2015 r. sygn. II GSK 1631/15; z dnia 21 października 2015 r. sygn. II GSK 1629/15 w zakresie odnoszącym się do art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych). Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów (podobnie w wyroku NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II GSK 2036/15, zob. też wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. II GSK 9/14 oraz z dnia 18 września 2015 r. sygn. II GSK 1593/15). Stanowisko to zasługuje w pełni na aprobatę, a argumentację Dyrektora Izby Celnej odnoszącą się do tej problematyki uznać należało za prawidłową i należycie umotywowaną. Regulacje stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia nie naruszają także art. 34, 49 i 56 TWE, jak też art. 260 ust. 2 i art. 267 TFUE. Stanowisko zaprezentowane przez organy nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonym w orzeczeniu z dnia 19 lipca 2012 r., w którym odniesiono się do charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie uznając ich za techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej odpowiada prawu. Dlatego skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.