Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 878/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant: Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi M. M. i O. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżących od Dyrektora Izby Administracji Skar- bowej kwotę 400 ( czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] 2017 r. nr [...] określającą O. M. i M. M.

(dalej strona, skarżący, podatnik) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 11 141,00 zł.

Podatnicy złożyli korektę zeznania PIT-36 za 2013 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu pisma wyjaśnili, że korekta wynika z błędnie naliczonego dochodu przez biuro rachunkowe, gdyż w sposób nieprawidłowy uwzględniło w przychodzie dotację podmiotową, którą podatnik otrzymał na działalność niepublicznego przedszkola.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wszczął postanowieniem z [...] 2015 r. nr [...] postępowanie podatkowe wobec O. M. i M. M. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.

Organ ustalił, że O. M. w 2013 roku prowadził działalność gospodarczą:

"A" O. M. pod adresem: [...]-[...] K., ul. [...] [...], zwane dalej "A",

Niepubliczne Przedszkole "B" z siedzibą w K. ul. [...] [...]/[...].

"B" działała w 2013 r. na podstawie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonego przez Gminę Miejską K. nr [...]/2009 z [...] 2009r., dokonanego zgodnie z art. 82 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. utworzone przez O. M. Niepubliczne Przedszkole w 2013 r. nie było wyodrębnionym podmiotem charakteryzującym się cechami istotnymi dla jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, a stanowiło jedynie jednostkę organizacyjną w strukturze działalności gospodarczej, którą prowadził O. M. jako osoba fizyczna.

Wobec braku przedłożenia przez stronę, pomimo wezwań, dowodów potwierdzających prawidłowość sporządzenia korekty zeznania PIT-36 Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. na podstawie zebranego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego stwierdził, że na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze szacowania, w przypadku braku ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia. Zatem organ I instancji dokonał szacowania podstawy opodatkowania za 2013 r. przez ustalenie przychodów i kosztów O. M., w oparciu o art. 23 Ordynacji podatkowej, na podstawie:

-dokumentów i informacji otrzymanych od kontrahentów, rodziców dzieci, pracowników, sprzedawców mediów, Szkoły Podstawowej nr [...] w K., Starostwa Powiatowego w K., Urzędu Miasta w K., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Regionalnej Izby Obrachunkowej, biura rachunkowego, firmy cateringowej,

-informacji PIT-11 wystawionych dla pracowników,

-dowodu z przesłuchania świadka, włączonego materiału dowodowego dotyczącego innych podmiotów, informacji pochodzących z banków,

-deklaracji i zeznań złożonych w Urzędzie Skarbowym w K. przez strony postępowania.

Organ podatkowy I instancji oszacował ostatecznie osiągnięty przez podatnika przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej na kwotę łączną 580 256,23 zł, z czego przychody podlegające opodatkowaniu oszacowano na kwotę 202 889,72 zł, na co składały się przychody z działalności "A", w zakresie prac budowlanych i usług transportowych w wysokości 831,72 zł oraz przychody z prowadzenia "B" w wysokości 202 058,00 zł. Ustalił też, że dotacja, jaką otrzymał O. M. w 2013 r. z jednostki samorządu terytorialnego w wysokości 377 366,51 zł, stanowiła dla strony przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, zwolniony z opodatkowania. Ustalił także koszty uzyskania przychodu O. M. w 2013 r. na kwotę 287 974,00 zł, w tym pokryte dotacją oszacowano na kwotę 157 684,63 zł. Zatem koszty uzyskania przychodu określone przez organ podatkowy wyniosły: 130 289,37 zł., na które złożyły się: koszty działalności "A" oszacowane na kwotę 9 153,51 zł oraz koszty związane z działalnością "B" w wysokości 121 135,86 zł, które nie zostały pokryte dotacją.

Organ I instancji uznał za prawidłowe rozliczenie przychodów i kosztów M. M.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła:

1) naruszenie art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez brak należytego wyjaśnienia sprawy, jak też zaniechanie przeprowadzenia koniecznych dowodów oraz brak rozważenia słusznego interesu strony,

2) naruszenie art. 120 w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191, w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez ustalenie stanu faktycznego jedynie na podstawie wybiórczo i subiektywnie przeprowadzonego rozpatrzenia materiału dowodowego,

3) naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1, w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 188, w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie uwzględnił stanowiska strony, że Niepubliczne Przedszkole "B" w Kłodzku, w którym O. M. jest organem prowadzącym, było w 2013 r. jednostką dostatecznie wyodrębnioną organizacyjnie, samodzielnym podatnikiem, a postępowanie podatkowe dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych O. M. i jego żony nie powinno obejmować przychodów i kosztów tego przedszkola.

Zdaniem strony, nie można wszystkich świadczonych przez O. M. usług traktować, jako usług edukacji zwolnionych przedmiotowo z podatku VAT. Przemawia za tym nie tylko fakt, ze każda z tych usług jest sklasyfikowana pod innymi numerami PKWiU, ale również fakt, że usługi te w umowie zawartej z rodzicami są określone jako usługi dodatkowe, co w ocenie strony nie zostało należycie przez organ wyjaśnione.

Strona zarzuciła także nieprawidłowe ustalenia w kwestii opłat za pobyt dzieci w przedszkolu.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wywiódł, że osoby fizyczne, osiągające dochody z prowadzenia niepublicznych przedszkoli w rozumieniu przepisów ustawy o systemie oświaty, są podatnikami podatku dochodowego - ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.). Jakkolwiek według art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), prowadzenie przedszkola nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220 poz. 1147 ze zm.), to jednak w świetle definicji działalności gospodarczej, zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, prowadzenie niepublicznych szkół czy przedszkoli może spełniać przesłanki do zaliczenia tego rodzaju aktywności do wykonywania działalności gospodarczej. Tym samym może stanowić źródło przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie, w ocenie organu, przedszkole nie było w 2013 r. jednostką wyodrębnioną organizacyjnie nieposiadającą osobowości prawnej.

Organ wskazał także, że O. M. we wrześniu 2008 r. dokonał zmian we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wykazując jako nazwę firmy: "A" O. M. "B" Niepubliczne Przedszkole, posiadające NIP nr [...] i podając, jako przedmiot działalności, oprócz głównej działalność usługowej związanej z zagospodarowaniem terenów zieleni, m.in. wychowanie przedszkolne (PKD-85.10.Z). Wskazuje na powyższe również zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...] 2011 r., wydane po zmianie zgłoszonej przez stronę [...] 2011 r. Z akt sprawy wynika również, że [...] 2012 r. strona wykreśliła w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG) z nazwy przedsiębiorcy "B", pozostawiając nazwę "A" natomiast wskazując dalej w wykazie PKD wychowanie przedszkolne.

Zdaniem Organu O. M., jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (NIP [...]), w 2013 r. prowadziła niepubliczne przedszkole zgłoszone do ewidencji szkół i placówek niepublicznych pod nazwą "B", co wynika z zaświadczenia nr [...]/2009 z [...] 2009 r. wydanego przez Gminę Miejską K. Oznacza to tym samym, że utworzone Przedszkole nie podlegało obowiązkowi ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2004 r. Nr 269 poz.2681 ze zm.), gdyż nie występuje w 2013 r., jako odrębny od O. M. podatnik, płatnik podatków bądź płatnik składek ubezpieczeniowych. W konsekwencji utworzone przedszkole niepubliczne działające w ramach prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w 2013 r. nie było zobligowane do posiadania odrębnego własnego numeru identyfikacji podatkowej, winno więc posługiwać się numerem NIP nadanym O. M. jako osobie fizycznej.

Zdaniem organu odwoławczego, brak całkowitej samodzielności jednostki oświatowej jak i odpowiedzialność, jaka ciąży na O. M., jako założycielu jednostki oświatowej przesądza o tym, że w przedmiotowej sprawie, dotyczącej 2013 r., to strona ma status podatnika podatku, a nie założona przez niego jednostka oświatowa. Wszelka odpowiedzialność, w tym obowiązki rejestracyjne, ciąży na osobie zakładającej i prowadzącej placówkę, tak więc sama palcówka nie jest w pełni samodzielnym podmiotem i nie może działać w oderwaniu od osoby, która ją założyła.

W zgłoszeniu do ewidencji placówek oświatowych i Statucie placówki, obowiązującym w 2013 r. jako organ prowadzący "B" wskazany jest O. M., który:

-zawierał i podpisywał umowy z pracownikami Przedszkola oraz był płatnikiem podatku od wypłacanych im wynagrodzeń,

-wystawiał pracownikom zatrudnionym w Przedszkolu i podpisywał, jako płatnik (osoba odpowiedzialna), informacje o dochodach (PIT-11), był płatnikiem składek ZUS (druk ZUS RMUA),

-dokonywał rozliczenia wykorzystania dotacji przyznawanej Przedszkolu przez Urząd Miasta w K.,

-zawierał i podpisywał umowy cywilnoprawne związane z działalnością Przedszkola (umowa wynajmu lokalu użytkowego z [...] 2008 r., umowa na świadczenie usług żywienia z [...] 2009 r. i aneks to tej umowy zawarty [...] 2010 r.).

Ponadto, jak ustalono, w 2013 r. "B" nie posiadała odrębnego rachunku bankowego. Zarówno wpłaty od rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola, jak i wpłaty dotacji przez Urząd Miasta w K., dokonywane były na rachunek bankowy o numerze [...] prowadzony przez "C" S.A. z siedzibą w Wa. na rzecz Fundacji "D" w K.

Zdaniem organu odwoławczego, z zebranych dowodów wynika, że "B" nie jest jednostką zorganizowaną w stopniu umożliwiającym jej samodzielne występowanie w obrocie. Wskazują na to okoliczności, z których najistotniejsze to:

-strona podejmowała decyzje dotyczące działalności przedszkola i wykonywała zadania statutowe,

-strona odpowiadała za sprawy organizacyjne, finansowe, kadrowo- płacowe i pedagogiczne,

-przedszkole nie zawierało umów cywilno-prawnych związanych z działalnością przedszkola, bowiem umowy zawierane były przez O. M. prowadzącego działalność gospodarczą, który posługiwał się nadanym mu numerem NIP [...], O. M. był także płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne,

-podatnik wystawiał pracownikom zatrudnionym w przedszkolu i podpisywał, jako płatnik (osoba odpowiedzialna) informacje o dochodach PIT-11.

-przychody i koszty podatkowe z działalności przedszkola za 2013 r. podatnik wykazał w zeznaniu PIT-36 i załączniku PIT/B,

-Niepubliczne Przedszkole "B" nie złożyło za 2013 r. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8.

Podkreślając, że strony postępowania pomimo kilkakrotnych wezwań i nałożenia kary porządkowej, nie przedłożyły żadnych dokumentów będących podstawą sporządzenia zeznania PIT-36 za 2013 r. oraz potwierdzających uzyskane w 2013 r. przychody, poniesione koszty oraz dokonane, w złożonym zeznaniu podatkowym PIT- 36 odliczenia od dochodu i od podatku, organ uznał, że zasadne było oszacowanie podstawy opodatkowania.

Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, jako prawidłowe przyjętą metodę szacowania podstawy opodatkowani i uzyskane wyniki. Nie uznał za uzasadnione pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W skardze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty:

1. naruszenia prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 223 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji, mimo wydania jej z naruszeniem prawa;

2. naruszenia prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez brak należytego wyjaśnienia sprawy, jak też zaniechanie przeprowadzenia koniecznych dowodów oraz brak rozważenia słusznego interesu strony;

3. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 120 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie stanu faktycznego jedynie na podstawie wybiórczo i subiektywnie przeprowadzonego rozpatrzenia materiału dowodowego;

4. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. Z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu podtrzymali twierdzenie, że Niepubliczne Przedszkole "B" w K., w którym O. M. jest organem prowadzącym, było w 2013 r. jednostką dostatecznie wyodrębnioną organizacyjnie, by być samodzielnym podatnikiem i postępowanie podatkowe dotyczące podatku od osób fizycznych jego i jego żony nie powinno obejmować przychodów i kosztów tego przedszkola.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r pełnomocnik Organu wyjaśnił, że środki wpływające na konto Fundacji były wykorzystywane na finasowanie wydatków ujętych jako koszy uzyskania przychodow.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016 r. poz.1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369. Ze zm.– w skrócie u.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.s.a.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, a w szczególności powołane w skardze przepisy o postępowaniu

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest ustalenie czy Niepubliczne Przedszkole "B" jest częścią działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika, czy też stanowi samodzielną jednostkę organizacyjną. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organy nie zgromadziły całego materiału dowodowego i nie wyjaśniły stanu faktycznego.

Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej (dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy". "Wyrażona w art. 122 zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 O.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest, więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy (...)." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078). Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810).

Z samej treści zaskarżonej decyzji jak i ze zgromadzonych dowodów wynika, że wpłaty dokonywane w związku z funkcjonowaniem przedszkola wpływały na konto Fundacji "D" w K. a nie na konto podatnika. Jednocześnie ani z uzasadnienia decyzji ani ze zgromadzonego w aktach materiału nie wynika, aby środki te były w jakikolwiek sposób przekazywane Skarżącemu. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika organu akta administracyjne nie zawierają żadnych dokumentów potwierdzających przekazywanie przez Fundację środków Skarżącemu. Jednocześnie w aktach tych znajdują się wydruki dokumentacji księgowej Fundacji, z których wynika, że ponosiła ona własne bieżące wydatki.

Podkreślić należy, że fundacja jest odrębnym od fundatora podmiotem prawa i działa on we własnym imieniu. Tymczasem Organy nie ustaliły nawet jakie są zasady działania Fundacji i czy jest ona w jakikolwiek sposób powiązana ze Skarżącymi- w aktach brak chociażby dokumentów rejestrowych Fundacji.

Za zasadny należy, więc uznać zarzut niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego i nie wyjaśnienia stanu faktycznego.

Jednocześnie organy nie wyjaśniły w żaden sposób przyczyn, dla których przychody odrębnego podmiotu – Fundacji- utożsamiają z przychodami Skarżącego. Nie oceniły też roli fundacji w prowadzeniu przedszkola i nie wyjaśniły czy placówka oświatowa była wobec tego prowadzona samodzielnie przez Skarżacego czy też była ewentualnie wspólnym przedsięwzięciem.

Wobec tego nie można przyjąć, że stan faktyczny w zakresie samodzielności przedszkola, jako jednostki organizacyjnej a także w zakresie wysokości uzyskanych przez Skarżącego przychodów został ustalony prawidłowo, na podstawie wszystkich dostępnych dowodów.

W ponownym postępowaniu organ oceni ustali jakie były w 2013 r zasady prowadzenia przedszkola, przez kogo było ono w istocie prowadzone i jakie przychody uzyskał z tego tytułu Skarżący.

Jako że kwestia samodzielności lub nie przedszkola jest kluczowa dla ustalenia podstawy opodatkowania przedwczesna jest na obecnym etapie ocena prawidłowości zastosowanych przez organ metod oszacowania oraz zarzutów dotyczących wysokości ustalonych przychodów i kosztów.

Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania. Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w zakresie samodzielności organizacyjnej przedszkola, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję uznając za konieczne dokonanie ponownej i jednoznacznej oceny materiału dowodowego za zachowaniem reguł tego postępowania. O kosztach orzeczono podstawie art. 200 p.p.s.a.