Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1396/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt. 4, art. 92 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 pkt. 2 lit.b
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. sprawy ze skargi A. B. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] nakładającą na A. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "S.", karę pieniężną w wysokości 10400,00 złotych, w tym za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – 8000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia - 2000 zł oraz za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – 400 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w S. przeprowadzono kontrolę pojazdu m-ki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazd był kierowany przez Z. Z. Drugim kierowcą był T. M. Pojazdem wykonywany był przewóz towarów niebezpiecznych [...] Odpad Medyczny Nieokreślony [...] w ilości 1483 kg., na rzecz przedsiębiorcy A. T. wykonującego działalność gospodarczą pod firmą "S." – dalej zwany skarżącym. W trakcie kontroli stwierdzono, iż:

- kierujący pojazdem nie okazał do kontroli zaświadczenia o szkoleniu ADR,

- T. M. nie okazał do kontroli wykresówki z dnia [...] kwietnia 2005 r.;

- brak wyposażenia awaryjnego dla drugiego kierowcy;

- towary niebezpieczne [...] były umieszczone w workach foliowych oraz w DPPL. Na dwóch DPPL bak było nalepek ostrzegawczych oraz oznakowania UN. Worki foliowe były umieszczone luzem na DPPL oraz na podłodze;

- przewożone dwa DPPL nie były zabezpieczone przed przemieszczeniem się w czasie transportu pasami lub innymi elementami zabezpieczającymi.

Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10600,00 zł. W dniu [...] września 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W dniu [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzje nr [...] nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10600,00 zł. W dniu [...] grudnia 2005 r. organ odwoławczy wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W dniu [...] marca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję nr [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 10600,00 zł. W dniu [...] października 2006 r. organ odwoławczy wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kar pieniężnych w kwocie 10400,00 zł. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, w pozostałej części zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy. W dniu [...] maja 2007 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10400,00 zł.

Strona pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. odwołała się do powyżej wskazanej decyzji. W dniu [...] września 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 50 i 51 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm. dalej zwana ustawą o transporcie drogowym), lp. 1.1, lp. 6.1.2., lp. 1.7, lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do tej ustawy, art. 10 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 z późn. zm.), przepisu 8.2.1.1. umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629 z późn. zm.), art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 15 ust. 7 przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. z późn. zm.). oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10400,00 zł. w tym za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – 8000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia - 2000 zł oraz za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – 400 zł.

Odnosząc się do nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podniósł, w uzasadnieniu, że zgodnie z zapisem na wykresówce, dnia [...] kwietnia 2005 r. od godziny 7.15 rano do ok. godziny 14.00 - tj. godziny zatrzymania do kontroli pojazdem kierował Pan Z. Z. W toku postępowania ustalono, iż Z. Z. nie był w dniu kontroli pracownikiem przedsiębiorcy A. T.. Wprawdzie podczas kontroli kierowcy okazali zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne A. T. Jednakże w świetle przepisów ustawy, a przede wszystkim art. 4 pkt. 3 i 4 przedmiotowy przewóz nie spełniał jednej z przesłanek wymienionych w pkt 4 koniecznych, dla zakwalifikowania przewozu jako przewozu na potrzeby własne - kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt. 3 określenie "transport drogowy" obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Odnosząc się nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi w trakcie postępowania administracyjnego a w szczególności na podstawie dowodu, jakim jest wykresówka Z. Z. z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz protokół kontroli nr [...] organ stwierdził, że w dniu kontroli tj. [...] kwietnia 2005 r. Z. Z. kierował pojazdem marki [...] o nr rej. [...] przewożąc towar niebezpieczny - odpad medyczny nieokreślony, [...]. Kierowca nie okazał wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia. Fakt nieodbycia stosownego szkolenia potwierdził sam kierowca w trakcie przesłuchania przed organem. Co do kary pieniężnej za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ wskazał, iż podczas kontroli kierowca T. M. (pracownik strony) nie okazał wykresówki za dzień [...] kwietnia 2005 r, w tachografie znajdowała się wyłącznie wykresówka Z. Z. z datą z dnia kontroli. Do kontroli nie została również okazana wykresówka ani zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu przez T. M. za ostatni dzień poprzedniego tygodnia.

Odnosząc się do argumentów strony podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego dotyczących braku jego wiedzy i zgody na wykonywanie przewozu w dniu kontroli przez Z. Z., organ wskazał, iż odpowiedzialność administracyjna nie jest oparta na zasadzie winy, tylko powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Od przedsiębiorcy wymaga się należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości przepisów dotyczących działalności. Dodatkowo przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania osób (pracowników), którymi w wykonywaniu swojej działalności się posługuje i to na nim spoczywa odpowiedzialność za ich działania powstałe wskutek niewiedzy, braku stosownych kwalifikacji, niezaradności bądź nienależytego przygotowania do pracy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił rozstrzygnięciu:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przejazd drogowy wykonywany w dniu [...] kwietnia 2005 r. miał charakter transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w dniu [...] kwietnia 2005r. pracownik skarżącego T. M. nie posiadał zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia, a więc nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych;

- naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp 1.1.1; 1.6.1.4 i 1.11.11 ust. 1 lit b załącznika do tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie że skarżący naruszył obowiązki lub warunki wynikające z ustawy o transporcie drogowym; ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych; rozporządzenia Rady EWG 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących oraz przyjęcie niewłaściwych reguł przypisania skarżącemu odpowiedzialności w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego i prawa o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r. powierzył pojazd T. M. Osoba ta była pracownikiem skarżącego, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Pojazd został powierzony pracownikowi w ten sposób, że zostały mu przekazane kluczyki i dokumenty oraz wyznaczona trasa, na której miał wykonywać przewóz.

Skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, skarżący powierzył swój pojazd osobie posiadającej kwalifikację ADR. Osobą tą był pracownik skarżącego T. M., który na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych okazał kontrolującym zaświadczenie o ukończeniu szkolenia. Skoro samochód został powierzony osobie posiadającej uprawnienia ADR, nie można w jego ocenie przypisać mu jakichkolwiek zaniedbań w zakresie tego, by czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane bezpośrednio przez osobę legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych.

Zdaniem skarżącego nie ponosi on winy za naruszenia przepisów jakich dopuścili się jego pracownicy.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 3 i 4, art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.1.1, 1.6.1.4, 1.11.11.1 b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 3 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2004, Nr 92, poz. 879 ze zm.), przepis 8.2.1.1, 8.2.1.2 załącznika do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. wprowadzonej oświadczeniem rządowym z dnia 24 września 2002 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 178, poz. 1481 ze zm.), art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 180 poz. 1497), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu, powołując stosowne przepisy, wskazał, iż z okazanych do kontroli wykresówek wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd prowadzony był przez kierowcę Z. Z.. Skontrolowani kierowcy okazali wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego przedsiębiorcy A.T. Podczas kontroli drogowej jak również podczas późniejszego postępowania wyjaśniającego strona nie okazała licencji na wykonywanie transportu drogowego. W materiale dowodowym zgromadzonym podczas trwającego postępowania wyjaśniającego znajduje się umowa o pracę zawarta z T. M. w dniu [...] marca 2004 r. Ze Z. Z. na dzień przeprowadzenia kontroli nie była zawarta umowa o pracę. Jak wynika z treści protokołu przesłuchania świadka Z. Z. umowę o pracę zawarto z nim w dniu [...] kwietnia 2005 r. (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] września 2005 r. w aktach sprawy). Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika, iż nie jest możliwe stwierdzenie prawidłowego wykonywania przewozu na potrzeby własne ponieważ jedna z przesłanek nie została spełniona, a mianowicie jeden z kierowców Z. Z. nie był pracownikiem adresata decyzji. Wobec powyższego wykonywany przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji bowiem pojazd nie był prowadzony przez pracownika przedsiębiorstwa.

Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż jeden ze skontrolowanych kierowców nie miał ukończonego szkolenia i nie zdał egzaminu w zakresie wymagań, które powinny być spełnione podczas przewozu towarów niebezpiecznych. Tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę za wykonywanie przewozu drogowego towaru niebezpiecznego bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia.

W skardze na powyższą decyzje strona skarżąca podtrzymała w pełni stanowisko zaprezentowane w odwołaniu z dnia [...] listopada 2007 r.. Ponadto zarzuciła organowi naruszenie art. 7 kpa polegające na nieprzesłuchaniu T.M.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270) dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami ani też powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

Należy podkreślić, iż w sprawie niniejszej bezsporny jest ustalony przez organ stan faktyczny. Skarżący nie kwestionuje także w istocie samego faktu zaistnienia stwierdzonych przez organ naruszeń przepisów. W jego ocenie jednak do naruszeń przepisów prawa doszło bez jego wiedzy, a co za tym idzie także bez jego winy. Skarżący podkreślał, że ze swej strony dołożył należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej zaś stwierdzone nieprawidłowości były efektem zachowań osoby, z którą skarżącego w dniu kontroli nie łączył żaden stosunek prawny.

W ocenie Sądu argumentacja taka nie zasługuje na uwzględnienie. Za działalność przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy odpowiedzialność administracyjną ponosi bowiem tenże przedsiębiorca, przy czym obejmuje ona również ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1258/06). Nie ma przy tym znaczenia podnoszona w skardze kwestia braku winy w zachowaniu się przedsiębiorcy, bowiem przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu kontroli, jak też wydania obydwu decyzji, nie przewidywały możliwości relatywizacji stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania przedsiębiorcy. Stwierdzenie przez organ naruszeń, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, rodziło obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej, od którego to obowiązku organ, na gruncie obowiązujących wówczas przepisów, nie mógł odstąpić. Za przyjęciem koncepcji odpowiedzialności administracyjnoprawnej kierowcy nie może również przemawiać użycie w art. 92 ustawy o transporcie drogowym zaimka "kto". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 688/06 wskazał, że konstrukcja przepisu ma na celu objęcie odpowiedzialnością nie tylko przedsiębiorcy uprawnionego do wykonywania przewozu drogowego, lecz także podmiotu, który podejmuje te czynności nie mając ku temu odpowiednich uprawnień. Zawsze jednakże chodzi tu o odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy a nie osoby wykonującej czynności techniczne kierowania pojazdem samochodowym. W konsekwencji sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem czy to na zasadzie stosunku pracy, czy umowy zlecenia. Przedsiębiorca korzysta bowiem z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków.

Mając na uwadze powyższe zwrócić należy uwagę, iż ustawodawca jednoznacznie odniósł sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym do podmiotów wykonujących przewóz drogowy, wskazując iż karze pieniężnej podlega: "kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem".

Artykuł 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym stanowi zaś, iż niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników;

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi;

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

Zgodnie z art. 4 pkt 3 w/w ustawy, transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4.

Kontrolowany w dniu [...] kwietnia 2005 r. pojazd, którym wykonywany był przewóz drogowy towarów niebezpiecznych prowadzony był, co jednoznacznie, jak ustaliły organy, wynika z wykresówki przez kierowcę Z. Z., który w momencie kontroli nie był pracownikiem skarżącego. Jak wynika z oświadczenia Z. Z. stosowna umowa o pracę została zawarta pomiędzy skarżącym a ww. kierowcą dopiero w dniu [...] kwietnia 2005 r. W momencie kontroli odbywał zaś przeszkolenie do przyszłej pracy.

Organ prawidłowo zatem uznał, iż wykonywany przewóz nie spełniał wszystkich przesłanek określonych w art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym dla przewozów na potrzeby własne, a tym samym nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji. Należy w tym stanie rzeczy uznać, iż prawidłowo organ zastosował przepis art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy i nałożył na skarżącego 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Za niezasadne uznać należy także zarzuty skarżącego dotyczące nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR.

Zgodnie z przepisem 8.2.1.1 umowy ADR kierowcy pojazdów przewożących towary niebezpieczne powinni posiadać zaświadczenie wydane przez właściwą władzę lub organizację upoważnioną przez tę władzę, stwierdzające, że przeszli oni szkolenie kursowe i zdali egzamin w zakresie wymagań, które powinny być spełnione podczas przewozu towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z przepisem ADR 8.2.1.2 cytowanej umowy kierowcy pojazdów, przewożących towary niebezpieczne, powinni przejść szkolenie podstawowe. Szkolenie to powinno mieć formę kursu zatwierdzonego przez właściwą władzę. Głównym celem szkolenia jest zapoznanie kierowców z zagrożeniami występującymi podczas przewozu towarów niebezpiecznych oraz przekazanie im podstawowych informacji niezbędnych dla zminimalizowania prawdopodobieństwa powstania wypadku, a w sytuacji gdy wypadek zaistnieje, umożliwiających kierowcom podjęcie działań zmierzających do ograniczenia skutków wypadku i koniecznych dla zachowania ich własnego bezpieczeństwa oraz bezpieczeństwa innych osób i środowiska. Szkolenie to powinno stanowić bazę dla szkoleń wszystkich grup kierowców i powinno obejmować co najmniej tematy podane pod 8.2.2.3.2 oraz indywidualne ćwiczenia praktyczne.

Zgodnie art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego powinien między innymi mieć i okazać zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto w transporcie drogowym rzeczy - dokumenty związane z przesyłką wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

Bezspornym jest, iż kierowca pojazdu Z. Z. nie okazał do kontroli zaświadczenia o przeszkoleniu w zakresie wykonywania transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Zaświadczenia takiego nie przedstawił także w trakcie postępowania administracyjnego. Za właściwe zatem uznać należy stanowisko organu sankcjonujące powyższe naruszenie karą pieniężną w wysokości 2000 zł. na podstawie lp. 1.6.1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu aktualnym na dzień popełnienia naruszenia. W przedstawionym wyżej stanie rzeczy nieprzesłuchanie T. M., który jak wynika z pisma z dnia [...].04.2007 r. przebywa za granicą i planuje powrót do Polski dopiero w grudniu 2010 r., nie jest uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuściły się zarzucanych mu w skardze naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270, ze zm.).