Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 562/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5 ,1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W sprawie ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z [...]. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary porządkowej, M. D. pismem z 31 października 2017 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z [...]We wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia nakładającego karę w wysokości 2.800 zł nie tylko wyrządziłoby dla niego znaczną szkodę majątkową, ale też biorąc pod uwagę okoliczności sprawy jest niesprawiedliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. II FZ 456/12 – powołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki

i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r., I FZ 197/14).

Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

(por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09).

Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek M. D. nie spełnia wyżej wskazanych wymagań, bowiem uzasadnienie wniosku nie pozwala dokonać oceny, czy wykonanie postanowienia, czyli wyegzekwowanie kwoty 2.800 zł spowoduje wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił żadnych informacji w zakresie swojej sytuacji majątkowej: osiąganych dochodów, ponoszonych wydatków, majątku ruchomego, nieruchomości, obciążeń majątkowych, osób pozostających na utrzymaniu, itd. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podsumowując należy wskazać, że strony składające wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia winny przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego rozstrzygnięcia zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja sprowadzająca się do jednego lakonicznego zdania dotyczącego wskazania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia nakładającego karę w wysokości 2.800 zł nie tylko wyrządziłoby skarżącemu znaczna szkodę majątkową, ale też biorąc pod uwagę okoliczności sprawy jest niesprawiedliwe nie pozwoliła dokonać takiej oceny.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.