Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 144/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3, art. 169 par. 1, art. 199a par. 1 i par. 2, art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 6 lipca 2011 r. C. S.A. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" albo "Spółka") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązków płatnika związanych z wypłatą dywidendy.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

a. Skarżąca jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Akcjonariuszami Spółki mogą być m in. luksemburskie spółki inwestycyjne typu SICAV, SICAV mają osobowość prawną, każda z SICAV posiada siedzibę i miejsce sprawowania zarządu na terytorium Luksemburga,

b. SICAV jest spółką kapitałową o charakterze inwestycyjnym. Podstawy jej działania to akty prawa Luksemburga - kodeks spółek handlowych z 10 września 1915 r., ustawa o wehikułach zbiorowego inwestowania z 20 grudnia 2002 r. oraz - gdy SICAV funkcjonuje dodatkowo jako wyspecjalizowany fundusz inwestycyjny (SIF) - ustawa o wyspecjalizowanych funduszach inwestycyjnych z 13 lutego 2007 r.,

c. W ustawie z 2002 r. implementowane zostały, także bezpośrednio, zapisy m. in. Dyrektywy Rady (85/611/EWG) z 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (Dyrektywa 85/611),

d. Zgodnie z ustawą z 2002 r., SICAV może funkcjonować jako:

- wehikuł inwestycyjny zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, o którym mowa w Dyrektywie 85/611, albo inny wehikuł inwestycyjny,

e. SICAV jest akcjonariuszem Spółki. Tytułem posiadania akcji Spółki jest własność. SICAV może otrzymać od Spółki dywidendę. Dywidenda jest należnym akcjonariuszowi udziałem w zyskach Spółki przeznaczonych do wypłaty do akcjonariuszy decyzją walnego zgromadzenia akcjonariuszy,

f. SICAV nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. Akcjonariusz przedłoży certyfikat rezydencji podatkowej wystawiony przez luksemburski urząd skarbowy. SICAV podlega w Luksemburgu opodatkowaniu podatkiem bezpośrednim od odpowiednio kalkulowanej wartości swoich aktywów netto. SICAV jest, dla celów podatkowych, uznawana za rezydenta podatkowego Luksemburga i posiada certyfikat rezydencji wydany przez luksemburskie władze podatkowe. SICAV nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i w konsekwencji nie korzysta ze zwolnień w tym podatku,

g. Wyłącznym przedmiotem działalności SICAV jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego oraz niepublicznego proponowania nabycia ich tytułach uczestnictwa w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe,

h. SICAV prowadzi działalność za zgodą luksemburskiej Commission de surveillance du secteur financier (CSSF) - odpowiednika polskiej Komisji Nadzoru Finansowego,

i. Działalność SICAV podlega nadzorowi CSSF,

j. SICAV posiada depozytariusza przechowującego aktywa SICAV,

k. W aktualnym stanie wiedzy Spółki, i takiego stanu faktycznego dotyczy niniejszy wniosek o interpretację indywidualną, SICAV nie posiada więcej, niż 10% akcji, nieprzerwanie przez nie krócej, niż 2 lata,

I. SICAV nie złoży Spółce oświadczenia o spełnianiu warunków opisanych w art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej też "ustawa" lub "updop") oraz oświadczenia o spełnieniu warunku, o którym mowa w art. 22 ust. 4 pkt 4 updop.

W związku z powyższym Skarżąca zadała pytanie:

Jak będą kształtowały się obowiązki Spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób prawnych przy wypłacie dywidendy do SICAV w świetle przepisów updop obowiązujących od 1 stycznia 2011 r.?

W ocenie Skarżącej, wypłata dywidendy do SICAV jest zwolniona od podatku w Polsce. Podniosła, że SICAV, dokonując w Polsce inwestycji, prowadzi na terenie Polski działalność i działa w tym zakresie na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 146, poz. 1546 ze zm.) Nie jest przy tym istotne, czy inwestycja ta polega na oferowaniu w Polsce emitowanych przez SICAV tytułów uczestnictwa, czy sprowadza się do innych czynności, jak np. obrót papierami wartościowymi, udziałami, posiadanie nieruchomości, udzielanie pożyczek itp. Bez znaczenia jest także, czy zgodnie z luksemburską ustawą z 2002 r., SICAV stanowi "wehikuł inwestycyjny zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe" czy też "inny wehikuł inwestycyjny". Skarżąca zaznaczyła, iż SICAV jest funduszem inwestycyjnym działającym na podstawie ustawy o funduszach, a w konsekwencji jest objęta zakresem normowania art. 6 ust. 1 pkt 10 updop, tzn. podlega w Polsce podmiotowemu zwolnieniu od podatku. W konsekwencji Skarżąca nie jest obowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku przy wypłacie dywidendy do SICAV.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając w imieniu Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania. Wskazał, iż zakres przedmiotowy przedstawionego problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Organ wyjaśnił, iż przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenie przyszłe. Zdaniem Organu przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Zaznaczył, iż Skarżąca przedstawiła więcej niż jedno stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, co implikuje nieusuwalną przeszkodę do wydania interpretacji, gdyż organ podatkowy nie może się domyślać, które stanowisko Wnioskodawcy ma poddać ocenie.

Pismem z dnia 10 października 2011 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu nie zgodziła się ze stanowiskiem Organu, iż przedstawiła dwa stanowiska w sprawie, przez co niemożliwe stało się rozpoznanie jej wniosku. Podniosła, iż nie jest zadaniem Ministra Finansów weryfikowanie, czy opis przedstawiony przez Spółkę jest rzeczywisty, odpowiada uregulowaniom prawnym, czy też jest zgodny z prawem. Podkreśliła, iż nie wnioskowała o ocenę stanu faktycznego, ale o ocenę zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Zdaniem Skarżącej we wniosku o interpretację nie wnosiła o analizę przepisów prawa luksemburskiego przez Ministra Finansów. Spółka opisała zasady funkcjonowania SICAV i przedstawiła we wniosku związane z tym określone stwierdzania lub hipotezy. Nie należy do Ministra Finansów weryfikowanie poprawności opisu zdarzeń przedstawionego przez Spółkę. W konsekwencji Minister Finansów w wydanym postanowieniu naruszył art. 14c Ordynacji. W ocenie Skarżącej znajomość prawa Luksemburga przez Ministra Finansów nie jest, w świetle art. 14b oraz 14c Ordynacji, niezbędna, by Minister Finansów rozpatrzył jej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż nie może się ustosunkować do zarzutu naruszenia art. 14b § 1 Ordynacji, gdyż Skarżąca nie wskazała, w jaki sposób norma prawna, wyrażona w tym przepisie, została naruszona. Zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom Skarżącej brak jest przesłanek dla wniosku, iż kategorie podmiotów zwolnionych od opodatkowania, określonym w art. 6 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy nie mają charakteru rozłącznego. W ocenie Organu Skarżąca przedstawiła dwa stanowiska:

• w pierwszym zwolnienie SICAV z opodatkowania rzutujące na obowiązki płatnika wywodzi z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy kwalifikując tym samym spółkę działającą w reżimie SICAV jako fundusz inwestycyjny działający na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych,

• w drugim powyższe zwolnienie Skarżąca wywodzi z art. 6 ust. 1 pkt 10a updop kwalifikując tym samym spółkę działającą w reżimie SICAV jako instytucję wspólnego inwestowania posiadającą siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (które spełniającą łącznie określone warunki).

Wskazując na treść art. 14b § 3 oraz art 14 c § 1 i 2 Ordynacji Minister zaznaczył, iż Ustawodawca zobowiązuje do oceny jednego stanowiska wnioskodawcy, a nie wielu jego stanowisk. Zdaniem Organu tylko wtedy organ podatkowy może jednoznacznie ocenić, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe, czy też nie.

W ocenie Organu rozstrzyganie, w niniejszej sprawie, o prawie do zwolnienia podmiotowego lub jego braku byłoby sprzeczne z istotą instytucji interpretacji indywidualnej. Stwierdził, iż aby dokonać jednoznacznej oceny, czy Spółka luksemburska będzie podlegała podmiotowemu zwolnieniu z opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy, Organ podatkowy musiałby przeanalizować kolejno przesłanki/warunki zwolnienia podmiotowego, określone w tym przepisie, pod kątem ich wypełnienia. Zaznaczył, iż Ustawodawca nie wyposażył Organu podatkowego w postępowaniu interpretacyjnym w odpowiednie narzędzia pozwalające na taką weryfikację, charakterystyczne dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Podkreślił przy tym, iż z treści wniosku nie wynikał żaden problem związany z wykładnią, czy też rozumieniem treści powołanego przepisu.

Organ uznał, iż w niniejszej sprawie kwestia oceny wypełnienia warunków zwolnienia, podobnie jak określone przepisy prawa luksemburskiego, nie może być przedmiotem interpretacji w trybie określonym w art. 14b § 1 oraz 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, iż organ podatkowy nie jest zobowiązany do zbadania wypełnienia warunków zwolnienia, tym bardziej w prawnopodatkowym stanie faktycznym, który jeszcze nie nastąpił. Takie "badanie" wymagałoby dogłębnej analizy struktury udziałowej Spółki (która przecież może być zmienna w czasie), analizy porównawczej ram prawnych działalności polskich funduszy inwestycyjnych i spółek kapitałowych działających w reżimie SICAV, zbadania przesłanek wynikających z art. 199a § 1 i § 2 Ordynacji itd. Zdaniem Organu bez takiej analizy nie byłoby możliwe jednoznaczne stwierdzenie, iż określony, konkretny podmiot można uznać za jednostkę wspólnego inwestowania w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy i wypełnia określone w tym przepisie warunki zwolnienia. Natomiast ww. przesłanki wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego ramy prawne Ustawodawca celowo pominął w art. 14h Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż dla postępowania "interpretacyjnego", określonego art. 14b § 1 Ordynacji, Ustawodawca nie przewidział narzędzi określonych w Dziale VIIa tej ustawy, czy też zastosowania procedury wzajemnego porozumiewania się określonej, w art. 26 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Luksemburgu dnia 14 czerwca 1995 r. W związku z powyższym stwierdził, iż brak jest możliwości weryfikacji przez Organ podatkowy informacji o przepisach prawa luksemburskiego, na których miałoby być oparte rozstrzygnięcie merytoryczne, i które Skarżąca poddała ocenie Organu w opisie własnego stanowiska w sprawie. W świetle powyższego Minister stwierdził, iż wydanie interpretacji w niniejszej sprawie należałoby uznać za sprzeczne z ideą, celami instytucji interpretacji indywidualnej, a przede wszystkim nie spełniałaby ona w rzeczywistości funkcji ochronnej i nie rozwiewałaby wątpliwości Spółki. Zdaniem Organu z treści wniosku, a w szczególności sformułowanego pytania, wynika, że właśnie kwestia uznania ww. spółki za jednostkę zbiorowego inwestowania oraz wypełnienia określonych warunków zwolnienia, a w konsekwencji zwolnienia z obowiązku pobrania podatku przez płatnika, była przedmiotem zapytania Skarżącej. W ocenie Organu takie rozwiązanie byłoby sprzeczne z jasno i wyraźnie sprecyzowanymi celami Ustawodawcy, a w szczególności nie służyłoby pogłębianiu zaufania do organów Państwa i pewności prawa.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 2, w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej polegające na przyjęciu, że Spółka przedstawiła dwa stanowiska w sprawie, przez co niemożliwe stało się rozpoznanie Wniosku;

- art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego na skutek uznania, że zakres przedmiotowy wniosku nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji.

W uzasadnieniu skargi nie zgodziła się ze stanowiskiem Organu, iż przedstawiła dwa stanowiska w sprawie, przez co niemożliwe stało się rozpoznanie jej wniosku o interpretację. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Spółka powołała się na przepisy ustawy, z których wywodziła podstawę prawną do zwolnienia z podatku wypłaty dywidendy do SICAV. Z uwagi na fakt, iż w ocenie Spółki SICAV spełnia warunki zwolnienia określone zarówno w art. 6 ust. 1 pkt 10, jak i art. 6 ust. 1 pkt. 10a updop, Spółka uznała za właściwe przytoczenie treści obu ww. przepisów. W ocenie Skarżącej w niniejszej sprawie nie przedstawiła dwóch alternatywnych rozwiązań, z których wynikałyby odmienne konsekwencje podatkowe. Zastosowanie w praktyce obu z powołanych przez Spółkę przepisów prowadzi do tożsamych (analogicznych), a nie konkurencyjnych rozstrzygnięć (skutków), tj. zwolnienia od podatku dywidendy wypłacanej do SICAV. Zdaniem Skarżącej zbieg przepisów updop uprawniających do zwolnienia nie przesądza o złożoności i niejednoznaczności stanowiska Spółki w przedmiocie oceny przepisów ustawy mających zastosowanie do SICAV. Podkreśliła, iż wobec jednoznacznie i precyzyjnie sformułowanego stanowiska, nie było zadaniem Organu weryfikowanie, czy opis przedstawiony przez Spółkę jest zgodny z rzeczywistością, oraz jak jest ukształtowane ustawodawstwo Luksemburga stanowiące podstawę działania SICAV w ogóle. Skarżąca nie wnioskowała bowiem o ocenę stanu faktycznego, ale o zastosowanie art. 6 updop w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W ocenie Skarżącej w sytuacji, w której zdaniem Organu podatkowego przedstawiony przez Spółkę opis stanu faktycznego budził jakiekolwiek wątpliwości, np. zawierał wewnętrzne sprzeczności, był niepełny lub wprowadzał w błąd, Organ ten powinien skierować do Spółki prośbę o jego skorygowanie. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - bez uprzedniego zwrócenia się o wyjaśnienie, czy też sprecyzowanie określonych elementów stanu faktycznego - stanowiło naruszenie przepisu art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej Organ bezzasadnie uchylił się od odpowiedzi na pytanie przedstawione w złożonym wniosku. Na poparcie swojego stanowiska przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie w całości zasługiwała na uwzględnienie.

Z zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów, a także z postanowienia poprzedzającego, wynikają następujące dwa powody odmowy wszczęcia postępowania.

Po pierwsze Minister uznał, że Spółka przedstawiła więcej niż jedno swoje stanowisko w sprawie. Otóż wypada stanowczo podkreślić, że Spółka nie przedstawiła dwóch stanowisk w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji, lecz jedno stanowisko, z którego wynikało, że jej ewentualny akcjonariusz o statusie SICAV w rozumieniu prawa Luksemburga, będzie zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. Podstawą tego poglądu Skarżącej były natomiast dwa przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. art. 6 ust. 1 pkt 10 oraz art. 6 ust. 1 pkt 10a. Gdyby podstaw dla zwolnienia spółki luksemburskiej z podatku w Polsce Skarżąca upatrywała w kolejnych jeszcze przepisach, to nadal jej stanowisko byłoby jedno, tj. takie, że jej potencjalny inwestor kapitałowy jest zwolniony z podatku, zaś Skarżąca - w konsekwencji - nie ma obowiązków jako płatnik. Z wielością stanowisk mielibyśmy do czynienia np. wówczas, gdyby wnioskodawca twierdził jednocześnie, że inwestor jest zwolniony oraz nie jest zwolniony z podatku. W niniejszej sprawie natomiast Spółka, jak słusznie uznała w skardze, przedstawiła jedno, logiczne i bezalternatywne stanowisko w swojej indywidualnej sprawie. Wymagało ono oceny Organu.

Niezależnie od tego należy uznać, że nawet ewentualna wielość stanowisk nie uprawniałaby, a limine, do odmowy wszczęcia postępowania. Nie byłby to bowiem trwały, nieusuwalny brak formalny wniosku, lecz brak, który podlegać powinien usunięciu na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ powinien po prostu wezwać wówczas wnioskodawcę do wskazania, które z dwóch lub większej liczby stanowisk należy uznać za jego własne stanowisko w sprawie. Dopiero nieusunięcie takiego braku formalnego pozwoliłoby na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (nie na odmowę wszczęcia postępowania).

Po drugie Minister uznał, że wydanie interpretacji wymagało analizy prawa Luksemburga, do której Organ, w jego ocenie, nie jest upoważniony. Niemniej ten argument Ministra także jest chybiony, a to z tego względu, że we wniosku Spółka dokładnie opisała status prawny spółki luksemburskiej, istotny w świetle art. 6 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a polskiej ustawy. Te okoliczności należało uznać za element stanu faktycznego i na tej podstawie odpowiedzieć na pytanie, jakie zadano we wniosku.

Niezrozumiałe jest twierdzenie Organu, że Skarżąca wniosła o interpretację faktów, a nie prawa. Z definicji bowiem interpretuje się prawo, zaś fakty nie podlegają - w postępowaniu w przedmiocie interpretacji – żadnemu postępowaniu dowodowemu. Minister, jak słusznie podniesiono w skardze, po prostu przyjmuje do wiadomości pewne oświadczenie wnioskodawcy co do faktów, i tylko w tych faktycznych granicach może dokonywać analizy prawnej.

Inną kwestią jest natomiast to, czy w sprawie zaistniał jakikolwiek rzeczywisty problem prawny dla Spółki. Analiza wniosku wskazuje, że Skarżąca stanowczo i pewnie uznaje spółkę o statucie SICAV za zwolnioną z podatku w Polsce. Formułując wniosek o interpretację zamierzała się jednak – jak należy przyjąć – utwierdzić w swoim przeświadczeniu co do zwolnienia z podatku i - w konsekwencji - co do braku swoich obowiązków jako płatnika.

Natomiast co do poglądu Organu, że wydanie interpretacji wymagałoby badania i dogłębnej analizy struktury udziałowej Spółki (która przecież może być zmienna w czasie), analizy porównawczej ram prawnych działalności polskich funduszy inwestycyjnych i spółek kapitałowych działających w reżimie SICAV, zbadania przesłanek wynikających z art. 199a § 1 i § 2 Ordynacji, to powtórzyć należy, że wszystkie okoliczności, jakie istotne są z punktu widzenia zadanego pytania, podane są we wniosku o interpretację. Spółka szczegółowo opisała zwłaszcza prawny status SICAV w świetle prawa Luksemburga. Te okoliczności należy przyjąć za faktyczną podstawę interpretacji. Oczywiste jest natomiast, że w ramach tego konkretnego wniosku o interpretacje Organ może i powinien interpretować przepisy polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych.

W dalszym postępowaniu Organ zastosuje się do powyższego poglądu Sądu. Odmowa wszczęcia postępowania naruszała bowiem art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Jedynie w razie uprawnionej oceny, że dla wydania interpretacji Spółka nie przedstawiła jakiejś istotnej informacji z zakresu stanu faktycznego, Minister uprawniony będzie do ewentualnego zastosowania art. 169 § 1 Ordynacji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania postanowień podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.