Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 784/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B.T. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, strona) w piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2016r. (karta nr 17 akt sądowych) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej), wymienionej w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia. Strona uzasadniając wniosek podała, że nie posiada żadnego źródła dochodu i poszukuje pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, jak też w pozostałych jedenastu sprawach skarżącego zawisłych przed tut. Sądem, jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe strony skarżącej. We wszystkich sprawach zawisłych przed tut. Sądem wartość przedmiotu sporu wynosi 24.257 zł. Jednakże każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Skarżący powołując się na brak źródła dochodu i poszukiwanie pracy nie przekonał Sądu, iż w jego sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnotować należy, że w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką i bratem, nie podał jednak dochodów pozostałych domowników mimo wyraźnego żądania referendarza sądowego. Podobnie nie przedstawił innych dokumentów w celu wyczerpującego wyjaśnienia aktualnej sytuacji materialnej i finansowej wnioskodawcy. Skarżący był ponadto w stanie uiścić wpisy od skarg we wszystkich dwunastu sprawach w ogólnej kwocie 1.200 zł.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.