Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 732/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, art. 2 pkt 1i, pkt 1e,  pkt 2c, art. 34a ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 46 poz 276
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku rejestracji transakcji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Finansów, na podstawie art. 138 §1 pkt 2, w związku z art. 104 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w związku z art. 34c ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2010 r., Nr 46, poz. 276), art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 34c ust. 1 i ust. 2, w związku z art. 21 ust. 3 pkt 3 i ust. 3a ustawy, po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] listopada 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.500 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w dniach [...],[...] i od [...] do [...] czerwca 2010 r. w C. Sp. z o.o., ul. [...],[...]W. odbyła sie kontrola, której zakres obejmował dokumentację i dokumenty związane z urządzoną loterią promocyjną "W.". W trakcie kontroli ustalono, iż C. Sp. z o.o. jako instytucja obowiązana, o której mowa w art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, nie dokonała rejestracji transakcji przeniesienia własności na zwycięzcę nagrody głównej w ww. loterii – samochodu osobowego o wartości rynkowej 88.000 zł, przez co nie dopełniła obowiązku wymikającego z art. 8 ust. 1 ustawy. Protokół z kontroli (nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.) został podpisany przez kontrolowany podmiot z zastrzeżeniami. W zastrzeżeniach podniesiono, że krąg instytucji obowiązanych zawężony jest do podmiotów przeprowadzających transakcję i istotnym jest zatem, kiedy działalność, czy czynność instytucji obowiązanej uznawana jest za transakcję. W tym celu oparto się na definicji "przeprowadzania transakcji", o której mowa w art. 2 pkt 1e ustawy, w wyniku czego wysnuto wniosek, że wydanie nagrody, jako jednostronne, dobrowolne przysporzenie organizatora loterii na rzecz zwycięzcy, nie jest transakcją w rozumieniu przepisów ustawy i tym samym czynność nie podlega rejestracji.

W odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia Urząd Celny w W. pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. podtrzymał swoje ustalenia zawarte w protokole. Uznał, że zarzuty w zastrzeżeniach opierają się na błędnej interpretacji przepisów ustawy i są sprzeczne z ich treścią.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Generalny Inspektor Informacji Finansowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Generalny Inspektor Informacji Finansowej nałożył na C.Sp. z o.o. z siedzibą w W., cyt. dalej skarżącą, karę pieniężną w wysokości 2.500 zł za niedopełnienie obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Stwierdził, iż z przeprowadzonej kontroli jednoznacznie wynika, że skarżąca jako instytucja obowiązana nie dokonała rejestracji transkakcji przeniesienia własności na zwycięzcę nagrody głównej – samochodu osobowego o wartości rynkowej 88.000 zł, przez co nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy.

Uzsadniając wysokość kary pieniężnej Generalny Inspektor Informacji Finansowej wskazał, iż zgodnie z art. 34c ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu uwzględnia się rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność oraz możliwości finansowe instytucji obowiązanej.

Wskazał, iz skarżąca na dzień [...] sierpnia 2010 r. zarządzała trzema ośrodkami gier w W., dwoma w W., dwoma w G.i jednym w J. Nieprawidłowości, jakie wykazały dotychczasowe kontrole urządzanych gier, dotyczyły przeterminowanych plomb serwisowych nałożonych na płyty logiczne oraz liczniki skarbowe kilku spośród użytkowanych w kasynach automatów do gier. Z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego wynika, iż za rok podatkowy 2008 i 2009 skarżąca nie osiągnęła dowchodu, wygenerowała natomiast stratę. Organ wskazał, iż tak niska kara została nałożona z uwagi na sytuację finansową skarżącej.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Ministra Finansów wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, 77 80 i 107 k.p.a. poprzez powierzchowną analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności rażąco błędną interpretację materiału dowodowego oraz naruszenie prawa materialnego wskazując art. 2 ust. 1e i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu poprzez ich rażąco błędną interpretację.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Finasów utrzymał w mocy decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] listopada 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iz obowiązek rejestracji transakcji związanych z organizacją loterii wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa (art. 2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu) i nie wymagał umieszczenia w regulaminie loterii. Wskazał, iż art. 2 pkt 2c ww. ustawy stanowi, że ilokroć w ustawie jest mowa o transakcji – rozumie się przez to dokonywane we własnym, jak i w cudzym imieniu, na własny, jak i na cudzy rachunek przeniesienie własności lub posiadania wartości majątkowych. W przypadku loterii "W." nastąpiło przeniesienie własności na zwycięzcę nagrody głównej w ww. loterii w postaci samochodu osobowego o wartości rynkowej 88.000 zł. Stosownie do treści art. 8 ust. 1 tej ustawy transakcja ta powinna zostać zarejestrowana przez skarżącą. Organ odwoławczy powołał się na stwierdzenia zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] listopada 2010 r. (sygn. akt [...],[...]) znajdującym się w aktach administracyjnych, w którym Sąd stwierdził: "Oczywistym jest, że wydanie wygranej nagrody nie jest jednostronnym, dobrowolnym przysporzeniem przez organizatora loterii. Wręcz przeciwnie – zorganizowanie loterii, ogłoszenie jej regulaminu i wdrożenie jej zasad w życie jest przyrzeczeniem publicznym, które rodzi po stronie organizującego loterię obowiązek wydania przedmiotu nagrody osobie, która spełni ku temu przesłanki zapisane w regulaminie, nawet jeżeli udział w loterii jest darmowy. Absolutnie wydanie takiej nagrody nie zależy od woli organizującego loterię. Osoba, która taką nagrodę wygrywa ma roszczenie o jej wydanie, którego może nawet dochodzić przed Sądem. W ocenie więc Sądu to zgłoszenie się osoby, która nagrodę wygrała, po jej odbiór jest dyspozycją klienta do jej wydania. [...] W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że przedmiotowe zdarzenie zaistniało [...]".

Minister Finansów podkreślił, iż inaczej niż organ I instancji sytuuje moment wydania dyspozycji do przeprowadzenia transakcji, nie moment wrzucenia losu do urny przez uczestnika loterii jest dyspozycją klienta do przeprowadzenia transakcji ale zgłoszenie się osoby, która nagrodę wygrała po jej odbiór.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż Minister Finansów uznał wydanie nagrody za czynność nie wymagającą rejestracji bowiem zatwierdził regulamin loterii bez zamieszczonego tego obowiązku. Obowiązek taki wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu i nie wymagał umieszczenia obowiązku w treści regulaminu. Nie podzielił również zarzutów odnośnie naruszenia przepisów postępowania podkreślając, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących i prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

W skardze do Wojewódzkiwgo Sądu Administracyjnego C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez powierzchowną analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności rażąco błędną interpretację materiału dowodowego oraz naruszenie prawa materialnego wskazując art. 2 ust. 1e i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz art. 20 ust. 5 i ust. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) poprzez ich rażąco błędną interpretację i błędne zastosowanie.

W uzasadnieniu powtórzyła swoje stanowisko, iż wydanie nagrody, jako jednostronne, dobrowolne przysporzenie organizatora loterii na rzecz zwycięzcy, nie jest transakcją w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu i czynność ta nie podlega rejestracji. Skarżąca wskazała, iż obowiązki podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych zostały określone w ustawie o grach hazardowych. Zgodnie z art. 20 tej ustawy podmiot urządzający gry hazardowe jest obowiązany prowadzić ewidencję wygranych, wysokość wygranej stanowi tajemnicę jej uczestnika a informacje o wysokości wygranej są ujawniane wyłącznie na żądanie, w tym m.in. Generalnego Inspektora Informacji Finansowej. Ustawa o grach hazardowych jako ustawa późniejsza regulująca odmiennie kwestie niż ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu mają zastosowanie w miejsce ustawy wcześniejszej. Stwierdziła, że rejestrowanie transakcji byłoby nieuprawnionym ujawnieniem tajemnicy o wygranej. Podniosła, iz ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu nie powinna mieć zastosowania do transakcji, które są znane organom kontroli finansowej a wydanie nagrody w loterii promocyjnej jest realizowane na podstawie decyzji tychże organów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w decyzji. Wskazał ponadto, iż obowiązek z art. 20 ust. 5 ustawy o grach hazardowych nie ma nic wspólnego z obowiązkiem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, są to dwa odrębne od siebie obowiązki, wynikające z przepisów dwóch różnych ustaw. Zwrócił uwagę na treść art. 29 drugiej ww. ustawy, który stanowi, że do ujawnienia Generalnego Inspektora Informacji Finansowej wszelkich informacji w trybie i zakresie przewidzianym ta ustawą nie stosuje się przepisów ograniczających udostępnienie danych objętych tajemnicą, z wyjątkiem informacji niejawnych. Zaprzeczył twierdzeniu skarżącej, iż organy informacji finansowej wydając zgodę na organizację loterii posiadają wiedzę na temat transakcji, brak w niej danych dotyczących tożsamości zwycięzcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Jak stanowi art. 8 ust.1 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, instytucja obowiązana przeprowadzająca transakcję, której równowartość przekracza 15.000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję również w przypadku, gdy jest ona przeprowadzana za pomocą więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że są one ze sobą powiązane i zostały podzielone na operacje o mniejszej wartości z zamiarem uniknięcia obowiązku rejestracji.

Zgodnie z definicją instytucji obowiązanej zawartej w art. 2 pkt 1i ww. ustawy są nią podmioty prowadzące działalność - w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych.

Pod pojęciem przeprowadzania transakcji, zgodnie z art. 2 pkt 1e ustawy rozumie się przez to wykonanie zlecenia lub dyspozycji klienta przez instytucję obowiązaną a pod pojęciem transakcji - rozumie się przez to dokonywane we własnym, jak i w cudzym imieniu, na własny, jak i na cudzy rachunek przeniesienie własności lub posiadania wartości majątkowych, w tym oddanie w komis lub pod zastaw takich wartości, oraz przeniesienie wartości majątkowych pomiędzy rachunkami należącymi do tego samego klienta (art. 2 pkt 2c ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu).

W myśl art. 34a pkt 1 omawianej ustawy instytucja obowiązana, z wyłączeniem Narodowego Banku Polskiego, która nie dopełnia obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 - podlega karze pieniężnej.

Stosownie do art. 34c. ust. 1 cyt. ustawy karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 750.000 zł, a w razie naruszenia, o którym mowa w art. 34a pkt 5 - w wysokości nie większej niż 100.000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, Generalny Inspektor uwzględnia rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe (ust. 2.) .

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż skarżąca będąc instytucją obowiązaną nie dokonała rejestracji transakcji przeniesienia własności na zwycięzcę nagrody w loterii samochodu osobowego o wartości rynkowej 88.000 zł, przez co nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy.

Zgłoszenie zwycięzcy po odbiór nagrody jest wykonaniem dyspozycji klienta. Nie ma racji skarżąca twierdząc, iż wydanie nagrody, jest jednostronnym, dobrowolnym przysporzeniem organizatora loterii na rzecz zwycięzcy, i jako takie nie jest transakcją w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Jak trafnie wskazał Minister Finansów w zaskarżonej decyzji, na organizatorze ciąży obowiązek wydania nagrody osobie, która spełnia przesłanki wskazane w regulaminie loterii. Osoba, która taką nagrodę wygrywa ma roszczenie o jej wydanie.

Nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż nie podlega obowiązkom z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu skoro podlega obowiązkom z ustawy o grach hazardowych, która inaczej określa wysokość transakcji. Obie ustawy regulują inną materię, nakładają inne obowiązki i brak jest przesłanek dla twierdzenia skarżącej, że skoro ustawa o grach hazardowych jest późniejsza to znosi obowiązek zawarty w ustawie wcześniejszej, jaką jest ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, powołując się na treść art. 29 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu dla umożliwienia przepływu informacji między instytucjami obowiązanymi a Generalnym Inspektorem oraz pomiędzy nim a innymi instytucjami zaangażowanymi w walkę z praniem pieniędzy uchylono nawet ochronę informacji będących tajemnicą prawnie chronioną.

W ocenie Sądu organ uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego. Niewykonanie obowiązków powoduje odpowiedzialność finansową przewidzianą w art. 34a pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Zdaniem Sądu, decyzja w zakresie w jakim nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 2.500 zł nie narusza prawa. Organ działał w granicach prawa i uzasadnił wysokość wymierzonej kary wskazując przesłanki, którymi się kierował. Wymierzając ją w podanej wyżej wysokości, odwołał się do sytuacji finansowej skarżącej. Należy zaakcentować, że na gruncie rozpatrywanej sprawy nie wykazano, że wysokość nałożonej kary została ustalona przez organ dowolnie.

W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów k.p.a. wskazanych w skardze. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.