Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 376/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 15 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Teza: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera upoważnienia dla rady gminy do ustanowienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego procedury uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z osobą zatrudnioną w urzędzie gminy na stanowisku plastyka miejskiego

TEZY

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera upoważnienia dla rady gminy do ustanowienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego procedury uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z osobą zatrudnioną w urzędzie gminy na stanowisku plastyka miejskiego


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 października 2009 r. sprawy ze skargi R. D. B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia w sprawie zawieszenia tablicy informacyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], a także postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], 2. Stwierdza, że opisane w punkcie 1 rozstrzygnięcia nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

W dniu 13.02.2009 r. R. D. B. Sp. z o.o. zgłosiła Prezydentowi Miasta B. zamiar zawieszenia tablicy informacyjnej na ścianie szczytowej budynku zlokalizowanego na nieruchomości nr ew. gr. 543 przy ul. O. [...] w B. Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...].02.2009 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia braków zgłoszenia, dostarczenia uzgodnienia projektu zgłaszanej tablicy informacyjnej z plastykiem miejskim - w terminie do dnia 12.03.2009 r. Skarżąca odpowiedziała na to postanowienie pismem z dnia 05.03.2009 r. Decyzją z dnia [...].03.2009 r., organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do przyjęcia zgłoszenia. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że inwestor nie uzupełnił braków zgłoszenia, do których uzupełnienia zobowiązał go organ postanowieniem z dnia [...].02.2009 r., to jest nie dostarczył uzgodnienia projektu zgłaszanej tablicy informacyjnej z plastykiem miejskim. Z rozstrzygnięciem organu nie zgodziła się skarżąca spółka. W odwołaniu zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła również wydanie postanowienia z naruszeniem art. 32 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 106 k.p.a. i art. 220 k.p.a., poprzez przyjęcie, że opinia Plastyka Miejskiego, wymagana z mocy postanowień uchwały rady gminy, jest opinią innego organu w rozumieniu przywołanych przepisów Prawa budowlanego. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji oraz postanowienia z dnia [...].02.2009 r. Prezydenta Miasta B. Organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zależności od potrzeb do zgłoszenia należy dołączyć odpowiednie szkice i rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ (administracji architektoniczno - budowlanej) nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zgodnie z art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy Prawo budowlane do wykonania robót budowlanych, określonych w zgłoszeniu, można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Organ odwoławczy wskazał również, że na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno - budowlanej decyduje i w jego uznaniu pozostaje jakie dokumenty, wymagane odrębnymi przepisami, powinny zostać dołączone do zgłoszenia. W razie takiej konieczności, to na inwestorze spoczywa obowiązek uzupełnienia braków, tj. dostarczenia wszystkich określonych przepisami dokumentów. W związku z powyższym podzielono stanowisko organu I instancji, iż w procedurze zgłoszenia nie prowadzi się postępowania administracyjnego, sprawdza się jedynie zasadność i kompletność zgłoszenia oraz zgodność zgłaszanych robót budowlanych z przepisami prawa. Na poparcie swojej argumentacji organ powołał wyrok z dnia 25.05.2006 r. wsa w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wal62/06, LEX nr 282997).Organ zaznaczył, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym. Przepisy § 9 ust. 3 w/w planu nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do obowiązku przedłożenia wymienionego uzgodnienia. W związku z powyższym prawidłowe było zobowiązanie inwestora do uzupełnienia w/w braku.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu skarżąca zarzuciła organom: niewłaściwe zastosowanie art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 142 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że sprawa wywołana zgłoszeniem nie jest postępowaniem administracyjnym; błędną wykładnię art. 32 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że opinia Plastyka Miejskiego, wymagana z mocy postanowień uchwały rady gminy, jest opinią innego organu w rozumieniu przywołanych przepisów Prawa budowlanego. Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie P.; zasądzenie od Wojewody P. na rzecz mocodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu. Ponadto inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani z przepisami odrębnymi (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z postanowieniem § 9 ust. 2 pkt 3 planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu (uchwała Nr XVIII/174/07 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 października 2007 r. Dz.Urz. Woj. Podl. Z 2007 nr 261 póz 2778), dopuszcza się montowanie reklam obejmujących całą ścianę. Organ pierwszej instancji naruszył art. 32 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi bowiem o opiniach wymaganych odrębnymi przepisami. Chodzi zatem o przepisy ustaw, a nie przepisy aktów prawa miejscowego. Wymaganie opinii z mocy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spełnia hipotezy przywołanej normy. Organ drugiej instancji błędnie przyjął a priori, że opinie wymagane aktami prawa miejscowego są opiniami w rozumieniu przywołanych przepisów. Wskazano również, że organ drugiej instancji nietrafnie stwierdza, iż postępowanie wywołane zgłoszeniem nie jest postępowaniem administracyjnym. Sprawa wywołana zgłoszeniem odpowiada definicji wyrażonej w art. 1 pkt 1 k.p.a. Wskazano, że sprawa, która kończy się wydaniem decyzji (sprzeciwu - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego), dotyczy sprawy indywidualnej i jest rozpoznawana przez organ administracji publicznej. To, że organ może sprzeciwu nie zgłaszać (nie wydać decyzji) nie zmienia abstrakcyjnej oceny, iż z punktu widzenia zabezpieczenia interesów strony postępowania (możliwości skarżenia błędów proceduralnych odrębnie niezaskarżalnych) jest to postępowanie kończące się decyzją. Podniesiono, że pogląd wyrażony w przywołanym orzeczeniu WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r. (VII SA/Wa 162/06, LEX nr 282997) nie może być uznany za trafny, bowiem prowadziłby do ograniczenia możliwości zaskarżania przez stronę postanowień niezaskarżalnych, wydanych w toku sprawy wywołanej zgłoszeniem robót, które to postępowanie kończy się sprzeciwem (wydaniem decyzji przez organ administracji publicznej w sprawie indywidualnej). Na marginesie zauważono, że nie sposób nawet odmiennie oceniać charakteru postępowania wywołanego zgłoszeniem zakończonego milczeniem organu od postępowania zakończonego sprzeciwem. Milczenie poczytywać należy raczej jako manifestację określonego rozstrzygnięcia (odpowiednik decyzji). W tym sensie art. 1 pkt 1 k.p.a. należałoby interpretować, iż decyzją w rozumieniu tego przepisu jest każde przewidziane przez prawo zamanifestowanie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej przez organ administracji publicznej, o ile przepis szczególny wyraźnie nie stanowi inaczej. Ponadto postępowanie administracyjne nie przewiduje opiniowania rozstrzygnięcia przez organ wydający decyzję. Plastyk miejski jest urzędnikiem urzędu miasta, przy pomocy którego działa prezydent miasta. Plastyk miejski działa w imieniu i z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Ponadto, postanowienie § 9 ust. 3 powołanego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu jest postanowieniem uchwalonym poza ramami delegacji ustawowej. Ustawa nie dopuszcza zamieszczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czy jakimkolwiek innym akcie prawa miejscowego, obowiązku uzgadniania inwestycji z jakimkolwiek organem. Są to materie regulowane aktami rangi ustawy i rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w swojej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./, zwanej dalej "ustawą", w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, str. 366). Zgłoszenie zamiaru budowy wszczyna zatem procedurę mającą na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tej procedury jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości, ze względu na brak zgody organu. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia dołączyć też trzeba oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, pozwoleń uzgodnień, a także opinii wymaganych odrębnymi przepisami, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Z przedstawionej regulacji wynika zatem, że postępowanie wszczęte omawianym zgłoszeniem kończy się milczącą zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź kończy się wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu ogniskuje się wokół kwestii zgodności z prawem postanowienia organu I instancji nakładającego na skarżącą obowiązek uzgodnienia zamiaru zawieszenia reklamy z plastykiem miejskim. Konsekwencją braku tego uzgodnienia było wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji. Nie może budzić najmniejszych wątpliwości to, że organ wydając postanowienie na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, w którym domaga się dodatkowych uzgodnień, pozwoleń i opinii, musi uprzednio ustalić, że są one wymagane przepisami prawa w konkretnej sprawie administracyjnej. Zgodnie z konstytucyjną zasadą legalności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zatem domaganie się dostarczenia dodatkowych dokumentów musi wynikać z normy generalnej, abstrakcyjnej, mającej przymiot źródła prawa powszechnie obowiązującego bądź wynikać ze stosunku prawnego mającego związek prawny z określonym postępowaniem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie obowiązek dostarczenia dodatkowego uzgodnienia z plastykiem miejskim organy wywodzą z postanowienia zawartego w § 9 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. (uchwała Nr XVIII/174/07 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 października 2007 r., zwanego dalej "planem". Powołany plan został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z 2007 roku, nr 261 poz. 2778, zatem jest niewątpliwie obowiązującym aktem prawa miejscowego. Przytoczona przez organy jednostka redakcyjna brzmi następująco: "Projekty elementów wymienionych w ust. 2 należy uzgodnić z Plastykiem Miejskim".

Oceniając charakter prawny owej jednostki redakcyjnej należy przypomnieć, że akty prawa miejscowego nie mają charakteru samoistnego. W myśl art. 94 Konstytucji mają być one stanowione na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wprawdzie jak wynika z Konstytucji zawarte w ustawie upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego cechuje się większym liberalizmem w porównaniu z upoważnieniem do wydawania rozporządzenia, gdyż w odniesieniu do upoważnienia do wydawania aktów prawa miejscowego, zgodnie regulacją konstytucyjną, nie są wymagane wytyczne co do treści aktu prawa miejscowego (vide: M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego, Studium z zakresu nauki prawa administracyjnego, Gdańsk 2008, s. 14-15 ), tym niemniej akt prawa miejscowego musi odpowiadać wymogom, jakie stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym i nie może pozostawać w sprzeczności z aktem wyższego rzędu, jakim jest ustawa, ani wykraczać zakresem regulacji poza upoważnienie ustawowe (vide: wyrok NSA z 14.12.2000 r., SA/Bk 292/00 Fin. Kom. 2001 nr 2, poz. 55).

W normującej kwestię planowania przestrzennego ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 z późn. zm., zwanej dalej "u.plan.zagos.prz." w art. 3 ust. 1 prawodawca stanowi o tzw. władztwie planistycznym gminy, które można zdefiniować jako przekazanie gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. W art. 6 u.plan.zagos.prz. prawodawca stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a w art. 15 ust. 2 u.plan.zagos.prz. prawodawca określa obowiązkowy przedmiot regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan musi określać: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy; granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; stawki procentowe, na podstawie których ustala się tzw. opłatę planistyczną. Z kolei w art. 15 ust. 3 tej ustawy wskazano co może być fakultatywnie unormowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Są to: granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości; granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej; granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji; granice terenów pod budowę dużych obiektów handlowych; granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych; granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady.

Zdaniem Sądu, z przytoczonej regulacji nie można wyinterpretować upoważnienia do umieszczenia w planie procedury uzgadniania inwestycji z plastykiem miejskim.

Charakter normatywny aktu prawa miejscowego polega na tym, że zawiera on wypowiedzi dyrektywalne określające adresatom pewien sposób zachowania, czyli określające zakazy, nakazy, uprawnienia. Dla uznania, że określony akt ma charakter normatywny wystarczające jest ustalenie, iż przynajmniej jedna wypowiedź zawarta w tym akcie ma charakter wypowiedzi dyrektywalnej. Z istoty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika, że nie wszystkie wypowiedzi zawarte w nich mają charakter dyrektywalny. Zawierają one także wypowiedzi ocenne, postulatywne, ale także dyrektywalne – wskazujące nakazy lub zakazy określonej zabudowy na danym terenie. Charakter generalny normy polega na tym, że określa ona adresata wskazując jego cechę lub cechy bądź poprzez użycie nazwy rodzajowej, generalnej adresata. Z kolei abstrakcyjny charakter normy oznacza, że dotyczy ona powtarzalnych zachowań (zdarzeń) określonego rodzaju.

W ocenie Sądu powołany § 9 ust. 3 planu ma niewątpliwie charakter normatywny, bowiem nakłada obowiązek uzyskania zgody plastyka miejskiego. Zdaniem Sądu ów obowiązek został nałożony z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, gdyż nie mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy uprawnienie do wykreowania organu administracji, w sensie funkcjonalnym - bowiem tak należałoby rozumieć prerogatywę uzgadniania z plastykiem projektów w planie wskazanych. Ponadto nie wiadomo na podstawie jakiej procedury miałoby być prowadzone postępowanie uzgodnieniowe. Żaden przepis u.plan.zagos.prz. nie upoważnia rady gminy do stanowienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego norm kreujących organy administracji a także do "uzupełniania" procedury w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych - a takie były konsekwencje uznania za zgodną z prawem regulacji zawartej w przytoczonym przepisie. W granicach władztwa planistycznego gminy mieści się prawo do oddziaływania na estetykę miasta poprzez ingerowanie w rozmiar, kształt czy sposób posadowienia reklamy, jednakże narzędziem temu służącym nie może być ustanowienie nowego organu i instytucji uzgodnienia. Cechą charakterystyczną miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest występowanie w nich również norm generalnych i konkretnych, to jest określających zakazy bądź nakazy w odniesieniu do wskazanej w planie działki czy budynku. Tego rodzaju normy mogą być skutecznym narzędziem oddziaływania na estetykę i sposób zagospodarowania na konkretnych nieruchomościach objętych postanowieniami planu.

Postanowienie wydane na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy podlega ocenie i kontroli w trybie odwoławczym od decyzji. Zatem prawidłowość tego postanowienia może być przez stronę kwestionowana wraz z odwołaniem od decyzji. Ponadto, w ocenie Sądu, nie ma przeszkód prawnych by organ wydający postanowienie na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy mógł je we własnym zakresie uchylić, w przypadku zmiany poglądu i ustalenia, że nałożenie postanowieniem określonego obowiązku było nieuzasadnione. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości pogląd, że organ który wydał postanowienie w toku postępowania administracyjnego, na które nie służy zażalenie w toku instancji administracyjnej, może je we własnym zakresie uchylić. Nie ma żadnych racjonalnych powodów by kwestionować prawo organu do uchylenia we własnym zakresie postanowienia, na które nie służy zażalenie.

Zgodnie z Konstytucją sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji). Oznacza to, że sąd powołując się na zasadę podległości sędziów Konstytucji i ustawom może odmówić zastosowania normy zawartej w akcie prawa miejscowego, jeżeli uzna, że jest ona niezgodna z postanowieniami ustawy lub Konstytucji. Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że w sferze działania administracji publicznej polegającej na wydawaniu władczych rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach administracyjnych kognicja sądu administracyjnego sprowadza do oceny zgodności z prawem działań administracji publicznej. Rolą sądu nie jest więc wydawanie decyzji administracyjnych lecz ustalenie czy organy wydały rozstrzygnięcie zgodnie z prawem. Z kolei w myśl art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia W rozpoznawanej sprawie organy pominą § 9 ust. 3 planu, gdyż przepis ten rozumiany w ten sposób, że nakłada on obowiązek uzgodnienia zgłoszenia z plastykiem miejskim, został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.

W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonej niezgodności z prawem przepisu planu, będącego materialnoprawną podstawą badanych rozstrzygnięć administracyjnych, Sąd na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także postanowienie o obowiązku uzyskania uzgodnienia. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku - art. 152 p.p.s.a., a także orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego - art. 200, art. 205 i art. 210 § 1 p.p.s.a.