Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 49/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 49/18

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr. [...] na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej kpa), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 935), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm. zwanej dalej utd), utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. o nałożeniu na M. K. zwanego dalej :stroną", "skarżącym" kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] sierpnia 2016 r. o godzinie 19:31:06 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka K. (granica państwowa) - węzeł S. zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2017 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na właściciela pojazdu M. K. karę pieniężnej w wysokości 1500 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.) bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że wykroczenie zostało popełnione nieświadomie i wynikało z niedoinformowania przez pracownika podczas podpisywania umowy o konieczności wystąpienia o nadanie nowego numeru bankowego do dokonywania wpłat zasilających nowo podpisaną umowę. Podpisanie umowy było spowodowane zmianą nazwy przedsiębiorstwa i wszystkie pojazdy zostały przypisane do nowej umowy. Konto użytkownika zostało zasilone niezwłocznie po zorientowaniu się przez kierującego pojazdem o braku środków na koncie. Strona wskazała również, że po złożeniu reklamacji uzyskała informacje o konieczności wygenerowania nowego numeru rachunku bankowego do zasilania nowo podpisanej umowy. Skarżący podniósł, że nałożona kara pieniężna jest nieadekwatna do wysokości opłat, które nie zostały uiszczone i wniósł o umorzenie nałożonej kary pieniężnej bądź jej złagodzenie do minimalnej wysokości.

Organ ponownie rozpoznając sprawę wskazał na ustalenia dokonane w toku postępowania pierwszej instancji. Dodał również, że na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego posiadaczem w chwili powstania naruszenia był Pan M. K. Ponadto K. Sp. z o.o. (podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad) wyjaśnił, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] sierpnia 2016 r. po autostradzie [...] o godzinie 19:31:06 nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Ponadto operator poinformował, że nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat oraz działaniu bramownic w dniu [...] sierpnia 2016 r. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu [...] sierpnia 2016 r. o godzinie 13:18:47 Użytkownik doładował konto w dniu [...] sierpnia 2016 r. o godzinie 19:08:39 kwotą 500 zł. Pojazd o numerze rejestracyjnym [...] był przypisany do umowy o numerze [...]. Zaś numer rachunku bankowego znajdujący się na potwierdzeniu dokonania przelewu z dnia 8 sierpnia 2016 r. w kwocie 10000 zł został przypisany do umowy o numerze [...].

Organ wyjaśnił, że odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu [...] sierpnia 2016 r., został wyszczególniony w zał. 1 pkt 4 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, tj. autostrada [...], na odcinku K. (granica państwowa) - węzeł [...]. Mając na względzie powyższe okoliczności stwierdzono, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] sierpnia 2016 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. Ponadto na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. o nr [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. dotyczącego oznakowania autostrady [...], na odcinku K. (granica państwowa) - węzeł [...], organ stwierdził, że na wskazanym odcinku autostrady [...] nie stwierdzono uchybień w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34, oznaczających pobór opłaty elektronicznej.

Organ uzasadniając nałożoną karę wskazał na obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym art. 5 ust. 1,art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 regulujące zasady uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych pojazdów samochodowych.

Biorąc pod uwagę regulacje prawne oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, organ uznał, że ciągnik samochodowy o numerze rejestracyjnym [...] poruszał się w dniu [...] sierpnia 2016 r. po płatnym odcinku autostrady [...] wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Organ podkreślił, że w trakcie przejazdu prawidłowo działające urządzenie viaBOX informuje kierowcę, czy posiada on wystarczające środki na koncie użytkownika, niezbędne do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. Urządzenie viaBOX wydaje sygnały dźwiękowe, w momencie gdy pojazd przejeżdża pod bramownicą, czyli punktem poboru opłat. Pojedynczy sygnał dźwiękowy oznacza, że użytkownik ma wystarczające środki na koncie i opłata została pobrana, a tym samym przejazd jest dozwolony. Dwa sygnały dźwiękowe informują, że opłata została pobrana, przejazd jest dozwolony, jednakże posiadane środki pieniężne na koncie użytkownika są bliskie wyczerpania i należy niezwłocznie doładować konto lub zjechać z drogi płatnej. Cztery sygnały dźwiękowe wskazują brak środków na koncie lub wadliwe działanie urządzenia viaBOX, jak również wskazują, iż opłata za przejazd nie została pobrana i dalszy przejazd nie jest dozwolony. Dodatkowo, użytkownik - kierowca może sprawdzić poziom środków pieniężnych na koncie użytkownika poprzez naciśnięcie przycisku na urządzeniu, w każdym punkcie Dystrybucji i Punkcie Obsługi Klienta lub za pośrednictwem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta viaTOLL. W sytuacji gdy urządzenie nie działa prawidłowo, użytkownik powinien udać się do najbliższego punktu obsługi klienta, zgłosić reklamację i dokonać wymiany urządzenia viaBOX. Podczas przejazdu poddanego kontroli stacjonarnej kierujący pojazdem miał zatem dostateczną możliwość sprawdzenia i posiadał informację o braku środków pieniężnych na koncie użytkownika viaBOX. Jeżeli do kontrolowanego pojazdu zostało przypisane konto typu przedpłaconego, oznacza to, że konieczna jest wpłata przed skorzystaniem z systemu viaTOLL - to jest przed rozpoczęciem przejazdu i jest konieczność sprawdzania ilości środków na koncie jak również ich uzupełniania. Należy wskazać, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju została przedstawiona procedura wnoszenia i rozliczania opłaty związanej z uiszczaniem opłaty elektronicznej. W rozporządzeniu dokładnie wskazano warunki, jakie należy spełnić przed rozpoczęciem wykonywania przejazdu po drodze płatnej.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynikało, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został przypisany do umowy o numerze [...], natomiast przedpłaty były dokonywane na indywidualny rachunek bankowy przypisany do umowy o numerze [...]. Organ wskazał, że indywidualny rachunek bankowy jest przypisywany do konkretnej umowy i nie ma możliwości przypisania go do dwóch umów, ani też zmiany przepisania z jednej umowy do drugiej. Wygenerowanie ww. rachunku dla użytkownika jest możliwe jedynie na jego wyraźny wniosek i nie jest dokonywane automatycznie przy zawieraniu umowy. Dokonane przez stronę przedpłaty zasiliły zatem konto użytkownika przypisane do umowy o numerze [...], nie zaś konto przypisane do umowy o numerze [...] , do której przypisany był pojazd o nr. rej. [...]. Wobec powyższego konto umowy o numerze [...] pozostało niezasilone, a fakt poruszania się przypisanych do niej pojazdów po płatnych odcinkach dróg krajowych wpływał na uszczuplanie się ilości środków na koncie i w rezultacie całkowite ich wyczerpanie. Użytkownik doładował konto w dniu 11 sierpnia 2016 r. o godzinie 19:08:39 kwotą 500 zł, tj. już po stwierdzonym naruszeniu.

Organ ustalił, że przyczyną naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej był brak środków pieniężnych na koncie podmiotu korzystającego z sieci dróg publicznych objętych tą opłatą. W dniu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej użytkownik rozpoczął wykonywanie przejazdów ze stanem konta nie pozwalającym na pokrycie opłat za przejazdy. Ponadto zdaniem organu, skoro K. sp. z o.o., jako podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat, poinformowała, że opłata nie została uiszczona, to należy dać wiarę tej informacji pochodzącej bezpośrednio od podmiotu obsługującego elektroniczny system poboru opłat. W toku postępowania nie ustalono, aby opłata za sporny przejazd została uiszczona. Co więcej, dowodu na taką okoliczność nie przedstawiła strona postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, a wymierzona kara pieniężna odpowiada prawu, bowiem strona postępowania naruszyła obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej.

Organ, ponownie rozpoznając sprawę, stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Z tych względów przyczyny, z powodu których strona naruszyła obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu ani od motywacji, którymi kierował się skarżący, wjeżdżając na płatny odcinek drogi krajowej. Ponadto wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. W niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności jest jedynie stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków.

Zdaniem organu, pojazd był wyposażony w urządzenie viaBox jednak na koncie użytkownika nie znajdowały się środki w ilości pozwalającej na uiszczenie opłaty elektronicznej, wobec tego opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona. Naruszono tym samym określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Za takie postępowanie w myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego należało wymierzyć karę w wysokości 1500 zł. Pojazd został sklasyfikowany jako samochód ciężarowy. W zaskarżonej decyzji kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 udp, została zatem nałożona prawidłowo.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, a mianowicie:

art. 7 kpa - poprzez brak jego zastosowania i przyjęcie, iż oznaczenie dróg i przejazdów odpłatnych było prawidłowe, w tym widniały odpowiednie znaki (T-34), w sytuacji, gdy wskazana okoliczność nie wynika z żadnych zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, a z pewnością nie sposób ustalić wskazanej okoliczności wyłącznie na podstawie twierdzeń podmiotu zainteresowanego rozstrzygnięciem sprawy,

art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 § 1 oraz w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron postępowania, a także zasadę proporcjonalności i przede wszystkim:

niewyjaśnieniu okoliczności dotyczących braku informacji w trakcie podpisywania nowej umowy od pracownika Punktu Obsługi Klienta Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, iż zmiana umowy powoduje nadanie nowego rachunku bankowego do dokonywania wpłat zasilających, tym samym skarżący pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, że w tym wypadku numer rachunku bankowego do dokonywania wpłat zasilających nie ulegnie zmianie i dokonywał wpłat na dotychczas obowiązujące konto ( nie doszło do przesłuchania strony, ani pracownika Punktu Obsługi Klienta Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad podpisującego w dniu 22.7.2017r. nową umowę ze skarżącym celem ustalenia tych okoliczności),

nierozważeniu, iż skarżący dokonując zasileń konta na dotychczasowy numer rachunku bankowego, w usprawiedliwionym przekonaniu sądził, iż jego pojazdy poruszają się w sposób zgodny z prawem i działał w celu wypełnienia obowiązku uiszczenia opłat za przejazd,

nierozważeniu faktu, iż jeszcze w tym samym dniu (11.08.2016), po dokonaniu nieopłaconego przejazdu dokonano zasilenia nowo powstałego konta w systemie viaTOLL

nierozważeniu faktu, iż nieuiszczona opłata za dokonany przejazd to kwota 0,48 zł, a tym samym naruszenie prawa jest znikome, a nałożona kara w kwocie 1.500,00 zł nieproporcjonalna do przewinienia,

które to okoliczności świadczą, iż nieuiszczenie opłaty za przejazd nie było zawinione przez skarżącego, zaś skarżący wypełnił spoczywający na nim obowiązek posiadania środków na przejazd pojazdu,

naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 i § 2 i 3 k.p.a. poprzez brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, z uwagi na fakt, iż waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, albowiem:

nieuiszczona opłata za dokonany przejazd to kwota 0,48 zł, zaś nałożona kara odpowiada kwocie 1.500,00 zł, a więc jest 3000 razy wyższa, niż wartość nieuiszczonej opłaty,

jeszcze w tym samym dniu, po dokonaniu przejazdu dokonano zasilenia nowo powstałego konta w systemie viaTOLL, przez co dochodziło do dalszego naruszania prawa,

nieuiszczenie opłaty wynikało z braku informacji w trakcie podpisywania nowej umowy od pracownika Punktu Obsługi Klienta Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, iż zmiana umowy powoduje nadanie rachunku bankowego do dokonywania wpłat zasilających, tym samym skarżący pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, że w tym wypadku numer rachunku bankowego do dokonywania wpłat zasilających nie ulegnie zmianie i dokonywał wpłat na dotychczas obowiązujące konto,

skarżący dokonując zasileń konta na dotychczasowy numer rachunku bankowego w usprawiedliwionym przekonaniu sądził, iż jego pojazdy poruszają się w sposób zgodnym z prawem, tym samym nie działał z zamiarem naruszenia prawa zaś działał w celu wypełnienia obowiązku uiszczenia opłat za przejazd

z ostrożności procesowej zarzucił również:

naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie, iż uznanie, że M. K. nie uiścił opłaty za przejazd pojazdu, w sytuacji, gdy Skarżący w dniu 8.8.2017r. dokonał na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wpłaty kwoty 10.000,00 zł celem obciążania go za przejazdy pojazdów przez drogi publiczne, a tym samym operator systemu Viatoll miał możliwość ściągnięcia opłaty za przejazdy pojazdów skarżącego z tych środków.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o;

zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017r. w sprawie nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500,00 zł poprzez udzielenie skarżącemu upomnienia,

ewentualnie:

uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017r. w sprawie nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500,00 zł,

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu I instancji,

zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, związanych z zaskarżeniem decyzji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 w/w artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca

2017 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. dniem 1 czerwca 2017 r.) stosuje się przepisy ustawy zmienionej, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, w brzmieniu dotychczasowym, z tym, że do tych postępowań stosuje się przepisy z art. 96a-96n ustawy zmienionej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 2997 r. – Prawo o ruchu drogowym (teks jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Jednocześnie przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Ponadto, w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 udp wyraźnie zaznaczono, że obowiązek dotyczy pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita to zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 prawa o ruchu drogowym dopuszczalna największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna. Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, wymierza się karę pieniężną w wysokości:

500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

1 500 zł – w pozostałych przypadkach.

Według art. 13k ust. 4 udp kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa a wrt. 13 ust 1 pkt 3 udp., a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów, to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu, to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

Sąd nie stwierdził, aby organ orzekający w sprawie naruszył powyższe przepisy odnosząc je do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie. Kara pieniężna w wysokości 1 500 zł została nałożona na skarżącego jako właściciela pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], którym w dniu [...] sierpnia 2016 r. był dokonywany przejazd w płatnym odcinku autostrady [...] na odcinku K. – węzeł S. bez uiszczenia należnej opłaty. Fakt ten został potwierdzony zdjęciem z urządzenia kontrolnego o godz. 19:31:06 zainstalowanego na bramownicy nr [...] i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez skarżącego, jednakże według jego oceny, nie ponosi on odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenie albowiem zawierając nową umowę z pobierającym opłatę elektroniczną w związku ze zmianą nazwy jego przedsiębiorstwa nie został pouczony o konieczności zawnioskowania o założenie konta, stąd też opłaty były uiszczone na stare konto, przypisane do poprzedniej umowy. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że powyższe wyjaśnienia skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W świetle prawa administracyjnego kara nakładana jest obiektywnie za złamanie przepisów i jest niezależna od winy bądź dobrej wiary osoby popełniającej wykroczenie. Należy podkreślić, że skarżący jest profesjonalistą, a więc wymagana jest od niego należyta staranność związana z wykonywaniem zawodu przewoźnika drogowego. Z tego względu przed rozpoczęciem przewozu powinien zapoznać się z aktualnymi regulacjami prawnymi dotyczącymi prowadzonej przez niego działalności. Okoliczność, iż strona w dniu 11 sierpnia 2016 r., a więc już po drugim stwierdzonym naruszeniu przepisów, dokonała zasilenia konta, nie zwalniał skarżącego od odpowiedzialności. Kara została nałożona za stwierdzony brak opłaty elektronicznej w czasie przejazdu w dniu [...] sierpnia 2016 r. o godz. 19:31:06 po drodze [...] na odcinku K. – węzeł S. Należy podkreślić, że organ orzekający w sprawie nie ma możliwości miarkowania wysokości kary, która została ściśle ustalona w przepisach prawa, tj. w danym przypadku – w art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. O tym, że droga, po której w dniu [...] sierpnia 2016 r. poruszał się pojazd skarżącego, była prawidłowo oznakowana tabliczką T-34 świadczy pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 20 grudnia 2016 r. Stanowi ono dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Oczywiście domniemanie prawdziwości przewidziane w powyższym przepisie musi być obalone poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwnego. Tego zaś strona w niniejszym postępowaniu nie dokonała.

Powoływanie się przez stronę na naruszenie przepisu art. 189 f § 1 pkt 1 i § 2 i 3 kpa należy uznać za chybione. Przepis ten bowiem nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem zaczął obowiązywać od 1 czerwca 2017 r., a więc po dacie stwierdzonego naruszenia. Poza tym, zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 czerwca 2017 r., stosuje się przepisu ustawy zmienionej, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kpa w brzmieniu dotychczasowym, z tym, że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a i 96n ustawy zmienionej.

Reasumując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7,8,10,77 § 1, 80, 107 § 3 kpa, bądź też prawa materialnego, tj. powołanych uprzednio przepisów udp, dlatego też skargę w niniejszej sprawie oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.