Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 76/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 i 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zasiłku dla opiekuna oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1, art. 2 ust. 1, ust. 2 pkt. 1, ust. 3 i art. 10 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014, poz. 567) i art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, odmówił R.K. przyznania świadczenia w formie zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad mężem E.K. w okresie od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 roku. W pouczeniu o przysługujących środkach odwoławczych w sposób prawidłowy strona została poinformowana o zasadach wnoszenia odwołania od tej decyzji.

Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. R.K. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jak również wniosła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W motywach tego pisma zaznaczyła, że była przekonana, iż decyzję organu pierwszej instancji odebrała 17 września 2015 r., w sytuacji, gdy był to 16 września 2015 r. Zaznaczyła, iż jej omyłka nie była celowa, lecz wynikła ze zmęczenia wynikającego z konieczności zapewnienia stałej opieki mężowi. Nadto w piśmie tym wyeksponowała trudną sytuację materialną rodziny i trudności w zapewnieniu jej niezbędnych środków na podstawowe potrzeby bytowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 58 i art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. [...]. W motywach postanowienia wskazano, że organ odwoławczy w dniu [...] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, a w dniu 20 listopada 2015 r. strona zwróciła się do niego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W dalszej części uzasadnienia organ ten przywołał treść art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego i wskazał, że przywrócenie terminu do skutecznego wniesienia środka odwoławczego nie następuje w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem organu strona w piśmie z dnia 20 listopada 2015 r. nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, a tym samym organ ten uznał, że wynikło ono z zaniedbania strony. Dodatkowo zaakcentowano, że strona nie zachowała warunku wynikającego z przepisu prawa i nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się R.K., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniosła, że w jej ocenie wyjaśnienia, które zawarła w swoim piśmie są wystarczające i uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ opisała w nim problemy życiowe z którymi boryka się jej rodzina, a w szczególności niezbędność podejmowania działań zmierzających do ochrony życia osób najbliższych, a w takiej sytuacji inne zagadnienia schodzą na dalszy plan. Zaznaczyła, iż mieszka w małej miejscowości i konieczność zapewnienia opieki niepełnosprawnemu mężowi skutkuje tym, że nie ma możliwości częstego dojazdu do P. jak również nie miała możliwości skorzystania z pomocy profesjonalisty w załatwieniu tej sprawy. W jej ocenie postępowanie przed organem odwoławczym toczyło się w sposób wadliwy i bez wnikliwego rozpoznania jej szczególnej sytuacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zawarło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 poz. 1647) nie wykazała, aby postanowienie to naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. Nr 718) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest czytelny i sprowadza się do tego, że skarżąca otrzymała decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r. w dniu 16 września 2015 r. a odwołanie od tej decyzji wniosła osobiście do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w dniu 1 października 2015 r., w następstwie czego organ ten postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Po otrzymaniu tego postanowienia skarżąca pismem z dnia 19 listopada 2015 r., które wpłynęło do organu 20 listopada 2015 r. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji Burmistrza P. Organ odwoławczy mocą zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W świetle przywołanego stanu faktycznego rozważyć należy stan prawny występujący w omawianym zakresie. Stosownie do postanowień art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Oznacza to, że organ administracji przywraca termin do dokonania określonej czynności procesowej, a w tym przypadku do wniesienia odwołania wówczas, gdy wystąpi o to strona postępowania (prośba zainteresowanego) i uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Nadto wskazana czynność (prośba) ma być dokonana w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu jak również winna być dokonana łącznie z dopełnieniem czynności, dla której określony był termin.

W realiach rozpoznawanej sprawy przedstawione wymogi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nie mogły być zrealizowane, zatem unormowania te należy widzieć w kontekście sytuacji faktycznej. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca pismem z dnia 19 listopada 2015 r. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek ten został złożony wówczas, gdy wcześniej organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zatem skarżąca o uchybieniu terminu do skorzystania z tego środka odwoławczego dowiedziała się z przedmiotowego rozstrzygnięcia. W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia [...] r., jednakże mając na uwadze, że następny dzień jest dniem wolnym od pracy z uwagi na święto narodowe postanowienie to mogło być skarżonej doręczone najwcześniej w dniu 12 listopada 2015 r., a tym samym nadanie pisma w dniu 19 listopada 2015 r. pozwala uznać, że skarżąca dopełniła wymogu złożenia takiego wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia dowiedzenia się o uchybieniu terminu. Okoliczność ta nie oznacza jednakże, że czynność ta wywoła dla skarżącej pozytywny skutek, albowiem ustawodawca nakłada na wnioskodawcę dwa obowiązki a mianowicie uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu jak również wystąpienie z takim wnioskiem w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W odniesieniu do pierwszej z wyodrębnionych przesłanek przyjdzie stwierdzić, że skarżąca w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. akcentuje, iż uchybienie wynikło z mylnego odczucia co do dnia odebrania kwestionowanej decyzji oraz było następstwem okoliczności związanych z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem, a także wynikło z trudnej sytuacji rodziny w zaspokajaniu bieżących potrzeb. Jak wynika to z treści przywołanego art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego wnioskodawca obowiązany jest uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do dokonania przewidzianej czynności prawnej. Analiza argumentów wskazanych przez skarżącą nie daje podstaw do uznania, aby wykazała ona brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że sama skarżąca akcentuje, iż błędnie oceniła datę otrzymania kwestionowanej przez nią decyzji. Przywołany powód uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej nie może zostać uwzględniony, ponieważ stanowi on wyraz zaniedbania osoby zobowiązanej do dokonania czynności, a nie jest argumentem wykazującym brak winy. Wskazana okoliczność winna być rozpoznana także w kontekście sytuacji skarżącej prezentowanej w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. Zaznaczyć należy, że skarżąca opisuje sytuację rodziny w sposób ogólny i nie przywołuje żadnych zdarzeń, które wystąpiłyby w okresie odnoszącym się do dokonania danej czynności prawnej. Zatem skarżąca w takiej sytuacji znajduje się permanentnie i brak jest zaistnienia okoliczności, która wskazywałaby na odmienność sytuacji i możność przeoczenia terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego przyjdzie uznać, że skarżąca nie wykazała, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W konsekwencji uznać należy, że ustalenia poczynione przez organ odwoławczy były prawidłowe, a zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa i to w stopniu istotnym uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Poczynione powyżej ustalenia czynią już zbędnymi rozważania na temat dopełnienia obowiązku wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny niedochowania terminu, albowiem dopełnienie tego obowiązku w realiach rozpoznawanej sprawy nie ma już znaczenia.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

ec