Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3173/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: ART. 147 PAR 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. K., A. K. i A. D. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 23 zaskarżonej uchwały i odpowiadającej mu części graficznej w odniesieniu do działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym [...] przy [...] w [...]; 2. zasądza od Gminy Miejskiej [...] solidarnie na rzecz A. K., A. K. i A. D. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. D. oraz A. K. działająca w imieniu własnym oraz swej matki A. K., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyły uchwałę Rada Miasta P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 roku, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w P., w części dotyczącej ustaleń § 23, oznaczonych na rysunku planu symbolem "3 ZP" odnośnie działek o numerach ewidencyjnych [...] o powierzchni [...] m.kw. położonych przy [...] w P. z przeznaczeniem pod "zieleń urządzoną".

Zaskarżonej uchwale zarzuciły naruszenie:

- art. 140 k.c., a także art. 2, art. 7 i art. 64 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie skarżącym korzystania z nieruchomości w zakresie gwarantowanym wyżej wymienionymi przepisami i tym samym rażące naruszenie przysługującego im prawa własności poprzez, ograniczenie funkcjonalności działki i obniżenie jej wartości wskutek nie dopuszczenia realizacji zabudowy usługowej na obszarze działki, co miało wpływ na wynik sprawy; jak i

- art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na niezgodności ustaleń Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] kwietnia 2018 roku w zaskarżonej części ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] marca 2013 roku, w którym sporna działka jest przeznaczona pod zabudowę usługową, co miało wpływ na wynika sprawy.

Skarżące podniosły, że są współwłaścicielkami nieruchomości stanowiącej działki o numerach [...] o pow. [...] m 2, położonej przy [...] w P., mającej urządzoną księgę wieczystą nr KW [...] w [...] Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w P., oznaczonej na rysunku zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2018 roku symbolem "3 ZP". Wskazały, iż w dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu [...] września 2014 roku, w oparciu o wiążące do chwili obecnej ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., przyjętego uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z dnia [...] marca 2013 roku, ich działki zlokalizowane w części "3U" wymienionego planu, przewidziane były pod zabudowę usługową. Powyższe przeznaczenie wynika wprost z uzasadnienia do tejże uchwały stanowiącej załącznik nr 4, gdzie strefa A to jest szerokie [...], - obszar koncentracji usług miastotwórczych. Natomiast, pomimo nie wprowadzenia zmian w dotychczasowym studium w części dotyczącej przeznaczenia działek skarżących na inne cele, zaskarżoną uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2018 roku zmieniono przeznaczenie tychże działek - pod zieleń urządzoną, naruszając tym samym art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe rozwiązanie planistyczne w części "3 ZP" zaskarżonej uchwały, zmieniające funkcję terenu, narusza interes prawny skarżących i ich potrzeby w zakresie możliwości zagospodarowania nieruchomości. Wskazały także, iż przez centrum obszaru [...], nieopodal ich nieruchomości, przebiega główna oś komunikacyjna o kierunku wschód - zachód ([...]), która oddziela obszar o charakterze śródmiejskim (wielofunkcyjnym) od obszarów o wyraźnie dominującym charakterze mieszkaniowym. W obrębie obszaru znajdują się liczne tereny pod inwestycje - niezabudowane, zabudowane ekstensywnie lub tymczasowo. Część obszaru wymaga reurbanizacji, jednak z ideą rozwoju miasta do wewnątrz, czyli wypełnienia istniejących struktur i intensyfikacji zabudowy. W najbliższej okolicy znajduje się min. rozbudowana stacja benzynowa [...], restauracja [...], budynek ZUS-u. Niezależnie, w ocenie skarżących, tworzenie w tej strefie terenu zielonego jest całkowicie nieuzasadnione z uwagi na szerokie, dwupasmowe arterie drogowe jak i zabudowę usługową.

Wyjaśniły nadto, iż koncepcja przeznaczenia działek pod tereny zielone była rezultatem negatywnej opinii projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w P. wydanej przez Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 roku, który to projekt, zgodnie z wiążącymi ustaleniami Studium, utrzymywał dotychczasowe przeznaczenie tychże działek, jako tereny "4 U" - zabudowa usługowa. W uzasadnieniu swojej negatywnej opinii Dyrektor Wydziału podniósł, iż przeznaczenie ww działek o łącznej powierzchni [...] m 2 pozwoli stworzyć ciąg spacerowo - wypoczynkowy dla mieszkańców P. z już istniejącym niewielkim pasem zieleni, usytuowanym w sąsiedztwie dużej stacji benzynowej [...] przy zbiegu ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, iż w części obszaru objętego przedmiotowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] w P. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] w P., przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] września 2014 roku (Dz. U. Woj. [...] z [...] grudnia 2014 r. poz. [...]). Dla działek o nr ewid. [...] o pow. [...] m2 będących własnością skarżących oraz dla działek o nr ew. [...] o pow. ok. [...] m2 będących własnością Gminy - Miasto P., położonych przy [...] w P. w ww planie miejscowym [...] ustalono jako przeznaczenie terenu - zabudowę usługową, oznaczoną na rysunku planu symbolem 3U. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu oznaczonego symbolem 3U, na działkach będących własnością Gminy-Miasto P. (działki o nr ew. [...] o łącznej pow. ok. 1.400 m2) w aktualnym planie miejscowym ustalono jako przeznaczenie terenu - zieleń urządzoną, oznaczoną symbolem 1 ZP.

W ocenie Rady skarżące bezzasadnie zarzucają naruszenie art. 140 k.c., art. 2, art. 7 i art. 64 Konstytucji RP, przez przekroczenie granic władztwa planistycznego, polegające na nieproporcjonalnym ograniczeniu funkcjonalności działki i obniżenie jej wartości wskutek nie dopuszczenia realizacji zabudowy usługowej na ww obszarze. Przy opracowywaniu zapisów zaskarżonego częściowo planu miejscowego - dla działek nr ewid. [...] - Rada Miasta wzięła pod uwagę min. fakt, iż obecnie działki te pozostają niezagospodarowane i od lat nie są użytkowane. Teren działek jest porośnięty trawą, częściowo jest zadrzewiony. Natomiast ze względu na znaczne deficyty urządzonej zieleni występującej na terenie Miasta P. (niski udział terenów zieleni urządzonej w powierzchni Miasta, stanowiący wyłącznie 7,92%), zdaniem organu, w miarę istniejących możliwości należy dążyć do przeznaczenia niezagospodarowanych terenów pod zieleń. Zieleń na przedmiotowych działkach stanowi cenny potencjał przyrodniczy, który powinno się zachować w oparciu o ustalenia przedmiotowego miejscowego planu - przeznaczenia terenu na tereny zieleni urządzonej (park, skwer). Rada podniosła także, iż w związku z lokalizacją na terenie "3ZP" magistrali wodociągowej, w odległości 5,0 m od osi wodociągu 0,500 mm (zgodnie z wytycznymi [...] sp. z o.o), wprowadzono ograniczenia w zakresie lokalizacji budynków, między innymi na działkach skarżących (§ 23 ust. 3 mpzp). W świetle powyższego działki te nie mogłyby być w pełni wykorzystane pod realizację zabudowy. Również, podejmując rozwiązanie planistyczne zawarte w ww § 23, Rada miała na uwadze ograniczanie własnych kosztów związanych z powiększaniem powierzchni terenów zieleni w Mieście P., poprzez wykorzystywanie na ten cel w pierwszej kolejności nieruchomości stanowiących własność Gminy P. oraz nieruchomości, których uwarunkowania ograniczają możliwość wykorzystania ich na cele inwestycyjne i są zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie działek gminnych (zał. nr 4).

Organ wskazał także na treść ww negatywnego stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta P. podnosząc, iż przedmiotowe działki zostały objęte w "Programie Zazielenia Miasta" pod zieleń urządzoną (Program) zaś dla przedmiotowych działek nr ewid. [...] nie wystąpiono wcześniej, w oparciu o ustalenia wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w P., o pozwolenie na budowę. Działki te nadal pozostają niezainwestowane.

Reasumując Rada wskazała, iż w wyniku pracy nad realizacją zaskarżonej uchwały dokonano wszelkiej staranności w kwestii jej zgodności z przepisami ww ustawy z dnia 27 marca 2003 r., jak i przepisami odrębnymi, oraz zapewniono odpowiedni udział społeczeństwa w pracach nad ww. projektem planu miejscowego. Jednocześnie wyjaśniła, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 ww ustawy "jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Legitymacja skargowa skarżących w rozpoznawanej sprawie jest niesporna. W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, ze zm.; dalej jako: u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przedmiotowe działki o nr ew. [...] o pow. [...] m 2 stanowią współwłasność skarżących, zaskarżona uchwała określa zasady dopuszczalnego prawnie zagospodarowania działki, determinując sposób wykonywania prawa własności. W tym sensie uchwała narusza interes prawny skarżących w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., uprawniając je do wniesienia skargi do sądu, bez przesądzania w tym miejscu rozważań, czy naruszenie interesu prawnego skarżących było prawnie usprawiedliwione. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane wymogi zostały spełnione.

W niniejszej sprawie istota zarzutów skarżących sprowadza się wykazania, iż doszło do nadużycia władztwa planistycznego gminy wskutek przyjęcia w zaskarżonej uchwale rozwiązań ograniczających korzystanie z własności należącej do skarżących, wbrew postanowieniom obowiązującego dla przedmiotowego obszaru studium - czyli sprzeczności ustaleń planu z obowiązującym dla badanego obszaru Studium. A nadto do naruszenia zaskarżonym zapisem planu konstytucyjnie chronionego prawa własności skarżących.

Odnosząc się zatem do powyższego podkreślić należy, iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust.1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, przepisy art. 6 ust 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art.1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Podobnie w art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ww ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, ze zm.(u.p.z.p.).

Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Nie oznacza to jednak niczym nieograniczonego władztwa organu gminy uchwalającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w kształtowaniu prawa własności innych podmiotów. Gmina bowiem wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi,uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności (por. wyrok NSA z 25 września 2012 r., II OSK 1377/12). Akty planistyczne gminy mogą niewątpliwie ingerować w sferę własności jednostek, kształtując sposób wykonywania tego prawa, muszą jednak stanowić wyraz właściwego wyważenia kolidujących dóbr i wartości, poprzez wykazanie, że przyjęte rozwiązania są optymalne – uzasadnione interesem publicznym i nie ingerujące ponad niezbędną konieczność w sferę prawną jednostki. Spośród licznych orzeczeń wyrażających takie tezy można wskazać tytułem przykładu wyrok NSA z 21 sierpnia 2012 r. (II OSK 1339/12), w którym stwierdzono, iż "Ingerencja gminy w prawa właścicielskie jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności. Powyższe ma na celu wykluczenie zarzutu naruszenia przez gminę władztwa planistycznego poprzez jego nadużycie, co (...) stanowi o naruszeniu zasad sporządzania planu i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności jego części lub całości". A zatem rozwiązania przyjęte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinny opierać się na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Organy planistyczne powinny mieć na uwadze, że kreowanie poprzez plan polityki przestrzennej niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem gminy bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy zasady konstytucyjne w tym ustanowioną w art. 2 zasadę demokratycznego państwa prawa oraz wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi nad innym, wymaga natomiast każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji mają ulec ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, zwłaszcza, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, z których jedna doznać ma ograniczenia, wymaga szczególnej rozwagi i rzetelnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 31 maja 2010 r., II OSK 575/10; z 7 grudnia 2010 r., II OSK 1174/10; z 14 grudnia 2010 r., II OSK 2073/10; z 28 lipca 2011 r., II OSK 1001/11; z 12 września 2012 r., II OSK 1271/12; z 12 stycznia 2016 r., II OSK 1119/14; wyrok WSA w Gliwicach z 16 lipca 2008 r., II SA/Gl 178/08; wyrok WSA w Poznaniu z 25 kwietnia 2013 r., II SA/Po 985/12; wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., II SA/Wr 134/13.

Sąd zatem stwierdza, że choć w skardze nie zostało to wyraźnie podniesione, to jednak w okolicznościach badanej sprawy doszło do nadużycia władztwa planistycznego. Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę, w zakresie objętym granicami skargi (§ 23 planu), nie dokonała w sposób prawidłowy wyważenia kolidujących interesów; całkowicie pominęła interes skarżących wyrażający się w ochronie własności ich działek o nr ew. [...], wprowadzając bez racjonalnego uzasadnienia zasadnicze ograniczenia w ich korzystaniu, co narusza ww zasadę proporcjonalności.

W cenie Sądu, wbrew twierdzeniom Rady, doszło w sposób nie budzący watpliwości do zaburzenia zasady proporcjonalności między interesem strony (skarżących współwłaścicielek) a interesem publicznym. Organ winien był wyważyć interesy, w tym zwłaszcza interesy skarżących czego w żaden sposób nie uczynił. Bezpodstawnie przyjęto regułę dominacji interesu publicznego, tym samym naruszono zasadę sprawiedliwości. Jak wynika z rysunku planu sporne działki zostały w całości objęte obszarem oznaczonym symbolem "3 ZP" z przeznaczeniem pod "zieleń urządzoną". Takie przeznaczenie eliminuje przedmiotową nieruchomość z możliwości, nawet w części, z jakiegokolwiek jej zagospodarowania. Wskazana w uzasadnieniu argumentacja dla przyjętego przez Gminę stanowiska w zakresie kwestionowanego rozwiązania planistycznego, nie przekonuje co do jego zasadności. Trzeba bowiem wskazać, iż dla rozwiązań planistycznych, wpływających na kategoryczne ograniczenie prawa własności, nie może mieć żadnego znaczenia fakt aktualnego stanu zagospodarowania nieruchomości objętych planem, podobnie nie ma znaczenia fakt kondycji finansowej Gminy i podjęcie takich rozwiązań aby ograniczyć koszty związane z realizacją planowanych przedsięwzięć, jak w sprawie niniejszej, związanych z powiększaniem powierzchni terenów zieleni Gminy kosztem jednostki. W powyższym kontekście niebagatelne znaczenie ma także miejsce położenia przedmiotowych działek. Działki te znajdują się w newralgicznym punkcie miasta przy skrzyżowaniu dróg wojewódzkich na wyjeździe i wjeździe do ścisłego centrum, w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy, pomiędzy ruchliwą stacją benzynową [...], restauracją [...], budynkiem ZUS, budynkami oświatowym i wojskowym, w typowo miejskim ciągu budynków położonych wzdłuż ulic [...]. Trudno sobie zatem wyobrazić, aby zgodnie z koncepcją zwartą w negatywnej opinii Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 roku, racjonalnym było w powyższym obszarze szerokich dwupasmowych arterii, skrzyżowań dróg i zabudowy usługowej, stworzyć ciąg spacerowo - wypoczynkowy dla mieszkańców P. Zgodzić się należy ze skarżącymi, iż uzasadnienie uchwały ani nie wyjaśnia przesłanek, którymi gmina kierowała się przyjmując to konkretne rozwiązanie planistyczne, ani nie zawiera argumentacji pozwalającej uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22.02.2018 roku, II SA/Po 839/17). W badanej sprawie natomiast Sąd jednoznacznie stwierdza, iż do takiego nadużycia doszło.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi w zakresie niezgodności zaskarżonej części planu z obowiązującym studium, w ocenie Sądu nie jest on uzasadniony. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest prawem miejscowym, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą mieć zatem określone przeznaczenie w planie miejscowym, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium. W przedmiotowej sprawie Plan jest właśnie takim uszczegółowieniem zapisów Studium.

Zgodnie z treścią obowiązującego Studium (część tekstowa str.15) przedmiotowe działki nr [...] położone przy [...] w P. zlokalizowane są w zasięgu obszaru S - centralnego obszaru wielofunkcyjnego (w tym obszaru historycznej zabudowy śródmiejskiej), dla którego wskazano następujące funkcje: mieszkalna, usługowa, rekreacyjna, przestrzenie publiczne, inne funkcje towarzyszące. W Studium w części B - Kierunki zagospodarowania przestrzennego, na obszar strefy A składają się:

a) historyczny obszar śródmiejski, charakteryzujący się zabudową kwartałową powstałą głównie w drugiej połowie XIX w.,

b) monofunkcyjne osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej,

a) monofunkcyjne osiedle zabudowy jednorodzinnej, obszar produkcyjno - składowy (...),

b) obszary usługowe;

c) tereny rekreacji i zieleni.

Powyższe zapisy wskazują zatem, iż możliwe jest w jego granicach (obszaru położenia przedmiotowych działek) także wyznaczenie terenów zieleni urządzonej. Stąd też, odnosząc się do zarzutu skargi w tym właśnie zakresie - niezgodności Planu z obowiązującym Studium (art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), uznać należy, iż wskazane naruszenie nie miało miejsca. W strefie centralnego obszaru wielofunkcyjnego (S), w ramach którego zlokalizowane są działki skarżących, zawarto bowiem wachlarz dostępnych funkcji, w tym również kwestionowanej przez skarżące.

Mając zatem powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł zgodnie z pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś zgodnie z pkt 2 wyroku, na mocy art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.