Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 83/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art 13 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SNSA Anna Szkodzińska SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi E.S. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w O. w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 26 listopada 2016 r, złożonego w trybie dostępu do informacji publicznej skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2017 r. E. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku skarżącego z dnia 26 listopada 2016 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na jego pytania zawarte we wniosku zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi E. S. wskazał, że nie otrzymał żadnej konkretnej odpowiedzi na pytania zawarte w powyższym wniosku. Pytania te dotyczyły bezprawnego przekazania jego danych osobowych osobom trzecim, danych o stanie jego zdrowia, jakie miał przyznane stopnie niepełnosprawności, jakie pobierał świadczenia. Skarżący zarzucił również, że bezprawnie umieszczono dane jego matki w dokumencie, który został przez Dyrektora OPS przekazany Przewodniczącemu Rady Miejskiej w O., który umieścił do na internetowej stronie Urzędu Miasta.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że nie kwestionuje tego, że 28 listopada 2016 roku skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności w zakresie:

1. Czy D. P. jako Dyrektor OPS w O. zna ustawę o dostępie do informacji publicznej?

2. Czy ww. zna prawo konstytucyjne?

3. Czy ww. przestrzega jako Dyrektor OPS w O. prawa konstytucyjnego?

4. Na jakiej podstawie prawnej, jakie stosowała prawo przekazując wszystkie dane dotyczące osoby skarżącego:

1) dane osobowe wrażliwe,

2) stanu zdrowia skarżącego, czy i jakie skarżący posiadał orzeczenia lekarskie okres ich ważności,

3) jakie skarżący miał przyznane niepełnosprawności,

4) jakie zasiłki pobierał skarżący,

5. Komu to wszystko D. P. jako Dyrektor OPS w O. przekazała?

6. Czy to Przewodniczący Rady Miejskiej w O. zwrócił się pisemnie o przekazanie na danych skarżącego?

7. Czy D. P. jako Dyrektor OPS w O. posiada w aktach pismo z żądaniami?

8. Gdzie są wydawane posiłki w ramach programu na dożywianie i przez kogo?

Jednocześnie podkreślono, że w piśmie z 8 grudnia 2016 roku, znak [...] udzielono żądanej przez Skarżącego informacji w dwunastu punktach, a zatem nie pozostaje w bezczynności.

Bezczynność organu w zakresie udostępniania informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje, we wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie, stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Termin ten został zachowany, albowiem od dnia następnego po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (data złożenia wniosku 28 listopada 2016 roku) do dnia nadania (data nadania 9 grudnia 2016 roku) odpowiedzi do skarżącego upłynęło 11 dni.

Fakt, iż udzielona przez organ administracyjny informacja nie satysfakcjonuje skarżącego nie może być traktowany jako bezczynność w załatwieniu jego wniosku. Podkreślono przy tym, że rozpatrując niniejszą skargę ocenie Sądu nie podlega kwestia precyzyjności (rozumienia przez skarżącego) udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Przedmiotem tej sprawy jest bowiem tylko to, czy organ poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku skarżącego dopuścił się bezczynności, nie zaś to, czy sprawę załatwił umiejętnie lub zgodnie z oczekiwaniami skarżącego.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżący zarzuca, że nie otrzymał "żadnej konkretnej odpowiedzi" na jego pytania zawarte we wniosku z dnia 26 listopada 2016 r., który wpłynął do organu w dniu 28 listopada 2016 r.

Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne jest - zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.

Pismo skarżącego z dnia 26 listopada 2016 r. w pewnym zakresie obejmowało informacje publiczne i w tym zakresie powinno zostać załatwione zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak też się stało, bowiem Dyrektor OPS w piśmie z dnia 8 grudnia 2016 r. - doręczonym skarżącemu w dniu 27 grudnia 2016 r. - udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące informacji publicznej zawarte w jego wniosku. Tym samym zapewniono mu dostęp do informacji publicznej w pełnym zakresie żądanym wnioskiem.

Część zadanych przez skarżącego pytań z całą pewnością nie dotyczy informacji publicznej. Chodzi np. o pytanie nr IX: "jak bardzo w.w. D. P. jest z siebie zadowolona że cały powiat dowiedział się 1) jak żyje chory nędzarz (...)", pytanie nr X: "co jeszcze jest w stanie zrobić (...) D. P. aby 1) mścić się na mnie (...)".

Jednakże pytania dotyczące obiegu informacji pomiędzy Dyrektorem OPS a Radą Miejską w O. oraz pytania dotyczące ilości wydawanych przez OPS posiłków i podmiotu, które je dostarcza obejmują swoim zakresem informację publiczną.

W piśmie z dnia 8 grudnia 2016 r. Dyrektor OPS udzielił odpowiedzi co do swojej znajomości obowiązujących przepisów prawa, co do procedury przyznawania pomocy z Ośrodka Pomocy Społecznej, co do obiegu informacji oraz co do ilości wydanych posiłków i firmy, która je przygotowuje. W ocenie Sądu odpowiedzi te są konkretne, jasne i wyczerpujące. W szczególności skarżący został poinformowany o konieczności przedstawienia odpowiedzi przez Dyrektora OPS w związku ze skargą złożoną przez E. S. do Rady Miejskiej w O..

Odpowiedzi tej udzielono skarżącemu w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z jej art. 13 ust. 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei ust. 2 art. 13 stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 14 ust. 1 u.i.d.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Dyrektor OPS uczynił zadość wymogom art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - odpowiedź na wniosek została skarżącemu przesłana w dniu 9 grudnia 2016 r., a więc przed upływem czternastodniowego terminu. W dacie wniesienia skargi Dyrektor OPS nie pozostawał w stanie bezczynności, a tym samym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Trzeba przy tym podkreślić, że skarżący nie wskazał konkretnie, na jakie istotne kwestie zawarte w pytaniach nie uzyskał odpowiedzi. Zarówno wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak i pisma procesowe składane przez skarżącego w postępowaniu sądowym nie są sformułowane w sposób przejrzysty, co znacznie utrudnia identyfikację podnoszonych w nich argumentów. Mimo to Dyrektor OPS w O. prawidłowo odczytał wniosek o udostępnienie informacji publicznej i w zakresie posiadanych przez siebie informacji udostępnił je skarżącemu.

Równocześnie zauważyć należy, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącego z dnia 26 listopada 2016 r. Wszelkie zarzuty wykraczające poza ten zakres, dotyczące w szczególności naruszenia przepisów prawa karnego, jak również "buty, chamstwa, arogancji, perfidii" pozostają poza zakresem kognicji sądu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić, jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.