Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1757/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Oddalono wniosek o wykładnię wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par1, art. 58 par 1 pkt 2, art. 64, art. 82 par2, art. art. 64 par 3, art. 58 par 3, art. 182 par 3, art. 193, art. 158, art. 160, art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o uzupełnienie wyroku oraz wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2360/10 w sprawie ze skargi J. P. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 18 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia: 1) odrzucić wniosek o sprostowanie wyroku; 2) oddalić wniosek o wykładnię wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r., II FSK 1757/11, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn.akt III SA/Wa 2360/10, w sprawie ze skargi J. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 18 czerwca 2010 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. (data wpływu 28 czerwca 2013 r.) J. i M.P. wnieśli o sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w powyższym wyroku, polegającej na sprostowaniu następującego zdania w uzasadnieniu:

"(...)Ponadto podatnik nie kwestionował faktu doręczenia mu decyzji a nawet w sytuacji, gdyby powtórne naruszenie nastąpiło bez zachowania 7 dniowego terminu na powtórne awizowanie, termin stanowiący o doręczeniu decyzji w trybie art. 150 § 1 a in fine O.p. jest jeden i wynosi 14 dni.

Znamienny jest fakt, że podatnicy składając w dniu 6 czerwca 2010 r. skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zachowaniem ustawowego terminu, potwierdzili tym samym, że skarżoną decyzję otrzymali.(...)".

Podnieśli, że nigdy nie otrzymali skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Pismem z dnia 8 lipca 2013 r. (data wpływu 11 lipca 2013 r.) J. i M. P. wnieśli o wykładnię wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 10 maja 2013 r., sygn.akt II FSK 1757/11, poprzez wskazanie " (...) czy w ocenie NSA prawidłowe doręczenie decyzji kasacyjnej nie ma znaczenia dla dalszego prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji i postępowanie nie powinno się toczyć przed wprowadzeniem do obrotu decyzji organu odwoławczego"; "Czy wniesienie skargi w takim stanie faktycznym sprawy mogło oznaczać, że decyzja została doręczona?". Wnieśli także o wyjaśnienie "na jakiej podstawie Sąd uznał, że Prokurator, który nie był pracownikiem SKO (a pozaetatowym członkiem SKO) mógł wnieść skutecznie skargę kasacyjną."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a..), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Podstawą prawną do uzupełnienia wyroku jest art. 157 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten, na mocy art. 193 p.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponieważ wniosek o uzupełnienie wyroku jest składany w trybie art. 63 p.p.s.a., może zostać odrzucony na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. z powodu uchybienia terminowi do wniesienia takiego wniosku (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis 2010, teza 1 do art. 157, s. 376 oraz M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2011, Nb 3 do art. 157, s. 560). W takiej sytuacji o odrzuceniu wniosku Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w formie postanowienia, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 58 § 3 i art. 182 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.).

Ponieważ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego uzupełnienia domagają się skarżący, został im doręczony dnia 8 czerwca 2013 r., termin do złożenia wniosku o jego uzupełnienie upływał z dniem 22 czerwca 2013 r. Ponieważ jednak dzień ten był dniem ustawowo wolnym od pracy, za ostatni dzień terminu – zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. – należy uważać dzień następny po tym dniu, to jest dzień 24 czerwca 2013 r. Skoro pismo zawierające wniosek o uzupełnienie wyroku zostało oddane w polskim urzędzie pocztowym dopiero dnia 26 czerwca 2013 r., oznacza to, że wniosek o uzupełnienie wyroku zgłoszony został po terminie.

Z tego też względu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3, art. 182 § 3 i art. 193 p.p.s.a.

II Odnośnie wniosku wykładnię wyroku, to wniosek ten podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna, więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10, z dnia 23 września 2008 r., I OZ 698/08, orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).

Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że staranna analiza uzasadnienia wyroku umożliwia stronie uzyskanie odpowiedzi na nurtujące ją pytania.

Oczekiwania strony postępowania sądowoadministracyjnego co do kierunku i sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy przez sąd administracyjny nie upoważniają jej do kontynuowania procesowej polemiki po prawomocnym zakończeniu tego postępowania i to już nie tylko ze stroną przeciwną, ale z sądem wydającym ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. W każdym jednak razie polemika taka jest prawnie bezskuteczna i prowadzi do oddalenia wniosku na podstawie art. 158 w związku z art. 160 i art. 193 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3, art. 182 § 3 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.