Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1077/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt 103 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 59 ust. 1, art. 66 ust. 1, art.71 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej k.p.a., utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] stwierdzającą, po wznowieniu postępowania, wydanie z naruszeniem prawa decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

Z akt sprawy wynika, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołań T. G. i J. D. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] określającej na wniosek B. i S. małż. S. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego (chlewnia z obsadą 141,12 DJP), zamkniętego zbiornika na gnojowicę o pojemności 300 m³ wraz z wykonaniem towarzyszących budowli i niezbędnych urządzeń budowlanych (rozbudowa obiektu chowu trzody chlewnej do obsady 179,2 DJP) na działce numer ewidencyjny 176 w K. W., gm. S., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wymagań koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia na budowę i orzekło, iż w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę należy: zaprojektować budynek inwentarski o łącznej obsadzie 1008 szt. (141,12 DJP), powierzchni zabudowy wynoszącej ok. 1443,1 m², składający się z 36 kojców dla 28 szt. trzody każdy wraz z wewnętrznymi zbiornikami na gnojowicę o pojemności ok. 1.296 m³; zaprojektować w budynku inwentarskim system wentylacji mechanicznej, składający się z 12 emitorów otwartych; każdy z wentylatorów winien mieć pionowy otwarty wylot na wysokości min. 4,5 m n.p.t. o równoważnym poziomie hałasu nieprzekraczającym 70 dB każdego z nich; każdy z wentylatorów charakteryzować się winien wydajnością wynoszącą ok. 8850 m³/h; zaprojektować szczelny, zamknięty, wyposażony w dwa kominki wentylacyjne zbiornik bezodpływowy na gnojowicę o pojemności ok. 300,0 m³; zaprojektować szczelny, zamknięty zbiornik buforowy do przeładunku gnojowicy o pojemności ok. 35,0 m³; zaprojektować dwa silosy zbożowe o pojemności ok. 134,0 m³ i ładowności ok. 100,0 Mg każdy; powietrze opuszczające silosy w czasie rozładunku należy wprowadzać do atmosfery skierowanymi w dół wylotami rur odpowietrzających; należy zaprojektować wewnętrzną drogę dojazdową i plac manewrowy o łącznej powierzchni wynoszącej ok. 1670 m² o nawierzchni z kostki betonowej oraz wewnętrzną drogę dojazdową z tłucznia o powierzchni ok. 1200 m². W pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Po wznowieniu postępowania na wniosek S. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] stwierdziło, że wydanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], [...] nastąpiło z naruszeniem prawa, gdyż brak udziału skarżącego w postępowaniu w trybie zwykłym nie miał wpływu na wynik tego postępowania i dlatego nie można uchylić kwestionowanej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.).

S. D. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podał, iż w raporcie pominięto bliskość położenia budynków od planowanej inwestycji i wpływu, jaki ona wywrze na warunki życia osób w tych budynkach zamieszkujących poprzez emisję substancji odorowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżony akt podało, że S. D. jest właścicielem działki oznaczonej nr ewid. 177/5, która to działka graniczy bezpośrednio z działką, na której ma powstać budynek inwentarski, dlatego skarżący powinien być uznany za stronę przedmiotowego postępowania, został jednak pominięty tak w postępowaniu pierwszej, jak i w drugiej instancji, a więc zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do wznowienia postępowania.

Kolegium podtrzymało stanowisko, iż niniejszej sprawie nie można było uchylić kwestionowanej decyzji, gdyż mogłaby zapaść decyzja odpowiadające w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji, po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (PPIS) nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor sporządził wymagany raport, który następnie został uzgodniony przez RDOŚ i zaopiniowany przez PPIS. Warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez RDOŚ i PPIS odzwierciedlono w decyzji środowiskowej organu I instancji. W wyniku wniesionego przez T. G. i J. D. odwołania, Kolegium uznało za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymagań koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę i w tym zakresie orzekło co do istoty.

Kolegium oceniło, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo-kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko wnioski wypływają z dokonanych analiz.

Organ zauważył, że analizę raportu wykonano dla obsady 38,08 DJP w istniejącym budynku inwentarskim, tj. wyższej niż przewidywał projekt budowlany. Oznacza to, że analizę przeprowadzono dla mniej korzystnych warunków eksploatacji przedsięwzięcia, ustalając w efekcie większy zasięg jego oddziaływania.

Odnośnie studni gospodarczej organ wyjaśnił, iż zgodność jej lokalizacji z wymogiem § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) potwierdza protokół kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 7 sierpnia 2015 r. Organ wskazał ponadto, iż studnia gospodarcza położona jest poza wyznaczonymi kierunkami odpływu wód z terenu lokalizacji istniejących i planowanych urządzeń do magazynowania gnojowicy wytwarzanej w obiekcie chowu trzody chlewnej inwestora przedsięwzięcia. Ze względu na położenie terenu lokalizacji przedsięwzięcia na słabo przepuszczalnym kompleksie glin zwałowych o miąższości około 10 m, wody gruntowe w studni gospodarczej inwestora, podobnie jak w studni gospodarczej położonej na sąsiedniej działce nr ewid 179 obr. [...], nie są narażone na zanieczyszczenie substancjami pochodzącymi z obiektu chowu trzody chlewnej inwestora przedsięwzięcia.

Rozważając podnoszoną przez S. D. kwestię uciążliwości odorowej związanej z emisją siarkowodoru organ stwierdził, że na terenie działki nr ewid. 177/5 obr. [...] maksymalne stężenia tej substancji w powietrzu atmosferycznym nie przekroczą wartości 7 µg/m3, tj. 0,007 mg/m³. Wartość ta jest nieomal trzykrotnie niższa od standardu jakości powietrza wynoszącego 20 µg/m³.

Skargę na powyższą decyzję złożył S. D., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r. i orzeczenie co do istoty sprawy, a także o zwrot kosztów sądowych poniesionych w sprawie.

Skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jednostronne sporządzenie raportu skupiającego się jedynie na stanie prawnym z pominięciem rzeczywistego stanu faktycznego i uwzględniający jedynie interes inwestora.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść decyzji, w szczególności:

- art. 7, art. 10 i art. 11 k.p.a., przez co organ uniemożliwił stronie odniesienie się w toku postępowania do działań organu oraz wypowiedzenie się stronie co do zebranych dowodów i materiałów,

- art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne i niepełne przeanalizowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- 127 § 1 k.p.a., przez pozbawienie strony prawa do odwołania od decyzji organu I instancji,

- art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.,

- art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie.

Zdaniem skarżącego sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia niektórych wymagań określonych w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Między innymi nie wyjaśniono w sposób jasny kwestii oddziaływania emisji amoniaku i siarkowodoru na stan powietrza. Z analizy nie wynika także, czy w obliczeniach uwzględniono emisję ww. substancji z procesu magazynowania gnojowicy w zbiorniku pod budynkiem inwentarskim. Ponadto na żadnym etapie postępowania nie uwzględniono oddziaływania na środowisko znajdującej się w pobliżu zabudowań mieszkalnych oraz planowanej inwestycji nielegalnie funkcjonującej fermy drobiu, w której znajdowało się i obecnie znajduje ok. 2.000 szt. indyków.

Skarżący zauważył, że w raporcie na str. 15 jednoznacznie stwierdzono, że w rejonie lokalizacji inwestycji występują inne obiekty chowu zwierząt gospodarskich innych właścicieli - w odległości do 350 m na południe od terenu lokalizacji przedsięwzięcia, natomiast w K., w odległości około 500 m na wschód od terenu lokalizacji obiektu inwestora znajduje się obiekt chowu drobiu. W raporcie nie przeprowadzono analizy skumulowanego oddziaływania obiektu inwestora z innymi obiektami chowu trzody chlewnej oraz chowu drobiu, co jest w przedmiotowej sprawie niedopuszczalne.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że w przedmiotowym raporcie marginalnie potraktowano wpływ inwestycji na obniżenie atrakcyjności terenów budowlanych, obniżenie wartości działek, pogorszenia warunków odpoczynku i rekreacji, co jednoznacznie wskazuje na brak obiektywizmu przy sporządzaniu raportu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji czynił to pod względem jej zgodności z prawem, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), tak w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wobec treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania stwierdzająca, iż ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego (chlewnia z obsadą 141,12 DJP) oraz zamkniętego zbiornika na gnojowicę o pojemności 300 m³ wraz z zabudową towarzyszącą (rozbudowa obiektu chowu trzody chlewnej do obsady 179,2 DJP), została wydana z naruszeniem prawa.

Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia. Mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 k.p.a., oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na innej podstawie prawnej, a obowiązkiem organów w takich sprawach jest postępowanie zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 do art. 153 k.p.a.).

Właściwy organ po ustaleniu istnienia decyzji ostatecznej i podstawy wznowienia z art. 145 § 1, art. 145a bądź art. 145b k.p.a. oraz zachowania terminu, przewidzianego przepisem art. 148 k.p.a. wznawia postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.), a następnie w myśl § 2 tego przepisu przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe może zaś doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Możliwość uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej doznaje jednak ograniczeń, o których mowa art. 146 k.p.a. Zgodnie z § 2 tego przepisu w sytuacji gdy organ stwierdzi podstawy do wznowienia postępowania (czyli jego kwalifikowaną wadę), ale w wyniku wznowionego i prowadzonego ponownie co do istoty sprawy postępowania zapaść miałaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, organ nie wydaje rozstrzygnięcia ograniczającego się do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Obowiązany jest on bowiem wydać decyzję, w której stwierdzi wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa oraz wskaże w rozstrzygnięciu okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że skarżący powziął wiedzę o ostatecznej decyzji środowiskowej z pisma datowanego na 7 kwietnia 2015 r., w dniu 11 kwietnia 2015 r. zapoznał się z aktami, a wniosek o wznowienie postępowania złożył dnia 15 kwietnia 2015 r. Niewątpliwie więc termin z art. 148 k.p.a. został zachowany, co przy spełnieniu pozostałych warunków formalnych uprawniało organ do wznowienia postępowania.

We wznowionym postępowaniu, organ poddał analizie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, prześledził tok postępowania i w rezultacie doszedł do przekonania, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji środowiskowej odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej (ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2014 r.). Jednakże stwierdził, że S. D., bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowania, co naruszało obowiązujące prawo. Wskazując na powyższe, organ prawidłowo oparł swoje rozstrzygniecie na normie z art. 146 § 2 k.p.a.

W ocenie sądu, w kontrolowanym postępowaniu organ dokonał prawidłowych ustaleń i prawidłowo je zweryfikował pod względem wymogów prawnych, zarówno w zakresie wynikającym z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jak i ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej u.u.i.ś.

W szczególności, prawidłowo została przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Dokonano właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia jako należącego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Wobec jednoznacznego stanowiska organów opiniujących o potrzebie sporządzenia raportu, Burmistrz S. postanowił przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na jego zakres (art. 63 ust. 1 i art. 66 u.u.i.ś.).

Przedstawiony przez inwestorów raport zawierał elementy wskazane przepisem art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Raport jest jednym z dowodów i może być też uzupełniany, o ile organ dojdzie do przekonania, że zawiera braki uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie zgłoszonego wniosku - co zresztą miało miejsce w tej sprawie. Jednak, wobec niezakwestionowania wiarygodności raportu – ani przez organy ani przez strony postępowania – stanowił on podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu "jednostronności" raportu wskazać należy, iż w raporcie (k. 42 i następne) przedstawiono opis analizowanych wariantów i ich ocenę oddziaływania na środowisko na etapie budowy, eksploatacji i likwidacji obiektu oraz wybór najkorzystniejszych parametrów dla środowiska.

W toku postępowania ustalono zasięg oddziaływania akustycznego oraz oddziaływanie w zakresie pyłów i gazów wyznaczając obszar oddziaływania inwestycji. Przedstawiono w formie opisowej i graficznej prognozowany zasięg oddziaływania akustycznego, zanieczyszczeń powietrza (pył, amoniak, siarkowodór) i zastosowanie działań ograniczających. Zasięg oddziaływania obejmuje, oprócz działki objętej inwestycją, jedynie fragment pasa drogi gminnej (działka nr 159) i fragment działki nr 179 z zabudową zagrodową, z tym że przekroczenie norm akustycznych na terenie działki nr 179 nie dotyczy posadowionego tam budynku mieszkalnego, a tylko budynków gospodarczych. Powyższe pozostaje w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), gdyż stosownie do załącznika nr 7 do tego aktu (część B pkt 2 ppkt 2 lit. a) pomiaru oddziaływania akustycznego dokonuje się przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem.

Organ szczegółowo odniósł się też do zarzutu o uciążliwości zapachowej związanej z funkcjonowaniem inwestycji. Należy zwrócić uwagę, że zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Zapachy pomimo, że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie, przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenie amoniaku i siarkowodoru. W polskim systemie prawnym rodzaje substancji wprowadzanych do powietrza i ich dopuszczalne poziomy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. 2012 r., poz. 1031) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r. Nr 16, poz. 87). Z raportu wynika, iż maksymalne 1. godzinne stężenie amoniaku, na poziomie zabudowy (6,0 m n.p.t.) poza granicą terenu własności inwestora przekracza dopuszczalną wartość odniesienia substancji w powietrzu - 400 µg/m³, ale w zasięgu oddziaływania nie występują budynki mieszkalne (załączniki nr 43 i 46 do raportu). Natomiast maksymalne stężenie siarkowodoru poza terenem inwestycji wyniesie 7 µg/m³ (załączniki nr 49 i 52 do raportu) przy normie dopuszczalnej 20 µg/m³. Ponadto należy dostrzec, że w celu ograniczenia emisji, na inwestora nałożono obowiązek stosowania działań ograniczających.

Co do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia analizy skumulowanego oddziaływania obiektu inwestora z innymi obiektami chowu trzody chlewnej oraz chowu drobiu, to podkreślenia wymaga, iż właściciel działki sąsiadującej oznaczonej nr 179 (uczestnik tego postępowania – T. G.) oświadczył, iż na jego działce nie ma obiektu chowu trzody chlewnej (k. 118 akt administracyjnych). Natomiast co do pozostałych obiektów hodowli zwierząt gospodarskich, to organ ocenił, iż są one oddalone o 350 m i 500 m od spornej inwestycji i przeprowadzona analiza wykazała, iż nie dojdzie do skumulowanego oddziaływania przekraczającego standardy środowiskowe.

Nie może też odnieść skutku zarzut odnoszący się do obniżenia atrakcyjności terenów budowlanych wokół inwestycji, gdyż nie jest to wartość chroniona prawem. Niemniej, warto zaakcentować, iż działka inwestorów położona jest w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej, zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S." zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...]. Zatem mieszkańcy oraz potencjalni nabywcy działek w tym rejonie powinni liczyć się z możliwością realizacji obiektów chowu zwierząt gospodarskich na tym terenie.

Nie zasługuje wreszcie na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż nie uchybiono temu przepisowi. Skarżący został bowiem powiadomiony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłoszenia ewentualnych wniosków, pismem z dnia 16 września 2015 r., które zostało odebrane przez pełnoletniego domownika (J. D. - brat skarżącego) w dniu 18 września 2015 r.

Nietrafny okazał się też zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., bowiem w sposób wyczerpujący przeprowadzono postępowanie wyjaśniające realizując zasadę prawdy obiektywnej i wnikliwie oceniono zgromadzony materiał, co znalazło swoje odzwierciedlenie w motywach pisemnych decyzji. Skarżący skorzystał z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w myśl art. 127 § 3 k.p.a., stąd niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 127 k.p.a.

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

ds