Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 6/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960r. - K.p.a.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder/spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. .P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda Z. decyzją z dnia [...]

Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności

i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Burmistrza M. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania W. P. z pobytu stałego z lokalu przy ul. B. [...] w L., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję organ podał, że z wnioskiem o wymeldowanie W. P. wystąpił J. P. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Burmistrz M., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją z dnia [...] odmówił wymeldowania W. P. z lokalu przy ul. [...] w L. Od decyzji tej odwołał się J. P.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda Z. uchylił decyzję Burmistrza M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż organ gminy nie skorzystał z dostępnych środków dowodowych, przez co nie wyjaśnił wnikliwie okoliczności sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy,

a postępowanie to zakończył wydaniem w dniu [...] decyzji, którą ponownie odmówił wymeldowania W. P. z pobytu stałego w lokalu przy

ul. [...] w L. Od decyzji tej odwołał się J. P. Organ II instancji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Z. wskazał, że organ gminy wykorzystał dostępne środki dowodowe, a przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, iż W. P. nie opuścił lokalu przy ul. [...]

w L., a wobec czego nie została spełniona przesłanka uzasadniająca wymeldowanie go z przedmiotowego lokalu. Decyzję organu II instancji J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza M.

z dnia [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w szczególności, iż nie zagwarantowano stronom udziału podczas przeprowadzania wielu czynności dowodowych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wskazano na konieczność przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania i po przeprowadzeniu rozpraw administracyjnych organ gminy w dniu [...] ponownie wydał decyzję

o odmowie wymeldowania W. P. z pobytu stałego z lokalu przy

ul. [...] w L.

Od decyzji tej odwołał się J. P. W odwołaniu wskazał na nieudolność i długotrwałość postępowania, oraz na fakt, iż przedmiotowa decyzja została wydana przez organ gminy w oparciu o niepełny stan faktyczny.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda Z. decyzją z dnia

[...] uchylił w całości decyzję Burmistrza M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał bowiem, że organ gminy nie zgromadził żadnych nowych dowodów w sprawie, a opierał się jedynie na materiałach zebranych przed wyrokiem sądu. Jednocześnie wskazał, że protokoły

z trzech przeprowadzonych rozpraw administracyjnych nie mają wartości dowodowej, gdyż nie zostały podpisane ani przez osoby przesłuchiwane, ani też przez osoby prowadzące rozprawę.

Po ponownym zebraniu materiału dowodowego Burmistrz M. decyzją

z dnia [...] ponownie odmówił wymeldowania Pana W. P.

z lokalu przy ul. [...] w L.

Od decyzji tej odwołanie wniósł J. P. Decyzji tej zarzucił błędne

i niezgodne z rzeczywistością ustalenia stanu faktycznego. Nadmienił też, iż we własnym zakresie ustalił nowe dowody, które jednoznacznie wskazują, że jego matka A. B. P. oraz jej mąż – T. B. nie mieszkają

w lokalu przy ul. [...] w L., lecz są mieszkańcami K. P. Wobec powyższego opiekujący się nimi W. P. również mieszka wraz z nimi, a tym samym nie może przebywać więc w lokalu przy ul. [...] w L. Jako dowód załączył pismo Ośrodka Pomocy Społecznej w K. P. z dnia 7 lipca 2007 r. oraz pismo Komendy Powiatowej Policji w K. P. z dnia 19 lipca 2007r.

J. P. wskazał nadto, że ww. osoby przyjeżdżają do lokalu przy

ul. [...] w L. jedynie wówczas, gdy zapowiedziane są kontrole z urzędu gminy oraz gdy mieszkanie w K. P. udostępniają turystom. Tym samym zarzucił organowi gminy, że błędnie ustalił, jakoby W. P. stale przebywał

w lokalu przy ul. [...] w L. i tam koncentrował swoje interesy życiowe. Odwołujący się podał również, iż W. P. w lokalu tym bywa tylko gościnnie, gdy odwiedza rodziców oraz gdy karmi ich zwierzęta, a wizyty jego są krótkie.

Jednocześnie odwołujący się wskazał, iż należy ponownie przesłuchać A. P.-B. oraz W. P. pod kątem ujawnionych przez odwołującego się dowodów co do miejsca pobytu ww. oraz przeprowadzić postępowanie w celu stwierdzenia, komu przysługuje prawo do lokalu przy ul. [...] w K. P.

Wojewoda Z. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy mając na uwadze, że przyjmowany za podstawę decyzji art. 15 ust. 2 ustawy

z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiąc nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Organ uznał zatem, że sposób rozpatrzenia sprawy o wymeldowanie W. P. zależy od ustalenia, czy opuścił on miejsce stałego zameldowania,

a opuszczenie miejsca pobytu stałego miało charakter dobrowolny i trwały. W ocenie organu, decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym wygaśnięciem zamiaru stałego przebywania w tym miejscu.

Z dowodów zebranych przez organ I instancji nie wynika, że W. P. opuścił lokal przy ul. [...] w L. i skoncentrował interesy życiowe w innym miejscu. Okoliczność ta została potwierdzona nie tylko zeznaniami świadków, ale również ustaleniami z przeprowadzonych przez organ gminy wizji lokalnych oraz ustaleniami dokonanymi przez Straż Miejską i Policję w trakcie przeprowadzanych kontroli meldunkowych.

J. P. występując z wnioskiem o wymeldowanie W. P. wskazał, iż opuścił on przedmiotowy lokal i od 15 sierpnia 2004r. w nim nie mieszka. Ponadto podczas przesłuchania wnioskodawca zeznał do protokołu, iż prawdopodobnie W. P. zamieszkał w Ś. wraz z konkubiną.

Okoliczności tych nie potwierdził W. P. oświadczając, że faktycznie opuścił część domu przy ul. [...] w L. należącą do J. P. Zamieszkał jednak w tym samym budynku, ale w przysługującej rodzicom części mieszkania i za ich zgodą. W trakcie postępowania zaprzeczył też twierdzeniu, jakoby zamieszkał w Ś.

W wyniku postępowania administracyjnego ustalono, iż właścicielem budynku przy ul. [...] w L. jest J. P. Nieruchomość tę otrzymał w drodze darowizny od A. P.-B. i T. B., na rzecz których ustanowiona została dożywotnia bezpłatna służebność osobista, polegającą na prawie korzystania z całego parteru budynku mieszkalnego. Korzystając

z przysługującej służebności, A. i T. B., umożliwili zamieszkiwanie w części domu, którą zajmują W. P., który na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 28 grudnia 2004r. (sygn. akt III RNs 191/04) został ustanowiony ich kuratorem, w celu sprawowania nad nimi osobistej opieki oraz pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego.

We wszystkich zeznaniach składanych w trakcie postępowania administracyjnego małżonkowie B. oświadczali, że W. P. mieszka wraz z nimi

w lokalu przy ul. [...] w L. i prowadzi wraz z nimi wspólne gospodarstwo domowe. Podawali nadto, że syn opiekuje się nimi, robi zakupy, przynosi wodę,

a mieszkaniu tym ma swoje rzeczy osobiste, tu śpi i spożywa posiłki. W. P. również wielokrotnie oświadczał, iż zamieszkuje pod wskazanym adresem

i tu koncentruje swoje centrum życiowe. Odnosząc się do zarzutów J. P., iż jego brat mieszka co prawda w L., lecz przy ul. S., W. P. oświadczył, iż faktycznie często bywa tam w mieszkaniu swojej siostry C. M., lecz wiąże się to ściśle z możliwością skorzystania w tym miejscu z łazienki i sanitariatów, których w mieszkaniu rodziców nie ma oraz udzielaniem niepełnosprawnej siostrze pomocy w codziennych czynnościach. Wskazał ponadto, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a na utrzymanie zarabia sprzedając złowione przez siebie i wędzone (na posesji siostry) ryby. Zaprzeczył jednak, jakoby u swojej siostry mieszkał. Nadmienił również, że w trakcie kontroli meldunkowej jego ewentualna nieobecność w lokalu przy ul. B. [...], w tym również w dniu 28 czerwca 2007r., mogła mieć miejsce jedynie wtedy, gdy robił zakupy, wyjeżdżał do lekarza, do Urzędu Miejskiego lub na ryby.

Twierdzenia J. P. co do faktu zamieszkiwania W. P. przy ul. S. [...] w L. potwierdziła jedynie B. P. -żona J. P., natomiast świadek E. S. oświadczył, że codziennie widuje W. P. na posesji siostry.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy nie potwierdza jednak, że W. P. przebywa w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Zaprzeczyła temu właścicielka tej posesji C. M., która potwierdziła okoliczności wizyt brata w jej domu.

Ponadto organ II instancji uznał, że na podstawie zeznań E. S. oraz B. P. oraz C. M. nie pozwalają na stwierdzenie, że W. P. koncentruje swoje centrum życiowe na ul. S. 3 w L.

W trakcie postępowania przesłuchani w sprawie inni świadkowie bywający

w części budynku przy ul. B. [...] w L. (D. N., E. C., E. P., Ł. K., A. M.) swoich zeznaniach potwierdzili wyjaśnienia złożone przez W. P. oraz małżonków B.

Nie potwierdziły się podane przez J. P. informacje dotyczące zamieszkiwania W. P. w lokalu konkubiny w Ś. oraz stałego pobytu małżonków B. w lokalu przy ul. P. [...] w K. P., którego są właścicielami, a w którym to lokalu W. P. jako ich opiekun winien przebywać.

W ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie w trakcie całego postępowania administracyjnego występowała całkowita rozbieżność w zeznaniach stron postępowania na okoliczność zamieszkiwania W. P. w lokalu przy

ul. [...] w L. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe przy wykorzystaniu z wszystkich dostępnych środków dowodowych (przesłuchanie świadków, rozprawa administracyjna, oględziny) pozwoliło przyjąć, iż W. P. przebywa w lokalu przy ul. B. w L. oraz iż nie utracił zamiaru stałego przebywania w przedmiotowym lokalu. W mieszkaniu tym posiada on swoje rzeczy osobiste i ubrania. Nie ustalono też, by koncentrował on swoje interesy życiowe w innym miejscu niż ten właśnie lokal.

Zdaniem Wojewody Z., J. P. nie wskazał przekonywujących dowodów na okoliczność opuszczenia przez W. P. budynku przy ul. B. [...] w L.

Zebrany przez organ I instancji bardzo obszerny materiał dowodowy, jak również ustalenia dokonane przez organ odwoławczy nie potwierdziły w sposób bezsporny,

iż W. P. przebywa w miejscach wskazanych przez J. P., oraz że jego pobyt tam ma jednocześnie charakter pobytu stałego. Z faktu bowiem, że ktoś często bywa w określonym lokalu, nie można jednoznacznie dowodzić, że tam właśnie osoba skupia swoje centrum życiowe.

Jeżeli więc postępowanie dowodowe nie potwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości faktu przebywania W. P. ani w Ś., ani w lokalu przy ul. P. [...] w K. P., ani też w lokalu przy ul. S. [...] w L.- z jednoczesnym zamiarem pobytu stałego w tych miejscach, a jednocześnie materiał dowodowy wielce uprawdopodobnił fakt przebywania przez niego w lokalu przy ul. B. [...] w L., to wówczas w niniejszej sprawie brak było przesłanek do podjęcia decyzji o wymeldowaniu Pana W. P. z przedmiotowego lokalu. W. P. nie spełnił więc przesłanki opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ odwoławczy podkreślił, że utrzymanie zameldowania na pobyt stały faktycznie przebywającej w danym lokalu osoby, ma za zadanie wyłącznie uporządkowanie oraz zaktualizowanie ewidencji ludności i tylko zapobiega utrzymywaniu fikcji w tej ewidencji. Wskazał nadto, że zameldowanie W. P. przy ul. B. [...] w L. w żaden sposób nie wpływa na sferę praw J. P. do tego lokalu, albowiem nie oznacza przyznania W. P. do niego prawa.

J. P. wniósł skargę na decyzję Wojewody Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia jej

w całości. Decyzji zarzucał błędnie ustalony stan faktyczny, a przez to błędne wnioski, odnoszące się do zamieszkania W. P. przy ul. B. [...] w L.

w części domu, będącej dożywociem rodziców stron oraz mylnego potraktowania tego zamieszkania z bywaniem pod tym adresem, jak również nieznanej skarżącemu konieczności zameldowania osoby sprawującej opiekę pod adresem osób, nad którymi sprawuje się opiekę.

Skarżący zarzucił również, że w postępowaniu nie przeprowadzono wszystkich dowodów, o które wnosił, m.in. ponownego przesłuchania rodziców skarżącego, co do miejsca ich faktycznego zamieszkania.

W ocenie skarżącego, z akt sprawy nie wynika, że przy ul. B. [...] w L. koncentrowały się sprawy osobiste i zawodowe W. P. oraz to, że tam było jego centrum życiowe i centrum zamieszkania. Z decyzji tej wynika natomiast, że życiowe i zawodowe sprawy W. P. koncentrują się przy ul. S. [...]

w L., gdzie jednak W. P. nie jest zameldowany.

Skarżący zarzucał, że aktywność W. P. w pokazywaniu się na

ul. B. [...] związana jest zawsze z kontrolami tych pobytów, prowadzonymi przez organ administracyjny i gdyby nie zapowiedź tych oględzin W. P. by tam nie było.

Skarżący nie zgadza się również z koniecznością zameldowania W. P., jako osoby sprawującej opiekę nad rodzicami stron, w domu będącym własnością skarżącego i wskazał, że w żadnej formie nie protestował przeciwko obecności W. P. przy ul. B. [...] w L. w celu sprawowania opieki nad obecnymi tam rodzicami lub w celu troszczenia się o ich mienie, rośliny a nawet zwierzęta. Sytuacja ta, w jego ocenie, jednak nie wymaga zameldowania.

Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie

z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie dokonały wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prawidłowo oceniły zaistniały

w sprawie stan faktyczny.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy

z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Legalność decyzji dokonującej wymeldowania w trybie art. 15 ust. 2 ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych zależy od nadania właściwego znaczenia terminowi "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące bez wymeldowania"

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania.

Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby opuszczenia mieszkania ( por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2002 r.,

V SA 935/2002, Lex Polonica nr 394981).

Należy również zauważyć, że opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy musi mieć charakter nie tylko dobrowolny, ale i trwały.

Organ badając wskazaną przesłankę musi brać pod uwagę zamiar osoby opuszczającej mieszkanie, przy czym należy pojmować nie tylko subiektywne odczucia tej osoby (jej wole wewnętrzną), ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie na brak dobrowolnego i trwałego charakteru opuszczenia przez W. P. budynku przy ul. B. [...]

w L.

Toczące się postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem J. P. o wymeldowanie brata W. P. z budynku przy ul. B. [...]

w L., stanowiącego własność skarżącego, wskazuje na istnienie konfliktu pomiędzy stronami. Dokonane przez organy obu instancji w postępowaniu administracyjnym ustalenia oraz wyjaśnienia W. P. wskazują jednak na brak woli w opuszczeniu przedmiotowego lokalu.

Zgromadzone w sprawie dowody zostały wszechstronnie rozważone przez organy obu instancji, szczególności zaś przez organ odwoławczy. Organ ten dokonał obszernej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z przesłuchania świadków, oględzin miejsca stałego pobytu strony, oraz z przesłuchania stron.

W świetle tak poczynionych ustaleń, słusznie organy uznały, że w sprawie brak jest faktycznych i prawnych podstaw do podjęcia decyzji o wymeldowaniu W. P. z miejsca pobytu stałego.

Twierdzenie skarżącego co do opuszczenia przez W. P. mieszkania przy ul. B. [...] w L. i przeniesienia centrum jego życiowych interesów w inne miejsce, nie zostało poparte takim dowodem, który by czynił to twierdzenie wiarygodnym. Fakt opuszczenia przez W. P. budynku przy ul. B. [...] potwierdzał jedynie skarżący oraz jego żona B. P., jednakże twierdzeń zawartych w tych zeznaniach nie można uznać za udowodnione.

Mając na uwadze treść zeznań skarżącego i jego żony, zawierających

w przeważającej części zastrzeżenia co do zasadności pobytu W. P.

w części budynku wyodrębnionej na rzecz rodziców ww. osób związku z ustanowioną służebnością, wskazać należy, że istotą postępowania o wymeldowanie jest wyjaśnienie, czy prowadzona ewidencja odzwierciedla stan istniejący. Nie ma zatem znaczenia, czy osoba, której dotyczy postępowanie o wymeldowanie legitymuje się uprawnieniami do przebywania w lokalu oraz to, czy wywiązuje się należycie

z obowiązków kuratora w stosunku do rodziców, z którymi zamieszkuje oraz czy jest odpowiednią osobą do wykonywania tych czynności. Legalność pobytu w lokalu może mieć znaczenie jedynie przy zameldowaniu osoby.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących częstego przebywania W. P. u siostry C. M., zamieszkującej w tej samej miejscowości przy ul. S. [...], stwierdzić należało w świetle powyższych rozważań, że okoliczności te nie uzasadniają wymeldowania brata skarżącego z miejsca stałego pobytu. Codzienna, nawet kilkugodzinna nieobecność W. P. przy ul. B. [...] oraz pobyt w tym czasie na innej posesji w tej samej miejscowości czy też innej, nie oznaczają rezygnacji z zameldowania stałego. Opuszczanie miejsca pobytu stałego w związku z pracą, załatwianiem spraw osobistych oraz powroty do miejsca pobytu stałego są zjawiskiem normalnym i pochopne jest wyprowadzanie z tego faktu wniosku o opuszczeniu miejsca zameldowania.

Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że W. P. nigdy nie zamierzał definitywnie zerwać więzi z miejscem pobytu stałego, natomiast opuszczając to miejsce zawsze wyrażał wolę powrotu. Dowody zgromadzone w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości.

J. P. zarzucał w skardze pominięcie przez organ jego żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków A. B. P. oraz T. P. na okoliczność ich zamieszkiwania w mieszkaniu przy ul. P. [...] w K. P. Wskazać jednak należy, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Zgodnie z art. 80 Kpa, organ administracji ocenia na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Korzysta przy tym z prawa swobodnej oceny dowodów i – o ile ocena nie nosi cech dowolności, brak jest podstaw do jej kwestionowania w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, w tej sprawie okoliczności zamieszkiwania małżonków B. w K. P. zostały przez organy orzekające w sprawie dostatecznie wyjaśnione. Nie można zatem skutecznie postawić organom zarzutu nie wyjaśnienia okoliczności faktycznych i braku oparcia decyzji na ustalonych faktach.

W reasumpcji powyższych rozważań uznać należało, ze organ I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie nie zaistniały ustawowe przesłanki przemawiające za wymeldowaniem W. P. z budynku przy ul. B. [...] w L. Prawidłowa była również decyzja organu II instancji, który ponownie rozstrzygnął sprawę w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.