Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 431/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6260 Statut
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Powołane przepisy: article: art. 13 pkt 2 i 10
journal: Dz.U. 2000 nr 62 poz 718
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska ( spr. ) Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2009r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Bydgoszcz Południe na uchwałę Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 23 października 2008 r. nr XXIV/218/08 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nowej Wsi Wielkiej stwierdza, że paragraf trzeci zaskarżonej uchwały narusza prawo.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2007 r. Rada Gminy N. W. W., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o samorządzie gminnym), podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W. Wskazana uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] pod pozycją [...].

Następnie w dniu [...] marca 2008 r. Rada Gminy N. W. W., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, podjęła uchwałę Nr [...] zmieniającą uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] pod pozycją [...].

Natomiast w dniu [...] października 2008 r. Rada Gminy N. W. W., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, podjęła uchwałę Nr [...] zmieniającą po raz drugi uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W. W myśl § 3 uchwały zmieniającej, wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] pod pozycją [...].

Na wskazaną wyższą uchwałę zmieniającą Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Prokurator Rejonowy B. – P., po uprzednim wezwaniu Rady Gminy N. W. W. do uchylenia zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., domagając się stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 13 pkt 2 i 10 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 62, poz. 718 ze zm.) poprzez ogłoszenie zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] pozycja [...].

W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała nie stanowi ani aktu prawa miejscowego, ani także innego aktu prawnego, które w myśl art. 13 pkt 2 i 10 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych podlegają obowiązkowi obligatoryjnego ogłoszenia w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym. W związku z czym opublikowanie zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] było nieuzasadnione i stanowiło istotne naruszenie art. 13 pkt 2 i 10 w/w ustawy.

Uzasadniając pogląd, iż zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego skarżący wyjaśnił, iż w celu zakwalifikowania określonego aktu do kategorii aktów prawa miejscowego należy zbadać jego cechy formalne i materialne. Wskazał także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że sam fakt podjęcia uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, czy też przytoczenie podstawy prawnej podejmowanych działań, nie mogą przesądzać o charakterze wydanego aktu. W celu zaliczenia określonego aktu jednostki samorządu terytorialnego do aktów prawa miejscowego należy ocenić charakter norm prawnych w nim zawartych oraz kształtowanie przez te normy sytuacji prawnej adresatów. Akt prawa miejscowego musi zawierać przepisy wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania tj. winien zawierać zakazy, nakazy lub uprawnienia. Istotnym, jak wskazał skarżący, dla stwierdzenia powszechności obowiązywania danej normy jest stwierdzenie, czy norma prawna ma charakter abstrakcyjno-generalny, a więc że jest ona adresowana do wszystkich mieszkańców gminy lub wszystkich osób przebywających na terenie gminy jako potencjalnych adresatów tej normy, czy też ma wyłącznie charakter wewnętrzny, tzn. obowiązuje w danym układzie administracji publicznej określając jedynie zadania i obowiązki podmiotów powiązanych więzami podporządkowania organizacyjnego i służbowego. Skarżący podkreślił, iż za akt prawa miejscowego uznaje się akt, który zawiera co najmniej jedną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, natomiast do aktów prawa miejscowego nie zalicza się aktów prawa wewnętrznego. W kontekście przedstawionych uwag skarżący wskazał, iż zaskarżona uchwała nie zawiera norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym oraz, że postanowienia statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W., przyjętego w drodze uchwały Nr [...], zmienionej następnie uchwałą Nr [...] oraz zaskarżoną uchwałą Nr [...], regulują wyłącznie jego wewnętrzną organizację, żaden bowiem z jego przepisów nie nakłada obowiązków, ani też nie kreuje uprawnień względem podmiotów spoza struktury organizacyjnej Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W., w szczególności wobec mieszkańców gminy N. W. W., czy potencjalnych świadczeniobiorców. Źródłem takich uprawnień, w postaci chociażby prawa do uzyskania zasiłku rodzinnego, świadczeń pielęgnacyjnych czy też niezbędnej pomocy udzielanej osobom bezdomnym, są bowiem przepisy ustaw szczególnych np. ustawy o pomocy społecznej, ustawy o świadczeniach rodzinnych czy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a nie postanowienia przedmiotowego statutu. Nie budzi bowiem wątpliwości, jak wskazał skarżący, że podstawą prawną wydawania wszelkich decyzji administracyjnych, nie może być statut jednostki, jako akt regulujący jedynie organizację wewnętrzną ośrodka pomocy społecznej, lecz jedynie przepisy ustaw szczególnych. Skarżący podkreślił, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, iż także w orzecznictwie wyrażony został pogląd, że w treści statutu ośrodka pomocy społecznej nie ma żadnej normy prawnej nakładającej na obywatela gminy jakikolwiek obowiązku lub przyznającej mu określone uprawnienie. Statut taki zawiera jedynie unormowania czysto organizacyjne szczegółowo związane z przedmiotem działalności ośrodka pomocy społecznej, jego strukturą organizacyjną i uregulowania dotyczące gospodarki finansowej jednostki budżetowej.

Natomiast uzasadniając stanowisko, że zaskarżona uchwała nie stanowi również innego aktu prawnego, co do którego obowiązek publikacji w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym wynika z przepisu szczególnego (art. 13 pkt 10 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych) skarżący wyjaśnił, iż w obowiązującym stanie prawnym nie istnieje żaden przepis szczególny, który wskazywałby na obowiązek ogłoszenia statutu ośrodka pomocy społecznej w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym. W szczególności obowiązek ten nie wynika ze wskazanych przez Radę Gminy N. W. W., jako podstawa prawna podjęcia zaskarżonej uchwały, ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o pomocy społecznej. Ośrodek pomocy społecznej nie stanowi bowiem ani jednostki pomocniczej gminy w rozumieniu art. 35 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ani urzędu i instytucji gminnej, których wewnętrzna struktura może zostać określona w wydanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego aktach prawa miejscowego - art. 40 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowi on natomiast, w myśl § 3 przedmiotowego statutu, jednostkę organizacyjną gminy posiadającą statut jednostki budżetowej, której podstawowym celem jest realizowanie zadań gminy związanych z udzielaniem pomocy społecznej, jak również realizowanie zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminie (§ 6, § 9, § 11, § 12, § 13, § 14, § 10, § 15, § 16 przedmiotowego statutu). Również, jak wskazał skarżący, przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują obowiązku ogłaszania w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym statutów ośrodków pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę Prokuratora Rejonowego B. – P. organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie, iż została ona wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu organ zarzucił, iż skrzący wadliwie przywołał dziennik urzędowy w którym opublikowano podstawę prawną, na której naruszenia powołuje się skarżący, Wskazał także, iż wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności, może odnosić się jedynie od uchwały zmienionej zaskarżoną uchwałą, albowiem uchwała zmieniająca nie ma osobnego bytu prawnego, lecz jest wyłącznie integralną częścią uchwały zmienianej. Podkreślił również, iż publikacja w wojewódzkich dziennikach urzędowych statutów gminnych czy też miejskich ośrodków pomocy społecznej jest powszechną i akceptowaną praktyką organów nadzoru we wszystkich województwach. Ponadto, odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi, wskazał iż w przedmiotowej sprawie ewentualnie zachodzą jedynie przesłanki do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie organu, żądanie skarżącego stwierdzenia nieważności uchwały, nie ma racjonalnego i prawnego uzasadnienia oraz jest zbyt daleko idące. Naruszenie bowiem przepisów proceduralnych można uznać za istotne naruszenie prawa, jedynie w sytuacji, gdyby na skutek takiego naruszenia zapadła uchwała o innej treści, niż gdyby naruszenia w ogóle nie było, co w ocenia organu nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, albowiem uwzględnienie skargi w całości, nie doprowadzi do innego skutku, niż ten który istniał przed podjęciem rozstrzygnięcia przez sąd, w związku z czym jest ono niecelowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ppsa sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza obowiązujących w trakcie jego wydawania przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego, nie posiadając kompetencji do rozstrzygania w oparciu o kryterium słuszności czy też sprawiedliwości społecznej. W razie zaś stwierdzenia naruszenia prawa sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy, leczy wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym.

Z treści przepisu zawartego w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) wynika natomiast, iż sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w omawianym zakresie Sąd stwierdza, iż narusza ona w punkcie trzecim obowiązujące w dniu jej uchwalenia przepisy prawne tj. art. 13 pkt 2 i pkt 10 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, ogłoszonej w formie tekstu jednolitego w Dzienniku Urzędowym z 2007 r. Nr 68 pod pozycją 449 (dalej powoływanej jako ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych), i w tym zakresie podziela stanowisko skarżącego, iż uchwała ta nie stanowiąc aktu prawna miejscowego ani innego aktu prawnego o których mowa w art. 13 pkt 2 i pkt 10 w/w ustawy, nie powinna być opublikowana w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym, niemniej w ocenie Sądu naruszenie to nie uzasadnia, wbrew opinii skarżącego, stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, lecz jedynie stwierdzenie, iż narusza ona w punkcie trzecim w/w przepisy prawne. Sąd podziela zarzut organu, iż skarżący przywołał wadliwy dziennik urzędowy w którym opublikowano podstawę prawną na której naruszenie się powołuje, albowiem zgodnie z zasadami techniki prawodawczej o których mowa w rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) jako podstawę prawną podaje się ostatni tekst jednolity danego aktu normatywnego. Jednakże zdaniem Sądu wadliwe przywołanie przez skarżącego podstawy prawnej, czy tez miejsca jej publikacji, nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu, albowiem jak już Sąd wskazał powyżej, sądy administracyjne kontrolując działalności administracji publicznej, nie są związane ani zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Uzasadniając rozstrzygniecie Sądu należy wskazać, iż zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz wydawania dzienników urzędowych określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Art. 13 wskazanej ustawy określa akty prawne, które podlegają ogłoszeniu w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym. W katalogu tym ustawodawca wskazał m.in. akty prawa miejscowego stanowione przez organ gminy oraz inne akty prawne, co do których obowiązek ich publikacji w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym wynika z przepisów szczególnych (art. 13 pkt 2 i 10 w/w ustawy). Zatem dla przesądzenia czy w przedmiotowej sprawie istniał obowiązek publikacji zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, decydujące znaczenie ma rozstrzygnięcie czy zaskarżana uchwała jest aktem prawa miejscowego, bądź też innym aktem prawnym o którym mowa w art. 13 pkt 10 w/w ustawy.

Z uwagi na okoliczność, że art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o samorządzie gminnym) nie zawiera definicji aktu prawa miejscowego, to zakwalifikowanie danego aktu do kategorii aktów prawa miejscowego powinno być poprzedzone badaniem cech danego aktu. Bowiem sam fakt podjęcia uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie może jeszcze przesądzać o charakterze wydanego aktu jako aktu prawa miejscowego. Także samo wskazanie podstawy prawnej przy podejmowaniu działań przez ten organ nie przesądza o tym, że dana uchwała zawiera normy powszechnie obowiązujące, co słusznie zauważył skarżący. Rozstrzygające znaczenie dla zakwalifikowania danego aktu stanowionego przez orany jednostek samorządu terytorialnego do kategorii aktów prawa miejscowego maja dwa kryteria: po pierwsze charakter norm prawnych w nim zawartych (normy generalno-abstrakcyjne, normy indywidualno-konktretne), po drugie zaś zakres ich obowiązywania (normy powszechnie obowiązujące, normy wewnętrzne). W tym miejscu należy wskazać, iż Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej powoływana jako Konstytucja RP) wprowadza podział wszystkich aktów normatywnych na dwie kategorie: akty normatywne powszechnie obowiązujące i akty normatywne wewnętrzne. Zasadnicza różnica między tymi aktami polega na tym, że tylko akty powszechnie obowiązujące mogą mieć moc wiążącą w stosunku do wszystkich podmiotów prawa, w tym i w stosunku do zwykłych obywateli, podczas gdy akty wewnętrzne mogą wiązać tylko podmioty hierarchicznie podporządkowane organowi wydającemu taki akt. Akt prawa miejscowego, będący zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) źródłem prawa powszechnie obowiązującego, musi zawierać normy mające charakter generalno-abstrakcyjny (normy ogólne), a zatem adresat takich norm powinien być określony przez wskazanie jego cech, a więc nazwą generalną (np. każdy człowiek, żołnierz, funkcjonariusz publiczny, osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji), zaś sposób powinnego zachowania wyznaczony przez takie normy powinien odnosić się do zachowań powtarzalnych. Podkreślić przy tym należy, że akt prawa miejscowego nie musi być adresowany do wszystkich osób zamieszkałych lub przebywających na określonym terytorium, wystarczy wskazanie adresatów co najmniej grupowo, o ile wyodrębnienie dokonywane jest w oparciu o określone kryterium. Drugą zaś cechą charakteryzującą akt prawa miejscowego, jako źródła prawa powszechnie obowiązującego, jest jego zewnętrzny charakter, a zatem akt ten nie może być skierowany wyłącznie do podmiotów określonego pionu administracyjnego, cechującego się hierarchicznym oraz strukturalnym powiązaniem. Należy podkreślić, iż oba kryteria cechujące akty prawna miejscowego muszą być spełnione łącznie, aby dany akt mógł być zaliczony do aktu prawa miejscowego. Odnosząc przytoczone uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż zaskarżona uchwała, tak jak i uchwała nią zmieniona, nie stanowi aktu prawa miejscowego, to jest aktu normatywnego o charakterze powszechnie obowiązującym na obszarze działania organu który go ustanowił. Postanowienia bowiem zmienionego zaskarżoną uchwałą statutu Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W., regulują wyłącznie wewnętrzną strukturę organizacyjną ośrodka, żaden zaś z jego przepisów nie nakłada obowiązków, ani też nie kreuje uprawnień względem podmiotów spoza struktury organizacyjnej Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W. W., w szczególności względem potencjalnych świadczeniobiorców. Źródłem takich uprawnień, co trafnie podkreślił skarżący, w postaci chociażby prawa do uzyskania zasiłku rodzinnego, świadczeń pielęgnacyjnych czy też niezbędnej pomocy udzielanej osobom bezdomnym, są przepisy ustaw szczególnych np. ustawy o pomocy społecznej, ustawy o świadczeniach rodzinnych czy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a nie postanowienia przedmiotowego statutu. Statut ośrodka zawiera wyłącznie unormowania czysto organizacyjne szczegółowo związane z przedmiotem działalności ośrodka pomocy społecznej, jego strukturą organizacyjną i uregulowania dotyczące gospodarki finansowej jednostki budżetowej.

Zaskarżona uchwała nie stanowi również innego aktu prawnego, co do którego obowiązek publikacji w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym wynika z przepisu szczególnego (art. 13 pkt 10 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych). Żaden bowiem z obowiązujących przepisów prawnych dotyczących problematyki samorządu terytorialnego nie kreuje obowiązku ogłoszenia statutu ośrodka pomocy społecznej w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym.

Przesądzając zatem, że zaskarżona uchwała nie stanowi ani aktu prawa miejscowego, ani też innego aktu prawnym o którym mowa w art. 13 pkt 10 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, w związku z czym nie istniał obowiązek publikacyjny określony w art. 13 w/w ustawy, należy ocenić zakres naruszenia prawa związany z opublikowaniem przez Radę Gminy N. W. W. zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], a w szczególności konsekwencje prawne z tym związane. Zgodnie z treścią art. 147 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę m.in. na uchwałę o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Dyspozycja przywołanego przepisu prawnego pozwala zatem sądowi na stwierdzenie nieważności uchwały, w sytuacji gdy przepis szczególny nie wyłącza stwierdzenia jej nieważności. Jeżeli natomiast określony przepis ustawy szczególnej wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności uchwały, to sąd uwzględniając skargę, poprzestaje jedynie na stwierdzeniu, że została ona wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie istnieje taki przepis szczególny. W myśl bowiem art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, odnoszącego się do uchwał oraz zarządzeń organu gminy sprzecznych z prawem, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Skoro zaś w opisanej sytuacji organ nadzoru nie może stwierdzić nieważności uchwały, to tym samym również sąd w przypadku stwierdzenia, że naruszenie prawa przez organ gminy jest nieistotne, nie może stwierdzić nieważności takiego aktu, a jedynie ograniczyć się do stwierdzenia, iż narusza on prawo. Zdaniem Sądu zapis § 3 zaskarżonej uchwały, mówiący iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], tym samym więc kreujący obowiązek publikacji uchwały w wskazanym dzienniku urzędowym, ma właśnie charakter nieistotnego naruszenia prawa. Należy zauważyć, iż Konstytucja RP i w konsekwencji ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, tworzy wymóg "oficjalnego: ogłaszania aktu jako warunek jego obowiązywania, jedynie w odniesieniu do aktów powszechnie obowiązujących. Nie oznacza to jednak, iż akty wewnętrzne nie muszą być podane do wiadomości ich adresatów. Z przepisu art. 2 ust. 2 w/w ustawy wynika bowiem, iż jedynie odrębna ustawa może wyłączyć obowiązek ogłoszenia takiego aktu. Zatem w świetle obowiązujących przepisów należało zaskarżoną uchwałę, jako akt prawa wewnętrznego, podać do publicznej wiadomości (ogłosić). Nie istniał jedynie w stosunku do niej, zgodnie z treścią art. 13 w/w ustawy, wskazującego katalog aktów prawnych podlegających ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym, ustawowy wymóg ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Z tych też powodów Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały, ograniczając się do stwierdzenia, iż wyłącznie § 3 zaskarżonej uchwały narusza prawo.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art.147 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji.