Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2012/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. W. i M. W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] czerwca 2017r. [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia Pana P. W. i Pana M. W., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (przychodnia NZOZ) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i budowie zjazdu publicznego na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] przy ul. K. [...] w P.. Jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia wskazał art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.), art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 zw. dalej k.p.a).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w uzasadnieniu orzeczenia organ pierwszej instancji zreferował dotychczasowy przebieg postępowania uzgodnieniowego i wskazywane przez siebie zastrzeżenia co do parametrów przedmiotowej inwestycji, z powodu których dwukrotnie odmówił jej akceptacji. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że w aktualnie przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji dopuszczono dach o kącie nachylenia między 20 a 50°, co "pozostaje w sprzeczności z zasadami tradycyjnego kształtowania zabudowy na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego miasta" oraz ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10,0 m od granicy działki, a zatem niezgodnie z historyczną linią zabudowy na tym terenie. W ocenie organu pierwszej instancji, aby planowana inwestycja stanowiła kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i w sposób harmonijny wpisała się w tkankę zabytkowego miasta należy ustalić nachylenie połaci dachowych w przedziale 20-30° (dla budynków wyższych niż parterowe) i ustalić obowiązującą linię zabudowy w granicy działki od strony ul. K..

Na powyższe postanowienie, zachowując ustawowy termin, zażalenie złożyli inwestorzy.

Po analizie akt sprawy organ zażaleniowy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.

Do form ochrony konserwatorskiej, określonych w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami należą: wpis do rejestru zabytków, wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego, ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

Właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego w niniejszej sprawie wynika z faktu położenia terenu inwestycji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jako "układ urbanistyczny miasta P. i zespół budowlany wraz z podziemną, archeologiczną warstwą kulturową" decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. [...] z [...] czerwca 1989 r., pod nr rejestru [...]. Granice ochrony konserwatorskiej oznaczono na załączonym do decyzji planie.

W świetle przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku usługowego (przychodni NZOZ) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zjazdem z drogi publicznej. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 10,0 m od granicy działki drogowej nr ew. [...]; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie ustalono "z uwagi na określenie maksymalnej powierzchni zabudowy budynku usługowego"; ustalono maksymalną szerokość elewacji frontowej budynku na 15,00 m; ustalono maksymalną wysokość budynku na 10,00 m n.p.t.; ustalono maksymalną powierzchnię zabudowy budynku na [...] m2. W zakresie geometrii dachu ustalono dach dwuspadowy o symetrycznych połaciach o nachyleniu od 20 do 50°, z możliwością wprowadzenia lukarn lub facjat w ilości i wielkości, która nie zdominuje podstawowej bryły dachu; kalenica winna być równoległa do ul. K. i dłuższego boku budynku.

Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie parametry inwestycji określone są nieprecyzyjnie i dają możliwość dość swobodnego kształtowania zabudowy na etapie projektu budowlanego, bowiem w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji nie wskazano wymaganych przepisami prawa: wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; wysokości kalenicy. Określenie w projekcie decyzji "maksymalnej wysokości budynku" jest zapisem nieprecyzyjnym - nie wiadomo, czy należy ją uznać za wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej czy za wysokość kalenicy. Nie określono też wartości minimalnych w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej i wysokości elewacji/kalenicy. Pojęcie "powierzchni zabudowy" jest pojęciem niezdefiniowanym ustawowo, podlegającym różnym interpretacjom i nie obrazuje stopnia intensywności zabudowy na terenie inwestycji w odniesieniu do terenów sąsiednich - nie pozwala zatem ocenić dostosowania planowanej zabudowy do sposobu zagospodarowania sąsiednich nieruchomości.

Wobec tak sporządzonego projektu decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe uzgodnienie przedmiotowej inwestycji przez organ konserwatorski, który akceptując to zamierzenie, w istocie aprobowałby powstanie obiektu, nie mając wiedzy o jego planowanych gabarytach i formie architektonicznej. W postępowaniu uzgodnieniowym nie ocenia się bowiem zamierzenia inwestycyjnego, ale dopuszczalność planowanej inwestycji we wskazanej lokalizacji i określonym kształcie, wynikającym z ustalonych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy warunków i parametrów.

Z analizy urbanistycznej, stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie wynika jak przedstawia się zabudowa i sposób zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze i jakie są jej podstawowe cechy. Należy zauważyć, że choć w materiale dowodowym znajduje się dokument p.n. ,,Analiza urbanistyczno-architektoniczna", to w istocie nie przedstawia ona wyników i wniosków z czynności polegającej na rozważeniu, zbadaniu, wyjaśnieniu, jakie gabaryty zabudowy i formę architektoniczną posiadają budynki w obszarze analizowanym, w jaki sposób są lokowane na parcelach budowlanych, jaka funkcja zabudowy dominuje na tym terenie. Wobec powyższego, nie jest możliwa ze stanowiska konserwatorskiego ocena wpływu planowanej inwestycji na zachowanie walorów zabytkowych chronionego układu urbanistycznego. Dysponując tak wykonaną analizą nie można rozstrzygnąć, jak wygląda zabudowa na tym terenie oraz czy planowany budynek usługowy dostosuje się do charakterystycznych cech istniejącego zespołu, czy też będzie stanowić element dysharmonizujący i godzący w walory układu urbanistycznego P.. Organ konserwatorski pierwszej instancji, opierając się na wiedzy znanej mu z urzędu, ocenił, że przyjęte w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy stopień nachylenia połaci dachowych oraz ustalona linia zabudowy naruszają walory chronionego układu urbanistycznego, co stanowi przyczynę odmowy uzgodnienia. Kopie map sytuacyjno-wysokościowych załączonych do projektu decyzji i analizy urbanistycznej potwierdzają zasadność stanowiska organu pierwszej instancji co do sytuowania zabudowy na terenie miasta w linii frontowej granicy działek - tak lokowana jest zabudowa w obszarze analizowanym przy ul. P., ul. P. i ul. K. (za wyjątkiem budynku nr [...] i [...]).

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżących kwestii wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych i wymaganego prawem uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi z uwagi na przyleganie obszaru inwestycji do pasa drogowego, zauważyć należy, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w postanowieniu z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] wskazał, że zarządca drogi w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na podstawie przepisu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, może wyrazić zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 tego przepisu. Wyrażenie takiej zgody nie może jednak nastąpić w ramach postępowania uzgodnieniowego, o którym mowa wart. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tylko w odrębnym postępowaniu, na podstawie wniosku złożonego przez strony postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by inwestorzy w niniejszej sprawie wystąpili do zarządcy drogi z wnioskiem o udzielnie zgody na usytuowanie budynku przychodni NZOZ w odległości mniejszej niż 10,00 m i by wniosek ten został rozpatrzony negatywnie. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego inwestycja nie mogła zostać zaakceptowana ze stanowiska konserwatorskiego z uwagi na brak niezbędnych danych w projekcie decyzji, dotyczących parametrów zabudowy oraz brak informacji o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze, stanowiącym część chronionego układu urbanistycznego P..

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan P.W. i Pan M.W., zarzucając mu:

1/ naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wyniki sprawy tj. art. 7 k.p.a. art. 8 k.pa., 9, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.pa. i art. 107 § 3 k.p.a., a to przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ zażaleniowy, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków słusznie uznał iż planowana inwestycja narusza wartości zabytkowe istniejącego układu urbanistycznego w P., podczas gdy zarówno organ pierwszej instancji jak i organ zażaleniowy nie był w stanie scharakteryzować podstawowych cech układu urbanistycznego na terenie w którym skarżący planują inwestycję, a w konsekwencji dowolne przyjęcie zasad harmonijnego zagospodarowania "zabytkowego zespołu urbanistycznego w P.";

2/ błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy polegający na przyjęcie przez organ opiniujący, iż w tradycyjnej zabudowie miasta P. nachylenie połaci dachowych dla budynków wyższych niż parterowe wynosi 20-30o podczas gdy budynki znajdujące się przy ul. K. mają niejednolite nachylenie dachowe.

3/ błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na przyjęciu przez organ opiniujący, iż linia zabudowy w odległości 10 m od granicy z drogą krajową jest rzekomo sprzeczna z zasadami harmonijnego zagospodarowania "zabytkowego zespołu urbanistycznego", podczas gdy linia zabudowy przy ul. K. jest niejednolita.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c p.p.s.a. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przytoczono argumentację mającą uzasadniać powołane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd nie stwierdził, aby zostało ono wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym jego uchylenie.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym następuje m.in. po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem, zabytków, którego zgoda jest wymaga w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Jak wynika z akt sprawy teren, na którym skarżący planują realizację budynku usługowego (przychodnia NZOZ) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i budowie zjazdu publicznego na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] przy ul. K. [...] w P., został wpisany do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] czerwca 1989r. pod nr rejestru [...], jako układ urbanistyczny miasta P. i zespół budowlany wraz z podziemna archieologiczną warstwą kulturową. Wskazać zatem należy, że w świetle art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, historyczny układ urbanistyczny to przestrzenne założenie miejskie zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Ustanowienie ochrony konserwatorskiej takiego układu ma na celu trwałe zachowanie jego historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej. Oznacza to m. in. zachowanie układu placów i ulic, ich przebiegu, szerokości i przekroju, rozplanowania i sposobu zagospodarowania parceli, a także gabarytów i linii zabudowy oraz zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetę całego układu.

Zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przyjąć należy, że wszystkie działania i rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego winny być podejmowane dla zapewnienia odpowiednich warunków, umożliwiających zachowanie zabytków we właściwym stanie, ich odpowiedniego zagospodarowania i utrzymania, zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości, udaremnienia niszczenia i właściwego korzystania z zabytków. W związku z powyższym organ ochrony zabytków rozstrzyga w omawianej sprawie, czy ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie naruszają wartości zabytkowych istniejącego układu urbanistycznego.

W wyniku tego, działalność inwestorska w strefach podlegających ochronie konserwatorskiej, podporządkowana jest ścisłym wymogom konserwatorskim bowiem zgodnie z kolei z art. 4 ustawy ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu:

1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie;

2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków;

3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków;

4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę;

5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków;

6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska..

W konsekwencji należy uznać, że uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają charakter uznania administracyjnego, wynikającego z uprawnień i obowiązków organów wskazanych w powyższych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd, nie dopatrzył się zatem, aby stanowisko organu konserwatorskiego w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister Kultury rozpoznając zażalenie skarżących dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Podkreślić należy, że obecne postępowanie przed organem uzgadniającym przedmiotową inwestycję poprzedzone było już innymi rozstrzygnięciami tegoż organu. W postanowieniu z [...] czerwca 2016r. Konserwator określił warunki jakie winna spełniać z punktu widzenia ochrony zabytków planowana inwestycja. Wskazał w nim m.in. jakie winno być dopuszczalne ze względów na zachowanie tradycji zabudowy miasta, nachylenie połaci dachowych (20-30o). W zaskarżonym postanowieniu organy konsekwentnie podtrzymują swoje stanowisko w tym zakresie wyjaśniając, że w/w nachylenie jest charakterystyczne dla tradycyjnej zabudowy miasta. Również w kwestii wyznaczenia linii zabudowy, organ wyjaśnił, że przedstawiony przez niego warunek wynika z konieczności zachowania harmonijnego zagospodarowania zabytkowego zespołu urbanistycznego. Wskazał także, na możliwość uzyskania przez inwestorów od właściwego zarządcy drogi na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zgody na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (tj. min. 10 m).

Odnosząc powyższe do treści uzgadnianego projektu decyzji organ w ocenie Sądu zasadnie uznał, że nie zawiera on de facto istotnych parametrów tj. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; wysokości kalenicy. Określenie w projekcie decyzji "maksymalnej wysokości budynku" jest bowiem zapisem nieprecyzyjnym - nie wiadomo, czy należy ją uznać za wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej czy za wysokość kalenicy. Nie określono też wartości minimalnych w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej i wysokości elewacji/kalenicy. Pojęcie "powierzchni zabudowy" jest pojęciem niezdefiniowanym ustawowo, podlegającym różnym interpretacjom i nie obrazuje stopnia intensywności zabudowy na terenie inwestycji w odniesieniu do terenów sąsiednich - nie pozwala zatem ocenić dostosowania planowanej zabudowy do sposobu zagospodarowania sąsiednich nieruchomości.

Wobec tak sporządzonego projektu decyzji o warunkach zabudowy organ konserwatorski miał podstawy do odmowy uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. Akceptując to zamierzenie, w istocie aprobowałby powstanie obiektu, nie mając wiedzy o jego planowanych gabarytach i formie architektonicznej. W postępowaniu uzgodnieniowym nie ocenia się zaś zamierzenia inwestycyjnego, ale dopuszczalność planowanej inwestycji we wskazanej lokalizacji i określonym kształcie, wynikającym z ustalonych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy warunków i parametrów.

Jak słusznie zauważył Minister, z analizy urbanistycznej, stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie wynika jednak jak przedstawia się zabudowa i sposób zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze i jakie są jej podstawowe cechy. Należy zauważyć, że choć w materiale dowodowym znajduje się dokument p.n. ,,Analiza urbanistyczno-architektoniczna", to w istocie nie przedstawia ona wyników i wniosków z czynności polegającej na rozważeniu, zbadaniu, wyjaśnieniu, jakie gabaryty zabudowy i formę architektoniczną posiadają budynki w obszarze analizowanym, w jaki sposób są lokowane na parcelach budowlanych, jaka funkcja zabudowy dominuje na tym terenie. Wobec powyższego, słusznie organy konserwatorskie uznały, że nie była możliwa ze stanowiska konserwatorskiego ocena wpływu planowanej inwestycji na zachowanie walorów zabytkowych chronionego układu urbanistycznego. Dysponując tak wykonaną analizą nie można rozstrzygnąć, jak wygląda zabudowa na tym terenie oraz czy planowany budynek usługowy dostosuje się do charakterystycznych cech istniejącego zespołu, czy też będzie stanowić element dysharmonizujący i godzący w walory układu urbanistycznego P. Dlatego też, co wskazano powyżej, organ konserwatorski pierwszej instancji, opierając się jedynie na wiedzy znanej mu z urzędu, ocenił, że przyjęte w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy stopień nachylenia połaci dachowych oraz ustalona linia zabudowy naruszają walory chronionego układu urbanistycznego, co stanowi przyczynę odmowy uzgodnienia. Kopie map sytuacyjno-wysokościowych załączonych do projektu decyzji i analizy urbanistycznej potwierdzają zasadność stanowiska organu pierwszej instancji co do sytuowania zabudowy na terenie miasta w linii frontowej granicy działek - tak lokowana jest co do zasady zabudowa w obszarze analizowanym przy ul. P., ul. P. i ul. K. (za wyjątkiem budynku nr [...] i [...]).

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej otrzymał delegację do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

W związku z powyższym Minister Infrastruktury w dniu [...] sierpnia 2003 r. wydał rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Zgodnie z § 1 rozporządzenia określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Obowiązek zatem precyzyjnego ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wszystkich w/w wielkości wynika wprost z przepisów prawa.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. W niniejszej sprawie mamy do czynienie z postępowaniem uzgodnieniowym, w którym to z uwagi na zakreślony organom przez ustawodawcę czas na wydanie rozstrzygnięcia, jak również zakres uzgodnień, dokonują one jedynie oceny możliwości realizacji określonej w projekcie decyzji opierając się na materiałach dowodowych dostarczonych przez organ wydający decyzję oraz swoją wiedzę specjalistyczną. Wbrew zarzutom skargi to nie organ uzgodnieniowy zobligowany jest do dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie, czy też gromadzenia materiału dowodowego.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia Ministrowi Kultury zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłego w sprawie postanowienia, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego posiłkując się wiedzą posiadaną z urzędu i załatwienia sprawy, oraz dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (wskazując na jego braki), a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.