Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2383/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 21
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Jan Grzęda, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 226/10 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 13 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 7200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: Spółka) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.z dnia 13 listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za 2004, 2005 i 2006 r. i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N. z dnia 19 maja 2009 r.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2006 w łącznej wysokości 560.992,74 zł. wskazując, że budowle w postaci dróg wewnętrznych znajdujących się na nieruchomości wykorzystywanej przez Spółkę do działalności gospodarczej położonej w M. na działkach nr ew. 148 i 149 zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Jednak w ocenie Spółki zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 nr 9 poz. 31 ze zm. dalej: u.p.o.l.), wynika, że wszystkie drogi w okresie od 2004 do 2006 r. były wyłączone spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości z powodu zmiany treści przepisu na mocy ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200 poz. 1953), która weszła w życie od 1 stycznia 2004 r.

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2009 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty za lata 2004 -2006.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2009r. Spółka rozszerzyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 w wysokości 97.590,60 zł, wskazując, że w pierwotnym wniosku nie uwzględniono powierzchni gruntów zajętej pod pasy drogowe.

Decyzją z dnia 19 maja 2009r. Wójt Gminy N. odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2004-2006. W uzasadnieniu wskazano, że na działkach będących własnością Spółki, znajdowały się budowle i obiekty oznaczone w wewnętrznych dokumentach finansowo-księgowych Spółki jako drogi, place, parkingi, które nie były przeznaczone do ruchu publicznego. Także, z wypisów z rejestru gruntów z dnia 28 października 2005 r. oraz z dnia 16 stycznia 2009r. wynikało, że na działkach nie było gruntów oznaczonych jako "dr", co odpowiada pojęciu drogi w ewidencji gruntów. Podkreślono także, że skoro zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 dalej: u.p.g.i k.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów to w sytuacji, gdy nie wykazano na nieruchomości należącej do spółki gruntów oznaczonych symbolem "dr" brak było podstaw do wyłączenia przedmiotowych dróg z opodatkowania. Organ pierwszej instancji zauważył także, że Minister Finansów w piśmie z dnia 19 kwietnia 2004 r., wskazał, iż zamierzeniem ustawodawcy przy nowelizacji art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. z 2004 r. nie było dokonywanie zmian stanowiących istotę dotychczasowych regulacji.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 13 listopada 2009 r. utrzymało w mocy w powyższą decyzję, wskazując że art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. dotyczy wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości "pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu". Nie zawiera natomiast definicji pojęcia "pas drogowy" ani "droga", które są wyjaśnione w art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. drogach publicznych (Dz.U. z 2003 r. nr 200, poz. 1953). Z tego powodu stwierdzono, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż działki i umieszczone na nich budowle nie były objęte zwolnieniem od opodatkowania na podstawie art.2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l.

W skardze wniesionej do WSA Spółka zarzuciła naruszenie:

art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 21 u.p.g.i k.przez błędne przyjęcie, że o istnieniu pasa drogowego, drogi oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu decydują odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków;

art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, art. 21 u.p.g.i k.przez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 - 2006 rok na podstawie przepisów nie będących przepisami prawa podatkowego;

art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 21 u.p.g.i k.przez nieprawidłową interpretację tego przepisu i uznanie, że posiadane przez Spółkę drogi, place, parkingi i chodniki podlegały w 2004 — 2006 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzje wydane w sprawie stwierdził, że zgodnie z § 68 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Tym samym drogi wewnętrzne stanowiące wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości nie podlegają klasyfikowaniu, jako drogi z symbolem "dr" tylko powinny otrzymać taki symbol jak grunty, na których są urządzone. Zwrócono uwagę, że z opinii biegłego wynikało, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy było opodatkowanie dróg urządzonych przez Spółkę, które były wykorzystywane do prowadzonej działalności, miały charakter wewnętrzny i służyły wyłącznie do poruszania się po tej nieruchomości.

WSA wskazał tym samym, że organy błędnie uznały, iż wyłączenie z opodatkowania dróg wewnętrznych na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. uzależnione było od oznaczania gruntów symbolem "dr". Stwierdzono także, że w art. 8 ust. 1 u.p.o.l. nie zawiera przesłanek do stwierdzenie, iż termin "droga" nie obejmuje swym zakresem dróg wewnętrznych. Sąd pierwszej instancji doszedł także do przekonania, że art. 21 u.p.g.i k.nie mógł stanowić podstawy prawnej do oceny zakresu wyłączenia z opodatkowania określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

Od powyższego wyroku pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wywiódł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 4 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w zw. z art. 21 p.g.k., polegającą na uznaniu, że przepis ten nie może stanowić podstawy prawnej do oceny zakresu wyłączenia z opodatkowania określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

W skardze kasacyjnej zarzucono także na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania poprzez uchylenie decyzji SKO pomimo braku naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 21 ust. 1 u.p.k., oraz mimo braku naruszenia przez Kolegium art. 122, art. 187 §1 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w sytuacji, gdy powinno dojść do oddalenia skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz Spółki należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por.:uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 1(34) z 2010 r., poz. 1).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Decydujące znacznie dla wyniku sprawy miał jednak zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l i art. 21 u.p.g.i k.).

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy budowle związane z drogami wewnętrznymi położonymi na nieruchomości Spółki w okresie 2004, 2005r mogły być objęte wyłączeniem z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W ocenie organu o braku podstaw do wyłączenia przesądzało to, że grunty, na których drogi te były zlokalizowane nie zostały oznaczone w ewidencji gruntów, właściwym dla gruntów pod drogami symbolem "dr". Uznając za prawidłową odmienną ocenę wyrażoną w zaskarżonym wyroku przede wszystkim należał odwołać się do przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w tym okresie. Przepis ten stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Przepis w tym brzmieniu został wprowadzony ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003 r. Nr 200 poz. 1953 z późn. zm.), którą nadano nowe (mające znaczenie dla niniejszej sprawy) brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., obowiązujące od dnia 9 grudnia 2003r. Na podstawie tego przepisu, co obecnie nie jest już sporne wyłączeniem objęto zarówno drogi publiczne jak i tzw. drogi wewnętrzne. Przesądza o tym brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. obowiązujące przed dniem 9 grudnia 2003 r. wprowadzające wyłączenie dotyczące tylko "budowli dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajętymi pod nie gruntami". Porównanie zakresów tych wyłączeń z opodatkowania wskazuje, że przed dniem 9 grudnia 2003 r. wyłączenie z opodatkowania odnosiło się tylko do trzech kategorii przedmiotów, a mianowicie: a) pasów drogowych, b) budowli dróg publicznych, c) oraz zajętych pod nie gruntów. Od powyższej daty, w związku z inną budową stylistyczną tego przepisu, a przede wszystkim skreśleniem słowa "publiczne" niewątpliwe rozszerzono zakresu wyłączenia z opodatkowania i objęto nim nie tylko drogi publicznych, ale wszelkie inne, a więc i wewnętrzne. Stan prawny ponownie w tym zakresie uległ zmianie od dnia 1 stycznia 2007r. (por. art. 1 pkt 3 lit. b) tiret trzecie ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz.U. Nr 249 poz.1828). W nowelizacji nadano nowe brzmienie art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l., i w sposób nie budzący wątpliwości wyłączono z opodatkowania tylko te grunty, które zostały zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. Nowelizacja dokonana z dniem 1 stycznia 2007 r. świadczy o tym, że dopiero z tym dniem wyłączenie z opodatkowania dotyczyło dróg publicznych. Potwierdza to uzasadnienie projektu zmian (druk nr 1082 Sejmu RP V kadencji) z którego wynika, że zmiana miała na celu doprecyzowanie m.in. brzmienia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. z powodu istniejących wątpliwości interpretacyjnych. Zatem zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Wyłączenie o jakim mowa w tym przepisie odnosiło się zarówno do dróg publicznych jak i innych, w tym dróg wewnętrznych.

Na tle omówionego przepisu sporne pozostawało rozumienie przyjętego w nim określenia ,,pasy drogowe’’. W tym zakresie należało zgodzić się z poglądami ukształtowanymi w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, że określenie to zostało zdefiniowane art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt FSK 2198/04; publik. ONSAiWSA z 2006, nr 5, poz. 149 oraz wyroki NSA z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II FSK 483/07; z dnia 16 października 2009r., sygn. akt II FSK 784/08; z dnia 29 listopada 2011r. sygn. akt II FSK 1438/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl w skrócie: CBOSA).

Zgadzając się z ocena wyrażoną w tych wyrokach wyjaśnić ponownie należało, że pojęcie "pas drogowy" w istocie nie jest pojęciem języka potocznego, bo nie jest wymieniane w słownikach (zob. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka. t. II Warszawa 1979, s. 611-612; S. Skorupka. Słownik frazeologiczny języka polskiego. Warszawa 1985, t. I s. 650-651; Słownik poprawnej polszczyzny pod red. W. Doroszewskiego. Warszawa 1976, s. 492-493), odmiennie niż pojęcie drogi, jako wydzielonego pasa ziemi przystosowanego do komunikacji. W przepisie tym jednak nie o takie potoczne znaczenie tych wyrażeń chodziło ustawodawcy. Jeżeli bowiem treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. została wprowadzona ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w której ustawodawca równocześnie zdefiniował pojęcia "pas drogowy" i "droga" (art. 1 pkt 3), a w art. 2 zmienił brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. obejmującym te pojęcia, to oznacza to, że te właśnie definicje należy stosować także na gruncie wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W konsekwencji zgodnie z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych "pasem drogowym" będzie wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługa ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, zaś "drogą" - budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego zlokalizowana w pasie drogowym. Odwołując się do takiego rozumienia omawianych przepisów trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że "droga" na gruncie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., to budowla. To zaś pojęcie rozumieć należy zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 1 pkt 3 u.p.o.l., jako "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem". Tym samym nie podzielono odmiennych poglądów co do konieczności językowego rozumienia pojęć "pas drogowy", "droga", o jakich mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (por. R. Dowgier, L. Etel: glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/582/06, publik. Finanse Komunalne 2007, nr 3, s. 49).

Jednocześnie jak trafnie to dostrzegł sąd pierwszej instancji w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. ustawodawca objął wyłączeniem od podatku od nieruchomości trzy kategorie przedmiotów opodatkowania: a) pasy drogowe, b) drogi, c) obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Z powyższego zaś wynika to, że zarówno pojęcie "pas drogowy", jak i "droga" to pojęcia nietożsame. W konsekwencji nie ma podstaw aby przyjąć, jak konsekwentnie twierdzą organy podatkowe, że podlegają one wyłączeniu z opodatkowania wówczas, gdy w ewidencji gruntów zostały zaklasyfikowane jako "dr", a więc jako grunty. Tymczasem nie sposób utożsamiać pojęć "droga", "pas drogowy" oraz grunty, albowiem rozróżnia je ustawodawca na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w § 68 ust. 3 pkt 4 wskazano, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m. in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem - dr. Nie ma w nim wymienionego pojęcia "pas drogowy". Już tylko z tego powodu brak jest podstawy prawnej do stosowania do wyłączenia z opodatkowania przedmiotów określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., przepisów art. 21 u.p.g. i k. Należy zauważyć, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odmiennie niż w przypadku ustawy o podatku rolnym lub ustawy o podatku leśnym , brak jest bezpośredniego odniesienia do ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, w sytuacji zwłaszcza, gdy ewidencja pewnej kategorii gruntów nie uwzględnia, zapisy w niej zawarte mają znaczenie drugorzędne, a determinantem wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Uznanie za prawidłowe stanowiska odmiennego prowadziłoby do sytuacji, w której ewidencja gruntów i budynków zawsze stanowiłaby jedyną podstawę wymiaru podatków, nawet wtedy, gdy dane z tej ewidencji byłyby niezgodne ze stanem rzeczywistym (por. A. Sarna, P. Banasik, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych, Przegląd Podatkowy 2007, nr 11, str. 46). Treść powołanego w skardze kasacyjnej art. 21 ust. 1 u.p.g. i k. jest bowiem jednoznaczna i przesądza o tym, iż wyłącznie w wypadku, gdy ewidencja gruntów zawiera dane dotyczące przedmiotu opodatkowania (rodzaju gruntu lub budynku), te dane są podstawą określenia wymiaru podatku.

Przedstawiona argumentacja odnosząca się do oceny prawidłowości wykładni i zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, czyniła jednocześnie pozbawione podstaw zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie podstawy orzekania przez sąd pierwszej instancji oraz uznania, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na zakwalifikowanie w latach 2004 – 2006 do przedmiotów opodatkowania "dróg wewnętrznych".

W związku z powyższymi rozważaniami należy uznać za niezasadną argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dotyczy wyłączenia spod opodatkowania tylko takich budowli dróg, które zostały umieszczone w pasie drogowym, a nie jakichkolwiek "dróg". Nieprawidłowo również stwierdzono, że do kwestii ustalenia, czy dany grunt jest pasem drogowym jest art. 21 u.p.g. i k., zgodnie z którym podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Słusznie natomiast zauważył sąd pierwszej instancji, że dla rozpoznania niniejszej sprawy rozstrzygające było przeprowadzenie opinii przez biegłego, z której wynikało, że sporne drogi zostały urządzone przez Spółkę na nieruchomości wykorzystywanej przez nią do prowadzenia działalności oraz miały charakter wewnętrzny i służyły wyłącznie do poruszania się po tej nieruchomości. Z tego powodu WSA w Warszawie doszedł do prawidłowego wniosku, że skoro stan faktyczny był niesporny i nie budził wątpliwości, fakt, że w latach 2004 – 2006r. na nieruchomości Spółki urządzone były drogi wewnętrzne, to należało wyłączyć je spod opodatkowania. Dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, jaką jest budowla, determinantem wymiaru tego podatku jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Znaczenie drugorzędne mają natomiast w tej mierze zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają na celu potwierdzenie rzeczywistego stanu nieruchomości.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności po rozpoznaniu sprawy na rozprawie Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 14 2 pkt 1 i ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia dla doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...)/Dz.U. Nr 212 poz. 2075 ze zm./.