Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1120/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 35 ust 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody z dnia 23 lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

1.

Starosta [...] decyzją z dnia 11.04.2019 r. (znak [...]) zatwierdził dla B. W.-S. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą "przebudowa, rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej, elektrycznymi, centralnego ogrzewania, budowa nawierzchni utwardzonej w tym dojazdu, dojść, miejsc postojowych, miejsca na ustawienie kontenera na odpady stałe, rozbiórkę częściową budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz przyłączy wodociągowego i kanalizacji sanitarnej kolidujących z planowaną inwestycją, na działce nr [...] obr[...] w Z.."

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał m.in., że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego P., B. (uchwała Rady Miasta Z. nr LIX/946/2010 z dnia 9.09.2010 r.), w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem MN/MP-10 tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej. Organ I instancji przytoczył definicję budynku jednorodzinnego (art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane) i podał, że zatwierdzany projekt budowlany, obejmujący budowę budynku jednorodzinnego, jest zgodny z podstawowym przeznaczeniem tego terenu. Spełnione są także, wynikające z planu miejscowego, wymogi przewidziane dla przyszłej inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 40,08 %, przy wymaganych min. 40 %, powierzchnia zabudowy zajmuje 35,5 % terenu inwestycji, przy przewidzianych planem max. 40 %. W budynku zaprojektowano 4 kondygnacje (piwnica, parter, poddasze i poddasze 2). Plan miejscowy dopuszcza realizację jednej kondygnacji, której wszystkie czerty ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu i nie więcej niż dwóch kondygnacji w poddaszu. Wysokość budynku wynosi 10,77 m, przy dopuszczalnych 11 m. Wskazał Starosta [...], że obsługa komunikacyjna obiektu zapewniona zostanie poprzez zjazd z drogi publicznej oznaczonej w planie miejscowym symbolem KDZ-02 oraz za pomocą ciągów pieszo-jezdnych KPJ-01. W ocenie Starosty [...], zatwierdzany projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie będzie oddziaływać na obszar Natura 2000. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Szerokość działki inwestora (nr [...]) wynosi od 13,66 do 13,69 m. W konsekwencji powyższego, budynek mieszkalny od strony wschodniej został zlokalizowany bezpośrednio w granicy działki nr [...]. Ściana zwrócona w kierunku tej granicy jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Od strony zachodniej przedmiotowy budynek został zlokalizowany w odległości 2,5 m od granicy działki [...]. Ściana zwrócona w kierunku tej granicy jest także ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Rozwiązania te są zgodne z par. 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pozostałe odległości budynku mieszkalnego względem działek sąsiednich są także zgodne z par. 12 ust. 1 i par. 272 ust. 2 wskazanego aktu prawnego. Odległość od działki [...], wynosi 4,33 m. Dla inwestycji zapewniono wymaganą liczbę miejsc postojowych, których lokalizacja jest zgodna z par. 23 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. Podkreślił organ I instancji, że w zabudowie jednorodzinnej nie określa się lokalizacji miejsca do gromadzenia odpadów (par. 23 ust. 4). Wody opadowe odprowadzane będą na nieutwardzony teren własny inwestora (par. 29 rozporządzenia). W ocenie Starosty [...], przedłożony projekt budowlany jest kompletny i spełnia określone prawem wymagania.

2.

Odwołanie od opisanej decyzji Starosty [...] wniosła H. B.. Zarzuciła m.in., że objęty decyzją Starosty [...] budynek, nie jest budynkiem jednorodzinnym oraz nie została zachowana odpowiednia odległość między zewnętrzną wschodnią ścianą budynku na działce nr [...], a zachodnią zewnętrzną ścianą budynku planowanego. Zakwestionowano w odwołaniu także przyjętą wysokość projektowanego budynku, która – w ocenie odwołującej się - narusza postanowienia obowiązującego planu miejscowego. Odwołująca się podniosła także zarzuty dotyczące braku nasłonecznienia lokalu w jej budynku, spowodowane planowaną inwestycją.

3.

Wojewoda decyzją z dnia 23.07.2019 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Przedstawił wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulacje planistyczne odnoszące się do działki inwestora. Podał, że przedmiotowa inwestycja stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny z pokojami na wynajem. Działka inwestora ([...] posiada dostęp do drogi publicznej (ul. [...] Połączenie tej działki z drogą publiczną odbywa się poprzez wewnętrzną drogę dojazdową o szerokości jezdni asfaltowej ok. 3m. Stanowi ona działkę nr [...], będącą własnością Gminy Z.. Połączenie inwestycji z drogą publiczną ustalone zostało w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu oznaczonego symbolem MN/MP-10 przewiduje obsługę komunikacyjną z ciągów pieszo-jezdnych o symbolu KPJ-01 oraz KPJ-02.

W zakresie dotyczącym nasłonecznienia lokali mieszkalnych od strony zachodniej, podał organ odwoławczy, że do projektu budowlanego załączona została szczegółowa analiza wskazująca na spełnienie wymagań par. 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) – w stosunku do otaczającej zabudowy. Także w odniesieniu do budynku skarżącej, analiza przesłaniania wykazała, że spełnione są wymagania wynikające z par. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Budynek skarżącej od strony planowanej inwestycji, ze względu na usytuowanie w bliskiej odległości od granicy z działką nr [...] (1,67 m) posiada jedno okno o wymiarach 0,3x0,5, które usytuowane jest na wysokości 2,2 m. od poziomu terenu, co przy wysokości najwyżej położonej części obiektu przesłaniającego (okap projektowanej przebudowy i rozbudowy) położony w odległości 4,95 m od okna przesłanianego, daje wysokość przesłaniania wynoszącą 2,9 m. Zatem, jest to odległość mniejsza od podanej wyżej odległości wynoszącej 4,95 m.

Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu dotyczącego braku zgodność wysokości budynku z postanowieniami planu. Wskazał, że zgodnie z par. 20 pkt 2 lit. i planu, wysokość budynku do kalenicy winna wynosić 11 m nad poziomem terenu od strony przystokowej. Organ II instancji ustalił, że wysokość projektowanego budynku wynosić będzie 10,77 m.

Odnośnie zarzutu braku spełnienia warunku z par. 20 pkt 2 lit. a planu miejscowego, a dotyczącego zakazu zabudowy szeregowej lub bliźniaczej – podał organ odwoławczy, że zakaz ten nie dotyczy obiektów budowlanych zaewidencjonowanych w ewidencji gruntów i budynków na dzień wejścia w życie planu miejscowego lub obiektów których realizacja na podstawie decyzji administracyjnej rozpoczęła się przed wejściem w życie uchwały (par. 4 pkt 1 planu). Budynek podlegający przebudowie i rozbudowie na działce nr [...] przylegać będzie bezpośrednio do budynku na działce nr [...]. Zatem, zabudowa "bliźniacza" została zrealizowana przed wejściem w życie przepisów planu miejscowego.

Nie podzielił organ odwoławczy zarzutu naruszenia par. 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowany obiekt usytuowany będzie w granicy z działką nr [...] i przylegać będzie do budynku mieszkalnego na tej działce oraz w odległości 2,5 m od granicy z działką nr [...]. Odległość między budynkami wynosi ok. 4,17 m. Sytuowanie budynku w odległości innej niż określone w par. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia wymaga spełnienia wymogów z par. 271-273 cytowanego rozporządzenia, co polega na wykonaniu ściany oddzielenia pożarowego. W ocenie Wojewody, projekt zamierzonego budynku zawiera rozwiązanie zgodne ze wskazanymi przepisami.

Organ odwoławczy przenalizował parametry projektowanego budynku mieszkalnego i odniósł te parametry do wymagań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uznał, że wymania te nie zostały naruszone. Projekt budowlany – w ocenie Wojewody – jest kompletny, zaś projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

4.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję Wojewody z dnia 23.07.2019 r. wniosła H. B.. Zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. art. 8 par. 1 i art. 9 k.p.a. poprzez dopuszczenie się przez orzekające organy administracji naruszeń przepisów skutkujących brakiem zaufania do organów władzy publicznej;

2. art. 7, 11 w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a. – poprzez brak odniesienia się do argumentów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania;

3. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez pominięcie okoliczności, że droga dojazdowa do działki budowlanej nie spełnia wymogów tego rozporządzenia w zakresie szerokości, jako ciągu pieszko-jezdnego;

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 20 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] poprzez udzielenie pozwolenia na budowę budynku, który winien być kwalifikowany jako dom w zabudowie bliźniaczej – w połączeniu z budynkiem na działce nr [...], który oddzielony ma zostać od nowo planowanej zabudowy ścianą przeciwpożarową;

5. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 20 pkt 2 lit. i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, którego wysokość od poziomu terenu do kalenicy określono na 12 m;

6. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 271 rozporządzenia o war. techn. Budynków poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, który nie gwarantuje zachowania odpowiedniej odległości między zewnętrzną, wschodnią ścianą budynku na działce nr [...] oraz zachodnią zewnętrzną ścianą budynku planowanego;

7. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 13, par. 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu przewidując zbyt bliską lokalizację zachodniej ściany budynku planowanego od wschodniej ściany budynku skarżącej na działce nr [...]

8. art. 89 par. 2 k.p.a. poprzez brak wyznaczenia rozprawy, w szczególności w zakresie dotyczącym budynku gospodarczego objętego wnioskiem o pozwolenie na częściową rozbiórkę.

Skarga zawierała także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 9.12.2019 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uczestniczka postępowania B. W.-S. w piśmie z dnia 3.12.2019 r. wskazała na brak zasadności podniesionych w skardze argumentów i zarzutów i domagała się oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonych w sprawie decyzji wykazała, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania w stopniu nakazującym wyeliminowanie kontrolowanych aktów administracyjnych z obrotu prawnego (art. 145 par. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej ten akt prawny powoływany jako "p.p.s.a."). Skarga, jako nieuzasadniona, podlegała zatem oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...);

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, iż zatwierdzony projekt budowlany spełniał wymogi wynikające z cytowanych wyżej punktów 3 i 4 art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. był kompletny oraz wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Zasadnicze kontrowersje budziła natomiast kwestia zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skargi, sporna inwestycja, poprzez błędnie przyjętą kwalifikację zamierzonych robót budowlanych (przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego, zamiast budowy nowego budynku) narusza zakaz realizacji zabudowy szeregowej lub bliźniaczej wynikający z par. 20 pkt 2 lit. a) uchwały Rady Miasta Z. nr [...] z dnia 9 września 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: [...]. Skarżąca podnosiła bowiem, iż skoro zamiarem inwestora jest "praktycznie całościowa likwidacja istniejącego obiektu, to nie może być mowy o jego przebudowie i rozbudowie, tylko budowie nowego obiektu". Wg skarżącej, taka zaś budowa nowego budynku, z uwagi na bezpośrednie przyleganie do budynku na sąsiedniej działce nr [...], byłaby w realiach sprawy niedopuszczalna (niezgodna z planem miejscowym) gdyż w istocie tworzyłaby tzw. zabudowę bliźniaczą.

Powyższy zarzut uznać należało za nietrafny.

Zauważyć należy, że zawarty we wniosku inwestora opis planowanego zamierzenia budowlanego obejmował obok przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] w Z. także – częściową rozbiórkę budynku mieszkalnego. Wyrzeczenie sentencji decyzji organu I instancji powtarza wskazaną treść wniosku złożonego w sprawie przez inwestora, dopuszczając w ramach udzielanego pozwolenia budowlanego – także zgodę na częściową rozbiórkę spornego budynku. Treść przedłożonego projektu budowlanego, zatwierdzonego przez organ administracji architektoniczo-budowlanej również precyzyjnie wskazywała, które elementy obiektu budowlanego istniejącego na działce nr [...] ulegać będą rozbiórce, a które przebudowie (por. k. 26a, 26b, 26c) i jaki jest zakres rozbudowy. Przy dopuszczonej więc kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia 11.04.2019 r. częściowej rozbiórce istniejącego obiektu i planowanym przez inwestora zakresie przyszłych prac budowlanych, nie można podzielić zapatrywania skargi, iż przyjęta kwalifikacja i zakres robót budowlanych naruszać może prawo. Bez wątpienia bowiem stwierdzić należy, że zakres tych prac odnosić się będzie do przebudowy wschodniej ściany istniejącego budynku oraz rozbudowy tego obiektu w kierunku zachodnim. Brak było więc podstaw do przyjmowania prawnej niedopuszczalności takiego zakresu zamierzonych robót i ich prawnej kwalifikacji jeśli zważyć, że wydana w sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę obejmowała także możliwość częściowej rozbiórki istniejącego obiektu. Rozebranie części istniejącego już w zabudowie bliźniaczej budynku, w zamyśle inwestora, warunkuje rozbudowę tego obiektu. Podkreślić przy tym należy, iż rozbudową jest zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Rozbudowa jest jednocześnie postacią budowy, co wprost wynika z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W sprawie niewątpliwie nie występuje sytuacja całkowitej likwidacji istniejącego obiektu budowlanego prowadząca do zakończenia jego fizycznego bytu. Powyższe wynika z analizy wskazanych wyżej kart zatwierdzonego projektu budowlanego, które ukazują zakres zamierzonych robót budowlanych. Zakres ten przy tym nie narusza w ogóle istniejących fundamentów budynku mieszkalnego oraz podlegającej przebudowie jego ściany wschodniej, graniczącej z budynkiem znajdującym się na sąsiedniej działce nr [...]. W przedstawionej sytuacji uznać więc należało, że w wyniku realizacji zamierzonych robót budowlanych, nie ulegną zmianie te parametry ocenianego budynku mieszkalnego, które rzutują na przyjmowaną dotychczas jego kwalifikację, tj. budynku w zabudowie bliźniaczej. Zabudowa tego rodzaju występuje wówczas, gdy ma miejsce przyleganie ścian sąsiadujących budynków. W ocenianym zaś przypadku, zakres zamierzonych przez inwestora robót obejmujący pozostawienie ściany granicznej budynku i przebudowę tej ściany, nie wpłynie na zmianę istniejącej dotychczas bliźniaczej zabudowy. Jak trafnie przy tym wskazał organ odwoławczy, zakaz zabudowy bliźnaczej wynikający z par. 20 pkt 2 lit. a planu miejscowego nie dotyczy obiektów budowlanych, których realizacja na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych rozpoczęła się przed wejściem w życie niniejszej uchwały (par. 4 pkt 1 planu miejscowego). Rozbudowa i przebudowa istniejącego, zrealizowanego przed wejściem w życie planu miejscowego budynku bliźniaczego, nie zostały wykluczone przez regulację par. 20 pkt 2 lit. a planu miejscowego.

Nie był trafny zarzut naruszenia par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do tego przepisu, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Wojewoda w zaskarżonej decyzji przyjął, że wskazane w tym przepisie pojęcie "jezdni" odnosi się do pasa po którym ma odbywać się dojazd. W ocenie Wojewody powyższy wymóg został spełniony. Poza kwestionowaniem tej okoliczności, skarga nie podawała żadnych argumentów mających przemawiać za brakiem trafności dokonanych w sprawie ustaleń. Czyni to podniesione w tym zakresie zarzuty nieuzasadnionymi, a przy tym nietrafnymi. Dodać także trzeba, iż obowiązujący dla terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wskazuje, że obszar MN/MP-10 ma zapewnioną obsługę komunikacyjną za pośrednictwem ciągu pieszo-jezdnego KPJ-01. Przyjęta w planie miejscowym taka kwalifikacja dostępności komunikacyjnej działki inwestora przesądza o bezzasadności podniesionego w tym zakresie zarzutu, skoro – co bezsporne – działka inwestora przylega do takiego właśnie ciągu pieszo-jezdnego (KPJ-01).

Nietrafny był zarzut naruszenia par. 23 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zarzut ten dotyczył nieprawidłowego określenia miejsca gromadzenia odpadów stałych. Dostrzec jednak należy, że stosownie do par. 23 ust. 4 tego aktu, w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej nie określa się odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej. Brak prawnego wymogu określania wskazanych odległości czyni oceniany zarzut nieuzasadnionym.

W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 143 kc i niedysponowaniem przez inwestora prawem do budynku gospodarczego znajdującego się częściowo na działce stanowiącej własność skarżącej nr ([...]), a częściowo na działce inwestora [...]) stwierdzić należy, iż zakres przewidzianych robót budowlanych ogranicza się wyłącznie do terenu do którego inwestora ma tytuł prawny. Nie naruszają zatem prawa własności te czynności i roboty budowlane, które podejmowane będą przez inwestora względem własnej nieruchomości i obiektów (ich części), które na tej nieruchomości się znajdują. Co do takiego zakresu robót, inwestor – wbrew przedstawionym w skardze zapatrywaniom - nie jest zobowiązany do pozyskiwania jakiejkolwiek zgody skarżącej.

W zakresie dotyczącym przesłaniania i zacieniania budynku skarżącej przez budynek objęty kontrolowaną decyzją zauważyć należy, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji przeprowadził obszerny wywód i rozważania wskazujące na spełnienie w ocenianym przypadku wymaganych prawem odległości obu budynków od siebie, które wyłączają wpływ na naturalne oświetlenie pomieszczeń w obiekcie skarżącej i minimalny czas ich nasłonecznienia. Skarga nie przedstawiała żadnych argumentów mogących podważyć wniosek, iż miarodajne w powyższym aspekcie przepisy, określające odległości od budynków zostały w sprawie naruszone. Sądowa kontrola tego aspektu sprawy także nie wykazuje uchybień w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.