Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1490/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o. o. w W. na zarządzenie Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ujęcia w gminnej ewidencji zabytków I. stwierdza nieważność zarządzenia nr [...] Prezydenta[...] z dnia [...] lutego 2015 r. w części dotyczącej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków Miasta [...]pod numerem [...] w części A załącznika do zarządzenia - obiektu budynku biurowego przy ul. [...] w W., II. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej M. Sp. z o. o. w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] (dalej jako "organ", "Prezydent") wydał w dniu [...] lutego 2015 r. zarządzenie nr [...] w sprawie zmian w ewidencji zabytków Miasta [...].

Wobec powzięcia 27 marca 2015 r. informacji o włączeniu obiektu przy ul. [...] w W. do gminnej ewidencji zabytków (pod numerem [...]), M. Sp. z o.o. w W., będąca użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej przy ul. [...] w W. i właścicielem budynku biurowego stanowiącego odrębną nieruchomość posadowionego na ww. nieruchomości, pismem z 30 marca 2015 r. wezwała Prezydenta [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez usunięcie przedmiotowej nieruchomości z gminnej ewidencji zabytków [...].

Skarżąca wskazała, że przed sądami administracyjnymi toczyło się już postępowania w sprawie włączenia obiektu przy ul. [...] w W. do gminnej ewidencji zabytków (dalej jako "GEZ"). WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2652/12 stwierdził nieważność zarządzenia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...]lipca 2012 r. w części dotyczącej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków Miasta [...]obiektu budynku biurowego (d. [...])[...], ul. [...]. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. w sprawie II OSK 2189/13 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Skarżąca wskazała, że Prezydent [...] ponownie wydał zarządzenie o włączeniu obiektu przy ul. [...] do GEZ pod tym samym nr ID, zaledwie 2 tygodnie po wydaniu wyroku przez NSA.

Prezydent [...] w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odmówił usunięcia ww. obiektu z gminnej ewidencji zabytków.

Prezydent wskazał, że organem prowadzącym gminną ewidencję zabytków nie jest "organ konserwatorski" rozumiany jako organ ochrony zabytków wymieniony w art. 89 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej jako "u.o.z."), lecz w myśl art. 22 ust. 4 tej ustawy – wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Prezydent wskazał, że niezbędna analiza odnośnie budynku przy ul. [...] została przeprowadzona i udokumentowana. Ma ona formę pisemną i obejmuje pismo Prezydenta [...] do wnioskodawcy z dnia 19 kwietnia 2013 r. znak [...] zawierające szerokie uzasadnienie ujęcia budynku w GEZ oraz opinię K. G., Naczelnika Wydziału Opieki nad Zabytkami Biura [...] Konserwatora Zabytków z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie wartości zabytkowych budynku przy ul. [...]. Wyniki analizy wskazują, ze zachodzą podstawy faktyczne i materialno-prawne do uznania obiektu za zabytek w rozumieniu ustawy oraz włączenia go do GEZ.

Organ wskazał ponadto, że włączenie obiektu do GEZ zarządzeniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nastąpiło w uzgodnieniu z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 2 lutego 2015 r.), tym samym ujęcie obiektu w GEZ nastąpiło w zgodzie z treścią art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ podkreślił, że budynek ma istotne wartości artystyczne, historyczne i naukowe i spełnia definicję zabytku zapisaną w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Pismem z 29 maja 2015 r. M. Sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Prezydenta [...] w formie zarządzenia z [...] lutego 2015 r. nr [...] w sprawie zmian w ewidencji zabytków Miasta [...], którego treścią było włączenie obiektu przy ul. [...] w W. do Gminnej Ewidencji Zabytków, wnosząc o stwierdzenie nieważności powyższego zarządzenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła zarządzeniu naruszenie:

1. art. 22 ust. 5 u.o.z. w zw. art. 3 ust. 1 u.o.z. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez:

- przyjęcie, że wójt, burmistrz i prezydent miasta nie mają obowiązku dokonywania wszechstronnej analizy posiadania wartości zabytkowych przez obiekt wyznaczany do włączenia do gminnej ewidencji zabytków, podczas gdy w przedmiotowej sprawie obowiązek ten został na organ nałożony przez sądy administracyjne, które zajmowały się kwestią włączenia do gminnej ewidencji zabytków obiektu położonego przy ul. [...], jak również wynika on z zasady demokratycznego państwa prawnego, z której wynika prawo obywateli do rzetelnego i merytorycznego rozpatrzenia ich sprawy

- przyjęcie, że pismo z dnia 19 kwietnia 2013 r. skierowane w imieniu Prezydenta [...] do M. sp. z o.o. (znak: [...]) może stanowić przejaw dokonania niezbędnej analizy odpowiadającej wymogom wskazanym przez NSA, pomimo że zostało ono wysłane do spółki w ramach innego postępowania - z wniosku z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wykreślenia z gminnej ewidencji zabytków nieruchomości przy ul. [...], które zakończyło się wyrokiem NSA, a zatem przedmiotowe pismo już raz było badane przez sądy administracyjne, które stwierdziły, że nie spełnia ono wymogów dokumentowania dokonanej przez organ analizy;

- oparcie włączenia obiektu przy ul. [...] do gminnej ewidencji zabytków o nierzetelną i obarczoną licznymi błędami merytorycznymi notatkę z dnia 26 stycznia 2015 r. ws. wartości zabytkowych budynku przy ul. [...] sporządzoną przez K. G. oraz brak wskazania w notatce na jakiej podstawie została ona sporządzona, podczas gdy brak zawiadomienia właściciela o zamiarze dokonania wizji wskazuje, że ocena wartości zabytkowych wartości obiektu dokonana została w oparciu o nieznane materiały,

- art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. w zw. z § 18 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem poprzez podjęcie działania w oparciu o kartę adresową zabytku nieruchomego przy ul. [...], opracowaną w dniu 12 lipca 2012 r. i niezaktualizowaną podczas ponownego rozpatrywania kwestii włączenia obiektu do gminnej ewidencji zabytków, podczas gdy wskazany przepis umożliwia włączenie karty adresowej budynku nieruchomego do gminnej ewidencji zabytków po uprzednim sprawdzeniu czy dane w niej zawarte są wyczerpujące i zgodne ze stanem faktycznym

- art. 22 ust. 5 punkt 3 u.o.z. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez dokonanie uzgodnienia włączenia bez wyjaśnienia, co stanowiło podstawę wyznaczenia spornego budynku do ujęcia w ewidencji pomimo, że obowiązek taki został nałożony na organ w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 21 stycznia 2015 r.

- art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. art. 3 ust. 1 u.o.z. poprzez przyjęcie, że obiekt przy ul. [...] w W. wypełnia przesłanki uznania za zabytek w rozumieniu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na wyciągnięcie tego rodzaju wniosków

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że tylko obiekt, który posiada walory zabytkowe może został wpisany do ewidencji zabytków. Niewystarczające dla przyjęcia, że dany obiekt jest dziełem będzie stwierdzenie, ze pochodzi z minionej epoki. Ponadto w ocenie skarżącej pismo z dnia 19 kwietnia 2013 r., które Prezydent [...] skierował do Spółki, w dużej mierze opiera wartość zabytkową obiektu o jego wartość historyczną wynikającą z dawnej funkcji obiektu, bowiem zdaniem organu przy ul. [...] mieścił się niegdyś [...], przy czym skarżąca wskazała, że [...] mieścił się w budynku obok przy ul. [...], który został, za zgodą konserwatora zabytków, wyburzony a w jego miejscu wzniesiono nowy obiekt biurowy. Dawna funkcja obiektu, nie może zatem stanowić uzasadnienia do włączenia obiektu przy ul. [...] do GEZ, a tym bardziej nie może stanowić przejawu dokonania rzetelnej analizy okoliczności faktycznych dotyczących przedmiotowej sprawy, w budynku przy ul. [...] mieściła się bowiem dawna Centrala [...]. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę, że pismo to było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych i nie był to dla sądów dokument, na którym można byłoby oprzeć włączenie obiektu przy ul. [...] do GEZ.

Skarżąca wskazała ponadto na nierzetelność notatki sporządzonej przez K. G.. W przedmiotowej notatce wskazane zostało, że budynek mieścił pierwotnie Centralę [...], co także jest błędnym wskazaniem dawnej funkcji obiektu. W związku z powyższym dokument, w którym błędnie podane są podstawowe fakty, takie jak lokalizacja budynku, czy jego funkcja nie spełniał wymogów rzetelnej analizy, do jakiej zobowiązany był organ.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. W ocenie Prezydenta organ prowadzący gminną ewidencję zabytków nie ma obowiązku dokonywania wszechstronnej analizy wartości zabytkowych przez obiekt podlegający włączeniu do GEZ. Nadto również w wyroku NSA obowiązek taki nie został nałożony, bowiem wyrok ten formułuje nakaz przeprowadzenia analizy "jakiejkolwiek", a nie "wszechstronnej" oraz udokumentowania tych czynności w formie uproszczonej. Organ podniósł, że obiekt zewnątrz jak i od wnętrza jest szeroko dostępny ze względu na swą funkcję handlową i wejście do pomieszczeń wykluczonych z ogólnego dostępu nie było konieczne dla realizacji założonych celów wizji. Dlatego wyciąganie przez skarżącą wniosku, że brak zawiadomienia właściciela o zamiarze dokonania wizji wskazuje, że ocena wartości zabytkowych obiektu została dokonana o nieznane materiały, jest niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, a zarzuty skargi okazały się uzasadnione, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest Zarządzenie Nr [...]. Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2015r. w sprawie zmian w ewidencji zabytków Miasta [...], na podstawie którego do ewidencji tej pod nr [...] wpisano budynek położony przy ul. [...] w W..

W świetle zaś art. 22 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, prowadzona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) gminna ewidencja zabytków winna obejmować:

1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru,

2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz

3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Założenie ewidencji zabytków przez organ wykonawczy gminy pozostaje w związku z działaniami wojewódzkiego konserwatora zabytków obowiązanego do sporządzenia wykazu zabytków, o których mowa w art. 1 pkt 5 lit. b ustawy zmieniającej oraz wykazu zabytków nieruchomych wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Nie ulega wątpliwości, iż Zarządzenie stanowi akt organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, o czym świadczy art. 22 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków, stanowiący o możliwości wyznaczenia przez organ gminy w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków obiektu zabytkowego do włączenia go do gminnej ewidencji zabytków. Akt ten władczo wkracza w zespół uprawnień właściciela zabytku objętego takim wpisem, bowiem powoduje powstanie określonej ochrony konserwatorskiej tzn. w określonych sprawach potrzebne są uzgodnienia konserwatorskie, stanowi o tym pkt 1 a ustawy o ochronie zabytków, według treści którego w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w decyzji o warunkach zabudowy, w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego uwzględnia się ochronę innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie natomiast z treścią art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków wymaga pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego znajdującego się w gminnej ewidencji zabytków lub na obszarze wpisanym do tej ewidencji.

Rozstrzygając sprawę niniejszą nie można tracić z pola widzenie, iż w stosunku do poprzedniego Zarządzenia z dnia [...]lipca 2012r. nr [...] dokonującego wpisu przedmiotowej nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 3 lipca 2013r. sygn. akt VII SA/Wa 2652/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2015r. w sprawie II OSK 2189/13.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 170 ppsa "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Moc wiążąca orzeczenie określona w art. 170 ppsa w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r. I CKN 169/98 OSP 2001 z. 4, poz. 63). Związanie to dotyczy także składu orzekającego w niniejszej sprawie, a to oznacza, że kwestii tej, Sąd nie może rozstrzygnąć inaczej czy w odmienny sposób niż wynika to z prawomocnego orzeczenia.

Oceniając legalność zaskarżonego Zarządzenia uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżone Zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 22 ust. 5 u.o.z. w zw. art. 3 ust. 1 u.o.z. w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Naczelny Sąd administracyjny wyjaśnił, iż przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie przewidują, by ujęcie zabytku przez prezydenta miasta w gminnej ewidencji zabytków stanowiło rozstrzygnięcie podejmowane przez organ gminy w formie decyzji administracyjnej. Konsekwencją tego zapatrywania jest odstąpienie od wymogu wydania rozstrzygnięcia w sprawie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (dowodowego) w oparciu o zasady wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego. Jednak nie może to oznaczać , iż ujęcie budynku w gminnej ewidencji zabytków może nastąpić bez zbadania przesłanek uzasadniających przypisanie temu obiektowi wartości zabytkowych.

Niestosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie wskazania obiektu do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków nie znosi obowiązku dokonania przez organ ustaleń odnoszących się do kwestii wartości zabytkowych obiektu.

Umieszczając zabytek w gminnej ewidencji zabytków organ gminy stwierdza, że obiekt ten charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony nieruchomości ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Bowiem tylko taki obiekt, który spełnia ustawową definicję zabytku może zostać ujęty w ewidencji. Tego rodzaju akt kwalifikujący stwarza wymóg określenia przez organ podstaw sformułowania oceny o wartości zabytkowej obiektu, której poprawność stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wynika, że działanie prezydenta miasta polega na "wyznaczeniu" zabytku nieruchomego do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków. Reguły rządzące dokonaniem tego rodzaju czynności kształtującej sytuację prawną właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, uwzględniając zasadę legalizmu, nie przewidują, by działanie organu w tym zakresie mogło polegać na ujęciu zabytku w gminnej ewidencji zabytków bez jakiejkolwiek analizy przyczyn uzasadniających taką decyzję, jak też jej udokumentowania chociażby w uproszczonej formie.

W tym miejscu odnosząc się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę , należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał na uproszczoną możliwość udokumentowania stanowiska merytorycznego organu, a nie jak tego chce organ, na uproszczenie analizy przyczyn uzasadniających rozstrzygnięcia dotyczącego ujęcia w ewidencji zbytków.

Mając powyższe na uwadze należy podzielić zarzut skargi, iż wymogów takich nie spełnia notatka urzędowa sporządzona w dniu 26 stycznia 2015r. przez pracownika [...]Konserwatora Zabytków- K. G., który jednocześnie jest autorem sporządzonej w dniu 12 lipca 2012r, Karty adresowej obiektu nr [...].

Oparcie się organu na powyższej notatce urzędowej, bez wyjaśnienia na jakiej podstawie ją sporządzono ( w tym na czyje zlecenie), czy jej sporządzenie poprzedzone było oględzinami obiektu, jakie kwalifikacje do oceny wartości obiektu w rozumieniu art. 3 ust 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami posiada jej autor, w sytuacji gdy wartość historyczna , czy też artystyczna ( naukowa) przedmiotowego budynku budzi poważne wątpliwości , na dowód czego skarżący w toku postępowania przed organem przedstawia ekspertyzy autorytetów w dziedzinie ochrony zabytków, nie pozwala na przyjęcie tezy, iż organ dokonał wnikliwej analizy wartości historycznej i artystycznej obiektu mającego korzystać z dość szerokiej ochrony konserwatorskiej ograniczającej prawo własności.

Zdaniem Sądu analiza ta powinna nastąpić także w kontekście wyburzenia sąsiedniego budynku przy ul. [...] i posadowienia w tym miejscu ośmiokondygnacyjnego budynku.

Mając powyższe na uwadze, Sad uznał, iż działanie organu miało charakter dowolny, albowiem w świetle poczynionych ustaleń Prezydent [...] nie wyjaśnił, co stanowiło podstawę wyznaczenia spornego budynku do ujęcia w ewidencji. Karta adresowa obiektu, sama z siebie nie dowodzi wartości zabytkowej budynku przy ul. [...], a przez to nie może stanowić samodzielnej przesłanki zastosowania dyspozycji art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Dowodu takiego nie stanowi także sporządzona w dniu 26 stycznia 2015r. ( pięć dni po wyroku NSA) notatka urzędowa.

Porozumienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków oznacza uzyskanie zgodnego stanowiska organu prowadzącego ewidencję gminną oraz organu współdziałającego. Stanowisko organu współdziałającego, powinno być wyrażone w piśmie urzędowym. W aktach sprawy znajduje się pismo [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 2 lutego 2015r. potwierdzające ustalenia powzięte na spotkaniu w dniu 28 stycznia 2015r. jednak treść tego działania organu konserwatorskiego ze względu na swoją ogólną formę w żaden sposób nie pozwalała na ustalenie zindywidualizowanych przesłanek, które decydowały o przypisaniu budynkowi przy ul. [...] wartości zabytkowych w stopniu uzasadniającym ujęcie go w gminnej ewidencji zabytków, a na konieczność tak wyrażonego i uszczegółowionego stanowiska organu konserwatorskiego zwracał w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że doszło do naruszenia prawa zaskarżonym Zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015r. 2012 r., w części dotyczącej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków Miasta [...] pod nr [...]w części A załącznika do Zarządzenia obiektu budynku biurowego ul. [...] w W., a w konsekwencji stwierdził nieważność aktu, jak w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 ppsa w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. W pkt II orzeczenia rozstrzygnięto o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 p.p.s.a.