Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1115/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 191/14 w sprawie ze skargi K. T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) oddala skargę, 3) zasądza od K. T. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt: I SA/Ol 191/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. T. (dalej: "strona", "skarżący") na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżona interpretację indywidualną oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że strona w związku z powziętymi wątpliwościami dotyczącymi stawki podatku od towarów i usług na usługi montażu stałej zabudowy kuchennej w obiektach budownictwa mieszkaniowego, przedstawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że prowadząc działalność gospodarczą wykonuje usługi polegające na projektowaniu, dopasowaniu oraz montażu zabudowy meblowej, która projektowana jest według niepowtarzalnych wymagań i dopasowana jest do wymiarów pomieszczeń klientów. Montaż polega na złączeniu poszczególnych elementów, które w pomieszczeniu klienta stanowią docelowo jedną całość. Zabudowa połączona jest niepodzielnymi elementami uniemożliwiającymi zastosowanie ich w innych pomieszczeniach. Kompleksowość usług polega na dopasowaniu do pomieszczenia i zabudowy meblowej odpowiedniego sprzętu AGD. Usługi skarżącego polegają na zakupie materiałów w stanie surowym np. płyt MDF, odpowiedniego przecięcia, docięcia materiałów, bądź na zakupie komponentów u podwykonawców zabudowy meblowej, którzy według projektu otrzymanego od strony przygotowują części składowe zabudowy meblowej. Po realizacji zamówienia skarżący wystawia faktury dokumentujące świadczone usługi, które określane były jako "meble pod zabudowę", "meble na wymiar", "kuchnia wg specyfikacji", "zabudowa nietypowa z płyty meblowej". Skarżący dla wykonywanych usług, niezależnie czy były one wykonywane w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, czy też w lokalach użytkowych, stosował stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %.

W dalszej części wniosku skarżący podał, że po zapoznaniu się z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, w której Sąd uznał ww. usługi jako modernizację opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), zamierza sporządzić korekty wystawionych faktur oraz korekty podatku VAT należnego, jak również wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, wynikającej z korekty faktur w części dotyczącej zabudowy meblowej. Przyszłe zlecenia zamierza potwierdzić fakturami, na których zabudowa meblowa będzie opodatkowana stawką podatku 8%.

1.3. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego strona zadała pytanie: czy prawidłowym postępowaniem będzie sporządzenie faktur korygujących dla wykonanych usług montażu zabudowy meblowej w budynkach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stosując stawkę podatku 8%, korygując tym samym stawkę podatku z 23% na 8% oraz dokonanie korekty deklaracji VAT i wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za okres od dnia wykonania pierwszej takiej usługi, jak również czy można wystawić bieżące faktury już ze stawką 8% w części ww. usług, dotyczącej zabudowy meblowej?

Prezentując własne stanowisko strona stwierdziła, że w myśl aktualnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, świadczone przez nią usługi w części dotyczącej zabudowy meblowej podlegają opodatkowaniu stawką podatku 8%, a tym samym ma ona prawo sporządzić korekty i złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres objęty korektami. Stwierdziła także, że również każdą przyszłą usługę powinien poświadczyć fakturą ze stawką podatku 8%, w części dotyczącej zabudowy meblowej.

1.4. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 5 listopada 2013 r. uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Argumentując powyższe organ podniósł, że świadczonych przez wnioskodawcę czynności w zakresie montażu zabudowy meblowej, nie można uznać za budowę, remont, modernizację, czy przebudowę, a także konserwację, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę meblową, montowaną w sposób opisany przez wnioskodawcę, należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia np. do ścian, podłoża bądź sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). Wobec tego stwierdził, że do czynności tych zastosowanie znajdzie stawka podatku w wysokości 23%, bowiem czynności te nie stanowią czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również robót, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 73, poz. 392 z późn. zm. – dalej: "rozporządzenie MF z 2011 r."). Odnosząc się z kolei do powołanej przez stronę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013r. sygn. I FPS 2/13, organ stwierdził, że nie znajduje ona zastosowania w sprawie, bowiem wnioskodawca nie świadczy usług modernizacji, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, a jedynie usługi wyposażenia budynku (lokali) w zabudowę meblową. Podkreślił, że obniżoną stawkę można stosować tylko wtedy, gdy zabudowa meblowa zostałaby trwale związana z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, gdyż dopiero wtedy posiada cechy modernizacji lokalu czy domu. Z treści wniosku wynika natomiast, że wnioskodawca dokonuje montażu stolarki meblowej. Organ wskazał, iż nawet trwałe przymocowane elementów zabudowy do ścian, czy podłogi, nie przesądza o trwałym związaniu z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku.

1.5. Strona wezwała Ministra Finansów, do usunięcia naruszenia prawa, jednak organ podtrzymał stanowisko przedstawione w pisemnej interpretacji.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła organom naruszenie:

- art. 41 ust. 2 w związku art. 41 ust. 12, art. 41 ust. 12a w związku z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do transakcji montażu trwałej zabudowy kuchennej nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8% oraz poprzez niezastosowanie powyższych przepisów, co doprowadziło do przyjęcia, że do usługi skarżącego polegającego na montażu trwałej zabudowy kuchennej nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8%, a zastosowanie znajduje podstawowa stawka opodatkowania 23 %. Naruszenie przepisów art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędne zastosowanie doprowadziło do przyjęcia, że do transakcji montażu trwałej zabudowy kuchennej nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8%, a zastosowanie znajduje stawka podstawowa 23%.

2.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd ten przypomniał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest stawka podatku od towarów i usług dla świadczonych przez skarżącego czynności obejmujących montaż trwałej zabudowy meblowej. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii Sąd zasadnicze znaczenie przypisał stanowisku wyrażonemu w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 2/13, w której NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. Przywołując tezy zawarte w powyższej uchwale WSA stwierdził, że przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności (projektowanie zabudowy, wytwarzanie z zakupionych w tym celu materiałów elementów stałej zabudowy kuchennej i szaf wnękowych i jednoczesny montaż wraz z meblami sprzętu AGD), jeśli polegają one na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów zabudowy w sposób wykazujący istotny, trwały związek z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, uznać należy, że mają one charakter usługi. Zauważył także, że w świetle uchwały NSA, ocena możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku, a zatem możliwości sklasyfikowania wyżej wymienionych czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, została uzależniona od tego, czy w wyniku świadczonych przez stronę usług, nastąpiło konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) a ze stawki tej natomiast nie może korzystać montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Taka czynność nie przynosi bowiem, zdaniem Sądu, skutku w postaci ulepszenia lub unowocześnienia samego obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) i, jako taka, nie jest objęta hipotezą art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

W ocenie Sądu pierwszej instancji ocena organu interpretacyjnego była zupełnie sprzeczna ze stanowiskiem NSA, a w konsekwencji nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. W świetle interpretacji wyprowadzonej przez NSA, wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Dlatego też, nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Uwzględniając, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej ma związek trwałej zabudowy meblowej (jaką skarżący, w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego, wykonuje) z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego, Sąd podzielił stanowisko, że czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a polegające na zaprojektowany, dopasowaniu oraz trwałym montażu zabudów meblowych z komponentami je tworzących w obiekcie budowlanym lub jego części mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i w związku z tym ma do nich zastosowanie obniżona stawka podatku VAT w wysokości 8 %.

4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach organ wniósł o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi względnie jego uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

5.1. Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego wydawana na wniosek zainteresowanego przez Ministra Finansów ma odniesienie do stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. W sprawach tych organ interpretacyjny nie dokonuje ustaleń, lecz wydając interpretację opiera się na przedstawionym we wniosku opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stosownie bowiem do treści art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2012r., poz. 749 z późn.zm. – dalej: "O.p.") składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tych zdarzeń. Interpretacja indywidualna, w myśl art. 14c § 1 O.p., zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Wydając interpretację indywidualną organ opiera się więc na opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanego we wniosku, chyba że organ, uznając, iż przedstawiony we wniosku stan faktyczny, czy zdarzenie przyszłe nie ma charakteru wyczerpującego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. tj. nie zawiera faktów i okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, wezwie zainteresowanego na podstawie art. 169 § 1w związku z art. 14h O.p. do uzupełnienia w tym zakresie wniosku. Taka sytuacja w sprawie tej nie miała miejsca. Uzupełnienie przez zainteresowanego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czy na etapie postępowania sądowego w związku ze skargą wniesioną do sądu nie jest już możliwe. Podawane na tym etapie dodatkowe okoliczności nie mogą mieć też wpływu na ocenę prawidłowości wydanej interpretacji.

5.2. We wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiając stan faktyczny podała, że prowadząc działalność gospodarczą wykonuje usługi polegające na projektowaniu, dopasowaniu oraz montażu zabudowy meblowej, która projektowana jest według niepowtarzalnych wymagań i dopasowana jest do wymiarów pomieszczeń klientów. Montaż polega na złączeniu poszczególnych elementów, które w pomieszczeniu klienta stanowią docelowo jedną całość. Zabudowa połączona jest niepodzielnymi elementami uniemożliwiającymi zastosowanie ich w innych pomieszczeniach. Kompleksowość usług polega na dopasowaniu do pomieszczenia i zabudowy meblowej odpowiedniego sprzętu AGD. Usługi skarżącego polegają na zakupie materiałów w stanie surowym np. płyt MDF, odpowiedniego przecięcia, docięcia materiałów, bądź na zakupie komponentów u podwykonawców zabudowy meblowej, którzy według projektu otrzymanego od strony przygotowują części składowe zabudowy meblowej. Po realizacji zamówienia skarżący wystawia faktury dokumentujące świadczone usługi, które określane były jako "meble pod zabudowę", "meble na wymiar", "kuchnia wg specyfikacji", "zabudowa nietypowa z płyty meblowej". Skarżący dla wykonywanych usług, niezależnie czy były one wykonywane w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, czy też w lokalach użytkowych, stosował stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %.

W dalszej części wniosku skarżący podał, że po zapoznaniu się z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, w której Sąd uznał ww. usługi jako modernizację opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT, zamierza sporządzić korekty wystawionych faktur oraz korekty podatku VAT należnego, jak również wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, wynikającej z korekty faktur w części dotyczącej zabudowy meblowej. Przyszłe zlecenia zamierza potwierdzić fakturami, na których zabudowa meblowa będzie opodatkowana stawką podatku 8%.

5.3. Dla oceny stanowiska wnioskodawcy istotne znaczenie ma uchwała składu siedmiu sędziów NSA wydana w sprawie sygn. akt I FPS 2/2013. W uchwale tej NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnym obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Wyjaśniając pojęcie modernizacji użyte w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, do której to usługi zgodnie z wskazanymi przepisami tej ustawy zastosowanie ma stawka 8 % podatku VAT NSA stwierdził, że oznacza ono unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. NSA wskazał, że obniżona stawka podatku VAT ma zastosowanie, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Nie chodzi w tym wypadku o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Dalej NSA w składzie poszerzonym stwierdził, że montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie.

Zatem dla zastosowania obniżonej stawki podatku VAT konieczne jest trwałe połączenie komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (lokalu) i to w taki, który stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową.

5.4. Tymczasem umknąć uwadze nie może, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby komponenty meblowe pozostawały złączone w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (lokalu). Wnioskodawca podał jedynie, że "montaż polega na złączeniu poszczególnych elementów, które w pomieszczeniu klienta stanowią docelowo jedną całość. Zabudowa połączona jest niepodzielnymi elementami uniemożliwiającymi zastosowanie ich w innych pomieszczeniach. Kompleksowość usług polega na dopasowaniu do pomieszczenia i zabudowy meblowej odpowiedniego sprzętu AGD".

Zauważyć również należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji z jednej strony odwołuje się do uchwały I FPS 2/2013, a z drugiej strony zarzuca organowi interpretacyjnemu, że ten "uzasadniając swe stanowisko w zakresie odmowy uznania montażu trwałej zabudowy meblowej za czynność mieszczącą się w pojęciu modernizacji, na s. 5 zaskarżonej interpretacji, wskazał na brak związku tej zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku" (s.9 uzasadnienia wyroku).

Nie sposób bowiem, w świetle uzasadnienia uchwały, zarzucić organowi interpretacyjnemu, że badał związek zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku. Zresztą w dalszej części uzasadnienia Sąd dochodzi do wniosku, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej w sprawie ma związek trwałej zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego. Dalej Sąd podziela stanowisko strony, że "czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 ustawy o VAT" (s.9-10 uzasadnienia wyroku).

To ostatnie stanowisko Sądu pierwszej instancji należy uznać za całkowicie dowolne, ponieważ jak wyżej wskazano, ze stanu faktycznego wniosku o interpretację, nie wynika aby elementy zabudowy meblowej były w sposób trwały związane z elementami konstrukcyjnymi.

5.5. Zatem wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku to nie organ lecz Sąd przyjął odmienną niż NSA, w uzasadnieniu omawianej uchwały, wykładnię przepisów. W tej sytuacji zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że organ prawidłowo zakwalifikował świadczone przez skarżącego usługi jako nie stanowiące modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

W świetle powyższego zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i w związku z tym ma do nich zastosowanie obniżona stawka podatku VAT w wysokości 8 %.

6. Mając powyższe na uwadze, skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne, należało na podstawie art. 188 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej: "P.p.s.a.") orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.