Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 425/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2010r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 425/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Burmistrz B. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte postanowieniem z dnia [...] w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] położonej w F., stanowiącej własność skarżącej – L. M., z przyległymi do niej działkami. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Burmistrz wskazał na pismo geodety M. M. z dnia [...], w którym oświadczył on, że z analizy informacji zawartych w dokumentach uzyskanych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym zwłaszcza: protokołu granicznego, szkicu polowego, szkicu granicznego i orzeczeń Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] zatwierdzających granice działki, wynika że działka oznaczona nr [...], stanowiąca własność skarżącej, ma ustalone granice. W tej sytuacji, zdaniem geodety, właściwym trybem ustalenia przebiegu granic jest wznowienie znaków granicznych. Taki sposób rozwiązanie problemu jest, jego zdaniem uzasadniony zarówno względami merytorycznymi jak i jasnością reguł ewentualnych rozliczeń finansowych i z tych względów złożył on rezygnację z przeprowadzenia czynności technicznych związanych z ustaleniem przebiegu granic. W związku z tym organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie. Ustosunkowując się natomiast do pisma skarżącej z dnia [...] organ stwierdził, że po pierwsze żaden z właścicieli działek sąsiednich nie potwierdził istnienia sporu w kwestii rozgraniczania działki nr [...] oraz nie oświadczył, że w dokonaniu rozgraniczenia ma interes prawny; po drugie twierdzenie skarżącej o przesunięciu granicy w wyniku wykopania rowu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ rów ten wkrótce po wykopaniu został zasypany, a teren przywrócony do stanu poprzedniego, bez wywoływania trwałych skutków; a po trzecie opinia geodety z dnia [...] ma charakter obiektywny i może stanowić podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, zwłaszcza że podobne stanowisko wyraził organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów. Przytaczając treść art. 29 ust. 1 i art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 250, poz. 2027, ze zm., dalej powoływane w skrócie jako "prawo geodezyjne"), organ stwierdził, że ustalenia przebiegu granic działki nr [..] można dokonać według stanu prawnego opartego na zebranych dokumentach prawnych i technicznych, bez konieczności prowadzenia rozgraniczenia i że w takim przypadku wykluczone jest ustalenie granic według oświadczenia stron. Podsumowując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że w terenie istnieje linia, do której rozciąga się prawo właścicieli sąsiadujących ze sobą gruntów, w związku z czym postępowanie w zakresie rozgraniczania stało się bezprzedmiotowe. Brak jest bowiem przesłanek do kontynuowania czynności ustalenia granic w trybie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na fakt, że granice te zatwierdzone zostały ostatecznymi decyzjami wydanymi w ramach wcześniejszych postępowań tj. orzeczeniami Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. z dnia [..].

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania omówiła przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") i stwierdziła, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji mając przede wszystkim na uwadze treść pisma biegłego geodety, uznał iż brak jest podstaw do uwzględnienia jej wniosku, a to nie daje możliwości do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 kpa, jeżeli strona jest zainteresowana w otrzymaniu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i konsekwentnie przy tym obstaje. Jeżeli organ stwierdza, że żądanie strony jest nieuzasadnione w danym stanie faktycznym lub norma prawa regulująca daną instytucję nie przewiduje przyznania stronie określonych uprawnień, to wówczas organ jest obowiązany wydać decyzję merytoryczną, w której uzna żądanie za nieuzasadnione. Nie znajduje uzasadnienia w przepisach kpa, zdaniem skarżącej, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. Strona składając konkretny wniosek do organu ma bowiem prawo domagać się rozstrzygnięcia. Umorzenie w takim przypadku postępowania jest uchylaniem się organu od rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do kwestii, czy zachodzą merytoryczne przesłanki do oddalenia wniosku o rozgraniczenie stwierdziła, że zaistniał spór graniczny co do tego, jak daleko sięga prawo własności poszczególnych właścicieli i nastąpiło to już po wznowieniu granic przeprowadzonych jesienią 1984 r., co uzasadnia – jej zdaniem – przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Samo wznowienie nie jest w tym wypadku wystarczające i nie zaspokoi interesów właścicieli nieruchomości podlegających rozgraniczeniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (SKO), decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że postępowanie w sprawie rozgraniczenia działki nr [..] zostało przeprowadzone w 1961 r. zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami i zakończone wydaniem przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. przewidzianego prawem rozstrzygnięcia. Następnie SKO wywiodło, że skoro w aktach niniejszej sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające przebieg granicy, a zwłaszcza ostateczne orzeczenie właściwego organu administracji, to postępowanie rozgraniczające nieruchomości jest bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 kpa podlega umorzeniu - odpadła bowiem przesłanka rozgraniczenia. Przedmiot postępowania administracyjnego nie istnieje, jeśli w sprawie zostało już podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Dopiero eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłoby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Organ wskazał, że kwestie sporne dotyczące usytuowania poszczególnych punktów i znaków granicznych mogą być rozstrzygnięte w postępowaniu cywilnym określonym przepisami kodeksu cywilnego, bądź w postępowaniu o wznowienie granic, co wynika z art. 33 prawa geodezyjnego. W ocenie organu wątpliwości co do przebiegu granicy w terenie wyrażone przez skarżącą w toku postępowania nie mogą być utożsamiane z koniecznością przeprowadzenia rozgraniczenia nieruchomości, skoro granica ta została prawomocnie ustalona, a zarzuty skarżącej odnoszące się do upływu znacznego czasu od przeprowadzenia rozgraniczenia nie znajdują żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Organ stwierdził także, że jeżeli w wyniku prac ziemnych związanych z wykopaniem, a następnie zasypaniem rowu doszło do uszkodzenia znaków granicznych, to właściwym trybem uregulowania granicy będzie postępowanie o wznowienie granic uregulowane przepisem art. 39 prawa geodezyjnego, zwłaszcza że istnieje stosowna dokumentacja i na jej podstawie, wedle oceny geodety, istnieje możliwość określenia przebiegu granicy. Organ podkreślił też, że wznowienie granic nie jest przeprowadzone ani w trybie administracyjnym, ani w sądowym, a jest to jedynie techniczna procedura geodezyjna i że tryb ten – wznowienia granic nie służy do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy stronami na okoliczność przebiegu wznowionej granicy. Ponadto organ wskazał, że z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że istnieje spór graniczny bowiem właściciele działek sąsiednich nie wyrazili takiego stanowiska, a skarżąca nie konkretyzuje swoich zarzutów co do przebiegu granicy, nie kwestionuje też poszczególnych punktów granicznych. Z jej pism wynika, że jej wątpliwości co do przebiegu granicy wypływają z błędnego – jej zdaniem – określenia powierzchni działki nr [..] oraz działek nr [..] i [..] w księgach wieczystych. W ocenie organu okoliczności te nie uzasadniają wniosku o rozgraniczenie, bowiem przesłanką przeprowadzenia takiego postępowania jest spór graniczny, a nie ustalenie powierzchni nieruchomości. Ponadto powierzchnie tych działek ujawnione w księgach wieczystych są zgodne z danymi z ewidencji gruntów. Natomiast dane co do powierzchni zawarte w nakazach płatniczych, czy innych pismach, na które powołuje się skarżąca nie tworzą nowego stanu prawnego i nie stanowią podstawy do dokonywania zmian w ewidencji gruntów, czy w księgach wieczystych.

W skardze od powyższej decyzji SKO skarżąca wniosła o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. i ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 1 prawa geodezyjnego i stwierdziła, że błędnie SKO przyjęło, iż nieruchomość oznaczona jako działka o nr [..] ma już jasno ustalone granice, a co za tym idzie istnieje możliwość ich wznowienia bez konieczności przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Za sprzeczne z prawem uznała ustalenie organu co do tego, że istnieją dokumenty pozwalające na określenie pierwotnego położenia granic działki nr [...]. Według skarżącej orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. z dnia 20 grudnia 1961 r. pozostaje w sprzeczności z dokumentami znajdującymi się w jej posiadaniu takimi, jak informacja Urzędu Miasta i Gminy w B. z dnia 9 lipca 1980 r., z której wynika, że jest ona w posiadaniu gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 23,30 ha, co oznacza, że działka nr [...] ma powierzchnię 15, 47 ha; nakaz płatniczy na zobowiązanie pieniężne za rok 1981 r. i 1987 r. potwierdzający powierzchnię gospodarstwa rolnego na 23,30 ha, mapa z 29 maja 1962 r., z której wynika, że działka nr [..] ma powierzchnię 13,99 ha oraz wypis z rejestru gruntów z dnia 3 czerwca 1998 r. potwierdzający powierzchnię działki nr [...] na 13,99 ha. Zdaniem skarżącej rzeczywisty obszar należący do niej nieruchomości powinien mieć około 17 ha, co wynika z przytoczonych przez nią transakcji związanych ze sporną nieruchomością. W sytuacji więc całkowitej sprzeczności danych zawartych w przytoczonych przez skarżącą dokumentach z danymi zawartymi w księdze wieczystej nie można, w ocenie skarżącej przyjąć, że z dokumentów niezbicie wynika, iż działka nr [..] ma jasno ustalone granice i nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego. Skarżąca podkreśliła, iż prezentowane przez nią stanowisko i podnoszone zarzuty świadczą o istnieniu pomiędzy nią z właścicielami sąsiednich nieruchomości sporu granicznego. Wskazała także, że wielokrotnie podnosiła zarzut przesunięcia granicy w wyniku wykopania wykraczającego w obręb jej nieruchomości rowu przez właściciela sąsiedniej nieruchomości, co oznacza że część jej granicy została zakwestionowana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.

Podstawą materialno - prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (cyt. na wstępie), powołanej jako "prawo geodezyjne." Stosownie do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2). W doktrynie przyjmuje się, że rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela (vide: Stanisław Rudnicki, Prawo obrotu nieruchomościami, C.H. Beck, W- wa 1999 r., s. 814). Celem postępowania rozgraniczeniowego nie jest natomiast wytyczenie wszystkich granic danej nieruchomości w taki sposób, aby jej powierzchnia odpowiadała treści księgi wieczystej (vide: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1997 r., sygn. akt II GKN 309/97, System Informacji Prawnej Lex nr 31701). Rozstrzygnięcie sprawy o rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym może nastąpić poprzez: zawarcie ugody (na podstawie art. 31 ust. 4 prawa geodezyjnego), wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (na podstawie art. 33 ust. 1 prawa geodezyjnego), wydanie decyzji o umorzeniu postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (na podstawie art. 34 ust. 2 prawa geodezyjnego), a także umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa (vide: uzasadnienia wyroku: Naczelnego Sądu Administracyjnego w W-wie z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2900/00, System Informacji Prawnej Lex nr 81986, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 115/10 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 161/09 – dostępne w internecie na stronach cbois.nsa.gov. pl).

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zasadność umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia należącej do skarżącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W związku z tym należy wskazać, że stosownie do treści art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zaś, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (vide: Adamiak, Borkowski, Kpa, Komentarz, 5 wyd., W-wa 2003, Art. 105 Nb 5). Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś kontrolowana sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego; takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w W-wie, z dnia 26 marca 1998 r., sygn. akt II SA 70/1998 r., Lex nr 43205). Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania zgromadziły takie dokumenty jak: protokół graniczny z operatu pomiarowego (Nr [...]) z 1961 r. dotyczący parceli nr [...] (dzisiaj nr [...]) wraz ze szkicem polowym, mapką uzupełniającą i orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa (PPRN) z dnia [...] (k 20-26 akt administracyjnych) oraz takie same dokumenty, jak wymienione powyżej odnoszą się do parceli nr [..] (dzisiaj nr [..] i [..]) zawarte na k 27-32 akt administracyjnych. Z dokumentów tych wynika, że w 1961 r., na podstawie dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz. U. R.P. Nr 59, poz. 288, z 1956 r.) został wykonany pomiar nieruchomości oznaczonych wtedy jako działka [...] i [...] (dzisiaj odpowiednio [..] oraz [...] i [...]) i że wytyczono i opisano przebieg granic tych działek w stosunku do działek sąsiednich. Z protokołu granicznego wynika ponadto, że W. S. (ówczesny właściciel działki nr [..]) uznał opisanie w protokole granice jako prawnie obowiązujące wobec sąsiadów. Zgodził się także na wkopanie nowych graniczników na granicach pod warunkiem nie tworzenia na nich nowych załamań. Granice działki nr [...] zostały następnie zatwierdzone orzeczeniem PPRN z dnia 20 grudnia 1961 r., które zgodnie z powołanym tam art. 11 dekretu z 1946 r. (cyt. powyżej) ma moc wyroku sądowego. W świetle powyższego należy, zdaniem Sądu przyjąć, że działka nr [...] ma wytyczone konkretne granice. Tak też stwierdził uprawniony geodeta wyznaczony przez Burmistrza do przeprowadzenia rozgraniczenia działki nr [...], po zapoznaniu się z dokumentami z zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego we W. W piśmie z dnia [...] podał, że w 1961 r. został wykonany pomiar działki nr [..], na podstawie którego można odnaleźć lub wznowić znaki graniczne zgodnie z art. 39 prawa geodezyjnego i że granice działki nr [...] zostały zatwierdzone mocą stosownych dokumentów wobec czego nie ma uzasadnionej potrzeby tworzenia w tym zakresie kolejnej dokumentacji prawnej (vide: pismo k 8-9 akt administracyjnych). Jego stanowisko potwierdza pismo Starostwa Powiatowego we W. z dnia [...], w którym stwierdzono, że z posiadanych przez Starostwo dokumentów wynika, że działka nr [...] posiada określone granice (vide: pismo k -7 akt administracyjnych). Podkreślić ponadto należy, że granice nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego ustalania się na gruncie jedynie raz, a zainteresowane strony są związane zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem dopóty, dopóki nie zostanie ono wycofane z obiegu prawnego. Jak wynika z akt sprawy orzeczenie PPRN z dnia 20 grudnia 1961 r. zatwierdzające przebieg granic działki nr [...] nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Dopóki zatem taki stan prawny istnieje, dopóty postępowanie administracyjne odnośnie rozgraniczenia działki nr [...] jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia umorzenie tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa, co też słusznie, w ocenie Sądu, organy administracji obu instancji uczyniły. Stanowisko takie, jak słusznie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, znajduje potwierdzenie w orzeczeniach innych sądów administracyjnych. I tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98 stwierdził, że dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdy forma wydanego orzeczenia kończącego sprawę jest wadliwa. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcie tej samej sprawy (System Informacji Prawnej Lex 44391).

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, za organem II instancji stwierdzić należy, że dokumenty takie, jak pisma Urzędu Miasta i Gminy w B., nakazy płatnicze za zobowiązanie pieniężne i inne na które powołuje się skarżąca, nie stanowią podstawy do dokonywania zmian w ewidencji gruntów, ani w księgach wieczystych. W przypadku sprzeczności danych z tych dokumentów z zapisem w księdze wieczystej odnośnie powierzchni działki decydujące znaczenie ma wpis w księdze wieczystej. Wpis ten może być zmieniony w drodze postępowania przed sądem rejonowym o sprostowanie oznaczenia nieruchomości na podstawie danych z katastru nieruchomości (art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U z 2001 r., Nr 124, poz. 1361, ze zm.). Sprzeczność danych co do powierzchni działki nr [...] zawartych w różnych dokumentach nie może być natomiast podstawą wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, zwłaszcza w sytuacji gdy granice działki nr [...] zostały już raz wytyczone. Odnośnie zarzutu przesunięcia granicy działki nr [...] w wyniku wykopania rowu przez właściciela działki sąsiedniej (nr [...] i [...]), to należy stwierdzić, że kwestia ta powinna zostać rozwiązana w trybie wznowienia granic przewidzianym w art. 39 prawa geodezyjnego. Zgodnie z tym przepisem przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli natomiast wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze powyższe, uznając że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.