Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1078/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 9
journal: Dz.U. 2013 poz 1456
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 1456 ze zm.) oraz art. 7, art. 40, art. 41, art. 104, art. 162 § 2 § 3 k.p.a. rozłożył nienależnie pobrane świadczenia rodzinne wynikające z decyzji o zwrocie Nr [...] z dnia [...] r. na raty, płatne do 15 dnia każdego mieniąca w wysokości 100,00 zł., począwszy od miesiąca sierpnia 2014 roku, aż do całkowitej spłaty nienależnie pobranych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uznał, że świadczenia rodzinne wypłacone B.M. w okresie od 01 listopada 2009 r. do 31 października 2010 r. w łącznej kwocie 5.256,00 zł. są nienależnie pobranym świadczeniem. Kolejną decyzją wydaną w dniu [...] r. Nr [...] orzekł o obowiązku zwrotu w/w nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z ustawowymi odsetkami.

W dalszej części uzasadnienia organ podał, iż 10 marca 2014r. B.M. złożyła wniosek o rozłożenie na raty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wynikających z decyzji o zwrocie z dnia [...] roku. W oparciu o przedłożone dokumenty oraz dokumentację zgromadzoną przez organ w prowadzonym postępowaniu dotyczącym B.M. organ I instancji ustalił sytuację rodzinną i finansową strony. Podniósł, że jak wynika z przedłożonych przez pełnomocnika strony dokumentów rodzina ponosi następujące miesięczne wydatki związane z utrzymaniem: opłata za mieszkanie - 524,16 zł. miesięcznie, opłata za energie elektryczną - 93,17 zł. miesięcznie (1.118,05 zł. płacone raz w roku), opłata za gaz - 73,09 zł. miesięcznie (877,10 zł. płacone raz w roku), opłata za telewizję kablową i internet - 206,20 zł., opłata za szkołę tańca córki R.F. - 40,00 zł. Miesięczny dochód rodziny wynosi 3.669,20 zł., natomiast wydatki obliczone na podstawie przedstawionych dokumentów kształtują się na poziomie 936,62 zł. miesięcznie.

Od tej decyzji pełnomocnik B.M. wniósł odwołanie. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 30 ust. 8 i 9 w związku z ust. 1 i 2 art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, że nienależnie pobrane świadczenia rodzinne mogą zostać rozłożone na raty wraz z odsetkami ustawowymi, naruszenie art. 3 pkt. 17 a w zw. z pkt. 16, ew. pkt. 16 a, a także w związku z art. 4, art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 3 pkt. 1 a, c i pkt. 2 tej ustawy poprzez ustalenie, że strona wychowuje dzieci wspólnie z konkubentem, a zarazem z ojcem dzieci A.F. i córkami R., N. i A., strona tworzy rodzinę w rozumieniu ustawy; naruszenie art. 6, art, 7, art. 8., art. 9, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 par. 1 i par. 3 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych; naruszenie art. 39 w zw. z art. 40 par. 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi za pokwitowaniem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ właściwy, który wydal decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w całości lub części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Ustawa nie precyzuje jak należy rozumieć "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny" w związku z czym organ właściwy, który wydal decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń będzie decydował, czy w danym przypadku wnioskodawcy sytuacja taka ma miejsce. Kolegium uznało, że organ I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, w szczególności ustalił wysokość miesięcznych dochodów w rodzinie strony oraz wysokość miesięcznych wydatków i na tej podstawie ocenił sytuację rodziny, uznając, że sytuacja bytowa strony jest szczególna i zasługuje na uwzględnienie, dlatego też przychylił się do prośby strony o rozłożenie na raty świadczenia nienależnie pobranego i rozłożył stronie to świadczenie na raty, ustalając wysokości jednej raty na kwotę 100 zł.

Kolegium zaakcentowało, że rodzina strony ponosi bardzo duże wydatki na Internet i kablówkę, ograniczenie chociażby tych wydatków poprzez poszukanie na rynku dostępnych, o wiele tańszych, a porównywalnych usług, pozwoli stronie z powodzeniem regulować ustalone raty świadczenia nienależnie pobranego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie skargi w całości, zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz, z tzw. "ostrożności procesowej" o uwzględnienie przez organ skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

-naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 9 i 8 w związku z ust. 1 i 2 art. 30 - ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez aprobatę decyzji organu I instancji o rozłożeniu na raty nienależnie pobranego świadczenia

-naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 17a w zw. z pkt. 16, ew. pkt. 16a, a także w zw. z art. 4, art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w zw. z art. 3 pkt 1 a, c i pkt 2 tej ustawy, poprzez akceptację ustaleń organu I instancji, sprowadzających się do tego, że strona wychowuje wspólnie z konkubentem, a zarazem ojcem dzieci A.F., córki R., N. i A. rodz. F. tworząc rodzinę, w znaczeniu tej ustawy,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a., w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez naruszenie wymienionych przepisów, w tym zasad ogólnych postępowania oraz brak lub niewystarczające wskazanie przez organ, wymaganych przepisami prawa składników decyzji, i ostatecznie przyjęcie przez organ stanowiska, że organ I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził z udziałem strony postępowanie dowodowe,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 39 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez pominięcie w ogóle przez organ II instancji wątku nie doręczenia pełnomocnikowi decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o rozłożeniu na raty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych (znak: [...]), za pokwitowaniem,

- a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 89 § 1 k.p.a., względnie też § 2 tego przepisu, poprzez nie stwierdzenie konieczności przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy, ewentualnie art. 135 k.p.a., również nie stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania decyzji.

W obszernym uzasadnieniu skargi określił wniosek skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. jako wstępny oraz wskazał, że w pierwszej kolejności zachodzą przesłanki, do umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości, ewentualnie w części albowiem zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył liczne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące "instytucji konkubinatu" , zwrotu nienależnie pobranych świadczeń oraz postępowania administracyjnego. Nadto wskazał, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu nie doręczenia pełnomocnikowi skarżącej za "pokwitowaniem" decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o rozłożeniu na raty nienależnie pobranych świadczeń.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a.(Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej - u.ś.r.). W ust. 1 tego przepisu wprowadzony został obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Po myśli natomiast ust. 9 organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeśli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Decyzja wydawana w oparciu o art. 30 ust. 9 u.ś.r. ma zatem charakter uznaniowy, a umorzenie nienależnie pobranych świadczeń, jako odstępstwo od ogólnej zasady dopuszczalne jest wyjątkowo. W orzecznictwie podkreśla się, że "szczególnie uzasadnione okoliczności", o których mowa w art. 30 ust. 9 powinny mieć cechę niezwykłych czyli różniących się od powszechnie istniejących, o szczególnej wadze i jednocześnie słusznych i usprawiedliwionych racjach w kontekście istniejącej sytuacji rodziny" (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. II SA/Rz 89/14, Lex 1460292). W wyroku z dnia 28 października 2010 r., sygn. II SA/Łd 742/10 (Lex 755911), WSA w Łodzi podkreślił, że użyty w art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych zwrot "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny" należy interpretować biorąc pod uwagę fakt, iż co do zasady do świadczeń rodzinnych uprawnione są jedynie osoby o niewysokich dochodach, spełniające kryterium dochodowe. A zatem sama trudna sytuacja materialna danej rodziny nie uzasadnia umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń. Jest to możliwe dopiero wówczas, gdy sytuacja rodziny będzie "szczególna" i to szczególna na tle rodzin uprawnionych do świadczeń rodzinnych, a nie względem wszystkich innych rodzin (podobne poglądy wyraziły: WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 26 października 2010 r., sygn. II SA/Bd 775/10, Lex 752172, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. IV SA/Gl 1037/11, Lex 1230697, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Po 140/13, Lex 1316887).

Postępowanie w sprawie umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczenia terminu płatności albo rozłożenia na raty jest postępowaniem toczącym się na wniosek strony.

Analiza akt administracyjnych sprawy pozwoliła stwierdzić, że organy obu instancji uwzględniły w całości zawarty w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. wniosek skarżącej o rozłożenie na raty należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń.

W ocenie Sądu – oczywistym jest – że, organy nie mogły rozstrzygać o umorzeniu nienależnie pobranego świadczenia, albowiem strona nie zwróciła się do organu z takim wnioskiem. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2011 r., sygn. I OSK 988/11 zgodnie z którym nie jest dopuszczalne, by sprawa o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego była prowadzona przez organ administracji z urzędu (Lex 1149468). Oczywistym również pozostaje, że organy nie mogły orzec o umorzeniu skarżącej odsetek, albowiem z wniosku skarżącej (k.4 akt adminstracyjnych) wprost wynika, że nie złożyła takiego żądania.

Szczególnie uzasadnione okoliczności o których mowa w art. 30 ust.9 należy odnosić do indywidualnej sytuacji osoby w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, który ma za zadanie określić sytuację rodziny.

Ustalenia faktyczne dokonywane przez organ winny być dokonywane rzetelnie i wnikliwie, z zachowaniem obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących zasad gromadzenia dowodów i dokonywania ich oceny. Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oceniając na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z przestrzegania tych obowiązków organ nie jest zwolniony nawet wtedy, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie wykazanie, że sytuacja rodzinna ma szczególny charakter, należy do strony. Wówczas także zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej organ winien podjąć z własnej inicjatywy odpowiednie czynności dowodowe (tak m. in. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 441).

Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona. Obejmuje ona zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi.

Nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji na podstawie art. 30 ust. 9 u.ś.r. organ powinien ustalić, w jaki sposób zwrot nienależnie pobranych świadczeń będzie mieć wpływ na sytuację życiową zobowiązanego, w szczególności, czy pozbawienie zobowiązanego świadczeń nie pogorszy jego sytuacji na tyle, że będzie on zmuszony ubiegać się o kolejne świadczenia. Organ musi więc ustalić, czy inne okoliczności takie jak wiek, stan zdrowia, stan rodziny wskazują na to, że pomimo dokonania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, osoba zobowiązana będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swoje niezbędne potrzeby bytowe i będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. Te okoliczności rzutują na sytuację rodzinną zobowiązanego. Jego szczególnie uzasadniona sytuacja jest bowiem przesłanką możliwości umorzenia kwot nienależnie pobranych świadczeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 554/08; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści art. 30 ust. 9 u.ś.r. wynika jasno, że dla zastosowania trybu w nim wskazanym nie jest wystarczające ustalenie trudnej sytuacji rodziny, ale dodatkowo konieczne jest zaistnienie szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących jej sytuacji. Występowanie samej tylko trudnej sytuacji majątkowej nie stanowi wystarczającej przesłanki umorzenia nienależnie pobranych świadczeń. Ponieważ ustawa nie precyzuje pojęcia szczególnie uzasadnionych okoliczności bez wątpienia oceny tego pojęcia należy dokonywać na gruncie stanu faktycznego danej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że na pojęcie tych okoliczności składa się całokształt sytuacji materialnej, zdrowotnej, jak i życiowej wnioskodawcy. Organ rozpoznając wniosek o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń zobowiązany jest zatem ocenić, czy w tych zakresach wystąpiły zdarzenia, którym można przypisać cechy szczególnie uzasadnionych okoliczności (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1219/13; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W opinii Sądu, zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z opisanymi wyżej zasadami. Z akt sprawy wynika, że dochód rodziny wynosi i 3.669,20 zł., . natomiast miesięczne wydatki rodziny, ok. 936,62 zł. Z powyższego zestawienia dochodów i wydatków rodziny skarżącej wynika zatem, że sytuacja materialna rodziny pozwala na spłatę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z odsetkami chociażby w ustalonych ratach.

Nie budzi tez wątpliwości Sądu, że organ prawidłowo ustalił skład rodziny skarżącej. Przepis art. 3 pkt 16 u.ś.r. stanowiący definicję pojęcia rodzina stanowi bowiem, że określenie rodzina - oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Godzi się tu zauważyć, ze przepis ten nie operuje takimi kryteriami, jak wspólne zamieszkiwanie, wspólne gospodarowanie (jak to ma np. miejsce w przypadku takiej definicji w ustawie o pomocy społecznej), czy też wspólne wychowywanie dzieci.

Z kolei definicja dochodu rodziny zawarta w art. 3 pkt 3 u.ś.r. stanowi, że pojęcie dochód rodziny - oznacza sumę dochodów członków rodziny.

Z powyższego wynika zatem, że dochód konkubenta skarżącej - jako członka rodziny – wlicza się do dochodu rodziny.

To, że między skarżąca i jej konkubentem występują jakieś nieporozumienia nie ma tutaj żadnego znaczenia.

Właściwie zatem organy skonstatowały, iż skarżąca jest w stanie spłacić posiadane zadłużenie, pomimo trudności finansowych, a spłata zadłużenia nie spowoduje ciężkich i nieodwracalnych skutków dla jej rodziny.

Na marginesie nie sposób nie zauważyć trafnej uwagi organu odwoławczego o ponoszeniu przez rodzinę wysokich opłat za telewizję kablową i internet – 206,20 zł miesięcznie. Powszechnie wiadomym bowiem jest, że na terenie województwa [...] dostępne są bezpłatne 24 kanały TV cyfrowej, do których odbioru wystarczy tylko antena, a w przypadku nie posiadania odbiornika TV cyfrowej konieczny jest także zakup dekodera którego koszt (jednorazowy) nie przekracza 100 zł. Również znane powszechnie oferty dostawców internetu wskazują, iż dostęp do niego można uzyskać za znacznie niższą opłatą.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia, iż organy decyzyjne uchybiły swym powinnościom w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Wniosek skarżącej został uwzględniony w całości, a to po dokonaniu analizy sytuacji materialnej i rodzinnej. Wyciągniętych przez organy wniosków nie można uznać za dowolne, a uzasadnień wydanych decyzji za niewystarczające. Należy w tym miejscu zauważyć, że nie są zasadne zarzuty pełnomocnika strony skarżącej dotyczące niedoręczenia Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o rozłożeniu na raty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych (znak: [...]) za pokwitowaniem, albowiem ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 lipca 2014 r., fakt ten potwierdził sam pełnomocnik skarżącej w pierwszym zdaniu odwołania z dnia 03 sierpnia 2014 r.

Organy dokładnie wyjaśniły sytuację rodziny, uzyskiwane dochody i jej wydatki, a sformułowane na tym tle wnioski są prawidłowe, odpowiadające logice i doświadczeniu życiowemu.

Za prawidłowo podjęte orzeczenie w ramach uznania administracyjnego, może być uznane tylko takie, gdzie organ administracji szczegółowo zbadał stan faktyczny w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacji związania, mając na uwadze szczególną rolę decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt III SA 7900/98; www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uznał zatem, że zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest prawidłowe z perspektywy orzekania w ramach uznania administracyjnego.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.