Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 381/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 146 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: art. 27, art. 29
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

SENTENCJA

Dnia 25 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi R. A. na zarządzenie pokontrolne Inspektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie naruszenia wymagań ochrony środowiska I. uchyla punkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego R. A. kwotę "[...]" zł (słownie: "[...]" złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Olsztynie zarządzeniem pokontrolnym wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 1471 z późn. zm.), biorąc pod uwagę ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach 21-22 stycznia i 15 lutego 2019 r. na terenie firmy A, udokumentowanej protokołem kontroli nr "[...]", zarządził:

1. Zaprzestać zbierania i przetwarzania odpadów płyty meblowej o kodzie 03 01 05, bez zezwolenia organu ochrony środowiska na zbieranie i przetwarzanie odpadów (natychmiastowo);

2. Zaprzestać wytwarzania m.in. odpadów w postaci pelletu opałowego oraz zrębki płyty meblowej, bez pozwolenia organu ochrony środowiska na wytwarzanie odpadów (natychmiastowo);

3. Zaprzestać przekazywania odpadów w postaci pelletu opałowego osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym do wykorzystania na ich własne potrzeby grzewcze (natychmiastowo);

4. Zaprzestać termicznego przekształcania (spalania) odpadów w postaci palet drewnianych o kodzie 15 01 04 oraz odpadów płyty meblowej o kodzie 03 01 05 w zakładowym kotle, bez zezwolenia organu ochrony środowiska na przetwarzanie odpadów (odzysk R1) i pozwolenia organu ochrony środowiska na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (natychmiastowo);

5. Ilościową i jakościową ewidencję zbieranych, przetwarzanych i wytwarzanych odpadów prowadzić systematycznie i rzetelnie, z uwzględnieniem wszystkich rodzajów odpadów oraz wymaganych rubryk w kartach ewidencji odpadów (natychmiastowo, na bieżąco);

6. Sporządzić korektę zbiorczych zestawień danych o odpadach na lata 2014-2018 do Urzędu Marszałkowskiego. W zestawieniach tych uwzględnić m.in. masę i rodzaj przetwarzanych i wytwarzanych odpadów (do dnia 10 marca 2019 r.);

7. Zarejestrować się w KOBIZE oraz sporządzać i wprowadzać do Krajowej Bazy coroczne raporty o wielkości emisji gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza (termin realizacji do dnia 31 marca 2019 r., w latach następnych do końca lutego każdego roku);

8. Rozpocząć sporządzanie i przesyłanie do wiadomości Urzędu Marszałkowskiego wykazów zawierających informacje i dane do ustalenia wysokości opłat z tytułu korzystania ze środowiska, z uwzględnieniem wszystkich źródeł emisji zanieczyszczeń do powietrza (corocznie do dnia 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy).

Skargę na ww. zarządzenie pokontrolne wywiódł poprzez pełnomocnika R. A. (skarżący), wnosząc o jego uchylenie w zakresie pkt 1, 2, 3, 4 i 6.

Zaskarżonemu zarządzeniu pokontrolnemu zarzucono:

- naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z

art. 3 ust. 1 pkt 34, art. 41-48 ustawy o odpadach przez błędne przyjęcie, że skarżący

prowadzi działalność w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów bez zezwolenia organu ochrony środowiska, pomimo iż przetwarza i magazynuje on odpady o kodzie 03 01 05 zgodnie z decyzją Starosty z "[...]";

- naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z

§ 2 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 1 marca 2018 r. Ministra Środowiska w sprawie

standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz

urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2018 poz. 680), art. 2 pkt e)

Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w

sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w

następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/301WE (Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej L 140/16) przez błędne przyjęcie, iż zrębek i pellet pyłowy nie spełniają definicji biomasy oraz, że skarżący wytwarza pellet opałowy oraz zrębki płyty bez pozwolenia;

- naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 27 ust. 1, 9 i 10 ustawy o odpadach, przepisów (tych organ kontrolny nie sprecyzował w zarządzeniu pokontrolnym, powołując się jedynie na sam akt normatywny) Rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r. Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016, poz. 93) poprzez ich zastosowanie i błędne przyjęcie, że pellet jest odpadem, a ponadto jest on "przekazywany" innym osobom fizycznym oraz podmiotom gospodarczym na ich własne potrzeby grzewcze, podczas gdy nie jest on odpadem, jak również błędne przyjęcie, że skarżący "pozbywał się" go w rozumieniu ustawy o odpadach, ewentualnie nieustalenie zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 9 ustawy o odpadach i nieprzyjęcie objęcia pelletu katalogiem towarów, o których mowa we wskazywanym Rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r.;

- naruszenie art. 77 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie, podczas gdy

organem właściwym do sporządzenia korekty sprawozdań pozostaje marszałek

województwa, a nie Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, a ponadto zastosowanie art. 75-76 ustawy o odpadach, poprzez zobowiązanie podmiotu do wykonania obowiązku, pomimo tego że został już wykonany przed wydaniem zarządzenia pokontrolnego, a także poprzez zobowiązanie w zarządzeniu pokontrolnym z dnia 4 marca 2019 r. do złożenia korekty sprawozdania za rok 2018, podczas gdy samo sprawozdanie składa się do 31 marca 2019 r.;

- naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z

art. 29, art. 41-48, art. 155 i art. 158 ustawy o odpadach przez błędne przyjęcie, iż w

zakładowej kotłowni o mocy 25 kW prowadzony jest proces termicznego przekształcania (spalania) odpadów w postaci opakowań z drewna, czyli palet oraz opadów płyty meblowej, bez zezwolenia na przetwarzanie (odzysk Rl ), podczas gdy proces odzysku Rl nie ma miejsca na terenie kontrolowanego zakładu, ponieważ ani kotłownia o mocy1000 kW, ani suszarnia nie są wykorzystywane;

- naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez przedwczesne wydanie zarządzenia pokontrolnego przy braku jednoznacznie określonych i wyjaśnionych ustaleń dotyczących ewentualnych naruszeń i nieprawidłowości gospodarki odpadami pozwalających na wydanie takiego zarządzenia, w tym podjęcia zarządzenia na podstawie nieprawdziwych informacji zawartych w protokole kontroli nr "[...]", w tym odwołujących się do oświadczeń skarżącego, których nigdy nie złożył, co czyni zarządzenie pokontrolne sprzecznym z prawem i niedopuszczalnym;

- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, art. 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, poczynienie wniosków, które nie odpowiadają ustaleniom, dowodom i stanowisku kontrolowanego, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że w należącym do skarżącego podmiocie jest prowadzona działalność wymagająca zezwolenia na przetwarzanie odpadów, poprzez przyjęcie dysponowania wystarczającymi ustaleniami, które pozwalały mu na wydanie zarządzenia, stwierdzenia, że naruszenia zostały stwierdzone w prawidłowy sposób i są dostatecznie określone i wyjaśnione, m.in. stwierdzenie, że ustalone i udowodnione zostały okoliczności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się z zarzutami zawartymi w skardze.

W piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2019 r. R. A. działając przez pełnomocnika podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Skarżący podkreślił, że posiada stosowne zezwolenie na przetwarzanie odpadów zgodnie z decyzją Starosty z dnia "[...]" w zespole urządzeń przeznaczonych do prowadzenia procesu związanego z produkcją paliw (brykietu) z surowców biodegradowalnych oraz

magazynowanie odpadów przed procesem odzysku. Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko organu, że surowiec stosowany do produkcji w zakładzie jest odpadem, podczas gdy pyły i płyty drewnopochodne są produktami wytworzonymi z czystego surowca drzewnego (udział surowca drzewnego wynosi ponad 90 procent) z niewielkim dodatkiem żywic klejowych i parafiny. Zarówno żywica klejowa (mocznikowa), jak też parafina, nie są kwalifikowane do substancji niebezpiecznych. Co więcej, przedmiotowe produkty czy też surowce należy zakwalifikować jako biomasę. Skarżący nie jest wytwórcą zrębki z płyty meblowej, pelletu z płyty meblowej, popiołu z kotłowni i odpadów tworzyw sztucznych. Płyta bowiem jest drewnopochodna a nie meblowa, zaś pellet nie jest wytwarzany jako odpad tylko jako paliwo, a w związku z tym nie jest on odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2107).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Zarzuty skargi poza jednym nie zasługiwały na uwzględnienie, jednak konstrukcja zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego pozwalała na wyeliminowanie jedynie punktu 6 tego zarządzenia, pozostawiając je w dalszym ciągu zasadnym i zrozumiałym.

Strona skarżąca w wywiedzionej skardze stawia siedem tez wskazujących na błędne zastosowanie przepisów prawa lub uchybienia w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

W ocenie sądu podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czego dotyczy przedmiotowe zarządzenie pokontrolne, innymi słowy czy wytwarzany przez skarżącego pelllet oraz zrębki płyty meblowej są odpadem, jak wywodzi organ administracji, czy też można zaliczyć je do biomasy, co podnoszone jest w wywiedzionej skardze.

Decyzją z dnia "[...]" Starosta wydał na rzecz skarżącego decyzję, na mocy której uzyskał on uprawnienie do przetwarzania odpadów wyszczególnionych w tabeli nr 1, innych niż niebezpieczne w zespole urządzeń przeznaczonych do prowadzenia procesu związanego z produkcją paliw z surowców biodegradowalnych oraz magazynowanie odpadów przed procesem odzysku. Zezwolenie to dotyczyło również możliwości przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w kotłowni zakładowej o mocy 1000 kW w celu wytworzenia ciepła wykorzystywanego w suszarni oraz magazynowanie odpadów przed procesem odzysku.

Z powyższej decyzji w sposób jasny wynika, że przetwarzanie odpadów możliwe było na podstawie wydanego zezwolenia jedynie z surowców biodegradowalnych. Proces przetwarzania odpadów w brykiet zgodnie z decyzją miał się odbywać metodą R1, R3 i R13, czyli w zespole urządzeń przeznaczonych do produkcji brykietu z surowców biodegradowalnych.

Dlatego też pierwsze zarzuty skargi byłyby słuszne, gdyby wytwarzany przez skarżącego pellet był z surowców biodegradowalnych, tak jednak w ocenie sądu orzekającego w sprawie nie jest, ponieważ przeciwne wnioski należy wyprowadzić z obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.) Minister Środowiska wydał w dniu 1 marca 2018 r. rozporządzenie w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2018 r., poz. 680). W § 2 ust. 1) tego rozporządzenia zawarta jest definicja biomasy, otóż poprzez biomasę rozumie się produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo, w celu odzyskania zawartej w nich energii. Zgodnie z zapisem § 2 ust. 1) lit. e) rozporządzenia do biomasy mogą być zaliczone odpady z drewna, z wyjątkiem odpadów z drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady z drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej.

Wobec takiej definicji biomasy powstałej z odpadów drewna nie można mieć żadnych wątpliwości, że płyta meblowa nie jest biomasą, ponieważ drewno w niej zawarte zanieczyszczone jest impregnatami lub powłokami ochronnymi. W związku z powyższym prawidłowo postąpił Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, nakazując zaprzestania zbierania i przetwarzania odpadów płyty meblowej o kodzie 03 01 05, oraz zaprzestania wytwarzania z tejże płyty pelletu opałowego i zrębki płyty meblowej, ponieważ działalność ta odbywała się bez zgody organu ochrony środowiska wynikającej z decyzji Starosty z dnia "[...]".

Zupełnie błędny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 2 pkt e)

Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w

sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w

następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/301WE (Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej L 140/16). Obowiązująca dyrektywa stanowi, że rozwój odnawialnych źródeł energii jest istotnym elementem pakietu środków koniecznych do redukcji emisji gazów cieplarnianych i spełnienia postanowień Protokołu z Kioto. Dyrektywa ta przesądza również o konieczności uznania przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej, w toku postępowań administracyjnych dotyczących udzielania zgody na lokalizację inwestycji w odnawialne źródła energii, że inwestycje te służą ochronie środowiska, ponieważ ze swej istoty inwestycja w produkcję energii ze źródeł odnawialnych ma korzystny wpływ, na realizację celów związanych z ochroną środowiska i zmianami klimatycznymi.

Gdyby rzeczywiście uznać, że naruszenie Dyrektywy miało miejsce w rozpoznawanej sprawie to należałoby równocześnie przyjąć, że spalenie najbardziej niebezpiecznych materiałów powoduje ochronę środowiska, ponieważ po ich spaleniu przestają one istnieć w materialnej postaci. Spalanie przetworzonej na pellet płyty meblowej z pewnością nie służy ochronie środowiska, podobnie jak zapylenie terenu wokół zakładu, w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Najistotniejsze jest jednak to, że skarżący posiadał zezwolenie jedynie na przetwarzanie odpadów z surowców biodegradowalnych, płyta meblowa nie jest biomasą, ponieważ drewno w niej zawarte zanieczyszczone jest impregnatami lub powłokami ochronnymi.

Rzeczą zrozumiałą jest to, że nie każdy pellet jest odpadem. Wszystko zależy od tego z czego został on wyprodukowany, ponieważ nie można uznać, że zmiana fizyczna danego materiału powoduje równocześnie jego zmianę chemiczną. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorstwami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz. 93) obrazuje to, że drewno może być wykorzystane jako paliwo, o ile nie jest zanieczyszczone impregnatami i powłokami ochronnymi (lp. 34 tabeli. W taki sam sposób mogą być wykorzystane trociny, wióry i ścinki, ale z wyłączeniem trocin, wiór i ścinków pochodzących z obróbki płyt wiórowych (lp. 13 tabeli). Natomiast płyta wiórowa i fornir mogą być przeznaczone do wykonywania napraw i konserwacji (lp. 14 tabeli).

W tej sytuacji stwierdzić należy, że skoro wytworzony przez skarżącego pelllet z płyty meblowej o kodzie 03 01 05 (nie może być uznany za biomasę) nie przestał być odpadem to jego wytwórca zgodnie z art. 27 ustawy o odpadach nie mógł go przekazywać (sprzedawać) poszczególnym osobom fizycznym lub prawnym, które mogły sobie nie zdawać sobie sprawy z tego, że zakupiony przez nich opał to w rzeczywistości odpad.

W punkcie 4 zarządzenia pokontrolnego określony został zakaz termicznego przekształcania (spalania) odpadów w postaci palet drewnianych o kodzie 15 01 04 oraz odpadów płyty meblowej o kodzie 03 01 05 w zakładowym kotle, bez zezwolenia organu ochrony środowiska na przetwarzanie odpadów (odzysk R1) i pozwolenia organu ochrony środowiska na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

Z przepisu art. 29 ustawy o odpadach wynika, że odpady mogą być przetwarzane w stosownych instalacjach lub urządzeniach spełniających wymagania ochrony środowiska. Do takich urządzeń z pewnością nie można zaliczyć pieca o mocy 25 kW znajdującego się na terenie zakładu skarżącego. Skarżący nie posiadał pozwolenia na emisję gazów lub pyłów do powietrza ze spalania odpadów płyty meblowej lub palet w piecu o mocy 25 kW. Natomiast o spalaniu wyszczególnionych odpadów przekonuje to, że w czasie przeprowadzonej kontroli znajdowały się one w pobliżu kotła do centralnego ogrzewania.

Z treści skargi w sposób oczywisty nie wynika czy strona skarżąca wnosi o uchylenie również punktu 5 zarządzenia pokontrolnego. W żądaniu skargi brak takiego wniosku, ale w uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, iż nie kwestionuje jedynie punktów 7 i 8 zarządzenia.

W punkcie 5 zarządzenia pokontrolnego nakazano Ilościową i jakościową ewidencję zbieranych, przetwarzanych i wytwarzanych odpadów prowadzić systematycznie i rzetelnie, z uwzględnieniem wszystkich rodzajów odpadów oraz wymaganych rubryk w kartach ewidencji odpadów na podstawie art. 66 i 67 ustawy o odpadach. Powyższy nakaz wynikał z niemożliwości ustalenia w czasie kontroli rzeczywistej ilości przetwarzanych odpadów o kodzie 03 01 05 oraz rzeczywistej rocznej ilości wytwarzanych odpadów w postaci zrębki z rozdrobnionej płyty meblowej oraz produkowanego pelletu grzewczego.

Rzeczą niezaprzeczalną jest to, że skarżący w dniu 15 lutego 2019 r. odmówił podpisania protokołu pokontrolnego, do czego miał prawo, jednak tym samym pozbawił się możliwości bezpośredniego przedstawienia swojego stanowiska. Brak jest podstaw aby odmówić wiarygodności sporządzonemu protokołowi pokontrolnemu, zwłaszcza, że podnoszone w skardze nieścisłości dotyczą okoliczności, które nie mogły mieć zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przykładowo można tu wskazać na mylną wielkość produkcji, której jednak zdaniem organu nie można było ustalić, co wynika z pkt. 5 zarządzenia pokontrolnego. Z zarządzenia pokontrolnego nie można również wyprowadzić wniosku, że organ uznał, iż odpady spalane są w przyzakładowej kotłowni o mocy 1000 kW.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego przedstawiona w skardze i zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym jest odmienna, co jest rzeczą naturalną w przypadku sporu co do okoliczności sprawy. Przedstawione przez organ ustalenia faktyczne oraz wynikające z nich wydane nakazy znajdują potwierdzenie w przepisach obowiązującego prawa, czemu dał wyraz również sąd we wcześniejszej części uzasadnienia.

W punkcie 6 zarządzenia pokontrolnego strona skarżąca została zobowiązana w oparciu o przepisy art. 75 i 76 ustawy o odpadach do dokonania korekt zbiorczych zestawień o odpadach za lata 2014 – 2018 i przekazanie ich do Urzędu Marszałkowskiego w terminie do 10 marca 2019 r.

Z treści art. 77 ust. 1 i 2 wynika, że weryfikacji danych zawartych w rocznych sprawozdaniach o wytwarzanych odpadach dokonuje marszałek województwa w terminie do 15 kwietnia następnego roku. Jeżeli natomiast z tej weryfikacji wynika, że informacje zawarte w sprawozdaniu są niezgodne ze stanem faktycznym, to właśnie marszałek województwa wzywa do dokonania korekty sprawozdania, określając termin nie dłuższy niż 14 dni od otrzymania wezwania. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że sprawozdania można składać do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy (art. 75 ust 1 ustawy o odpadach), natomiast termin złożenia sprawozdania przez organ za rok 2018 ograniczony został do 10 marca 2019 r.

Dlatego też w punkcie I wyroku uchylono punkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. w punkcie II wyroku w pozostałym zakresie skargę oddalono.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III wyroku z mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 206 p.p.s.a, odstępując od zwrotu skarżącemu części kosztów związanych z reprezentowaniem go przez pełnomocnika z uwagi na uwzględnienie skargi jedynie w części.