Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 457/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. B. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek został umotywowany faktem, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczne szkody skarżącej, ponieważ została ustanowiona hipoteka na rzecz Zakładu na nieruchomości skarżącej. Istnieje więc ryzyko egzekucji nienależnych świadczeń z ustanowionej hipoteki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu lub czynności należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2 s. 186). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności związane jest z elementem realizacji przyznanych przez zaskarżony akt uprawnień bądź wypełniania nałożonych obowiązków, a więc dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

W badanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja odmowna w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek. Już ten fakt przesądza o braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Decyzja odmowna nie wprowadziła w sytuacji prawnej skarżącej żadnych zmian, których wystąpieniu można by się przeciwstawić poprzez wstrzymanie wykonania aktu. Innymi słowy; przez wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia należności nie można doprowadzić do wstrzymania ewentualnej egzekucji tych należności. Należy przypomnieć, że podstawą obowiązku zapłaty należności wobec ZUS jest decyzja ustalająca wysokość składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, a nie decyzja w przedmiocie umorzenia tych należności.

Skoro decyzja o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie jest aktem podlegającym wykonaniu w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., brak jest podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu jej wykonania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie p art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowieniu