Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 172/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 252, art. 244, art. 242
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7-9, art. 63 par. 3, art. 64 par. 2, art. 104 par. 2, art. 50, art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 717 (siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2013 r. umarzającej postępowanie w sprawie zgłoszenia znaku towarowego słowno -graficznego [...]oznaczonego numerem [...].

Do wydania postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 42 ust. 1 w związku z art. 148 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz § 13 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie rozpatrywania i dokonywania zgłoszeń znaków towarowych, w związku z dokonaniem w dniu [...] lipca 2012 r. przez F. Spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], zgłoszenia znaku towarowego, dokonanego przez pełnomocnika - rzecznika patentowego [...], oznaczonego nr [...], wezwał do usunięcia usterki w dokumentacji zgłoszenia przez nadesłanie dokumentacji pełnomocnictwa (art. 237 ust. 2 ustawy)

w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania postanowienia pod rygorem umorzenia postępowania w razie niezastosowania się do postanowienia w wyznaczonym terminie, chyba, że zgłaszający potwierdzi w tym terminie czynności dokonane przez pełnomocnika.

Powyższe postanowienie zostało doręczone rzecznikowi patentowemu [...] i zgłaszającemu F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...].

W wyznaczonym terminie, zgłaszający nie zastosował się do postanowienia Urzędu Patentowego, wobec czego Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] maja 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia znaku towarowego, oznaczonego nr [...], zgłoszonego przez F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...].

Od powyższej decyzji [...] złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym podniosła, że zgłoszenia znaku towarowego dokonała w oparciu

o jednoznaczne instrukcje zgłaszającego dla uzyskania ochrony na znak dla towarów wskazanych w zgłoszeniu. Podniosła, że wprawdzie postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2013 r. zostało skierowane także bezpośrednio do zgłaszającego, a druk pełnomocnictwa przekazała zgłaszającemu wraz

z dokumentacją zgłoszenia, to przed upływem terminu wykonania tego postanowienia nie otrzymała od zgłaszającego wymaganego dokumentu pełnomocnictwa i była przekonana, że wymagany dokument został złożony do akt sprawy przez zgłaszającego. Niestety wymagany dokument nie został dostarczony mimo zapewnień zgłaszającego, że jest on nadal zainteresowany uzyskaniem ochrony na przedmiotowy znak towarowy. Wnosiła o uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania, przeprowadzenie rozprawy oraz o zawieszenie postepowania do czasu doręczenia jej pełnomocnictwa, które nastąpi niezwłocznie po powrocie osoby uprawnionej do reprezentowania zgłaszającego.

Po rozpoznaniu odwołania Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy Prawo własności przemysłowej, stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W ocenie organu, został złożony przez osobę niemającą umocowania do działania w sprawie, a co za tym idzie jest niedopuszczalny. Urząd Patentowy przytoczył treść przepisów: art. 237 ust. 2 p.w.p. i § 13 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2002 r.

w sprawie rozpatrywania i dokonywania zgłoszeń znaków towarowych (Dz. U

z 2002 r nr 115, poz. 998 ze zm.) i podkreślił, że brak pełnomocnictwa potraktował jako usterkę i zgodnie z przywołanymi przepisami, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. wezwał pełnomocnika zgłoszenia oraz zgłaszającego do nadesłania pełnomocnictwa. Dokument pełnomocnictwa nie został jednak nadesłany

w wyznaczonym, w postanowieniu terminie (przedłużonym do dnia 1 maja 2013 r.), jak również nie został nadesłany wraz z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, zatem wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest niedopuszczalny.

Postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2013 r. zaskarżyła [...]– rzecznik patentowy, działająca w imieniu F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], wnosząc o jego uchylenie. Podniosła, że ustawa Prawo własności przemysłowej nakłada obowiązek działania przed Urzędem Patentowym przez pełnomocnika wyłącznie przez osoby zagraniczne, niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Zgłaszający ma siedzibę w [...], zatem nie ciążył na nim obowiązek ustanowienia pełnomocnika. Urząd winien więc dalej korespondować bezpośrednio ze zgłaszającą spółką. W sytuacji braku pełnomocnictwa organ powinien prowadzić postępowanie zgłoszeniowe na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, które regulują kwestię prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia. Skarżąca podnosi też zarzut wskazania przez Urząd nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. W jej ocenie, powołane przepis art. 42 ust. 1 w związku z art. 148 p.w.p. dotyczy wezwania przez Urząd o takie części zgłoszenia, których obecność w zgłoszeniu warunkuje przyznanie daty zgłoszenia i stanowi przeszkodę w dalszym postępowania. Zatem decyzja dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi. Podkreślił, że zgłaszający po otrzymaniu postanowienia wzywającego o nadesłanie dokumentu pełnomocnictwa nie potwierdził czynności pełnomocnika co, zdaniem organu znaczyło, że nie kwestionował on istnienia stosunku pełnomocnictwa, wobec czego Urząd dalszą korespondencję prowadził

z pełnomocnikiem. Wskazana podstawa prawna umorzenia postępowania jest podstawą właściwą, zatem decyzja z dnia [...] maja 2013 r. nie jest dotknięta wadą nieważności. Urząd podkreślił także, ze postępowanie w sprawach uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy regulują przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, natomiast postępowanie w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie regulują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 253 p.w.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 134 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Urząd Patentowy RP stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonego od decyzji z dnia [...] maja 2013 r. umarzającej postępowanie w sprawie zgłoszenia [...]albowiem, w ocenie Urzędu, został on złożony przez osobę niemającą umocowania do działania w sprawie. Pełnomocnik strony - rzecznik patentowy [...] nie nadesłała w wyznaczonym,

w postanowieniu terminie pełnomocnictwa, nie dołączyła go także do wniosku

o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ powołał się na art. 134 k.p.a. w zw. z art. 252 ustawy Prawo własności przemysłowej.

Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej w art. 244 przewidują,

w przypadku decyzji i postanowień wydawanych w toku postępowania zgłoszeniowego lub rejestrowego, prawo wniesienia przez stronę wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w rozumieniu k.p.a., jednakże przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące rozpatrywania odwołań od decyzji stosuje się odpowiednio. Kwestię wymogów formalnych wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy reguluje ustawa Prawo własności przemysłowej w art. 244¹. Stanowi on, że jeżeli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia braków w terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania. W przypadku więc stwierdzenia, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie spełnia wymogów formalnych, a więc nie spełnia wymogów formalnych stawianych przez k.p.a. wydaje się postanowienie, w którym wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania.

W przedmiotowej sprawie rzecznik patentowy [...] złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w imieniu mocodawcy F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W toku toczącego się postępowania rejestrowego pełnomocnictwo rzecznika patentowego nie zostało złożone, mimo wzywania przez organ pełnomocnika do usunięcia braku formalnego wniosku zgłoszeniowego. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy rozpoczyna nowy etap postępowania. Niedołączenie pełnomocnictwa do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonego w imieniu mocodawcy, stanowił brak formalny pisma, który należało usunąć zgodnie z regułami określonymi w art. 64 § 2 k.p.a. Stanowi o tym wprost art. 244¹ p.w.p. Zatem obowiązkiem organu było, wykorzystując mechanizm zapisany treścią art. 64 § 2 k.p.a. wezwanie pełnomocnika do usunięcia braku formalnego pisma. Wezwaniem do uzupełnienia objęty jest również brak formalny, jakim jest brak pełnomocnictwa, jeżeli podmiot wnoszący działa przez pełnomocnika.

Organ administracji publicznej przed podjęciem postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., mając wątpliwości co do tego, czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został podpisane przez osoby do tego uprawnione, powinien wezwać stronę do usunięcia braków (art. 64 § 2 k.p.a.) lub wezwać do złożenia wyjaśnienia na piśmie (art. 50 § 1 k.p.a.). Istotą i celem przewodnim postępowania administracyjnego jest zawsze załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Przy czym załatwienie sprawy należy rozumieć, jako załatwienie sprawy co do jej istoty w całości lub części (art. 104 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy w znaczeniu procesowym, a niewątpliwie takim jest wydanie postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., jest ostatecznością, kiedy nie ma prawnych możliwości podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również brzmienie przepisów art. 7, 8 i 9 k.p.a.,

w których zostały zawarte zasady ogólne postępowania administracyjnego.

Zatem, skoro organ uznał [...] za osobę niemającą umocowania do działania w sprawie, to w pierwszej kolejności winien ją wezwać do uzupełnienia braku formalnego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez dołączenie pełnomocnictwa. W dalszej kolejności, jeśli pełnomocnik strony, który podpisał odwołanie w imieniu strony, nie złoży dokumentu pełnomocnictwa, nie można uznać jego czynności, w tym podpisania odwołania za skuteczne. Odwołanie uznać należy w takiej sytuacji za niepodpisane przez stronę i wezwać ją do podpisania odwołania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Wymóg podpisania odwołania wynika z art. 63 § 3 k.p.a. Podanie niepodpisane nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym

w przepisach prawa w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Brak podpisu jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Prowadzenie postępowania odwoławczego bez wezwania do usunięcia braku podpisu, pełnomocnictwa czy innych jeszcze wymagań, względnie w sytuacji, gdy braki odwołania nie zostały uzupełnione, oznacza wadliwość postępowania (por. wyrok NSA z 26 października 2011 r. I OSK 1866/10).

Tymczasem organ, wbrew opisanym wyżej regulacjom prawnym, uznał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jako pochodzący od osoby niemającej umocowania, w związku z czym niedopuszczalny – art. 134 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania Sądu. Przede wszystkim wdroży procedurę przewidzianą art. 242¹ ustawy p.w.p. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. Wobec powyższego merytoryczna treść skargi dotycząca podstaw umorzenia postępowania w przedmiocie zgłoszenia do ochrony znaku towarowego Z.402496 nie była przedmiotem oceny sądu z uwagi na jej przedwczesność.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1) c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O wykonalności uchylonego postanowienia Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.