Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1985/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 154  par. 1 i 86
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia NSA Grażyna Radzicka ( spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 812/06 w sprawie ze skargi M. i C. Ł. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2006 r. w sprawie ze skargi M. i C. Ł. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku- wymierzył wymienionemu wyżej organowi grzywnę w wysokości 3000 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 3226/03.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

M. i C. Ł. pismem z dnia 13 kwietnia 2006r wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] wraz z wnioskiem o wymierzenie temu organowi grzywny z tytuły niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005r wydanego w sprawie 7/IV S.A. 3226/03.

Jako podstawę prawną wskazali art. 154 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r, nr 153, poz 1270 ze zm.), wnosząc ponadto na podstawie § 2 art. 154 powołanej ustawy o orzeczenie obowiązku rozbiórki samowoli budowlanej znajdującej się na terenie ich nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi wskazali, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005r wydanym w sprawie 7/IV SA 3226/03 uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej T. K. rozbiórkę podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje oraz części budynku wybudowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w J. gm. S. B..

Zdaniem skarżących, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] zignorował wyrok sądowy nie podejmując w sprawie żadnych czynności i nie prowadząc postępowania zgodnie z wiążącą oceną prawną. Skarżący wskazali, iż pismem z dnia 13 marca 2006r wezwali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] do wykonania wyroku sądowego.

Skarżący podnieśli również, iż na terenie ich działki S. K. wybudował w [...]r w warunkach samowoli budowlanej drewniany budynek, co do którego wnoszą o orzeczenie rozbiórki z uwagi na niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego.

W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] wyjaśnił, iż nieterminowe załatwienie sprawy wynika z dużej ilości spraw, niewspółmiernej do ilości zatrudnionych osób, a ponadto akta sprawy po wydaniu wyroku sądowego otrzymał dopiero w dniu 18.10.2005r Organ wyjaśnił również, iż w dniu [...] decyzją Nr [...] załatwił sprawę odmawiając wydania decyzji o nakazie rozbiórki podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje T. K., jak też innych części budynku wzniesionych przez T. K. i S. K. na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w J., gm. S. B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest uzasadniona.

Zdaniem Sądu sprawie bezspornym jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005r wydanym w sprawie 7/IV SA 3226/03 uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej T. K. rozbiórkę podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje oraz części budynku wybudowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w J. gm. S. B..

Organ pomimo wezwania przez skarżących pismem z dnia 13 marca 2006r do wykonania wyroku sądowego nie wykonał wyroku ani też nie załatwił sprawy.

W tej sytuacji zasadnie skarżący wnieśli skargę żądając wymierzenia organowi

grzywny.

Zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może mieć bowiem miejsce w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy co również zostało w niniejszej sprawie dokonane.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] dopiero po otrzymaniu skargi, załatwił sprawę wydając w dniu [...] decyzję Nr [...] odmawiającą wydania decyzji o nakazie rozbiórki podwyższenia dachu budynku.

Skarżący nie zgodzili się z powyższą decyzją i wnieśli od niej odwołanie. Sąd I instancji zasadzie uznał, że zarzut skarżących dotyczący niezastosowania się przez organ do oceny prawnej zawartej w wyroku nie może być przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, a musi być rozpatrywany w toczącym się postępowaniu odwoławczym. Sąd stwierdził również, że organ nie pozostaje w bezczynności ponieważ wydał rozstrzygnięcie w sprawie, chociaż zdaniem skarżących uczynił to wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu. Natomiast w przedmiocie żądania wymierzenia grzywny Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie, decyzja organu została wydana po wniesieniu skargi. Zatem późniejsze dopełnienie przez organ obowiązków, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3). Grzywna o której mowa w art. 154 p.p.s.a stanowi bowiem w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych, a fakt wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie powinien zdaniem Sądu mieć jedynie wpływ na ustalenie wysokości grzywny.

Na podstawie art. 154 p.p.s.a. w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, sąd wymierza organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2006r w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2005r wynika, iż wynagrodzenie to wynosiło 2.380,29 zł.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] karę grzywny w wysokości 3000 zł.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu W. [...] z siedzibą w O. M. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznawania i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazując jako podstawę art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym zastosowaniu przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organ pozostawał w bezczynności, podczas gdy opóźnienie w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spowodowane było okolicznościami od organu niezależnymi oraz koniecznością przygotowań do podjęcia czynności w ramach postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaprzeczono temu aby skarżący ignorował wyrok sądowy, bowiem w sprawie prowadzone było postępowanie przygotowawcze i podejmowane były czynności, które jednak nie znalazły żadnego potwierdzenia w formie umożliwiającej przedstawienia ich stronom czy organom nadzorującym. Nie oznacza to zdaniem skarżącego, iż brak uzewnętrznienia działań może być utożsamiany z bezczynnością organu w przedmiotowym postępowaniu gdyż dzięki ustaleniom Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w Powiecie W. [...] mógł wydać rozstrzygnięcie kończące postępowanie przed nim [...]. Wobec wątpliwości co do samego faktu i charakteru dopuszczonych przez organ zaniedbań w ocenie skarżącego wątpliwie prawnie wydaje się zastosowanie wobec niego sankcji w postaci grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie te mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym- zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie prawnej wskazanej w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a, wskazuje na konieczność odniesienia się do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku i ustalenia czy i jakie normy prawne zostały naruszone przy wydaniu wyroku przez Sąd I instancji oraz czy naruszenie tych norm prawnych miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Poza sporem jest, że wyrok wykonania którego domagali się M. i C. Ł. został wydany 7 czerwca 2005 r., a akta administracyjne zwrócono organowi 18 października 2005 r.

Terminy załatwiania spraw o których mowa w art. 35 § 3 i § 4 K.p.a. to okresy w których sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji i tak załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej- nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Z użytego sformułowania w przepisie "nie później" wynika, że terminy określone w art. 35 § 3 K.p.a należy traktować jako maksymalne. Wynika z powyższego, że w niniejszej sprawie postępowanie winno się zakończyć jeszcze w 2005 roku. Nie można podzielić wywodów skargi, że w sprawie prowadzone było postępowanie przygotowawcze i podejmowane czynności, bowiem skarżący nie wykazał żadnymi środkami aby jakiekolwiek czynności były podejmowane.

Uszło uwadze skarżącego, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji publicznej obowiązek informowania strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, również w przypadku zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 kpa).

Ustalenie więc przez Sąd I instancji, że po wydaniu 7 czerwca 2005 r. wyroku uchylającym decyzje obu instancji, organ przez sześć miesięcy nie załatwił sprawy i pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi.

Z tych powodów żądanie ukarania organu grzywną, musiało skutkować zastosowaniem art. 154 § 1 p.p.s.a., a wysokość grzywny z uwagi na ostateczne wydanie decyzji przez organ I instancji zasadnie miarkowano.

Podsumowując dotychczasowe rozważania, należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące błędnego zastosowania przez Sąd I instancji art. 154 § 1 p.p.s.a okazały się nieuzasadnione.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.