Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 598/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 i 4, art. 101 ust. 4, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi E.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 grudnia 2013 r. określającą E.Z. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu pierwszej sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego marki AUDI Q7 o nr nadwozia [...] w wysokości 17.868,00 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 26 października 2010 r. podatnik E.Z. działając w charakterze komisanta sprzedał przed pierwszą rejestracją na terytorium RP, na podstawie faktury VAT-marża nr [...], samochód marki AUDI Q7 o nr nadwozia [...] na rzecz [...] R.P., za kwotę 129.000,00zł. Pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy na terytorium kraju w dniu 27 października 2010 r.

W dalszych wywodach Dyrektor Izby Celnej, przywołując m. in. treść art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. b) i ust. 4, art. 101 ust. 3, art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) wskazał, że w niniejszej sprawie kwestią rozstrzygającą było ustalenie zasadniczego przeznaczenia spornego pojazdu i przeprowadzenie jego klasyfikacji towarowej w oparciu o Scaloną Nomenklaturę Taryfową.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zasadniczym przeznaczeniem samochodu AUDI Q7 jest przewóz osób, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 30 października 2013 r. zostały przeprowadzone oględziny. W wyniku oględzin stwierdzono pojazd o pięciodrzwiowym nadwoziu, wyposażony w 5 miejsc siedzących (w dwóch rzędach), 2 fotele z przodu oraz kanapę z tyłu pojazd (system ISOFIX do montażu fotelika dziecięcego), wraz z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami. Dach pojazdu pokrywała jednolita tapicerka, bez śladów ingerencji. Pojazd posiadał 2 pary uchylnych, przeszklonych drzwi z umieszczonymi w nich schowkami na drobne przedmioty i głośnikami oraz uchylną klapę bagażnika, również przeszkloną. Wnętrze pojazdu wyposażone w sposób kojarzony jednoznacznie z przestrzenią przeznaczoną dla pasażerów, tj. jednolita, skórzana tapicerka, klimatyzacja dwustrefowa, oświetlenie na podsufitce, wykładziny boczne, uchwyty górne dla pasażerów, elektrycznie opuszczane szyby w przednich i tylnych drzwiach. Drzwi drugiego rzędu posiadały mechanizm zabezpieczający przed otwarciem od środka oraz popielniczki w podłokietnikach. Pojazd wyposażony był w automatyczną skrzynię biegów, nawigację, poduszki powietrzne umieszczone w kierownicy i nad schowkiem przedniego pasażera oraz kurtyny boczne w słupkach A,B,C,D oraz oparciach przednich foteli.

Obecny przy oględzinach pojazdu aktualny właściciel podał do protokołu informację, że nabył przedmiotowy samochód w stanie takim jak przedstawiony do oględzin, a ciężarowy charakter pojazdu wynikał jedynie z dokumentów.

Organ wskazał też, że w aktach sprawy znajduje się wydruk wyceny pojazdu wykonanej w systemie EUROTAXGLASS’S, który zawiera standardowe wyposażenie pojazdu montowane przez producenta, przy wskazaniu konkretnego numeru VIN pojazdu. Analiza wymienionych tam elementów standardowego wyposażenia pojazdu potwierdza stanowisko organów co do osobowego przeznaczenia przedmiotowego samochodu.

Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, odnosząc się do argumentacji odwołania, że ewentualne zmiany konstrukcyjne dokonane w przedmiotowym pojeździe nie spowodowały, iż pojazd osobowy uzyskał cechy właściwe dla pojazdu ciężarowego. W opinii organu odwoławczego nie dokonano w przedmiotowym samochodzie żadnych zmian, nadających pojazdowi charakter samochodu ciężarowego. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że klasyfikacji pojazdów dla celów poboru podatku akcyzowego nie dokonuje się na podstawie ustawy prawo o ruchu drogowym. Powyższe przepisy odnoszą się jedynie dla potrzeb rejestracji pojazdu, a nie mają zastosowania do ustalania podatku akcyzowego. Przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi względem innych przepisów niepodatkowych.

Organ podkreślił, że podatnikiem podatku akcyzowego przy sprzedaży komisowej jest komisant. Stosownie do art. 101 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym jeżeli sprzedaż samochodu osobowego powinna być potwierdzona fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z dniem wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania. Faktura wystawiona została w dniu 26 października 2010 r., zatem ostatnim dniem terminu płatności akcyzy był dzień 25 listopada 2010 r. Jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość wynikającą z faktury pomniejszoną o podatek VAT i akcyzę (96.066,00 zł). Podatek akcyzowy wg stawki 18,6% wyniósł 17.868,00 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E.Z. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił, że organy dokonały błędnej kwalifikacji pojazdu. Przedmiotem dokonanej w dniu 26 października 2010 r. sprzedaży był pojazd ciężarowy dwumiejscowy z przestrzenią ładunkową typu cargo, klasyfikowany według Scalonej Nomenklatury Taryfowej do kodu CN 8704. Pojazd posiadał zamontowaną na stałe przegrodę między kierowcą a przestrzenią ładunkową. Nie posiadał pasów ani punktów kotwiących do pasów bezpieczeństwa, nie posiadał okien wzdłuż paneli dwubocznych, mechanizmów, elementów tapicerek bocznych wzdłuż przestrzeni cargo, foteli, wykładzin, popielniczek, lamp, kurtyn powietrznych, uchwytów górnych, wentylacji, elementów kojarzonych z przeznaczeniem innym niż transport towarów. Dalej skarżący stwierdził, że komitent (właściciel) dysponuje protokołem z dnia 26 października 2010 r. wraz z dokumentacją: zagraniczną imienną fakturą zakupu pojazdu od przedstawiciela producenta Audi AG Ingolstadt z adnotacją "pojazd 2 miejscowy ciężarowy", pismem z Biura Krajowej Informacji Podatkowej, Opinią Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego, opinią Instytutu Transportu Samochodowego, potwierdzeniem badania technicznego z dnia 22 października 2010 r. (w którym wskazano "pojazd ciężarowy").

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako p.p.s.a., której art. 134 § 1 wskazuje, iż Sąd orzekając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze ani też powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zaklasyfikowanie przez organy podatkowe samochodu AUDI Q7 do pozycji CN 8703, obejmującej samochody osobowe, a nie jak domaga się tego strona skarżąca do pozycji CN 8704, obejmującej pojazdy ciężarowe.

W myśl art. 100 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz.11 ze zm.), zwanej dalej u.p.a., przedmiotem opodatkowania jest pierwsza sprzedaż samochodu osobowego niezarejestrowanego w kraju, w sytuacji gdy podatek od wewnątrzwspólnotowego nabycia nie został zapłacony, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 101 ust. 4 u.p.a. jeżeli sprzedaż samochodu osobowego powinna być potwierdzona fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z dniem wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania. Faktura w niniejszej sprawie wystawiona została w dniu 26 października 2010 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie.

Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły 1 ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest natomiast na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej - Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu.

Według tychże wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo -towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są pojazdy powszechnie znane jako "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y, czyli Sports Utility Vehicles, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Z okoliczności ustalonych przez organy w oparciu o całokształt materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy z 5 miejscami siedzącymi, czyli w założeniu producenta pojazd został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Z przeprowadzonych oględzin pojazdu wynika, że jest to pojazd o pięciodrzwiowym nadwoziu, wyposażony w 5 miejsc siedzących (w dwóch rzędach), 2 fotele z przodu oraz kanapę z tyłu pojazd (system ISOFIX do montażu fotelika dziecięcego), wraz z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami. Dach pojazdu pokrywała jednolita tapicerka, bez śladów ingerencji. Pojazd posiadał 2 pary uchylnych, przeszklonych drzwi z umieszczonymi w nich schowkami na drobne przedmioty i głośnikami oraz uchylną klapę bagażnika, również przeszkloną. Wnętrze pojazdu wyposażone zostało w sposób kojarzony jednoznacznie z przestrzenią przeznaczoną dla pasażerów: jednolita, skórzana tapicerka, klimatyzacja dwustrefowa, oświetlenie na podsufitce, wykładziny boczne, uchwyty górne dla pasażerów, elektrycznie opuszczane szyby w przednich i tylnych drzwiach. Drzwi drugiego rzędu posiadają mechanizm zabezpieczający przed otwarciem od środka oraz popielniczki w podłokietnikach. Pojazd wyposażony jest w automatyczną skrzynię biegów, nawigację, poduszki powietrzne umieszczone w kierownicy i nad schowkiem przedniego pasażera oraz kurtyny boczne w słupkach A,B,C,D oraz oparciach przednich foteli.

Stwierdzone cechy spornego pojazdu dowodzą, że jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób. Strona nie wykazała aby istotne cechy pojazdu, w oparciu o które dokonano jego klasyfikacji podatkowej, różniły się w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego, w dacie wydania pojazdu kontrahentowi oraz w dacie wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż. Twierdzenia skarżącego, że w dacie sprzedaży przed pierwszą rejestracją pojazd nie posiadał okien wzdłuż paneli dwubocznych, mechanizmów, elementów tapicerek bocznych wzdłuż przestrzeni cargo, foteli, wykładzin, popielniczek, lamp, kurtyn powietrznych, uchwytów górnych, wentylacji, elementów kojarzonych z przeznaczeniem innym niż transport towarów – nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przeczy temu przede wszystkim stan samochodu stwierdzony w wyniku oględzin, nie noszący śladów przeróbek, jak i wyjaśnienia obecnego właściciela pojazdu, który stwierdził, że stan ten odpowiada stanowi pojazdu z dnia nabycia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika zatem, że nie było żadnych istotnych różnic pomiędzy stanem pojazdu z dnia jego sprzedaży i z dnia jego oględzin.

W podobnych do niniejszej sprawach, tutejszy Sąd wielokrotnie podkreślał (por. wyrok z dnia 3 kwietnia 2013 r. I SA/Gd 111/13, 22 maja 2013 r. I SA/Gd 485/13, czy też 9 stycznia 2013 r. I SA/Gd 1134/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA), że zdemontowanie części wyposażenia pojazdu (kanapy) i zamontowanie kraty oddzielającej część pasażerską od ładunkowej, nie wpływa na zmianę zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu w sytuacji, gdy zmiana ta ma charakter przejściowy. Argument, że samochód w momencie wprowadzenia na terytorium kraju był samochodem ciężarowym, o czym miały świadczyć niemieckie dokumenty rejestracyjne nie stoi na przeszkodzie odmiennej ocenie tego pojazdu, według kryteriów wskazanych w notach wyjaśniających do CN, szczegółowo omówionych w zaskarżonej decyzji. Istotna różnica w ocenie i kwalifikacji wynika z faktu, że organy podatkowe przyjmują, z czym należy się zgodzić, że taki "przerobiony" samochód, w dalszym ciągu pozostaje samochodem osobowym, czyli konstrukcyjnie przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. O zmianie takiego zasadniczego przeznaczenia nie decyduje ilość miejsc siedzących. Tego rodzaju zmiany, na które w sprawie powołuje się strona skarżąca miały charakter krótkotrwały i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu osób. Ponowne przystosowanie do korzystania głównie do przewozu osób odbywa się bowiem wyłącznie przez demontaż elementów istotnych dla przewozu towarów (w przypadku zainstalowania np. przegrody) oraz montaż siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części samochodu. Zmiany te de facto stanowią przywrócenie pierwotnych cech pojazdu umożliwiających korzystanie z niego głównie do przewozu osób i nie wymagają ingerencji w konstrukcję samochodu.

Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany fakt, że w dokumentach pojazdu sporządzonych przez organy niemieckie sporny pojazd uznany został za samochód ciężarowy. Nie jest kwestionowane także i to, że w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym samochód ten także został uznany jako ciężarowy. Należy jednak podkreślić, że dowód rejestracyjny jest decyzją administracyjną w przedmiocie dopuszczenia do ruchu zakupionego pojazdu i nie może być traktowany jako element jego identyfikacji, a co za tym idzie nie może mieć decydującego znaczenia dla określenia rodzaju pojazdu dla celów podatkowych, o czym zasadnie skonstatował organ odwoławczy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt. III SA 2793/03, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 133/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 października 2009 r. III SA/Gl 647/09 czy wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 163/11 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W procesie klasyfikacji pojazdu dokonane w dowodzie rejestracyjnym, czy zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu zapisy, jako sporządzone w oparciu o przepisy prawa o ruchu drogowym, mogą mieć jedynie znaczenie posiłkowe i w żadnym wypadku nie przesądzają automatycznie o kwalifikacji pojazdu dokonywanej w oparciu o Nomenklaturę Scaloną.

Polskie organy podatkowe nie są także związane klasyfikacją pojazdu dokonaną przez niemieckie organy, lecz są uprawnione do samodzielnego dokonania takiej klasyfikacji. Jeżeli materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowy samochód posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703 – ilość drzwi (5), pełne oszklenie także w tylnej części, tzw. "towarowej", brak stałej przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, komfortowe wyposażenie, wygląd zewnętrzny - a jedyną stwierdzoną różnicą pomiędzy datą jego sprzedaży przed pierwszą rejestracją a datą dokonywania oględzin jest ilość miejsc siedzących, to nie sposób zanegować słuszności stanowiska o zasadniczym przeznaczeniu tego pojazdu do przewozu osób. Słusznie przyjął organ odwoławczy, że odwracalność ewentualnie dokonanych przeróbek świadczy o ich tymczasowości. Strona skarżąca nie wykazała faktu dokonania takich przeróbek, które zmieniałyby zasadniczo przeznaczenie spornego pojazdu.

Podsumowując, skoro prawidłowo organy zaklasyfikowały nabyty przez skarżącego pojazd do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy, to stosownie do ustawy o podatku akcyzowym, jego sprzedaż przed pierwszą rejestracją w kraju podlegała opodatkowaniu akcyzą.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe uczyniły zadość wymogom wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, albowiem zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonano - zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej – swobodnej, ale nie dowolnej oceny dowodów. Zawarte w decyzji ustalenia wskazują, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę