Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 997/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 23, art. 24 ust. 2 i art. 24a ust.1,
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 23 par.2, art. 120, art. 122, art. 187 par.1, art. 191, art. 194 par. 4 i 6;
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: par. 11 ust. 4 pkt 1, par. 27, par. 28, par. 29.
journal: Dz.U. 2003 nr 152 poz 1475
law: Rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. określił M. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 5.391 złotych.

W toku postępowania podatkowego ustalono następujący stan faktyczny.

W 2011 roku podatnik prowadził działalność gospodarczą pod firmą "A", w zakresie handlu używanymi pojazdami samochodowymi oraz częściami i akcesoriami do pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli oraz był wspólnikiem spółki cywilnej "B", która prowadziła działalność w zakresie biura rachunkowego. Spółka cywilna zakończyła działalność z dniem 31 grudnia 2011 roku. Przeprowadzona kontrola podatkowa wykazała nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania przychodu i kosztów uzyskania przychodu w odniesieniu do firmy "A" oraz kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do spółki "B". W dniu 27 sierpnia 2014 r. podatnik złożył korektę zeznania podatkowego PIT-36 za 2011 rok uwzględniającą stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości z wyjątkiem wynikających z zakwestionowanej faktury zakupu części samochodowych wystawionej przez firmę "C". W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął wobec M. M. postępowanie podatkowe i decyzją z [...] r. określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 w wysokości 5.391 zł. w związku z zawyżeniem przez stronę kosztów zakupu towarów handlowych w kwocie 3.300 zł od nieistniejącej firmy "C" NIP [...], J., ul. A 103. Organ I instancji na podstawie § 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) uznał księgi podatkowe skarżącego za nierzetelne, jednocześnie na podstawie art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.); dalej: "O.p". odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Organ zakwestionował rzetelność powyższej faktury uznając, że nie odzwierciedla ona rzeczywistej transakcji gospodarczej, gdyż z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. oraz od D sp. z o.o. z siedzibą w P. wynika, że firma wskazana jako sprzedawca części samochodowych nie istniała w obrocie gospodarczym.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 361 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.f." przez błędne jego niezastosowanie polegające na uznaniu, że wydatki poniesione na zakup od firmy "C" części samochodowych nie stanowią kosztów uzyskania przychodu oraz zasad ogólnych postępowania podatkowego statuowanych w art. 120, art. 121, art. 122 O.p. oraz art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy a co za tym idzie naruszenie zasady prawdy materialnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zaskarżoną obecnie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu koniecznym jest wykazanie, że został on przez podatnika rzeczywiście poniesiony, pozostaje w związku z uzyskiwanym przychodem, nie należy do katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów (art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.) i fakt jego poniesienia został właściwie udokumentowany. Specyfiką kosztów uzyskania przychodów jest przede wszystkim konieczność wykazania ich związku z przychodem, oraz ich faktyczne poniesienie i rzetelne, nie budzące wątpliwości udokumentowanie tych okoliczności. Zgodnie z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. osoby wykonujące działalność gospodarczą obowiązane są prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Sposób prowadzenia księgi przychodów i rozchodów, szczegółowe warunki, jakim powinna ona odpowiadać, aby stanowiła dowód pozwalający na określenie zobowiązań podatkowych, oraz szczegółowy zakres obowiązków związanych z jej prowadzeniem, regulowały w rozpatrywanym okresie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Organ podkreślił, że dokumenty na podstawie których dokonywane są zapisy w księgach podatkowych winny stwierdzać fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, zaś możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów będzie zależała od posiadanych dowodów na jego poniesienie.

W postępowaniu podatkowym oceniając rzetelność dokumentów księgowych potwierdzających poniesienie określonych wydatków mających stanowić koszty przychodu każdą fakturę VAT należy ocenić pod względem przedmiotowym t.j w szczególności pod względem rodzaju, ilości, czy ceny jednostkowej wyszczególnionego w niej towaru, bądź wykonanej usługi, jak również pod względem podmiotowym tj. autentyczności stron biorących udział w udokumentowanej nią transakcji handlowej. W toku postępowania ustalono, że dane identyfikujące firmę "C" umieszczone na fakturze nie są prawdziwe i nie dają możliwości jej odnalezienia w celu potwierdzenia faktycznej realizacji transakcji sprzedaży. Z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. wynika, iż podany na zakwestionowanej fakturze NIP firmy "C" jest błędny, tamtejszy organ podatkowy nie wygenerował NIP-u o takim numerze i adresie J., ul. A 103, ponadto podmiot ten nie został znaleziony w bazie danych Systemu Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników. Z informacji otrzymanej od D wynika, iż w bazie platformy handlowej D.pl nie odnaleziono konta zarejestrowanego na firmę "C" mimo, że podatnik utrzymywał, iż kontakt z nią nawiązał za pośrednictwem strony D, na której wystawiała swoje materiały handlowe. Grupa D potwierdziła jedynie, że skarżący jest użytkownikiem należącego do niej portalu oraz, że w latach 2011 -2012 uiszczał prowizje od dokonanych transakcji sprzedaży. Natomiast użytkownikiem posługującym się nazwą E nie jest "C" NIP [...], J., ul. A 103. Mimo wystosowanego wezwania podatnik nie wskazał nazwy użytkownika, pod którą wystawca faktury oferował swoje towary jako sprzedawca. Nie przedstawił także historii transakcji z tą firmą mimo, że dane takie są udostępniane użytkownikom portalu D na ich wniosek o przedstawienie historii transakcji za dany okres. Strona nie przedstawiła również innych dowodów potwierdzających faktyczne dokonanie transakcji w postaci chociażby dowodów zapłaty za towar, dowodów magazynowych potwierdzających wydanie towarów handlowych, pisemnych zamówień towarów handlowych, pisemnych ofert sprzedaży, folderów reklamowych firmy, wizytówek z jej danymi kontaktowymi. Podatnik oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów poza zakwestionowaną fakturą, a płatności za towary dokonał gotówką. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że podjął czynności, które miały na celu potwierdzenie transakcji handlowej przeprowadzonej z firmą "C", w których wyniku nie udało się potwierdzić rzeczywistego przebiegu transakcji udokumentowanej zakwestionowaną fakturą. Powyższe wskazuje, że faktura VAT sygnowana przez firmą "C" pod względem podmiotowym była nierzetelne i już choćby z tego względu nie mogła być uwzględniona w rachunku podatkowym firmy skarżącego. W niniejszej sprawie podatnik nie wykazał, że w 2011 roku zakupił części samochodowe od podmiotu działającego pod firmą "C", ponieważ poza zakwestionowaną fakturą nie przedstawił innych dowodów na poniesienia udokumentowanych nią wydatków.

Organ podkreślił także, że wykazane w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości w zakresie nierzetelności faktury wystawionej na zakup części samochodowych przez podmiot nieistniejący firmę "C" podatnik uwzględnił na potrzeby rozliczeń w podatku od towarów i usług dokonując właściwej korekty deklaracji VAT-7.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej:

1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 27, 28 i 29 Rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, polegające na błędnym ustaleniu podstawy opodatkowania za rok 2011, co w konsekwencji doprowadziło do zawyżenia należnego do zapłaty podatku dochodowego. Pełnomocnik podatnika podkreślił, że organ I instancji nie uznał zakupu towaru handlowego z firmy "C" na kwotę 3.300 zł i nie skorygował wartości remanentu końcowego ustalonego na dzień 31.12.2011 r. przez podatnika o towary handlowe tej firmy co doprowadziło do naruszenia art. 21b O.p., gdyż w rezultacie przyjęcia błędnego remanentu końcowego za rok 2011 decyzja podatkowa określająca wysokość dochodu powinna być wydana ze wskazaniem innej wysokości niż ustalona, oraz

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 120 O.p. przez to, że organ II instancji podtrzymał decyzję określającą nieprawidłowo wyliczony podatek dochodowy do zapłaty za rok 2011, ponieważ nie dokonał weryfikacji przyjętej przez organ I instancji podstawy opodatkowania ustalonej w oparciu o błędną wartość remanentu końcowego na rok 2011.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podatnika podniósł, że spis z natury musi zawierać wszystkie niezbędne elementy określone w § 28 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Nowym elementem spisu z natury jest wskazanie wartości pomniejszenia wynikającej z korekty kosztów zakupu materiałów handlowych lub materiałów podstawowych z tytułu niezapłaconych faktur czego w niniejszej sprawie organy nie czyniły. W rezultacie podatnik musiał wyksięgować z kosztów zakupu towar handlowy nabyty od "C", ale objął go spisem z natury.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, że wskazane jako podstawa skargi przepisy § 27, 28 i 29 Rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów w brzmieniu, na które powołuje się skarżący nie obowiązywały w 2011 roku, lecz zostały dodane Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 kwietnia 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2013 roku poz. 551). Dokonując sprawdzenia przedłożonych przez skarżącego spisów z natury za rok 2011 tj. początkowego na dzień 01.01.2011 r. (końcowego na dzień 31.10.2010r.) oraz końcowego na dzień 31.12.2011 r. obejmujących części samochodowe organ podatkowy I instancji stwierdził zaniżenie wartości remanentu początkowego oraz końcowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. Kwestia ta jednak nie była przedmiotem odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów jak również do obrazy przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej wskazać należy, że trafnie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że przywołane w niej przepisy § § 27, § 28 i § 29 Rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów w brzmieniu, na które powołuje się skarżący zostały wprowadzone do tego aktu prawnego na mocy Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 kwietnia 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 11 maja 2013 roku. W konsekwencji przepisy, na które powołuje się podatnik, nakazujące uwzględnienie w końcowym spisie z natury wartości pomniejszenia wynikającej z korekty kosztów uzyskania przychodów, nie miały zastosowania przy rozliczeniu za 2011 rok. W swoim rozstrzygnięciu organ podatkowy I instancji stwierdził zaniżenie wartości remanentu początkowego oraz końcowego, okoliczności te nie były kwestionowane przez podatnika w toku postępowania podatkowego, dlatego też zarzutu te zgłoszone po raz pierwszy w postępowaniu przed sądem uznać należy za spóźnione. Organy podatkowe były bowiem uprawnione do przyjęcia, że podatnik nie kwestionuje ich ustaleń w zakresie spisu z natury za 2011 rok.

Spór, który w rozstrzyganej sprawie istniał między stronami sprowadzał się do oceny, czy w stanie faktycznym sprawy podatnik był uprawniony do zaliczenia wydatków na nabycie części samochodowych na podstawie faktury wystawionej przez firmę "C" do kosztów uzyskania przychodu.

Powyższe zagadnienie reguluje art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy podatkowej. Organ podatkowy drugiej instancji wywiódł, że aby dany wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, koniecznym jest wykazanie, że: określony wydatek został przez podatnika rzeczywiście poniesiony, pozostaje w związku z przychodem, nie należy do katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 23 u.p.d.o.f. oraz jest właściwie udokumentowany (str. 5 - 6 zaskarżonej decyzji). Z dalszych wywodów zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji wynika, że wydatek właściwie udokumentowany winien być potwierdzony dokumentem sprawdzalnym, tj. wystawionym przez podmiot rzeczywiście istniejący i dający się zidentyfikować, bądź pozwalający z wykorzystaniem innych odwodów potwierdzić wielkość poniesionych kosztów uzyskania przychodów. W wyniku postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie niniejszej organy podatkowe stwierdziły, że przedstawiona przez skarżącego faktura VAT na zakup części samochodowych jest nierzetelna, wskazując równocześnie, że podatnik nie przedstawił innych dowodów na poniesienie zaewidencjonowanych w swoich księgach podatkowych wydatków.

W ocenie Sądu, przedstawione stanowisko organów podatkowych w przedmiotowej sprawie zasługuje w pełni na aprobatę.

Zgodnie z przywołanym powyżej art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 u.p.d.o.f. powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Jednak przy ocenie zaistnienia okoliczności uzasadniających potrącenie kosztu na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie można pomijać zasad ich dokumentowania w sposób zgodny z prawem i nie budzący wątpliwości. Koszty te muszą wynikać z prawidłowo prowadzonej księgi przychodów i rozchodów (art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.). W ocenie sądu skarżący nie zastosował się do obowiązujących zasad prowadzenia księgi przychodów i rozchodów, ponieważ za podstawę wpisów przyjął fakturę nieobrazującą rzeczywistej transakcji gospodarczej.

Zgromadzony w sprawie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 122 i art. 187 § 1 O.p., materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że faktury wystawione przez podmiot "C" są nierzetelne. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że rzekomy sprzedawca towaru posługiwał się fikcyjnym numerem NIP, dane identyfikujące firmę "C" umieszczone na fakturze również nie były prawdziwe, a zatem brak było możliwości odnalezienia firmy w celu potwierdzenia faktycznej realizacji transakcji sprzedaży. Z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. wynika, że podmiot ten nie został znaleziony w bazie danych Systemu Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników. Wobec tego, organy podatkowe miał wszelkie podstawy by przyjąć, że wskazany w zakwestionowanych fakturach podmiot gospodarczy nie był faktycznym sprzedawcą uwidocznionych na niej części zamiennych.

Podatnik nie przedstawił, poza sporną fakturą, innych dowodów potwierdzających faktyczny zakup towarów od sprzedawcy w postaci dowodów zapłaty za towar, dowodów magazynowych potwierdzających wydanie towarów handlowych, pisemnych zamówień towarów handlowych ani żadnych dowodów potwierdzających chociażby rzeczywisty charakter współpracy z wystawcą spornej faktury (oferty sprzedaży, folderów reklamowych firmy, wizytówek z jej danymi kontaktowymi). Poza nieznajdującym potwierdzenia w materiale dowodnym sprawy oświadczeniu o nawiązaniu współpracy z firmą "C" za pośrednictwem portalu D podatnik nie udzielił żadnych informacji pomocnych w identyfikacji wystawcy faktury i odmówił składania w sprawie wyjaśnień. Tym samym nieuzasadniony jest zgłaszany w toku postępowania podatkowego oraz skardze do sądu zarzut niedostatecznego wyjaśnienia stanu sprawy. Jak trafnie w swoich rozstrzygnięciach wskazały organy podatkowe w stanie faktycznym niniejszej sprawy tylko podatnik był dysponentem wiedzy co do tego od kogo i za jaką kwotę nabywał towary wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. To na nim w związku z nierzetelnością dokumentów księgowych spoczywał ciężar dowodu wykazania faktycznego poniesienia wydatków zaewidencjonowanych w jego księgach podatkowych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w badanym roku podatkowym. W rozpoznawanej sprawie jednak, poza zakwestionowaną prawidłowo fakturą VAT, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na poniesienie kosztów uzyskania przychodów w wysokości zaewidencjonowanej w uznanej za nierzetelną księdze podatkowej. Trafnie też organy podatkowe wskazały, że skarżący pośrednio potwierdził fikcyjność zakwestionowanej faktury, bowiem na potrzeby rozliczeń w podatku od towarów i usług za 2011 rok złożył w dniu 14 sierpnia 2014 roku korektę deklaracji VAT-7 w zakresie nieprawidłowości dotyczących podatku należnego i naliczonego wynikających z tego dokumentu. Zatem prawidłowo organy podatkowe uznały, że podatnik nie wykazał, że faktycznie poniósł wydatki na nabycie części zamiennych w wysokości odpowiadającej wartości wynikającej ze spornej faktury wystawionej przez "C". Powyższe uniemożliwia pomniejszenie przychodu o wartości wynikające z tej faktury, pomimo, że w prowadzonym postępowaniu nie zostało zanegowane, iż podatnik w badanym okresie prowadził działalność w zakresie handlu samochodami używanymi i częściami zamiennymi, a zatem według reguł logicznego rozumowania mógł nabywać towary uwidocznione na spornej fakturze. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za ugruntowany uznać należy pogląd, zgodnie z którym dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu nie wystarczy jednak wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar czy usługę wykorzystywaną w prowadzonej działalności gospodarczej, by wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, czy usługi u konkretnego sprzedawcy za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Organy podatkowe musza bowiem dysponować środkami dowodowymi wskazującymi na rzeczywiste poniesienie wydatku we wskazanej wysokości na rzecz zindywidualizowanego kontrahenta. (por. wyrok NSA z 29 maja 2012 r., II FSK 2323/10, wyrok NSA z 8 maja 2013r. II FSK 1834/11, wyrok NSA z 21 czerwca 2013 r. II FSK 2207/11 - publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego w oparciu o art. 22 ust. 1 i art. 24 a ust. 1 u.p.d.o.f. organy podatkowe zasadnie odmówiły uznania spornego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

W rozstrzyganej sprawie organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy, a ocena tego materiału nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów. Kontrolowana decyzja zawiera także prawidłowe wskazanie i wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jest więc zgodna z art. 122, art. 187 § 1, 191 oraz 210 § 4 O.p. Wbrew twierdzeniem autora skargi decyzje zarówno organu I jak i II instancji wydane zostały na podstawie obowiązujących w 2011 roku przepisów prawa materialnego i w jego granicach w sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 120 O.p.

Organy podatkowe badając czy skarżący faktycznie zakupił części zamienne od wystawcy zakwestionowanej faktury zweryfikowały wszystkie możliwe do ustalenia okoliczności dotyczące spornej transakcji, które nie potwierdziły jej faktycznego zaistnienia w obrocie prawnym. Zbadano okoliczności dotyczące rzeczywistego funkcjonowania w obrocie gospodarczym sprzedawcy towaru, możliwości zawarcia transakcji za pośrednictwem platform handlowych należących do Grupy D sp. z o.o. Tym samym uznać należy, że zweryfikowano wszystkie okoliczności zawarcia spornej transakcji wskazane przez podatnika, które jednak nie potwierdziły jej rzeczywistego charakteru. Wobec powyższego faktura zakupu części zamiennych, która jako sprzedawcę wskazywała podmiot nieistniejący, który nie mógł dokonać udokumentowanej nią sprzedaży nie mogła być uznane za udokumentowanie podniesionych kosztów uzyskania przychodu, zaś oparte na niej księgi podatkowe prawidłowo w oparciu o art. 194 § 4 i § 6 O.p. uznane zostały w tym zakresie za rzetelne. Skoro podatnik za podstawę wpisów w swojej księdze podatkowej przyjął fakturę nieobrazującą rzeczywistej transakcji gospodarczej tym samym uniemożliwił określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu jaki stanowiły te księgi. O nierzetelności księgi można bowiem mówić również wówczas, gdy podatnik ewidencjonował zakwestionowane zakupy towarów na podstawie dowodów nierzetelnych, tzn. na podstawie faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący, który rzeczywiście nie dokonywał dokumentowanych przy jej użyciu zdarzeń.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.

P.C.