Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 88/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2062
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jedn.
article: par. 314
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H. A. na decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 11 grudnia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 28 września 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla A. pozwolenie na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] na działce nr [...] w m. C. ul. W. [...].

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

4 czerwca 2018r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek pełnomocnika inwestora A., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] na działce nr [...] w m. C., ul. W. [...]. Wezwaniem z 14 czerwca 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W trakcie trwania postępowania przed organem pierwszej instancji strony wnosiły wnioski i zastrzeżenia. Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta w dniu 28 września 2018r. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla A. pozwolenie na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] na działce nr [...] w m. C. ul. W. [...].

Od tej decyzji odwołanie złożyła H. A. Twierdzi, iż planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obniża wartość sąsiednich nieruchomości, negatywnie wpłynie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców. Twierdzi ponadto, że nie przedstawiono uzgodnienia inwestycji z Dowódcą Sił Powietrznych, obszar oddziaływania został nieprecyzyjnie wyznaczony, a wartość natężenia pola elektromagnetycznego została specjalnie zaniżona.

Wojewoda rozpoznając w postepowaniu odwoławczym sprawę wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto, na mocy art. 35 ust. 4 prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tegoż przepisu oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w razie stwierdzenia jakichkolwiek naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. art. 35 ust. 3).

Podkreślając dalej, że jedną z pierwszych czynności organu architektonicznego jest sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podał, że projektowana wieża wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej zlokalizowana jest na działce nr [...] w C. przy ul. W. [...], na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu od drogi krajowej nr [...] do ul. S., obejmującego tereny przyległe do ul. T. i K. w C. - uchwała Nr LXVI/368/2010 Rady Miejskiej z dnia 23 września 2010 r. (Dz. U. Woj. z 2010r., Nr 168, poz. 3475). Zgodnie z kartą terenu A.09.U - jest to teren zabudowy usługowej określony w § 25 V. Ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, pkt 3 lit. a) wysokość zabudowy dla budynków do 12 m, dla budowli dowolna.

Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1537 ze zm.) jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Stosownie do art. 46 ust. 1 tej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Przepisy art. 46 ust. 1 ustawy telekomunikacyjnej, w zakresie definicji łączności publicznej, odsyłają do definicji łączności publicznej, określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z mi. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co stanowi, że posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego. Z przepisu art. 46 ust 2 ustawy telekomunikacyjnej wynika prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Wykładnia planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające władztwo planistyczne gminy - poprzez usytuowanie swoistej reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wynika z przytoczonych postanowień ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z § 9 ust. III pkt 1, a), § 9 ust. III pkt 2 planu miejscowego na całym obszarze objętym planem wyklucza się przedsięwzięcia mogące spowodować zanieczyszczenia środowiska, a zasięg uciążliwości dla środowiska działalności gospodarczej prowadzonej na danym terenie winien być bezwzględnie ograniczony do granic obszaru, dla którego inwestor posiada tytuł prawny.

Mając na uwadze podobne zapisy planu miejscowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27.06.2018r., sygn. akt II SA/Gd 284/18 wskazał, iż należy w takiej sytuacji mieć jednocześnie na względzie, że z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika po pierwsze, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, po drugie, że przyjmowane w planie miejscowym rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z tymi zasadami musi być wykładany następny przepis, mianowicie art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Z tego przepisu z kolei wynika szczególna sankcja w razie nieumieszczenia w planie miejscowym lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów lokalizowania tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji. W takim bowiem przypadku uruchomieniu podlega mechanizm przewidziany w art. 46 ust. 2 u ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, skutkujący koniecznością stwierdzenia zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami, i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. W projekcie były również uprawnienia budowlane projektantów i sprawdzających oraz zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego. Przedłożony projekt spełniał wymogi określone przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W dokumentacji było również oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się zaś do spełnienia wymagań przepisów szczególnych, wskazał Wojewoda , iż w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie określone zostało, że przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności ochrony przed polem elektromagnetycznym z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. W tabeli 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów określono zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektroenergetycznych na środowisko, dla miejsc dostępnych dla ludności oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności.

Sporna inwestycja przewiduje budowę 6 anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz, 2600 MHz zawieszonych na wysokościach 50,2 m w trzech azymutach 100°, 210° i 330°. Wszystkie zaprojektowane anteny posiadają równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny od S1A1 do S3A2 o wielkości od 11591 W do 16629 W.

Urządzenia nadawcze, ze względu na emisję do otoczenia promieniowania elektromagnetycznego, mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko na podstawie art. 60 w/w ustawy wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym określono: w § 2 ust. 1 pkt 7 przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Są nimi między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi między innymi nie mniej niż 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przepis ten określa ponadto większe odległości, które nie będą miały zastosowania w niniejszej sprawie. W § 3 ust. 1 pkt 8 tego przepisu określono przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Są to instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1, pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi między innymi nie mniej niż: 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z analizy znajdującej się w projekcie budowlanym odległości od osi głównej wiązki promieniowania anten (o długości od 200 do 300 m) do miejsc dostępnych dla ludności wynoszą od 2,6m do 4,6m, a więc mieszczą się w w/w zakresie. Wobec nie występowania miejsc dostępnych dla ludności względem osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wobec nie osiągnięcia progów wymaganych w § 2 ust. 1, pkt 7 i § 3 ust. 1, pkt 8 na podstawie art.71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższa analiza dokumentuje także spełnienie warunków w odniesieniu do § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazującym, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących dawek granicznych promieniowania wynoszącym dla miejsc dostępnych dla ludności - 0,1 W/m 2 gęstości mocy, także dla zabudowy mogącej potencjalnie powstać, pola te będą występować na wysokości powyżej 2 m ponad planowaną zabudową.

W projekcie budowlanym na stronach [...] zaznaczono również wysokości potencjalnej zabudowy określone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenach znajdujących się w odległości 200 - 300 m od planowanej wieży. Starosta również dokonał analizy planów miejscowych pod kątem miejsc dostępnych dla ludności w wiązce promieniowania elektromagnetycznego. Wojewoda, po analizie materiału dowodowego stwierdził, że miejsca te będą znajdować się ponad 2m nad możliwą zabudową przewidzianą w planie miejscowym.

W związku z powyższym uznano, iż planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, spełnia wymagania przewidziane w prawie budowlanym oraz wyżej opisanych przepisach odrębnych, w tym również środowiskowych. Inwestycja nie narusza tych przepisów, a tym samym nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i nieruchomości znajdujące się w pobliżu działki inwestycyjnej, ponieważ wiązki promieniowania znajdują się ponad miejscami dostępnymi dla ludności już istniejącymi oraz tymi, które ewentualnie powstaną w przyszłości.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, inwestor uzyskał uzgodnienie z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP. Uzgodnienie to znajduje się w opisie projektu zagospodarowania na str. 20 pkt 6.6, a fizycznie, kserokopia uzgodnienia z dnia 06.03.2018 r. z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP znajduje się na stronie [...] projektu budowlanego.

Należy również zaznaczyć, iż spadek wartości nieruchomości nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane.

Skargę na powyższą decyzje wniosła H. A. zarzucając, że narusza ona jej dobra materialne.

Podniosła skarżąca, że obiekt będący przedmiotem projektu budowlanego został błędnie zakwalifikowany przez organ. Na podstawie zawartych w projekcie analiz wywodzi skarżąca, że obiekt wprowadza do środowiska emisję, która jest szkodliwa dla zdrowia ludzi (niezgodność z § 9, ust. III, pkt 1) ppkt a) i także niezgodnie ze wskazanym punktem powoduje szkodę w dobrach materialnych, jakim jest spadek wartości nieruchomości. Oczywistym jest dla skarżącej, że nieruchomość, w której najbliższym sąsiedztwie stoi wieża telekomunikacyjna o wysokości 50m utraci wartość. Znaczyła, że plan miejscowy na całym obszarze objętym planem wyklucza s przedsięwzięcia mogące spowodować zanieczyszczenie środowiska.

Z przedłożonej analizy wprost wynika, że zasięg uciążliwości wykracza poza granicę działki, na której projektowana jest wieża, co jest niezgodne z planem miejscowym § 9 ust. III, pkt 2.

Z oczywistych względów inwestor nie przedłożył analizy spadku wartości nieruchomości (szczególnie mieszkalnych) w okolicach wieży, która wykazałaby naruszenie dóbr materialnych. Naruszenie to jest w przytoczonym planie miejscowym także zakazane - § 9 ust. III, pkt 1 a), a brak tej analizy jest jednoznacznym lekceważeniem przez inwestora mieszkańców pobliskich okolic.

Dalej skarżąca zarzuciła, że z przedłożonej dokumentacji projektowej nie wynika, jakie będzie natężenie pola elektromagnetycznego w obrębie nieruchomości objętych zasięgiem działania instalacji radiokomunikacyjnych, także w warunkach pogodowych wzmacniających natężenie tego pola. Podała, że miejsca dostępne dla ludności są bliżej niż wymagane przepisami, w tym budynek myjni na samochody ciężarowe, w obrębie którego znajdują się miejsca pracy i poruszają się osoby z zewnątrz, korzystające z usługi mycia aut.

Pojęcie miejsca dostępnego dla ludności precyzyjnie i w sposób jednolity zostało doprecyzowane przez orzecznictwo sądownictwo administracyjne. Takim miejscem może być bowiem nie tylko już wzniesiony budynek, ale również np. teren, na którym urządzono albo ma być urządzony zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, plac zabaw dla dzieci, skwer czy też chodnik. Przez miejsca dostępne dla ludności należy zatem rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08 II OSK 719/09 NSA).

Kolejny zarzut dotyczy brak wzięcia pod uwagę, że wskutek realizacji tego typu obiektów w istotny sposób tracą na wartości walory krajobrazowe, ponieważ wieża wprowadzi ogromną dysharmonię zarówno w obecny, jak i założony planem miejscowym sposób zagospodarowania obszaru. Na pobliskich terenach mieszkaniowych w odległości niecałych 25m, zgodnie z planem miejscowym wykańczać należy elewację materiałami o charakterze mineralnym lub naturalnym, np. tynk, cegła, drewno, kamień, wobec czego oczywiste jest, że przedmiotowa wieża znacząco odbiegać będzie od przyjętych standardów. Ponadto wysokość obiektu przekraczająca 50 metrów na stałe wpisać może się w panoramę miasta i wpłynąć negatywnie na jego krajobraz oraz zaburzyć istniejący porządek, gdzie dominantą jest zabytkowa wieża zamkowa o wysokości około 45m. Nieodwracalne zmiany krajobrazu poczynione dla korzyści finansowej inwestora odbiją się negatywnie na obecnych i przyszłych mieszkańcach C., a spadające walory krajobrazowe wpływają natomiast negatywnie na wartość wszystkich sąsiadujących i okolicznych nieruchomości, co jest niezgodne z planem miejscowym, zakazującym takich inwestycji. Właściciele tych nieruchomości mogli będą ubiegać się o odszkodowanie z tego tytułu. O odszkodowanie występować będą oni mogli nie tylko do inwestora, ale także do wszystkich urzędów i instytucji, które dopuściły do takiej realizacji. Dodała skarżąca, że teren inwestycji znajduje się w pobliżu obszaru chronionego krajobrazu Zespołu Jezior C., miejsca cennego przyrodniczo i krajobrazowo.

Kolejny zarzut skargi dotyczy obszaru oddziaływania obiektu, który został wskazany nieprecyzyjnie. Istnieją przypuszczenia, że inwestor podał przy pomiarach zaniżone wartości mocy tak, aby była ona zgodna z deklarowaną, a przedstawione analizy szkodliwości promieniowania wykonane są na zlecenie inwestora i nie są wiarygodne. Zaznaczyła skarżąca, że wpływ na promieniowanie elektromagnetyczne mają choćby warunki pogodowe czy nakładające się na analizowany teren inne elementy promieniowania, jak WI-FI i inne wieże telekomunikacyjne. Same niedokładności montażu, wahania natężenia pola spowodować mogą wzrost zasięgu, wobec czego obszar oddziaływania powinien zostać poszerzony, a właściciele i mieszkańcy okolic zawiadomieni o toczącym się postępowaniu. Rozpatrywanie niniejszego obiektu jako samodzielnego urządzenia emitującego promieniowanie jest ogromnym uproszczeniem, będącym na rękę inwestorowi, a nie biorącym pod uwagę zdrowia ludności na tym obszarze. Do analizy pod uwagę wziąć należy kumulację pól elektromagnetycznych wielu nadajników i odbiorników na danym obszarze.

Biorąc pod uwagę możliwość zaniżenia przez inwestora wartości natężenia pola elektromagnetycznego wskazane jest wykonanie niezależnej analizy natężenia pola, a także przeprowadzenie postępowania środowiskowego w celu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Podała skarżąca, że przez należącą do niej działkę przebiega linia średniego napięcia, która nie została w zatwierdzonym projekcie budowlanym uwzględniona do badań natężenia pola. Istnieje realne zagrożenie, że potęguje ona działanie anten. Zaznaczyła, że Starosta z 21 grudnia 2018 r. uzgodnił projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t , która będzie realizowana na działce nr [...] znajdującej sią w pobliżu. Spowoduje to zdaniem skarżącej nakładanie fal z dwóch wież. Prowadzi to do wniosku, że moc wszystkich anten, w tym anten w okolicy musi zostać zsumowana.

W najbliższym sąsiedztwie wieży zlokalizowana jest linia napowietrzna średniego napięcia, która multiplikuje działanie pola elektromagnetycznego. Linia ta usytuowana jest w odległości około 30 metrów od przedmiotowego masztu i została z premedytacją pominięta.

W ocenie autorki skargi niedopuszczalne jest przyjęcie załączonej w projekcie budowlanym "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz z stacją bazową" bez zasięgnięcia opinii Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Pominięcie tego zagadnienia jest niedopuszczalnym spłyceniem postępowania administracyjnego. W takich uwarunkowaniach każdy może przygotować "kwalifikację" i udowodnić, że dana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 18 marca 2018 r. inwestor wnosząc o oddalenie skargi wyraził swoje stanowisko wobec zarzutów zawartych w skardze. W obszernym piśmie przywołał ustalenia zawarte w dokumentacji projektowej, w szczególności Kwalifikacji Przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz Analizie Środowiskowej.

Odnosząc się do przywołanej przez Skarżącą klasyfikacji WHO zaliczającą promieniowanie elektromagnetyczne do czynników potencjalnie kancerogennych wyjaśnił, iż Grupa 2B czynników przypuszczalnie kancerogennych dla człowieka oznacza takie czynniki, dla których istnieje ograniczony dowód działania rakotwórczego u ludzi przy braku wystarczającego dowodu rakotwórczości u zwierząt doświadczalnych, a więc "prawdopodobnie rakotwórczych" dla ludzi. Przyczyną takiej klasyfikacji jest fakt, że badania na zwierzętach eksponowanych, niekiedy nawet całe życie, na pola o wartościach podobnych do komunalnych (a nawet wyższych) nie potwierdziły ich szkodliwego działania {źródło: Wnioski i uwagi, zgłaszane przez Instytut Łączności Państwowy Instytut Badawczy do projektu "Programu ochrony środowiska przed polami elektromagnetycznymi (PEM) dla Miasta na lata 2018-2022").

Jak wyjaśniono w uzasadnieniu do opublikowanego w dniu 3 grudnia 2018 r. projektu ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw: "(...) należy wskazać, że obecny stan wiedzy na temat oddziaływania PEM na organizmy żywe, w przypadkach gdy jego natężenie mieści się w dopuszczalnych wartościach granicznych, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż PEM jest szkodliwe. Pole elektromagnetyczne zakresu częstotliwości radiowych zostało w związku z tym zaliczone przez działającą w ramach WHO, Międzynarodową Agencję Badań Nad Rakiem do grupy 28 czynników "prawdopodobnie rakotwórczych", jak wiele innych czynników obecnych w życiu codziennym, takich jak piklowane warzywa, talk dla dzieci czy też wyciąg z liści aloesu." .

Wyjaśniając brak przedłożenia przez Inwestora analizy spadku wartości nieruchomości w okolicach planowanej inwestycji podniesiono, iż żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wymaga sporządzenia przez Inwestora takiego opracowania.

Jak wskazano Rozporządzenie PEM zawiera określenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych wyłącznie w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności.

Odnosząc się z kolei do podniesionej przez Skarżącą kwestii negatywnego wpływu projektowanej wieży na walory krajobrazowe okolicy inwestor wskazał, iż w odróżnieniu od zamierzeń, objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, z samej swojej istoty inwestycja celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie od takiego stanu znacząco odbiegać. Skoro ustawodawca nie przewidział, jak ma to miejsce w odniesieniu do warunków zabudowy i wynika w tym zakresie z przepisów wykonawczych, aby dopuszczalne parametry obiektów inwestycji celu publicznego odpowiadały średnim wartościom, występującym na danym terenie, najwyraźniej dopuścił, aby obiekty o charakterze celu publicznego odbiegały od tych wartości. Skoro tak, to warunek kontynuacji i dostosowania charakteru zabudowy nie został w ustawie zastrzeżony, co czyni niedopuszczalnymi próby wprowadzenia go za pomocą rozszerzającej interpretacji klauzul generalnych, takich jak ład przestrzenny. Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażonej w anteny nadawcze i odbiorcze wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. (vide: Wyrok WSA w Łodzi z 16.04.2010 sygn. II SA/Ld 268/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – dalej jako Prawo budowlane), a w szczególności art. 35 ust. 4 tej ustawy.

Zgonie z powyższym przepisem w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest spełnienie przez inwestora - A. wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 – 5 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Skarżąca kwestionuje natomiast spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, iż kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...] w C. przy ul. W. [...], na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu od drogi krajowej nr [...] do ul. S., obejmującego tereny przyległe do ul. T. i K. w C. - uchwała Nr LXVI/368/2010 Rady Miejskiej z dnia 23 września 2010 r. (Dz. U. Woj. z 2010r., Nr 168, poz. 3475) – dalej jako m.p.z.p. Regulacje niniejszego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości, na której zlokalizowano projektowane przedsięwzięcie nie wykluczają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przeznaczenie terenu A.09.U to zabudowa usługowa, co zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych umożliwia lokalizację projektowanej inwestycji.

Zdaniem skarżącej projektowana inwestycja sprzeczna jest z § 9 ust. 3 m.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem dla przedsięwzięć lokalizowanych na terenie objętym planem ustala się:

1) na całym terenie objętym planem wyklucza się lokalizację działalności i przedsięwzięć uciążliwych, tj.:

a) mogących spowodować zanieczyszczenie środowiska, tj emisję, która jest szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, powoduje szkodę w dobrach materialnych lub koliduje z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska,

b) wymagających instalacji mogących powodować przekroczenia standardów jakości środowiska,

c) związanych ze stosowaniem substancji stanowiących szczególne zagrożenie dla środowiska;

2) zasięg uciążliwości dla środowiska działalności gospodarczej, prowadzonej na danym terenie, winien być bezwzględnie ograniczony do granic obszaru, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a znajdujące się w nim pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, winny być wyposażone w środki techniczne ochrony przed tymi uciążliwościami;

3) przebudowa obiektów istniejących jest dopuszczalna pod warunkiem usunięcia istniejącej uciążliwości obiektu, lub jej ograniczenia do granic przynależnej działki.

W ocenie Sądu załączona przez inwestora do projektu budowlanego Analiza Środowiskowa wyklucza uznanie, iż przedmiotowa inwestycja jest uciążliwa w rozumieniu przywołanego przepisu m.p.z.p. Wynika z niej mianowicie, iż żadna z sąsiadujących działek znajdujących się wokół stacji nie będzie w zasięgu jej odziaływania a pola elektromagnetyczne pochodzące od planowanego przedsięwzięcia nie będą występować w miejscach dostępnych dla ludności (będą znacznie powyżej, w przestrzeni niedostępnej). Przy czym wykonane tam obliczenia rozkładu i natężenia pól elektromagnetycznych w oparciu o metodę superpozycji uwzględniają zjawisko kumulacji pola elektromagnetycznego pochodzącego od różnych źródeł. Z obliczeń tych wynika, iż w miejscach dostępnych dla ludności dotrzymane zostaną standardy jakości środowiska wynikające z aktualnie obowiązujących norm. Promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach przekraczających 0,1 W/m2 może wystąpić wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludności, znacznie powyżej dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy na terenach sąsiednich. Powyższe odpowiada warunkom określonym w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.).

Ze stanowiącego część dokumentacji projektowej Kwalifikacji Przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika także, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081), albowiem nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Wbrew stanowisku skarżącej powyższe ustalenia nie wymagają uzyskania potwierdzenia przez Dyrektora Ochrony Środowiska.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż przedstawione przez inwestora Kwalifikacja Przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz Analiza Środowiskowa są nierzetelne. Zauważyć bowiem należy, iż sporządzone one zostały przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, a skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów podważających ustalenia tych opracowań.

Bez znaczenia na rozstrzygnięcie pozostaje stanowisko skarżącej o spadku wartości nieruchomości znajdującej się w otoczeniu planowanej inwestycji. Podkreślić bowiem należy, iż wahania wartości nieruchomości w związku z planowaną inwestycją w świetle Prawa budowlanego nie warunkują udzielenia pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, albowiem spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić w całości, co Sąd uczynił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.