Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1381/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. Ż. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 8 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. A. Ż. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 221,40 (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym 23% VAT.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. skarżącemu, A. B. , przyznane zostało prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, pismem z dnia 30 stycznia 2013 r. na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat A. Ż. .

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie wskazując w uzasadnieniu, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został wniesiony po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Wyjaśnić tutaj wypada, iż jakkolwiek wniosek nie przerwał terminu do uiszczenia powyższego wpisu sądowego, podlegał rozpoznaniu z uwagi na treść art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) – może być bowiem złożony na każdym etapie postępowania.

Pełnomocnik z urzędu, po zapoznaniu się z aktami sprawy, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia.

Zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adwokatowi, który nie prowadził sprawy w I instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.

W związku z powyższym, pełnomocnikowi działającemu w niniejszej sprawie z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 180 zł, powiększonej o wartość podatku VAT w stawce 23%, to jest o 41,40 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia.

Na marginesie wyjaśnić tylko wypada, iż postanowienie o odrzuceniu skargi jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Oznacza to, zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a., że na postanowienie to służy skarga kasacyjna, a nie zażalenie, jak to wywiódł wnioskodawca sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Niemniej wszelkie czynności związane z tym pismem – sporządzenie z rzetelnym uzasadnieniem i doręczenie skarżącemu w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej – zostały dokonane w sposób uzasadniający żądanie przedmiotowego wniosku.

W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.