Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 475/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie : Asesor WSA Piotr Borowiecki(spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi S. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. "C." z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób bez wymaganego zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego S. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. "C." z siedzibą w R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2003 r., w miejscowości T. inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę pojazdu (autobusu) marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez Pana M. A. Kontrolowany autobus wykonywał przewóz osób na linii [...]. W toku kontroli kierowca ww. pojazdu nie okazał kontrolującemu zezwolenia na wykonywanie krajowego regularnego zarobkowego przewozu osób.

Pismem z dnia 14 stycznia 2004 r. skarżący S. C. został wezwany do złożenia wyjaśnień i uwag w związku z przeprowadzoną kontrolą drogową z dnia [...] grudnia 2003 r., a także o przesłanie dodatkowych dokumentów potwierdzających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób.

W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący w piśmie z dnia 21 stycznia 2004 r. przesłał brakujące dokumenty, w tym licencję na wykonywanie transportu drogowego osób, a ponadto wyjaśnił, iż jeśli chodzi o zezwolenie na wykonywanie krajowego regularnego zarobkowego przewozu osób na linii [...], którą wcześniej obsługiwała firma pana P. K., to złożył on wszystkie wymagane dokumenty i oczekuje na wydanie zezwolenia. Skarżący S. C. dodał jednocześnie, iż jego firma U."C." z siedzibą w R. obsługiwała ww. linię na prośbę Wójta Gminy P.

W konsekwencji stwierdzonych w toku kontroli drogowej uchybień [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia

[...] marca 2004 r., nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącego S. C. – U. "C." z siedziba w R. karę pieniężną w wysokości 6.000,- złotych, powołując w podstawie prawnej przepis art. 92 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w zw. z Lp. 1.2.1 Załącznika do cyt. ustawy przewidującego karę pieniężną - za naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Powołując się w uzasadnieniu decyzji na ustalenia zawarte w powołanym wyżej protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2003 r., organ pierwszej instancji – uzasadniając wymierzenie kary w wysokości 6.000,- zł - przyjął, że w chwili kontroli doszło do naruszenia prawa w zakresie obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linię komunikacyjną [...]. Zdaniem organu powyższe ustalenie wynika z materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., załączonej do akt sprawy kserokopii rozkładu jazdy do zezwolenia nr [...] wydanego dla P. K. prowadzącego firmę Z. w P., kserokopii biletów z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz kserokopii rezygnacji Pana P. K. z prowadzenia linii [...] z dniem [...] listopada 2003 r. Organ stwierdził ponadto, iż fakt braku stosownego zezwolenia został potwierdzony przez stronę skarżącą w złożonym w toku postępowania wyjaśnieniu pisemnym.

Skarżący w piśmie z dnia 22 marca 2004 r. odwołał się od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podnosząc, iż decyzja ta została wydana w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w przedmiocie kontroli z dnia [...] grudnia 2003 r. nie było wszczęte żadne postępowanie administracyjne, a także, że strona nie składała żadnych wyjaśnień. Tym samym – zdaniem skarżącego – organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 61 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., albowiem przed wydaniem decyzji organ nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. W konsekwencji – zdaniem strony skarżącej - została ona pozbawiona możliwości złożenia wyjaśnień pisemnych lub ustnych w zakresie wykonywanego transportu drogowego na linii [...] w dniu [...] grudnia 2003 r. Ponadto skarżący S. C. stwierdził, że wykonywał on przewozy na trasie [...] na tej podstawie, że uprzednio – do [...] listopada 2003 r. wykonywał go P. K. w oparciu o zezwolenie nr [...]. Skarżący podniósł, iż działając w uzgodnieniu z P. K., Wójtem Gminy P., Starostwem Powiatowym w T. – podjął on działania zmierzające do zmiany zezwolenia nr [...] z Pana K. - na rzecz jego firmy - wobec zmiany przedsiębiorcy – w oparciu o art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zmiana zezwolenia miała być na krótki okres czasu, do uzyskania przez skarżącego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...]. Skarżący zarzucił organowi, że kwestię tę pominął, przy czym zmiana zezwolenia z uwagi na zmianę przedsiębiorcy była uzasadniona z tego względu, że rozkład jazdy stanowiący załącznik do zezwolenia nr [...] jest identyczny z rozkładem jazdy wydanym jako załącznik do jego zezwolenia nr [...] wydanego z dniu [...] stycznia 2004 r. – z ważnością od [...] listopada 2003 r. Skarżący odwołał się także do zasad słuszności, podnosząc, iż likwidacja usług transportowych Pana K.z dniem [...] listopada 2003 r. i nie podjęcie przez niego przewozów spowodowałaby niezadowolenie mieszkańców wsi, przez które przebiega linia autobusowa. Z tych przyczyn skarżący uznał, że wykonywanie usług transportowych w dniu [...] grudnia 2003 r. miało miejsce w warunkach zabezpieczenia komunikacji publicznej dla osób. Ponadto strona wskazała, iż wiadomym było, że otrzymanie zezwolenia potrwa około 2 miesięcy, a w tym czasie regularna linia [...] przestałaby istnieć, co spowodowałoby ujemne skutki dla mieszkańców kilku miejscowości. Ponadto skarżący zarzucił, iż protokół kontroli sporządzony w obecności kierowcy M. A. jest niewiarygodny, ponieważ zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym powinien być sporządzony w jego obecności, jako przedsiębiorcy. Skoro zakresem kontroli objęto m.in. licencję, zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, jej czas i czas postoju, to kierowca nie był ani uprawniony do udzielania ustnych, czy pisemnych wyjaśnień, ani udostępniania dokumentów mających związek z przedmiotem kontroli bez obecności przedsiębiorcy, ponieważ naruszałoby to art. 55 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 55 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego okoliczność ta narusza jego interes prawny, ponieważ uniemożliwiono mu wyjaśnienie już w dacie kontroli kwestii wykonywania przewozu w ramach zmienionego pozwolenia P. K. oraz kwestii złożenia wszystkich wymaganych dokumentów do uzyskania zezwolenia. Strona stwierdziła, że uzyskane przez niego zezwolenie z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] z rozkładem jazdy od [...] listopada

2003 r. identycznym jak rozkład p. K. potwierdzało uprawnienie do wykonywania przewozów poczynając od dnia [...] listopada 2003r., a tym samym w dniu kontroli. Ponadto skarżący zarzucił, że w protokole objęto kontrolą licencję, a brak jest adnotacji o objęciu nią zezwolenia. Skarżący stwierdził w konsekwencji,

iż posiadając decyzję o skoordynowaniu rozkładu jazdy, oraz posiadając akceptację wszystkich władz publicznych miał przekonanie, że przewozy osób na linii regularnej [...] i odwrotnie są legalne, a więc że brak jest podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest fakt, iż w dniu kontroli skarżący S. C. wykonywał krajowy regularny transport drogowy osób na linii [...]. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego, ustosunkowując się do zarzutu braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie - wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o tym, iż nie zostało naruszone prawo skarżącego do obrony jego praw, albowiem w dniu 14 stycznia 2004 r. wystosowane zostało do strony wezwanie, w którym organ powiadomił stronę o możliwości ustosunkowania się do zarzutów stawianych w toku kontroli. Organ odwoławczy zważył, iż strona miała możliwość wypowiedzenia się co do stawianych zarzutów i z prawa tego skorzystała składając pisemne wyjaśnienia w toku postępowania przed wydaniem decyzji. Organ wskazał jednocześnie, iż fakt wykonywania w dniu kontroli transportu w warunkach zabezpieczenia komunikacji publicznej oraz posiadania decyzji o skoordynowaniu rozkładu jazdy, a także pozwoleń na użytkowanie przystanków – nie ma znaczenia prawnego, albowiem przedsiębiorca zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa winien posiadać i okazać wymagane zezwolenie na wykonywanie krajowego regularnego transportu drogowego osób. Zdaniem organu skoro brak było odpowiedniego zezwolenia, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych. Organ stwierdził, że skarżący jako przedsiębiorca, jest profesjonalistą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym także znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. Jednocześnie organ stwierdził, że sprawą skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów prawa.

W dniu 21 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącego – działając

za pośrednictwem organu II instancji - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił decyzji organu

II instancji: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 55 ust. 1 pkt 5 ustawy

o transporcie drogowym – polegające na tym, że kontrola była przeprowadzona

nie w obecności skarżącego przedsiębiorcy, a także – błędne ustalenie stanu faktycznego – poprzez przyjęcie, że S. C. miał możliwość złożenia wyjaśnień w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem I instancji. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi odwoławczemu, iż ten nie rozpatrzył sprawy co do istoty, albowiem rozpatrując odwołanie strony od decyzji organu I instancji – nie ustosunkował się merytorycznie do wszystkich stawianych przez stronę zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy – ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej – stwierdził, iż nie jest zasadne twierdzenie strony, iż uniemożliwiono jej wzięcie czynnego udziału w sprawie. Organ stwierdził ponadto, iż decyzja o udzieleniu zezwolenia na przewozy regularne jest decyzją konstytutywną, której wydanie i doręczenie rodzi dopiero skutki prawne. Zdaniem organu w żadnym razie skutków takich nie wywołuje złożenie wniosku o uzyskanie takiego zezwolenia, a także upływ czasu po złożeniu tego wniosku, nawet jeśli prowadzi do naruszenia terminów rozpoznania sprawy. Organ wskazał,

iż postępowanie o udzielnie zezwolenia pozostaje bez wpływu na tok postępowania o naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż nie zastępuje uzyskania zezwolenia decyzja

o koordynacji rozkładu jazdy, albo zgoda na korzystanie z przystanków,

czy też dokonanie innych uzgodnień z organami, w tym ze Starostwem Powiatowym w T. Organ stwierdził również, iż skoro stan faktyczny w kwestii nieposiadania zezwolenia przez skarżącego w dniu kontroli nie jest poddawany w wątpliwość przez kogokolwiek, to nie można w ogóle mówić o niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego.

Na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i stwierdził, że w dniu [...] grudnia 2003 r. skarżący obsługiwał linię [...] i nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób. Dodał jednocześnie, iż do końca listopada 2003 r. skarżący złożył do Marszałka Województwa [...] wszelkie wymagane dokumenty potrzebne do uzyskania stosownego zezwolenia. Oświadczył ponadto, iż skarżący, poza pismem z dnia 14 stycznia 2004 r., nie otrzymał żadnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Podniósł ponadto, iż stosowne zezwolenie strona otrzymała w dniu 21 stycznia 2004 r., a więc w przeciągu kilku tygodni od dnia kontroli. Pełnomocnik skarżącego złożył dodatkowo pismo procesowe z dnia 3 października 2005 r. zawierające stanowisko strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U."C." z siedzibą w R. - nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1, art. 61 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak stanowi przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia.

W świetle przepisu art. 87 ust. 1 pkt 1a cyt. ustawy kierowca kontrolowanego pojazdu wykonującego krajowy regularny transport drogowy osób zobligowany był do posiadania przy sobie i okazania w toku kontroli stosownego zezwolenia.

Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym,

kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej.

W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy uznać,

iż spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący został prawidłowo ukarany karą za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Już w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji skarżący przyznał w wyjaśnieniu złożonym organowi w piśmie z dnia 21 stycznia 2004 r., że rozpoczął dopiero starania o uzyskanie zezwolenia (które ostatecznie uzyskał już po kontroli - w dniu 21 stycznia 2004 r.), a zatem – zdaniem Sądu - bezpodstawnie strona powoływała się w skardze zarówno na porozumienie

z poprzednim przewoźnikiem, którego zezwolenie wygasło, jak i na prawną możliwość wykonywania przez nią usług "za wiedzą i zgodą odpowiednich organów powołanych do realizacji ustawy o transporcie drogowym". Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, skoro przepis ten dotyczy posiadacza zezwolenia, a w dacie kontroli skarżący takim posiadaczem nie był. Strona nie mogła też wykonywać transportu regularnego

w ramach istniejącego zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 2002r., albowiem wydane było ono na rzecz innego przedsiębiorcy. Wskazać należy, że istotą każdego zezwolenia jest przyznanie konkretnemu przedsiębiorcy przez organ administracji publicznej uprawnień do podejmowania i prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Korzystać z niego może zatem wyłącznie uprawniony. Konsekwencją wydania zezwolenia konkretnemu podmiotowi gospodarczemu jest powstanie stosunku administracyjnoprawnego o treści określonej przez prawo materialne.

Z kolei wykonywanie krajowego transportu drogowego bez zezwolenia skutkowało odpowiedzialnością administracyjną.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy podnieść, iż wykonując swoje zadania określone w art. 50 ustawy o transporcie drogowym w przedmiocie kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego, na mocy art. 55 ust.1 ustawy inspektor ma m.in. prawo do: 1) wstępu do pojazdu, 2) kontroli dokumentów, 3) kontroli urządzeń pomiarowo-kontrolnych znajdujących się w pojeździe, 4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego. Dopiero, gdyby żądał od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli (pkt 5) oraz wstępował na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność (pkt 6), to z uprawnień tych może korzystać – wobec treści art. 55 ust.1a -

w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej. W świetle obowiązującego w dacie kontroli przepisu art. 72 ustawy o transporcie drogowym kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, zaś na mocy art. 73 ust. 1 inspektor mógł m.in.: 1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli, 2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, 3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody.

Sytuacja określona w art. 55 ust.1 pkt 5 i 6 ww. ustawy – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie miała miejsca, a zatem chybiony jest zarzut naruszenia art. 55

ust. 1a.

Strona była poinformowana przez organ I instancji pismem z dnia 14 stycznia 2004 r. o możliwości składania wyjaśnień w związku z wszczętym postępowaniem,

a z akt sprawy wynika jednoznacznie, że korzystała ze swojego prawa w toku całego postępowania administracyjnego.

Ponadto należy zauważyć, iż bezpośrednie uprawnienie do kontrolowania kierowcy pojazdu wynikało także z treści art. 68 ust. 1 ustawy, stanowiąc, że kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają m.in.:

1) kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,

2) przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne.

Przepis art. 74 cyt. ustawy stanowi o procedurze: z przeprowadzonych czynności kontrolnych: inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust.1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.(ust.2).

W konsekwencji należy - w ocenie Sądu – uznać, iż sposób działania kontrolerów był zgodny z cytowanymi wyżej, obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a także z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. z 2002 r. Nr 120, poz. 1025 ze zm.). Podnieść należy, że § 5 ust. 1a tego rozporządzenia stanowi, iż uprawnieni pracownicy zarządów dróg wykonujący kontrolę dokumentów, o których mowa w § 1 ust. 1, sporządzają protokół kontroli tylko w przypadku ujawnienia nieprawidłowości uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Wprawdzie rację ma skarżący,

że w części protokołu odpowiadającej za oznaczenie wymienionych tam skontrolowanych dokumentów brak jest odpowiedniej adnotacji przy zezwoleniu, niemniej z uwagi na fakt, iż w toku postępowania skarżący w ogóle

nie kwestionował braku zezwolenia, należy zatem przyjąć, iż wskazane uchybienie nie miało jakiegokolwiek istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy

te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Zdaniem Sądu, ocena stanu faktycznego dokonana przez organy obu instancji była prawidłowa, a wymierzenie kary we wskazanej wyżej wysokości było zgodne

z obowiązującymi przepisami ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.