Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1245/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 8 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Op 9/19 wydanego w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 10 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 10 grudnia 2018 r. w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione.

Sąd wskazał, że swoją skargą J. B. zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 10 grudnia 2018 r., wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), którym za nieuzasadnione uznano ponaglenie strony na przedłużenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. terminu do rozpatrzenia wniesionego przez stronę sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1991 r.

Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wniesiona przez J. B. skarga na to postanowienie podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 P.p.s.a. nie występowała.

Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie.

Przytoczenie powyższych uwag jest niezbędne w niniejszej sprawie. Rozpoznawana skarga kasacyjna została sformułowana w sposób uniemożliwiający zrealizowanie jej wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zauważyć należy, że podstawą wydania zaskarżonego postanowienie jest art. art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia tego przepisu. Z przyczyn omówionych wyżej uniemożliwia to ocenę, czy został prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie.

Wspomnianego przepisu nie wskazano również w uzasadnieniu zarzutów naruszenia art. 3 § 2 pkt 2, art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 57 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wskazane w środku zaskarżenia zarzuty naruszenia przepisów postępowania miały wpływ na wynik sprawy. Do takiego powiązania obliguje treść art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jedynie na marginesie należy zauważyć, że skarżący przynajmniej od dnia 20 lutego 2019 r. reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, który po zapoznaniu się z treścią skargi mógł sprecyzować, że przedmiotem jej zaskarżenia nie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 10 grudnia 2018 r.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.