Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 374/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA - Andrzej Kołodziej Asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant - Tomasz Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Dyrektora Departamentu [...] Urzędu Patentowego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, - zasądzić na rzecz skarżącego B. K. od Urzędu Patentowego kwotę 221 (dwieście dwadzieścia jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

B. K. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2004 r. zwrócił się do Urzędu Patentowego o udostępnienie kopii decyzji Urzędu Patentowego dotyczącej znaku towarowego nr [...] oraz kopii decyzji odwoławczej, jak również pierwszej strony podania o zarejestrowanie tegoż znaku towarowego. Jako podstawę swojego wniosku wskazał na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Dyrektor Departamentu [...] Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 i 107 oraz 73 k.p.a. w zw. z art. 252 i art. 251 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst. jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), odmówił B. K. udostępnienia dokumentów zawartych w aktach sprawy [...]. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy o dostępie do informacji publicznej akta sprawy administracyjnej stanowią informację publiczną, jednak na podstawie art. 1 ust. 2 przepisy powyższej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zatem w niniejszej sprawie istnieje odrębny tryb dostępu, który reguluje art. 251 ustawy – Prawo własności przemysłowej i mają one charakter legi speciali do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 251 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy udziela informacji o zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego, oznaczenia geograficznego i topografii układu scalonego oraz udostępnia akta zgłoszenia w każdym stadium postępowania:

1) zgłaszającemu i jego pełnomocnikowi;

2) organom ścigania i wymiaru sprawiedliwości – w związku z prowadzonymi przez nie sprawami;

3) innym osobom, które przedstawią na piśmie zgodę zgłaszającego.

Po upływie terminów zastrzeżonych dla nieujawniania informacji o zgłoszeniach, o których mowa w ust. 1, Urząd Patentowy może na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, udostępnić jej dokumenty zawarte w aktach zgłoszenia. Kwestie zaś udostępniania danych reguluje art. 73 k.p.a. Natomiast skarżący nie jest stroną postępowania zgłoszeniowego, nie reprezentuje organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, nie przedstawił na piśmie zgody zgłaszającego, ani też nie wykazał swojego interesu prawnego. W decyzji tej pouczono również skarżącego o możliwości złożenia wniosku do Urzędu Patentowego o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia jej doręczenia.

We wniosku z dnia [...] sierpnia 2004 r. skarżący wniósł o sprostowanie decyzji w ten sposób, że pouczenie winno odnosić się do możliwości złożenia odwołania w terminie 14 dni, bowiem tryb procedowania w niniejszej sprawie dotyczy dostępu do informacji publicznej, a nie trybu przewidzianego w ustawie o prawie własności przemysłowej.

Pismem z dnia [...] września 2004 r. odpowiedziano skarżącemu, że w decyzji zostało podane prawidłowe pouczenie.

W dniu [...] września 2004 r. skarżący złożył odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) od decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2004 r., mając za podstawę art. 261 k.p.a. i art. 252 oraz 223 cytowanej już wyżej ustawy prawo o własności przemysłowej, organ wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Następnie Dyrektor Departamentu [...] Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], powołując się na art. 223 ust. 4 cytowanej ustawy prawo o własności przemysłowej, umorzył postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy i w uzasadnieniu podał, że skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty pod rygorem umorzenia postępowania i wobec braku tej opłaty zdecydowano jak w sentencji.

W skardze z dnia [...] listopada 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w zakresie rozpatrzenia jego odwołania z dnia [...] września 2004 r., bowiem do dnia złożenia skargi nie zostało ono przez organ rozpoznane. Termin zaś na jego rozpoznanie wynosi, stosownie do treści art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 14 dni. Wniósł zatem o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego odwołania i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu [...] Urzędu Patentowego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w niniejszej sprawie przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej oraz Kodeksu postępowania administracyjnego mają charakter legi speciali do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i odwołanie skarżącego zostało uznane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty od wniosku, a następnie, po bezskuteczności wezwania, umorzono postępowanie.

W piśmie uzupełniającym z dnia [...] stycznia 2004 r. skarżący zmienił swój wniosek na zobowiązanie organu do przekazania jego odwołania Ministrowi Gospodarki i Pracy, ponieważ – jak stwierdził – jest on organem właściwym do jego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tejże ustawy. Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.

Natomiast stosownie do treści art. 149 cytowanej już wyżej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika - gdy chodzi o decyzję administracyjną - że nakazanie jej wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest - we wspomnianej wyżej sytuacji - doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.

Zgodnie z art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), w razie nieuiszczenia w terminie opłaty, o której mowa w ust. 1, postępowanie wszczęte w wyniku dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku podlega umorzeniu bądź czynność uzależniona od opłaty zostaje zaniechana.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor Departamentu [...] Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], powołując się na art. 223 ust. 4 cytowanej ustawy Prawo własności przemysłowej, umorzył postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy, zaś skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na jego bezczynność w dniu [...] listopada 2004 r.

Oznacza to, że wydanie wyroku zobowiązującego organ do załatwienia sprawy stało się zbędne, bowiem samo postępowanie sądowe, wszczęte skargą B. K., jest bezprzedmiotowe.

Dodać należy, że w ramach skargi na bezczynność Sąd nie może ocenić zgodności z prawem wydanej decyzji z dnia [...] listopada 2004 r., gdyż stanowi to osobną sprawę zawisłą przed Sądem o sygn. II SA/Wa 329/05.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.