Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 445/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2, art.259, art.260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2016 r. sprzeciwu D.P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2016 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 445/16.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r. oddalił wniosek D.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienia od kosztów sądowych.

W ustawowym terminie wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. Skarżący we wniesionym sprzeciwie zakwestionował nieprzyznanie mu prawa pomocy wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Sprzeciwu nie poparł żadnym uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu.

Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a.

Ustawodawca ustanawiając przesłankę udzielenia wsparcia w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w postaci przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych) wskazał, że można udzielić pomocy, jeżeli osoba nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy.

D.P. został wezwany w trybie art. 255 P.p.s.a. do uzupełnienia wniosku o udzielenie prawa pomocy między innymi poprzez przedłożenie:

- spisu miesięcznych wydatków rodziny związanych z bieżącymi potrzebami, popartymi odpowiednimi rachunkami,

- wyciągów z kont bankowych własnych ( osobistych i firmowych) i żony obrazujących historię operacji za ostatnie trzy miesiące,

- zeznań podatkowych lub zaświadczeń z organów podatkowych o wysokości uzyskanych dochodów w 2015 r.,

- dowodów przekazów, przelewów rat kredytów, za ostatni miesiąc,

- spisu nieruchomości swoich i żony wraz z podaniem wielkości i położenia oraz odpisów z ksiąg wieczystych na tę okoliczność,

- zaświadczenia z Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o samochodach będących własnością wnioskodawcy lub ich braku,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem oddalenia wniosku.

W odpowiedzi na powyższe, wnioskodawca przy piśmie z dnia 16 maja 2016 r., częściowo uzupełnił wniosek, podając niepełne dane.

Jak wynika z uzasadnienia wniosku i zawartego w nim oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych dokumentów D.P. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną J.P..

Prowadzi on działalność gospodarczą pod firmą: "D.P. Zakład Usługowy G.", która jak podaje, przynosi mu ok. 2500 zł. dochodu miesięcznie. W 2015 r. jego przychód z tego tytułu wyniósł 61 385,37 zł.

J.P. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku.

Małżonkowie są współwłaścicielami odrębnej własności lokalu znajdującego się w K. na Osiedlu T. o pow. 65,74 m2.

D.P. jest właścicielem następujących pojazdów: Volvo S 40 2.0. T, rok prod. 2000; Skoda Octavia , rok prod. 2009; Peugeot 405, rok prod 1990.

Zdaniem Sądu referendarz sądowy prawidłowo uznał, że Skarżący nie złożył rzetelnych oświadczeń mających na celu wykazanie, że nie może ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tym samym uniemożliwił Sądowi realną ocenę sytuacji materialnej Skarżącego i jego rodziny.

Referendarz prawidłowo zwrócił również uwagę, na występujące sprzeczności w przedłożonych oświadczeniach. Z przedstawionego przez Skarżącego stanu rzeczy wynika nierealna sytuacja, że rodzina wydaje miesięcznie znacznie więcej, niż wynosi miesięczny dochód rodziny (wydatki 3 507,88 zł, dochód ok. 2 500 zł).

Powyższa sprzeczność oświadczeń musi mieć wpływ na dokonywaną przez sąd ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wnioskodawca nie przedstawił wystarczających wyjaśnień, które spełniałyby rolę oświadczenia pozwalającego na ocenę rzeczywistego stanu majątkowego, możliwości płatniczych Skarżącego i jego rodziny. Sąd nie może zastąpić w tym zakresie wnioskodawcy.

Informacje dostarczone przez wnioskodawcę nie pozwalają określić relacji wydatków gospodarstwa domowego do jego dochodów, z uwzględnieniem posiadanych oszczędności, przedmiotów wartościowych czy nieruchomości. Brak danych w tym zakresie lub niepełne dane skutecznie uniemożliwiają taką analizę. To z kolei wyklucza przyznanie prawa pomocy.

W konsekwencji zatem przedstawiony przez stronę skarżącą materiał jest niekompletny a więc niewystarczający do wydania pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia. Postawa strony wybiórczo prezentującej informacje mające potwierdzać jej sytuację majątkową i rodzinną uniemożliwia uzyskanie pewności, co do jej rzeczywistej sytuacji finansowej.

Wobec powyższego, Sąd utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza sądowego, uznając je za prawidłowe. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 260 § 1 P.p.s.a.