Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 226/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3;  art. 13  ha ust. 1;  art. 13ha  ust. 3;  art. 13ha ust. 6;  art. 13k ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją

z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260; dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414; dalej: "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez D. K. (dalej: "skarżący") orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez skarżącego przejazdu w dniu 20 lutego 2013 r. po drodze krajowej nr [...] (granica m. [...]– granica m. [...]) wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że jednoczesne zawiadomienie kontrolowanego o wszczęciu wobec niego czterech postępowań administracyjnych w związku z ujawnionymi naruszeniami obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej oraz wydanie i doręczenie stronie decyzji administracyjnych rozstrzygających w powyższych postępowaniach - na mocy których nałożono na D. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 12.000 zł - jest sprzeczne z normą art. 10 § 1 k.p.a. Wskazał, iż przepis ten przewiduje uprawnienie strony do wzięcia czynnego udziału w toczącym się wobec niej postępowaniu, a przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów oraz materiałów. Zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył reguły przewidziane w przytoczonym przepisie, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania na wniosek strony.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wywiódł, że naruszenie przez organ normy art. 10 § 1 k.p.a. prowadzi w konsekwencji do naruszenia art. 81 k.p.a., co z kolei powoduje pogwałcenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. Według pełnomocnika nieprawidłowe ustalenie podstaw faktycznych wydanej decyzji skutkuje tym, że decyzja taka nie zawiera wszystkich koniecznych elementów decyzji administracyjnej przewidzianych w ustawie.

Organ, nie podzielając powyższej argumentacji, wskazaną na wstępie

i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2013 r.

Uzasadniając GITD wyjaśnił, iż w dniu 20 lutego 2013 roku na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej samochód marki Mercedes-Benz o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem samochodowym kierował D. K. (skarżący). Dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała 3,5 tony.

Powodem zatrzymania był fakt, że w trakcie przejazdu skaner urządzenia kontrolnego (urządzenie DSRC) zainstalowany w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego po pobraniu danych z bazy elektronicznego poboru opłat wykazał istnienie incydentu dotyczącego nieuiszczenia opłaty za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych.

Wygenerowany został incydent z bramownicy nr [...]

z dnia 20 lutego 2013 r. z godziny 18:53 o numerze [...]. Na podstawie wydruku z tachografu cyfrowego ustalono, że pojazdem w momencie powstania incydentu kierował skarżący. Podczas kontroli stwierdzono także, że na szybie czołowej pojazdu znajduje się urządzenie do poboru opłaty elektronicznej viaBox [...].

W toku kontroli – korzystając z prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego – kierowca wyjaśnił, że na jednej umowie zarejestrowane są dwa pojazdy, należące do jednego przedsiębiorcy. Dalej kierujący wytłumaczył, że

w sytuacji kiedy oba samochody jednocześnie poruszają się po drogach płatnych środki na koncie użytkownika systemu viaToll szybko się wyczerpują. Co więcej utrudniona jest bieżąca kontrola wysokości salda konta ze względu na utrudniony przepływ informacji pomiędzy kierowcami obu pojazdów. Opisana sytuacja miała miejsce

w przypadku, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, kiedy to urządzenie pokładowe viaBox w trakcie mijania bramownic, znajdujących się na trasie przejazdu informowało o prawidłowo wniesionej opłacie, po czym w krótkim odstępie czasu powiadomiło o braku środków na koncie. Kierujący tłumaczył, że po usłyszeniu czterokrotnego sygnału nie miał technicznej możliwości doładowania konta, niemniej zasilił konto w najbliższym możliwym punkcie. Skarżący stwierdził także, że był przekonany, iż istnieje możliwość późniejszego doładowania konta w systemie viaToll

i uiszczenia zaległej opłaty elektronicznej za przejazd dokonany bez środków wystarczających na wniesienie opłaty.

Organ wyjaśnił także, iż droga krajowa, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu została wyszczególniona w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Ponownie rozpoznając sprawę GITD przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym jest mowa w art. 136 k.p.a. Organ wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - Kapsch Telematic Services

Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem,

w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd określony w protokole kontroli została uiszczona.

Na podstawie odpowiedzi udzielonej przez Kapsch Telematic Services Sp.

z o.o. ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 20 lutego 2013 r. po drodze krajowej nr [...] nie została uiszczona. Stan salda konta użytkownika w systemie o godzinie 18:53 wynosił 0 zł. Konto zostało doładowane w dniu 21 lutego 2013 r. o godzinie 11:03 kwotą 120,00 zł. Organ wskazał, iż wszystkie powyższe informacje znajdują odzwierciedlenie w załączonym do odpowiedzi operatora zestawieniu operacji użytkownika w lutym 2013 r. Przejazd pojazdu został udokumentowany zdjęciem z bramownicy. Umowa zawarta

z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym.

Pismem z dnia 20 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego – odnosząc się do faktu, że w dniu [...] lutego 2013 r. zostały wydane cztery decyzje administracyjne nakładające na D. K.karę pieniężną z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnymi odcinkami dróg krajowych – podniósł, że brak jest podstaw do kumulowania kar za przejazd tym samym odcinkiem drogi. Jak zauważył organ, argument ten pełnomocnik odniósł do naruszeń z dnia 24 stycznia 2013 r. zarejestrowanych na odcinku autostrady [...].

Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że materiał dowodowy

w sposób pełny odzwierciedla ustalony stan faktyczny, a dokonane ustalenia

w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że nie została uiszczona opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] lutego 2013 r. po drodze krajowej nr [...], który to przejazd został zarejestrowany przez bramownicę o godzinie 18:53.

Jak wskazał GITD, skarżący nie przedstawił dowodu na okoliczność, że opłata za sporny przejazd została uiszczona. Przyczyną niepobrania opłaty elektronicznej za przedmiotowy przejazd w dniu 20 lutego 2013 r. był brak odpowiednich środków pieniężnych na koncie użytkownika w systemie. W świetle powyższego organ stwierdził, że zaskarżoną decyzję w zakresie odnoszącym się do spornego przejazdu w dniu

20 lutego 2013 r. należy utrzymać w mocy, bowiem opłata za przejazd po płatnym odcinku drogi w zaistniałym stanie faktycznym nie została uiszczona.

Jednocześnie za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia czynnego udziału

w postępowaniu. Zauważył, iż strona niniejszego postępowania administracyjnego była bowiem jednocześnie osobą kontrolowaną. Brała zatem bezpośredni udział

w przeprowadzonej kontroli i miała zapewnioną możliwość zgłaszania uwag do protokołu kontroli. Nadto strona zapoznała się z treścią naruszenia oraz sposobem

w jaki dokonano ustalenia naruszenia, jak i była poinformowana o treści art. 10 k.p.a. Co więcej w trakcie kontroli drogowej strona w związku z otrzymanym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego skorzystała z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i złożyła stosowne wyjaśnienia. Jednakże ich treść – w kontekście pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. danych z elektronicznego systemu poboru opłat oraz wydruku

z tachografu cyfrowego kontrolowanego pojazdu – nie miała znaczenia dla ustalenia wystąpienia przesłanek podlegania odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.

W ocenie organu z tych samych względów na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 81 k.p.a., jako że strona postępowania miała zapewnione prawo do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów zarówno w toku kontroli, poprzedzającej wydanie decyzji administracyjnej pierwszej instancji, jak

i w postępowaniu prowadzonym przez GITD z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

GITD podniósł, iż zgodnie z § 6 ust. 7 "Ogólnych warunków korzystania

z konta w trybie przedpłaconym w sprawie potwierdzenia warunków korzystania

z dróg płatnych oraz w sprawie warunków i zasad udostępnienia viaBox", stanowiących załącznik nr 2 do umowy zawartej z klientem (dalej: "Ogólne warunki"), w przypadku, gdy na koncie użytkownika nie ma środków na pokrycie kosztów przejazdu drogą płatną przez użytkownika, użytkownik jest zobowiązany dokonać przedpłaty na konto viaToll przed rozpoczęciem jazdy po drodze płatnej. Jeżeli natomiast podczas jazdy użytkownik otrzyma komunikat ostrzegawczy o braku środków pozwalających na uiszczenie opłaty elektronicznej za dalszą jazdę, ma opuścić drogę płatną. Niezależnie od powyższego użytkownik jest zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej

w przypadku chęci kontynuowania jazdy drogą płatną (§ 6 ust. 8 Ogólnych warunków). Ogólne warunki nie przewidują możliwości powstania "debetu", a następnie jego pokrycia (rozliczenia) wskutek później dokonanej zapłaty. Według § 6 ust. 9 Ogólnych warunków, przejazd po drodze płatnej bez środków na opłacenie opłaty elektronicznej zawsze stanowi naruszenie ustawy o drogach publicznych i podlega karze, o której mowa w tej ustawie. W sytuacji, gdy konto użytkownika w systemie viaToll zostało zasilone w dniu 21 lutego 2013 roku o godz. 11:03, a więc już po powstałym naruszeniu, to środki z tego zasilenia nie pokryły zaległej, nieuiszczonej opłaty elektronicznej. Wskazuje na to nie tylko treść art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., ale również § 6 ust. 9 Ogólnych warunków. Organ wyjaśnił, że użytkownik powinien przed wjazdem na płatny odcinek drogi sprawdzić saldo na koncie i uzupełnić je o środki pieniężne tak, by wystarczyły one na uiszczenie opłaty za dalszą jazdę po płatnym odcinku drogi krajowej - czego skarżący nie uczynił.

W ocenie GITD zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że strona w tym przypadku miała wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, gdyż w przypadku sygnalizowania przez urządzenie viaBox braku środków na koncie nie powinna była poruszać się po płatnych odcinkach dróg krajowych. Mogła wykonywać przejazd inną drogą, która nie jest drogą płatną, jak również mogła powstrzymać się od dalszej jazdy

celem spowodowania wyjaśnienia sytuacji i doprowadzenia do stanu, który umożliwiłby kierowcy wniesienie prawidłowej opłaty za przejazd. Ponadto każdorazowo przed wykonywaniem przejazdu strona powinna sprawdzić czy stan konta pozwala na uiszczenie stosownej opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Organ uznał zatem, iż nie zasługuje na uwzględnienie argument podniesiony przez pełnomocnika ukaranego, dotyczący faktu, że gdyby został on wcześniej powiadomiony o pierwszym uchybieniu obowiązkowi wniesienia opłaty elektronicznej - nie doszłoby do kolejnych naruszeń w tym zakresie.

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., to korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie zaś do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., za przejazd po drodze krajowej pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty, karę pieniężną w wysokości 3.000 zł wymierza się kierującemu pojazdem. W świetle przytoczonych regulacji podmiotem obowiązanym do uiszczenia opłaty jest "korzystający z dróg publicznych", czyli każdy, kto prowadzi pojazd po drogach krajowych objętych obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej (niekoniecznie musi to być właściciel pojazdu czy właściciel firmy transportowej), natomiast tylko i wyłącznie kierujący jest obowiązany do uiszczenia kary w razie przejazdu bez pokrycia wymaganej opłaty elektronicznej. Odpowiedzialność kierującego pojazdem nie jest uzależniona od tego, w czyjej prawnej dyspozycji znajduje się pojazd, za przejazd którym nie uiszczono opłaty. Jak wskazał organ nie ma więc znaczenia, czy kierujący pojazdem jest posiadaczem samoistnym lub zależnym pojazdu, jak również czy dysponuje tytułem prawnym do kontrolowanego pojazdu. Skoro zaskarżona decyzja została wymierzona na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., wobec tego przymiot strony przysługuje wyłącznie kierującemu pojazdem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia 24 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucił naruszenie:

1) w granicach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 62 w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy

w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do połączenia i wspólnego rozpatrzenia niniejszej sprawy wraz ze sprawą, toczącą się przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego wskutek odwołania od decyzji nr [...];

b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że do przedmiotowego naruszenia doszło dnia 20 lutego 2013 r. o godzinie 18:53, podczas gdy utrzymana przez GITD decyzja nr [...] dotyczy naruszenia z dnia 24 stycznia 2013 r.

o godzinie 09:24.

2) w granicach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k u.d.p. poprzez przyjęcie, że stanowi on podstawę do skumulowania kar administracyjnych, co skutkowało wielokrotnym ukaraniem strony za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, co zaś, na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę GITD, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja i decyzja organu ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie

o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia,

a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ uczynił zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 k.p.a.

Obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zgodnie z którym, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...). Według art. 13 ha ust. 1 u.d.p., opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13 ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13 ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym

o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.

Pobór opłaty elektronicznej odbywa się przy wykorzystaniu urządzenia viaBOX instalowanego w pojazdach samochodowych. Za przejazd po drodze, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez jej uiszczenia, jak i za naruszenie, któregokolwiek obowiązku związanego ze stosowaniem urządzenia viaBOX ustawodawca, w art. 13k ust. 1 i ust. 2 u.d.p., przewidział odrębne kary pieniężne. Słusznie zatem uznał Główny Inspektor Transportu Drogowego, że skoro skarżący dokonał przejazdu po drodze, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez jej uiszczenia konieczne było nałożenie określonej przez ustawodawcę kary pieniężnej.

Zdaniem Sądu dokonanie przez skarżącego przejazdu bez wniesienia opłaty elektronicznej nie budzi wątpliwości. Okoliczność ta nie jest również kwestionowana przez skarżącego.

Za bezsporny w niniejszej sprawie należy uznać fakt, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego (wyżej opisanego) pojazdu samochodowego, którym kierował skarżący, przekraczała 3,5 tony (według dowodu rejestracyjnego dmc tego pojazdu to 18000 kg) i pojazd ten nie podlegał zwolnieniom, o których mowa w art. 13

ust. 3 lit. a) u.d.p. natomiast nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu w dniu 20 lutego 2013 r. o godz. 18:53 odcinkiem drogi płatnej (drogą krajową [...]), na którym pobiera się opłatę elektroniczną. Ustalono, iż przyczyną niepobrania opłaty elektronicznej za przedmiotowy przejazd był brak odpowiednich środków pieniężnych na koncie użytkownika w systemie. Otóż stan salda konta użytkownika w systemie

w ww. dniu o godzinie 18:53 wynosił 0 zł., a konto zostało doładowane dopiero w dniu 21 lutego 2013 r. o godzinie 11:03 kwotą 120,00 zł. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym. W tej sytuacji ww. kara pieniężna

w wysokości 3000 zł (ustalona zgodnie z art. 13 k ust. 1 pkt 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2015 r.) została nałożona na skarżącego na podstawie obiektywnie stwierdzonego naruszenia przezeń przepisów ustawy u.d.p., polegającego na przejeździe pojazdem samochodowym/ciężarowym płatnym odcinkiem drogi bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej, gdyż nie została ona pobrana w elektronicznym systemie poboru opłat.

W ocenie Sądu stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został ustalony prawidłowo i w stopniu wystarczającym dla podjęcia zaskarżonej decyzji.

W szczególności nieuiszczenie (niepobranie) ww. opłaty w elektronicznym systemie poboru opłat potwierdził operator tego systemu – firma Kapsch Telematic Service.

Dowodzi to starań organu zebrania kompletnego materiału dowodowego i jego oceny we wszystkich aspektach. Taki też materiał – zdaniem Sądu – został zebrany

i rozpatrzony.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż wskazany przejazd płatnym odcinkiem drogi

w dniu 20 lutego 2013 r. był – co wynika z prawidłowych ustaleń faktycznych organu – przejazdem stanowiącym jeden czyn, który w konsekwencji podlegał jednej karze pieniężnej w związku z brakiem uiszczenia za ten przejazd wymaganej opłaty. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych niniejszej sprawy przeprowadzona w dniu 20 lutego 2013 r. kontrola drogowa udokumentowana protokołem nr [...] wykazała następujące naruszenia: z dnia 20 lutego 2013 r.

o godzinie 18:53:48 (którego to naruszenia dotyczy zaskarżona decyzja); z dnia 11 lutego 2013 r. o godzinie 19:33:28; z dnia 24 stycznia 2013 r. o godzinie 11:24:53 oraz o godzinie 09:24:40. Stąd też zarzuty dotyczące nałożenia na skarżącego podwójnej kary pieniężnej za naruszenia z dnia 24 stycznia 2013 r. z godziny 11:24:53 oraz 09:24:40 należy w przedmiotowej sprawie uznać za niezasadne.

Podobnie z uwagi na to, iż postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło jednego naruszenia stwierdzonego podczas kontroli w dniu 20 lutego 2013 r. brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 62 zw. z art. 12 k.p.a. Postępowanie toczące się z odwołania od decyzji [...]dotyczy bowiem innego naruszenia (z dnia 11 lutego 2013 r.).

Wprawdzie w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. GITD wskazuje, iż droga krajowa, po której poruszał się pojazd bez uiszczenia opłaty, które to zdarzenie jest przedmiotem niniejszej sprawy została wyszczególniona w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., podczas, gdy jak wynika

z protokołu kontroli, a także ustaleń organu zdarzenie dotyczy drogi krajowej nr [...] na odcinku granica m. [...] - granica m. [...], który to odcinek zarówno w dacie zdarzenia, jak i orzekania przez organy wskazany był w załączniku nr 2 pkt 8 lit. b, co zostało prawidłowo wskazane w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Powyższa rozbieżność pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu organ administracji nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.