Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1133/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych plus należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1133/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, złożonego wraz z odwołaniem w dniu 22 maja 2013 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości 2.533,00 zł odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. .

Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. określająca A. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości 2.533,00 zł doręczona została podatnikowi w trybie art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 9 kwietnia 2010r., a termin do wniesienia odwołania od niej upłynął z dniem 23 kwietnia 2010r.

Odrębnym postanowieniem z dnia [...] r, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż powyższe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminowi do jego wniesienia określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W dniu 22 maja 2013r. wraz z odwołaniem skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r.

Jako przyczynę uchybienia terminowi do złożenia odwołania skarżący wskazał na fakt, iż nigdy nie doręczono mu decyzji organu I instancji. W pismach uzupełniających wniosek podatnik wskazał również, że od lat cierpi na chorobę psychiczną i przedłożył stosowną dokumentację lekarską.

Mając na uwadze argumentację wniosku Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na artykuł art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że po wymeldowaniu się z aktualnego wówczas adresu zamieszkania skarżący nie wskazał innego adresu do kontaktowania się.

Przytaczając treść art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej organ podkreślił, że sam fakt wymeldowania i nieprzebywania pod adresem, który wcześniej podano jako adres, pod którym miały być kierowane pisma, nie może stanowić okoliczności faktycznej uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu.

Zdaniem organu podatkowego zaniedbanie obowiązku powiadomienia w stosownym czasie o zmianie adresu obciąża podatnika, podobnie jak i ryzyko nieodebrania korespondencji kierowanej na niezmieniony adres.

Wyjaśniono, że dopiero w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. skierowanym do organu I instancji podatnik wskazał aktualny adres do korespondencji, który nie figurował w bazie Urzędu Skarbowego w S.. Podkreślono fakt, iż to właśnie Urząd Skarbowy przesyłając do skarżącego pismo w dniu 21 marca 2013 r. dołączył do wypełnienia druk ZAP-3 zgłoszenie aktualizacyjne osoby będącej podatnikiem, celem uaktualnienia adresu do korespondencji.

Następnie powołując się na art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej wskazano, że kserokopię decyzji wydanej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok przesłanej na właściwy adres w dniu 8 maja 2013 r. wraz z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. odebrała córka D. w dniu 10 maja 2013 r. Przyjmując powyższą okoliczność stwierdzono, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu minął w dniu 17 maja 2013 r.

Natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem skarżący złożył osobiście dopiero w dniu 22 maja 2013 r., co zdaniem organu II instancji spowodowało, że nie wypełniono przesłanki formalnej dotyczącej 7 - dniowego terminu do złożenia takiego wniosku.

Niezależnie od powyższego zauważono, iż przepis art. 162 ustawy - Ordynacja podatkowa nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Podkreślono, że występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej podmiot zobowiązany jest do uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (rozumianej jako zamierzone działanie, sprzeczne z regułą lub regułami postępowania bądź powstrzymywanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale i braku niedbalstwa (rozumianego jako dołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy).

Mając na uwadze powyższe podniesiono, że nie ma wątpliwości co do tego, że osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (przy uwzględnieniu terminu na jego wniesienie).

Następnie, co do drugiej wskazanej przez skarżącego okoliczności uniemożliwiającej terminowe dokonanie ustawowej czynności i w świetle przedłożonej dokumentacji medycznej dołączonej do pisma z dnia 06.06.2013r. uzupełniającego wniosek, stwierdzono, że A. S. z chorobą zmaga się od 27 roku życia, czyli nie jest to nagła choroba uniemożliwiająca działanie chociażby poprzez ustanowienie pełnomocnika do jego reprezentowania.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. skarżący nie dołożył należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a podane przez skarżącego przyczyny niedotrzymania terminu nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminowi, przy czym rozstrzygające w sprawie jest niedopełnienie przez skarżącego warunku złożenia wniosku w terminie 7 dni od ustania przeszkody uchybienia terminowi. W konsekwencji powyższego nie dochowano terminu złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Dodatkowo podkreślono, że zgodnie z art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 ww. artykułu jest niedopuszczalne, zatem termin do złożenia takiego podania jest nieprzywracany.

A. S. zaskarżył w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że jest osobą chorą psychicznie, nie rozumie treści pism organów podatkowych, a na profesjonalnego pełnomocnika go nie stać, ponieważ utrzymuje się z niewielkiej renty.

Skarżący wskazał również, że w urzędzie skarbowym otrzymał informację, że na złożenie wniosku o przywrócenie terminu i odwołania ma 14 dni, zatem złożył te pisma 12-ego dnia i myślał, że jest dobrze.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu wniósł o uwzględnienie skargi i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone przez skarżącego w całości lub części. Ponadto wskazał, że skarżący od wielu lat przewlekle choruje na zespół chorób psychicznych, które w sposób ciągły wyłączają zdolność logicznego myślenia i bardzo często wyłączają stan świadomości skarżącego. Podniósł też, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania było nieznaczne, a uzasadnienie uchybienia terminowi bez winy skarżącego zostało w pełni uprawdopodobnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. o odmowie przywrócenia A. S. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 2.533 zł. Dokonując zatem kontroli powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o wyżej wskazane kryterium legalności Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie naruszył bowiem przepisów materialnych i procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, że kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.". Zgodnie z § 1 tego przepisu - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego samego przepisu - podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie ma przesłanka złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia).

Analiza akt sprawy pod tym kątem dowodzi, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniósł o uznanie daty 10 maja 2013 r. za datę doręczenia decyzji organu I instancji. A zatem, w ocenie skarżącego, w dniu tym ustała przyczyna uchybienia terminu, co w konsekwencji oznacza, że także w tym dniu rozpoczął swój bieg 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, który upływał z dniem 17 maja 2013 r. Tymczasem skarżący wniosek ten złożył dopiero w dniu 22 maja 2013 r., czyli bez zachowania ustawowego terminu przewidzianego na jego złożenie. Podkreślić przy tym należy, że termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (termin 7-dniowy) jest terminem prekluzyjnym, a to znaczy, że czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna, a termin nie może zostać przywrócony. Oznacza to zatem, że podatnik nie dopełnił pierwszej z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Z uwagi przy tym na konieczność łącznego spełnienia wyżej wskazanych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej, w tym wypadku wniesienia odwołania, brak spełnienia choćby jednej z nich czynił bezprzedmiotową kwestię rozważenia przez organ podatkowy wystąpienia pozostałych przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie.

Z powyżej wskazanej przyczyny skarga A. S. jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu.

Mimo niezachowania przez skarżącego 7-dniowego terminu z art. 162 O.p. i wobec tego bezzasadności wniosku o przywrócenie terminu, organ w zaskarżonym postanowieniu odniósł się również do podnoszonej przez skarżącego przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Odnosząc się do tej części zaskarżonego postanowienia, Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 9 kwietnia 2010 r. z zachowaniem trybu określonego w art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Jednocześnie skład orzekający podziela wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd w kwestii obowiązku strony w niniejszej sprawie powiadomienia organu podatkowego o zmianie swojego adresu, stosownie do treści art. 146 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu. Niewątpliwie strona obowiązku tego nie dopełniła, co w konsekwencji powoduje, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje podnoszona we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność wymeldowania się skarżącego z adresu A. 11 w 2009 roku (postępowanie podatkowe toczyło się od 2008 r.). W żadnej bowiem mierze nie może być ona rozpatrywana w kategoriach przesłanki wskazującej na brak winy strony w uchybieniu terminu. Kwestią bezsporną jest bowiem, co już wyżej podkreślono, że podatnik nie podał nowego adresu. Podnieść ponadto trzeba, że art. 146 Ordynacji podatkowej nie nakłada na organ podatkowy obowiązku informowania podatnika o skutkach zaniechania zawiadomienia organu o zmianie adresu (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r., II FSK 926/09, LEX nr 745958). Zauważyć przy tym należy, że w niniejszej sprawie podatnik wiedział, że toczy się postępowanie z jego udziałem, mógł zatem spodziewać się rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji. W tej sytuacji podatnik powinien był dokonać zawiadomienia o zmianie adresu ze stosownym wyprzedzeniem, tak aby wszelkie przesyłki kierowane do niego mogły dotrzeć pod właściwy adres. Skoro tego nie uczynił zasadnie organ przyjął, że dotychczasowy adres strony jest adresem właściwym do doręczenia decyzji.

W konsekwencji, co do ww. wskazanej przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ zasadnie wskazał, że w przypadku skarżącego nie można przyjąć, że dotrzymanie terminu do złożenia odwołania stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Niewątpliwie podatnik nie wykazał w tym zakresie należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dobrze dbającej o swoje interesy, co w konsekwencji uprawniało organ do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie nastąpiło bez jego winy.

Odnośnie drugiej przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., czyli choroby podatnika, wskazać należy, że wprawdzie do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się między innymi nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, jednak przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999r., III SA 1436/99, LEX nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415).

Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Przyjęcie zaprezentowanej konstrukcji prawnej oznacza, iż od uznania organu administracji publicznej zależy ocena w jakim stopniu dana informacja uprawdopodabnia fakt przytoczony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1999r., IV SA 1153/96, Lex nr 45637). Organ orzekający nie jest natomiast upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Z treści samego przepisu art. 162 § 1 O.p. wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2002r., V SA 2320/01, LEX nr 109300).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podnieść przede wszystkim należy, że decyzję wymiarową doręczono skarżącemu w trybie art. 150 § 2 O.p. w dniu 9 kwietnia 2010r., co wynika z adnotacji doręczyciela na przesyłce z decyzją. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania zaczął swój bieg w dniu 10 kwietnia 2010r., a zakończył ten bieg w dniu 23 kwietnia 2010r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia skarżący złożył osobiście w siedzibie organu w dniu 22 maja 2013r., co oznacza, iż bez wątpienia uchybił terminowi do jego wniesienia. Jako przyczynę uchybienia terminu we wniosku o przywrócenie terminu wskazał okoliczność zaistnienia złego stanu zdrowia skarżącego w czasie biegu terminu do złożenia odwołania, potwierdzoną załączoną do wniosku kserokopią historii choroby. Z dokumentów tych wynika, że skarżący od 27 roku życia zmaga się z chorobą zaburzeń schizoafektywnych. Z opinii psychologicznej z dnia 4 marca 2010 r. wynika, że skarżący w tej dacie nie był zdolny do samodzielnego funkcjonowania, przebywał pod opieką matki, wymagał opieki i dalszego leczenia. Podobna opinia pochodzi z 31 maja 2012 r., co świadczyłoby o tym, że przez cały czas aż do dnia 31 maja 2012 r. istniała przeszkoda w terminowym dokonaniu czynności polegającej na złożeniu odwołania od decyzji wymiarowej z dnia [...] r. Z drugiej strony skarżący w dniu 22 maja 2013 r. samodzielnie sporządził i złożył wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, w którym precyzyjnie ustosunkował się do argumentów organu podatkowego zawartych w decyzji wymiarowej i sformułował zarzuty wobec tej decyzji.

Przy wskazanych we wniosku przyczynach uchybienia terminu oraz wobec załączonej do niego i pism uzupełniających dokumentacji medycznej, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie zasługiwał – jak słusznie przyjęły organy – na uwzględnienie. Wniosek ten nie spełniał wskazanych w rozważaniach wymogów w zakresie przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu przez cały okres uchybienia terminowi do złożenia odwołania. Co prawda z załączonych dokumentów wynikało co było przyczyną stanu zdrowia, niemniej jednak odczuwanie dolegliwości w datach wydania ww. opinii psychologicznych nie oznaczają jeszcze niemożności złożenia odwołania w całym okresie uchybienia terminowi (ponad trzech lat od doręczenia decyzji). Aby choroba uzasadniała przywrócenie terminu musi to być taki stan chorobowy, który wyłącza całkowicie pacjenta z jakiejkolwiek możliwości działania, możliwości świadomego podejmowania decyzji przez cały okres trwania uchybienia. Tymczasem we wniosku skarżący nie zawarł wskazania do jakiej daty stan zdrowia uniemożliwiał mu działanie. Brak też dokumentacji, która potwierdzałaby do jakiej daty skarżący nie był w stanie podejmować jakichkolwiek czynności. Ostatnia informacja o stanie zdrowia skarżącego pochodzi z 31 maja 2012 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem został złożony w dniu 22 maja 2013 r.

W konsekwencji złożona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie pozwala na wniosek, że stan zdrowia skarżącego przez cały okres uchybienia terminowi do złożenia odwołania był aż tak zły, by uniemożliwił mu złożenie odwołania z dochowaniem terminu, bądź posłużenie się w tym okresie inną osobą. Skarżący zaś - nie wnosząc sporządzonego w czasie biegu terminu odwołania - nie dochował należytej dbałości w prowadzeniu swoich spraw urzędowych, co nie uzasadnia – jak wskazano w rozważaniach - przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Jednak – jak wskazano powyżej - zasadniczą przesłanką uzasadniającą podjęcie przez organ zaskarżonego postanowienia było, w ocenie Sądu, niedotrzymanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem.

W ocenie Sądu postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez stronę postanowienia przeprowadzone zostało z zachowaniem zasad ogólnych kształtujących jego prawidłowy przebieg.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa i nie czyni tym samym zasadnym uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

J.B.