Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 971/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 18 ust 1 pkt 2 w zwiazku z art 15 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art 113 § 1 w zw. z art 141 § 4 w zw. z art 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 81
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant sekretarz sądowy Marcin Kowalski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1879/11 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1879/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] cofającą J. P. pozwolenie na broń palną myśliwską.

W dniu 20 grudnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w związku z uzyskaną informacją o prowadzonym w stosunku do strony postępowaniu przygotowawczym o czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Organ uzyskał wywiad środowiskowy o stronie sporządzony przez Komendę Powiatową Policji w S., opinię z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w S., kopie materiałów z prowadzonego postępowania karnego oraz odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt II K 1235/10, mocą którego J. P. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu [...] listopada 2010 r. w S., kierował samochodem osobowym w ruchu lądowym po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości wyrażającym się zawartością 0,80 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi cofnął J. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje jedynie przykładowo rodzaje przestępstw, których popełnienie przez posiadacza broni rodzi obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt popełnienia innych przestępstw również może wskazywać na takie cechy osobowe sprawcy (nieodpowiedzialność, brak wyobraźni, lekceważący stosunek do prawa, czy wreszcie brak szacunku dla życia i zdrowia innych osób), które rodzą uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ zaznaczył, że przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k. usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak faktycznie przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Z uwagi na zagrożenie jakie powoduje osoba prowadząca samochód po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie można tego traktować jako zdarzenia pozostającego bez wpływu na ocenę strony jako posiadacza broni. Organ uznał, że dopuszczenie się przez J. P. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Faktu tego nie może zaś zmienić pozytywna opinia jaką cieszy się w miejscu zamieszkania i Zarządzie Okręgowym PZŁ w S.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J. P. zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W ocenie pełnomocnika, organ I instancji winien był wykazać związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rodzajem przestępstwa, za które strona została skazana, jej dotychczasową postawą i trybem życia, a obawą, o której mowa w tym przepisie prawa. Organ tego nie uczynił, natomiast przyjął, że czyn z art. 178a § 1 k.k. przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji godzi faktycznie w życie i zdrowie. Normalnym następstwem kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości nie jest natomiast skutek w postaci wypadku, w którym inne osoby odnoszą obrażenia ciała, ciężki uszczerbek na zdrowiu bądź ponoszą śmierć. Pełnomocnik podkreślił, że J. P. w czasie przestępstwa nie miał przy sobie broni i był to incydent w jego życiu, który nie powinien rzutować na jego dotychczasową pozytywną opinię w środowisku lokalnym i łowieckim, ponieważ z bronią zawsze obchodził się nienagannie. Dlatego też wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia 6 czerwca 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż z brzmienia przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. i 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika jasno, że okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest wystąpienie obawy, o której w nim mowa, jednakże jego końcowa część stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach obawa ta zachodzi. Katalog wskazanych w omawianym przepisie prawa materialnego okoliczności uzasadniających przedmiotową obawę jest z woli ustawodawcy otwarty, co oznacza, że organy Policji w sprawach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń mają prawo i obowiązek uwzględniać wszelkie okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ustawodawca nie zastrzegł, iż nie ma to dotyczyć czynów bezprawnych popełnionych jeden raz, jak również, że winny one mieć jakikolwiek związek z bronią, choćby poprzez posiadanie jej przy sobie przez sprawcę przestępstwa. Organy Policji nie zostały też zobowiązane przepisami ustawy o broni i amunicji do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest samo domniemanie takiego zachowania. Zdanie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie podniósł, iż kierując się powyższymi wskazaniami należało przyjąć, że do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, a to ze względu na wysoki stopień szkodliwości społecznej tego przestępstwa, związany z zagrożeniem także dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale i innych uczestników ruchu drogowego, umyślność czynu, a także ewentualne jego skutki (np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia), możliwości wystąpienia których sprawca przez niedbalstwo lub lekkomyślność nie bierze pod uwagę.

Organ odwoławczy podkreślił, że strona popełniając przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. miała aż 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a więc przekroczyła próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 pkt 2 k.k. (wynosi on 0,25 mg/l) ponad dwukrotnie, co jest równoznaczne z wyłączeniem możliwości szybkiej i skutecznej reakcji na zmieniające się warunki zewnętrzne. W ocenie Komendanta Głównego Policji daje to podstawę do stwierdzenia, że J. P. stwarzał pośrednio zagrożenie nie tyle dla ogólnie pojętego bezpieczeństwa w komunikacji, co raczej dla życia i zdrowia swojego oraz innych uczestników ruchu drogowego, a także ich mienia, bowiem pod tak dużym wpływem alkoholu z łatwością mógł spowodować kolizję bądź wypadek. Zatem nie ma uzasadnienia zarzut, że organ I instancji nie wykazał związku pomiędzy takim, prawnie zakazanym pod groźbą kary, zachowaniem strony i jej dotychczasową postawą, a istnieniem przesłanek cofnięcia jej pozwolenia na broń. Nie zmieniają tego ustalenia pozytywne opinie, których organy Policji nie podważają, natomiast na podstawie przyznanych im przez ustawodawcę kompetencji stwierdzają, iż dowody te nie eliminują obawy, którą powzięły wobec strony wskutek kompleksowej oceny jej opisanego zachowania się, stanowiącego przestępstwo zagrożone karą nawet pozbawienia wolności do lat dwóch. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zachowaniu J. P. pozwolenia na broń sprzeciwia się zatem interes społeczny (art. 7 k.p.a.), który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej użytkowanie.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. P. zarzucił organowi dokonanie wadliwego oraz dowolnego przyjęcia, że skarżący należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo, iż nie zaistniały uzasadnione przesłanki do zajęcia takiego stanowiska, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania uregulowania zawartego w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zarzucił, że organy obu instancji nie wykazały na czym polega realna, uzasadniona obawa, że J. P. może użyć w przyszłości broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie uwzględniły też opinii o skarżącym, które jednoznacznie wskazują, że nie została wyczerpana dyspozycja art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji. Zdarzenie na podstawie, którego wydana została decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską było zdarzeniem jednorazowym i nie miało żadnego związku z bronią. W czasie kiedy, J. P. kierował pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości broń była prawidłowo zabezpieczona w szafie pancernej. W tej sytuacji zaliczenie skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest krzywdzące, a domniemanie, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie ma żadnego potwierdzenia w rzeczywistości. Z uwagi na zastosowanie w tym przepisie wyrażeń nieostrych, organy Policji zobowiązane są natomiast do rozważenia w sposób wyjątkowo szczegółowy przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Sam fakt, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie oznacza, iż stwarza ona zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niezbędne jest w takiej sytuacji wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, a nadto cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, co pozwoliłoby na wykazanie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń może broni tej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Pełnomocnik podkreślił, że J. P. nie nadużywa alkoholu, nie popełnił do tej pory żadnych czynów nagannych (poza jednorazowym naruszeniem przepisu art. 178a k.k.), nie posiada ujemnych cech charakteru takich jak porywczość, niezrównoważenie, nieopanowanie i podobne. Prowadzenie przez niego pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być natomiast wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przesłanka nietrzeźwości nie została bowiem przewidziana przez ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji. W skardze podkreślono, że organy Policji oceniły postawę J. P. jedynie w kontekście występku, za popełnienie, którego został skazany, uznając jednocześnie, że posiadanie przez niego pozytywnych opinii oraz jego argumenty o dotychczasowym przestrzeganiu porządku prawnego i zasad współżycia społecznego nie wyłączają przestępnej oceny jego postępowania zawartej w wyroku skazującym. Prowadzi to do wniosku, że organ Policji obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wyprowadził jedynie z faktu skazania J. P. za występek z art. 178 a k.k. Doszło tym samym do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podkreślił, że organy Policji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy zbierając również dowody korzystne dla skarżącego, czemu dały wyraz w wydanych decyzjach. Ustalenia poczynione na podstawie tych dowodów nie mogły jednak wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie eliminują one bowiem faktu złamania przez skarżącego obowiązującego prawa, co w kontekście ustalenia przez ustawodawcę, w drodze obligatoryjnego charakteru przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. i 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, prymatu interesu społecznego nad interesem prywatnym strony, musiało skutkować cofnięciem pozwolenia na broń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Na gruncie powyższego przepisu należy zatem rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której osoba jest skazana lub toczy się w stosunku do niej postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw. Druga, gdy takie skazanie lub postępowanie nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyraźnie odróżnia te sytuacje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Przepis ten, daje organom Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W niniejszej sprawie skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt II K 1235/10 został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości. Nie doszło zatem do automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń, ponieważ przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Do organów Policji należała ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Zdaniem Sądu oceny takiej dokonały i przyjęły, że skazanie za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazuje ponadto na rażące ignorowanie zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że skarżący popełniając przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. miał aż 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a więc przekroczył próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 pkt 2 k.k. ponad dwukrotnie, co jest równoznaczne z wyłączeniem możliwości szybkiej i skutecznej reakcji na zmieniające się warunki zewnętrzne.

W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń faktycznych, zarówno zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i jego wykładnię dokonaną przez organy Policji należy uznać za prawidłowe. Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana być powinna cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, nie umiejąc pokierować swoim postępowaniem, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z zapanowaniem nad sytuacjami, w których dochodzi do spożycia alkoholu, domniemywać trzeba, że również posiadana broń palna stanowić będzie mogła przedmiot możliwego niedozwolonego użycia, powodującego zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Oznacza to możliwość wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z potencjalnego wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji, związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości, a możliwością użycia broni. Nienaganna opinia skarżącego zarówno w miejscu zamieszkania, jak i wśród myśliwych, nie może uzasadniać odmiennego przekonania co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. Sąd podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (wide: wyrok NSA z 15 lipca 2009 r. sygn. II OSK 1160/08; wyrok NSA z 19 lutego 2010 r. sygn. II OSK 324/09, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2017/09). W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. i skazania daje zatem podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (wide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. o sygn. akt II OSK 1172/06, LEX 368211).

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł J. P., reprezentowany przez adwokata D. G., zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, tj: art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a polegające na przyjęciu, iż wobec skarżącego J. P. zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w sytuacji, kiedy skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j.: art. 113 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 81 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu, iż wobec skarżącego J. P. zachodzi obawa, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Wskazując na powyższe podstawy skarżący, w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 174 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej J. P. podniósł, że powołana przez Sąd pierwszej instancji uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 dotyczy innej sytuacji, niż ta w której znalazł się J. P. Skarżący wskazał, iż sentencja uchwały brzmi: osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie. J. P. przytoczył fragmenty uzasadnienia powyższej uchwały dotyczące charakteru prewencyjnego art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz dotyczące wyjaśnienia pojęcia "uzasadniona obawa". Skarżący zakwestionował stanowisko Sądu, że "samo" skazanie go za popełnienie przestępstwa z art. 178a k.k. daje podstawę do przyjęcia istnienia "uzasadnionej obawy" użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. J. P. podkreślił, że nie stwierdzono, aby skarżący był uzależniony od alkoholu lub nosił broń w stanie po użyciu alkoholu, a zatem brak było ustawowych podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i akceptującego decyzją wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie skarżącego, mimo iż jego zachowanie było naganne, to niewłaściwe było zastosowanie względem niego art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odosobniony incydent w życiu skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Takiej prognozie przeczy jego dojrzały wiek, pozycja zawodowa, powszechny stosunek w środowisku myśliwych, wieloletnie bezpieczne posługiwanie się bronią, nadto brak kolizji z prawem do powyższej daty, a nade wszystko fakt, że w trakcie powyższego incydentu nie posiadał broni. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał za prawidłowe zastosowanie przez organy Policji art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Taka ocena Sądu wykracza poza granice tych przepisów, których literalne brzmienie, zgodne z intencją ustawodawcy jest takie, by bronią nie posługiwali się przestępcy przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, osoby niezrównoważone oraz to aby osoba będąca pod wpływem alkoholu nie miała dostępu do broni, co w przypadku J. P. nie miało miejsca. Nie zostało wykazane istnienie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, a jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt jednorazowego prowadzenia w stanie nietrzeźwym pojazdu mechanicznego przez skarżącego nie może uzasadniać twierdzenia na którym oparły się organy Policji i które to stanowisko zostało zaaprobowane przez Sąd, że skarżący również w stanie nietrzeźwości może korzystać z posiadanej broni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Po pierwsze, nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń; ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie.

W rozpoznawanej sprawie J. P. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu II Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt II K 1235/10 został skazany za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości.

Przestępstwa opisane w art. 178a k.k. mają charakter typów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przepis art. 178a k.k. zawarty jest w Rozdział XXI "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji". Przestępstwo stypizowane w art. 178a k.k. nie jest sensu stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, chociaż nie sposób nie zauważyć, że przedmiotem jego ochrony są także życie, zdrowie i mienie. Przedmiotem ochrony art. 178a k.k. są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji ( por. G. Bogdan [w:] A. Barczak - Oplustil, G. Bogdan, Z.Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M.Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). Tego rodzaju zachowanie jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często bowiem wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, utratę mienia.

Nie bez znaczenia jest również i to, że przestępstw opisanych w art. 178a k.k. dopuścić się można jedynie umyślnie. A zatem, po stronie sprawcy występuje świadomość znajdowania się w stanie nietrzeźwości ( lub odurzenia ), przy czym sprawca nie musi uświadamiać sobie stężenia alkoholu we własnej krwi, wystarczy obiektywna postrzegalność stanu nietrzeźwości. Przez pojęcie "stanu nietrzeźwości" należy rozumieć zdefiniowany w art. 115 § 16 k.k. przypadek, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość, lub też zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

Osoba, która prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości wykazuje nieodpowiedzialność, brak wyobraźni oraz wykazuje lekceważący stosunek do prawa. W takiej sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że nie przestrzegając przepisów nakazujących zachować bezwzględną trzeźwość przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym osoba taka może naruszyć także zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń. Popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. - prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, zwłaszcza przy dużej zawartości alkoholu we krwi, uzasadnia stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż osoba taka nie daje gwarancji, że nie będzie nosić i nie użyje broni w stanie nietrzeźwości. Tym samym zachodzi uzasadniona obawa, że osoba ta może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podkreślić należy, iż skarżący prowadził pojazd mechaniczny mając wysoką zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu – 0,80 mg/l. Skarżący - jak zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji - kilkakrotnie przekroczył próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 pkt 2 k.k.

Zaznaczyć należy, iż prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05, LEX nr 198319 ). Zasada ścisłej reglamentacji prawa do posiadania broni wyraża się nie tylko w wydawaniu pozwoleń na broń, ale i cofaniu takich pozwoleń w sytuacjach, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że istnieje zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Przesłanka ustanowiona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, stwarzająca po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie jest konieczne stwierdzenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, lecz wystarczy uzasadniona obawa takiego użycia broni. Takie unormowanie prawne ma przede wszystkim chronić obywateli i zapobiegać przestępstwom przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zaś stanowić reakcję na dokonane już naruszenie tych dóbr. Uzasadniona obawa istnieje, gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń zostaje skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a takim przestępstwem jest – jak już wyżej wskazano – czyn wypełniający dyspozycję art. 178a § 1 k. k.

Przypomnieć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 ( ONSAiWSA 2010/1/5), rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ?", podjął uchwałę, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)." Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.

W pozostałych przypadkach organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeśli ustali, że istnieje uzasadniona obawa, że osoba posiadająca takie pozwolenie może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż organy policji wykazały istnienie takiej obawy. Podkreślić należy, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także interes ogólny tj. bezpieczeństwo i porządek publiczny. Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż nienaganna opinia skarżącego w miejscu zamieszkania koła łowickiego nie niweczy przekonania co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości, nie znosi obawy. Zauważyć też należy, iż ustawodawca nie związał skazania za przestępstwo z użyciem do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż popełniony czyn nie miał żadnego związku z posiadana przez skarżącego bronią palną myśliwską. Fakt skazania danej osoby za przestępstwo z art. 178a § 1 k. k. burzy dotychczasowy osąd co do cech osobistych posiadacza broni i jego zachowania. Osoba posiadająca pozwolenie na broń musi mieć świadomość konieczności przestrzegania porządku prawnego, w tym norm prawa karnego. Od takich osób, które otrzymały szczególne uprawnienie, należy oczekiwać szczególnej postawy w zakresie przestrzegania norm prawnych. Osoba posiadająca broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Taką ograniczoną kontrolę miał nad swoim zachowaniem J. P. decydując o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Tym samym uzasadniona jest teza, że dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób. Obawa ta wynika także z oceny ciężaru gatunkowego czynu i okoliczności jego popełnienia. Nie przeczy temu stwierdzenie, iż popełnienie przez skarżącego przestępstwa miało charakter incydentalny. Okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie pozwalały organowi na uznanie, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W tym stanie rzeczy Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 549 ze zm.).

Chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w związku z art. 81 k.p.a. Ustalenie, iż wobec skarżącego J. P. zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie jest równoważne z naruszeniem powyższych przepisów.

Zgodnie z art. 113 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną" Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten ma charakter porządkowy i określa jedynie moment zakończenia fazy rozpoznawczej postępowania przed sądem administracyjnym, przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. "Dostateczne wyjaśnienie sprawy" to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia "prawdy materialnej". Sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdyż zostały wyczerpane środki dowodowe przedstawione przez strony albo zaistniał stan zdolności sprawy do dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Naruszenie przepisu art. 113 § 1 p.p.s.a. może mieć miejsce jedynie, gdy przewodniczący zamknie rozprawę, pomimo iż w jego ocenie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona lub gdy w ogóle nie zamknie rozprawy, bądź gdy ją zamknie, mimo iż strony nie zostały prawidłowo zawiadomione o terminie rozprawy, bądź też w sytuacji gdy złożyły uzasadnione wnioski o jej odroczenie z uwagi na przeszkody niemożliwe do usunięcia i znane sądowi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt I FSK 874/07, niepubl.; z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1873/08, niepubl.; 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, niepubl.; z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 943/09, niepubl.).

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a więc przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. nie został naruszony.

Zgodnie zaś z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 299/05, LEX, nr 187709).

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom tego przepisu, w szczególności Sąd odniósł się w dostateczny sposób do, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 549 ze zm.) i argumentów stron. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, ocenę prawną zaskarżonej decyzji z powołaniem się na przepisy prawa materialnego i wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania oraz wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, którą stanowił w tym przypadku przepis art. 151 p.p.s.a. Nie stanowi natomiast naruszenia prawa w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarcie innej oceny legalności decyzji i przyjęcie innej podstawy orzeczenia niż domaga się skarżący kasacyjnie. Zarzut błędu w zakresie konstrukcji uzasadnienia byłby uzasadniony, gdyby treść orzeczenia nie odpowiadała przyjętej w uzasadnieniu podstawie prawnej, bądź też Sąd dopuściłby się błędu w zakresie logicznego rozumowania wyjaśniając przyjętą podstawę prawną i mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.

W przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji za organami Policji, iż w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie można upatrywać naruszenia art. 81 k.p.a. Skarżący nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego sprawy, lecz jego ocenę w kontekście dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 549 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.