Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 433/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, , , po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich z udziałem Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "U." spółka z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 Nr [...] w przedmiocie : uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 26 lipca 2004r. Zarząd Dróg Wojewódzkich wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004r., Nr [...] uchylającą własną decyzję z dnia [...] marca 2004r., Nr [...] i decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] lutego 2004r. ([...]) i umarzającą postępowanie pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż Zarząd Dróg Wojewódzkich nie jest legitymowany do wniesienia w tej sprawie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Zgodnie z art. 58 § l pkt 6 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stwierdzić należy, że skarga wniesiona przez Zarząd Dróg Wojewódzkich jest niedopuszczalna, z podanych poniżej powodów.

Stosownie do art. 50 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast w myśl art. 50 § 2 powołanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, istnieją dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich interesu prawnego (legitymacja materialna). Drugą grupę podmiotów stanowią te, które którym uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych praw, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (legitymacja formalna).

Wniesiona w sprawie skarga, nie pochodzi od podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Brak jest bowiem podstaw do uznania, że Zarząd Dróg Wojewódzkich posiada legitymację materialną, czyli interes prawny do wniesienia skargi, czy też legitymację formalną, o której mowa była wyżej.

Rola organu jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Jeżeli ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., to przyznanie temu organowi właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji organ jednostki samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 maja 2003r., OPS 1/03).

W sprawie niniejszej Zarząd Dróg Wojewódzkich orzekał w sprawie indywidualnej jako organ administracji publicznej I instancji, co wyłącza możliwość uznania interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi. W sprawie nie zachodzi związek pomiędzy sferą praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem.

Z tych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.