Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 464/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Anna Moskała (sprawozdawca), Magdalena Jankowska-Szostak, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, po rozpatrzeniu wniosku A. W. (dalej: skarżący) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego (dalej: Kierownik BP) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w S. z [...] kwietnia 2018 r., w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, Dyrektor Oddziału Regionalnego (dalej: Dyrektor OR) ARiMR we W. postanowieniem z [...] lipca 2018 r. odmówił przywrócenia terminu. Jako podstawę prawną postanowienia powołał art. 58 § 1-3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: K.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że w/w decyzję doręczono skarżącemu [...] maja 2018 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął [...] maja. Skarżący wniósł odwołanie [...] maja, tj. po terminie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Uzasadniał, że nie dochował terminu z powodu złego stanu zdrowia (choroba [...]). Wskazał, że dopiero poprawa stanu zdrowia w ostatnich dwóch dniach pozwoliła mu na sporządzenie

i wysłanie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie, kartę informacyjną leczenia [...] i kartę informacyjną z "A" we W. Z zaświadczenia lekarskiego wynika, że zostało ono wystawione [...] maja 2018 r., na prośbę pacjenta, którego stan zdrowia uległ pogorszeniu od lutego 2018 r. Karta informacyjna leczenia [...] potwierdza, że skarżący przebywał w szpitalu na oddziale [...] od [...] do [...] lutego 2017 r. oraz został wypisany w stanie ogólnym dobrym. Karta informacyjna z "A" dowodzi, że skarżący podlegał diagnostyce [...] [...] marca 2018 r. i decyzją konsylium został zakwalifikowany do kontynuacji leczenia. Wydając skarżone postanowienie, Dyrektor OR odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził, że nie jest sporne, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Wskazał, że instytucję przywrócenia terminu reguluje art. 58 K.p.a. Zauważył, że należy przywrócić termin, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem (prośbą) o przywrócenie terminu, 2) wniosek będzie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w sprawie złożenie odwołania), 4) strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zastrzegł, że przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Uznał, że skarżący spełnił przesłanki z pkt 1-3 lecz nie uczynił zadość przesłance z pkt 4.

Dyrektor OR ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy

w uchybieniu terminu, tj. nie uwiarygodnił, że przeszkoda była od niego niezależna, powstała w czasie biegu terminu dla dokonania czynności procesowej i trwała - po jego upływie - aż do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. Podał, że: 1) o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego wykonanie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (np. nagłej choroby strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą); 2) nawet zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy - nie wyklucza bowiem możliwości wykonania czynności przez inną osobę, czy też przez wysłanie odwołania za pośrednictwem poczty; 3) przywrócenie terminu nie jest możliwe, kiedy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa; 4) o braku winy można mówić, gdy przeszkoda do wniesienia terminowo podania była nie do przezwyciężenia i strona nie mogła jej usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku; 5) jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy (organ powołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych w tym przedmiocie). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Dyrektor OR zauważył, że załączone przez skarżącego do wniosku dokumenty lekarskie (medyczne) dowodzą, że pogorszenie jego stanu zdrowia i pobyt w szpitalu (także diagnostyka [...]

i kwalifikacja do kontynuacji leczenia) były zdarzeniami, które datowały się na luty

i marzec 2018 r., czyli wystąpiły na długo przed doręczeniem mu decyzji i tym samym nie miały bezpośredniego wpływu na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Stwierdził, że choroba nie miała charakteru nagłego, uniemożliwiającego złożenie odwołania za pośrednictwem poczty, czy przy pomocy innej osoby. Dowodził, że skoro stan jego zdrowia pogorszył się w lutym 2018 r., tj. w czasie toczącego się postępowania (przed wydaniem decyzji), skarżący mógł przewidzieć swą niedyspozycję i ustanowić w sprawie pełnomocnika, który dopełniłby za niego wszelkich czynności procesowych, w tym wniesienia w terminie odwołania. Motywował, że z dokumentów nie wynika, aby w okresie, kiedy powinno zostać złożone odwołanie, stan zdrowia skarżącego mógł mieć bezpośredni wpływ na uchybienie terminowi dla dokonania tej czynności procesowej. Dodał, że we wniosku nie podniósł on żadnych konkretnych okoliczności, które w tym właśnie czasie ([...] maja 2018 r.) przyczyniły się do przekroczenia terminu. W opinii Dyrektora OR, za przeszkodę w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania nie można uznać - mającej charakter przewlekły - choroby skarżącego.

W jego ocenie, nie uzasadniają przywrócenia terminu również takie okoliczności, jak: podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia, złe samopoczucie skarżącego i odczuwane przez niego dolegliwości. Reasumując, Dyrektor OR ocenił, że w sprawie nie zaistniały okoliczności pozwalające na przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia odwołania.. W skardze, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 58 § 1-3 w zw. z art. 59 § 2 K.p.a., polegające na niezasadnej odmowie przywrócenia mu terminu do wniesienia odwołania, w wyniku uznania, że nie uprawdopodobnił on, że niewniesienie odwołania w terminie nastąpiło bez jego winy, podczas gdy wykazał on - dowodząc ten fakt dokumentami medycznymi - że poważna choroba [...] uniemożliwiła mu terminowe złożenie odwołania;

2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez dokonanie nie swobodnej, ale dowolnej oceny złożonych przez niego w sprawie dowodów potwierdzających stan faktyczny oraz wydanie postanowienia nie uwzględniającego interesu społecznego

i słusznego interesu strony. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor OR wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Na wstępie należy zaakcentować, że instytucja przywrócenia terminu

w postępowaniu administracyjnym ma na celu stworzenie możliwości skutecznego dokonania czynności procesowej, w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., w razie uchybienia terminu podlega on przywróceniu na wniosek zainteresowanej osoby, jeżeli uprawdopodobni ona, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy a wniosek o przywrócenie terminu złoży

w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz ze złożeniem wniosku dopełni czynności, dla której określony był termin. Z treści powołanych przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie wszystkich wskazanych w nich przesłanek. Niespełnienie którejkolwiek z nich - nawet przy zaistnieniu pozostałych - czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Stosownie do art. 58 K.p.a., podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu organ administracji winien ustalić, czy spełnione zostały wszystkie określone przez ustawodawcę przesłanki. Podkreślić trzeba, że na organie spoczywa obowiązek badania wniosku o przywrócenie terminu zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Oznacza to, że ocena przesłanek zastosowania w sprawie art. 58 K.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności konkretnego przypadku, przy uwzględnieniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony a wszelkie niedające się wyjaśnić okoliczności nie mogą być interpretowane na jej niekorzyść (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z 1 sierpnia 2013 r., II SA/Op 162/13, dostępny: CBOSA; tezy i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu tego wyroku - przyjmując je za własne - Sąd powoła niżej wielokrotne, jako szczególnie trafne). Zauważyć wypada, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest - wyrażona w art. 7 K.p.a. - zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą, organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięciem tej zasady jest art. 77 § 1 K.p.a., traktujący, że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 K.p.a., organ winien dokonać oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu należy zatem, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., podejmować działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego dla podjęcia rozstrzygnięcia i dokonać oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Dopełnienie wskazanych obowiązków, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i dokonania na jego podstawie oceny, ma na celu realizację - wynikającego

z art. 8 K.p.a. - wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nawet wtedy, gdy rozstrzygnięcie nie uwzględnia ich żądań. W sprawie, wątpliwości nie budzi sama okoliczność uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika BP z [...] kwietnia 2018 r. Decyzję tę doręczono bowiem skarżącemu [...] maja 2018 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął [...] maja. Skarżący wniósł odwołanie [...] maja, tj. po terminie określonym w art. 129 § 2 K.p.a., co sam przyznaje w skardze. W stanie faktycznym sprawy - poza uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy - nie jest kwestionowane przez organ spełnienie przez skarżącego pozostałych przesłanek z art. 58 K.p.a. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia - w kontekście wynikającej

z art. 58 K.p.a. w/w przesłanki przywrócenia terminu - Sąd uznał, że organ nie poddał złożonego przez skarżącego wniosku wszechstronnej analizie i ocenie a rozstrzygnięcie podjęte zostało bez dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z [...] grudnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Wr [...]).

Jak wskazano w sprawie III SA/Wr [...] "z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ nie dokonywał ustaleń w zakresie tego, czy w sprawie nie została spełniona przesłanka w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a." Z taką samą sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 K.p.a., jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na brak możliwości dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Podkreślić także należy, że sam fakt występowania w przepisie instytucji uprawdopodobnienia nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, których celem - z uwagi na słuszny interes obywateli - będzie dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Trafnie podnosi się w orzecznictwie, że wprawdzie nie jest konieczne prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego sensu stricto, gdyż z tego obowiązku zwalnia organ treść art. 58 § 1 K.p.a., niemniej jednak przepis ten nie zwalnia organu

z powinności podjęcia wszelkich działań, których celem będzie potwierdzenie przez osobę wnioskującą wiarygodności okoliczności, na które powołała się ona, podając przyczynę niedopełnienia w terminie określonych czynności procesowych, zwłaszcza jeśli są one dla organu mało przekonujące (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2012 r., II SA/Wa 1291/12; wyrok WSA w Krakowie z 29 listopada 2012 r., II SA/Kr 1285/12 oraz wyroki NSA: z 28 listopada 2012 r., II GSK 1813/11 i z 12 października 2011 r., II OSK 1431/10; dostępne: CBOSA). Jeżeli zatem organ uzna, że wskazane okoliczności nie są wystarczające do oceny braku winy w uchybieniu terminowi, powinien podjąć działania wyjaśniające, w tym także - realizując zasady wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. - wezwać stronę do uzupełnienia wniosku. Wprawdzie przyjąć trzeba, że nieuprawdopodobnienie braku winy stanowi podstawę do odmowy przywrócenia terminu, bez wcześniejszego wezwania do uzupełnienia wniosku w tym zakresie, jednakże w sytuacji, gdy we wniosku strona wskazuje na okoliczności,

z powodu których nie mogła brać udziału w postępowaniu i dokonać czynności procesowej, to organ powinien podjąć działania niezbędne do wyjaśnienia tej kwestii,

w tym zastosować przepis art. 64 § 2 K.p.a. Ocena, czy został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminowi, winna bowiem odwoływać się do wszystkich wskazanych okoliczności, uzasadniających brak winy w jego uchybieniu. Dostrzec przy tym należy, że brak winy w uchybieniu terminowi występuje tylko wówczas, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w tym zakresie trzeba przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Z tego względu, przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie okoliczności obiektywne, występujące bez woli strony, które - mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw - uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna. Organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu zobligowany jest jednak, stosownie do art. 7 K.p.a., dążyć do zapewnienia kompromisu pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony, aby z jednej strony nie dochodziło do pochopnego przywracania terminu i niepewności stosunków procesowych, z drugiej, by na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Ponadto, oceny zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 58 K.p.a. organ musi dokonywać

w kontekście okoliczności konkretnego przypadku. Z tego względu, oceniając, czy uchybienie terminu było zawinione przez stronę, winien uwzględnić całokształt okoliczności dotyczących wnioskodawcy. Wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, skarżący - jako przyczynę uchybienia terminu - podał zły stan zdrowia spowodowany chorobą [...]. Wskazał, że dopiero poprawa stanu zdrowia pozwoliła mu na sporządzenie i wysłanie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie, kartę informacyjną leczenia [...] i kartę informacyjną z "A" we W. Z zaświadczenia lekarskiego wynika, że zostało ono wystawione [...] maja 2018 r., na prośbę pacjenta, którego stan zdrowia uległ pogorszeniu od lutego 2018 r. Karta informacyjna leczenia [...] potwierdza, że skarżący przebywał w szpitalu na oddziale [...] od [...] do [...] lutego 2017 r. oraz został wypisany w stanie ogólnym dobrym. Karta informacyjna z "A" dowodzi, że skarżący podlegał diagnostyce [...] [...] marca 2018 r. i decyzją konsylium został zakwalifikowany do kontynuacji leczenia.

W świetle w/w faktów i dowodów - zdaniem Sądu - przedwczesne jest stanowisko organu, że choroba skarżącego (pogorszenie jego stanu zdrowia) nie stanowi wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanym wcześniej wyroku, że "przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny i niezależny od strony. Choroba oraz posiadanie zwolnienia lekarskiego mogą potwierdzać brak winy w niedotrzymaniu terminu, jednak należy jednocześnie zbadać, czy jest to choroba, która wystąpiła nagle i uniemożliwia dokonanie czynności a strona nie ma możliwości skorzystania z pomocy innych osób w jej zrealizowaniu oraz czy nie wystąpiły również inne okoliczności towarzyszące, mogące mieć wpływ na dochowanie terminu".

W rozpoznawanej sprawie, organ nie ustalił i nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności związanych z chorobą [...] skarżącego i pogorszeniem stanu jego zdrowia od lutego 2018 r. Mianowicie, nie wyjaśnił, czy aby - trwające od w/w daty - pogorszenie stanu zdrowia skarżącego nie obejmowało także okresu przewidzianego do wniesienia odwołania. Z treści wniosku skarżącego i zaświadczenia lekarskiego

z [...] maja 2018 r. można natomiast wyprowadzić stanowisko, że tak właśnie było. Brak precyzji w wyrażeniu tego stanowiska mógł wynikać z faktu, że skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co organ także obowiązany był wziąć pod uwagę. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym objawy choroby [...], bądź jej przebieg, mogą być uznane za zdarzenie nagłe, na które strona nie ma wpływu i którego nie jest w stanie przezwyciężyć. Powszechnie wiadomo, że choroba [...] (choroba zagrażająca życiu) oraz jej uciążliwe leczenie (m. in. [...]) mogą stanowić przeszkodę uniemożliwiającą zajmowanie się sprawami życia codziennego. Niewątpliwie też skutki choroby nie ustępują z momentem opuszczenia szpitala po zastosowaniu leczenia. Ponadto, sama choroba [...] oraz środki stosowane do jej zwalczania negatywnie wpływają na cały organizm człowieka. Zarówno na jego fizyczny stan zdrowia, jak i kondycję psychiczną. Już nawet tylko wiedza o wystąpieniu choroby zagrażającej życiu może spowodować u chorego stan emocjonalny wyłączający możliwość racjonalnej oceny sytuacji i świadomego działania. Cechą immanentną chorób [...], oprócz ich przewlekłości, jest przy tym ich czasowe nasilenie lub remisja. Chory nie ma natomiast żadnego wpływu na przebieg choroby oraz skutki jakie wywołuje (por. wyroki NSA: z 13 lipca 2010 r., I OSK 1260/09; z 28 czerwca 2012 r., II OSK 552/11; z 26 września 2012 r., I OSK 1432/12; dostępne: CBOSA).

Z uwagi na charakter choroby skarżącego nie można a priori wykluczyć, że choroba ta, z uwagi na jej objawy i przebieg, była zdarzeniem nagłym, które mogło uniemożliwić skarżącemu złożenie odwołania w terminie. Choroba skarżącego jest sytuacją obiektywną, na której przebieg, nasilenie, jak i skutki skarżący nie ma wpływu. Organ nie rozważył jednak dostatecznie wszystkich okoliczności z nią związanych,

w tym wpływu na możliwość zajmowania się przez skarżącego sprawami codziennymi

i wniesienia odwołania. Nie wziął pod uwagę, że skarżący również po opuszczeniu szpitala był osobą poważnie chorą (poddaną dalszemu leczeniu), która to okoliczność mogła rzutować na jego zachowanie. Nie odniósł się również do kwestii możliwości skorzystania przez skarżącego - w zaistniałej sytuacji - z pomocy innych osób. Skoro organ nie podjął działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie przyczyn uchybienia terminowi, to należy uznać, że

- wydając zaskarżone postanowienie - naruszył on przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80

w zw. z art. 58 K.p.a. Z uwagi na to, nie przeprowadził także prawidłowej analizy

i kwalifikacji przyczyn podniesionych przez skarżącego a dotyczących braku jego winy we wniesieniu odwołania z opóźnieniem. Nie ustalił bowiem, czy komentowane uchybienie było zawinione a także kiedy ustała jego przyczyna. Brak wezwania skarżącego do wyjaśnienia okoliczności dotyczących tej kwestii doprowadził z kolei do naruszenia zasad określonych w art. 8 i art. 9 K.p.a. W konsekwencji także do naruszenia art. 6 K.p.a. Powyższe uchybienia przepisom procedury administracyjnej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa procesowego, Sąd

- uwzględniając regulację art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - uchylił zaskarżone postanowienie w całości (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł stosownie do art. 200

w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy. Wskazania co do dalszego postępowania sprowadzają się do konieczności ponownego zbadania, czy w sprawie zaistniały przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ponownie rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu, organ rozważy, czy choroba [...] skarżącego, a co za tym idzie jej leczenie, objawy

i przebieg uzasadniają przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia.