Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1967/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 4,  art. 156 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Irena Wronka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skarg Zakładu [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] i z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...] uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja, opisana w punkcie 1 wyroku, nie podlega wykonaniu; 3. odrzuca skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], działając z urzędu, na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa a contrario, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r., nr [...] o ustaleniu opłaty rocznej w wysokości [...] zł za użytkowanie przez Zakład [...] terenu o powierzchni [...] ha [...] a [...] m2 położonego w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że w jego ocenie brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach stanowi właściwą podstawę do ustalania opłat z tytułu użytkowania gruntu. Nieruchomość, której dotyczyła decyzja była nieruchomością państwową i pozostawała w użytkowaniu Zakładów [...] w którego skład wchodził Zakład [...]. Do rozporządzania nieruchomością i ustalania opłat za użytkowanie ww. gruntu uprawniony był Naczelnik Miasta.

Kolegium podniosło, że prawdopodobnym jest, iż w sprawie nie została wydana decyzja w przedmiocie ustalenia opłat za użytkowanie gruntu, bowiem nie przedstawiono dokumentu, który by to potwierdzał. Wskazano jednak na argumenty pełnomocnika [...], który podniósł, że wobec treści art. 37 (wcześniej art. 38) ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (t. jedn. 1969, nr 22, poz. 159 z p. zm.) można było przyjąć, iż wydanie decyzji nie było konieczne i możliwa jest i taka interpretacja ustawy.

Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu, Kolegium stwierdziło, że nie można jednoznacznie ustalić, czy odmienne skierowanie zawiadomienia z 1968 r. i decyzji z 1976 r. wydanych w tym samym przedmiocie – to jest ustalenia opłaty za użytkowanie tego samego gruntu wywołane było rzeczywistą zmianą stanu prawnego czy też niedopatrzeniem urzędnika wypełniającego urzędowy formularz decyzji. Nawet gdyby przyjąć, że skierowanie decyzji do jednego z zakładów przedsiębiorstwa zamiast do przedsiębiorstwa jako całości byłoby skierowaniem jej do osoby nie będącej stroną, to mając na uwadze treść art. 156 § 2 kpa nie będzie to stanowiło podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. wydana została zgodnie z przepisem § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach, wydanym na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, spełnia minimalne wymagania co do kształtu i treści decyzji administracyjnej i brak jest uzasadnienia dla jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Prezydent Miasta P. oraz [...] Spółka Akcyjna (poprzednio [...] Spółka Akcyjna). Pierwszy z wnioskodawców wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. nie została doręczona jako stronie przedsiębiorstwu państwowemu Zakłady [...], które to przedsiębiorstwo dysponowało prawem użytkowania do gruntu objętego decyzją, a jedynie jednemu z zakładów tego przedsiębiorstwa, to jest Zakładowi [...]. W jego ocenie naruszono tym samym art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Strona wskazała również na brak dokładnego określenia położenia nieruchomości, ustalenie opłaty za użytkowanie bez uprzedniego ustanowienia prawa użytkowania lub zarządu terenem, podkreśliła również, że w jej ocenie Gminie Miasta P. przysługują prawa strony w niniejszym postępowaniu, gdyż od 27 maja 1990 r. jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości.

Pełnomocnik Spółki [...] S.A. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. i wskazał, że bezspornym jest, iż [...] w okresie pomiędzy 1968 r. a datą wydania decyzji przez Naczelnika Miasta P. nie uzyskał statusu jednostki państwowej i nie mógł stać się uprawniony z tytułu użytkowania przedmiotowej nieruchomości, nie mogła więc być na niego nałożona opłata z tego tytułu.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 kpa, art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, w punkcie 1. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do Prezydenta Miasta P., w punkcie 2. uchyliło w całości decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r. i stwierdziło, że decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r., nr [...], orzekająca o ustaleniu opłaty rocznej w wysokości [...] zł za użytkowanie przez Zakład [...], terenu o powierzchni [...] ha [...] a [...] m2 położonego w P. przy ul. [...] została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, jednakże nie stwierdziło nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 2 kpa, gdyż od daty jej doręczenia upłynęło dziesięć lat.

W uzasadnieniu decyzji na wstępie stwierdzono, iż Prezydent Miasta P., jako następca prawny Naczelnika Miasta, który wydał decyzję z dnia [...] listopada 1976 r. nie może działać jako strona w prowadzonym przed Kolegium postępowaniu na co wskazano już w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Organ zauważył, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m. in. w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r., SA/Wa 990/90 (ONSA z 1990 r., nr 4, poz. 7). W sytuacji gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy owa decyzja wywołuje dla tej jednostki określone skutki cywilnoprawne. Innymi słowy stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych, których to postępowanie dotyczy. Skoro tak, to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, nie jest ona stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy.

Z uwagi na powołane wyżej argumenty Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie odwoławcze z wniosku Prezydenta Miasta P. jako bezprzedmiotowe uznając, iż wnioskodawca nie ma przymiotu strony.

Ponadto Kolegium podkreśliło, że podstawą prowadzonego postępowania jest przepis art. 156 kpa, co powoduje, że stwierdzając nieważność decyzji organ automatycznie wskazuje na ciężką jej wadliwość z jednej z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-6 kpa, obarczającą ją od dnia wydania, czyli ze skutkiem ex tunc. Organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., że wspomniana decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. została wydana zgodnie z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r., opartym na przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. i spełnia minimalne wymagania co do kształtu i treści decyzji administracyjnej oraz, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Zakład [...] w okresie pomiędzy 1968 r. a datą wydania decyzji przez Naczelnika Miasta P. nie uzyskał statusu jednostki państwowej, a zatem nie mógł stać się uprawnionym z tytułu użytkowania przedmiotowej nieruchomości i nie mogła być na niego nałożona opłata z tego tytułu. Wobec tego decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie i zaistniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, ale z uwagi na treść art. 156 § 2 kpa nie stwierdzono jej nieważności.

Następnie decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 111 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika [...] Spółki Akcyjnej, orzekło o uzupełnieniu decyzji z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w ten sposób, iż stwierdziło, że decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r., nr [...], orzekająca o ustaleniu opłaty rocznej w wysokości [...] zł za użytkowanie przez Zakład [...] opisanej w niej nieruchomości, została wydana z naruszeniem prawa, bowiem została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, jednakże na podstawie art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się jej nieważności, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło dziesięć lat.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 158 § 2 kpa, zgodnie z którym w przypadku, jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji (co miało miejsce w niniejszej sprawie) na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa, organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Z tych względów wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] września 2006 r. uznano za zasadny.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...] oraz decyzję uzupełniającą z dnia [...] października 2006 r., nr [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Zakład [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

W skardze na decyzję uzupełniającą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] (sygn. akt I SA/Wa 1867/06) strona wniosła o jej uchylenie w całości i podniosła, iż Kolegium wydało kolejno trzy decyzje, to jest decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r., z dnia [...] września 2007 r. i decyzję uzupełniającą z dnia [...] października 2006 r., czym naruszono w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 110 i art. 111 § 1 kpa.

W skardze dotyczącej decyzji z dnia [...] września 2007 r. w zakresie jej punktu 2 (sygn. akt I SA/Wa 1968/06) zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez ustalenie, ze decyzja aktualizacyjna dotycząca opłat rocznych za użytkowanie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ błędnie ustalił, iż decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. (określana dalej przez skarżącego jako decyzja aktualizacyjna) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zakład [...] podniósł, że Kolegium uznając za wadliwą decyzję aktualizacyjną z powodu skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie nie wyjaśniło, do kogo decyzja ta winna być skierowana. Z drugiej strony z uwagi na to, że decyzja aktualizacyjna pozostaje w obrocie, skarżący nie jest pewien czy jest podmiotem praw i obowiązków z niej wynikających.

Uzasadniając szczegółowo zgłaszane wobec decyzji zarzuty strona skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z argumentacją Kolegium jakoby decyzja aktualizacyjna została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. W chwili bowiem wydawania tej decyzji Zakład [...] funkcjonował jako zakład przedsiębiorstwa państwowego – [...]. W nagłówku decyzji aktualizacyjnej jako podmiot użytkujący działki wskazano Zakład [...] zamiast Zakłady [...] przedsiębiorstwo państwowe Zakład [...], co należałoby uznać za niedokładność organu, który tę decyzje wydał. Skarżący zauważył, że otrzymywał dotychczas wiele decyzji zaadresowanych właśnie w ten sposób, które skutecznie wykonywał działając nie jako osobny podmiot, ale jako jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa państwowego. W ocenie skarżącego przyjęcie, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, musiałoby prowadzić do wniosku, że osoba ta wykonując wynikający z decyzji obowiązek spełniła świadczenie nienależne.

Ponadto w ocenie skarżącego Kolegium nie rozważyło dostatecznie wnikliwie sensu przepisu art. 156 § 1 pkt 4 kpa, który nie powinien być odczytywany literalnie, ale w sposób, który pozwoliłby na wyeliminowanie przypadków, w których decyzja administracyjna nie mogła wywołać przewidzianych w niej skutków z uwagi na jej skierowanie do niewłaściwej osoby, bo niedysponującej uprawnieniami strony. Zakład [...] spółka akcyjna zauważył, że w niniejszej sprawie decyzja aktualizacyjna nie została skierowana do niewłaściwej osoby. Wskazanie w decyzji Zakładu [...] nie było skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną, lecz stanowiło niedokładne oznaczenie prawidłowo ustalonego adresata decyzji polegające na wskazaniu zakładu stanowiącego jednostkę organizacyjną przedsiębiorstwa państwowego. Pozwoliło to na jednoznaczne zidentyfikowanie o jaki zakład, jakiego przedsiębiorstwa chodzi, przez co decyzja została wykonana. Tego rodzaju uchybienie, mające w istocie charakter formalny nie mogło więc stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji aktualizacyjnej.

W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, uznając podniesione w nich zarzuty za niezasadne i powtórzyło argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Ponadto ustosunkowując się do zarzutów dotyczących decyzji uzupełniającej organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że decyzją z dnia [...] października 2006 r. Kolegium dokonało zmiany wcześniejszej decyzji z dnia [...] września 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po połączeniu spraw oznaczonych sygnaturami I SA 1967/06 i I SA 1968/06 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje:

Skarga wniesiona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...] zasługuje na uwzględnienie.

Jak wyżej wskazano w decyzji tej stwierdzono, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przyjęto natomiast, że zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zasadnie strona skarżąca zarzuciła, że takie rozstrzygnięcie, poprzedzone ustaleniem, że decyzja aktualizacyjna z dnia [...] listopada 1976 r. dotycząca opłat rocznych za użytkowanie przedmiotowej nieruchomości została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, zostało wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle materiału dokumentacyjnego sprawy przekazanego przez organ, na podstawie którego zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok, uznać należało takie stanowisko za przedwczesne. Jak słusznie podniesiono w skardze przy stosowaniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie można ograniczać się do literalnego odczytywania tego przepisu (por. wyrok NSA z 27 października 2000 r., sygn. akt IV SA 1770/98, Lex nr 53456). Należy mieć na uwadze, że wskazany przepis służyć ma wyeliminowaniu przypadków, gdy decyzja administracyjna nie mogła wywołać przewidzianych w niej skutków z uwagi na jej skierowanie do niewłaściwego podmiotu. W sprawie niniejszej nie zaistniał tego rodzaju przypadek. W ocenianej w postępowaniu nadzorczym decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. wskazano, że ustalono opłatę roczną w podanej wysokości za użytkowanie przez Zakład [...] terenu o powierzchni [...] ha [...] a [...] m2 położonego w P. przy ul. [...] podczas, gdy jak ustaliło w decyzji nadzorczej z dnia [...] czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nieruchomość była nieruchomością państwową, użytkowaną przez podmiot określony jako Zakłady [...] Przedsiębiorstwo Państwowe, w którego skład wchodził Zakład [...]. Kolegium podniosło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro z akt sprawy wynika, że [...] w okresie pomiędzy 1968 r. a datą wydania decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. nie uzyskał statusu jednostki państwowej, to nie mógł się stać uprawnionym z tytułu użytkowania przedmiotowej nieruchomości i nie mogła być na niego nałożona opłata z tego tytułu, wobec czego decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Organ nadzoru przyjął takie stanowisko bez uprzedniego niezbędnego uzupełnienia akt sprawy i rozważenia, w świetle przepisów regulujących działalność Zakładów [...] podnoszonych przez stronę skarżącą kwestii związanych z twierdzeniem, że Zakład [...] nie występował w sprawie i nie dokonywał zapłaty opłaty rocznej jako odrębny, samodzielny podmiot, lecz jako jednostka organizacyjna wskazanego wcześniej przedsiębiorstwa państwowego. Nie można też nie zauważyć argumentów strony, popartych stosowną dokumentacją związanych ze "zwyczajowym", wadliwym kierowaniem różnego rodzaju decyzji do tak samo, jak w decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. niewłaściwie oznaczonej strony. Decyzje te nie są – jak twierdzi strona - kwestionowane i podobnie jak decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. podlegały wykonaniu. Jeżeli istotnie występuje taka nagminna wadliwa praktyka, to poważne wątpliwości budzi zakwalifikowanie omawianego przypadku jako sytuacji określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Niewłaściwe oznaczenie nazwy strony i skierowanie decyzji do jednostki organizacyjnej właściwej osoby, która to jednostka – jak twierdzi – wykonywała tę decyzję w imieniu właściwego podmiotu wymaga więc ponownego rozważenia przez organ nadzoru w świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego. Organ winien oceniać, czy uchybienie to stanowi istotną wadę decyzji, czy też zakwalifikowane być powinno jako niedokładność, stanowiąca nieistotną wadę decyzji, usuwalną w drodze rektyfikacji. W razie zaś uznania, że spełniona została przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., organ winien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych m.in. we wskazanym przepisie, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten obligował Sąd do uchylenia nie tylko omawianej wyżej decyzji nadzorczej, ale również decyzji Kolegium z dnia [...] października 2006 r. Skoro bowiem uchylona została uzupełniona przez nią decyzja tego organu z dnia [...] września 2006 r., to decyzja z dnia [...] października 2006 r., która nie jest decyzją odrębną i samoistną, lecz stanowi część decyzji uzupełnianej również podlegała uchyleniu.

Zaznaczyć należy, że w związku z zakresem, w jakim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2006 r. została zaskarżona kontrola legalności tej decyzji dokonana przez Sąd ograniczona być musiała jedynie do kwestii objętych punktem 2 tej decyzji, które zostały powyżej omówione. Strona skarżąca nie kwestionowała bowiem prawidłowości umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do Prezydenta Miasta P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 k.p.a. Chociaż rozstrzygniecie Sądu nie obejmuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie na marginesie rozważań stwierdzić należy, że Sąd podziela stanowisko organu w kwestii odmowy uznania Miasta P., którego Naczelnik wydawał kontrolowaną w trybie nadzoru decyzję, za stronę niniejszego postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] winno uzupełnić materiał dowodowy w zakresie dotyczącym ustaleń co do zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. wskazanej w art. 158 § 1 pkt 4 k.p.a., a następnie w oparciu o całokształt materiału należy szczegółowo rozważyć czy wystąpiła w badanej sprawie ta przyczyna nieważności decyzji.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji.

Odnosząc się do odrębnej skargi wniesionej przez stronę skarżącą na decyzję z dnia [...] października 2006 r. stwierdzić trzeba, że decyzja uzupełniająca nie ma cech decyzji odrębnej i samoistnej w danej sprawie. Jest ona częścią decyzji uzupełnianej, nie podlega więc odrębnemu zaskarżeniu. Z tego względu odrębną skargę na tę decyzję należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.