Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2056/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędziowie Asesor WSA Iwona Bogucka, Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2005 r. sprawy ze skargi "E" S.A. KWK "C" w R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej (tj. z 1998 r. Dz.U. Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 1 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65, poz. 294ze zm.) stwierdził, że u E. S. występuje choroba zawodowa przewlekła narządu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy wymieniona w poz. 12 wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik do cyt. rozporządzenia.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że z dochodzenia epidemiologicznego wynika, iż poszkodowany pracownik był zatrudniony w okresach od [...] 1985 r. do [...] 986 jako górnik skalnik w "A" oraz od [...] 1986 r. do [...] 1990 r. w KWK "B" jako pomoc dołowa pod ziemią i od 1990 r. do 1999 r. w KWK "C" jako pomoc górnicza pod ziemią i w tym czasie był narażony na działanie czynnika szkodliwego tj. wymuszoną pozycję ciała. Uwzględniając treść orzeczenia lekarskiego Poradni Chorób Zawodowych Szpitala Klinicznego Nr [...] z Z. z dnia [...] 1999 r. organ stwierdził jak w/wym. rozstrzygnięciu.

W odwołaniu od powyższej decyzji "D" SA- KWK "C" w R. wniosła o jej uchylenie zarzucając, iż rozstrzygnięcie zapadło bez uprzedniego wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 10 i 77-81 k.p.a. poprzez wadliwe i spóźnione zawiadomienie jej o toczącym się postępowaniu, a nadto utrudnienie w możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, a w szczególności z opinią lekarską.

Odwołująca się zarzuciła, że poszkodowany w dniu [...] 1997 r. uległ wypadkowi w pracy, wskutek którego doznał skręcenia stanu kolanowego i ta okoliczność nie została uwzględniona przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jak i orzeczenia lekarskiego. Podkreśliła, że aktualny stan zdrowia poszkodowanego został spowodowany wypadkiem przy pracy i nie może być on jednocześnie przyczyną choroby zawodowej. KWK "C" wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego z dokumentów potwierdzających powyższą okoliczność oraz z dokumentacji lekarskiej, a nadto o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu jednoznacznego ustalenia etiologii schorzenia zainteresowanego pracownika.

Odwołująca się od zarzuciła naruszenie § 10 ust. 1 i 7 rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych.

[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaakceptował stanowisko wyrażone w decyzji organ I instancji co do ustaleń faktycznych i wyrażonego poglądu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, iż przy uwzględnieniu wyników dochodzenia epidemiologicznego i treści orzeczeń lekarskich wydanych przez Poradnie Chorób Zawodowych w Z. oraz w Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia w Środowiskowego w S. ( orzeczenie z dnia [...]r.)- związek przyczynowy między warunkami pracy, a rozpoznaną chorobą należy uznać za wykazany. Wyjaśnił, że lekarze orzecznicy kompetentnych placówek diagnostycznych stwierdzili u E. S. istnienie choroby zawodowej narządu ruchu -uszkodzenia łąkotek przyśrodkowych obu stawów kolanowych i zakwalifikowali rozpoznane schorzenie do pozycji 12 wykazu chorób zawodowych.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła "D" KWK "C" w R.. W jej treści przedstawiono argumentacje powołaną uprzednio w odwołaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2002 r. , sygn. akt II SA/Ka 2954/00 uchylił zaskarżoną decyzję.

W motywach wyroku wskazał, że z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. sporządzonego przez biegłych orzeczników Przychodni Chorób Zawodowych Szpitala Klinicznego Nr [...] w Z. wynika, że u poszkodowanego rozpoznano przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy - usunięcie łąkotek, a w uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż stwierdzony został stan po usunięciu prawej i lewej łąkotki przyśrodkowej. Podobne rozpoznanie zostało zawarte w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2000 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Orzeczenie to zostało wydane wskutek zakwestionowania przez skarżącą wyników zawartych w orzeczeniu placówki diagnostycznej I stopnia. Skarżąca zarzuciła wówczas, podobnie jak w skardze, że rozpoznane u poszkodowanego schorzenie aczkolwiek figuruje w wykazie chorób zawodowych zostało spowodowane wypadkiem przy pracy, któremu E. S. uległ w dniu [...] 1997 r. W związku z tym skarżąca wnosiła, aby kompetentni biegli lekarze wypowiedzieli się odnośnie tego zdarzenia, co do którego została zgromadzona obszerna dokumentacja medyczna. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy zakład pracy zarzucał, że poszkodowany zachorował wskutek innej przyczyny wskazując ją, obowiązkiem biegłych lekarzy, a w dalszej konsekwencji właściwego inspektora sanitarnego było odnieść się do tego zarzutu.

W przedmiotowej sprawie kompetentni biegli w żaden sposób nie wypowiedzieli się co do w/wym. zarzutu zgłoszonego przez skarżącą. Zaznaczono, iż do tej kwestii nie odniesiono się także w orzeczeniu lekarskim a dnia [...] 1999 r. i w tej sytuacji wątpliwości Sądu budzą sporządzone w rozpoznawanej sprawie orzeczenia lekarskie jednostek diagnostycznych, a w szczególności orzeczenie Instytutu Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w S.. Sąd w sposób jednoznaczny wskazał, iż biegli orzecznicy powinni w sposób wnikliwy i wszechstronny wypowiedzieć się co do zarzutu zgłoszonego przez skarżącą i odnieść się szczegółowo w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego do założonej dokumentacji lekarskiej, z której wynikałoby, że poszkodowany w dniu [...] 1997 r. uległ wypadkowi przy pracy. Nadto NSA podkreślił, że wyjaśnienia będzie wymagać z jakich przyczyn nastąpiło usunięcie u poszkodowanego łąkotek lewego stawu kolanowego w 1991 i 1997 r. , usunięcie łąkotki przyśrodkowego prawego stawu kolanowego w 1997, 1998 r. - operacja usunięcia torbieli lewego dołu podkolanowego oraz doznane w 1977 r. - złamanie w lewym stawie skokowym, a wiec okoliczności, które wynikają z wywiadu chorobowego poszkodowanego.

Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. ponownie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Stwierdził, że z uwagi na treść w/wym. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił się o uzupełnienie opinii lekarskiej od Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że po uzyskaniu nowego podsumowującego orzeczenia lekarskiego z IMPiZŚ z dnia [...] r., biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, a więc fakt wieloletniej pracy E. S. w pozycji wymuszonej narażającej układ ruchu oraz, fakt, że lekarze Poradni Chorób Zawodowych z Z. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. rozpoznali w w/wym. chorobę zawodową narządu ruchu z poz. 12 wykazu chorób zawodowych -uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej - narządu ruchu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "D" S.A.- KWK " C "w R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucono organowi naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 7 oraz 32 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 roku o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, poprzez błędne przyjęcie, że stwierdzenie u zainteresowanego E. S. uszkodzenie narządu ruchu - łąkotek przyśrodkowych obu stawów kolanowych jest chorobą zawodową spowodowaną warunkami środowiska pracy u skarżącego a także naruszenie prawa formalnego, zwłaszcza art. 7,75,77 § 1; 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ naruszył przepisy prawa materialnego oraz proceduralnego przywołane w treści żądania, poprzez błędną ocenę dowodów, względnie zaniechania przeprowadzenia dalszych dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości co do stanu zdrowia zainteresowanego oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także zaniechanie precyzyjnego określenia decyzji typu i zakazu występującej u zainteresowanego choroby zawodowej narządu ruchu, które to uchybienie miały istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący przede wszystkim zarzucił, iż organ odwoławczy zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy decyzję organu I instancji która de facto stwierdza chorobę zawodową narządu ruch, będącego wynikiem uszkodzenia obu tj. prawego i lewego stawu kolanowego, podczas gdy z uzupełniającej opinii lekarskiej Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wynika, że tylko uszkodzenie lewego stawu kolanowego (łąkotki) jest pochodzenia zawodowego, albowiem odnośnie stawu kolanowego prawego nastąpiła znacznąca weryfikacja orzeczenia lekarskiego w/wym. placówki medycznej, w ten sposób, że uznano uszkodzenie łąkotki prawej jako skutek wypadku przy pracy, a nie choroby zawodowej. Zmiana powyższa jest o tyle istotna, iż poszkodowany pracownik pobrał już wszelkie świadczenia z tego tytułu. Kwestia ta zgodnie z opinią wyrażoną w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 23 października 2002r. (sygn. akt. II SA/KA 2954/00) powinna zostać uwzględniona w decyzji wydanej przez organ administracyjny, w tym przypadku przez PWIS w Katowicach, a czego w/w organ nie uczynił. Tym samym - zdaniem strony skarżącej - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydając zaskarżoną decyzję (stwierdzającą chorobę zawodową u zainteresowanego) naruszył przepisy proceduralne wskazane w treści żądania skargi, w szczególności zaś zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., jak również przepisy dotyczące przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego tj. art. 75,77 § 1 i 80 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004 r. weszły z życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U,. 153, poz. 1269 ) , ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 . W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny ocenić takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując niniejszą sprawę w zakresie objętym zarzutami skargi oraz w ramach, wynikającego z art. 134 § 1 powołanej ostatnio ustawy, obowiązku kontroli zaskarżonego aktu z urzędu, Wojewódzki Sąd administracyjny nie mógł nie dostrzec uchybień skłaniających do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W szczególności organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę uchybił obowiązującemu ówcześnie art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który stanowił, że ocena prawa wyrażona przez Sąd wiąże tak organ orzekający w sprawie, jak i Sąd rozpoznający sprawę. Art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) stanowi , że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 01 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Innymi słowy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku wydanym w sprawie.

Organ administracji winien rozstrzygnąć sprawę decyzją, w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania, po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Z tego obowiązku, naruszając art. 7 i 77 k.p.a. po raz drugi nie wywiązał się organ odwoławczy.

W tej mierze należy przypomnieć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym poprzednią decyzje organu odwoławczego, zobowiązał ten organ w sposób jednoznaczny do tego by biegli orzecznicy w sposób wnikliwy i wszechstronny wypowiedzieli się co do zarzutu zgłoszonego przez skarżącą i odnieśli się szczegółowo w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego do złożonej dokumentacji lekarskiej, z której wynikałoby, że poszkodowany w dniu [...] 1997 r. uległ wypadkowi przy pracy.

Sąd w szczególności podniósł (k. 5 uzasadnienia wyroku NSA ), że wyjaśnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy będzie wymagać z jakich przyczyn nastąpiło:

- usunięcie u poszkodowanego łąkotek lewego stawu kolanowego w 1991 i 1997 r.,

- usunięcie łąkotki przyśrodkowego prawego stawu kolanowego w 1997, 1998r.,

- operacja usunięcia torbieli lewego dołu podkolanowego,

- doznane w 1977 r. złamanie w lewym stawie skokowym,

a więc nakazał wyjaśnić okoliczności, które wynikają z wywiadu chorobowego poszkodowanego.

Tymczasem w toku postępowania, poprzez zasięgnięcie uzupełniającej opinii lekarskiej w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (opinia z dnia [...] r.), z wyżej wymienionych kwestii wyjaśniono jedynie kwestię uszkodzenia (po przebyciu skręcenia w roku 1997) łąkotki prawego stanu kolanowego, co zresztą doprowadziło lekarzy diagnostów do wydania zgoła odmiennej opinii w tej kwestii. Lekarze ci bowiem stwierdzili, że schorzenie to winno być w takim przypadku rozpatrywane jedynie w kategoriach wypadku przy pracy, nie zaś choroby zawodowej. Na marginesie można wskazać, że wydaje się, iż organ nie dostrzegł w ogóle zmiany stanowiska biegłych w tej kwestii, albowiem brak na ten temat jakiejkolwiek wzmianki w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Odnośnie etiologii zawodowej schorzenia uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej lewego stawu kolanowego wskazano w tej opinii jedynie to, że schorzenie to "...z całą pewnością nie pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z urazem prawego stanu kolanowego". Zatem jednostka diagnostyczna ponownie w ogóle nie wyjaśniła okoliczności z jakich przyczyn nastąpiło usunięcie u poszkodowanego łąkotek lewego stawu kolanowego w 1991 i 1997 r., przyczyn operacji usunięcia torbieli lewego dołu podkolanowego, i doznanego w 1977 r. złamania w lewym stawie skokowym, a więc okoliczności które wynikają z wywiadu chorobowego poszkodowanego, a których wyjaśnienie uznał za konieczne NSA we wspomnianym już wyżej wyroku. Okoliczności tych nie wyjaśnił także organ odwoławczy, a co więcej nie wspomniał na ten temat ani słowem.

Skoro więc wspomniane orzeczenie nie zawiera ustosunkowania się do w/wym. kwestii które zdaniem NSA wymagały jednoznacznego wyjaśnienia, to nie może ono być podstawą faktyczną do przyjęcia lub wykluczenia istnienia choroby zawodowej.

Wskazać ponownie przyjdzie, że opinia lekarska w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 77 § 1 k.p.a. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie omawiany dowód wymagał analizy i konsekwentnej oceny wiarygodności, stosownie do dyrektywy art. 80 k.p.a. i art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Na organach administracji publicznej orzekających w sprawach chorób zawodowych ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, a w toku postępowania stoją na straży praworządności i obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kulturę prawną obywateli. Organ odwoławczy ponownie nie sprostał tym wymogom, a dokonana przezeń ocena i pouczenie ustalenia faktyczne naruszały art. 30 ówczesne obowiązki ustawy o NSA oraz art. 7 i 77 k.p.a. i podważył zasadę zaufania obywateli do działań organów administracji publicznej.

Wobec uchybieniom przez organ odwoławczy wyżej opisanym obowiązkom Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazania do dalszego postępowania są w dalszym ciągu te same, co w poprzednim wyroku Sądu, a mianowicie uzyskanie przez organ opinii jednostki diagnostycznej II stopnia, w której znajdzie się wyraźne odniesienie do kwestii wskazanych we wspomnianym już wyroku NSA.

Na zakończenie godzi się podkreślić, że w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie obowiązywało już nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad podejrzenia i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U Nr 132, poz. 1115). W tej mierze wskazać trzeba, że w dalszym ciągu w sprawie będą miały zastosowanie dotychczasowe przepisy. Z brzmienia § 10 tegoż rozporządzenia wynika, iż postępowanie rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (03 września 2002 r. ), czyli postępowanie będące w toku, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Skoro wiec nie zawężono granic owego postępowania, zwłaszcza do granic ostatecznie zakończonego postępowania administracyjnego, kiedy to po uchyleniu decyzji przez Sąd należałoby stosować nowe przepisy , przyjąć wydanie, iż chodzi o postępowanie w jego całokształcie, a zatem obejmujące również postępowanie w zakresie kontroli legalności decyzji administracyjnych, czyli postępowanie przed sądami administracyjnymi. Sformułowanie cytowanego przepisu prowadzi do konkluzji, iż postępowanie jest rozpoczęte ( w domyśle niezakończone) wówczas, gdy sprawa nie została o ogóle rozstrzygnięta, bądź gdy decyzja wydana w sprawie nie nosi znamion ostateczności i prawomocności. Toteż nowe przepisy należy stosować wyłącznie do spraw wszczętych po wskazanej powyżej dacie wejścia w życie przywołanego rozporządzenia.

Sąd nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.