Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 429/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Kr 429 /06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) nakazał inwestorowi J. K. wykonać rozbiórkę rozbudowy zjazdu - przepustu z drogi powiatowej relacji K. nr [...] na drogę wewnętrzną gminną o nr ewid. [...], polegającą na rozebraniu części dobudowanego od strony zachodniej zjazdu - przepustu o wymiarach 2,50 X 2,50 m oraz dobudowanego od strony wschodniej zjazdu - przepustu o wymiarach 2,00 x 2,60 m wraz z usunięciem betonowych prefabrykowanych rur oraz uporządkowanie ternu rozbiórki.

W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności na podstawie oględzin ustalono, że w drugiej połowie 2003 r. J. K. wykonał, bez pozwolenia na budowę, prace polegające na rozbudowie istniejącego zjazdu (przepustu) z drogi powiatowej na drogę wewnętrzną gminną o nr ewid. działki [...]. Zjazd został poszerzony po jego obydwu stronach. W przydrożny rów wbudowano betonowe prefabrykowane rury, a nawierzchnię wykonano w części na mokro z betonu oraz w części z kamienia łamanego różnej frakcji. Powołując się na treść art. 3 pkt 6 oraz art. 3 ust. 3 prawa budowlanego organ podał, że pod pojęciem budowa rozumie się także rozbudowę już istniejącego obiektu budowlanego oraz, że budowlami odrębnymi od drogi są mosty, wiadukty, przepusty. Natomiast, zgodnie z ustawą o drogach publicznych, wymienione budowle stanowią część składową drogi, będąc tzw. drogowymi obiektami inżynierskimi, które zaliczane są do odrębnych obiektów. Pod pojęciem drogi należy bowiem rozumieć infrastrukturę drogową, która się mieści w pasie drogowym i służy bezpośrednio do ruchu drogowego, a więc np. jezdnie, pobocza, chodniki, pasy awaryjnego postoju itp. z wyłączeniem drogowych obiektów inżynierskich. Organ ocenił, że prace wykonane przez inwestora stanowią rozbudowę obiektu inżynierskiego, co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych zastosowanie ma art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane nakazujący rozbiórkę obiektu. Wskazał, że z zaświadczenia Urzędu Gminy w K. z dnia [...].05.2004r wynika, że Gmina K. nie posiada aktualnego miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowi o niemożności wydania przez wójta gminy zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust.3 prawa budowlanego). Organ odwoławczy podkreślił również, że inwestor nie posiada ważnej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę - rozbudowę przedmiotowego zjazdu. Powyższe przesądza o braku możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K., argumentując, że budowa zjazdu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do odwołania dołączył zaświadczenie Wójta Gminy K. Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., wydane mu - jak podał - przed rozpoczęciem budowy, o treści : "Zaświadcza się, że istniejący zjazd drogi powiatowej relacji K. nr [...] na drogę wewnętrzną stanowiącą działkę o nr ew. [...] jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w Gminie K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] października 1990r. Zaświadczenie wydaje się na prośbę Pana J. K....".

Odwołujący się przedłożył również adresowane do niego pismo z dnia 24 lipca 2003 r., w którym podano, że "Urząd Gminy w K. wyraża zgodę na wykonanie poszerzenia zjazdu z drogi wewnętrznej o nr [...] na drogę powiatową nr [...] ". Dalej podniósł, że skoro w chwili wykonania rozbudowy, czyli w roku 2003, inwestycja była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to okoliczność, że plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...] października 1990 r. utracił ważność w dniu 1 stycznia 2004 r. nie może skutkować uznaniem, że inwestycja została przeprowadzona niezgodnie z planem. Zdaniem odwołującego się obiekt winien zostać zalegalizowany.

Decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaistniały w sprawie przesłanki do wydania decyzji o nakazaniu rozbiórki obiektu. Podzielił w pełni zarówno ustalony w sprawie stan faktyczny jak i argumentację prawną przedstawioną przez organ l instancji. Podkreślił, że postępowanie legalizacyjne możliwe jest jedynie w sytuacji gdy przesłanki określone w art. 48 ust. 2 ustawy prawo budowlane zostaną spełnione kumulatywnie. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu organ wskazał, że budowa musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania przed organem l instancji.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił, że stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób nieprawidłowy. Zjazd jest elementem drogi gminnej, której właścicielem jest gmina i to na niej ciąży obowiązek należytego utrzymania drogi. Właściciele posesji sąsiadujących wielokrotnie zgłaszali potrzebę doprowadzenia zjazdu z tej drogi do wymagań warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Z uwagi na brak środków na sfinansowanie budowy przez gminę, skarżący otrzymał zgodę gminy na wykonanie zjazdu we własnym zakresie, jednocześnie uzyskując informację, że zamiar inwestycyjny został uzgodniony z zarządcą drogi powiatowej, w granicach której zamierzenie miało być zrealizowane oraz, że mina posiada niezbędne dokumenty (pozwolenie na budowę). Okoliczności powyższe, mimo, że znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie nie zostały wzięte pod uwagę przez organy. Podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał do końca 2003 r., zatem skoro budowa została wykonana w drugiej połowie tego roku (zdaniem skarżącego organy wadliwie wskazały na datę budowy) to była ona zgodna z planem. Na koniec, powołując się na brzmienie § 78 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, podniósł, że zjazd przed jego rozbudową nie spełniał ani warunków dla skrzyżowania drogi gminnej z drogą powiatową ani warunków technicznych dla zjazdów publicznych i indywidualnych. Wskazując na powyższej przedstawione fakty skarżący skonstatował, że zachodzą warunki do legalizacji przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że nie ma możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej w trybie art. 48 ustawy prawo budowlanego jeżeli nie jest ona zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, albo - w razie braku takiego planu - inwestor nie legitymuje się ostateczną, w dniu wszczęcia postępowania, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazał, że niezrozumiały jest dla niego zarzut wadliwie ustalonej daty realizacji inwestycji, bowiem organ ustalił tę datę właśnie na drugą połowę 2003 r. Okoliczności usprawiedliwiającej dokonanej samowoli budowlanej nie może również stanowić wadliwy stan techniczny przedmiotowego przepustu, jak również porozumienie zawarte między Gminą a skarżącym odnośnie budowy obiektu. Nadto fakt, że obowiązek utrzymania zjazdu spoczywa na właścicielu - zarządcy drogi nie wpływa na określenie podmiotu zobowiązanego do wykonania rozbiórki, albowiem zgodnie z art. 52 ustawy praw budowlane obowiązek taki spoczywa w pierwszej kolejności na inwestorze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w dniu 12.11.2003r (k.1 akt administracyjnych).

W toku postępowania weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U.04.93.888), zgodnie z którą do spraw związanych z samowolną budową obiektu budowlanego wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy tej ustawy (art. 2 ust. 1).

Przepis art. 48 ust. 1, 2 i 3 uzyskał następujące brzmienie:

1. Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 3 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U.05.163.1364), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć również budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (pkt 1 lit. b), budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty...(pkt 3), robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (pkt 7), przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość

bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (pkt 7 a).

W tym stanie prawnym, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg.

Odmienne regulacje obowiązywały w chwili dokonania samowoli.

Wobec braku dokładnego ustalenia organów co do daty dokonania samowoli (druga połowa 2003r), w grę mogą wchodzić dwa stany prawne.

Zgodnie z treścią art.3 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003r (Dz.U.03.80.718), ilekroć w ustawie jest mowa o budowie -należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (pkt 6), robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (pkt 7). W tym stanie prawnym przebudowa nie była budową obiektu budowlanego i brak było w prawie budowlanym definicji przebudowy. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg.

Z kolei przepisy prawa budowlanego obowiązujące przed dniem 11 lipca 2003r (Dz.U.02.74.676) stanowiły, że przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego (pkt 6), a budowa albo przebudowa drogi nie była zwolniona od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 i 29).

W tym miejscu przytoczyć również należy przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych.

Według jej art. 4, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U.05.179.1486), pas drogowy - to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, a droga - to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową,

przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym, zjazd - połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, drogowy obiekt inżynierski - obiekt mostowy, tunel, przepust i konstrukcję oporową, przepust -budowla o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczoną do przeprowadzenia cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp drogi.

Przebudowa drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie dokonania samowoli (tekst jednolity Dz.U.00.71.838), definicje te były inne. Droga lub pas drogowy - wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Modernizacja drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi.

Skoro organ l instancji, przytaczając w uzasadnieniu decyzji definicję budowli, wymienił jako budowle również przepusty, oznacza to, że oceniając charakter dokonanej samowoli oparł się na przepisie art. 3 pkt 3 prawa budowlanego w brzmieniu na dzień wydania decyzji. Do treści tego przepisu słowo "przepusty" wprowadzono bowiem od dnia 31 maja 2004r.

To samo uczynił organ odwoławczy.

W sprawie samowoli budowlanej właściwe zakwalifikowanie wykonanych przez inwestora robót budowlanych jest kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy. Oceny tej należało dokonać według stanu prawnego z chwili wykonania robót. W niniejszej sprawie, po analizie przepisów obowiązujących w chwili dokonania samowoli, organ winien w szczególności ustalić czy przedmiotowe roboty budowlane stanowiły budowę obiektu budowlanego, czy też jego przebudowa, a co za tym idzie, czy na wykonanie tych robót było wymagane pozwolenie na budowę czy zgłoszenie.

W tym kontekście ustalenie dokonane przez organy, że roboty wykonano w II połowie 2003r, nie jest wystarczające. Jak wyżej wskazano, inny był stan prawny

obowiązujący przed 11 lipca 2003r, a inny po tej dacie. Przed 11 lipca 2003r roboty wykonane przez inwestora były budową i na ich przeprowadzenie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Po tej dacie, w zależności od dokonania ustalenia, czy mieściły się w pasie drogowym, mogły stanowić przebudowę (modernizację) drogi albo jej budowę. Budowa wymagała pozwolenia na budowę, przebudowa -zgłoszenia. W związku z tym postępowanie mogło być prowadzone albo na podstawie art. 48 albo 49 b prawa budowlanego. W kwestii ewentualnego dokonania zgłoszenia przez inwestora organ nie dokonał żadnych ustaleń.

Powyższe przesądza już o konieczności uwzględnienia skargi, gdyż naruszenie przepisów postępowania (art.7, 77 i 107kpa) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (Dz.U.07.247.1844) art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b) w części obejmującej wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", został uznany za niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Za niezgodny z Konstytucją został uznany również art. 48 ust. 3 pkt 1 w części obejmującej wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania". O tyle ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, że zwracając się do Wójta Gminy K. o wydanie zaświadczenia organ l instancji wskazał, że zaświadczenie może dotyczyć ostatecznej w dniu 9.12.2004r decyzji wzizt.

Tymczasem Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy, będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. Decyzje o warunkach zabudowy nie mają charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt, i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa.

Z art. 48 ust. 2 prawa budowlanego wynika, że warunkiem legalizacji samowoli jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Chodzi więc o zgodność albo z planem miejscowym, albo z "generalnym" porządkiem planistycznym, ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi. Nie może mieć tu znaczenia termin uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, bo ma ona charakter wyłącznie informacyjny i - sama przez

się - nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, wynikających wprost z ustaw (co oczywiście nie przeczy obowiązkowi jej uzyskania). Decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli (również legalizacji prowadzonej w związku z wszczęciem postępowania rozbiórkowego) winno mieć ustalenie, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa - w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Powinna zatem istnieć możliwość dokonania takiego ustalenia również po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, bo nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest orzekanie rozbiórki obiektu budowlanego, mimo że inwestorzy wykazali jego zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskując ostateczną decyzję o warunkach zabudowy już w trakcie postępowania rozbiórkowego.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, skoro zaświadczenie wójta o zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego może zostać wydane po wszczęciu postępowania rozbiórkowego (bo nie istnieje prawny wymóg uzyskania takowego zaświadczenia wcześniej), to niezgodne ze wskazanymi zasadami konstytucyjnymi jest żądanie decyzji o warunkach zabudowy, która byłaby ostateczna już w dniu wszczęcia wymienionego postępowania.

W myśl art. 145a kpa wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja, stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 145. § 1 pkt 1) lit. b) i c) p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.