Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1736/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
odrzucono skargę WM
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7 , 11, 77 , 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Krystyna Daniel / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M.P. i Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. odrzuca skargę Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. ; IV. zarządza zwrot na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul [...] w K. , kwoty 500 /pięćset / złotych uiszczonej tytułem wpisu sądowego; V. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 500 /pięćset/ złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi M.P. .


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z [...] lipca 2012 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, póz. 1589) po rozpatrzeniu wniosku: Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", w K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa tarasu na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] na działce nr [...] - zmiana sposobu użytkowana dachu budynku na taras". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy terenu, Nr 2 -część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektbnicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji wpłynął do organu 13 czerwca 2012r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawa uprawnienia.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł M.P , wskazując, że działa w imieniu własnym oraz jako członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i [...] w K. M.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odwołujący zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż organ l instancji nie dokonał rzeczowej analizy stanu faktycznego dotyczącego uciążliwości i zagrożeń powstałych w wyniku zmiany sposobu użytkowania dachu na taras. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był niekompletny i nie uwzględniał zagrożeń życia mieszkańców. Ponadto nie uwzględniono zasad architektonicznych, powodując oszpecenie elewacji frontowej, gdyż taras wystaje ponad 2 metry nad górną krawędź elewacji dachu. Odwołujący podkreślił, że konstrukcja dachu jest drewniana i stanowi zagrożenie pożarowe. Zaznaczył również, że prowadzone postępowanie prowadzi do zalegalizowania samowoli budowlanej.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. , na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że okoliczność, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy została już zrealizowana, a wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem ma na celu legalizację samowoli budowlanej nie ma znaczenia dla toczącego się postępowania. Kolegium przytoczyło treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20. 12. 2007 r., sygn. akt P 37/06 oraz nowelizacji art. 48 Prawa budowlanego, która weszła w życie 6 grudnia 2008 r.

Organ II instancji podał, że w przedmiotowej sprawie w lipcu 2012 r. sporządzona została analiza, w której wskazano, że w przedmiotowej sprawie teren objęty wnioskiem stanowi działka nr [...] Do drogi (ul. [....] - działka nr [...]), z której odbywa się główny wjazd na działkę przylega jedynie fragment działki nr [...], natomiast pozostała część terenu objętego wnioskiem położona jest w głębi obszaru i nie przylega do drogi. W związku z powyższym za front działki objętej wnioskiem w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać wyłącznie część działki [...] przylegającą do drogi. W danym przypadku szerokość frontu działki wynosi ok. 14,5 m, zatem trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 43,5 m. W związku z powyższym w danym przypadku wyznaczono granice obszaru analizowanego wokół działki objętej wnioskiem w odległości 50 m od granic działki - terenu inwestycji. Wobec powyższego Kolegium nie kwestionuje granic obszaru analizowanego, nie można bowiem czynić organowi zarzutu naruszenia przepisów prawa poprzez określenie obszaru analizowanego w minimalnym rozmiarze, zwłaszcza, że w analizie wskazano .w sposób szczegółowy kryteria, w oparciu o które taki obszar wyznaczono.

W sporządzonej analizie wskazano, iż w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przedmiotowy wniosek dotyczy budowy tarasu na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania dachu budynku na taras. W ramach projektowanego zamierzenia nie przewiduje się żadnych zmian w parametrach istniejącego obiektu, co wynika również ze złożonego wniosku oraz załączonego do niego projektu. Zmianie nie ulegną parametry istniejącej zabudowy, takie jak linia zabudowy, powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a także gabaryty obiektu, w tym szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokość do kalenicy oraz geometria dachu. W analizie podkreślono, że w obszarze analizowanym występuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna, a taras stanowi zabudowę uzupełniającą w stosunku do zabudowy mieszkaniowej.

Do decyzji dołączono — zgodnie z wymogiem § 9 rozporządzenia -jako załączniki załącznik nr 1 zawierający "warunki zabudowy", załącznik nr 2 zawierający część graficzną decyzji oraz załączniki nr 3 i 4 odnoszące się do analizy: część tekstową i graficzną wyników analizy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi dla inwestora jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na terenie objętym wnioskiem i w żadnym razie nie przesądza ona o tym, że inwestor dostanie pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Kwestie dotyczące naruszenia przepisów przeciwpożarowych są przedwczesne na tym etapie postępowania.

M.P., działając w imieniu własnym i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Ustalone warunki zabudowy stanowią powielenie warunków zabudowy ustalonych dla inwestycji jakim było wybudowanie budynku wielorodzinnego mieszczącego się na działce nr [...] obr. [...] w K. [...] . Zdaniem skarżącego ustawodawca nałożył obowiązki na inwestora w myśl przepisu art. 61 ww. ustawy dotyczących inwestycji budowlanych powstających od fundamentów. Natomiast zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji .którą trudno nazwać budowlaną .ponieważ jest to de-facto nadbudowa na budynku już istniejącym. Nie można w takim razie mówić o dostępie do drogi publicznej lub uzbrojeniu terenu. Żeby dostać się do zamierzonej inwestycji trzeba pokonać drogę znajdującą się w budynku wielorodzinnym. Tak samo jest z uzbrojeniem terenu. Budynek wielorodzinny został wybudowany na terenie uzbrojonym natomiast nadbudowa dachu nową inwestycją nie jest uwarunkowaną koniecznością dostępu do mediów. Nadto teren pod taras, który jest wybudowany na dachu istniejącego budynku i oczywiście nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, ponieważ jest to powierzchnia dachu. Według skarżącego interpretacja przepisów prawa budowlanego przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest sprzeczna i obowiązującym prawem. Jest to naginanie przepisów do zalegalizowania samowoli budowlanej opisanej wyżej. Art. 48 Prawa Budowlanego po nowelizacji nakłada obowiązek ustalenia warunków zabudowy samowolnie zrealizowanej inwestycji, ale według skarżącego nie dotyczy to zabudowy tarasem dachu istniejącego budynku wielorodzinnego i zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego dachu. Nadto oświadczył, że ściany tarasu wystają nad krawędź elewacji na wysokość 2 m, co oczywiście zmienia geometrię dachu budynku oraz wysokość elewacji budynku z trzech stron. Inwestycja nie ma nic wspólnego z poprawnym układem architektonicznym budynku i sąsiednich budynków a jest tylko inwestycja szpecącą mającą na celu w następnej kolejności zamkniecie przestrzeni tarasu dachem i włączeniem powierzchni tarasu do lokalu znajdującego naprzeciw który to lokal jest własnością S.K,. pełnomocnika inwestora czyli Spółdzielni Mieszkaniowej [...] która jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej i której udział we wspólnocie mieszkańców wynosi 13570/661102 części.

W odpowiedzi na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu l instancji nie odpowiadają prawu jakkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

Materialno-prawną podstawą zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji stanowią przepisy ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., w tym art. 4 ust. 2 i art. 61 ust. 1.

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ww. ustawy w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 u. p. z p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, liriii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania warunków wskazanych w art. 61 ust. pkt 1 ustawy został

sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie

sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), zwanym dalej w skrócie rozporządzeniem. Oznacza to, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym aktem prawnym kształtującym zagospodarowanie przestrzenne, umożliwia się - na zasadzie wyjątku - realizację inwestycji, ale na warunkach określonych przez organy administracji publicznej, przy czym warunki te określa się w sposób wymagany przez prawo. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy ustala się: linie zabudowy, wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do pow. działki lub terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układu połaci dachowych).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że dla obszaru objętego przedmiotową inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowane przedsięwzięcie dotyczy budowy tarasu na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] w K.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że jakkolwiek przedmiotowy taras jest już zrealizowany, to nie czyni to postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla już samowolnie zrealizowanego przedsięwzięcia bezprzedmiotowym. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określają przypadki kiedy wydanie warunków zabudowy jest wymagane, przy czym konieczność uzyskania warunków zabudowy dotyczy większości inwestycji przeprowadzonych na terenach, które nie są objęte planami miejscowymi. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. gdy na danym obszarze brak planu miejscowego zasadą jest, że każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sytuacje kiedy ustalenie warunków na budowę nie jest wymagane reguluje art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 59 ust. 1 zd. 3 ww. ustawy stanowiąc, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo nie wymagają pozwolenia na budowę. A zatem sytuacja, w której przedsięwzięcie obejmuje budowę tarasu na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] wraz ze zmianą sposobu użytkowania dachu budynku na taras nie pozostawia wątpliwości , że w sprawie powstał obowiązek ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Mając również na uwadze treść wyżej przytoczonego art. 61 ust. 1 u.p.z.p. należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zasadne było postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dla już zrealizowanego tarasu.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy, w tym zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia analizy architeknoniczno -urbanistycznej należy wskazać, że zakres i sposób analizy, a w efekcie parametry i wskaźniki ustalone w decyzji o warunkach zabudowy wyznaczane są przez charakter samego przedsięwzięcia, dla którego są ustalane. W sytuacji gdy taras znajduje się na dachu budynku lub na jego części, a jego budowa nie powoduje zmiany gabarytów budynku analiza urbanistyczno -architektoniczna powinna mieć charakter uproszczony i dostosowany do tego co już zostało zrealizowane, względnie do koncepcji, którą inwestor zamierza zrealizować. W rozpatrywanej sprawie istotne jest zatem ustalenie czy budowa przedmiotowego garażu wiąże się ze zmianą gabarytów budynku przy ul. [...] Kwestia ta jest sporna między stronami. Zgodnie ze stanowiskiem organów przedmiotowy taras nie przewiduje żadnych zmian parametrów budynku na dachu którego się znajduje a tylko zmianę sposobu użytkowania dachu budynku. Należy przy tym podkreślić, że powyższe ustalenia organów zostały poczynione w odniesieniu do wniosku inwestora z 13. 06. 2012 r. uzupełnionego 10 lipca 2012 r. oraz załączonego do wniosku "opisu technicznego" tarasu, z którego wynika, że wprowadzone zmiany poprzez budowę tarasu o pow. 120,5 m obejmują: realizację pergoli drewnianej 4m x 4,85 m, wykończenie posadzki (podest drewniany/płytki gresowe i zmianę wielkości otworu okiennego w celu umożliwienia wyjścia na taras.

Z kolei zgodnie ze stanowiskiem Skarżącego przedmiotowy taras powoduje zmianę dwóch gabarytów ustalanych w warunkach zabudowy tj.: powoduje podwyższenie górnej krawędzi elewacji dachu a nadto zmienia geometrię dachu budynku przy ul. [...].

Zasadniczo należy wyrazić pogląd, że w sprawie nie było potrzeby analizowania tych parametrów i wskaźników w analizie urbanistyczno-architektonicznej, które ze względu na charakter przedsięwzięcia nie uległy zmianie, natomiast analizą powinny być objęte te ww. wskaźniki i parametry, które wiążą się z budową tarasu na dachu przedmiotowego budynku. Oceniając z tego punktu widzenia zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji należy wskazać, że organy nie uczyniły zadość przepisom postępowania i prawu materialnemu. Przede wszystkim w sprawie nie ustalono na czym polegała budowa przedmiotowego tarasu. Brak w przedłożonych aktach administracyjnych sprawy rysunku, szkicu lub fotografii zrealizowanego trasu. Brak także jego dokładnego opisu. Brak także opisu tarasu w analizie urbanistyczno-architektonicznej, w której najwięcej miejsca poświęcono ustaleniom dotyczącym frontu działki, na której sytuowany jest budynek przy ul. [...]. W szczególności organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób do odwołania M.P. który zarzucał, iż wybudowany taras powoduje oszpecenie frontowej elewacji budynku gdyż "taras wystaje ponad 2 metry na górną krawędź elewacji dachu". W ocenie Sądu w sporządzonej analizie przez mgr inż. arch. M.K. nie było potrzeby ustalenia czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, czy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych gdyż realizacja tarasu nie wywiera wpływu w tym zakresie. Nie było także potrzeby prowadzenia analizy w kierunku ustalenia wszystkich podstawowych parametrów istniejącej zabudowy o ile nie ulegają one zmianie w wyniku budowy przedmiotowego tarasu . Nie oznacza to jednak, że nie należało ustalić tych parametrów, które uległy zmianie w wyniku budowy tarasu jak np. wysokości górnej elewacji frontowej czy geometrii dachu, a takich ustaleń nie poczyniono ani analizie, ani w decyzji o warunkach zabudowy.

Konkludując należy wskazać, że organy nie tylko uchybiły ww. przepisom prawa materialnego ale nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, do czego były obowiązane przepisem art. 7 k.p.a., który nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, wydając decyzję organy są bowiem zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy fj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. Są także zobowiązane do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organu będzie prawidłowe określenie przedsięwzięcia, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i przeprowadzenie postępowania w sprawie z uwzględnieniem prawidłowo przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, która może mieć charakter uproszczony, ale nie może pomijać tych parametrów i wskaźników, które ulegają zmianie.

Obowiązkiem organu będzie nadto prawidłowe ustalenie stron postępowania. Należy podkreślić, że jak wynikało z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów, w tym akt administracyjnych sprawy zarówno odwołanie jak skargę złożył M.P. wskazując, iż działa imieniem własnym oraz jako członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i ul [...] w K. , przy czym odwołanie i skarga podpisane były wyłącznie przez M.P. będącego jednym z członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ musi ustalić czy status strony przysługiwał także innym członkom Wspólnoty, których jest kilkadziesiąt. Należy podkreślić, że podpisanie skargi jedynie przez jednego członka Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i [...] w K. nie pozwala na przyjęcie , iż skarga ta została podpisana w imieniu wspólnoty, gdyż nie zostały spełnione wymogi prawidłowej reprezentacji wspólnoty wynikające z art. 21 ust. 2 ustawy z 24. 06. 1994 o własności lokali (Dz. U. z 2000 nr 80, póz. 903 ze zm.) Do reprezentacji wspólnot mieszkaniowych uprawniony jest zarząd wspólnoty, który kieruje sprawami wspótnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą , a poszczególnymi właścicielami lokali. W sytuacji gdy zarząd jest kilkuosobowy - jak w przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. - to oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (art. 21 ust. 1 i 2 cyt ustawy).

Należy podkreślić, ze obowiązkiem strony jest jednoznaczne i właściwe wykazanie dokumentem reprezentacji. Tymczasem mimo wezwania M.P., i pozostałych członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału do wykazania reprezentacji nie został przedłożony dokument, z którego wynikałoby, że oprócz M.P., także Wspólnota złożyła skargę. A skoro tak to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s..a należało skargę Wspólnoty odrzucić.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy p.p.s.a orzeczono jak w punkcie l sentencji. punkcie II sentencji na podstawie art. 152 p.p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s..a orzeczono jak w punkcie III sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie IV sentencji na podstawie art. .232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie V sentencji.