Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 720/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 59 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w R. - Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 marca 2022 roku, znak: SKO-ZP-415-237/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz strony skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w R. – Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 października 2021 r. (znak: AGI.6730,37.2019) wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku B. K., Burmistrz Rabki-Zdroju ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi gastronomiczne) wraz z wewnętrznym układem komunikacyjnym i infrastrukturą techniczną (przyłącza gazowe, wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, mury oporowe) w Rabce-Zdroju, ul. [...] na działce o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ zreferował przebieg postępowania w sprawie, a także wyjaśnił podstawę prawną oraz motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Odwołania od ww. decyzji wnieślii K. S. oraz [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własności owa w [...]. K. S. zarzucił, że ustalone parametry inwestycji wzajemnie się wykluczają i brak możliwości jej wykonania na działce o nr ewid. [...]. W tym zakresie wskazał m.in. że: wykonanie budynku w odległości podanej na planowanym zagospodarowaniu terenu uniemożliwi wykonanie miejsc parkingowych, ciągów pieszo-jezdnych oraz planowanego muru oporowego; przyjęty parametr szerokości elewacji frontowej przy gabarytach działki jest fizycznie niewykonalny; wyznaczona w decyzji nieprzekraczalna linia zabudowy sięga chodnika. Nadto niezrozumiałym jest brak zawieszenia postępowania w sprawie pomimo toczącej się procedury planistycznej, jak również podnosił kwestię naruszenia stosunków wodnych na skutek przyjętego sposobu odprowadzenia wód opadowych. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła m.in. brak zapewnienia interesów właścicieli działek sąsiednich; brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa"; błędne przyjęcie stanowiska, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; ustalenie linii zabudowy w miejscu istniejącego krawężnika kończącego chodnik, w sytuacji gdy wszystkie budynki przy ul. [...] są oddalone od krawędzi chodnika o 4-6 m; powołanie w pkt II ppkt 4 lit. a tiret drugie nieobowiązującej uchwały Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju w sprawie przyjęcia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Rabka-Zdrój; wskazanie w decyzji, że teren inwestycji nie jest położony w obszarach ochrony

zabytków, w sytuacji gdy w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się zabytkowa sosna licząca ponad 400 lat i w decyzji powinien znaleźć się zapis dotyczący prowadzenia robót ze szczególną ostrożnością; brak uwzględnienia;- . aktualnej mapy oraz brak odniesienia się do wszystkich uwag zawartych w wyroku-

' Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 943/20.

.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 31 marca 2022 r. nr SKO-ZP-415-237/21, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2022 r. póz. 503 dalej u.p.z.p.) uchyliło zaskarżoną decyzję w części tj. w zakresie obejmującym pkt II ppkt 4 lit. a tiret drugie oraz pkt II ppkt 12 tiret trzecie przedmiotowej decyzji i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, w ten sposób, że: a) pkt II ppkt 4 lit. a tiret drugie otrzymuje brzmienie: "usuwanie odpadów komunalnych poprzez segregację i gromadzenie ich w przystosowanych pojemnikach okresowo opróżnianych. Gospodarkę odpadami komunalnymi należy prowadzić zgodnie z ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2021 r.

t

póz- 888 ze zm.) oraz uchwałą nr XXI/154/20 Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Rabka-Zdrój (Dz. Urz-Woj. Małop. z 2020 r. póz. 2746 ze zm.)", b) pkt II ppkt 12 tiret trzecie otrzymuje brzmienie: "działka nr ewid. [...] posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul [...] w Rabce-Zdroju, poprzez istniejący zjazd, przez drogę wewnętrzną na działkach nr ewid. [...] i [...] oraz służebność drogową na działce nr ewid. [...]", w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podkreślono, iż zaskarżona decyzja jest następstwem ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji, a to w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia "13" listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 943/20, uchylającym decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 15 maja 2020 r. (znak: SKO-ZP-415-12/20) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza' Rabki-Zdroju z dnia 17 grudnia 2019 r. (znak: AGI.6730.37.2019). W uzasadnieniu tego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na potrzebę wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy częścią tekstową analizy urbanistyczno-

architektonicznej sporządzonej na potrzeby postępowania, a załącznikiem graficznym do tej analizy, w zakresie wyznaczonych granic obszaru analizowanego, jak też na konieczność ich uzasadnienia. Niezależnie od powyższego Sąd zwrócił uwagę, że niemal wszystkie parametry nowej zabudowy, zostały ustalone na podstawie reguł wyjątkowych, go nie przesądza o ich wadliwości, ale implikuje potrzebę szczególnie skrupulatnego uzasadnienia przyjętych rozstrzygnięć. Wątpliwości Sądu wzbudziły przede wszystkim ustalenia co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz parametry wysokościowe budynku. Odnosząc się do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki Sąd zważył, że jest on znacznie wyższy od średniej w obszarze analizowanym - wnosi od 0,40 do 0,50 przy średniej 0,22, przy czym maksymalny wskaźnik 0,50 zdaniem Sądu w ogóle nie występuje w obszarze analizowanym. W ocenie Sądu przyjęte rozwiązanie wymagałoby zatem przekonującego, merytorycznego uzasadnienia. Kolejno, Sąd uznał za niewystarczające uzasadnienie dla przyjętego parametru odległości krawędzi okapu od poziomu terenu - od 10,0 m do 12,5 m w części przystokowej, stanowiącego ponad dwukrotność występującego w obszarze analizowanym średniego wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynoszącego 5,1 m. Podobnie za niewystarczające Sąd uznał też uzasadnienie przyjętego parametru szerokości elewacji frontowej -13 m +/- 20%, niższego od średniej wynoszącej 18,5 m, podkreślając jednocześnie, że kwestia zachowania przewidzianych przepisami techniczno-budowlanymi odległości budynku od granic działek sąsiednich może być badana dopiero w ewentualnym postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Z kolei za nieprecyzyjne uznał Sąd ustalenia co do dostępu (dojazdu) do działki inwestycyjnej od ul. [...] przez służebność drogową przebiegającą po działce nr [...], zwracając uwagę, że działka obciążona służebnością nie łączy się bezpośrednio z ww. ulicą, ale poprzez drogę wewnętrzną (bez nazwy).

W ramach ponownego rozpoznania niniejszej sprawy organ pierwszej instancji pozyskał

uzupełnioną i poprawioną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu autorstwa mgr inż. arch B. K., zlecił ww. urbaniście sporządzenie nowego projektu decyzji o .warunkach zabudowy uwzględniającego wytyczne zawarte w uzasadnieniu w/w wyroku.

Na podstawie informacji zawartych w uzupełnionej na potrzeby powtórnego rozpatrzenia sprawy, analizie urbanistyczno-architektonicznej można stwierdzić, iż

wyznaczone przez urbanistę granice obszaru analizowanego obejmują: obszar wokół

działki nr ewid. [...] znajdujący w odległości: 60 metrów na wschód i zachód, 68

metrów na południe oraz 80 metrów na północ. Granice te wyznaczono tym samym

w odległości nie-mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu ww. działki wynoszącej

19 m, a zarazem większej od minimum normatywnego wynoszącego 50 metrów.

: Wyznaczenie granic obszaru analizowanego od strony północnej w odległości

większej aniżeli trzykrotna szerokość frontu działki było - zdaniem organu odwoławczego -działaniem dopuszczalnym i podyktowanym m.in. potrzebą włączenia do tego obszaru istniejącej w bliskim sąsiedztwie zabudowy działki ewid. nr [...]. Zważyć bowiem należy, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym to, że wskazany wyżej § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, póz. 1588) - w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. - określa minimalną wielkość obszaru analizowanego, nie oznacza, że niedopuszczalne jest wyznaczenie granic tego obszaru w odległości większej niż minimalna. Wyznaczanie obszaru powinno mieć na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa interpretowaną szeroko. Co więcej, nie można formalistycznie ograniczać sposobu wyznaczenia takich granic, ponieważ racjonalność urbanistyczna może wymagać szerszego określenia granic celem wykazania spójności urbanistycznej z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie. Skoro celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, to należy analizować wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, a zatem w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako całość (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 984/11). Reasumując, dopuszczalne, a wręcz nawet wymagane, jest wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej aniżeli trzykrotna szerokość frontu działki, jeżeli jest to usprawiedliwione f:;•**"• okolicznościami sprawy, w szczególności gdy istniej

potrzeba włączenia do tego obszaru istniejącej w bliskim sąsiedztwie zabudowy o podobnych parametrach, a rozszerzenie granic służyć ma takiemu określeniu parametrów nowej zabudowy, aby wpisywało się ono w otoczenie, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. W konsekwencji zarzut wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego podniesiony przez odwołującego K. S. nie mógł zostać uznany za uzasadnione.

Uwzględniono również wytyczne co do potrzeby skrupulatnego uzasadnienia przyjętego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz parametrów wysokościowych budynku. W obszarze . analizowanym znalazła się działka ewid. nr [...], w przypadku której stosunek ą / powierzchni zabudowy dc powierzchni działki wynosi 0,78, tj. znaczenie więcej aniżeli przyjęty przez urbanistę wskaźnik na poziomie od 0,40 do 0,50. Jak się wydaje powyższe mogło umknąć uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Krakowie, który w wyroku wskazał, iż najwyższy występujący w obszarze

-analizowanym wskaźnik to 0,48 pomimo, iż ww. działka została uwzględniona w

pierwotnej wersji analizy. W ocenie organu odwoławczego zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż przyjęty wskaźnik - wyższy od średniego z obszaru analizowanego wynoszącego 0,22 - uzasadniony jest gabarytami (wielkością) działki. Wszak jej powierzchnia wynosi zaledwie 3,5 ara, co niewątpliwie w istotny sposób może ograniczać możliwości jej zabudowy, zwłaszcza przy ewentualnym ustaleniu wskaźnika na poziomie bardziej zbliżonym do średniej.

Organ odwoławczy aprobuje również zawarte w uzupełnionej analizie urbanistyczno-architektonicznej oraz zaskarżonej decyzji, uzasadnienie przyjętych parametrów wysokościowych oraz szerokości zabudowy, l tak, jeżeli chodzi przyjęty parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (od 10 m do 12,5 m) autor analizy wskazał, iż budynki o podobnych parametrach znajdują się w obszarze analizy - przy czym w analizie i decyzji zamiast prawidłowych numerów działek ewid. nr [...] i [...], błędnie podano w tym przypadku numery [...] i [...] tj. obliczone wielkości wskaźników powierzchni zabudowy do powierzchni tych działek wynikające z tabeli nr l analizy. Wskazana omyłka pisarska nie wpływa jednakże na prawidłowość powyższego wniosku. Ponadto, autor analizy wyjaśnił, że przyjęty parametr nawiązuje do najwyższego w obszarze analizy, jak też stwierdził, że biorąc pod uwagę bezpośrednie otoczenie działki inwestycyjnej wysoką zabudową mieszkaniową wielorodzinną i usługową, projektowany budynek nie będzie stanowił dominanty przestrzennej i będzie się wkomponowywał w otoczenie. Dodatkowo, w analizie słusznie zwrócono uwagę, że zabudowa niższa znajduje się od strony południowej projektowanego budynku po przeciwnej stronie ul. [...] i nie stanowi ona układu urbanistycznego z projektowaną inwestycją.

Odnośnie natomiast przyjętego parametru szerokości elewacji frontowej, to w '

uzupełnieniu uzasadnienia organu pierwszej instancji - które organ odwoławczy w

pełni akceptuje - przyjęty parametr, niższy od średniego z obszaru analizowanego, niewątpliwie jest również uzasadniony konkretnymi uwarunkowaniami dotyczącymi działki nr ewid : [...]. Jak zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 13 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 943/20,i*szerokość frontu ww. diziałki q powierzchni 350 m2, wynosi raptem 19 m. Ustalenie zatem parametru szerokości elewacji frontowej na poziomie zbliżonym do średniej z obszaru

analizowanego wynoszącej 18,5 m oznaczałoby zatem w istocie dopuszczenie zabudowy przedmiotowej działki od granicy do granicy. W konsekwencji uznać należało, iż ustalenie analizowanego parametru na poziomie niższym od średniej było zatem uzasadnione ograniczoną wielkością oraz proporcjami działki inwestycyjnej, albowiem przy zachowaniu proponowanych przez inwestora odległości projektowanej zabudowy od działek sąsiednich (wynoszącej -zgodnie z załącznikiem do wniosku w postaci projektu zagospodarowania terenu na mapie w skali 1:500 - 3 metry), na innym, wyższym poziomie nie znajdowało racjonalnego uzasadnienia. Jednocześnie organ odwoławczy uznał za bezzasadne zarzuty podniesione w tym aspekcie przez odwołującego K. S..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu stwierdziło natomiast, że jakkolwiek w pkt II ppkt 12 tiret trzecie zaskarżonej decyzji organ - uwzględniając wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 943/20 -sprecyzował, iż działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną oraz służebność drogową, tym niemniej wadliwie uznał go za dostęp bezpośredni. W świetle art. 2 pkt 14 u.p.z.p. nie budzi bowiem wątpliwości, że dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną nie stanowi bezpośredniego dostępu do drogi, a jedynie pośredni. Za zasadny należało również uznać zarzut odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własności owej w R.-Z. wskazujący na wadliwe powołanie w pkt II ppkt 4 lit. a tiret drugie zaskarżonej decyzji nieobowiązującego w dacie jej wydania regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Rabka-Zdrój. W związku z powyższym wadliwe rozstrzygnięcie organu we wskazanym 'wyżej zakresie należało zreformować w sposób wskazany w pkt l wyrzeczenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ podkreślił, że organ pierwszej instancji - na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę warunków

6

przyłączeniowych wydanych przez dostawców gazu, energii elektrycznej, a także przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne - prawidłowo uznał spełnienie na gruncie stanu faktycznego pozytywnej przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikającej;a;art. 61 ust. l pkt 3 u.p.z.p. w postaci tzw. wystarczającego uzbrojenia terenu. Podnosząc zarzut błędnego przyjęcia przez organ, iż istniejące lub . '

projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa w R.-Z. w istocie nie wskazała, na czym konkretnie miałby polegać błąd organu w poczynionych w tej kwestii ustaleniach faktycznych. W istocie zatem zarzut ten należy uznać za gołosłowny. W kwestii zarzutu odwołującego K. S. dotyczącego miejsc parkingowych, należy stwierdzić, iż w przedmiotowej kwestii jednoznacznie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 13 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 943/20 wskazując, iż brak jest podstaw do kwestionowania postanowienia określającego jedynie minimalną liczbę miejsc postojowych, z zastrzeżeniem, że należy zapewnić niezbędną ilość miejsc postojowych w ilości wynikającej z rzeczywistych potrzeb ustalonych na etapie projektu budowlanego. W kwestii natomiast ryzyka naruszenia stosunków wodnych na skutek realizacji inwestycji organ odwoławczy wskazuje, iż tego rodzaju zagadnienia co do zasady pozostają poza obszarem zainteresowania organów prowadzących postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Mogą one być natomiast przedmiotem oceny w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 2233 ze zm.). Odnośnie zarzutu wskazującego na brak uwzględnienia w określonych w decyzji warunkach wynikających z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami faktu, iż w sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się cyt. "zabytkowa sosna licząca ponad 400 lat" organ odwoławczy wskazuje, iż tego rodzaju pojedyncze obiekty przyrody ożywionej co do zasady mogą podlegać ochronie na podstawie przepisów ustawy z

odnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U..zi2021 r. póz. 1098 ze zm.),

a nie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 710 ze zm.). Nadto w pkt II ppkt 9 tiret drugie

zaskarżonej decyzji określony został warunek mający na celu ochronę drzewostanu,

który uznaje się za wystarczający. Finalnie, odnośnie zarzutu braku zawieszenia *

postępowania w sprawie pomimo toczącej się procedury uchwalenia miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. stwarza

jedynie fakultatywną podstawę zwieszenia z urzędu postępowania w sprawie

ustalenia warunków zabudowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję /.łożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własności owa w R.-Z. zarzucając naruszenie przepisów zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a polegającym na nieprawidłowym określeniu parametrów co do pkt "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych" ppkt 3 litera b) tiret pierwsze określono- linia zabudowy - zgodnie z linią wyznaczoną w części graficznej decyzji /załącznik nr 1/. Tak wyznaczona linia zabudowy została zaskarżona w odwołaniu lecz organ nie odniósł się do tego zarzutu i nie rozstrzygnął, czy linia ta została w decyzji ustalona prawidłowo. Tymczasem linia zabudowy została wyznaczona na załączniku graficznym w sposób niezgodny z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy zawarte w § 4 ust. 1 Rozporządzenia stanowią, że obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich". Natomiast* w zaskarżonej decyzji wyznaczona linia zabudowy została wyznaczona w sposób swobodny i nie jest kontynuacją linii zabudowy działek sąsiednich. Działka [...] zlokalizowana przy ul. [...] w Rabce Zdroju nie spełnia warunków do zabudowy wnioskowanym przez właściciela budynkiem gastronomicznym. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. póz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. póz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu

8

usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ewentualne stwierdzenie uchyleń w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji (art. 145-§ 1,pkt 1), stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt2),bądź tęż stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 pkt 3).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak najbardziej trafny jest zarzut skargi, że organ nie odniósł się do zarzutów odwołania, dotyczących wyznaczenia linii zabudowy i nie wyjaśnił dlaczego jest ona wyznaczona w taki sposób. Podkreślenia też wymaga, że do tego istotnego parametru, organ odniósł się dopiero w odpowiedzi na skargę. Nie jest to jednak wystarczające, ponieważ odpowiedź nie zastępuje decyzji, która powinna zawierać wszystkie wymagane elementy. Istotnym w przedmiotowym wypadku jest również to, że parametr linii zabudowy został wyznaczony jako wyjątek daleko odbiegający od zasady. Tymczasem w decyzji organu II instancji nie ma wyjaśnienia sposobu wyznaczenia linii zabudowy. Brak uzasadnienia w tym przedmiocie, także w decyzji organu l instancji oraz w załącznikach do niej. W decyzji organu l instancji podano jedynie lakonicznie, że linię zabudowy wyznaczono zgodnie z załącznikiem graficznym, jako nieprzekraczalną, min. 6 m. od zewnętrznej krawędzi drogi (k. 298 i 289). Wystarczającego uzasadnienia nie zawiera też uzupełnienie analizy urbanistycznej (k. 193). Zaznaczyć przy tym należy, że analiza sposobu wyznaczenia linii zabudowy w części tekstowej i graficznej załącznika do decyzji wskazuje, że zachodzi tu niespójność, choć trzeba zaznaczyć, że znajdujące się w aktach mapy stanowiące załączniki do decyzji i analizy urbanistycznej są bardzo mało przejrzyste. Niemniej jednak z wyników analizy urbanistycznej wynika, że linię zabudowy wyznaczono min. 6 m. od zewnętrznej krawędzi drogi, a z załącznika graficznego wynika, że linia ta styka się z drogą. Być może związane jest to z tym, że dla urbanisty pojęcie drogi i jezdni, są pojęciami tożsamymi. Niemniej jednak skoro linia zabudowy dochodzi do chodnika, który jest częścią drogi, to znaczy że linia zabudowy na załączniku graficznym nie jest wyznaczona 6 m. od zewnętrznej krawędzi drogi, a co najwyżej jezdni.

Podkreślenia też wymaga, że organ nadal nie wykonał wytycznych WSA zawartych w wyroku, który uchylał poprzednio wydane decyzje. WSA wskazał, że parametry inwestycji określone są na zasadzie wyjątku i choć nie jest to zabronione,

9

,

to jednak musi być wyczerpująco uzasadnione. Tymczasem ponownie wydana decyzja jest w tym zakresie prawie tożsama z poprzednio uchyloną i nadal nie wynika t niej uzasadnienie dla wyznaczonych na zasadzie wyjątku (i to w znacznym stopniuj

parametrów planowanej zabudowy. Odpowiedzi na to/«je udziela także uzupełnienie analizy urbanistycznej (k. 193-194), które w zasadzie sprowadza się do lakonicznych .stwierdzeń, że wyznaczone parametry nawiązują do parametrów zabudowy w obszarze analizowanym, wpisują się w w/w obszar r nie będą miały negatywnego wpływu na lokalny ład przestrzenny. Uwzględniając wytyczne WSA zawarte w wyroku z 13 listopada 2020 roku, sygn. II SA/Kr 943/20 i zresztą powszechnie wyrażane w orzecznictwie poglądy, jak należy uzasadnić wyjątki parametrów zabudowy wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, jest to zdecydowanie za mało. W ponownym postępowaniu organ uzupełni zatem analizę urbanistyczną, która winna być sporządzona w taki sposób, aby odstępstwa w zakresie wyznaczenia parametrów zabudowy od reguł wskazanych w rozporządzeniu, były konkretnie i przekonująco uzasadnione. Ponadto argumentacja ta oraz przyjęte parametry zabudowy w obszarze analizowanym muszą być weryfikowalne. W przedmiotowym wypadku nie jest to możliwe, ponieważ użyte mapy są na tyle mało czytelne, że nie jest możliwym jednoznaczne odczytanie granic wszystkich poszczególnych działek i ustalenie poprawności wskazanych parametrów istniejącej zabudowy. Organ zweryfikuje także krąg stron związany ze śmiercią uczestniczki M. M. i — jak wskazuje strona skarżąca - zmianą właściciela działki inwestycyjnej.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt II oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasądzając na rzecz strony skarżącej 500 zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

10