Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 185/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 8, art.119 pkt 4, art.120, art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art.8 ust.1, art.32 ust.1, art.33 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 1683
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - t.j.
article: art.1 ust.1, art.4 ust.1-2, art.6, art.10 ust.1, art.16 ust.1 i ust.3
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Koła Łowieckiego w E. w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 20 sierpnia 2022 r. L. K. (dalej jako: "skarżący") wniósł, za pośrednictwem Koła Łowieckiego "(...)" w E., skargę na bezczynność Koła Łowieckiego "(...)" w E. (dalej jako: "koło", "organ") w udzieleniu informacji publicznej na wnioski o udzielenie informacji publicznej z dnia 14 i 17 lipca 2022 r. Zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. Na podstawie art. 146 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o nakazanie organowi udzielenia informacji w zakresie dotyczącym:

- wniosku z dnia 14 lipca 2022 r., którym wnioskowano o :

1. Udostępnienie protokołu z Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego "(...)" w E. z 25 września 2021 r., na którym procedowano Uchwałę w sprawie wykluczenia Kol. L. K. z Koła Łowieckiego "(...)";

2. Udostępnienie dokumentacji z postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego /jakiegokolwiek / jakie było prowadzone przez Koło w sprawie jak w uchwale z 25 września 2021r. /chodziło o postępowania jakie można prowadzić w sprawach ewentualnych przewinień łowieckich, gdzie skarżącemu zarzucono między innymi "fałszowanie wpisów do książki ewidencji, blokowania łowiska."/

3. Udostępnienie dokumentacji jaką zgromadził Zarząd Koła "(...)" i Łowczy Koła potwierdzających zapis z Uchwały: " zachodzi podejrzenie o działanie na szkodę koła poprzez dyskredytowanie Zarządu, jego gospodarki łowieckiej i wykonywania planów polowań."

4. Wskazanie czy w związku z zarzutem "blokowania łowiska" do Zarządu Koła jakikolwiek myśliwy, myśliwi członkowie Koła złożyli skargę, czy zgłoszenie to udokumentowano, w jaki sposób? Wniesiono o takową dokumentację.

- wniosku z dnia 17 lipca, którym wnioskowano o:

1. Udostępnienie protokołu z posiedzenia Zarządu Koła Łowieckiego "(...)" w E. z 3 grudnia 2018 r. na którym wnioskodawca L. K. został zaproszony w celu złożenia wyjaśnień.

2. Udostępnienie dokumentacji odwołania jakie wniósł Zarząd Koła "(...)" w E. od Uchwały nr (...) z 9 listopada 2021 r. Zarządu Okręgowego PZŁ do Zarządu Głównego PZŁ w Warszawie.

W motywach uzasadnienia wskazano, że we wniosku z 14 lipca 2022 r. /załącznik nr 1/ skarżący zwrócił się o dokumentację, która dotyczyła go bezpośrednio a była związana z bezprawnym wykluczeniem z Koła i w jaki sposób Zarząd Koła procedował swój projekt uchwały z 25 września 2021 r., /załącznik nr 2/ który zawierał według skarżącego nieprawdziwe treści i został poddany pod głosowanie na walnym zgromadzeniu Koła. Wnioskiem z 17 lipca 2022 r. / załącznik nr 3 / skarżący zwrócił się o udostępnienie protokołu z posiedzenia Zarządu Koła z 3 grudnia 2018 r., na którym przedstawił swoje racje / § 40 ust. 4 starego Statutu PZŁ obowiązującego do 16 lutego 2019r., który stanowi: "Członek koła ma prawo: składać wyjaśnienia we wszystkich przypadkach, w których organy ustalonych Statutem;" / ale zarząd koła na posiedzeniu nie przedstawił żadnych dowodów do których skarżący w sposób merytoryczny mógłby się odnieść a w szczególności fałszowaniu wpisów do książki ewidencji wyjść myśliwego na polowanie indywidualne, czy blokowaniu łowiska. W drugim punkcie skarżący wnosił o dokumentację związaną z odwołaniem zarządu koła od uchwały nr (...) z 9 listopada 2021 r. Zarządu Okręgowego PZŁ, gdzie skarżący występował jako strona postępowania. /załącznik nr 4/ Wskazana dokumentacja, o którą wystąpił, jest niezbędna jako dowód w sprawie do wniesienia odwołania od uchwały wykluczającej skarżącego z koła łowieckiego w trybie art. 33 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie /Dz.U. z 2017 r. poz. 1295; ze zm./ do sądu powszechnego.

Pismem z 11 sierpnia 2022 r. /załącznik nr 5/ Koło udzieliło odpowiedzi na dwa wnioski, z którą skarżący się nie zgadza. Mimo tego, że wskazał o jaką dokumentację wystąpił to Koło, prawdopodobnie świadomie pod pozorem "bliżej nieokreślonej dokumentacji", a w przypadku blokowania łowiska wskazuje, że skarżący nie wskazał nazwiska myśliwego. Skarżący nie wskazał nazwiska z uwagi na fakt, że nie wie czy jakikolwiek myśliwy napisał skargę na skarżącego pod pretekstem "blokowaniem łowiska". Nigdy nie wskazano nazwiska myśliwego, któremu skarżący miałby blokować łowisko ale za takowe "przewinienie łowieckie" postawiono zarzuty, co skutkowało wykluczeniem z Koła. Skarżący chciałby wiedzieć czy rzeczywiście doszło do blokowania łowiska z jego strony, czy jest to zarzut nie poparty żadnymi faktami, zgłoszony i procedowany na zasadzie pomówienia. Podtrzymał stanowisko, że jako członek Koła łowieckiego ma prawo do dokumentacji Koła w każdym zakresie jego funkcjonowania, a wskazane wyroki w piśmie z 11 sierpnia 2022 r. go nie dotyczą.

Skarżący podniósł, że koła łowieckie są podstawowym ogniwem organizacyjnym w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowieckich zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, zaś Polski Związek Łowiecki (dalej jako: "PZŁ") jest podmiotem wykonującym zadania publiczne a przez to objęty regulacją art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawodawca w art. 34 Prawa łowieckiego przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej w tym między innymi:

- prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawiania i obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie,

- troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego "Lasy Państwowe" i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego,

- zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących.

PZŁ realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Publicznoprawny charakter działalności PZŁ przesądza o tym, że ten sam charakter mają koła łowiecki, zaś w tej sprawie informacje od koła łowieckiego stanowią informację publiczną. Skarżący domagał się tylko informacji z zakresu działalności koła łowieckiego jako członek tego Koła. Zatem będące podmiotem sprawy wnioski z 14 i 17 lipca 2022 r., jako dotyczące udzielenia informacji o charakterze publicznym a jednocześnie osobistym i skierowane do podmiotu realizującego zadania publiczne podlegają rozpatrzeniu przez Koło w trybie ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie przekazującym skargę do sądu, Zarząd Koła Łowieckiego "(...)" oświadczył, że w całej rozciągłości podtrzymuje wnioski i wywody zawarte w piśmie z 11.08.2022 r. skierowanym do skarżącego. W treści tego pisma wskazano, że koło nie widzi podstaw prawnych do pozytywnego rozpoznania wniosków i tym samym odmawia udzielenia stosownych informacji i przesłania kopii dokumentów. Wyjaśniono, że jakkolwiek powołana ustawa znajduje, co do zasady zastosowanie do kół łowieckich, to żądane informacje nie mieszczą się w katalogu spraw podlegających reżimowi tej ustawy, nie stanowią informacji publicznej, są informacjami o charakterze albo proceduralnym, albo mają charakter czysto indywidualny i nie dotyczą w żadnym wypadku działalności koła łowieckiego jako podmiotu realizującego zadania publiczne w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślono, że w orzecznictwie sądów jednolicie przyjmuje się, że koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i co do zasady, mogą być zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w trybie tej ustawy (tak m.in.: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I OSK 1841/17, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sygn. akt IV SAB/Wr 172/18). Od zasady tej są jednak wyjątki i judykatura trafnie wskazuje, że nie wszystkie informacje których dysponentem jest koło łowieckie mają charakter informacji publicznej. Wyłączone z tego reżimu są m.in. informacje o charakterze wewnątrzorganizacyjnym, tym bardziej w sytuacji gdy dotyczą jedynie kwestii proceduralnych. Wnioski skarżącego dotyczyły żądania informacji o takim wewnątrz organizacyjnym charakterze. Dotyczyły one indywidualnych spraw, które nie mają żadnego związku z wykonywanymi przez koła łowieckie zadaniami o publicznym charakterze. Z tych względów wnioski skarżącego rozpoznano odmownie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., zgodnie

z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przechodząc zaś do meritum sprawy wskazać pozostaje, że przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).

Na samym wstępie zaakcentować należy, że przedmiotem skargi była bezczynność Koła Łowieckiego "(...)" w E. polegająca na niezałatwieniu wniosków skarżącego z 14 i 17 lipca 2022 r. o udzielenie informacji publicznej, w zakresie dotyczącym udostępnienia protokołu z Walnego Zgromadzenia Koła z 25 września 2021 r., na którym procedowano uchwałę w sprawie wykluczenia skarżącego z Koła, jak też udostępnienie dokumentacji z postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego /jakiegokolwiek / jakie było prowadzone w sprawie, jak w uchwale z 25 września 2021r., czy też udostępnienie dokumentacji jaką zgromadzono dla potwierdzenia stwierdzenia o podejrzeniu działania na szkodę koła poprzez dyskredytowanie jego zarządu, gospodarki łowieckiej i wykonywania planów polowań przez skarżącego, informacji czy jakikolwiek myśliwy, złożył skargę na blokowanie łowiska przez skarżącego oraz czy zarząd koła udokumentował to zgłoszenie, w jaki sposób.

Na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) dalej jako: "u.d.i.p." bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), w przypadku gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub organ nie dysponuje taka informacją nie informuje strony wnioskującej o takim fakcie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zakres podmiotowy stosowania tej ustawy określa jej art. 4, zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3).

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy, wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna odnosi się do faktów, co wynika jednoznacznie z art. 6 u.d.i.p., nie zaś do przyczyn lub skutków określonych działań władz czy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. II SA 4059/2, dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA).

W sytuacji zatem, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p., właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z taką sytuacją jednak nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej obowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie zasadniczym przedmiotem sporo było to, czy żądana we wnioskach skarżącego z 14 i 17 lipca 2022 r. informacja stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1683), Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. W myśl natomiast art. 33 ust. 1 ww. ustawy koła łowieckie zrzeszają osoby fizyczne i są podstawowym ogniwem organizacyjnym w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa.

Kwestia zaliczenia kół łowieckich do grona podmiotów objętych regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt I OZ 1155/13 - publ. CBOSA) jednoznacznie stwierdził, że koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu powyższej normy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Należy bowiem zauważyć, że koła łowieckie wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy Prawo łowieckie. Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich, na dzierżawionym obwodzie, spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Nadto koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, albowiem sporządzane przez nie roczne plany łowieckie, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Jak wskazano w wyroku NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, (dostępny w CBOSA) nie budzi wątpliwości, że obowiązek udzielenia informacji publicznej nie ogranicza się tylko do organów naczelnych Polskiego Związku Łowieckiego. Skoro bowiem Związek ten jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych z całego kraju i realizuje zadania publiczne określone w art. 34 ustawy Prawo łowieckie na terenie całego kraju przez m.in. swoje organy, to wniosek o udzielenie informacji z zakresu działalności tych organów może być kierowany do nich bezpośrednio. Szczególnie, gdy wniosek dotyczy udostępnienia informacji będących w jego posiadaniu.

W rozpoznawanej sprawie nie ma sporu pomiędzy skarżącym a organem co do kwestii, że koła łowieckie są innymi podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej. Należy natomiast podkreślić, że zakwalifikowanie określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej" (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2917/15, wyrok NSA z dnia 13.02.2019 r. sygn. akt I OSK 242/17 - publ. CBOSA).

Rekapitulując, nie każda informacja będąca w dyspozycji Koła Łowieckiego "Łoś" bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez to koło w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te bowiem kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, co oznacza, że pozostałą materię, a contrario, uznać należy za dane niebędącą informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Skarżący domagał się w złożonych wnioskach nie informacji publicznej lecz informacji w postaci udostępnienia protokołu z Walnego Zgromadzenia Koła z 25 września 2021 r., na którym procedowano uchwałę w sprawie wykluczenia skarżącego z koła, udostępnienia dokumentacji z postępowań wyjaśniającego, dyscyplinarnego /jakiegokolwiek / jeśli było prowadzone w sprawie, jak w uchwale z 25 września 2021 r., czy też udostępnienia dokumentacji jaką zgromadzono dla potwierdzenia stwierdzenia zawartego w tej uchwale o podejrzeniu działania przez skarżącego na szkodę koła poprzez dyskredytowanie jego zarządu, gospodarki łowieckiej i wykonywania planów polowań, jak też informacji czy jakikolwiek myśliwy, złożył skargę na blokowanie łowiska przez skarżącego oraz czy zarząd koła udokumentował to zgłoszenie, w jaki sposób. Nadto skarżący wystąpił o przekazanie protokołu z posiedzenia Zarządu Koła Łowieckiego z 3 grudnia 2018 r., na którym został zaproszony w celu złożenia wyjaśnień oraz dokumentacji odwołania jakie wniósł Zarząd Koła od Uchwały nr (...) z 9 listopada 2021 r. Zarządu Okręgowego PZŁ do Zarządu Głównego PZŁ w Warszawie. Jak wyjaśnił w złożonej skardze dokumenty te są mu niezbędne jako dowód w sprawie do wniesienia odwołania od uchwały wykluczającej skarżącego z koła łowieckiego, w trybie art. 33 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie, do sądu powszechnego.

Zatem wskazane koło byłoby zobligowane do udzielenia informacji publicznej (bądź odmowy jej udzielenia) pod warunkiem, ze złożone wnioski dotyczyły by informacji publicznej. Jednakże w ocenie sądu żądanie skarżącego nie dotyczy tego rodzaju informacji. Zauważyć bowiem pozostaje, że zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. nie może zostać uznane żądanie realizacji określonych wniosków we własnych indywidualnych sprawach. Przyjmuje się, że konkretne indywidualne sprawy konkretnej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, nie są sprawami publicznymi (por. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 769/12 i podane w nim orzecznictwo, z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 846/12, z 24 października 2012 r. sygn. I OSK 1284/11, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12, sygn. akt I OSK 431/11, sygn. I OSK 1797/10, z 28 października 2009 r. sygn. I OSK 545/09, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. I OSK 947/09, postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 771/11 opubl. w CBOSA; Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka - Ostrowska, "Dostęp do informacji publicznej ", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2012 str. 17). NSA w wyroku z 30 października 2012 r. (sygn. akt I OSK 1696/12, publ. w CBOSA) stwierdził, że pisma składane w indywidualnych sprawach (jak w niniejszej sprawie), przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądana informacja nie powinna być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Należy zatem wyjaśnić, że wprawdzie skarżący powołuje się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, ale w rzeczywistości żądane przez niego informacje mają charakter indywidualny (dotyczą kwestii związanych z wykluczeniem go z grona członków koła łowieckiego oraz dokumentacji, która ma potwierdzać nieuprawnione postępowanie skarżącego). Dokumentacja ta, jak właściwie stwierdził organ w sprawie nie ma jednak charakteru informacji publicznej, bowiem nie dotyczy sprawy publicznej a sprawy o charakterze wewnątrzorganizacyjnym, co nie uprawnia do stosowania zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym miejscu pozostaje nadto wyjaśnić, że nawet gdyby żądane informacje można było uznać za informację publiczną, z którym to stanowiskiem sąd w niniejszej sprawie się nie zgadza, to i tak organ nie miałby obowiązku przekazania wskazanych powyżej dokumentów, bowiem żądanie skarżącego należałoby potraktować w kategorii nadużycia prawa do informacji. W orzecznictwie wskazuje się, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów ( vide: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005r. s. 146-147; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2642/16, wyrok NSA z 23 listopada 2016 r. sygn. I OSK 1601/16, pub. CBOSA). W doktrynie prawniczej oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji, wykorzystania do celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, wykorzystania do szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji (pub. wyrok WSA w Krakowie z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Kr 481/19, wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19, pub. CBOSA).

Nadużycie prawa dostępu do informacji polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Celem u.d.i.p. nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postacie pozyskania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wymienione.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie żądane przez skarżącego informacje nie stanową informacji publicznej, pomimo, że koła łowieckie w zakresie realizowania zadań publicznych są innymi podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej. Jednak z uwagi na zakres żądanych informacji, które dotyczą indywidualnego interesu skarżącego oraz jego osoby, takie informacje nie mogły być uznane za informację publiczną.

Stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej.