Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1669/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Tarno Sędziowie NSA Iwona Bogucka del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2647/14 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2647/14 po rozpoznaniu skargi A. C. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia i ocena prawna.

Wnioskiem z dnia 10 września 2013r. P. Dystrybucja Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren wystąpiła w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dalej: "u.g.n.", o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,6279 ha, stanowiącej własność A. C., poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-M., w tym posadowienie słupa i na podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej nad ww. działką, zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym. Do wniosku załączono mapę z zaznaczonym przebiegiem linii oraz lokalizacją słupa, wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., wypis z rejestru gruntów, odpis księgi wieczystej oraz dokumentację potwierdzającą przeprowadzenie rokowań.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] Starosta Powiatu Ż. orzekł o:

1. ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w M. obręb [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,6279 ha, dla której Sąd Rejonowy w Żyrardowie Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej w dniu wydania decyzji własność A. C., poprzez udzielenie Spółce P. Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-M., w tym na zdemontowanie istniejącej linii i słupa, posadowienie nowego słupa na działce i podwieszenie przewodów nowej linii elektroenergetycznej nad ww. działką zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji, w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w każdą stronę, którego łączna powierzchnia wynosi 0,1216 ha.

2. zobowiązaniu właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych związanych z przebudową napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-M., a także w celu wykonania czynności , a także w celu wykonania czynności związanych z konserwacja, usuwaniem awarii i eksploatacja przedmiotowej linii elektroenergetycznej przy uwzględnieniu zakazów i nakazów wynikających z przepisów prawa.

3. zobowiązaniu P. Dystrybucja Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu inwestycji, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, do ustalenia odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Jeżeli na skutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększy się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że planowane prace są inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego określonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. Jak wynika z załączonego do akt wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. uchwalonego przez Radę Miejską w M. uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. przedmiotowa działka znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług przeznaczonych pod utrzymanie istniejących oraz realizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych oraz istniejących i projektowanych dróg dojazdowych i ciągów pieszo-jezdnych (dyspozycja planu 21 MU/K) oraz na terenach komunikacji przeznaczonych na utrzymanie i poszerzenie istniejących oraz realizację nowych dróg publicznych, węzłów komunikacyjnych, otwartych miejsc publicznych służących obsłudze ww. terenów z niezbędnymi do ich funkcjonowania miejscami do parkowania, zielenią i infrastrukturą techniczną (dyspozycja planu K). Zgodnie z załącznikiem nr 2 do ww. wypisu i wyrysu, wskazującym zasady i warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej dotyczących ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania terenu ustala się m.in. zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejących i projektowanych sieci elektroenergetycznych (WN, SN,NN) napowietrznych i kablowych oraz z istniejących i projektowanych stacji transformatorowych zgodnie z docelowym zapotrzebowaniem w uzgodnieniu i na warunkach zakładu energetycznego, w korytarzach oddziaływania linii EE, linii 15 kV i linii 110 kV, których wielkość określają przepisy odrębne, wszelkie działania inwestycyjne muszą być prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi oraz wymagają one uzgodnień z właściwym zakładem energetycznym.

Organ podniósł, że planowana inwestycja polegać będzie na całkowitym demontażu istniejącej linii elektroenergetycznej, a także wszystkich słupów tej linii oraz wybudowaniu w jej miejsce nowych słupów rurowych stalowych przy częściowym zachowaniu dotychczasowego układu stanowisk słupowych oraz częściowym posadowieniu ich w nowych miejscach, a także na podwieszeniu nowych przewodów stalowo-aluminiowych segmentowych i osprzętu nowej linii elektroenergetycznej. Mająca powstać nowa linia charakteryzować się będzie lepszymi parametrami od linii dotychczasowej. W ocenie organu okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził nowe roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową. Organ wskazał, że przebieg nowo wybudowanej linii nie może ulec przesunięciu, bowiem został on ustalony i usankcjonowany aktem prawa miejscowego - uchwałą Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia [...] maja 2004r. zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta M., a zakres planowanej inwestycji przedstawiono na załączniku mapowym stanowiącym integralną część decyzji i obejmuje demontaż starego słupa i linii elektroenergetycznej oraz posadowienie nowego słupa na działce w innym miejscu oraz wybudowanie nowej linii wraz z osprzętem.

Odwołanie od decyzji Starosty Powiatu Ż. wniosła A. C. podnosząc, że organ I instancji pominął termin, w którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz okres, w którym właściciel zobowiązany jest ją udostępnić, jak również nie dokonano analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela.

Rozpatrując sprawę Wojewoda M. zaznaczył, że planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Porównując wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej działki z przebiegiem planowanej linii, organ II instancji zauważył, że inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zasady i warunki w zakresie infrastruktury technicznej tych terenów zezwalają w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną na modernizację i przebudowę kolidujących z projektowanymi inwestycjami sieci i urządzeń elektroenergetycznych. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji stwierdził, że rokowania przeprowadzone z właścicielem przedmiotowej działki nie zakończyły się podpisaniem umowy cywilno-prawnej. Jak wynika z protokołu z negocjacji z dnia 19 kwietnia 2012r. właścicielowi przedstawiono propozycję ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem w wysokości 1500 zł, na którą A. C. nie wyraziła zgody. Pismem z dnia 28 maja 2013r. inwestor ponownie zwrócił się o wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji proponując wynagrodzenie w kwocie 1000 zł. W piśmie z dnia 12 czerwca 2013r. pełnomocnik właścicielki nieruchomości poinformował inwestora, że jego klientka nie wyraża zgody na udostępnienie nieruchomości w związku z planowaną inwestycją. W dniu 30 lipca 2013r. inwestor przekazał wzór umowy cywilno-prawnej zaznaczając, że brak zgody na zajęcie przedmiotowej nieruchomości spowoduje wystąpienie do starosty o wydanie decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2013r. pełnomocnik właścicielki podtrzymał dotychczasowe stanowisko, a inwestor w piśmie z dnia 4 września 2013r. podtrzymał ofertę zapłaty odszkodowania bez ustanowienia służebności przesyłu w kwocie 1500 zł i poinformował, że kończy rokowania oraz że zostanie wszczęta procedura administracyjna. Organ I instancji w dniu 5 grudnia 2013r. przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której strony nie doszły do porozumienia. W związku z powyższym organ II instancji uznał zarzuty dotyczące braku negocjacji za nieuzasadnione.

Wojewoda zauważył, że w piśmie z dnia 6 marca 2014r. pełnomocnik wnioskodawcy sprecyzował wniosek z dnia 10 września 2013r. wnosząc o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-M., polegające na zdemontowaniu istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, w tym wybudowania w jej miejsce nowego słupa na działce oraz podwieszenie przewodów i osprzętu nowej linii elektroenergetycznej wskazując, że zakres prac związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji nie jest remontem, a przebudową, która zgodnie z Prawem budowlanym jest wykonaniem prac powodujących możliwości zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu.

Organ odwoławczy stwierdził, że mająca powstać linia energetyczna ma się charakteryzować lepszymi parametrami od dotychczasowej, a na załączniku mapowym został wskazany przebieg nowej linii wraz ze wskazaniem posadowienia nowego słupa.

Skargę na decyzję Wojewody M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. C. zarzucając jej naruszenie:

1. art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i udzielenia zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość skarżącej przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, pomimo braku wystarczających podstaw do jej wydania;

2. art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię polegającą na nieprawidłowym, w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni, przyjęciu, że przebudowa to wykonanie prac powodujących możliwość zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, w tym także parametrów charakterystycznych;

3. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności, w tym w szczególności nie wyjaśnienie, czy w następstwie planowanej inwestycji dojdzie do zmiany charakterystycznych parametrów linii elektroenergetycznej oraz brak dokonania analizy w przedmiocie uciążliwości inwestycji dla skarżącej;

4. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organów. Sąd zauważył, że art. 124 ust. 3 ustawy zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu I instancji, w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, rokowania pomiędzy inwestorem i właścicielem prowadzone były zarówno przed wszczęciem postępowania w sprawie, jak i w jego trakcie za pośrednictwem organu I instancji, który w tym celu wyznaczył termin rozprawy administracyjnej. Jak wynika z protokołu negocjacji z dnia 19 kwietnia 2012r. skarżąca nie wyraziła zgody na ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem w kwocie 1500 zł., nie wyraziła jej również podczas negocjacji w dniu 15 listopada 2012r. proponując wykup działki bądź jej części z linią po zapoznaniu się z mapą. W piśmie z dnia 12 czerwca 2013r. skarżąca nie wyraziła zgody na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości w związku z planowaną inwestycją pn. "Przebudowa napowietrznej linii 110 kV relacji Ż.-M." zastrzegając możliwość zmiany stanowiska w przypadku zaproponowania przez inwestora wyższego wynagrodzenia. Po otrzymaniu od inwestora projektu umowy cywilno-prawnej skarżąca w piśmie z dnia 14 sierpnia 2013r. nie wyraziła zgody na jej podpisanie i przystała na zaproponowaną kwotę jednorazowego wynagrodzenia w wysokości 1500 zł, ale za jednorazowe udostępnienie swej nieruchomości, celem definitywnego demontażu, usunięcia na koszt P. Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. nielegalnie usytuowanego słupa energetycznego. Również podczas rozprawy przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 5 grudnia 2013r. strony nie doszły do porozumienia. Nie jest zatem trafny zarzut skarżącej, że decyzja organu I instancji nie została poprzedzona rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie ma przy tym znaczenia zdaniem Sądu okoliczność, że wniosek z dnia 10 września 2013r. został po wszczęciu postępowania sprecyzowany w piśmie z dnia 6 marca 2014r., ponieważ ze znajdującej się w aktach dokumentacji dotyczącej przebiegu rokowań wynika, że skarżąca w sposób kategoryczny odmówiła udostępnienia swojej nieruchomości inwestorowi, żądając usunięcia z niej posadowionego słupa elektroenergetycznego. Nie ma również znaczenia, że osoba, która przedstawiła skarżącej ofertę ustanowienia służebności przesyłu w dniu 20 grudnia 2012r. (K. A.-P.) w tej dacie nie posiadała umocowania do podejmowania działań w imieniu inwestora, gdyż uzyskała je dopiero w dniu 18 lutego 2013r. Jak wynika bowiem z akt sprawy negocjacje prowadzone były również przez osobę prawidłowo umocowaną tj. W. W. (protokół negocjacji z dnia 19 kwietnia 2012r. k. 13 akt administracyjnych i z dnia 15 grudnia 2012r. k . 14 akt administracyjnych)

W ocenie Sądu I instancji organy orzekające w sprawie trafnie wyłożyły treść normy art. 124 ust. 1 u.g.n. i przyjęły, że zawiera ona wymóg ścisłego określenia zakresu ograniczenia. W wyniku tej interpretacji organ I instancji wymóg powyższy spełnił, określając w decyzji zakres ograniczenia z dokładnym jego wskazaniem na mapie stanowiącej załącznik do decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczącego problemu badania, w postępowaniu o wydanie zezwolenia określonego w art. 124 ust. 1 u.g.n., uciążliwości orzekanego ograniczenia dla właściciela nieruchomości, Sąd I instancji podkreślił, że analiza uciążliwości nie może wykraczać poza uregulowanie art. 112 ust. 3 oraz art. 124 u.g.n.

Sąd I instancji podzielił stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 278/10, że okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową.

W skardze kasacyjnej A. A. C. zaskarżyła ww. wyrok w całości podnosząc zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego: art. 6 ust. 2 w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez błędną jego wykładnię, polegająca na nieprawidłowym, w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni, przyjęciu przez WSA w Warszawie, że inwestycją celu publicznego jest samo utrzymanie, czy modernizacja (przebudowa) istniejącej linii elektroenergetycznej podczas gdy konieczność utrzymania istniejących już urządzeń publicznych (bez uprzedniej konieczności budowy takich urządzeń) nie stanowi celu publicznego, a jakim mowa powyżej;

2. naruszenie prawa materialnego: art. 124 ust. 1 w związku z art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy – Prawo przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: P.p.s.a., poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi tj. podniesionego przez Skarżącą zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie kwestii związanej z tym, czy w następstwie planowanej inwestycji dojdzie do zmiany charakterystycznych parametrów linii elektroenergetycznej, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem od tego zależy, czy Wnioskodawca w ogóle mógł wystąpić do starosty z wnioskiem w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.,

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 141 P.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu Skarżącej dotyczącego niezgodności planowanej przez Wnioskodawcę inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego miasta M., a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem okoliczność, czy planowana inwestycja faktycznie zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego warunkuje możliwość wydania przez starostę decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości Skarżącej.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o " zmianę w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 13.01.2015 r. poprzez uwzględnienie wniesionej przez Skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 04.08.2014 r. a co za tym idzie uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody M. nr [...] z dnia [...].06.2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu w Ż.", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 6 u.g.n. zawiera zamknięty katalog działań które stanowią cel publiczny. Jednym z celów jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Skarżącej kasacyjnie przepis ten należy interpretować ściśle. Skoro planowana inwestycja powodować ma jedynie zmianę (podwyższenie) parametrów technicznych i eksploatacyjnych dotychczasowej linii energetycznej w następstwie jej demontażu i wszystkich jej słupów, i następnie wybudowanie w jej miejsce nowych słupków rurowych, przy częściowym zachowaniu dotychczasowego układu stanowisk, to w ocenie skarżącej w/w linia energetyczna jest już wykonana.

Zdaniem Skarżącej oferta złożona w toku negocjacji, co potwierdza treść protokołu negocjacji z dnia 19.04.2012 r. i z dnia 15.11.2012 r., zawierała jedynie dane, które nie były przedmiotowo istotne do zawarcia umowy. Z kolei kolejne oferty dotyczyły przedmiotu innego niż ten którego dotyczy decyzja Starosty Powiatu Ż. z dnia 14.04.2014 r.

W ocenie Skarżącej kasacyjnie uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem oceniając zgodność inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd I instancji powtórzył jedynie za organami, że przedmiotowy plan dopuszcza możliwość "modernizacji i przebudowy kolidujących z projektowanymi inwestycjami sieci i urządzeń elektroenergetycznych, zgodnie z docelowym zapotrzebowaniem".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Odnośnie zarzutów nr 3 i 4, w których zarzuca się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a., to wskazać należy, że przepis art. art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei według art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, stanowi bowiem, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie oraz że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Do przesłanek warunkujących naruszenie tego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem. Z kolei przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, którym uchybiono w postępowaniu administracyjnym a Sąd I instancji nie zauważył tego z urzędu. Ponadto zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż Sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Z kolei odnośnie do naruszenia ar. 141 § 4 P.p.s.a. to w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że rację ma skarżąca kasacyjnie, iż uzasadnienie wyroku w kwestii zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nader oszczędne. Zwrócić jednak należy uwagę, że w części historycznej uzasadnienia wyroku obszernie przytoczono stanowisko organów w kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W swoich rozważaniach Sąd I instancji stwierdza, że podziela stanowisko organów zakresie wykładni art. 124 ust. 1 u.g.n. Zatem nie można uznać, że uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z istotnych elementów oceny legalności decyzji – zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ową lakoniczność wypowiedzi Sądu I instancji w tym zakresie można wytłumaczyć faktem, że owa zgodność zmierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest oczywista. Z kolei odnośnie zarzutu naruszenia art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, a mianowicie podniesionego przez Skarżącą naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., to wyjaśnić należy, że Sąd ocenił stanowisko skarżącej nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331).

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n, który stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Z kolei według art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wskazać należy, że powołany przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie operuje terminologią z przepisów Prawa budowlanego w zakresie określenia charakteru prac. Prawodawca powiada w tym przepisie o zezwoleniu na zakładanie i przeprowadzenie ciągów i przewodów. Jak wynika z wniosku Inwstora inwestycja ma polegać na całkowitym demontażu istniejącej linii elektroenergetycznej, a także wszystkich słupów tej linii oraz wybudowaniu w jej miejsce nowych słupów rurowych stalowych przy częściowym zachowaniu dotychczasowego układu stanowisk słupowych oraz częściowym posadowieniu ich w nowych miejscach. Powołane w art. 6 pkt 2 u.g.n. pojęcie budowy należy rozumieć zgodnie z celem art. 124 ust. 1 u.g.n. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie prace, które służą zakładaniu prowadzeniu lub modernizacji urządzeń przesyłowych czyli budowę, przebudowę, rozbudowę i montaż obiektu budowlanego.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 w związku z art. 124 ust. 3 u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przywołany przepis nie określa formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że P. Dystrybucja S.A. w L. zaprosiła Skarżącą do rokowań, w trakcie których obie strony występowały z ofertami, które jednak ostatecznie nie zostały przyjęte. Pierwsza informacja o prowadzonych rokowaniach jest datowana na 19.04.2012 r. (protokół z negocjacji karta numer 11). W końcowej fazie rokowań K. A.-P., prawidłowo umocowana do działania w imieniu Inwestora od dnia 18.02.2013 r. (karta 9 akt administracyjnych) przedłożyła Skarżącej dwie oferty: pismo z dnia 28.05.2013 r. w którym zaproponowano wynagrodzenie w wysokości 1000 zł, a także pismo z 30.07.2013, w którym zaproponowano kwotę 1500 zł oraz przesłano wzór umowy cywilno-prawnej ze szczegółowymi danymi i warunkami tej transakcji (karty 24-26 akt administracyjnych). W odpowiedzi Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 14.08.2013 r. nie wyraził zgody na podpisanie umowy i przedstawił własne warunki (karta 27 akt administracyjnych). Pismem z dnia 10.09.2013 r. Inwestor złożył wniosek do Starosty Ż. o wydanie decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności (karty 39-40).

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji brak porozumienia stron był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie przez inwestora wniosku do Starosty Ż. o udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Ż. – M., zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Strony przedstawiły warunki, które były dla nich wzajemnie nie do przyjęcia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.