Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 58/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 221 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1 i 3, art. 78
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181 a
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 3 grudnia 2010r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i retrospektywnego zaksięgowania kwoty należnej wynikającej z długu celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 06.06.2005r. w Oddziale Celnym w Prudniku firma: "D." Sp. z o.o. w W., , reprezentowana przez agencje celną: J. S.a. z siedziba w P., filia w P., dokonała zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie towaru procedurą celną dopuszczenia do obrotu. Zgłoszono towar dzianina z włókien syntetycznych o wartości 607,80 USD. Dla zgłoszonych towarów zadeklarowano koreańskie pochodzenie. Do zgłoszenia strona załączyła fakturę handlową nr 1z dn. 18.05.2005r. wystawioną przez firmę S.S.T. CO. LTD - Chiny, certyfikat nieprefencyjnego pochodzenia towaru CERTYFIKATE OF ORIGIN nr 1 zalegalizowany przez władze Korei, ponadto deklarację elementów dotyczących wartości celnej DV1 z dn. 06.06.2005r. i dokument transportowy CMR z dn. 25.05.2005r. Towar zwolniono do zawnioskowanej procedury w dniu 06.06.2005r.

Po zwolnieniu towaru w dniu 20.06.2006r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu wystąpił do właściwych władz Korei o weryfikację certyfikatu pochodzenia CERTYFIKATE OF ORIGIN nr 1 zalegalizowanego przez władze Korei oraz faktury 1z 18.05.2005 r.

W wyniku podjętych działań weryfikacyjnych uzyskano odpowiedź władz Korei zawartą w piśmie z dn. 28.07.2006r., gdzie stwierdzono autentyczność i prawdziwość informacji zawartych w przedstawionych dokumentach oraz załączono fakturę handlową koreańskiego eksportera J.W.T.CO.LTD - KOREA o nr: 1 z dn. 18.05.2005r., która była podstawą do zalegalizowania zweryfikowanego certyfikatu pochodzenia. Przesłana przez władze Korei faktura posiadała taki sam numer i datę wystawienia jak faktura załączona do zgłoszenia celnego nie była jednak wystawiona przez chińskiego eksportera towaru lecz przez firmę z Korei a jako odbiorcę towaru wskazywała firma H.L. - NIEMCY.

Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu, w związku z informacjami uzyskanymi w procedurze weryfikacji, postanowieniem z dn. 11.08.2009r. wszczął postępowanie celne w sprawie wartości celnej towaru dopuszczonego do obrotu zgłoszeniem z dnia 06.06.2005 r. i włączył do akt sprawy dokumenty uzyskane od koreańskiego organu weryfikacji.

Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wyznaczył stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona w piśmie z 25.09.2009r. wypowiedziała się w sprawie tego materiał stwierdzając , że uzyskana w wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia kopia faktury wystawionej przez firmę J.W.T.CO. LTD z Korei nie może stanowić dowodu w postępowaniu celnym i podatkowym z uwagi na zapis § 6 rozporządzenia MF z dn. 20.11.2004r. w sprawie wykonywania czynności kontroli celnej (Dz. U. 255/2004 poz. 2559 ze zmian.). Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu zobowiązał Stronę do przekazania kontraktów handlowych lub innych dokumentów związanych z transakcjami kuna-sprzedaży pomiędzy Stroną a firmą S.S.T. CO. LTD, łącznie z potwierdzeniem dokonania płatności za przedmiotowy towar oraz wszelkich informacji i dokumentów dotyczących powiązań handlowych pomiędzy firmami S.S.T. CO. LTD.; H. C.; H.L.GMBH "D." SP. z o.o.

Odpowiadając na powyższe wezwanie strona w piśmie z dn. 14.10.2009r. stwierdziła, że od firmy S.S.T. CO. LTD. (Chiny) kupowała towary co dokumentowała fakturami, natomiast odbierała zakupione towary z magazynów; firmy H.L.GMEB (Niemcy) .

W dniu 13.01.2010r. strona zapoznała się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu w dn. 31.03.2010r, wydał decyzję, w której retrospektywnie zaksięgował pozostałą do pokrycia kwotę należności wynikających z długu celnego powstałego w związku ze zgłoszeniem celnym (...) z dn. 06.06.2005r. i zmienił dane z pól 22, 46 i 47 zgłoszenia. Decyzją tą organ celny ustalił wartość celną towaru zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, opierając się o wartość transakcyjną towaru wynikającą z faktury uzyskanej od organów weryfikacji z kraju eksportu tj. z faktury koreańskiego eksportera firmy J.W.T.CO.LTD., o nr 1 z dn. 18.05.2005r.

Organ celny po analizie danych zawartych w obu fakturach, certyfikacie pochodzenia oraz w dokumentach uzyskanych od administracji Korei, odmówił wiarygodności danych zawartych w załączonej do zgłoszenia fakturze.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego, pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie licznych przepisów Ordynacji podatkowej, a to art. 121 § 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, oraz art. 29 WKC poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie nieprzetłumaczonej urzędowo faktury eksportera koreańskiego z dnia 18.04.2005 r. (naruszenie ustawy o języku polskim i art. 27 Konstytucji RP) oraz jej niezweryfikowanej urzędowo kopii (§ 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.2004 r. w sprawie wykonywania czynności kontroli celnej (Dz. U. Nr 255 poz. 2559 ze zm.), błędne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie oraz rozważenie materiału dowodowego, błędne przyjęcie za wartość transakcyjną kwoty wskazanej w ujawnionej fakturze 1wystawionej przez firmę J.W.T.CO.LTD., nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i informacji o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania, a szczególności niepouczenie strony o możliwości zwrócenia się do organów o wyjaśnienie powodów wątpliwości odnoszących się do wartości celnej towaru.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów i ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 03.12.2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu, wskazując na istotę spornego zagadnienia sprowadzającego się do wyjaśnienia wartości celnej towaru zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym z dnia 30.05.2005 r. i będącej jej następstwem określenia kwoty długu celnego, powołał przepis art. 29 ust. 1 WKC, zgodnie z którym wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty.

W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do stwierdzenia, że eksporterem przedmiotowego towaru na obszar celny Wspólnoty była koreańska firma J.W.T.CO.LTD., która w dniu 18.05.2005 r. wystawiła fakturę handlową nr 1określającą wartość transakcyjną za towar na kwotę 3039,00 USD. Przeznaczenie przesyłki określano w fakturze wskazując odbiorcę towaru H.L.TRADING GMBH 20547 HAMBURG/NIEMCY oraz deklarując warunki dostawy "CIF HAMBURG". Eksporter ten przed dokonaniem wysyłki zawnioskował do właściwego urzędu w Korei The Korea Chamber of Commerce and Industry o legalizację certyfikatu pochodzenia towaru przedkładając fakturę nr 1 z dn. 18.05.2005r. Certyfikat pochodzenia CERTYFIKATE OF ORIGIN nr 1 został urzędowo zalegalizowany. W certyfikacie tym eksporter określił szczegóły dotyczące transportu (w polu 4) wskazując miejsce wywozu: INCHEON w Korei, miejsce przeznaczenia HAMBURG w Niemczech, datę załadunku 19.0 5.2005r. Wynika z powyższego, że dopiero w dn. 18.05.2005r. lub po tym dniu koreański eksporter firma J.W.T. CO. LTD mógł dokonywać eksportu.

Firma D. Sp. z o.o. do zgłoszenia celnego nr 382020/00/000575 z dn. 06.06.2005r. załączyła wystawioną przez firmę chińską S.S.T. CO. LTD fakturę 1 z dn. 18.05.2005r. która wykazywała ponad 5 krotnie niższą wartość towaru niż wartości transakcyjne określona przez koreańskiego eksportera za ten sam towar.

Obydwie faktury dotyczą tego samego towaru, wskazują skierowanie towaru na rynek Wspólnoty, zostały wystawione przed rozpoczęciem transportu w czasie gdy towar znajdował się jeszcze w Korei, wartości transakcji dokumentowane tymi fakturami są jednak skrajnie różne. Konieczne jest zatem przeprowadzenie analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem wiarygodności informacji zawartych w tych dokumentach oraz analiza możliwości ich wykorzystania dla potrzeb określenia wartości celnej.

Opisane powyżej faktury wskazują, że w dniu 18.05.2005r. koreański eksporter firma J.W.T.CO. LTD wystawiła fakturę na towar o wartości 3039,0 USD z przeznaczeniem dla firmy niemieckiej H. L. GMBH oraz, że w tym samym dniu tj. 18.05.2005r. chińska firma S.S.T. CO. LTD sprzedała przedmiotowy towar polskiej firmie D. Sp. z o.o. ze znaczną stratą za ponad 5 krotnie niższą kwotę.

Potwierdzenie informacji zawartych w fakturze koreańskiego eksportera nastąpiło w wyniku przeprowadzonej weryfikacji CERTYFIKATE OF ORIGIN.

Organ legalizacji przedstawił kpię faktury nr 1 z dnia 18.05.2005 r., którą eksporter dokumentował zawarcie transakcji. Niemożliwa jest sytuacja ażeby w dniu 18.05.2005r. koreański eksporter deklarował w certyfikacie pochodzenia, przed koreańskim organem weryfikującym, zawarcie transakcji z niemieckim kontrahentem w sytuacji gdy nie był już właścicielem towaru. Dodatkowo niewiarygodna jest ponad 5 krotna utrata wartości towaru w sytuacji gdy towar nie został jeszcze wysłany z Korei. Zdaniem organu, analiza treści i okoliczności wydania faktury o nr 1 załączonej do zgłoszenia celnego wskazuje, że załączona do zgłoszenia faktura wystawiona przez chińską firmę S.S.T. CO. LTD jest niewiarygodna. Dlatego też faktura ta nie może stanowić dowodu wartości transakcyjnej za przedmiotowy towar i tym samym nie może służyć do ustalenia wartości celnej zaimportowanego towaru.

Natomiast dane zawarte w fakturze handlowej o nr 1z dn. 16.04.2005r. wystawionej przez faktycznego eksportera tj. firmę J.W.T.CO. LTD z Korei - są wiarygodne, co zostało potwierdzone w procesie weryfikacji. Wartość transakcyjna wykazana w niej może stanowić podstawę do określenia wartości celnej zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ponieważ jest wartością transakcyjną, to znaczy ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towary w związku ze sprzedażą w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Zatem wartość celna przedmiotowego towaru wynosi 3039,00 USD, po przeliczeniu zgodnie z obowiązującym w dniu zgłoszenia kursem 3,3323 PLN/USD wartość ta wynosi 10127,00 PLN. Prawidłowa kwota długu celnego obliczona wg stawki celnej właściwej do zadeklarowanego kodu Wspólnej Taryfy Celnej - 8% wynosi 810,00 PLN. Strona przed zwolnieniem towaru do procedury dopuszczenia do obrotu uregulowała kwotę, cła: 162,00 PLN, Dlatego niezaksięgowana kwota długu celnego wynosi 648,00 PLN .

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie:

- art. 122, art., art. 123 § 1 , art. 200 § 1, art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez organ II instancji do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustosunkowanie się do wniosku dowodowego skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do błędnego jej rozstrzygnięcia,

- art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne i w związku z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim oraz art. 27 Konstytucji RP, poprzez dopuszczenie jako dowodu nieprzetłumaczonej urzędowo na język polski faktury 1 z dnia 18.05 .2005 r. wystawionej przez koreańską spółkę J.W.T. CO. LTD.

- art. 180 § 1 O.p w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2004 r. w sprawie warunków wykonywania czynności kontroli celnej poprzez dopuszczenie dowodu w postaci niezweryfikowej kopii faktury wskazanej wyżej.

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie i rozważenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie dodatkowych czynności dla uzupełnienia tego materiału skutkujące błędnym rozstrzygnięciem sprawy,

- art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez błędne przyjęcie za wartość transakcyjną kwoty wymienionej w kwestionowanej fakturze.

- art. 121 § 2 O.p w zw. z art. 181a ust. 2 Rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającej przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającej Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez nieudzielanie niezbędnych informacji i wyjaśnień dot. przepisów prawa podatkowego.

Uzasadniając zarzuty skarżąca podniosła między innymi, że obcojęzyczne dokumenty nieprzetłumaczone przez tłumacza przysięgłego na język polski nie mogą być dowodem w sprawie jako pozostające w sprzeczności z ustawą o języku polskim i art. 27 Konstytucji RP, a nawet gdyby do takiego przetłumaczenia doszło, faktura ta została błędnie oceniona przez organy i jako taka nie mogła być podstawą rozstrzygnięcia. Zarzucono, że organy zaniechały zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a następnie wszechstronnego rozpatrzenia zebranych dowodów. Przyjęty przez organy stan faktyczny nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach i nie mógł być podstawą rozstrzygnięcia.

Zarzucono brak wyjaśnienia, czy cena ujawniona na fakturze J.W.T.Co. Ltd nie była manipulacją tej firmy, służąc jakimś jej partykularnym interesom, i podniesiono, że fakt przekazania tej faktury przez władze koreańskie nie może dowodzić jej wiarygodności, skoro nie była ona przez nie weryfikowana. Obowiązkiem organów było uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przesłuchanie świadków – osób mających kontakt z towarem, składem celnym w Hamburgu i z samym zainteresowanym, który mógł w postępowaniu złożyć wyjaśnienia. Zarzucono bezpodstawne przypisanie szczególnej mocy dowodowej fakturze otrzymanej od władz koreańskich z równoczesnym brakiem ustaleń w zakresie rzeczywistych rozliczeń stron kontraktu i wystawienia spornej faktury, zaniechanie pouczenia strony o możliwości żądania od organu wyjaśnienia przyczyn wątpliwości co do wartości transakcyjnej. Organy celne bezkrytycznie opierając się na ujawnionej fakturze nie podjęły wszelkich koniecznych kroków w celu dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło w konsekwencji do błędnego określenia wartości celnej i należnego cła.

Postępowanie odwoławcze zostało zakończone z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, czym ograniczono prawo skarżącej do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia 200 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazano, że strona miała w pełni zagwarantowane prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, zaś z uwagi na oparcie się na etapie postępowania odwoławczego w całości na dotychczasowym materiale dowodowym, powstało przekonanie o braku wpływu kolejnej wypowiedzi strony na mające zapaść rozstrzygnięcie. Organ wyznaczył jednakże stronie nowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, również na tym etapie postępowania, jednakże po telefonicznym kontakcie z pełnomocnikiem strony, nabrał przekonania, że nie skorzysta on z prawa do ponownej wypowiedzi. Zwrócono też uwagę na działania Spółki związane ze zmianami jej siedziby, bez powiadamiania organów, co również utrudniało tok postępowania.

W kolejnym piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 8 kwietnia 2011r przedstawiono dodatkową argumentację dotyczącą wskazywanego w skardze zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy dyspozycji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, co według niego, naruszało nie tylko zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu , ale także spowodowało naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

Podkreślono także, iż nieuprawnione są twierdzenia organu o utrudnianiu przez skarżącą toku postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności, a więc zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] stwierdzenie przez Sąd naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje koniecznością uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak nakreślonych kryteriów Sąd określonego powyżej naruszenia prawa się nie dopatrzył, co dało podstawę do oddalenia skargi

Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącej, a dotyczące naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji dyspozycji art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej , co miało polegać na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i dokonanej jego ocenie.

Zawarte w skardze zarzuty zasadniczo koncentrują się na zagadnieniu błędnego przeprowadzenia przez organy celne postępowania dowodowego, w szczególności z uwagi na oparcie się na dokumentach obcojęzycznych, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, co dotyczyło zwłaszcza faktury nr 1z dnia 18.05.2005 r. nadesłanej przez władze koreańskie na skutek weryfikacji świadectwa pochodzenia nr 1 .

W związku z tym zarzutem Sąd stwierdza, że istotnie, wypływająca z art. 27 Konstytucji RP konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy z dnia 07.10.1999r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90 poz. 999 ze zm.) stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski, nakłada wymóg, aby dokumenty mające znaczenie prawne zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej, a więc winny one być dokonywane w języku polskim, co w rezultacie oznacza powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami.

W ugruntowanym orzecznictwie NSA wskazuje się (por. np. wyrok z dnia 10.10.2008 f. I GSK 1088/07), że z powyższej zasady nie można jednak wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji celnej. Dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art. 180 § 1 O.p., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przy wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu celnego polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. glosa do wyroku WSA z 16 stycznia 2004r. III SA 2719/02, PiP 2005/4/317 - t. 1). W związku z omawianym zarzutem Sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód ze złożonego przez organy celne w toku postępowania sądowego urzędowego tłumaczenia faktury z dnia 18.05. 2005 r. o nr. E05-2008. Przedłożone tłumaczenie potwierdziły prawidłowość wniosków i ocen wyprowadzonych przez organy celne obu instancji na etapie postępowania administracyjnego co do uznania za niewiarygodną, przy ustalaniu wartości transakcyjnej wspomnianej faktury.

Na potrzebę przeprowadzenia takiego dowodu, w zgodzie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., zwrócił uwagę NSA w aprobowanym przez Sąd w składzie tu orzekającym wyroku z dnia 10.05.2007r. I GSK 1613/06, a podobne stanowisko wypowiedziano też w wyroku z dnia 26.04.2007 r. III SA/Łd 374/07. W okolicznościach tej konkretnej sprawy Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uznania, iż powyższa wadliwość procesowa mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku istniałaby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Dodatkowo zgodzić się należy z celnym organem odwoławczym, że w handlu międzynarodowym kontrahenci posługują się fakturą jako dokumentem sformalizowanym, ze standartowo określonymi i nazywanymi w języku angielskim rubrykami, gdzie wskazuje się sprzedawcę, odbiorcę, ilość towaru i jego cenę, środek transportu, i inne standartowe dane i że ich znajomość w tym podstawowym zakresie, dostępna jest tak uczestnikom obrotu gospodarczego jak i organom celnym. Są to zatem dane hasłowe, uzupełnione danymi liczbowymi. Istotne dla niniejszej sprawy było porównanie danych liczbowych (niewymagających zasadniczo tłumaczenia) zawartych w kwestionowanej przez stronę fakturze, takich jak numer faktury, data wystawienia, ilość towaru i liczba opakowań, cena jednostkowa, danych adresowych wystawcy i odbiorcy, danych opatrzonych występującymi w handlu międzynarodowym symbolami, np. CIF Hamburg.

Zwrócić też należy uwagę, że skarżąca podważając generalnie możliwość uznania za dowód nieprzetłumaczonego dokumentu, nie przedstawia argumentacji zwalczającej treść tej faktury ustaloną przez organy, a więc nie podejmuje próby wykazania, że to uchybienie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo zarzuca, że nawet gdyby fakturę tę przetłumaczono, to ocena jej treści została przeprowadzona wadliwie ze skutkiem w postaci pominięcia faktury dołączonej do zgłoszenia celnego. Znamienne jest przy tym, że skarżąca domagając się uznania za wiarygodną faktury dołączonej przez nią do zgłoszenia celnego, nie wskazuje, aby jej treść była dla niej niezrozumiała. Strona w odwołaniu jak i w późniejszym piśmie złożonym w ramach wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zgłaszała tego rodzaju zastrzeżeń, pomimo że zapoznawała się z materiałem dowodowym sprawy i zawarła co do niego pisemną wypowiedź ze wskazaniem zarzutów.

Za bezzasadny i pozostający bez wpływu na wynik sprawy należy uznać zarzut o braku weryfikacji kopii faktury poprzez brak poświadczenia jej zgodności z oryginałem. Z art. 180 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego nie można wyprowadzić bezwzględnego zakazu uznania takich kserokopii za dowód, a jedynie obowiązek organów rozważenia, czy istnieją podstawy do przyjęcia zgodności treści tych kserokopii z oryginałami (por. wyrok z dnia 23.10.2007r. I SA/Rz 44/07). Strona może kwestionować wartość takiego dowodu, ale aby uczyniła to w sposób skuteczny, nie może ograniczyć się tylko do podnoszenia generalnej zasady, iż kserokopia dokumentu bez potwierdzenia jej zgodności z oryginałem nie jest dowodem, ale winna uzasadnić swoje stanowisko o braku wartości dowodowej takich kserokopii. Organ odwoławczy wykazał, powołując się na § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.2004 r. W sprawie warunków wykonywania kontroli celnej (Dz. U. Nr 255 poz. 2559 ze zm.), że brak było podstaw do kwestionowania prawdziwości nadesłanego dokumentu jako wiarygodnego dowodu uzyskanego w ramach procedury weryfikującej autentyczność świadectwa pochodzenia, przy równoczesnym stwierdzeniu, że skarżąca nie przedstawiła przekonujących argumentów, iż niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów mogą różnić się w swojej treści od oryginałów i w związku z tym nie mogą stanowić dowodów, na podstawie których organy dokonały ustaleń stanu faktycznego. Snucie przypuszczeń o możliwej manipulacji podmiotu koreańskiego nie może być wystarczającym argumentem podważającym ustalenie organu. Wbrew zarzutom skargi z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, że faktura nie została przez organ odwoławczy uznana za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 O.p., natomiast organ przytoczył szereg okoliczności przemawiających za jego wiarygodnością, co obala zarzut skarżącej o bezkrytycznym uznaniu przez organy za wiarygodną faktury z dnia 18.05.2005r jak i twierdzenie, że ocena dowodów była dowolna.

Organ odwoławczy zasadnie uwzględnił przy ustalaniu wartości transakcyjnej stanowiącej podstawę do określenia wysokości długu celnego fakturę 1z dnia 18.05.2005 r. uzyskaną od podmiotu weryfikującego autentyczność świadectwa pochodzenia importowanego towaru, przedstawiając co do tego logiczne i przekonujące wywody, z odwołaniem się do wiedzy i doświadczenia zawodowego oraz zasad logiki.

W świetle zebranych w sprawie dowodów, wszechstronnie rozpatrzonych i ocenionych we wzajemnym ze sobą powiązaniu organy celne miały pełne podstawy do przyjęcia wartości transakcyjnej wynikającej z faktury 1z dnia 18.05.2005r. przez JA WOON EX Co. Ltd, co nie narusza - wbrew zarzutom skargi - art. 29 WKC. Zgodnie z tym przepisem wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i art. 33, pod warunkami wskazanymi w literach od a) do d) niemającymi w tej sprawie zastosowania, przy czym według ust. 3a) "ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego ( ... )". Tak więc dla przyjęcia za wartość celną zadeklarowanej wartości transakcyjnej muszą być łącznie spełnione przesłanki: faktyczność ceny zapłaconej lub należnej oraz cel wywozu towaru na obszar celny Wspólnoty. Skuteczne zakwestionowanie przez organy celne wiarygodności faktury z dnia 18.05.2005 r. o nr 1 firmy S.S.T. CO. LTD. załączonej do zgłoszenia celnego, wystawionej przez firmę chińską, zaprzecza faktyczności takiej transakcji i jej celowości. W związku z powyższym celem informacji zawartej w tej fakturze nie było więc wartości transakcji zawartej z celem wywozu towaru do Wspólnoty. Tymczasem z faktury koreańskiego eksportera niewątpliwie wynika cel wywozu towaru na rynek Unii Europejskiej (przez Hamburg) a ponadto wartość wykazana w fakturze 1 stanowi niewątpliwie cenę należną za towar wtedy, gdy został on sprzedany na obszar celny Wspólnoty. Zawiera ona kompletne płatności związane z ubezpieczeniem i transportem towaru (warunki dostawy CIF Hamburg), może więc stanowić podstawę do określenia wartości celnej zgodnie z art. 29 WKC, gdyż dane w niej zawarte są wiarygodne.

Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów skargi wskazujących na wady postępowania dowodowego polegające na zebraniu niepełnego materiału dowodowego, braku jego wszechstronnego rozpatrzenia, zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych.

Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 § 1 Prawa celnego na organie administracji ciąży ciężar wykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z zasadą oficjalności. Jednakże brak jest podstaw do twierdzenia, by był to obowiązek absolutny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd o występującej w administracyjnym postępowaniu zasadzie współdziałania strony w gromadzeniu materiału dowodowego, zwłaszcza tam, gdy z określonych ustaleń strona wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, bądź też gdy to wyłącznie ona posiada wiedzę co do określonych faktów lub środków dowodowych. Obciążający organy obowiązek dowodzenia nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż strona, o ile dysponuje dowodami mającymi znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, winna je przedstawić organowi. Jak bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 6.02.2008 r. II FSK 1671/06 (ONSAiWSA 20009/2/29), ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przejawiała, żadnej aktywności dowodowej. Sąd zwraca uwagę, że strona, jako uczestnik konkretnego zdarzenia gospodarczego, winna posiadać wiedzę o jego rzeczywistym przebiegu, i zgodnie z zasadą współdziałania w gromadzeniu materiału dowodowego, winna oferować organom środki dowodowe.

Nie są też zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia w postępowaniu celnym przepisów odnoszących się do realizacji wyrażonej wart. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Zaznaczenia wymaga, że wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zarzuty takie, podobnie jak pozostałe zarzuty o charakterze procesowym, mogą odnosić skutek tylko wtedy, gdy zostanie wykazany istotny wpływ uchybień na wynik sprawy.

Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia w toku postępowania odwoławczego dyspozycji art. 200 § 1 O.p., który z formalnego punktu widzenia jest uzasadniony, w realiach rozpoznawanej sprawy nie mógł jednakże doprowadzić do zamierzonego przez pełnomocnika skutku w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Niewątpliwie, co pośrednio przyznał także Dyrektor Izby Celnej w udzielonej odpowiedzi na skargę, do wydania zaskarżonej decyzji doszło przed upływem wyznaczonego stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenia tego z żadnej mierze nie mogą uzasadniać wskazywane przez organ okoliczności, oparcia decyzji na uprzednio już znanym stronie materiale dowodowym, czy też podjęte przez niego przekonanie, oparte na przeprowadzonych rozmowach telefonicznych o braku zamiaru skorzystania przez stronę z przyznanego jej prawa do wypowiedzenia się w sprawie.

Zdaniem skarżącej powstałe naruszenie spowodowało, że organ orzekał na podstawie niepełnego materiału dowodowego i nie mógł poczynić prawidłowych ustaleń faktycznych.

Na tle opisanej sytuacji zachodzi konieczność rozważenia, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia mogło mieć naruszenie art. 200 § 1 o.p., gdyż nie każde naruszenie prawa procesowego daje podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu, a tylko takie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Istotność" tego wpływu wyraża się w tym, że gdyby do tego naruszenia nie doszło, najprawdopodobniej zapadłoby rozstrzygnięcie odmiennej treści.

Charakter i znaczenie naruszenia omawianego przepisu dla wyniku sprawy było przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, co ostatecznie doprowadziło do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w W. uchwały w składzie 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, w której stwierdzono po pierwsze, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 o.p. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest to podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy, a po drugie, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazano w uzasadnieniu tej uchwały, którą Sąd rozpoznający niniejszej sprawę nie tylko akceptuje,, ale jest też nią związany na mocy art. 187 § 2 w związku z art. 269 § 1 p.p.s.a., w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 o.p. mogło mieć wpływ na jej wynik. Może to uczynić na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Jeżeli natomiast zarzut naruszenia art. 200 § 1 podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Jak wskazał NSA, jeżeli skarżący przed Sądem nie przedstawi istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to oznacza, że naruszenie art. 200 § 1 o.p. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Jak z powyższego wynika, do Sądu należy ocena, na ile istotne dla ostatecznego wyniku sprawy było naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p., do którego doszło w przedmiotowej sprawie wskutek wydania decyzji przed upływem terminu określonego w tym przepisie.

Odnosząc wyjaśnienia zawarte w powołanej uchwale składu 7 sędziów NSA do realiów rozpatrywanego przypadku Sąd stwierdza, że pomimo bezspornego naruszenia art. 200 § 1 o.p. uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z uwagi zatem na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.