Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2162/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
658
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III SAB/Gl 195/20 w sprawie ze skargi T.S. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III SAB/Gl 195/20 oddalił skargę T.S. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z [...] września 2018 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o uznaniu T. S. (dalej "skarżący") za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2018 r. oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazano, że suma okresów o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm.) przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji była krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Gl 11/19 oddalił skargę skarżącego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3387/19 uchylił powyższy wyrok oraz decyzje organów obu instancji w części odmawiającej przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. Odpis powyższego wyroku NSA wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] lipca 2020 r.

Pismem z [...] sierpnia 2020 r. skarżący złożył ponaglenie do organu I instancji stwierdzając, że wyrok NSA wpłynął do PUP w [...] [...] lipca 2020 r., a mimo tego organ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Przedmiotowe ponaglenie wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] sierpnia 2020 r. (nie jak wskazał Sąd I instancji [...] sierpnia 2020 r.), co wynika z datownika na piśmie przewodnim (karta [...]).

Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., (wpływ do organu I instancji [...] sierpnia 2020 r.) Wojewoda [...] nie uwzględnił ww. ponaglenia. W uzasadnieniu stwierdził, że [...] lipca 2020 r. wpłynął do tego organu wyrok NSA, lecz bez klauzuli prawomocności. Natomiast wyrok prawomocny i akta sprawy - I i II instancji otrzymał dopiero [...] sierpnia 2020 r., zaś organ I instancji nie miał podstaw do rozpatrzenia sprawy bez nadania klauzuli prawomocności wyroku i wglądu do akt sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] (dalej "PUP w [...]") wpłynęły akta niniejszej sprawy.

Decyzją z [...] września 2020 r. Prezydent Miasta [...] przyznał skarżącemu prawo do zasiłku od [...] września 2018 r. do [...] marca 2019 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku dla bezrobotnego. Decyzja ta została doręczona skarżącemu [...] września 2020 r. (k. [...] akt adm.).

Pismem z [...] września 2020 r. (nadanym [...] września 2020 r.) skarżący wniósł skargę na bezczynność PUP w [...] w ponownym rozpoznaniu sprawy zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż w doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Definicję legalną bezczynności zawiera art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Z art. 35 § 3 k.p.a. wynika z kolei, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

W ocenie Sądu, w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przepisu tego nie można rozumieć dosłownie, bowiem termin miesięczny od wszczęcia postępowania minął [...] października 2018 r. Należy zatem przyjąć, że wynosi on odpowiednio miesiąc lub dwa, ale jest liczony nie od daty wszczęcia postępowania, lecz od daty, gdy załatwienie to stało się dla organu obiektywnie możliwe - na gruncie przedmiotowej sprawy - od dnia, od którego dysponuje on aktami sprawy umożliwiającymi mu jej rozpoznanie. W ocenie Sądu, powołanego przepisu nie można rozumieć w sposób nakładający na organ obowiązek wydania decyzji rozstrzygającej o prawach lub obowiązkach strony bez znajomości stanu faktycznego sprawy i bez dysponowania dokumentami źródłowymi, pozwalającymi ustalić ten stan faktyczny i sytuację prawną strony. Organ przyznając prawo do zasiłku dysponuje bowiem środkami publicznymi i choćby z tego powodu jest zobowiązany do szczególnie wnikliwego i starannego działania przy wydawaniu decyzji.

Sąd odwołał się do zasad ustalania terminów załatwienia sprawy w przypadku wniesienia odwołania. W takich przypadkach część składów orzekających sądów administracyjnych stoi na stanowisku, że postępowanie odwoławcze zostaje wszczęte z dniem otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Od tego dnia biegnie termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy (tak wyrok WSA w Gdańsku z 16 czerwca 2005 r., II SAB/Gd 58/04 oraz wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2019r., IV SA/Wa 2900/04). Nawet gdyby opowiedzieć się za poglądem przeciwnym, że termin ten biegnie już od dnia wniesienia odwołania, to zauważyć należy, że stosownie do art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Fakt, że organ nie dysponował aktami umożliwiającymi mu merytoryczne załatwienie sprawy niewątpliwie stanowi przyczynę niewliczenia do terminu załatwienia sprawy okresu pomiędzy doręczeniem samego wyroku a doręczeniem kompletnych akt.

Sąd I instancji wskazał, że doręczenie [...] lipca 2020 r. samego tylko wyroku NSA i to – co istotne - do organu II instancji, podczas gdy zobowiązanym do załatwienia sprawy był organ I instancji, nie było wystarczające do uruchomienia biegu terminu do załatwienia sprawy. Jak wynika z pieczęci na piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (k. [...] akt adm.) organ II instancji otrzymał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z aktami sprawy [...] sierpnia 2020 r. i niezwłocznie, tj. pismem z [...] sierpnia 2020 r. doręczonym do PUP w [...] [...] sierpnia 2020 r. przekazał go organowi i instancji. W ocenie Sądu I instancji z tym dniem rozpoczął dla organu I instancji bieg terminu do wydania decyzji, a organ wydał rozstrzygnięcie z jego zachowaniem - [...] września 2020 r.

Sąd nie dopatrzył się także nieprawdziwych - zdaniem skarżącego - twierdzeń zastępcy Dyrektora Wydziału Rodziny i Polityki Społecznej odnośnie dat odbioru pism wskazanych w skardze skierowanej do tegoż Sądu.

Tym samym, Sąd I instancji nie dopatrzył się również bezczynności organu I instancji, stąd skarga podlegała oddaleniu. Także pozostałe jej wnioski - o orzeczeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie od organu sumy pieniężnej w ocenie Sądu okazały się nieuzasadnione. Podobnie nieuzasadnione było zobowiązanie organu do wydania decyzji, skoro została ona wydana jeszcze przed nadaniem w Urzędzie Pocztowym skargi na adres PUP w [...].

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt c oraz art. 151 P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że niezałatwienie sprawy przez organ w terminie z powodu braku w organie akt sprawy administracyjnej przekazanej innemu organowi lub do sądu nie stanowi "niezależnej od organu przyczyny" niezałatwienia sprawy w terminie – co stanowi naruszenie normy z art. 12 k.p.a. oraz 35 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach;

2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Skarżący kasacyjnie ponadto złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1-4 P.p.s.a. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 stycznia 2021 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny jest odpowiedź na pytanie czy w realiach niniejszej sprawy sama treść wyroku bez przekazania organowi akt administracyjnych w przypadku kontynuowania postępowania administracyjnego w sprawie, jest wystarczającą podstawą do wydania przez właściwy organ administracji publicznej rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie obywatela.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że bierne oczekiwanie na zwrot akt administracyjnych do organu nie jest przyczyną niezależną od organu i uzasadniającą zwłokę w załatwieniu sprawy w terminie, a stanowi o jego bezczynności (np. wyrok NSA z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2916/18).

Postanowieniem z 19 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnie w niniejszej sprawie w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazać należy, że skoro w niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przed przystąpieniem do rozpoznania podniesionych zarzutów, konieczne stały się uwagi natury ogólnej w związku ze sposobem sporządzenia skargi kasacyjnej. Zaznaczyć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu I instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej, sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. To strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną (zob. wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2702/16).

Stosownie do art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zgodnie natomiast z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Jak wynika natomiast z art. 7 k.p.a. organ jest związany zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada ta znajduje rozwinięcie w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3387/19 uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Gl 11/19 oraz decyzje organów obu instancji w części odmawiającej przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych wraz z aktami sprawy wpłynął do Wojewody [...] w dniu [...] lipca 2020 r. Zauważyć należy, że uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym był jedynie organ II instancji, tj. Wojewoda [...] i to do tego organu skierowano odpis ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2020r. Natomiast pismem z [...] sierpnia 2020 r. skarżący złożył ponaglenie do organu I instancji z uwagi na niepodjęcie przez organ żadnej czynności w sprawie. Ponaglenie wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] sierpnia 2020 r., czyli z zachowaniem terminu określonego w art. 37 § 4 k.p.a. Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda nie uwzględnił złożonego w sprawie środka odwoławczego. Z akt sprawy wynika również, że po zwrocie akt administracyjnych z Sądu I instancji do Wojewody [...], organ ten pismem z [...] sierpnia 2020 r. (doręczonym PUP w [...] w dniu [...] sierpnia 2020 r.) przekazał przedmiotowe akta wraz z ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego do organu I instancji i od tego dnia organ ten władny był rozpocząć procedowanie w sprawie.

Mając na uwadze wyżej poczynione rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydentowi Miasta [...] nie można zarzucić stanu bezczynności, bowiem od dnia otrzymania akt niniejszej sprawy wraz z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2020 r., tj. 27 sierpnia 2020 r. do dnia wydania przez ten organ decyzji, tj. [...] września 2020 r. upłynęło jedynie [...] dni. Dlatego też, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że z dniem [...] sierpnia 2020 r. rozpoczął swój bieg termin do wydania decyzji, zaś organ I instancji wydał rozstrzygnięcie z jego zachowaniem.

W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego po wydaniu przez organ decyzji organu I instancji, a zatem decyzji nieostatecznej, jednakże zaznaczyć w tym miejscu należy, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 234/18). Data doręczenia decyzji stronie postępowania nie decyduje bowiem o wydaniu (istnieniu) tej decyzji, ale rozstrzyga w związku z treścią art. 110 § 1 kpa o momencie związania treścią decyzji organu, który ją wydał. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie złożenia skargi na bezczynność decyzja organu była już wydana. Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi nie istniał stan bezczynności. Brak możliwości stwierdzenia, że w sprawie organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności, wyklucza konsekwentnie także możliwość oceny czy bezczynność ta miała charakter zwykły czy kwalifikowany oraz wydania orzeczenia w przedmiocie nałożenia na ten organ grzywny bądź przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ppsa. Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 12 i art. 35 kpa w związku z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. W związku z powyższym bezzasadny był również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z uzasadnienia skargi kasacyjnej, naruszenia przywołanych powyżej przepisów skarżący kasacyjnie upatrywał w naruszeniu przepisów wskazanych w pozostałych zarzutach. Tym samym skoro w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia tych zarzutów, to za nieuzasadniony należało również uznać wynikowy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawidłowego modelu kontroli działalności administracji publicznej sprawowanego przez sądy administracyjne.

Mając na uwadze wyżej poczynione rozważania wskazać należy, że w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, tj. w dniu [...] marca 2020r. nie można było już Prezydentowi Miasta [...] skutecznie zarzucić stanu bezczynności, bowiem wobec wydania decyzji w dniu [...] marca 2021 r., złożona w dniu [...] marca 2021 r. była bezzasadna.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącego kasacyjnie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1345/16 stwierdzić należy, że wydany został w odmiennym stanie faktycznym sprawy. W sprawie tej stwierdzono bezczynność organu II instancji, który to organ władny był wydać decyzję w sprawie.

Wskazać ponadto należy, że kwestia możliwości orzekania w przedmiocie bezczynności organu na skutek wniesienia skargi na bezczynność już po wydaniu decyzji była w przeszłości przedmiotem rozbieżnej oceny dokonywanej przez sądy administracyjne. Różnice w orzekaniu skutkowały pojawieniem się wątpliwości interpretacyjnych związanych z dopuszczalnością uwzględnienia skargi na bezczynność organu wniesionej po wydaniu przez ten organ rozstrzygnięcia w sprawie. Spowodowało to konieczność rozstrzygnięcia tej kwestii uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wydaną w składzie siedmiu sędziów. Zgodnie z tą uchwałą, wiążącą w rozpoznawanej sprawie na mocy art. 269 § 1 ppsa, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika to z określonego procesowego rozumienia przewlekłości i bezczynności związanego z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz ograniczeniem czasowym wnoszenia środków zaskarżenia czy praktyczną zasadnością wnoszenia skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania po ustaniu tych stanów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zakończenie postępowania skutkuje ustaniem stanu bezczynności, który miał być przedmiotem kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, która to kontrola miała doprowadzić do usunięcia tego stanu.

Z tych też względów uznać należy, że Sąd I instancji trafnie zastosował art. 151 P.p.s.a. i oddalił skargę strony skarżącej. Brak było bowiem podstaw do stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uwagi na fakt, iż w sprawie niniejszej nie zaistniały naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.