Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 499/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 2 pkt 1, ust. 2a pkt 1 i pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] grudnia 2017 r., nr [...]/16 w odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Na wniosek K. C. (dalej jako "skarżąca") z [...] kwietnia 2016 r. Wójt Gminy K. (dalej jako "organ I instancji") wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku, na działce nr [...], położonej w K. .

Decyzją z [...] lipca 2016 r. Wójt Gminy K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że działka nr [...] położona na jest na gruntach rolnych klasy RIIIa oraz RIIIb. Powyższy obszar był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, pod tereny upraw polowych i nie został poddany procedurze zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z [...] września 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z 23 lutego 2017 r., II SA/Lu 1131/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2016 r. W uzasadnieniu sąd podniósł, że Kolegium nie wyjaśniło, w jaki sposób i na podstawie jakich materiałów planistycznych lub zapisów planu ustalono, że działka skarżącej położona była na terenach upraw polowych, a nie terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług. Sąd wskazała, że w aktach znajduje się nieczytelny rysunek planu.

Decyzją z [...] czerwca 2017 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z [...] lipca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, decyzją z [...] października 2017 r. organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Wójt Gminy K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że będąca przedmiotem postępowania działka nr [...] położona na jest na gruntach rolnych klasy RIIIa oraz RIIIb. W planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowywaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), powyższa działka była w całości przeznaczona pod tereny upraw polowych, oznaczone symbolem A60RP, nie została zatem poddana procedurze zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze. Organ stwierdził, że planowana inwestycja nie spełnia łącznie warunków umożliwiających ustalenie warunków zabudowy, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), dalej jako "u.p.z.p.". Wobec niespełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym, organ odmówił ustalenia warunków zabudowy.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, organ II instancji decyzją z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że objęta wnioskiem działka nr [...], należy do gruntów ornych klasy RIIIa i RIIIb. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedmiotowy obszar stanowiły uprawy polowe (oznaczenie A60RP), nie został on więc poddany procedurze zmiany przeznaczenia gruntów z rolnych na nierolnicze. Działki [...] i [...] oraz [...], [...] i [...] obręb K., Gmina K., pomimo zlokalizowania w tym samym pasie gruntu, co działka skarżącej, uzyskały w nieobowiązującym planie miejscowym inne przeznaczenie, jeśli nie w całości, to przynajmniej w takiej części, która co do zasady umożliwia ich zabudowę. Organ wskazał, że działka nr [...] to w części południowej tereny A 152 MNu umożliwiające zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług, działka nr [...] to w części północnej tereny A 153 MNu umożliwiające zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług, zaś działki nr [...], [...] i [...] to tereny A 153 MNu umożliwiające zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług.

Organ odwoławczy rozważył spełnienie warunków wskazanych w art. 7 ust. 2a w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm.). Organ stwierdził, że działka skarżącej nie spełnia wskazanych w art. 7 ust. 2a pkt 1 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych warunków, ponieważ grunty rolne objęte działką nr [...] znajdują się w odległości powyżej 50 m od drogi publicznej. Powyższe uzasadniało odmowę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej działki, jako wymagającej uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne.

K. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżyła decyzję organu odwoławczego z [...] marca 2018 r. i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak wykonania przez organ administracji okoliczności wskazanych przez SKO w decyzji z [...] października 2017 r.;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", polegające na niewyjaśnieniu wszystkich aspektów sprawy, zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, poczynieniu dowolnych i niezgodnych z zasadą prawdy obiektywnej ustaleń faktycznych, bez zachowania ustawowego obowiązku wyczerpującego, wnikliwego i wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 4 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i ocenę, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niemożliwe ze względu na brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że do akt sprawy nie dołączono czytelnego i przejrzystego załącznika graficznego do nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wszystkich wypisów uchwał dotyczących nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, określających położenie terenów upraw polowych i terenów przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług. Organ nie uzupełnił również analizy urbanistycznej.

Skarżąca podniosła, że teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi, teren jest uzbrojony i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Około 20 działek położnych wzdłuż drogi nr [...] jest zabudowanych, wobec co najmniej jednej została wydana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Działka skarżącej położona jest w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej. Działka nr [...] bezpośrednio graniczy od strony zachodniej z zabudowaną domem jednorodzinnym działką nr [...], natomiast od strony wschodniej z działką nr [...].

Skarżąca podkreśliła, że planowana inwestycja jest dostoswana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, na działce ewidencyjnej nr [...], położonej w K..

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), dalej w skrócie: "u.p.z.p".

Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Jest poza sporem, że działka skarżącej położona jest na terenie, na którym nie obowiązuje plan miejscowy.

Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.);

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odmawiając wydania warunków zabudowy organ uznał, że planowana inwestycja nie spełnia warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Stanowisko organu jest prawidłowe. Z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wynika, że w przypadku gruntów rolnych i leśnych, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe tylko wówczas, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Jest poza sporem, że działka skarżącej to grunty rolne. W pierwszej kolejności zbadania wymagało więc, czy dla terenu, na którym położona jest działka skarżącej obowiązywał plan miejscowy, który utracił moc na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., a jeśli tak, czy teren ten nie został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia, uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego.

Z prawidłowych ustaleń organów wynika, że działka skarżącej położona jest na terenie, na którym obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzony uchwałą nr [...] Gminnej Rady N. K. z [...] stycznia 1988 r. (Dziennik Urzędowy Województwa L. Nr [...] z dnia [...] marca [...] r.), zmieniany uchwałami z 1990 r., z 1993 r. oraz z 1994 r. (k. 169 akt adm.). Nie budzi wątpliwości, że plan ten utracił moc na podstawie art. 67 wskazanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

Prawidłowe jest także ustalenie organu, że w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego działka skarżącej przeznaczona była pod uprawy polowe, oznaczone symbolem A60RP, nie uzyskała zatem zgody na zmianę przeznaczenia na cele inne niż rolne.

Kwestia przeznaczenia działki w planie, który utracił moc, była przedmiotem szczegółowego kilkakrotnego badania organów obu instancji, ponieważ skarżąca kwestionowała ustalenie, że jej działka położona jest na terenie upraw polowych, podnosząc, że załącznik graficzny do planu, znajdujący się w aktach jest nieczytelny. Należy więc wyjaśnić, że o ile załącznik graficzny (fragment rysunku planu) dołączony do akt, gdy sprawa rozpoznawana była przez organy po raz pierwszy mógł wydawać się mało czytelny, o tyle załączniki graficzne dołączane do akt w toku prowadzonego ponownie postępowania nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że działka skarżącej, oznaczona numerem [...], położona jest na terenie upraw polowych A60RP (k. 135, 168, 169 akt adm. organu I instancji, k. 12-33 akt organu II instancji). W szczególności zwrócić należy uwagę, że na k. 135 akt organu I instancji znajduje się fragment rysunku planu w powiększeniu ze skali oryginalnej 1:10000 do skali 1:5000. Na tym powiększeniu granice działki nr [...] zostały oznaczone kolorem czerwonym i widać wyraźnie, że działka znajduje się w obszarze upraw polowych. Wprawdzie w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej znajdują się tereny oznaczone symbolami A152MNu i A153MNu, dopuszczającymi zabudowę, jednak ta zmiana przeznaczenia dotyczy tylko niektórych działek lub ich części, nie dotyczy jednak działki skarżącej. Podkreślić należy, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada, dlaczego w nieobowiązującym planie miejscowym dokonano określonego przeznaczenia poszczególnych terenów. Bez znaczenia jest zatem okoliczność, dlaczego działka skarżącej nie znalazła się w na terenach oznaczonych symbolami A152MNu lub A153MNu.

Podsumowując stwierdzić należy, że organ prawidłowo, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że działka nr [...], stanowiąca grunty rolne nie została objęta zgodą na zmianę przeznaczenia, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc, co oznacza obowiązek zbadania, czy teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161).

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, który określa przypadki, gdy zgoda taka nie jest wymagana.

Wobec powyższego w niniejszej sprawie należało ocenić, czy działka ewidencyjna [...] spełniała warunki, które wyłączają konieczność uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Zgodnie z art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Organy dokonały prawidłowych ustaleń w tym zakresie i słusznie uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podkreślenia wymaga, że zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi nie jest wymagana tylko wówczas, gdy warunki określone w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, spełnione są łącznie. Niespełnienie choćby jednego tylko warunku oznacza, że nie zachodzą przesłanki zastosowania tego przepisu.

Prawidłowo organ ustalił, że grunty rolne wchodzące w skład działki skarżącej nie spełniają warunków z art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ znajdują się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej. Z akt sprawy wynika, że działka [...] przylega bezpośrednio do drogi wewnętrznej położonej na działce ewidencyjnej [...]. Najbliższa droga publiczna, droga gminna nr [...], znajduje się w odległości ok. 270 m od działki [...] Okoliczność, że grunty rolne wchodzące w działki ewidencyjnej [...] położone są w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej nie jest kwestionowana przez skarżącą. Skarżąca przyznaje, że w 2016 r. złożyła do Urzędu Gminy w K. wniosek o wydanie uchwały w przedmiocie zaliczenia drogi wewnętrznej położonej na działce nr [...] do dróg gminnych i uznanie jej za drogę publiczną.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że organ nie dołączył protokołu obrad Rady Gminy K. w przedmiocie projektu uchwały w sprawie zaliczenia drogi wewnętrznej położonej na działce ewidencyjnej [...] w miejscowości K. do kategorii dróg gminnych. W aktach sprawy znajduje się kserokopia protokołu nr [...] z obrad [...] sesji Rady Gminy K. z dnia [...] września 2017 r. (k.124-130 akt adm.). Z protokołu wynika, że uchwała w wyżej wymienionej sprawie nie została podjęta. Nie ma więc żadnych podstaw do kwestionowania ustaleń organu w kwestii odległości działki skarżącej od drogi publicznej. Działka nr [...] stanowi bowiem nadal drogę wewnętrzną.

Nieuzasadniony jest również zarzut, że organ I instancji nie załączył czytelnego i przejrzystego załącznika graficznego do nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już była o tym mowa, w aktach administracyjnych sprawy znajdują się czytelne załączniki graficzne do nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z map wyraźnie wynika, że działka ewidencyjna [...], której granice na mapach są oznaczone czerwonymi liniami, w całości znajduje się na terenie, który w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony był pod tereny upraw polowych A60RP (teren ten jest oznaczony na mapie na k. 135 na zielono). Dodać należy, że organ odwoławczy zwrócił się również do Wójta Gminy K. o przedstawienie wypisów z planu dotyczących działek położonych w sąsiedztwie działki skarżącej (działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]), z których wynikałoby, jakie tereny wyłączone zostały z terenów rolniczych objętych symbolem A60RP oraz w jaki sposób wyznaczony został obszar A60RP (k. 10 akt adm. organu II instancji). W aktach organu odwoławczego znajdują się wypisy z planu wraz z załącznikami graficznymi dotyczącymi wszystkich wymienionych działek (k. 12 - 33). Bezpodstawne są zatem zarzuty dotyczące nierozważenia okoliczności wskazanych w decyzji Kolegium z [...] października 2017 r.

Bezpodstawne są także zarzuty skargi dotyczące analizy urbanistycznej. Wbrew zarzutom skargi analiza urbanistyczna z dnia [...] listopada 2017 r. została sporządzona przez uprawnioną osobę oraz zawiera analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z analizy wynika wprost, że działka nr [...] nie spełnia łącznie warunków określonych w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Teren wymaga zatem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dodać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenia takiego nie można więc dokonać w decyzji o warunkach zabudowy.

Bez znaczenia jest zatem podniesiona w skardze okoliczność, że planowana inwestycja jest pod względem architektonicznym i urbanistycznym dostosowana do zabudowy istniejącej w sąsiedztwie na działkach o innym przeznaczeniu.

Bezpodstawny jest również zarzut, że organ nie ustalił, czy działka ma dostęp do drogi publicznej. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy istnienie dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie jest kwestionowane. W powołanym przepisie chodzi bowiem o dostęp, który zapewnić mogą także drogi wewnętrzne, co w rozpoznawanej sprawie ma miejsce.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków wskazanych w pkt 1 - 5. Ustalenie, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 oznacza, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana. Zbędne są zatem szczegółowe rozważania co spełnienia pozostałych warunków, aczkolwiek zauważyć należy, że warunki te były przedmiotem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzonej przez uprawnioną osobę.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji szczegółowo i wszechstronnie ustaliły stan faktyczny, przez co spełniły wymagania określone w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy wyczerpująco zebrały materiał dowodowy, a po jego należytym rozważeniu wydały prawidłowe rozstrzygnięcia oparte na właściwej podstawie prawnej wraz z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są całkowicie nieuzasadnione.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).