Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 478/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku usługowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie PINB dla miasta W. wymierzające skarżącej karę pieniężną w wysokości 90.000 zł w związku ze stwierdzeniem nielegalnego użytkowania budynku usługowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale także o wstrzymanie jego wykonania. Na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia podniesiono, że wymierzona kara jest dolegliwa dla spółki i może w znaczący sposób wpłynąć na dalszy bieg jej funkcjonowania, a nawet doprowadzić do utraty przez nią płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto Sąd przyjął, że wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zostało wykazane niebezpieczeństwo, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia poprzez uiszczenie kwoty 90.000 zł wyrządzi spółce znaczną szkodę. Tym bardziej we wniosku nie wykazano, że wykonanie postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki. We wniosku nie podano, jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa spółki i nie wykazano, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wpłynie na tę sytuację negatywnie w stopniu wskazanym w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważył przy tym, że strona skarżąca o skutkach wykonania zaskarżonego postanowienia wyraża się hipotetycznie, co dodatkowo oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe Sad na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.