Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2350/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta~Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części,  w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wieliczka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 387/21 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. nr XVII/232/2016 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B" 1. uchyla punkt I zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do terenów oznaczonych symbolami 15U, 37U, 5U, 22UP, 33UP; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Gminy Wieliczka kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 maja 2021 r., II SA/Kr 387/21, w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego (dalej Wojewoda) na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "B" - I. stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały i rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami 15U, 37U, 5U, 22UP, 33UP, 9MW; II. stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały i rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny oznaczone symbolami: 5MW, 6MW, 7MW, 52MN.2, 45MN.2, 47MN.2 – w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie ochronnej od linii energetycznej 110 kV; III. stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały i rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny oznaczone symbolami: 15MN.1; 21MN.1; 19MN.1; 18MN.1; 33MNO; 22MN.1; 17MN.1; 11MN.1; 1ZC; 10MN.1; 3MNO; 7MN.1; 3MN.1; 6MN.1 - w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie ochronnej od linii energetycznej 220kV; IV. stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały i rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny oznaczone symbolami: 56MN.2; 63MN.2; 64MN.2; 66MN.2; 65MN.2 - w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie kontrolowanej od istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia; V. stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały w zakresie § 27 ust. 3 pkt 2 lit. a; § 30 ust. 3 pkt 2 lit. a, § 32 ust. 3 pkt 2 lit. a; § 34 ust. 5 pkt 16; § 37 ust. 3 pkt 2 lit. a; § 38 ust. 3; § 40 ust. 4 pkt 4 lit. a; § 44 ust. 4 pkt 3 lit. a; § 50 ust. 4 pkt 2; VI. stwierdził nieważność § 29 ust. 2 pkt. 1 części tekstowej zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "stanowiącego maksymalnie 50% powierzchni użytkowej budynku" oraz § 30 ust. 2 pkt 1 w zakresie słów: "stanowiącego maksymalnie 50% powierzchni użytkowej budynku"; VII. w pozostałym zakresie skargę oddalił; VIII. zasądził od Gminy Wieliczka na rzecz Wojewody zwrot kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wieliczka - obszar B w części oraz wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części:

a) w zakresie części tekstowej: § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), b), c), d); § 14 ust. 1 pkt 3 lit. a), b); § 14 ust. 1 pkt 5; § 14 ust. 1 pkt 6; § 14 ust. 1 pkt 7; § 15 pkt 13; § 16 ust. 2 pkt 7; § 26 ust. 5 pkt 16; § 27 ust. 3 pkt 2; § 29 - ewentualnie, gdyby zakwestionowanie całego § 29 zostało uznane za zbyt daleko idące: § 29 ust. 2 pkt 1 oraz § 29 ust. 5 pkt 15; § 30 - ewentualnie, gdyby zakwestionowanie całego § 30 zostało uznane za zbyt daleko idące: § 30 ust. 2 pkt 1, oraz § 30 ust. 3 pkt 1 i 2; § 31 ust. 4 pkt 15; § 32 ust 3pkt 1 i 2; § 33 ust. 4 pkt 13; § 34 ust. 5 pkt 16 i 18; § 35 ust. 4 pkt 10; § 36 ust. 3 pkt 1; § 37 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a); § 38 ust. 3 i 4; § 39 ust. 4 pkt 11; § 40 ust. 4 pkt 4 i 10; § 41 ust. 4 pkt 2 i 7; § 42 ust. 4 pkt 3 i 9; § 43 ust. 3 pkt 8; § 44 ust. 4 pkt 3 i 8; § 45 ust. 4 pkt 6; § 50 ust. 4 pkt 2;

b) w zakresie części graficznej:

- 15U; 37U; 5U; 22UP; 33UP; 9MW;

- 6.MN.1, 3.MN.1, 7.MN.1, 10-11.MN.1, 30.MN.1, 17-21.MN.1, 15.MN.1 - obszar sołectwa Gołkowice

- 44-45 MN.2 oraz 47 MN.2 - w miejscowości Sułków, 5-7 MW - w miejscowości Strumiany, 52MN.2, 41MN.2, 43MN.2,15US, 139MNO - w miejscowości Zabawa:

- 56 MN.2, 63-66 MN.2 - w miejscowości Węgrzce Wielkie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie częściowo uwzględnił skargę.

Sąd wskazał, że Rada Miejska w Wieliczce przystąpiła do sporządzania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 20 grudnia 2007 r., zatem zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która weszła w życie 21 października 2010 r., przy sporządzaniu oraz obecnej kontroli sądowej ww. planu miejscowego znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.80.717 ze zm.; dalej u.p.z.p.), tj. w brzmieniu sprzed 21 października 2010 r. Wszystkie dalej przywoływane w uzasadnieniu przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczą tego właśnie stanu prawnego.

W pkt. I wyroku Sąd stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały i rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami 15U, 37U, 5U, 22UP, 33UP, 9MW ze względu na brak zgodności ww. obszarów z ustaleniami Studium, według którego obszary te położone są w terenach oznaczonych symbolem MN. Jak wynika z załączonego do akt planistycznych dokumentu Studium (cz. II, Kierunki Rozwoju Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka), symbolem MN opisane zostały "Obszary zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z przewagą zabudowy jednorodzinnej" (str. 39 - 42). Sąd zwrócił uwagę, że choć rozdział Studium opisujący tereny MN odnosi się do zabudowy mieszkaniowej "z przewagą" zabudowy jednorodzinnej, to zasadniczo cała jego treść dotyczy takiej właśnie zabudowy, tj. jednorodzinnej. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej można lokować – pozostając w zgodzie ze Studium – tereny, których przeznaczenie to składy, magazyny, hotele, gastronomia, obiekty biurowe, konferencyjne, wystawiennicze oraz usługi o szeroko rozumianym charakterze użyteczności publicznej (budynki i obiekty z zakresu administracji, oświaty, kultury, zdrowia, domy pomocy społecznej, kościoły i inne przewidziane w planie miejscowym). Równocześnie funkcję mieszkalną przewidziano jedynie jako "bezpośrednio związaną z obsługą i dozorem obiektów z zakresu przeznaczenia podstawowego". W Studium zatem dla terenów MN i w planie miejscowym dla terenów 15U, 37U, 5U, 22UP, 33UP przewidziano zupełnie odrębne przeznaczenie i funkcję terenu. Natomiast teren oznaczony w planie symbolem 9MW, zgodnie z § 24, to teren o podstawowym przeznaczeniu dla: zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; zabudowy i zagospodarowania towarzyszącego zabudowie wielorodzinnej i funkcjonalnie z nią związanego (budynki garażowe, gospodarcze, zieleń urządzona, obiekty i urządzenia sportu i rekreacji (np. place zabaw, boiska itp.), nie wydzielone na rysunku planu drogi dojazdowe i wewnętrzne, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, obiekty małej architektury, ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: usług wbudowanych w budynki wielorodzinne, lokalizowanych w parterach budynków; zabudowy usługowej wolnostojącej, w tym zabudowy usług z zakresu oświaty, kultury i zdrowia, zlokalizowanej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce; zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej; obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, garaży podziemnych. Warunki zagospodarowania terenu ustalono w § 24 ust. 5, zgodnie z którym łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie może przekroczyć 40% wyznaczonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania; wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60%; wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie może być niższy niż 40%; powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych nie może być mniejsza niż 1000 m², szerokość nowo wydzielonych działek nie może być mniejsza niż 16m; maksymalna liczba kondygnacji nadziemnych w budynkach wielorodzinnych nie może przekraczać 5 kondygnacji; wysokość budynków nie może przekraczać: 16m dla budynków wielorodzinnych i usługowych o dachu płaskim, 18m dla budynków wielorodzinnych i usługowych o dachu dwuspadowym lub wielospadowym, 11m dla budynków mieszkaniowych jednorodzinnych. Oznacza to, że obszar określony w zaskarżonym planie miejscowym symbolem 9 MW znacznie odbiega w swoich ustaleniach od tego co przewidziano w Studium dla obszaru MN. Zabudowa jednorodzinna w zaskarżonym planie jest tylko zabudową dopuszczalną, a nie przeważającą. Przewidziano usługi wbudowane w partery budynków wielorodzinnych oraz zabudowę usługową wolnostojącą. Powierzchnia biologicznie czynna wymagana zgodnie ze Studium to co najmniej 70%, podczas gdy w planie ustalono 40%. W planie przewidziano też budynki (wielomieszkaniowe) znacznie wyższe niż w Studium, tj. 18 i 16 m, a także większą liczbę kondygnacji, tj. 5 w miejsce przewidzianych w Studium dwóch i użytkowego poddasza. W planie ustalono także znacznie większe powierzchnie minimalne dla nowo wydzielanych działek, tj. 1000 m, podczas gdy w Studium największa powierzchnia to 600 m. Przewidziano też obiekty charakterystyczne dla zabudowy wielorodzinnej jak garaże podziemne, drogi wewnętrzne, zabudowę usługową z zakresu oświaty, kultury i zdrowia. Innymi słowy są to typowe ustalenia dla zgrupowania zabudowy wielorodzinnej, gdy Studium przewiduje w tym obszarze funkcję jednorodzinną.

W pkt. II, III i IV wyroku Sąd stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały i rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały, w części obejmującej tereny oznaczone wskazanymi tam symbolami w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie ochronnej od linii energetycznej 110 kV; w strefie ochronnej od linii energetycznej 220kV oraz w strefie kontrolowanej od istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia. W zaskarżonym planie tereny oznaczone symbolami MN, MNO, ZC oraz MW przeznaczone są w całości pod zabudowę, a ze Studium wynika, że tereny leżące wewnątrz stref ochronnych były wyłączone z zabudowy poprzez przeznaczenie ich na tereny rolnicze lub zieleni nieurządzonej oraz zaznaczenie ich symbolami Z lub R, w których obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej oraz wprowadzania funkcji niezwiązanych bezpośrednio z terenami zielonymi, przy dopuszczeniu budowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (str. 64-65, część II Studium). W planie tylko częściowo zachowano takie przeznaczenie terenów wewnątrz linii rozgraniczających strefy ochronne lub strefę kontrolowaną, natomiast pozostała ich część umiejscowiona została w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną oraz w terenie cmentarza (ZC1), w którym to obszarze plan (§ 41 ust. 3 pkt. 2) również przewiduje zabudowę kubaturową - związaną z obsługą cmentarza (budynki gospodarcze i administracyjne). Sąd wyjaśnił, że na rysunku planu (sekcja VII) tylko "pionowa" nitka gazociągu przebiega przez tereny przeznaczone pod zabudowę - 56MN.2; 63MN.2; 64MN.2; 66MN.2; 65MN.2; natomiast pozostałe sieci gazociągowe i ich strefy kontrolowane położne są w terenach oznaczonych symbolem Z, a zatem pozostają w zgodności ze Studium. Wojewoda w skardze żądał stwierdzenia nieważności wszystkich terenów wymienionych w pkt. II, III oraz IV wyroku w całości, jednak zdaniem Sądu jest to żądanie za daleko idące. Z tego względu stwierdzono nieważność, jako niezgodnych ze Studium, tylko tych części obszarów, które znajdują się wewnątrz stref ochronnych od linii energetycznych i strefy kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia, a w pozostałym zakresie skargę oddalono.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Wieliczka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie punktów I, II, III, IV oraz rozstrzygnięcia o kosztach i w tym zakresie oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie ww. punktów i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2021.137), art. 133 § 1, art. 134 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na:

a) nie ustaleniu, że obszary 15U, 37U, 5U, 22UP, 33UP stanowią niewielkie tereny usługowe w miejscach z zapewnioną dogodną dostępnością komunikacyjną -występowanie których dopuszcza Studium na obszarach MN,

b) błędnym ustaleniu, że obszar 9 MW nie powstał w wyniku korekty granic pomiędzy terenami MN i MW, dopuszczalnej w myśl zapisów Studium,

c) nie ustaleniu, że wyłączenie z zabudowy terenów leżących wewnątrz stref ochronnych linii energetycznych oraz gazociągu wysokiego napięcia przewidziane przez Studium następuje poprzez inne ustalenia planu,

2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., polegającą na wadliwym rozumieniu, że z przepisów tych wynika obowiązek dosłownego przeniesienia zapisów Studium do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym, że za niezgodność pomiędzy Studium a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego można uznać:

a) utworzenie niewielkich obszarów usługowych U i UP na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe w Studium, w sytuacji gdy Studium dopuszcza w zakresie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej funkcję usługową w miejscach z zapewnioną dogodną dostępnością komunikacyjną,

b) zastosowanie korekty granic pomiędzy obszarami, dopuszczonej przez Studium,

c) wyłączenie z zabudowy terenów leżących wewnątrz stref ochronnych linii energetycznych oraz gazociągu wysokiego napięcia, przewidziane przez Studium, nie poprzez określenie tych obszarów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako terenów zielni nieurządzonej Z ale poprzez inne ustalenia planu, określające granice stref,

gdy tymczasem prawidłowa wykładnia ww. przepisów wskazuje, że Studium winno określać zakres ustaleń planu, oraz jego ogólne założenia, natomiast konkretyzacja tych ustaleń następuje w dalszej fazie prac planistycznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a jednocześnie, że zapisy Studium nie muszą być bezpośrednio przeniesione do planu,

3) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., polegające na stwierdzeniu nieważności planu, ze względu na fakt, że plan w narusza zapisy studium, w sytuacji gdy naruszenia studium nie miały miejsca.

4) w związku z powyższymi zarzutami naruszenie art. 151 p.p.s.a. polegające na nie oddaleniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były trafne i nie w całości podlegała ona uwzględnieniu.

Uzasadnione były zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieprawidłowości punktu I zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do terenów oznaczonych symbolami 15U, 37U, 5U, 22UP i 33UP.

W stosunku do tych terenów zauważyć wypada, że są one stosunkowo niewielkie, usytuowane wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy drogach, a więc w miejscach, które można uznać, iż mają zapewnioną dogodną dostępność komunikacyjną. Biorąc zatem pod uwagę, że studium dopuszcza w zakresie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej funkcję usługową, która "może się pojawić w pierwszej kondygnacji nadziemnej wraz z odrębnym wejściem oraz w miejscach z zapewnioną dogodną dostępnością komunikacyjną lub w charakterystycznych ośrodkach usługowych przy głównych ciągach pieszych", podzielić należy stanowisko skarżącej kasacyjnie Gminy, że w odniesieniu do terenów 15U, 37U, 5U, 22UP i 33UP nie doszło do niezgodności planu ze studium. Mając na uwadze przywołaną wyżej treść studium oraz fakt, iż organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego, podzielić należy stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej funkcja usługowa może być usytuowana nie tylko "w pierwszej kondygnacji nadziemnej wraz z odrębnym wejściem", ale również poza zabudową jednorodzinną "w miejscach z zapewnioną dogodną dostępnością komunikacyjną", jak również "w charakterystycznych ośrodkach usługowych przy głównych ciągach pieszych". Uwzględniając brzmienie omawianej regulacji zawartej w studium oraz fakt jej autointerpretacji dokonanej przez organ stanowiący gminy nie można podzielić stanowiska WSA, że wszystkie te warunki muszą zachodzić łącznie. W tym zakresie skarga kasacyjna jest więc uzasadniona i podlega uwzględnieniu.

Zgodzić się natomiast należy z Sądem I instancji, że teren 9MW nie może być uznany za korektę granic pomiędzy terenami MN i MW oraz za naturalne przedłużenie terenu 8 MW, skoro teren 9 MW jest co najmniej 3 razy większy od terenu 8 MW. Jak prawidłowo wywodził WSA, korekta granic nie polega na wyznaczeniu i projektowaniu całego obszaru planu w zupełnie innym przeznaczeniu niż to przewiduje studium, ale na odpowiednim poszerzeniu lub zmniejszeniu obszarów w planie względem tego, co zaprojektowano w studium. Sąd I instancji trafnie przy tym wskazał, że obszar 9 MW jest dużym, nowym obszarem o odmiennym przeznaczeniu i całkowicie innych zasadach zagospodarowania w stosunku do tego co przewiduje studium dla terenów MN. Nie przecząc, że wśród wskazanych w studium przykładowo ("w szczególności") przesłanek dokonywania korekt granic pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów nie podano wielkości obszaru objętego korektą, to jednak WSA słusznie – co już wyżej podkreślono – uznał, że wielkość obszaru ma wpływ na ocenę, czy mamy do czynienia z korektą granicy, czy z objęciem danego obszaru odmiennym przeznaczeniem. Wobec zatem obszaru 9 MN podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących punktów II-IV zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, iż wbrew wywodom skargi kasacyjnej Sąd I instancji słusznie zakwestionował zgodność z prawem unormowań zaskarżonego planu w stosunku do terenów 5MW, 6MW, 7MW, 52MN.2, 45MN.2, 47MN.2 – w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie ochronnej od linii energetycznej 110 kV; 15MN.1; 21MN.1; 19MN.1; 18MN.1; 33MNO; 22MN.1; 17MN.1; 11MN.1; 1ZC; 10MN.1; 3MNO; 7MN.1; 3MN.1; 6MN.1 - w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie ochronnej od linii energetycznej 220kV oraz 56MN.2; 63MN.2; 64MN.2; 66MN.2; 65MN.2 - w zakresie, w jakim tereny te położone są w strefie kontrolowanej od istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Gminy, przyjęte w zaskarżonym planie rozwiązania "nie są sprzeczne z kierunkiem zagospodarowania wg Studium, ponieważ nawet objęcie danego terenu w strefie gazociągu lub linii elektroenergetycznej przeznaczeniem MN, U nie oznacza prawa do zabudowy tej części terenu, który znajduje się w strefie. Ochronę zapewniają ustalenia planu, określające granice stref, ale przede wszystkim przepisy odrębne, funkcjonujące niezależnie od planu miejscowego. Takie rozwiązania są optymalne, gdyż zapewniają ochronę terenów przed zabudową kubaturową – zgodnie ze Studium (w części objętej strefą), umożliwiają wykorzystanie właścicielom tych części działek jako terenu biologicznie czynnego".

Powyższe stanowisko nie jest zasadne. Jak trafnie podniósł Sąd I instancji, ze Studium wynika, że tereny leżące wewnątrz stref ochronnych były wyłączone z zabudowy i przeznaczone na tereny rolnicze lub zieleni nieurządzonej. Zaznaczono je symbolami Z lub R, w których obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej oraz wprowadzania funkcji niezwiązanych bezpośrednio z terenami zielonymi, przy dopuszczeniu budowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Zakwestionowana przez WSA część planu jest więc niezgodna ze studium i nie można "poprawiać" jej przez odwołanie się do ustaleń planu określających granice stref oraz do przepisów odrębnych, funkcjonujących niezależnie od planu miejscowego. Akceptacja stanowiska strony skarżącej kasacyjnie w istocie prowadziłaby do sytuacji, w której w miejscowym planie zbędne byłoby określanie stref ochronnych, bo ograniczenia związane z tym strefami wynikają z "przepisów odrębnych, funkcjonujących niezależnie od planu miejscowego". Stanowisko takie nie jest jednak prawidłowe.

W odniesieniu zatem do punktów II-IV zaskarżonego wyroku skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, z uwagi na zasadność zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących nieprawidłowości punktu I zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do terenów oznaczonych symbolami 15U, 37U, 5U, 22UP i 33UP, w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt I zaskarżonego wyroku i zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz Gminy Wieliczka zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, a w pozostałym zakresie oddalił skargę kasacyjną – stosownie do art. 188 w zw. z art. 151, art. 184 i art. 203 pkt 1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.

Z uwagi na uwzględnienie skargi kasacyjnej jedynie w części, brak było podstaw do zakwestionowania prawidłowości zawartego w pkt VIII zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia o kosztach.