Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt II SA/Ka 838/97
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 1999-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1 pkt 5, art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Rozstrzyganie sporów na tle praw rzeczowych zastrzeżone jest dla sądownictwa powszechnego.

TEZY

Rozstrzyganie sporów na tle praw rzeczowych zastrzeżone jest dla sądownictwa powszechnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Aliny i Janusza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z 21 kwietnia 1997 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 10 maja 1996 r. Prezydent Miasta (...) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie ogrodzenia na nieruchomości położonej w C., przy ul. K. nr 19124 - od strony tej ulicy.

Postępowanie w powyższej sprawie zostało wznowione na skutek wniosku Aliny K., współwłaścicielki sąsiedniej działki, która nie brała w nim udziału. Zarzucała ona przy tym, że przedmiotowe ogrodzenie zamyka jedynie dojazd do jej nieruchomości.

Podczas przeprowadzania postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa organ administracyjny stopnia podstawowego stwierdził, że wskazana na początku decyzja z 10 maja 1996 r. została wydana z naruszeniem prawa, ale jednocześnie, w myśl art. 146 par. 2 Kpa, odstąpił od jej uchylenia, przyjmując, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W motywach tego rozstrzygnięcia, zawartego w decyzji z 24 lutego 1997 r., oparto się między innymi na ustaleniu, że ogrodzenie nie zamyka dojazdu do sąsiedniej działki nr 4/1, gdyż ma ona samodzielny wjazd od ul. K. Ponadto, działka to przylega do tej ulicy na całej swej długości, podobnie jak z drugiej strony do ul. T. Do właścicieli działki należy zatem urządzenie sobie odpowiednich dojazdów, bez potrzeby korzystania z sąsiedniej nieruchomości.

W odwołaniu Alina i Janusz K. zarzucili naruszenie przepisów art. 42 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./. Podnieśli wiele okoliczności mających świadczyć o ich kłopotach w dostępie do działki nr 4/1, a ponadto wskazali, że na działce, której dotyczy inwestycja, użytkują jeden z budynków. Działka ta, o numerze 4/3, nie ma według nich wyjaśnionego stanu prawnego.

Podobne zarzuty podniósł także kolejny współwłaściciel działki, o numerze 4/1, Roman D., który w swoim odwołaniu wyraził ponadto pogląd, że występujące między stronami sporne kwestie powinien najpierw wyjaśnić sąd.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił przede wszystkim, że omawiana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Istniały zatem podstawy do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Natomiast szczegółowa analiza rozwiązań projektowych dokonywana jest w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Z kolei spory związane z problematyką własnościową i spory graniczne nie mogą być przeszkodą wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy Kolegium stanęło jednocześnie na stanowisku, że odwołujący się w zasadzie nie mają legitymacji, by występować w sprawie w charakterze strony, gdyż sprawa dotyczy ogrodzenia przylegającego do drogi wojewódzkiej, w związku z czym, stroną może być zarządca tej drogi, a nie właściciele nieruchomości sąsiednich, którzy w tym wypadku mogą mieć jedynie interes faktyczny, a nie prawny.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Alina i Janusz K. oraz Roman D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz nakazanie Prezydentowi Miasta (...) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżący przytoczyli wszystkie okoliczności wskazane przez nich w odwołaniach. Nie kwestionując zasadności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu "w ogóle", jako niesłuszne uznali pominięcie warunku zabezpieczającego ich interes, co według nich, narusza przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Drugi z postawionych w niej wniosków w ogóle nie ma oparcia w istniejącym porządku prawnym. Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie umocowała tego Sądu do wydawania merytorycznych rozstrzygnięć w sprawach z zakresu administracji publicznej, lecz powołała go do sprawowania kontroli wykonywania tej administracji pod względem zgodności z prawem /art. 1 i art. 21 ustawy/. Odnośnie do decyzji administracyjnych mogą zatem zapaść tylko rozstrzygnięcia sądowe określone w art. 22 i art. 27 ustawy. Wskazany wniosek skarżących nie mieści się w tym katalogu.

Zarzutów skargi także nie sposób podzielić. Organy administracyjne obu instancji trafnie bowiem uznały, że kwestie poruszone przez skarżących nie mają znaczenia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestie te dotyczą wyłącznie praw, jakie według skarżących przysługują im w stosunku do działki inwestora /prawo przejazdu i prawo korzystania z budynku/. Tego rodzaju problematyka pozostaje tymczasem poza zakresem rozpatrywanego postępowania, skoro w myśl art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zagadnienia ujęte w skardze nie wiążą się więc z ochroną interesów osób trzecich w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 5 ostatnio powołanej ustawy. Organy administracyjne słusznie zatem przyjęły, że rozstrzyganie sporów na tle praw rzeczowych zastrzeżone jest dla sądownictwa powszechnego, a prawem do terenu inwestor powinien się wykazać dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę.

W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi okazały się chybione, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono jak w sentencji.