Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 356/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 289
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 66,00 (sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1385/05 w sprawie ze skargi "A" s. c. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy podatkowe stwierdziły m. in. nieuzasadnione pomniejszenie przez podatnika należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez firmy: "B", C., "D" oraz "E". Faktury te zdaniem organów dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane, w związku z czym zanegowano prawo spółki do pomniejszenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony, wynikający z tych faktur na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm., dalej u.p.t.u. oraz § 50 ust. 4 pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm. ) i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm. ). Organy stwierdziły również pomniejszenie przez spółkę podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup szeregu towarów, m. in. zakup lodówko-zamrażarki, z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u., ponieważ wydatki te nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej poprzez próbę przysporzenia budżetowi przychodów nienależnych, art. 2 i rozdziału 2a ustawy o kontroli skarbowej poprzez przypisanie kontrolującym uprawnień, których przepisy prawa im nie nadają, art. 291 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nie rozpatrzenie zastrzeżeń strony, a tylko formalne poinformowanie o fakcie ich otrzymania, art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nie uzasadnianie poczynań przepisami prawa oraz poprzez nietrafne zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 i 5, art. 10 ust. 2 u.p.t.u. oraz przepisów wykonawczych do u.p.t.u., które to przepisy nie mają zastosowania w badanym przypadku, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób daleki od obiektywizmu, art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie informowanie w toku kontroli o prawach i faktycznych obowiązkach podatnika, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie działań mogących mieć wpływ na ustalenie prawdy obiektywnej.

W ocenie spółki nie naruszyła ona zasad przewidzianych dla rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług, dlatego jedynym powodem zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego mogło być nieuznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów, co pośrednio wpłynęło na brak możliwości odliczenia podatku naliczonego. Strona utrzymywała, że przeprowadzone przez organy postępowanie nie wykazało, że kwestionowane wydatki nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a jednocześnie uprawdopodobniła, że spełniła ustawowe przesłanki do zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Nie zgodziła się z twierdzeniem o nierzetelności jej ksiąg podatkowych. Podniosła w związku z tym, że uprawnienie do ich badania mają jedynie biegli, a nie inspektorzy kontroli skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za częściowo zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), dalej p.p.s.a.

Sąd uznał za trafne ustalenia organów, że usługi dokumentowane spornymi fakturami wystawionymi przez firmę B., firmę C. oraz firmę E. nie zostały w rzeczywistości wykonane i nie dopatrzył się naruszenia art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej za bezzasadny.

W opinii Sądu, co do ustaleń odnośnie faktycznego wykonania na rzecz A. s.c. usług przez D. nie został spełniony przez organy podatkowe warunek należytego ustalenia stanu faktycznego, z uwagi na uchybienia w toku przeprowadzania dowodów przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w tej kwestii. Wnioski o fikcyjności faktur dotyczących usług zakupionych od firmy D. organ oparł w głównej mierze na zeznaniach D. Strona nie została jednak prawidłowo zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia tego dowodu, ponieważ warunku zawiadomienia strony na siedem dni przed terminem przesłuchania nie mogło zastąpić przesłanie jej faksu na niecałe pół godziny przed przesłuchaniem świadka. Niezachowanie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej, zważywszy na fakt, że strona nie stawiła się na przesłuchanie, należy ocenić jako istotne naruszenie przepisów postępowania. W tej sytuacji, organ nie miał podstaw do uznania za wyjaśnione okoliczności dotyczące wykonywania przez E. O. na rzecz skarżącej spółki usług dokumentowanych spornymi fakturami.

W zakresie ustalenia przez organy, czy sporne wydatki mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, a co za tym idzie czy podatnik miał prawo do pomniejszenia podatku należnego o naliczony, Sąd dopatrzył się uchybień w kwestii oceny zakupu lodówko – zamrażarki. Organ przyznał, że protokół zdawczo – odbiorczy potwierdzał, że w pomieszczeniach biurowych, wynajmowanych od spółki F., A. pozostawiła m. in. aneks kuchenny wraz z zabudowaną lodówką. W ocenie Sądu, kwestionowanie możliwości zaliczenia wydatku na zakup spornej lodówki do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na rozbieżności w wyjaśnieniach stron umowy najmu co do przyczyny pozostawienia tej lodówki w wynajmowanym pomieszczeniu oraz fakt, że adaptacji pomieszczeń spółka dokonywała na niecały rok przed ich opuszczeniem, wychodzi poza granice swobodnej oceny dowodów. Także argumenty, że spółka nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów innych wydatków związanych z wykonaniem aneksu kuchennego, takich jak szafki, zlewozmywak, bateria itp., nie świadczą że sporny wydatek nie mógł być kosztem uzyskania przychodów.

Jednocześnie czynności podejmowane przez organy, zebrane dowody i ich ocena pozwoliły, zdaniem Sądu, uznać za prawidłowe ustalenia zawarte w decyzji dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z pozostałych faktur zakupu, zakwestionowanych na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u.

Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów zawartych w skardze.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że w kwestii przesłuchania świadka w trakcie kontroli podatkowej winien mieć zastosowanie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisy dotyczące czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przepisów ustawy o kontroli skarbowej w zakresie odnoszącym się do kontroli podatkowej, a w szczególności art. 31 ust. 1 i 2 u.k.s.,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy w zakresie zakupu wyposażenia aneksu kuchennego i uznania, że skarżącej przysługiwało prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.t.u., podczas gdy z akt sprawy wynika, że wydatek ten nie był zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji, podczas gdy do naruszenia powołanych przepisów nie doszło, a wobec tego należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec o oddaleniu skargi.

Organ zarzucił także naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. i uznanie, że sporny wydatek na zakup wyposażenia mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy z materiału zgromadzonego w sprawie takiego wniosku wywieść nie można.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 199/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że przy przesłuchaniu świadka E. O. doszło do naruszenia art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. W art. 31 ustawy o kontroli skarbowej znajduje się odesłanie, do stosowania odpowiednio przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Jak wynika z tego odesłania, do postępowania kontrolnego stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące postępowania podatkowego i kontroli podatkowej. Należy mieć na uwadze, że czynności kontrolne wykonywane przez inspektora kontroli skarbowej odpowiadają czynnościom przeprowadzanym w ramach kontroli podatkowej, uregulowanej w dziale VI Ordynacji podatkowej. W przypadku przesłuchania E. O. nie miał więc zastosowania art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. W dziale VI Ordynacji podatkowej, regulującym kontrolę podatkową, w art. 289 określono sposób i termin zawiadomienia kontrolowanego o przeprowadzeniu dowodu m. in. z przesłuchania świadka. Skoro zawiadomienie faksem strony o przesłuchaniu świadka wystosowano 29 minut przed przesłuchaniem, to WSA przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien ocenić, czy takie zawiadomienie mieści się w ramach zawartego w art. 289 § 1 sformułowania "...nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności", a w razie uznania, że nie, czy w okolicznościach tej sprawy nie miałby zastosowania § 2 art. 289 Ordynacji podatkowej.

W ocenie NSA nie jest natomiast zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy w zakresie zakupu wyposażenia aneksu kuchennego. Autor skargi kasacyjnej w istocie nie zgadza się z przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że organy oceniając materiał dowodowy odnośnie zakupu lodówko – zamrażarki naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów. Powołanie się w tym przypadku na art. 141 § 4 p.p.s.a., który to przepis określa wymogi uzasadnienia wyroku, nie jest wystarczające. Należałoby wskazać na przepis postępowania przed organami dotyczący oceny dowodów, tj. art. 191 Ordynacji podatkowej, który miałby być przez WSA niewłaściwie zastosowany i powiązać naruszenie tego przepisu z odpowiednim przepisem p.p.s.a. Brak w tej sytuacji wskazania, jaki to przepis został naruszony w związku z uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, że doszło do błędnej oceny dowodów przez organy w zakresie zakupu lodówko – zamrażarki czyni zarzuty skargi w tej mierze niezasadnymi. Wobec tego za nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ( ... ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2006 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Zgodnie z art. 190 zd. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Zgodnie z powyższym przepisem jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie może też orzekać w granicach danej sprawy ( do czego generalnie jest uprawniony na podstawie art. 134 p.p.s.a.), bowiem rozpoznając ponownie sprawę jest ograniczony wskazaniami zawartymi w wyroku kasacyjnym.

Skoro poprzednie orzeczenie Sądu pierwszej instancji zostało zaskarżone tylko przez Dyrektora Izby Skarbowej z powołaniem się na konkretne jego wady, to oznacza to, że pozostałe kwestie występujące w sprawie zostały prawomocnie przesądzone przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 168 § 3 p.p.s.a. Dotyczy to kwestii związanych z wystawianiem faktur przez firmy: B., C. i E.

Również prawomocnie została przesądzona przez Sąd pierwszej instancji kwestia dotycząca zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup lodówko – zamrażarki i w konsekwencji obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, skoro skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej okazała się w tym zakresie nieskuteczna. Jak wskazał wówczas Sąd pierwszej instancji, organy nie miały "podstaw do kwestionowania faktu poniesienia takiego wydatku, a powołane w decyzji okoliczności nie świadczyły o niewykorzystaniu spornej lodówki w działalności formy. Organ winien był zatem dokonać oceny, czy zakup ten mógł mieć związek z przychodami spółki i na tej podstawie formułować następnie wnioski w zakresie podatku od towarów i usług."

Natomiast rozpoznając ponownie kwestię związaną z wystawianiem faktur przez firmę D., należy przede wszystkim wskazać na treść art. 289 Ordynacji podatkowej, mającego zastosowanie przy przesłuchaniu świadka przez inspektora kontroli skarbowej. Zgodnie z art. 289 § 1 Ordynacji podatkowej, według stanu prawnego obowiązującego przed 21 sierpnia 2004 r., kontrolowanego lub osobę wymienioną w art. 284 § 2 zawiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub z oględzin nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności. Użyte w tym przepisie sformułowanie "nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności" nie wskazuje, z jakim wyprzedzeniem czasowym powinien organ zawiadomić stronę o przesłuchaniu świadka przed jego rozpoczęciem. Jednakże w ocenie Sądu, zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu, mając na uwadze cel takiego zawiadomienia, powinno nastąpić, co najmniej z takim wyprzedzeniem, aby umożliwić stronie lub jej pełnomocnikowi udział w przeprowadzaniu dowodu. Jak natomiast wskazał na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej, zawiadomienie o terminie przesłuchania świadka pół godziny przed rozpoczęciem tego przesłuchania nie umożliwiło mu czynnego udziału w tym przesłuchaniu. Należy zgodzić się w tym zakresie ze stanowiskiem strony skarżącej, albowiem zasady doświadczenia życiowego wskazują, z uwagi na problemy komunikacyjne na terenie miasta Wrocławia, na możliwość wystąpienia trudności w tak szybkim dotarciu z Kancelarii Podatkowej, mieszczącej się wówczas przy ul. A. we W. do Komendy Miejskiej Policji położonej przy ul. D. w centrum miasta W. Nie można się natomiast zgodzić ze stanowiskiem strony skarżącej, że zawiadomienie to wymaga formy pisemnej, albowiem w przypadku przyjęcia do stosowania tylko formy pisemnej zawiadomienia nie mogłoby zazwyczaj zostać zrealizowane uprawnienie organu do zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu "bezpośrednio przed podjęciem tej czynności". W związku z powyższym należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zawiadomienie pełnomocnika strony skarżącej o miejscu i terminie przesłuchania świadka nie spełnia wymogów określonych w art. 289 § 1 Ordynacji podatkowej.

Należy jednak zwrócić uwagę, że stosownie do art. 289 § 2 Ordynacji podatkowej, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrolowany lub osoba wymieniona w art. 284 § 2 są nieobecni, a okoliczności sprawy uzasadniają natychmiastowe przeprowadzenie dowodu. Z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy wynika, że inspektor kontroli skarbowej kilkukrotnie wysyłał wezwania do E. O. do stawienia się w charakterze świadka, a świadek poszukiwany był również przy pomocy organów Policji, jednakże próby te nie były skuteczne ( wezwanie z dnia [...] na adres we W. ul. Z. nie zostało podjęte – karta 21, wezwanie z dnia [...] na adres we W. ul. K. nie zostało podjęte – karta 49, wezwanie z dnia [...] na adres we W. ul. K. – brak potwierdzenia odbioru – karta 49, adnotacja inspektora kontroli skarbowej z dnia 21.07.2004 r. o ustaleniach dokonanych wraz z funkcjonariuszami Policji w lokalach przy ul. K., ul. Z. oraz ul. K. – karta 74 ). Natomiast w toku przesłuchania w dniu 22 lipca 2004 r. świadek E. O. wyjaśnił, że nie posiada stałego miejsca zamieszkania i mieszka głównie w hotelach. Wobec powyższego za uzasadnione należy uznać natychmiastowe przesłuchanie E. O. w dniu 22 lipca 2004 r. rozpoczęte o godzinie 13.30 w Komendzie Miejskiej Policji we W. w trybie art. 289 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. bez udziału strony i jej pełnomocnika, pomimo braku prawidłowego zawiadomienia o miejscu i terminie przesłuchania świadka. Potwierdzeniem zasadności dokonania przesłuchania E. O. w trybie art. 289 § 2 Ordynacji podatkowej było również późniejsze zachowanie świadka, który pomimo zobowiązania do dostarczenia dokumentacji podatkowej inspektorowi kontroli skarbowej nie stawiał się na kolejne wezwania organu ( wezwanie odebrane osobiście w dniu przesłuchania – karta 77, adnotacja inspektora kontroli skarbowej z dnia 29.07.2004 r. z przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z E. O. – karta 82, adnotacja inspektora kontroli skarbowej z dnia 4.08.2004 r. z przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z E. O. – karta 85, informacja o kradzieży samochodu E. O. wraz ze znajdującą się dokumentacją – karta 93 i 94 ).

Natomiast, przystępując do oceny prawidłowości ustaleń organów związanych z wykonaniem usług introligatorskich ( zbierania samokopii ) i transportowych, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez E. O. należy zauważyć, że oprócz spornych faktur strona skarżąca nie wskazała innych dowodów świadczących o faktycznym wykonaniu usług przez E. O. Również E. O. nie przedstawił dowodów świadczących o wykonaniu przez niego usług wykazanych na fakturach, nie okazał kopii tych faktur oraz ewidencji księgowej za rok 2002, nie posiadał żadnych maszyn koniecznych do wykonywania usług, nie wskazał żadnego podmiotu gospodarczego, któremu ewentualnie by podzlecał wykonywanie usług. Natomiast spółka A. była w posiadaniu dwóch samochodów: osobowego marki [...] i ciężarowego marki [...] oraz korzystała z usług takich firm transportowych, jak [...]. Natomiast większość druków wymienionych na fakturach wystawionych przez E. O. drukowana była bez kopii.

Wobec tego za nietrafny należy uznać w odniesieniu do powyższej kwestii zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, a ponadto należy stwierdzić, że organy dokonały właściwej i wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Z uwagi jednak, że ponownego rozpoznania przez organ podatkowy wymaga kwestia związana z zaliczeniem do kosztów uzyskania przychodów wydatku poniesionego na zakup lodówko – zamrażarki i w konsekwencji kwestia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 206 p.p.s.a. Ten ostatni przepis uprawnia do miarkowania wysokości kosztów podlegających zwrotowi i częściowego zasądzenia kosztów w stosunku do wartości uwzględnionych żądań ( podatek naliczony wynikający z faktury dotyczącej zakupu lodówki wynosi jedynie 0,86 % w stosunku do całkowitej wartości przedmiotu sporu ).