Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 390/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.135,174 pkt 1,185 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.54
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.57 § 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Robert Sawuła( spr) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 860/11 w sprawie ze skargi A. Ch. i R. Ch. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 listopada 2011 r. II SA/Łd 860/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA w Łodzi) po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Ch. i R. Ch. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] maja 2011 r. nr [...], oraz orzekł o klauzuli ochrony tymczasowej i kosztach postępowania. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

Podaniem z 21 kwietnia 2011 r. inwestorzy: R. Ch. i A. Ch., złożyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego (PINB) w Łodzi zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku jednorodzinnego wraz z instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji, energii elektrycznej, wody ze studni kopanej, gazowej ze zbiornikiem na gaz propan – butan na działce nr [...] przy ul. S. w Ł., prowadzonej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z [...] czerwca 2009 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę.

Decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...] PINB w Łodzi, działając na podstawie art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej: "Upb") oraz art. 104 "kpa", wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania ww. budynku. W ocenie organu nadzoru budowlanego I instancji inwestycję w zakresie zagospodarowania działki zrealizowano z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Z inwentaryzacji geodezyjnej opracowanej 3 grudnia 2010 r. wynikać miała bowiem, w ocenie tego organu, niezgodność wykonania zewnętrznej instalacji gazu i kanalizacji z projektem ZUDP nr [...] i [...]. Sprzeciw ten doręczono inwestorom w dniu 13 maja 2011 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. Ch. i R. Ch. nie zgodzili się z przedmiotowym sprzeciwem, ponieważ podłączenie kanalizacji i instalacji gazowej odbyło się tylko z niewielką różnicą względem projektu. Uzyskali na nią zgodę projektanta, który ocenił je jako nieistotne odstępstwo, ponieważ instalacja kanalizacji sanitarnej na odcinku od studzienki została poprowadzona prostopadle do budynku, a nie jak w projekcie po skosie, gdyż ominięto w ten sposób fundament tarasu. Z kolei instalacja podłączenia gazu z podziemnego zbiornika została wyprowadzona na zewnątrz budynku i poprowadzona w wykopie bezpośrednio do kotłowni, a rozwiązanie to zmniejszyło ilość rur na wewnętrznych ścianach budynku poprowadzonych na tynku. Ponadto w ulicy ma zostać w przyszłości poprowadzona instalacja gazowa z sieci miejskiej, z którą inwestorzy będą mieli krótsze połączenie.

Decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...], Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi (dalej: WINB w Łodzi) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 36a Upb istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z ust. 5 powołanego artykułu nieistotne odstępstwo nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, o ile nie dotyczy m.in. zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu.

W ocenie WINB w Łodzi roboty polegające na usytuowaniu zewnętrznej instalacji wraz z podziemnym zbiornikiem na gaz, a także zmiana usytuowania kanalizacji, wchodziły w zakres projektu zagospodarowania terenu, zatem stanowiły istotne odstąpienie przez inwestorów od zatwierdzonego projektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w tym zakresie. Dlatego wniesienie sprzeciwu było zasadne. W następstwie, niezbędne będzie przeprowadzenie postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 – art. 51 Upb.

Skargę do WSA w Łodzi na decyzję WINB w Łodzi wnieśli A. Ch. i R. Ch., podtrzymując argumentację sformułowaną w odwołaniu. Skarżący w istocie przywołali argumentację prezentowaną przed organami administracji publicznej, podkreślając że zmiana przebiegu sieci gazowej podyktowana była planowanym, a w dacie wnoszenia skargi już realizowanym przedsięwzięciem polegającym na budowie sieci gazu ziemnego.

W odpowiedzi na skargę WINB w Łodzi wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Łodzi uwzględnił skargę i uchylił obie decyzje dotyczące zgłoszonego przez organ nadzoru budowanego sprzeciwu, co jednak nastąpiło z przyczyn innych, niż podniesione przez skarżących. W ocenie sądu wojewódzkiego organ nadzoru budowlanego wydając decyzję o sprzeciwie nie dochował ustawowego terminu dla jego zgłoszenia. Ten, stosownie art. 54 Upb wynosi 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przez inwestorów o zakończeniu budowy i jako termin materialnoprawny rozpoczyna bieg od daty doręczenia zawiadomienia. Jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa organu do zgłoszenia sprzeciwu. Ponieważ decyzja, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie, to dopóki to nie nastąpi, dopóty jest aktem, który nie wywiera żadnych skutków prawnych. Decyzja sporządzona, ale nie doręczona, nie załatwia sprawy, ponieważ nie wiąże organu ani strony. Dlatego w ocenie sądu I instancji termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje nie tylko wydanie decyzji, ale także jej doręczenie stronom.

Analizując stan faktyczny sprawy Sąd podał, że inwestorzy po raz pierwszy zgłosili fakt zakończenia robót budowlanych 29 marca 2011 r. Na piśmie tym znajduje się adnotacja pracownika organu o wycofaniu zawiadomienia oraz adnotacja R. Ch. o zabraniu załączników. Jednak organ nie wyjaśnił, czy A. Ch., która także dokonała powyższego zgłoszenia, także miała wolę jego wycofania. W aktach sprawy brakuje również dokumentu, który świadczyłby o tym, że oświadczenie woli skarżących z 29 marca 2011 r. zostało w sposób formalny załatwione. W ocenie WSA w Łodzi wydaje się wątpliwe, aby w świetle takiego stanu rzeczy A. Ch. wycofała swoje oświadczenie o zakończeniu budowy z 29 marca 2011 r. Zatem zawiadomienie to nie przestało wywoływać skutków, które prawo wiąże z jego złożeniem.

Z kolei kolejne zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego skarżący wspólnie złożyli 21 kwietnia 2011 r. wraz z wymaganymi załącznikami i w związku z nim organ nadzoru budowlanego zgłosił wobec niego sprzeciw. Decyzja PINB w Łodzi z [...] maja 2011 r. została doręczona skarżącym 13 maja 2011 r., a więc dzień po upływie 21-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 Upb. Termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje także doręczenie stronie wydanej decyzji o sprzeciwie. Przywołano sygnatury orzeczeń sądów administracyjnych, które miały uzasadniać stanowisko sądu wojewódzkiego. Niedostrzeżenie wygaśnięcia terminu na zgłoszenie sprzeciwu przez organ odwoławczy świadczyło o naruszeniu także przez ten organ powołanego przepisu Upb.

Skargę kasacyjną od wyroku z 27 października 2011 r. wniósł WINB w Łodzi, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i wydania orzeczenia o oddaleniu skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że organ nadzoru budowlanego wniósł sprzeciw z uchybieniem 21 - dniowego terminu,

2. art. 57 § 1 i § 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie,

II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 Upb poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że 21 - dniowy termin określony w tym przepisie obejmuje również doręczenie decyzji organu zawierającej sprzeciw.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, stanowiska zajętego przez WSA w Łodzi nie można podzielić. Zasady obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym regulują art. 57 § 1 i § 5 K.p.a. Natomiast art. 54 Upb wprowadził dla organu szczególny termin prekluzyjny załatwienia sprawy. Jeżeli następuje to w formie pisemnej, to wówczas zasadniczo organ swoje oświadczenie woli wyrażone w formie decyzji komunikuje stronie przez doręczenie za pokwitowaniem przez pocztę. Adresat w takiej sytuacji może odebrać taką przesyłkę w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o możliwości jej odbioru, co wynika wprost z art. 44 K.p.a. Wedle zatem stanowiska sądu I instancji organ nadzoru budowlanego musiałby załatwić sprawę nie w terminie 21, lecz 7 dni. Dlatego w ocenie skarżącego kasacyjnie organu nie można podzielić poglądu zaprezentowanego przez WSA w Łodzi, że zachowanie terminu określonego w art. 54 Upb następuje wyłącznie wtedy, gdy decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona inwestorowi przed upływem 21 dni od zawiadomienia przez niego organu o zakończeniu budowy. Mając to na względzie organ odwoławczy powołał się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 6 października 2009 r. II OSK 1514/2008, w którym przyjęto, że 21-dniowy termin, o jakim mowa w art. 54 Upb, jest przez organ zgłaszający sprzeciw zachowany, o ile w terminie 21 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 K.p.a. Jak podaje skarżący kasacyjnie organ, NSA w powołanym wyroku nie uzależnił skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia lub ogłoszenia, ale faktu zgłoszenia, które to pojęcia nie są tożsame. Jak bowiem wyjaśniono w tym orzeczeniu, ustawodawca przyjął, że nie jest wystarczające tylko wydanie decyzji, ale konieczne jest podjęcie przez organ dalszych czynności. Dlatego też dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 K.p.a. W myśl powołanego przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Tak też postąpiono w niniejszej sprawie. Podobny pogląd prezentować miał WSA w Łodzi w sprawie o sygn. II SA/Łd 271/08. Dodatkowo wywód swój organ wspierał poprzez odwołanie się do zasady równości ujętej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i R. Ch. wnieśli o jej oddalenie lub odrzucenie. Inwestorzy podzielili stanowisko wyrażone przez WSA w Łodzi w zaskarżonym przez WINB w Łodzi wyroku z 22 listopada 2011 r. podając, że pogląd ten został także zaakceptowany w orzecznictwie, w tym w wyrokach NSA z 11 grudnia 2002 r., II SA/Kr 965/02 i z 9 czerwca 2003 r., II SA/Kr 2195/99, a także wyrokach NSA z 12 grudnia 2008 r., II OSK 1588/07 i z 10 listopada 2006 r., II OSK 1318/05, jak też w wyrokach WSA w Gdańsku z 9 grudnia 2010 r., II SA/Gd 591/10 i WSA w Warszawie z 13 lutego 2009 r., VII SA/Wa 1811/08.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Wniosek A. Ch. i R. Ch. o odrzucenie skargi kasacyjnej nie został w żaden sposób uargumentowany, w myśl art. 178 Ppsa skarga kasacyjna podlegałaby odrzucenie, o ile wniesiony by ją po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również w razie braku uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Żadna z tych sytuacji w tym przypadku nie zachodziła.

Węzłowym zagadnieniem w sprawie jest ocena prawidłowości wykładni przepisu prawa materialnego – art. 54 Upb, jakiej dokonał WSA w Łodzi. Zgodnie z cyt. przepisem do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. W zaskarżonym wyroku trafnie przyjęto, że termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter terminu materialnego, a jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa organu do zgłoszenia sprzeciwu. Sąd I instancji opowiedział się jednak za tym, że termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje także doręczenie decyzji o sprzeciwie. Stanowiska tego nie podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie.

Na tle art. 54 Upb oraz podobnej regulacji prawnej zawartej w art. 30 ust. 5 Upb (wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budwoalnych) w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występują rozbieżności, prezentowane są różne poglądy odnośnie do obliczania terminu na wniesienie sprzeciwu przez organ administracji publicznej.

Według pierwszego poglądu, termin ten jest zachowany wówczas, gdy decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona stronie w terminie 21 dni (art. 54 Upb) albo 30 dni (art. 30 ust. 5 Upb) od dnia doręczenia organowi zgłoszenia (zawiadomienia) (wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1588/07, z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1926/08 i z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1957/08, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)).

W myśl drugiego poglądu termin na wniesienie sprzeciwu to termin do wydania decyzji zawierającej sprzeciw i nadania jej w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 445/06, wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1514/08 i wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08 lex nr 555017 publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)).

Prezentowany jest także trzeci pogląd, że dla zachowania przedmiotowego terminu wystarczające jest wydanie decyzji zawierającej sprzeciw, niezależnie od tego, że zostanie ona wysłana lub doręczona już po jego upływie (wyroki NSA z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11 i z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1447/10). Także w uchwale pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., II FPS 7/09 taki pogląd został zaprezentowany (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny skłania się do stanowiska, wedle którego termin do zgłoszenia sprzeciwu dla organu nadzoru budowlanego kończy się w ostatnim dniu terminu 21-dniowego, którego bieg rozpoczyna się od dokonania doręczenia zawiadomienia przez inwestora o zakończeniu budowy. Zachowanie tego terminu przez organ nie jest uzależnione od doręczenia inwestorowi decyzji o sprzeciwie. Nie przypadkiem w art. 54 Upb dla czynności strony – inwestora użyto określenie "doręczenie" zawiadomienia, zaś czynność organu określono jako "zgłoszenie" sprzeciwu. To, że owo zgłoszenie następuje "w drodze decyzji", nie może uzasadniać, że samo zgłoszenie sprzeciwu ziszcza się dopiero w momencie zakomunikowania woli organu w chwili doręczania decyzji o sprzeciwie. W przypadku przyjęcia, tak jak uczynił to WSA w Łodzi, obowiązku doręczenia przez organ inwestorowi decyzji o sprzeciwie w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zakończeniu budowy, w zasadzie termin utraty kompetencji przez organ nie byłby oznaczony, gdyż organ ten nie miałby pewności, w którym momencie nadać decyzję, tak aby jej doręczenie nastąpiło zanim upłynie przewidziany ustawą termin. Niepewność ta miałaby swe źródło np. w posłużeniu się przy doręczaniu pocztą, mogłaby wiązać także z zachowaniami stron, które np. unikając odbioru decyzji o sprzeciwie chciałyby własnym działaniem niweczyć prawem przyznaną kompetencję organu nadzoru budowlanego. Zatem, jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności, to dokonanie jej także w ostatnim dniu przed jego upływem, jest równoznaczne z dochowaniem przez organ terminu. Takie stanowisko zdaje się dominować w najnowszym orzecznictwie - por. wyrok NSA z 31 maja 2012 r. II OSK 462/11 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym wskazano, że uzewnętrznienie oświadczenia woli organu administracji publicznej nie jest jednak wymagane dla samego zachowania przez organ nadzoru budowlanego terminu 21 dni. Zgłoszenie sprzeciwu w rozumieniu art. 54 Upb następuje przez samo złożenie przez ten organ oświadczenia woli, tj. wydanie decyzji spełniającej wszystkie wymogi określone w art. 107 K.p.a.

W realiach sprawy PINB w Łodzi sprzeciw zgłosił w dniu [...] maja 2011 r., nadając decyzję na poczcie w dniu 11 maja 2013r., co przy uwzględnieniu dnia doręczenia zawiadomienia inwestorów o zakończeniu budowy (21 kwietnia 2011 r.) prowadzi do wniosku, że nie nastąpiło wygaśnięcie kompetencji organu I instancji do wniesienia sprzeciwu. Sąd I instancji błędnie zatem dokonał wykładni art. 54 Upb, to zaś oznacza, że skarga kasacyjna w tej części jest uzasadniona.

Nie mają przesądzającego znaczenia w sprawie wywody skarżącego kasacyjnie organu eksponującego przepis art. 57 § 5 K.p.a. dla uznania, że nadanie decyzji o sprzeciwie na poczcie świadczyć ma o zachowaniu terminu z art. 54 Upb. Nadanie przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym jest czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzające w istocie fakt wydania przez organ decyzji w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zakończeniu budowy. Data nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym może mieć znaczenie dowodowe w przypadku np. podnoszenia przez stronę zarzutów antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stwierdzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu. Inwestor może wszak w ostatnim dniu terminu upewnić się, czy decyzja o sprzeciwie została podjęta, nie można także wykluczyć, że także organ nadzoru budowlanego może, chociażby przy użyciu środków łączności, informować inwestora o podjęciu decyzji o sprzeciwie.

Z powyższych powodów uzasadnione jest uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go na podstawie art. 185 § 1 Ppsa WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę sąd I instancji skoncentruje się nad rozważeniem trafności stanowiska organów nadzoru budowlanego, że doszło do istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Ponieważ w tym zakresie brak było jakichkolwiek ustaleń i rozważań sądu a quo, brak było podstaw do zastosowania art. 188 Ppsa i rozpoznania skargi. Z tej przyczyny nie można było uwzględnić wniosku skarżącego kasacyjnie organu o oddalenie skargi.

Uznając, że zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 Ppsa, nie orzekano o zwrocie kosztów.