Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 716/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 14, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1-2, art. 19 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 147
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1-2, par. 5 ust. 1, par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) Burmistrz K. działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., zwaną dalej upzp), po uzgodnieniu stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 upzp oraz zgodnie z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku A. W. ustalił warunki zabudowy dla działki o nr [...], ark. mapy [...], położonej w K. przy ul. [...], dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego – czterech segmentów z garażami w zabudowie szeregowej.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że po dokonaniu analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizie stanu faktycznego, a także w związku ze spełnieniem warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 upzp, planowana inwestycja zlokalizowana będzie w terenie głównie o funkcji mieszkaniowej. W obrębie analizowanego terenu występuje zabudowa mieszkaniowa, zabudowa gospodarczo - garażowa jako uzupełniająca, usługowo - handlowa, rzemieślnicza a także tereny związane z usługami oświaty, tereny niezabudowane, upraw polowych i zieleni urządzonej. Gabaryty i formy istniejących obiektów architektonicznych są częściowo ujednolicone. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 upzp organ I instancji dokonał uzgodnień z Urzędem Marszałkowskim Województwa Wielkopolskiego (postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.) oraz z zarządcą drogi (opinia nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.). Do przedmiotowej decyzji jako załączniki zostały dołączone szczegółowe wymagania odnośnie realizacji zamierzenia budowlanego, kopia mapy zasadniczej w skali 1:500, tekstowa oraz graficzna analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k.81-85 akt administracyjnych).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli w dniu [...] czerwca 2010 r. A. i B. K. oraz H. i Z. N., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 61 § 4 kpa przez jego niezastosowanie,

2. art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 60 ust. 1 upzp przez jego niezastosowanie,

3. art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 upzp przez jego niezastosowanie w aspekcie § 12-16 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009 r., nr 124 poz. 1030),

4. art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. upup przez jego nieprecyzyjne zastosowanie,

5. art. 53 ust. 6 w związku z art. 64 ust. 1 upzp przez ich niezastosowanie,

6. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Motywując powyższe zarzuty, odwołujący podnieśli, że o wszczęciu postępowania na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. A zatem obowiązkiem organu I instancji było ustalić, kto w przedmiotowej sprawie jest stroną. Organ tej czynności nie wykonał rzetelnie. Z dokumentów nie wynika, aby w postępowaniu uczestniczył I. L. tj. właściciel działki nr [...] i [...].

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się między innymi po uzgodnieniu z zarządcą drogi. Uzgodnienia takiego dokonuje się w trybie art. 106 kpa (art. 53 ust. 5 upzp). Organ załatwiający sprawę (zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska powinien o tym zawiadomić stronę (art. 106 § 2 kpa). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 kpa). Należy jednak zauważyć, że skoro w sprawie głównej - dotyczącej ustalenia warunków zabudowy jak i uzgodnieniowej działa ten sam organ (a tak jest w przypadku zarządcy drogi gminnej), to nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 106 kpa, a treść uzgodnienia powinna zostać zamieszczona w decyzji. Tymczasem w decyzji żadnego uzgodnienia nie zamieszczono. W tym konkretnym przypadku trudno w ogóle mówić o jakiejkolwiek drodze, gdyż żadnej drogi do tej pory nie wybudowano (nie jest odwołującym nic wiadomo na ten temat). Do tej pory nie została wydana jakakolwiek decyzja związana z budową drogi. Wydzielona działka pod drogę to jeszcze nie droga.

W postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy organ powinien dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Takim odrębnym przepisem jest Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Z decyzji nie wynika, aby takiej analizy organ dokonał.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Organ nie ujawnił. kto sporządził projekt decyzji.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 upzp przepisy art. 53 ust. 6 tej ustawy nie mają zastosowania do decyzji o warunkach zabudowy. A zatem zamieszczone w decyzji pouczenie jest wadliwe.

W decyzji organ I instancji wskazał, że w przypadku budowy (przebudowy) zjazdu należy uzyskać zgodę zarządcy drogi. Należy zauważyć, że czym innym jest zezwolenie na lokalizację zjazdu, a czym innym pozwolenie na budowę zjazdu, a jeszcze czym innym jest zezwolenie na prowadzenie robót w pasie drogowym i uzgodnienie projektu budowlanego zjazdu. Wydaje się, że organ nie rozróżnia tych pojęć.

Organ nie wskazał kto ma zapewnić miejsca parkingowe poza garażem.

Na załączniku nr 2 brak jest legendy i linii rozgraniczających.

W załączniku nr 3 brak jest między innymi informacji o "średnich" dla obszaru analizowanego:

1. wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki,

1. szerokości elewacji frontowej

2. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej itp.

Szerokość elewacji frontowej budynku nie jest zgodna z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 96-98 akt administracyjnych).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu (dalej SKO albo Kolegium) decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. ([...]) utrzymało zaskarżoną decyzje organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że nieruchomość, której dotyczy niniejsze postępowanie usytuowana jest w terenie głównie o funkcji mieszkaniowej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza, zabudowa gospodarczo - garażowa jako uzupełniająca, jak również zabudowa usługowo - handlowa i rzemieślnicza, usługi oświaty oraz tereny niezabudowane, uprawy polowe i zieleń urządzona. Należy zatem stwierdzić, że zamierzenie inwestora zgodne jest z funkcją terenu. Analiza zebranego w sprawie materiału świadczy o tym, że zostały spełnione warunki zakreślone w art. 61 ust. 1 upzp pozwalające na pozytywne załatwienie wniosku inwestora. Zgodnie z linią orzecznictwa sądowego, stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest inwestor, właściciel/użytkownik wieczysty nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja oraz właściciele nieruchomości sąsiednich, o ile ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Skoro obiekt powinien być usytuowany zgodnie z wymogami stawianymi przez przepisy określające warunki techniczne, to tym samym nie będzie oddziaływał na nieruchomość sąsiednią oznaczoną jako działka nr [...]. Organ I instancji przyjął, że w sprawie status strony mają właściciele nieruchomości położonych przy tym odcinku ulicy, który wiąże się z koniecznością korzystania z tego samego wjazdu.

Ulica [...] jest drogą gminną, w związku z czym nie dokonuje się uzgodnień z zarządcą drogi w trybie określonym w art. 53 ust. 5 upzp, a stosowne wymogi zostały wprowadzone do zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom odwołania projekt decyzji sporządziła osoba legitymująca się uprawnieniami, o których mowa w art. 60 ust. 4 upzp. Jednym z warunków, który winien być spełniony, aby można było ustalić warunki zabudowy jest zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi - art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp, lecz do przepisów odrębnych nie zalicza się powołanego w odwołaniu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zagadnienia te badane są na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Uchybienie decyzji polegające na wpisaniu formuły zawierającej wymagania dla odwołania (dotyczą jedynie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji ponieważ nie wpływają na jej treść merytoryczną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) na powyższą decyzje SKO oraz poprzedzającą ją decyzje Burmistrza K. Z. N. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji oraz o uchylenie bądź stwierdzenie ich nieważności. Strona skarżąca sformułowała w stosunku do zaskarżonych decyzji następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 upzp przez jego zastosowanie (błąd subsumcji),

2. art. 10 kpa przez jego niezastosowanie, polegające na nie zapewnieniu udziału w każdym stadium postępowania właścicielom sąsiednich nieruchomości,

3. art. 107 § 3 kpa przez jego niepełne zastosowanie, SKO w swej decyzji nie odniosło się w uzasadnieniu swej decyzji do większości zarzutów podniesionych w odwołaniu mimo ich nieuwzględnienia,

4. art. 61 § 4 kpa przez jego niezastosowanie, a to poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że organ I instancji nie był obowiązany do zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy właściciela nieruchomości oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...] i działki nr [...],

art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie,

art. 138 § 1 pkt kpa przez jego niezastosowanie,

7. art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 60 ust. 1 upzp przez jego niezastosowanie, naruszenie to polegało na wadliwym przyjęciu, że uzasadnienie decyzji organu I instancji spełniało wymóg określony w art. 53 ust. pkt 9 w/w ustawy,

8. art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 upzp przez jego niezastosowanie w aspekcie § 12-16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. 2009 nr 124, poz. 1030), SKO w Kaliszu błędnie uznało, iż organ I instancji nie był zobowiązany do rozpatrzenia i zamieszczenia w zaskarżonej decyzji warunków w tym zakresie,

9. art. 60 ust. 4 upzp przez uznanie, że brak wskazania podmiotu uprawnionego do sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy i analizy tekstowej i graficznej w decyzji oraz załącznikach do niej nie stanowiło o wadliwości decyzji,

10. art. 53 ust. 6 w związku z art. 64 ust. 1 upzp przez ich niezastosowanie,

11. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności zaś § 6 tego rozporządzenia.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że organy obu instancji niewłaściwie uznały, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa tu: art. 61 ust. 1 upzp, tzn. niewłaściwie uznały, że zmiana zagospodarowania terenu - nowa zabudowa, polegająca na budowie budynku mieszkalnego - czterech segmentów z garażami w zabudowie szeregowej jest kontynuacją parametrów, cech i wskaźników zabudowy już istniejącej, gdy w istocie tak nie jest. Wprowadzona do polskiego prawodawstwa niemiecka zasada "dobrego sąsiedztwa" nie została w tej sprawie zachowana. Stwierdzenie SKO w K., iż analiza zebranego w sprawie materiału świadczy o tym, że zostały spełnione warunki zakreślone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy pozwalające na pozytywne załatwienie wniosku inwestora' w aspekcie punktu 9 i 10 uzasadnienia odwołania z dnia 1 czerwca 2010 r. jest lakoniczne i gołosłowne.

Ponadto strona skarżąca podniosła następujące okoliczności:

SKO w Kaliszu nie zapewniło stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, gdyż między innymi przed wydaniem decyzji nie umożliwiło im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W zaskarżonej decyzji stwierdza się, że orzeczenie zapadło po rozpatrzeniu odwołania na posiedzeniu. Z treści decyzji nie wynika, czy było to posiedzenie jawne czy też niejawne. SKO w Kaliszu nie wyjaśniło też, jeżeli było to posiedzenie niejawne, dlaczego w takim właśnie trybie zapadło orzeczenie. Regułą jest, że tego typu sprawy rozpatrywane są na posiedzeniach jawnych.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. błędnie przyjął, iż budynki, dla których wydana została decyzja o warunkach zabudowy nie będą oddziaływać np. na nieruchomość oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...], a tym samym organ I instancji nie był obowiązany do zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz zapewnienia w nim udziału właścicielowi tejże działki. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko organu I instancji, iż przymiot strony postępowania w niniejszej sprawie można było przypisać wyłącznie właścicielom nieruchomości zlokalizowanych przy odcinku przyszłej ulicy, z którym związana jest konieczność korzystania z tego samego wjazdu. Stanowisko takie należy uznać za błędne. Niewątpliwie budowa budynków mieszkalnych w postaci czterech segmentów z garażami w zabudowie szeregowej na działce sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...], będzie znacząco oddziaływała na przedmiotową nieruchomość. Oczywistym jest, iż skutkiem wybudowania dwukondygnacyjnych budynków (o wysokości do 9 m) sprawi, że budynki położone na nieruchomościach graniczących z działką nr [...], będą miały mniejszy dostęp do światła słonecznego, mniej atrakcyjny widok z okna, jak również wzrośnie poziom hałasu. A zatem trudno uznać, za przekonujące stanowisko organu odwoławczego, jakoby usytuowanie budowanych obiektów zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne mogło wyłączyć niekorzystny wpływ na działkę sąsiednią. Nie sposób zatem zgodzić się z organem odwoławczym, iż wyłącznie stopień uciążliwości związanej ze wzrostem ruchu samochodowego na drodze dojazdowej do nieruchomości sąsiadujących z działką numer [...], wyznaczał krąg podmiotów legitymujących się interesem prawnym w sprawie o wydanie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy.

Organ I instancji przed wszczęciem postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy powinien ustalić z urzędu strony postępowania administracyjnego, kierując się w tym względzie przepisami art. 28 kpa i przepisami ustawy o planowani przestrzennym, a następnie powiadomić te strony o wszczęciu postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 4 kpa, o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Wskazówką dla prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania oraz tym samym stron postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy może stanowić wskazany w ustawie tzw. obszar analizowany.

Wobec niezawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie, o wszczęciu postępowania, doszło do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego, tj. zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu - art. 10 kpa. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje bowiem organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, niezależnie od tego, czy naruszenie to miało wpływ na treść decyzji. Aby uchronić się od zarzutu niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu organ powinien zawiadomić ją o wszczęciu postępowania na wniosek innej strony oraz wezwać do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego. Dla zasadności wznowienia postępowania, pozbawiony znaczenia jest fakt, czy strona nie brała udziału w całym postępowaniu, czy też tylko na jakimś etapie. Przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa zostaje spełniona bowiem, gdy strona nie brała udziału w ogóle w postępowaniu administracyjnym, bądź tylko niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

O wszczęciu postępowania na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. A zatem obowiązkiem organu było ustalić, kto w przedmiotowej sprawie jest stroną. Organ tej czynności nie wykonał rzetelnie. Z dokumentów nie wynika, aby w postępowaniu uczestniczył właściciel działki nr [...] i [...]. SKO w K. nie wyjaśniło, na jakiej podstawie uznało, że organ I instancji przyjął, że w sprawie status strony mają właściciele nieruchomości położonych przy tym odcinku ulicy, który wiąże się z koniecznością korzystania z tego samego wjazdu". SKO w Kaliszu nie zawiadomiło stron o wszczęciu postępowania odwoławczego. Zawiadomienie takie jest istotne w związku z uprawnieniem strony do wniesienia skargi na ewentualną bezczynność organu (art. 9 w związku z art. 35 § 3 kpa).

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się między innymi po uzgodnieniu z zarządcą drogi. Uzgodnienia takiego dokonuje się w trybie art. 106 kpa (art. 53 ust. 5 upzp). Organ załatwiający sprawę zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska powinien o tym zawiadomić stronę (art. 106 § 2 kpa). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 kpa). Należy jednak zauważyć, że skoro w sprawie głównej - dotyczącej ustalenia warunków zabudowy jak i uzgodnieniowej działa ten sam organ (a tak jest w przypadku zarządcy drogi gminnej), to nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 106 kpa, a treść uzgodnienia winna zostać zamieszczona w decyzji. Tymczasem w decyzji żadnego uzgodnienia nie zamieszczono, co uniemożliwia kontrolę motywów rozstrzygnięcia zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez sąd administracyjny. W tym konkretnym przypadku trudno w ogóle mówić o jakiejkolwiek drodze, gdyż żadnej drogi do tej pory nie wybudowano (nie jest odwołującym nic wiadomo na ten temat). Do tej pory nie została wydana jakakolwiek decyzja związana z budową drogi. Wydzielona działka pod drogę to jeszcze nie droga. A zatem za nieprawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, iż zaskarżona decyzja spełniała wymogi określone w art. 64 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp.

W postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy organ powinien dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Takim odrębnym przepisem jest Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Z decyzji nie wynika, aby takiej analizy organ dokonał. SKO w K. uznało, że w/w rozporządzenie nie zalicza się do przepisów odrębnych. Nie wyjaśniło jednak, dlaczego się nie zalicza. Wydaje się, że w takiej sytuacji SKO w K., na poparcie swej tezy, powinno wskazać te przepisy odrębne, które mają zdaniem tego organu, w przedmiotowej sprawie zastosowanie (są przepisami odrębnymi).

Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, winna zostać zapewniona droga pożarowa o utwardzonej nawierzchni, umożliwiająca dojazd pojazdów jednostek straży pożarnej (ochrony przeciwpożarowej) do obiektów budowlanych o każdej porze roku. Organ odwoławczy w decyzji z dnia 22 czerwca 2010 r. nie ustosunkował się do zarzutu skarżących w tym zakresie. Wskazać należy, iż realizacji inwestycji zgodnie z zaskarżoną decyzją skutkować niewątpliwie będzie zwiększeniem ruchu pojazdów na drodze oraz utrudnieniami komunikacyjnymi spowodowanymi tzw. "wąskim gardłem", tzn. możliwym przejazdem tylko w jedną stronę, które mogą uniemożliwić szybką i tym samym skuteczną ewakuację na wypadek pojawienia się zagrożenia pożarowego w szczególności. Brak określenia w zaskarżonej decyzji wymogów w tym zakresie może spowodować niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Organ nie ujawnił, kto sporządził projekt decyzji. SKO w Kaliszu błędnie odczytało zarzut w tej sprawie. Skarżący nigdy nie twierdził i nadal nie twierdzi, że projekt decyzji sporządziła osoba nieuprawniona. Żąda jedynie ujawnienia jej personaliów. W tym miejscu należy zauważyć, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż zaskarżona decyzja spełniała wymóg opisany w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak jak to już wyżej zostało wspomniane, projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zostać sporządzony przez osobę profesjonalnie przygotowaną do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną, zaś decydujący w tym zakresie jest wpis na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego. Autorstwo projektu decyzji o warunkach zabudowy powinno być udokumentowane w aktach sprawy, a ponadto podpis osoby sporządzającej projekt decyzji wraz z jej pieczęcią powinien znaleźć się na załącznikach do decyzji. Adnotacja, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, winna zostać umieszczona również na oryginale decyzji wydawanej w przedmiocie warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 upzp przepisy art. 53 ust. 6 tej ustawy nie mają zastosowania do decyzji o warunkach zabudowy. A zatem zamieszczone w decyzji pouczenie jest wadliwe. Nieprawidłowość ta, nazwana przez SKO uchybieniem nie mającym znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku organu w ocenie skarżących ma wpływ na ich uprawnienia i obowiązki, a zatem jest istotna.

W decyzji organ I instancji wskazał, że w przypadku budowy (przebudowy) zjazdu należy uzyskać zgodę zarządcy drogi. Należy zauważyć, że czym innym jest zezwolenie na lokalizację zjazdu, a czym innym pozwolenie na budowę zjazdu, a jeszcze czym innym jest zezwolenie na prowadzenie robót w pasie drogowym i uzgodnienie projektu budowlanego zjazdu. Wydaje się, że organ nie rozróżnia tych pojęć. Tego dylematu SKO w ogóle nie wyjaśniło.

Organ nie wskazał kto ma zapewnić miejsca parkingowe poza garażem. Do tego problemu SKO nie odniosło się.

Na załączniku nr 2 brak jest legendy i linii rozgraniczających. Brak oceny SKO w tej kwestii.

W załączniku nr 3 brak jest między innymi informacji o "średnich" dla obszaru analizowanego:

1. wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki,

1. szerokości elewacji frontowej

2. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej itp.

SKO nie dokonało jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie.

Szerokość elewacji frontowej budynku nie jest zgodna z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO w ogóle nie zajęło w tej materii stanowiska. Organ I instancji obowiązany był wyznaczyć szerokość elewacji dla inwestycji, która miałaby

zostać zrealizowana na działce oznaczonej geodezyjnie numerem [...]. Brak wyznaczenia szerokości elewacji przez organ I instancji nie pozwala na określenie przyszłej szerokości budynków, co do których wydana została decyzja o warunkach zabudowy, z powyższych względów, określenie warunków zabudowy nie może zostać uznane za prawidłowe, gdyż niemożliwe będzie

ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy § 4 do § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dają podstaw do określenia w części pisemnej analizy poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Również decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus.

Stwierdzenie SKO w K., iż "Skoro obiekt winien być usytuowany zgodnie z wymogami stawianymi przez przepisy określające warunki techniczne to tym samym nie W będzie oddziaływał na nieruchomość sąsiednią (...)" jest zdumiewające i to z przynajmniej dwóch powodów. Po pierwsze nawet spełnienie warunków technicznych m nie spowoduje braku oddziaływania obiektu. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że projektować, budować i użytkować należy zawsze zgodnie z warunkami technicznymi (k. 3-10 akt sądowych).

W odpowiedzi na powyższa skargę z dnia [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]) Kolegium wniosło o jej oddalenie, powielając swoja argumentacje w sprawie (k. 15-16 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 716/10) WSA odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji argumentując, ze decyzja ustalająca warunki zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (k. 59-60 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie WSA był zobowiązany do zbadania zgodności z prawem decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] maja 2010 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego – czterech segmentów z garażami w zabudowie szeregowej na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], działka ewid. nr [...]. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., zwana w niniejszym uzasadnieniu upup). Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przedmiotową decyzję zgodnie z art. 60 ust. 1 upzp wydaje wójt po uzgodnieniu ze wskazanymi w ustawie organami oraz po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z powyższych warunków powinien skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą skargę, decyzje organów obu instancji odpowiadały wskazanym wymaganiom.

W pierwszej kolejności skarżący zarzucił organom administracji publicznej naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz 5 upzp wskazując, że nowa zabudowa polegająca na budowie czterech segmentów z garażami w zabudowie szeregowej nie jest kontynuacją parametrów, cech i wskaźników zabudowy już istniejącej. Art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp wyraża tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Jej celem pozostaje zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 upzp. Powołując się na wykładnię systemową powyższej zasady (ochrona prawa własności, zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy) oraz celowościową (ochrona ładu przestrzennego, a nie drastyczne ograniczenie zabudowy powstającej tam, gdzie nie ma planu miejscowego) należy w sposób szeroki interpretować zarówno pojęcie działki sąsiedniej, jak i kontynuacji funkcji, o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Przywołana regulacja prawna ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 502-503). Tak samo w orzecznictwie podkreśla się, że przy wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie - ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1401/06, lex nr 394807, wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 295/09, lex nr 553444). Z kolei przez pojęcie działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji, ale należy pojęcie to odnieść do terenów położonych w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość. Całość ta nie może być oczywiście pojmowana zbyt rozlegle, gdyż pojęcie sąsiedztwa narzuca pewną bliskość, ale nie może być ona wyznaczana tylko i wyłącznie przez linię graniczną (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 869/09, lex nr 531604, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 86/08, lex nr 519019, wyrok NSA oz. w Gdańsku z dnia 23 maja 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 526/08, lex nr 44167).

Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., nr 164, poz. 1588, zwane dalej rozporządzeniem z 2003 r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego, na który inwestycja będzie oddziaływać). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji budowlanej. Granice analizowanego obszaru zostały wyznaczone kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:500, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Obejmują one swoim zasięgiem trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, która nie jest mniejsza aniżeli 50 metrów. Natomiast w części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji wyraźnie wskazał, że w obrębie analizowanego terenu występuje mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojaca i bliźniacza oraz zabudowa gospodarczo-garażowa. Planowana zabudowa szeregowa stanowi zatem kontynuację istniejącej na analizowanym terenie zabudowy mieszkaniowej, nawiązując swoją formą oraz gabarytami do charakteru otaczających ją budynków jednorodzinnych. Organ I instancji dokonał także porównania powierzchni planowanej inwestycji do powierzchni zabudowanej oraz niezabudowanej działek w analizowanym obszarze. Z porównania tego wynika, że planowany dla nowego zamierzenia inwestycyjnego maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowanej budynkami w stosunku do powierzchni działki – 30%, zawiera się w przedziale powierzchni zabudowy działek sąsiednich.

Należy w tym miejscu dodać, że nie jest zasadny zarzut skarżącego odnośnie braku w załączniku nr 3 informacji o "średnich" dla obszaru analizowanego. Organ I instancji ustalił bowiem precyzyjnie przedział wielkości powierzchni zabudowy na poszczególnych działkach analizowanego obszaru, jak o tym stanowi §5 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie sądu brak wyciągnięcia z podanego przedziału średniej arytmetycznej nie może stanowić uchybienia mającego wpływ na rozstrzygniecie sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, skoro wyznaczone dla nowej inwestycji parametry mieszczą się w tym przedziale i dodatkowo, nie stanowią wartości skrajnych. Niezasadny pozostaje nadto zarzut braku zgodności szerokości elewacji frontowej budynku z §6 ust. 1 rozporządzenia stanowiącym, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W przedmiotowej sprawie szerokość elewacji frontowych każdego z planowanych czterech segmentów ma wynieść 7 metrów.

W części tekstowej analizy organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja będzie posiadała dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...]. Z racji nieregularnej linii granicznej komunikacji drogowej, organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linie zabudowy w odległości 5,0 metrów od granicy działki, oznaczoną literami AB na mapie. Dostęp do drogi publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 14 upzp. Natomiast nadanie statusu drodze publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej ustawą o drogach). Zgodnie z art. 2 ust. 1 przywołanej ustawy, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o drogach, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Natomiast stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o drogach, zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu, że ul. [...] jest drogą gminną. Świadczą o tym wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, z których w jasno wynika, że ul. [...] określana jest jako droga publiczna. Tak samo załączone do decyzji organu I instancji mapy analizowanego obszaru zawierają wyraźne wyodrębnienie geodezyjne ul. [...]. Wreszcie wskazana ulica znajduje się w wyliczeniu wszystkich dróg znajdujących się na terenie K. jako droga gminna (http://www.krotoszyn.pl/modules.php?name =Content&pa=showpage&pid=21). Zarządcą tej drogi w rozumieniu art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp jest zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach, wójt gminy (tzn. ten sam organ, który zgodnie z art. 60 ust. 1 upzp jest uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy). W związku z tym, organ I instancji nie był zobowiązany do zainicjowania postępowania w sprawie zajęcia stanowiska w sprawie przez inny organ. Jednocześnie należy dodać, że w załączniku nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy (stanowiącym integralną jej część) z dnia [...] maja 2010 r. organ I instancji wskazał, że dostęp do drogi publicznej planowana inwestycja będzie miała z ul. [...] od strony ul. [...]. W przypadku budowy albo przebudowy zjazdu należy uzyskać zgodę zarządcy drogi w trybie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach. Poza tym, sama decyzja z dnia [...] maja 2010 r. zawiera zastrzeżenie, że dokonano uzgodnienia z zarządca drogi, powołując się na opinię nr [...] r. z dnia [...] marca 2010 r. Z przedmiotowej opinii wynika, w jakiej odległości od krawędzi jezdni drogi gminnej powinny zostać usytuowane obiekty budowlane oraz ze przebudowa zjazdu z drogi gminnej na nieruchomość objętą decyzją o warunkach zabudowy wymaga zezwolenia zarządcy drogi (k. 55 akt administracyjnych). Z tego powodu zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp poprzez jego niezastosowanie nalezało uznać za niezasadny.

Kolejna grupa zarzutów sformułowanych przez skarżącego pod adresem zaskarżonych decyzji dotyczy nieprawidłowego biegu samego postępowania, co skutkowało brakiem zapewnienia w każdym jego stadium udziału właściciela działki sąsiedniej o nr [...] i [...] o danych personalnych I. L. (dane personalne z odwołania pełnomocnika Z. N. złożonego na etapie postępowania administracyjnego od orzeczenia organu I instancji str.2), niepełnym uzasadnieniem zaskarżonych decyzji (a w szczególności decyzji II-instancyjnej) oraz naruszeniami art. 61 § 4 oraz art. 138 § 1 kpa. Powyższe zarzuty również okazały się niezasadne. W toczącym się postępowaniu administracyjnym rzeczywiście nie brał udziału właściciel wyżej wskazanej nieruchomości., tzn. wszyscy właściciele działek objętych analizowanym obszarem. Niesłusznie w tej materii przyjął organ I instancji, stanowcze stanowisko ,co zaakceptowało również SKO, że w przedmiotowej sprawie status strony mają właściciele nieruchomości położonych przy tym odcinku ulicy, który wiąże się z koniecznością korzystania z tego samego wjazdu. Oprócz bowiem tych podmiotów przymiot strony po analizie mógł też mieć właściciel działki sąsiadującej od tyłu z planowaną inwestycją. Przyjmuje się bowiem w orzecznictwie sądowym, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, ale również innej działki w graniach obszaru analizowanego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1880/08, lex nr 55521, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1732/07, lex nr 515123). Sąd to uchybienie miał na względzie, ale podkreślić należy, że zgodnie z art. 147 kpa, wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie tej strony. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa, podstawą uwzględnienia skargi jest stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ażeby sąd mógł uznać zasadność przedmiotowej przesłanki wznowieniowej, strona, która bez własnej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu, powinna była sama w skardze sformułować zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa. Tymczasem pełnomocnik skarżącego w przedmiotowym postępowaniu nie jest równocześnie pełnomocnikiem osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym. Jego zarzut w tym przedmiocie należało uznać za bezzasadny. Pogląd ten jest zaprezentowany w orzecznictwie sądowym w którym podkreśla się, że to od woli strony zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 26.01.2009 r., sygn. akt II OSK 51/08, lex nr 509705 wraz z aprobującą glosą J. Jamiołkowskiego, "Casus" 2009/2/36). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (Alicja Plucińska -Filipowicz /sprawozdawca/,Leszek Kamiński, Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący/ )wypowiedział się ,że odnosząc się do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii nieprawidłowej oceny co do nie zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym określonej gminy należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie mógł z urzędu tej okoliczności uwzględnić przede wszystkim z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 ( 1 pkt 4 kpa, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższy pogląd Wojewódzki Sad Administracyjny podziela i czyni go własnym.

Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie, że zarówno uzasadnienie decyzji organu I jak i II instancji w sposób skrótowy przedstawiło motywacje, jaką kierowały się ograny podczas ich wydawania. Jakie części składowe powinno zawierać uzasadnienie decyzji administracyjnej, precyzuje art. 107 § 3 kpa. Jak jednak wskazuje się w doktrynie, konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, tylko w rozstrzygnięciu decyzji. Uzasadnienie ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie (J. Borkowski,: w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 499). Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma duże znaczenie także dla sądu administracyjnego, ułatwiając zbadanie jej legalności. Służy ono nadto urzeczywistnieniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992 r., str. 265-266). W przedmiotowej sprawie uzasadnienia obu decyzji nie wypełniły wszystkich upatrywanych w nim zamierzeń. Uchybienia w tym zakresie nie były jednak na tyle istotne, aby utrudnić sądowi zbadanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, czy też żeby spowodować niemożność podjęcia obrony swoich praw przez stronę skarżącą. Sąd uznał zatem, że ogólnikowość uzasadnień odnośnie niektórych z okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą stanowi naruszenie przepisów postępowania, które nie miało wpływu na rozstrzygniecie sprawy i dlatego nie mógł zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 kpa przez jego niezastosowanie. Strona skarżąca nie wyjaśniła w swoim uzasadnieniu na czym dokładnie polegało naruszenie przytoczonej regulacji prawnej przez organy I i II instancji. Dodatkowo w zarzucie naruszenia art. 138 § 1 kpa nie wskazała dokładnego punktu, któremu uchybiły organy administracji publicznej. Tym niemniej Sad poddał badaniu pod katem zgodności z prawem wskazane zarzuty stwierdzając, że organ II instancji zasadnie utrzymując w mocy decyzje Burmistrza Krotoszyna prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Należy w tym miejscu dodać, że samo stwierdzenie w zaskarżonej decyzji organu II instancji, że zapadło ono po rozpatrzeniu odwołania na posiedzeniu (skarżący powołuje ten zarzut w pkt 2 uzasadnienia) nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ II instancji powinien wszakże dopowiedzieć, czy sprawę rozpoznał na posiedzeniu jawnym, czy niejawnym. Nie ulega wszakże wątpliwości, ze tego rodzaju niedokładność nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy oraz na zapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Mogła ona bowiem w swobodny sposób zaprezentować organowi II instancji swoje stanowisko w sprawie.

Jako nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącego naruszenia art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 upzp przez jego niezastosowanie w aspekcie § 12-16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. 2009 nr 124, poz. 1030). Przedmiotowe rozporządzenie nie znajdowało zastosowania w niniejszej sprawie. Delegacja ustawowa do jego wydania znajduje się w art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. j. Dz. U. 2009 r., nr 178, poz. 1380 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych określa wymagania w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Rozporządzenie to zgodnie z jego §1 określa wymagania przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zakwestionowane przez skarżącego §12-16 tego rozporządzenia dotyczą problematyki dróg pożarowych. Przepisy te nie maja zastosowania w procedurze wydawania decyzji o warunkach zabudowy, obejmują zupełnie odrębna problematykę spraw i dlatego organy obu instancji, nie stosując ich, nie mogły tej regulacji prawnej w żaden sposób naruszyć.

Sąd nie podzielił argumentacji strony skarżącej odnośnie zarzutu naruszenia art. 60 ust. 4 upzp poprzez uznanie, że brak wskazania podmiotu uprawnionego do sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz analizy tekstowej i graficznej w decyzji oraz załącznikach do niej nie stanowiło o jej wadliwości. Zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W doktrynie podkreśla się, że odpowiedni poziom merytoryczny projektu decyzji wykonanego zgodnie z wiedzą fachową projektanta nabiera szczególnego znaczenia dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 387). Podobnie w orzecznictwie zauważa się, że adnotacja, iż projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, winna znajdować się na oryginale decyzji wydawanej w przedmiocie warunków zabudowy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1803/07, lex nr 420597). W przedmiotowej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony w dniu [...] marca 2010 r. przez mgr inż. arch. J. K.. Strona skarżąca nie kwestionuje tej okoliczności zauważając jedynie, że autorstwo projektu decyzji o warunkach zabudowy powinno być udokumentowane w aktach sprawy, a podpis osoby sporządzającej projekt decyzji wraz z jej pieczęcią powinien znaleźć się na załącznikach na decyzji. W rzeczywistości mgr inż. arch. J. K. podpisując się na decyzji oraz załącznikach stanowiących analizę tekstową i graficzną funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie zamieściła swojej pieczątki. Nie oznacza to jednak, że nie wiadomo, kto z uprawnionych do tego podmiotów sporządził projekt decyzji o warunkach zabudowy, skoro można tę okoliczność łatwo stwierdzić po tożsamych podpisach architekta oraz po zamieszczonej w aktach sprawy pieczątce architekta, z której wynika w sposób nie budzący wątpliwości, ze przynależy ona do samorządu architektów i ma uprawnienia do sporządzania projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie przeczy temu sama strona skarżąca. Z kolei niedokładność polegająca jedynie na braku pieczątki architekta nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonych decyzji.

Za niezasadny Sąd uznał nadto zarzut naruszenia art. 53 ust. 6 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, dotyczący błędnego pouczenia zamieszczonego przez organ I instancji w decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut ten nie wywarł jakiegokolwiek znaczenia na dalszy bieg postępowania. Strona skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego, wniosła bowiem w prawidłowy sposób odwołanie, które zostało rozpoznane przez organ II instancji. Należało zatem uznać, że stanowiło ono uchybienie procesowe nie mogące wywrzeć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

MZ