Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1028/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz, Protokolant asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 146/15 w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 146/15 oddalił skargę G.B. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 27 października 2014 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j.: Dz. U z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił [...] G.B. ze służby w Policji z dniem 10 listopada 2014 r. Powyższemu rozkazowi personalnemu w oparciu o art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w wyniku prowadzonego śledztwa o sygn. akt [...], w dniu 22 września 2014 r. przedstawił G.B. zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k., tj. przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, polegającego na tym, że w dniu [...] września 2014 r. w [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,35 mg/dcm³ alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...].

W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 22 września 2014 r. nr [...] zawiesił wyżej wymienionego policjanta w czynnościach służbowych od dnia 23 września do dnia 22 grudnia 2014 r.

Jednocześnie Komendant Miejski Policji w [...], mając na uwadze negatywne konsekwencje pozostawania wyżej wymienionego policjanta w służbie, wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji. W ocenie organu pierwszej instancji, zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy, w tym materiał procesowy włączony do postępowania za zgodą Prokuratury Rejonowej w [...], świadczy o oczywistości popełnienia przez [...] G.B. podanego wyżej czynu. Wskazuje na to przesłuchanie świadka zdarzenia z dnia 20 września 2014 r., zeznanie z okazania osoby z dnia 22 września 2014 r. zawarte w protokołach postępowania o sygn. akt [...], a także wyniki badań alkomatem, przeprowadzone w obecności policjanta z KPP w [...], jak i Prokuratora.

Dodatkowo, w oparciu o art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w dniu 9 października 2014 r. wystąpiono do przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] o zasięgnięcie stanowiska zakładowego związku policjantów w sprawie zamiaru zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] decyzją z dnia 14 października 2014 r. nr [...] postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia [...] G.B. ze służby w Policji.

Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji w [...], w przedmiotowej sprawie zostały spełniane wszystkie przesłanki wynikające z treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, polegające na oczywistości popełnienia czynu zabronionego o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Decydujące znaczenie dowodowe zostało przypisane złożonemu w toku postępowania przygotowawczego zeznaniu świadka zdarzenia z dnia 20 września 2014 r., który widział jak [...] G.B., siedział przy włączonym silniku za kierownicą samochodu [...] i próbował nim wyjechać z rowu, wskazując, że w trakcie pchania, gdy kierowca naciskał pedał gazu, samochód przemieszczał się na odległość około 20 cm do tyłu i do przodu, zaś koła tego samochodu dostawały poślizgu, kręciły się w miejscu i czuć było zapach przypalonej gumy. Policjant znajdował się pod wpływem alkoholu, co potwierdziły badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu.

Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest czynem szczególnie nagannym w odbiorze społecznym, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. znajduje szeroki oddźwięk społeczny i medialny. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etyki. Sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na jego charakter, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji jako podmiotu zaufania publicznego jest, aby policjantami pozostawały "osoby o nieposzlakowanej opinii", co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Policjant powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby, w dobre imię Policji.

W ocenie organu pierwszej instancji, oczywistość popełnienia przez [...] G.B. czynu o znamionach przestępstwa, określonego w art. 178a § 1 K.k. nie budzi wątpliwości. Pozostawanie w służbie policjanta, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, stoi w sprzeczności z interesem służby tożsamym z interesem społecznym i uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania z nim stosunku służbowego oraz nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Od powyższego rozkazu personalnego [...] G.B. wniósł odwołanie, w którym Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] zarzucił, że:

1) zaniechał działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), poprzez zaniechanie działania nakazanego przepisami ustawy o Policji, które regulują zwolnienie policjanta w trybie przepisów art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji;

2) naruszył zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, poprzez orzeczenie skutków rozkazu personalnego przed jego uprawomocnieniem, w tym również poprzez wydanie świadectwa służby;

3) naruszył zasady domniemania niewinności i uznania administracyjnego, skutkiem czego doprowadził do orzeczenia środka karnego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, podczas gdy Prokurator prowadzący postępowania karne tego nie uczynił, mając taką możliwość na podstawie art. 276 K.p.k., ponadto w sytuacji, w której Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] jedynie na podstawie dowodów pośrednich dokonał sporządzenia i przedstawienia zarzutów;

4) bezpodstawnie zastosował rygor natychmiastowej wykonalności, mimo tego, że [...] G.B. swym zachowaniem nie zagrażał zdrowiu lub życiu ludzkiemu bądź interesowi społecznemu, a nadając rygor naraził interes prywatny strony, czyniąc iluzorycznymi gwarancje zawarte w Konstytucji RP, w tym zakaz dyskryminacji, czy domniemanie niewinności.

W uzasadnieniu odwołania przedstawił polemikę z ustaleniami organu pierwszej instancji dotyczącymi oczywistości popełnienia przez niego przestępstwa.

Śląski Wojewódzki Komendant Policji w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...] zaskarżoną decyzję – rozkaz personalny utrzymał w mocy. Podzielił ocenę organu pierwszej instancji zarówno co do oczywistości popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., jak i podstawy do zastosowania normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i tym samym zwolnienia [...] G.B. ze służby w Policji.

Co do oczywistości popełnienia przestępstwa, opierając się na udostępnionych przez Prokuraturę Rejonową w [...] dokumentach z akt śledztwa o sygn. akt [...], prowadzonego przeciwko G.B., w którym występuje on w charakterze podejrzanego o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., uszczegółowił przebieg zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 20 września 2014 r.

Podał, że w tymże dniu do Komendy Powiatowej Policji w [...], około godz. 17.40 zatelefonował [...], informując o mężczyźnie, który będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem [...] i wjechał do przydrożnego rowu. Skierowani na miejsce zdarzenia policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...] zastali, stojący przodem w rowie, samochód osobowy [...], nr rej. [...]. W samochodzie nie było żadnych osób. Obok samochodu stał mężczyzna, którym po wylegitymowaniu okazał się G.B. Mężczyzna ten zaprzeczył, aby to on kierował tym samochodem. Jako kierującego wskazał swojego ojca [...]. Zgodnie z oświadczeniem G.B., ojciec wystraszył się samochodu jadącego z dużą prędkością i odbijając kierownicą w prawo, wjechał do rowu. Nieobecność ojca na miejscu tłumaczył tym, że poszedł on szukać pomocy w celu wyciągnięcia samochodu z rowu.

Przeprowadzone u G.B. o godz. 18.00 badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu dało wynik 1,35 mg/l. Następne badania przeprowadzone w dniu 20 września 2014 r., o godz. 20.35, 21.02 i 21.23 dały odpowiednio wyniki: 1,28 mg/l, l,28mg/l i 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Przesłuchany w toku postępowania karnego świadek [...] zeznał, że w dniu 20 września 2014 r., około godz. 17.20, jadąc samochodem z miejscowości [...] , w rejonie drogi leśnej zauważył, po prawej stronie, stojący w rowie samochód osobowy, prawdopodobnie [...] [...], koloru srebrnego. Samochód miał włączony silnik, a jakiś mężczyzna usiłował go wypchnąć. W środku za kierownicą również znajdował się mężczyzna. [...] zatrzymał się, aby pomóc w wypchnięciu tego samochodu. W czasie kiedy pomagał wypchnąć samochód jego silnik był zapalony, kierowca wciskał pedał gazu, a samochód przemieszczał się około 20 centymetrów w przód i w tył. Koła samochodu dostawały jednak poślizgu i zaczynały kręcić się w miejscu. W pewnym momencie drugi z mężczyzn zasygnalizował [...], że kierowca samochodu jest nietrzeźwy. Przestali pchać ten samochód, zaś po chwili wysiadł z niego mężczyzna będący pod wpływem alkoholu (chwiał się na nogach, jego mowa była bełkotliwa). [...] powiedział kierowcy, aby wezwał sobie pomoc drogową i odjechał. Następnie zatelefonował do Komendy Powiatowej Policji w [...] informując o zdarzeniu.

Około godz. 20.50 do Komendy Powiatowej Policji w [...] zgłosił się [...]. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że w dniu 20 września 2014 r. to on kierował samochodem [...] nr rej. [...]. W tym dniu udał się wraz z synem G.B. na grzyby. W pewnym momencie, kiedy wyjeżdżał na drogę zauważył samochód jadący z dużą prędkością od strony Ogrodzieńca. Wystraszył się, że może dojść do kolizji z tym samochodem i dlatego gwałtownie skręcił kierownicą w prawo. W wyniku tego manewru wjechał do przydrożnego rowu. W związku z zaistniałym zdarzeniem postanowił udać się w poszukiwaniu pomocy, natomiast G.B. pozostał przy samochodzie. W pewnym momencie odebrał telefon od syna, że na miejsce przyjechała Policja i samochód zostanie wyciągnięty z rowu przez pomoc drogową. Według jego relacji G.B. był trzeźwy i nie spożywał alkoholu.

Przeprowadzone w dniu 23 września 2014 r. oględziny telefonu komórkowego marki Nokia, należącego do G.B. wykazały, że w dniu 20 września 2014r. wysłał na numer telefonu komórkowego swojego ojca 2 wiadomości tekstowe SMS. Pierwszą o godz. 20.26 o treści: "ty jechał". Drugą o godz. 20.47 o treści: "możesz odmówić zeznań". Nawiązał też połączenie telefoniczne z numerem telefonu swojego ojca o godz. 20.05 oraz odebrał połączenie z tego numeru o godz. 20.37.

W dniu 22 września 2014 r. G.B., w Prokuraturze Rejonowej w [...] w sprawie o sygn. akt [...] został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. Przesłuchany w charakterze podejrzanego nie odniósł się do przedstawionego mu zarzutu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

W ocenie organu odwoławczego, fakt popełnienia przez [...] G.B. czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. jest oczywisty i nie budzi wątpliwości. Czynu tego dopuścił się on usiłując wyjechać samochodem z przydrożnego rowu przy pomocy [...] i drugiego, nieustalonego mężczyzny. W świetle ugruntowanego w doktrynie prawa karnego stanowiska, prowadzenie pojazdu nie oznacza pokonywania jakiegoś dłuższego odcinka drogi, już uruchomienie pojazdu i podjęcie jazdy jest równoznaczne z jego prowadzeniem. W rozważanym przypadku [...] G.B. uruchomił silnik pojazdu, włączył bieg i podjął próbę jazdy, która jednak okazała się niemożliwa na dłuższym odcinku, z uwagi na niedającą się pokonać przeszkodę.

W przedmiotowej sprawie, spełniona została także druga przesłanka zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wobec stwierdzonej oczywistości popełnienia przez [...] G.B. czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., niemożliwe jest dalsze pełnienie przez niego służby w Policji. Dopuszczenie do pełnienia obowiązków służbowych policjanta, który w sposób oczywisty dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, pozostaje w rażącej sprzeczności z podstawowymi zadaniami Policji, do których należy w szczególności stanie na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie ma legitymacji do realizacji ustawowych obowiązków tej formacji policjant, który sam nie przestrzega obowiązującego porządku prawnego w najwyższym stopniu. Pełnienie służby przez policjanta, który prowadził samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości obniżyłoby autorytet Policji i społeczne zaufania do niej. Dlatego też Policja, jako instytucja szczególnego zaufania społecznego, musi podejmować działania zmierzające do zapewnienia właściwego jej funkcjonowania i stanowczego przeciwdziałania wszelkim zachowaniom, pozbawiającym ją zaufania i wiarygodności w oczach opinii publicznej.

[...] Wojewódzki Komendant Policji w [...] za bezzasadny uznał zarzut dotyczący nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na charakter czynu, jakiego dopuścił się wyżej wymieniony policjant oraz utraty przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Co do zarzutu odnoszącego się do naruszenia zasady domniemania niewinności zauważył, że w niniejszej sprawie organy nie rozstrzygały o winie policjanta, a jedynie o oczywistości popełnienia przez niego czynu określonego w art. 178a § 1 K.k.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzucił:

1) rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na ostateczną treść decyzji oraz wynikającego z art. 2, art. 31, art. 32, art. 42 ust. 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP nakazu urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej, zasady domniemania niewinności, zasady uzasadnionych oczekiwań, zakazu niedyskryminacji i zakazu nierównego traktowania;

2) zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym, jak i przez organ pierwszej instancji, skutkiem czego jest nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji;

3) przedstawienie uzasadnienia decyzji w sposób niezrozumiały, niezgodny z obowiązującymi przepisami któremu, mimo jego obszerności, nie można przyznać przymiotu uzasadnienia faktycznego i prawnego, bowiem poza przytoczeniem przepisów organ nie przedstawił żadnych okoliczności stanowiących podstawę zaskarżonych orzeczeń.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 27 października 2014 r. nr [...] w całości;

2) orzeczenie, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nie podlegają wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach;

3) wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."),

4) zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych,

5) nakazanie organom administracji państwowej – określonym przepisami ustawy o Policji prowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z podstawowymi zasadami obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej i w Unii Europejskiej systemu prawa.

W uzasadnieniu skargi podał, że w sytuacji, w której ustawodawca wyraźnie określił przesłanki zwolnienia ze służby w Policji, a jednocześnie pozostawił organom uznanie co do ich oceny, to przełożony policjanta, tak jak i organ odwoławczy, nie mogą, dokonując ustalenia i oceny stanu faktycznego, zasłaniać się bezkrytycznie przyjmowanym interesem służby, czy zasadami prewencji ogólnej.

W ocenie skarżącego, treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji nie można odczytywać tak, że godzi on w przepisy ustawy o Policji w związku z art. 31 ust. 2 i ust. 3, art. 42 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP, a to celem ochrony "dezorganizacji służby spowodowanej przedstawieniem policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa" i to w okolicznościach, gdy z przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 8 omawianej ustawy nie można wywodzić zasad organizacji służby, lecz wyłącznie przesłanki fakultatywnego zwolnienia ze służby.

Zdaniem skarżącego, "wskazany w zaskarżonych orzeczeniach stan faktyczny jest nieprawdziwy, a jego opis szczątkowy, pomijający najistotniejsze okoliczności, jakie zaistniały w zakresie praw i obowiązków policjanta korzystającego z czasu wolnego od służby, będącego pasażerem pojazdu, który wpadł do rowu". Niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, zakazu dyskryminacji oraz domniemania niewinności (art. 32 ust. 1 i art. 32 ust. 2, art. 42 ust. 3 Konstytucji RP). Samo oskarżenie policjanta nie może stanowić podstawy wzruszenia domniemania niewinności.

Śląski Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący w pismach procesowych z dnia: 30 czerwca 2015 r., 2 lipca 2015 r., 7 sierpnia 2015 r., 9 i 24 września 2015 r. oraz 4 listopada 2015 r. podtrzymał argumentację podnoszoną w skardze. Ponadto wniósł o dołączenie do akt sprawy kopii prywatnej opinii z zakresu ruchu drogowego nr [...] wraz z załącznikami, dotyczącymi położenia spoczynkowego pojazdu marki [...] o nr rej. [...], sporządzonej na potrzeby postępowania karnego prowadzonego w jego sprawie oraz zakwestionował ustalenia poczynione co do treści wiadomości sms wymienianych z ojcem oraz fakt poruszania się pojazdem w ruchu lądowym i prowadzenia pojazdu mechanicznego, który był unieruchomiony w rowie. Załączył również kopię wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt [...], uniewinniającego go w sprawie o wykroczenie z art. 97 Kodeksu wykroczeń. W piśmie z dnia 24 września 2015 r. podał, że w dniu 23 września 2014 r. przed Sądem Rejonowym w [...] odbyła się pierwsza rozprawa w sprawie o popełnienie czynu z art. 178a K.k., na której Prokurator dokonał uszczegółowienia zarzutu o kierowaniu przez niego samochodu "po drodze publicznej [...]".

Pełnomocnik organu na rozprawie podtrzymał wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę. Ponadto oświadczył, że postępowanie karne prowadzone przeciwko G.B. nie zostało zakończone, a rozprawa w tej sprawie została odroczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Stosownie do art. 43 ust. 3 tej ustawy, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Analiza art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wskazuje, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie tego przepisu może nastąpić po spełnieniu łącznie następujących przesłanek: po pierwsze – w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa bądź przestępstwa skarbowego; po drugie – popełnienie takiego czynu (o znamionach przestępstwa) musi być "oczywiste"; po trzecie – charakter tegoż czynu (przestępstwa) uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie; po czwarte – rozstrzygnięcie w kwestii zwolnienia ma znamiona aktu uznaniowego, o czym świadczy systematyka art. 41 ustawy o Policji oraz zwrot zastosowany przez ustawodawcę w ust. 2 art. 41 – "Policjanta można zwolnić ze służby...", poprzedzający wyliczenie przesłanek umożliwiających podjęcie takiego aktu.

Odnosząc się do pierwszej z tych przesłanek zauważył, iż w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest mowa o popełnieniu przez policjanta "czynu o znamionach przestępstwa", a nie przestępstwa. Wobec tego do organu orzekającego w sprawie zwolnienia należy ocena (kwalifikacja) określonego czynu co do spełniania przez niego znamion przestępstwa. Organ nie musi zatem dysponować (prawomocnym) wyrokiem sądu karnego, potwierdzającym fakt popełnienia przestępstwa.

Sąd pierwszej instancji przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podzielił stanowisko organów obu instancji, stwierdzające fakt popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k. Stosownie do treści art. 115 § 16 K.k., stan nietrzeźwości zachodzi wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm³ wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W świetle dokumentów zawartych w aktach sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...], udostępnionych organom orzekającym w przedmiotowej sprawie, przeprowadzone u G.B. w dniu 20 września 2014 r. o godz. 18.00 badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu dało wynik 1,35 mg/l. Następne badania przeprowadzone w tym samym dniu o godz. 20.35, 21.02 i 21.23 dały odpowiednio wyniki: 1,28 mg/l, l,28mg/l i 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Stan nietrzeźwości skarżącego w dniu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. nie budzi zatem żadnych wątpliwości, gdyż zawartość alkoholu w 1 dm³ wydychanego powietrza zdecydowanie w każdym badaniu przekroczyła 0,25 mg. Także znajdujące się w aktach sprawy zeznania świadka zdarzenia oraz treść wiadomości sms między skarżącym a jego ojcem uzasadniają przyjęcie tezy, iż w dniu 20 września 2014 r. "prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym". To skarżący, będąc w stanie nietrzeźwości, korzystając z pomocy innych osób próbował wyjechać swoim samochodem z przydrożnego rowu. Dla oceny tej okoliczności nie ma znaczenia to, że próby były nieskuteczne, ograniczały się jedynie do ruchu w przód i w tył na odcinku ok. 20 cm, jak i to, że odbywały się w przydrożnym rowie. Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu (por. A. Marek, Komentarz do art. 178 (a) Kodeksu karnego, stan prawny: 2010.3.1., LEX). Zdarzenie to miało miejsce w "ruchu lądowym", bowiem pojęcie to obejmuje nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku (por. M. Budyn-Kulik, Komentarz do art.178(a) Kodeksu karnego, stan prawny: 2014.09.01.LEX). Samochód znalazł się w rowie, stanowiącym element pasa drogowego drogi publicznej, ze względu na to, że kierujący nim znalazł się tam zjeżdżając z drogi publicznej albo drogi leśnej, a więc będąc w ruchu lądowym w rozumieniu tego przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że oczywistość popełnienia czynu nie została w ustawie o Policji zdefiniowana, albowiem każdorazowo musi ona znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy. Pojęcie to należy rozumieć jako dające się ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny, pewny i niebudzący wątpliwości. Każdorazowo "oczywistość" musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. wyroki NSA z dnia: 16 maja 2007 r., sygn. I OSK 1077/06, publ. Lex nr 342501, 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12, publ. Lex nr 1366523, wyrok WSA w Opolu z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Op 284/13, publ. Lex nr 1393234). Podane wyżej ustalenia uzasadniają przyjęcie tezy o oczywistości popełnienia przestępstwa z art. 178a K.k. Brak jest podstaw do przyjęcia tezy, aby w tych okolicznościach przebieg zdarzenia mógł być inny.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji w sposób wystarczający wykazały również, że brak jest możliwości pozostawienia skarżącego w służbie. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się ich obowiązkom. Osoby egzekwujące przestrzegania prawa same muszą przestrzegać prawa. Powinny być to osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, aby miały naruszać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się tym przymiotem, narusza interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych policjantów, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać, jako przewyższające uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, iż art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia policjanta ze służby. Ustawodawca nadając mu charakter uznaniowy pozostawił decyzję o zwolnieniu ze służby ocenie właściwego organu. Dlatego też kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym jest ograniczona do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności. Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym względów celowości czy słuszności, jak również do sądu nie należy ciężar i zasadność merytorycznej oceny, czy w danym przypadku niemożliwe jest pozostawienie w służbie policjanta (por. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 236/10 z dnia 16 września 2010 r., publ. Lex nr 758458).

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby. Wprawdzie postępowanie karne, w którym postawiono mu zarzut popełnienia czynu z art. 178a § 1 K.k. nie zastało jeszcze zakończone, to organy Policji na podstawie dostępnego materiału dowodowego zbadały i oceniły, że popełnienie przez skarżącego tego czynu jest oczywiste. Dla uznania, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest konieczne przyznanie się do winy w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu. W świetle tych ustaleń rozstrzygnięcie o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie nosi cech dowolności, znajduje oparcie w ustalonych okolicznościach sprawy, jak również w szczególnej sytuacji, w jakiej znajduje się policjant ze względu na charakter stosunku służbowego i wynikające z niego obowiązki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego rażącego naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do przepisów art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jak i art. 2, art. 31, art. 32, art. 42 ust. 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Wykładnia przepisu dokonana przez organy, a w ślad za tym i jego zastosowanie, zgodne z rezultatami dokonanej wykładni, nie nasuwa zastrzeżeń, w szczególności jeśli chodzi o przesłanki zwolnienia policjanta ze służby, jak i granice uznania administracyjnego wynikające z tego przepisu. W niniejszej sprawie nie naruszono także konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), zasady równości (art. 32 Konstytucji RP) oraz zasady domniemania niewinności (art. 41 ust. 3 Konstytucji RP), która nie znajduje zastosowania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w trakcie którego organ nie rozstrzyga o winie policjanta.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że oceny tej nie zmienia także wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt [...], mocą którego G.B. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 97 K.w. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wykroczenie określone w tych przepisach ma inne znamiona, niż przestępstwo z art. 178a K.k. i dla tej sprawy, w której ocena organu dotyczyła oczywistości popełnienia takiego przestępstwa, ma ograniczone znaczenie. Do znamion wykroczenia z art. 97 K.w. należy popełnienie go na drodze publicznej, strefie zamieszkania bądź strefie ruchu, natomiast przestępstwo z art. 178a K.k. powinno zostać dokonane w "ruchu lądowym", co ma szerszy zakres znaczeniowy niż znamię odnoszące się do wskazanego wykroczenia.

Na aprobatę nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Organy zgodnie z zasadami procedury administracyjnej wyjaśniły wszystkie istotne z punktu widzenia hipotezy przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji okoliczności sprawy, dokonując ustaleń w tym zakresie w ramach swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze zawiera pełne uzasadnienie prawne i faktyczne, w szczególności przedstawione są w nim okoliczności stanowiące podstawę zaskarżonych orzeczeń.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podał, że dostrzegł pewne uchybienia związane z opisem stanu faktycznego sprawy przez organ odwoławczy. Na stronie 2 wers 15 od dołu wskazano, jako miejsce zdarzenia, miejscowość "[...]", podczas gdy z protokołu przesłuchania świadka (k.5 akt administracyjnych) wynika, iż była to miejscowość "[...]". Nazwisko świadka pisane jest nieprawidłowo w kilku miejscach uzasadnienia ("[...]" zamiast "[...]") mimo tego, iż w protokole z przesłuchania jest "[...]". Na stronie 3 wers 3 od góry, relacjonując zeznania świadka [...] organ pisze, iż świadek wraz z synem "skierowali się na drogę publiczną z miejscowości [...] i kierowali się na [...]", natomiast dalej w protokole jest informacja o zatrzymaniu pojazdu "w lesie za [...]", co jest o tyle istotne, że zdarzenie z dnia 20 września 2014 r. miało miejsce właśnie w tym drugim miejscu (k. 10). Uchybienia te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.B., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj.:

- poprzez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, który mimo, że dopuszcza fakultatywne zwolnienie ze służby, to jednak również chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby i zaniechanie zastosowania lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu (mimo, niewskazania go w treści uzasadnienia) przez przyjęcie, że upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, w okolicznościach, gdy skarżący podnosił te okoliczności, a Sąd zaniechał ich właściwej oceny;

- poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie § 19 ust. 1 i ust. 2, § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez przyjęcie, że organ nie skierował skarżącego na badania, w konsekwencji czego uprawniony był do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, podczas gdy uzasadnione było wcześniejsze zapoznanie się z wynikami badań, które wykazały brak przeciwwskazań do dalszego pełnienia służby wskazane w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskie MSW w [...] zatwierdzonym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...];

- poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie (mimo niewskazania go w treści uzasadnienia) § 1, § 4, § 6, § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów, który formalizuje dokonywanie oceny policjanta nakazując dokonywać tego w formie opinii służbowej, od której przysługuje odwołanie, a nie w formie notatek urzędowych, którą to formę bezpodstawnie przyjął Sąd, wtórując bezkrytycznie stanowisku organów Policji;

2. rażące naruszenie prawa procesowego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 151 P.p.s.a., poprzez jego zastosowanie w sprawie, której okoliczności przemawiają za wydaniem rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego;

- art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez:

a) niedostrzeżenie nieprawidłowości w działaniu organu drugiej instancji, który będąc do tego zobowiązanym nie naprawił licznych przeoczeń i naruszeń dokonanych w toku procesu zwolnienia skarżącego ze służby przez organ pierwszej instancji, na które skarżący zwracał uwagę w skardze do WSA w Gliwicach;

b) nieprzeanalizowanie wszystkich aspektów prawnych sprawy i nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego dotyczących naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia go ze służby w Policji, w szczególności naruszenia przepisów proceduralnych, których organy zobowiązane są przestrzegać, a także zaniechanie oceny przez Sąd przekroczenia granic uznaniowości przez organ administracji, który to naruszył przepisy;

c) naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela, a tym samym danie nieuzasadnionego prymatu interesowi służby;

d) art. 6-11 K.p.a. poprzez oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu;

e) naruszenie przepisów Rozdziału 4 K.p.a., w szczególności art. 76 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie dopuszczenia dla oceny skarżącego dokumentów urzędowych w formie nakazanej przepisami § 1, § 4, § 6, § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów, który formalizuje dokonywane oceny policjanta nakazując dokonywać tego w formie opinii służbowej, od której przysługuje odwołanie, a nie w formie notatek urzędowych; art. 7 ust. 1 K.p.a. nakazującego wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, art. 81 K.p.a. pozwalającego uznać okoliczności faktyczne za udowodnione, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, gdyż nie zachodziły okoliczności podane w art. 10 § 2 K.p.a.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, ewentualnie – w razie uznania, że spełnione zostały przesłanki z art. 188 P.p.s.a. – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonych orzeczeń organów Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w trybie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a, do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał m.in., że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż zaskarżonym wyrokiem pozbawił G.B. określonego art. 60 Konstytucji RP prawa do służby publicznej, wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca służby określonego przepisami art. 65 Konstytucji RP i przepisami art. 15 i art. 5 ust. 2, art. 25, art. 27, art. 30, art, 31 ust. 2, art. 34, art. 35, art. 41, art. 52, art. 53 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Iluzorycznym uczynił określone w art. 66 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do określenia maksymalnych norm czasu służby i dni wolnych od służby. Pobieżna analiza wyroku i podstawowych gwarancji wskazanych przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przepisami ustawy o Policji, przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zasadnym czynią zarzut dyskryminacji ze względu na wiek i staż służby zakazany art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 13 TWE, art. 20 i art. 21 Karty Praw Podstawowych. Wskazana w uzasadnieniu wyroku ocena zachowania skarżącego li tylko przez pryzmat przyjęcia za zasadne zarzutów organów Policji i przyznanie tym organom nieograniczonych praw w zakresie "doboru" kadrowego czyni zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd podstawowej w demokratycznych państwach zasady prawa do Sądu określonego przepisami art. 45 Konstytucji RP i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Autor skargi kasacyjnej argumentując zasadność powyższych zarzutów zacytował fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dostrzegł, że organ zwolnił G.B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji w okolicznościach braku podstawowej przesłanki, a mianowicie oczywistości popełnienia czynu. Wskazał, że interes służby winien być oceniony w odniesieniu do zasad wynikających z art. 66 ust. 1, art. 60 i art. 65 Konstytucji RP. Stanowisko, że organ jak również Sąd stosujący prawo może wyłącznie na podstawie pojedynczego przepisu bądź artykułu dokonywać w sposób arbitralny oceny ważnych interesów skarżącego jest stanowiskiem bezprawnym i narusza podstawowe zasady prawa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji skupił się wyłącznie na potwierdzeniu stawianych skarżącemu przez organy Policji zarzutów, nie rozważając ich pod względem faktycznym i prawnym a więc pod względem legalności.

Podany w zaskarżonym wyroku, jak i w zaskarżonych orzeczeniach organów Policji stan faktyczny jest nieprawdziwy, a jego opis szczątkowy, pomijający najistotniejsze okoliczności, jakie zaistniały w zakresie ochrony policjanta. Działanie to uchybia podstawowym zasadom obowiązującego prawa administracyjnego, bowiem Sąd i organ były zobowiązane przepisami Konstytucji RP do działania na podstawie i w granicach prawa, a nie na podstawie własnego przekonania. Stanowi to naruszenie art. 32 ust. 1 i 2, art. 60 i art. 66 ust. 2 Konstytucji RP równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji z nieznanych przyczyn.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok należy uznać za niezgodny z prawem – w rozumieniu obowiązujących przepisów materialnego i formalnego prawa administracyjnego, gdyż Sąd zaaprobował prawidłowość decyzji niewątpliwie sprzecznych z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami ustawy o Policji, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) oraz wydanymi w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji samodzielnie ustalił stan faktyczny w zakresie przesłanek ważnego interesu służby, pomijając podnoszony przez skarżącego fakt, iż do ważnego interesu służby należy również prawo do bezpiecznych warunków służby w zakresie wynikającym z ustawy o Policji.

Następnie G.B. w pismach procesowych z dnia 4 i 24 kwietnia 2017 r. stwierdził, że jego pełnomocnik zawarł w skardze kasacyjnej zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego (pkt 1 skargi kasacyjnej), "co specjalnie nie ma nic wspólnego z moją sprawą o sygn. IV SA/Gl 146/15 rozpoznawaną przez WSA w Gliwicach". Ponadto podał, że zarówno Prokurator, jak również organ zwolnieniowy, w prowadzonych przez siebie postępowaniach nie posłużyli się znamieniem przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. w postaci "ruchu lądowego", w szczególności w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów oraz w akcie oskarżenia, czy też decyzji zwolnieniowej – w aktach sprawy karnej, jak również zwolnieniowej taki termin nie występuje. Przedmiotowy zarzut jest zatem zdekompletowany, bowiem brak jest w nim znamienia przestępstwa "w ruchu lądowym". Na poparcie swoich twierdzeń załączył wyroki sądów karnych, które uniewinniły oskarżonych z tej przyczyny, iż w opisie czynu brak było znamienia "w ruchu lądowym". Podkreślił, że sąd administracyjny nie jest sądem faktu, lecz prawa, zatem Sąd pierwszej instancji nie mógł wyręczyć organu Policji i Prokuratora w zakresie ustalania znamion przestępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa materialnego, albowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią procesową konsekwencję dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zakwestionowanej przez autora skargi kasacyjnej, wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, a więc są odzwierciedleniem procesowym koncepcji materialnej, przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej.

Na wstępie zauważyć należy, iż niezrozumiałe, a w konsekwencji chybione jest powoływanie przez autora skargi kasacyjnej jako naruszonych przepisów prawa materialnego, które nie miały i nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Powyższe stwierdzenie dotyczy art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który przewiduje możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Dotyczy ono także § 19 ust. 1 i 2 i § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013. poz. 644 ze zm.), gdyż powołane przepisy określają m.in. formę rozwiązania stosunku służbowego przez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, stanowią że do postępowania w sprawie osobowej rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz określają elementy, które powinien zawierać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby. Przy czym wskazać należy, iż autor skargi kasacyjnej naruszenie tych przepisów upatruje w tym, że organ nie skierował G.B. na badania lekarskie i wydał rozkaz o zwolnieniu ze służby, ale jednocześnie podaje, że wyniki badań wykazały brak przeciwwskazań do dalszego pełnienia służby. Przedstawione uwagi dotyczą również podanych jako naruszone § 1, § 4, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. Nr 170, poz. 1145 ze zm.). Wymienione przepisy stanowią m.in., że rozporządzenie określa wzór formularza opinii służbowej, zwanej dalej "opinią" oraz szczegółowe zasady i tryb okresowego opiniowania służbowego policjantów, kryteria, które bierze się pod uwagę przy opiniowaniu oraz tryb opiniowania.

W sprawie jest niesporne, że podstawą zwolnienia G.B. ze służby w Policji był wyłącznie art. 41 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy, tj. popełnienie przez niego czynu o znamionach przestępstwa, które jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Ze względu na przedmiot sprawy, dotyczący wyłącznie oceny zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, przy jej rozpoznawaniu nie można było rozważać zarówno art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, jak i powołanych przepisów rozporządzeń, w kontekście podanych uchybień.

Należy ponadto zauważyć, iż sam G.B. w piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2017 r. stwierdził, że jego pełnomocnik zawarł w skardze kasacyjnej zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego (pkt 1 skargi kasacyjnej), "co specjalnie nie ma nic wspólnego z moją sprawą o sygn. IV SA/Gl 146/15 rozpoznawaną przez WSA w Gliwicach".

Nietrafny okazał się jest również zarzut naruszenia art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika, że decyzje w sprawie, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1. W tej sprawie organem właściwym do wydania rozkazu personalnego w pierwszej instancji o zwolnieniu G.B. ze służby w Policji na tej podstawie prawnej był Komendant Miejski Policji w [...].

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stwierdzić należy, iż jest on niezasadny.

Z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wynika, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Dodatkowy wymóg dla zastosowania wyżej wymienionej podstawy zwolnienia określa przepis art. 43 ust. 3 cyt. ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (co w niniejszej sprawie nastąpiło).

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Zastosowanie tej instytucji jest uwarunkowane łącznym spełnieniem trzech następujących przesłanek, a mianowicie: 1) popełnieniem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa, 2) oczywistością popełnienia czynu, 3) charakterem czynu powodującym, że dalsze pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe. Z punktu widzenia kontroli legalności decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na tej podstawie prawnej jest dokonanie analizy, czy organ wykazał, że policjant w sposób oczywisty popełnił czyn o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją jego zachowania. Innych warunków i ograniczeń, co do dopuszczalności zastosowania tej instytucji ustawodawca nie przewidział (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2921/14).

Ponadto podkreślić należy, iż kontrola kasacyjna zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w sytuacji, gdy przepis ten konstruuje upoważnienie do wydania decyzji uznaniowej, wymaga wyjaśnienia pojęcia "uznania administracyjnego" oraz odniesienia się do istoty sądowej kontroli decyzji uznaniowych. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 K.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 K.p.a. Wskazać należy, iż zarówno pojęcia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 K.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie jest niezmiernie trudne, albowiem opiera się na elementach ocennych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd administracyjny bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając w jego celowość. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej. W konsekwencji oznacza to, że w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji, sąd administracyjny nie może wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też powinna zostać z grona tej formacji wykluczona. Może natomiast badać, czy rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby nie jest arbitralny lub czy nie został podjęty przy użyciu niedozwolonych kryteriów.

W rozpoznawanej sprawie należało rozważyć, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie stwierdził, że organ prawidłowo zinterpretował pojęcie oczywistości popełnienia przez G.B. czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k. oraz czy oceniając możliwość pozostania przez niego w służbie w Policji, nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Wskazać należy, iż słowo "oczywistość" to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. W judykaturze przyjmuje się, że oczywistość popełnienia czynu ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa nie tylko wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, ale także w sytuacji, gdy stan faktyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się takiego czynu. Każdorazowo "oczywistość" musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych i można mówić o niej jedynie wówczas, gdy wynika z ustalonych okoliczności w sposób ewidentny, "na pierwszy rzut oka", co nie wyklucza prowadzenia nawet obszernego postępowania dowodowego w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12). Należy przy tym zauważyć, iż oczywistość musi być przekonująca dla organu, nie jest jednak konieczne wykazanie winy w rozumieniu prawa karnego. Postępowanie w tej materii nie jest bowiem postępowaniem karnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organom Policji nie można skutecznie zarzucić dowolności bądź przekroczenia granic uprawnień przyznanych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Pomimo, że G.B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, organy Policji zasadnie przyjęły, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istniały podstawy do stwierdzenia, że dopuścił się on przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k., a jego działania noszą znamiona oczywistości. Jak wyżej podano, przyznanie się do popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie jest jedynym miernikiem oczywistości jego popełnienia. Przesłanka ta jest spełniona także w przypadku, gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania świadka zdarzenia z dnia 20 września 2014 r. – [...], treść wiadomości sms wymienionych między skarżącym kasacyjnie a jego ojcem zaraz po zdarzeniu oraz protokoły z przebiegu badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu uzasadniały przyjęcie, że G.B. w dniu 20 września 2014 r. prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości. Zasadnie uznano, że zachodzi oczywistość popełnienia przez niego czynu o znamionach tego przestępstwa.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego kasacyjnie, iż zarówno Prokurator, jak i organ zwolnieniowy, w prowadzonych przez siebie postępowaniach nie posłużyli się znamieniem przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. w postaci "ruchu lądowego", należy zauważyć, iż w decyzji z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...] Śląski Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyraźnie stwierdza, że G.B. w sposób oczywisty dopuścił się czynu o znamionach prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym (strona 3 decyzji). Ponadto podkreślenia wymaga, że w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest mowa o popełnieniu przez policjanta "czynu o znamionach przestępstwa", a nie przestępstwa. To zatem do organu Policji należy kwalifikacja określonego czynu co do spełniania przez niego znamion przestępstwa. Fakt, że postanowienie Prokuratora o przedstawieniu zarzutów, w opisie zarzucanego czynu z art. 178a § 1 K.k. nie zawiera konkretnych słów: "w ruchu lądowym", nie ma zatem wpływu dla niniejszej sprawy dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby.

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył także, czy popełniony przez G.B. czyn o znamionach przestępstwa pozwalał na jego dalsze pozostawanie w służbie. Szczegółowo wykazał, z jakich dokładnie przyczyn przełożeni policjanta uznali, że pozostawienie go w służbie nie jest możliwe i w konsekwencji dlaczego zdecydowali o zwolnieniu go ze służby. Trafnie wskazał na status Policji – formacji uzbrojonej, która ma służyć społeczeństwu i jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań należy w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Każdy, kto decyduje się na podjęcie służby w Policji oraz zmierza kontynuować służbę w tej formacji, musi bezwzględnie respektować obowiązujący porządek prawny, zachowywać się godnie w służbie i poza nią oraz cieszyć się nieposzlakowaną opinią. Osoba, która warunków tych nie spełnia, nie może rościć sobie pretensji do pozostawania w służbie.

W niniejszej sprawie, organy Policji miały prawo do oceny postawy G.B. pod kątem jego zdolności i przydatności do realizowania zadań, jakie ustawodawca powierzył Policji. Skoro działania skarżącego kasacyjnie wyczerpały znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., organy Policji były uprawnione do uznania, że jego zachowanie naruszało autorytet tej formacji powołanej do zwalczania i zapobiegania przestępczości oraz ochrony porządku publicznego oraz że waga i rodzaj zarzucanego mu czynu dyskwalifikowały go jako policjanta i wykluczały możliwość kontynuowania przez niego służby w Policji.

Odnosząc się do podnoszonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii naruszonych przez organy Policji i Sąd pierwszej instancji praw G.B. przewidzianych w Konstytucji RP czy w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa równości i zakazu dyskryminacji zauważyć należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (Dz. U. Nr 163, poz. 1026), OTK–A 2008/7/120 orzekł, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie jest niezgodny z art. 5 i art. 42 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364) oraz nie jest niezgodny z art. 5 i art. 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził m.in., że z analizy art. 25 ust. 1 i art. 41 ustawy o Policji wynika, że poszczególne zwolnienia funkcjonariuszy ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o pracę w Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest właśnie z utratą przez policjanta kwalifikacji w postaci nieposzlakowanej opinii na skutek popełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Trybunał Konstytucyjny powtórzył wielokrotnie już prezentowane stanowisko, że sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, lecz należy je ujmować raczej w kategoriach służby, posłannictwa i roztropnej troski o dobro wspólne, która zakłada kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku innych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Ponadto, konstytucyjna zasada domniemania niewinności wyklucza odpowiedzialność karną bez przeprowadzenia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Nie oznacza natomiast rozciągnięcia omawianej zasady na inne procedury ustawowe, których celem jest przede wszystkim stworzenie gwarancji prawidłowego funkcjonowania organów publicznych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Z uwagi na sposób sformułowania – zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., nie mógł być on przez Sąd drugiej instancji merytorycznie rozważany. Przypomnieć należy, iż powołany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to tzw. przepis wynikowy, którego warunkiem zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. W przypadku, gdy Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa i oddalił skargę, Naczelny Sąd Administracyjny nie może stwierdzić naruszenia art. 151 P.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanych norm prawnych. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu jest zawsze konsekwencją naruszenia innych przepisów. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc skutecznie powołać się na zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., jest zobowiązana powiązać ten zarzut bezpośrednio ze wskazaniem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. W rozpoznawanej sprawie brak takich powiązań oznacza nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 P.p.s.a.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten nie stanowi podstawy do zwalczania ustaleń faktycznych, jak i dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny działań organu pod kątem przestrzegania obowiązujących przepisów postępowania. W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a., nie rozpoznał bowiem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę oraz dokonał oceny zaskarżonej decyzji niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków. Stan faktyczny został ustalony i oceniony w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu stosownego przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Organy w postępowaniu administracyjnym ustaliły okoliczności istotne z punktu widzenia w/w przepisu prawa materialnego i prawidłowo je oceniły. Okoliczność, że nie podzieliły poglądu skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że organy dowolnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz naruszyły zasady ogólne K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.