Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 39/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. odmawiającą przyznania W.G. zasiłku celowego na zakup biletu miesięcznego. Wyżej wymieniona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 7 października 2014 r.

Następnie w dniu 20 listopada 2014 r. W.G. nadał, za pośrednictwem poczty, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, który sporządzi w jego imieniu skargę na decyzję z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. Starszy referendarz sądowy przyznał W.G. adwokata z urzędu. Natomiast Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J.Z.

Ostatecznie w dniu 23 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powołaną na wstępie decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenia terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w dniu 15 grudnia 2014 r. został poinformowany o ustanowieniu go pełnomocnikiem w sprawie, natomiast w dniu 19 grudnia 2014 r. do kancelarii zgłosił się skarżący ze wszystkimi dokumentami dotyczącymi jego sprawy, w tym z zaskarżoną decyzją. Poza tym stwierdził, że ocena akt sprawy prowadzi do wniosku, że termin do wniesienia skargi minął, a skarżący jako osoba nieporadna i niepełnosprawna, znajdując się w trudnej sytuacji życiowej nie miał możliwości wyręczenia się inną osobą w dokonaniu czynności wniesienia skargi do sądu lub wniosku o przywrócenie terminu. Według pełnomocnika siedmiodniowy termin do złożenia powyższego wniosku został zachowany, a okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku są oczywiście uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast z art. 85 P.p.s.a. wynika, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Poza tym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 P.p.s.a. A zatem pismo takie wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

W niniejszej sprawie należy zauważyć, że skarżący w dniu 20 listopada 2014 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi na decyzję z dnia [...] r. Natomiast postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. uwzględniono powyższy wniosek. Następnie wyznaczony z urzędu adwokat J.Z. pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powołując się w szczególności na fakt, iż skarżący jest osobą nieporadną i niepełnosprawną, co zostało potwierdzone orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczeniem o leczeniu w Poradni A.

W związku z powyższym w ocenie Sądu nie można skarżącemu postawić zarzutu niedochowania należytej staranności w sytuacji, gdy zwrócił się o wyznaczenie profesjonalnego pełnomocnika w celu udzielenia mu pomocy we wniesieniu skargi.

Poza tym należy podkreślić, że w razie ustanowienia pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, pełnomocnik ten wraz z tym środkiem zobowiązany jest złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Powszechnie przyjmuje się, iż przyczyna uchybienia terminu, o której mowa w powołanym wyżej przepisie ustaje w czasie, gdy pełnomocnik ustanowiony z urzędu ma pełną możliwość działania w sprawie, nie później jednak niż z upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia od dnia zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OZ 272/12, Lex 1336471).

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie ponieważ spełnione zostały przesłanki, od których uzależnione jest przywrócenie terminu procesowego.

A zatem Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła do prowadzenia sprawy adwokata J.Z. powiadamiając pełnomocnika o tym fakcie w dniu 15 grudnia 2014 r. Pełnomocnik zapoznał się z materiałami sprawy w dniu 19 grudnia 2014 r., która to czynność otworzyła realną możliwość sporządzenia skargi, natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą pełnomocnik złożył w dniu 23 grudnia 2014 r., a więc z zachowaniem trzydziestodniowego terminu. Jednocześnie uprawdopodobnione zostały okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Podsumowując, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.