Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 53/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 161 par. 1-2, art. 162 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności w celu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. K. w piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w kwestii podjęcia czynności opisanych w art. 161 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, mających spowodować, aby skarżący został warunkowo, przedterminowo zwolniony z odbywania kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu skargi A. K. wskazał m.in., że odbywa karę pozbawienia wolności i chociaż w dniu 26 czerwca 2012 r. nabył formalnie uprawnienia do warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary, to nadal przebywa w jednostce penitencjarnej, a nikt nigdy nie podjął czynności zmierzających do warunkowego przedterminowego zwolnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracji zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów administracji wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z treści skargi A. K. z dnia 3 stycznia 2014 r. jednoznacznie wynika, że domaga się on od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej podjęcia działań zmierzających do warunkowego przedterminowego zwolnienia skarżącego z odbywania kary pozbawienia wolności. A. K. oczekuje w szczególności złożenia wniosku w trybie art. 161 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.).

Zgodnie ze wskazanym przez skarżącego przepisem wniosek o warunkowe zwolnienie może złożyć również dyrektor zakładu karnego lub sądowy kurator zawodowy. Z art. 161 § 1 zd. 1 powołanej ustawy wynika natomiast, że o warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które powinno odbyć się w zakładzie karnym. Materialne przesłanki orzeczenia o warunkowym zwolnieniu z odbywania kary zostały natomiast określone w art. 77 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks krany (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zgodnie z którym skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Stosownie do treści art. 162 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego na postanowienie w przedmiocie warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie.

Z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, że czynności, których przedmiotem jest warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbywania kary pozbawienia wolności nie następują w żadnej z prawnych form działania, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, a do ich podejmowania powołane są nie organy administracji, a właściwe organy postepowania karnego wykonawczego (art. 2 Kodeksu karnego wykonawczego), jak sąd penitencjarny, czy dyrektor zakładu karnego.

Przedmiot skargi A. K. z dnia 3 stycznia 2014 r. nie jest więc objęty właściwością sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.