Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 106/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 134,  art. 152,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37,  art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 6,  art. 7,  art. 15,  art. 77 par. 1  par. 80 par. 107 par. 136,  art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędziowie Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B. H. i K. H. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych celem doprowadzenia samowolnej rozbudowy budynku do stanu zgodnego z przepisami I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowanych celem doprowadzenia samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego we W. przy u. S.[...] od strony wschodniej i południowej, do stanu zgodnego z przepisami.

Przedmiotowa decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., w związku z pismem K. H. i B. H. z dnia [...]r. wnoszącym o wszczęcie postępowania w sprawie prowadzonych od wielu lat nielegalnie i z naruszeniem interesów autorów pisma, robotami budowlanymi przy budynku zlokalizowanym na nieruchomości położonej we W. przy ul. S.[...], polegającymi - według ich oceny - na rozbudowie obiektu, wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych we wskazanym obiekcie budowanym.

W wyniku oględzin organ ustalił, że na nieruchomości przy ul S. [...] znajduje się budynek dwurodzinny parterowy z poddaszem użytkowym z tarasem od strony nieruchomości przy ul. S. [...] oraz dobudowanym gankiem od strony zachodniej. Ponadto stwierdzono, że w narożu działki od strony południowo - zachodniej wybudowano szopkę drewnianą na narzędzia. Organ pierwszej instancji ustalił również, że w latach 1975-1978 wykonywana była rozbudowa obiektu od strony wschodniej i południowej (przez J. W. i C. W. ówczesnych współwłaścicieli); w latach 1999-2008 przebudowa części obiektu (przez Z. W. - współwłaściciela obiektu, następcę prawnego J. W.) a w roku 2004 rozbudowa od strony ul. S. o ganek (przez C. W.).

W związku z wykonaniem poszczególnych robót budowlanych pod rządami dwóch ustaw Prawa budowlanego z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., a także wykonaniem ich przez różnych inwestorów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. na nowo określił przedmiot postępowania jako wykonanie robót budowlanych związanych z rozbudową wolnostojącego budynku mieszkalnego od strony wschodniej i południowej przy ulicy S.[...] we W. Ponadto do odrębnych postępowań wydzielił sprawy: rozbudowy budynku mieszkalnego od strony zachodniej o ganek (strefę wejścia) przy ulicy S. [...] we W., robót budowlanych związanych z przebudową budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W. oraz postępowanie administracyjne w sprawie budowy drewnianego budynku gospodarczego na terenie posesji przy ulicy S. [...] we W. usytuowanego w południowo-zachodnim narożu działki.

Ponieważ będące przedmiotem niniejszego postępowania roboty budowlane związane z rozbudową budynku mieszkalnego od strony wschodniej i południowej zostały wykonane pod rządami ustawy z dnia 24.10.1974r. - Prawo budowlane organ prowadził postępowanie w oparciu o przepisy tej ustawy.

Ustalił, że nieruchomość znajduje się na terenie, gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zachowanym częściowo miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. 1973-1985 przyjętym Uchwałą Prezydium Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] r., teren obejmujący nieruchomość położoną przy ul. S. [...] oznaczono jako budownictwo mieszkaniowe indywidualne.

Postanowieniem z dnia [...] roku organ I instancji nałożył na C. W. obowiązek sporządzenia i dostarczenia do organu nadzoru budowlanego oceny technicznej wykonanych robót budowlanych (związanych z rozbudową budynku mieszkalnego) określającej zgodność realizacji ze sztuką budowlaną, zasadami wiedzy technicznej, odnoszącej się również do stanu technicznego przedmiotowego budynku.

W odpowiedzi zostały przedłożone opracowania: mgr inż. R. S. – K.oraz mgr inż. L. S. Z tego ostatniego opracowania wynika, że elementy budynku spełniają warunki stanów granicznych nośności i użytkowania. Omawiany budynek nie spełnia kryteriów Prawa budowlanego odnośnie usytuowania budynku na działce, dotyczy to także usytuowania budynku od strony południowo-wschodniej.

W tak kształtującym się stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wydał w dniu [...]r. decyzję Nr [...] którą nakazał C.W. - inwestorowi robót budowlanych związanych z rozbudową od strony wschodniej i południowej budynku mieszkalnego przy ul. S. [...] we W. doprowadzenie ściany zewnętrznej z otworami okiennymi usytuowanej od strony nieruchomości przy ul. S.[...] oraz ściany zewnętrznej z otworami okiennymi od strony nieruchomości przy ul. S. [...] do zgodności z przepisem § 232 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zamurowanie otworów w ścianach materiałem o klasie odporności ogniowej El 30 (cegłą, pustakiem, pustakiem szklanym spełniającym ww. wymóg).

W wyniku odwołania K. i B. H. oraz C. W., D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. uchylił w całości w dniu [...] r. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu organ wskazał na niekompletność materiału dowodowego stwierdzając, że ustalenia faktu nie powodowania przez obiekt budowlany niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nie można dokonywać tylko ze względu na kryterium nośności konstrukcji. Wskazał też na przyjęte w orzecznictwie sądowo administracyjnym stanowisko, iż ustalenia standardów, jakim ze względu na bezpieczeństwo oraz warunki zdrowotne i użytkowe dla otoczenia powinien odpowiadać obiekt budowlany, należy dokonać w kontekście przepisów techniczno- budowlanych obowiązujących w chwili wykonywania robót budowlanych a nie przepisów obecnych.

Biorąc pod uwagę wytyczne organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na C.W., obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego od strony wschodniej i południowej, sporządzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, określającej zgodność wykonanych ścian zewnętrznych z otworami okiennymi i drzwiowymi (zwróconymi w stronę sąsiednich działek), stropów, przekrycia dachu z przepisami ochrony przeciwpożarowej, a w sytuacji ich naruszenia odnoszącej się również do bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz otoczenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego wraz z dokumentem potwierdzającym uprawnienia osoby sporządzającej opracowanie.

W wykonaniu powyższego obowiązku zostało przedłożone opracowanie zatytułowane "Opinia w zakresie ochrony przeciwpożarowej" wykonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych A.W. A. Z. (numer uprawnień [...]), w którym, dokonano oceny przedmiotowej rozbudowy w kontekście przepisów zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29.06.1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Zgodnie z tą opinią w dacie wykonania robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego przy ulicy S.[...]we W. budynki mieszkalne zaliczane były do III kategorii niebezpieczeństwa pożarowego, dla których przyjmowana jest średnia wartość obciążenia ogniowego Qd<25 kG/m2 (co daje ok. 500 MJ/m2). Budynek przy ulicy S. [...] we W. spełnia wymagania stawiane dla klasy odporności ogniowej D określone w tabeli § 73 ust. 2 zarządzenia MBiPMB, gdyż elementy drewniane konstrukcji zostały, według oświadczenia inwestorki, zabezpieczone środkiem ochronnym. Rozbudowa dokonana w latach 70 -tych, XX wieku mieści się w granicach zakreślonych przez zapisy § 150 ust. 2 pkt 1.

Autor opracowania odniósł się również do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując, że przedmiotowy budynek zaliczany do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV również obecnie spełnia wymagania dla klasy D odporności pożarowej, określone w tabeli § 216 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Zdaniem autora opracowania, pomimo nie spełnienia przez przedmiotową rozbudowę warunków dotyczących odległości ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi od granic nieruchomości (określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) możliwe jest zaakceptowanie istniejącej od ponad 35 lat rozbudowy. Jednakże z uwagi na interes własny i sąsiada przy ulicy S. [...] należy: 1) zamurować lub wypełnić okno od strony nieruchomości przy ulicy S.[...] we W. elementem w klasie odporności ogniowej min. El 30, 2) dokonać rozbiórki szopy-wiaty z materiałami palnymi, która zagraża obu budynkom. Według rzeczoznawcy wykonanie ww. czynności sprawi, iż rozbudowana część budynku przy ulicy S.[...] we W.nie będzie stanowiła zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz otoczenia w świetle obowiązujących obecnie przepisów.

W dniu [...] r. wpłynęło do PINB pismo K. i B. H. informujące o nieprawidłowościach związanych z odprowadzeniem wód opadowych z rozbudowanej części budynku przy ulicy S. [...] we W. W wyniku kontroli ustalono, że rozbudowana część budynku przy ulicy S. [...] we W. od strony ulicy S. we W. posiada orynnowanie połączone z rurą spustową zamocowaną do narożnika budynku. Wspomniana rura zakończona jest kolankiem oddalonym od istniejącego ogrodzenia z posesją przy ulicy S. [...] we W. o ok. 1,2 m. Pod kolankiem znajduje się nieutwardzona powierzchnia. Wylot kolanka skierowany jest w stronę nieruchomości przy ulicy S. [...] we W., której teren przy ogrodzeniu jest nieutwardzony, nieznacznie obniżony w stosunku do poziomu terenu posesji przy ulicy S. [...] we W.

W tak kształtującym się stanie faktycznym i prawnym decyzją z dnia [...]r., nakazano C.W. wykonanie w terminie 2 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, robót budowlanych polegających na:

1. demontażu stolarki okiennej osadzonej w otworze okiennym w ścianie budynku, w poziomie parteru do strony nieruchomości przy ul. S. [...] następnie wypełnieniu otworu okiennego wyrobem budowlanym o klasie odporności ogniowej El 30 (cegłą, pustakiem, pustakiem szklanym spełniającym ww. wymóg),

2. demontażu kolanka zamontowanego do rury spustowej usytuowanej w południowo zachodnim narożniku rozbudowanej części budynku skierowanego wylotem w stronę nieruchomości przy ul. S. [...], a następnie zamontowanie kolanka ukierunkowując jego wylot na teren posesji przy ul. S.[...], celem doprowadzenia samowolnie rozbudowanego budynku do stanu zgodnego z przepisami.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K.H. i B. H. zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem odwołujących się organ pierwszej instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, gdyż pominął materiał dowodowy przedstawiony w ich pismach z dnia 23 czerwca 2007 r., 28 kwietnia 2008r., z dnia 21 marca 2009 r., w których precyzyjnie przedstawili zakres samowoli budowlanej. W ocenie stron każda próba legalizacji samowoli budowanej na nieruchomości sąsiedniej zlokalizowanej w odległości około 0,9 -1,6 m od granicy z ich działką jest sprzeczna z prawem i narusza ich interes prawny, dlatego nie zgadzają się na postawienie jakichkolwiek budowli sąsiadów w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Odwołujący się wskazali również, że organ nie ma własnego zdania na temat przepisów przeciwpożarowych i w tym zakresie oparł się na wadliwej ekspertyzie, której nie poddał ocenie. Zakres robót wykonanych przez sąsiadów jest samowolą na dużą skalę i powinien być likwidowany na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Odwołujący się zakwestionowali również brak rygoru natychmiastowej wykonalności dla obowiązku likwidacji rynny spustowej.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego - przedłożonych dokumentów i pisemnych wyjaśnień stron wynika, że będące przedmiotem niniejszego postępowania roboty budowlane związane z rozbudową budynku mieszkalnego przy ul. S. [...] we W. od strony wschodniej i południowej zostały wykonane w latach 1975-1978 bez wymaganego pozwolenia na budowę. W świetle art. 28 ustawy z dnia 24.10.1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Zgodnie z brzmieniem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995 roku) nie stosuje się przepisu art. 48 (nakazującego rozbiórkę obiektu lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) tylko przepisy dotychczasowe. W konsekwencji do budowy wykonanej przed dniem 1.01.1995r., mają zastosowanie przepisy art. 37 i art. 40 ww. ustawy z dnia 24.10.1974r.- Prawo budowlane. Przyjęte we wskazanych przepisach rozwiązania wzajemnie się wykluczają i odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych.

Przepis art. 37 ust. 1 ustawy stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Zgodnie z art. 37 ust. 2 można wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność państwa bez odszkodowana i w stanie wolnym od obciążeń, obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Zgodnie z art. 38 ust. 1 obowiązek rozbiórki orzeczonej w trybie art. 37 obciąża inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu.

Natomiast art. 40 stanowi, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone art. 37 właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi bądź zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Organ wskazał, że, w chwili obecnej nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego nieruchomość przy ul. S. [...] we W. Jednakże rozbudowany budynek znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Natomiast w zachowanym częściowo miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. 1973 - 1985 przyjętym Uchwałą Prezydium Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] r., teren obejmujący przedmiotową nieruchomość oznaczono jako budownictwo mieszkaniowe indywidualne. W konsekwencji przyjąć należało, że rozbudowa budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W. nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszych wywodach organ stwierdził, że rozbudowa pełni funkcję mieszkalną przez co nie pogarsza warunków zdrowotnych dla otoczenia. Z przedłożonego "Orzeczenia technicznego" sporządzonego przez mgr inż. L.S. wynika, iż przedmiotowy obiekt spełnia wymogi stanów granicznych nośności i może być użytkowany. Z "Opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej" wykonanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych A. W. A. Z. wynika, że budynek przy ul. S.[...] spełnia wymagania stawiane dla klasy odporności ogniowej D zarówno przez przepisy obowiązujące w chwili wykonywania rozbudowy, jak również przepisy obowiązujące obecnie. Zdaniem autora opracowania celem wyeliminowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia należy zamurować lub wypełnić okno od strony nieruchomości przy ulicy S. [...] we W. elementem w klasie odporności ogniowej min. El 30. Autor opracowania wskazał także na konieczność rozbiórki szopy-wiaty z materiałami palnymi, która zagraża obu budynkom, niemniej sprawa ta została wydzielona do odrębnego postępowania i nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego w rozpoznawanej sprawie. Jakkolwiek bliskie sąsiedztwo przedmiotowej rozbudowy z działką skarżących pogarsza warunki użytkowe ich nieruchomości, to jednak zdaniem organu pogorszenie to nie ma charakteru "niedopuszczalnego", o którym mowa jest w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Z powyższych względów organ wywiódł, że przedmiotowa rozbudowa nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia w stopniu uniemożliwiającym jej legalizację. W sprawie nie zachodzą także inne ważne przyczyny poza wymienionymi w ust. 1, które w myśl art. 37 ust. 2 uzasadniałyby decyzję o rozbiórce wykonanej rozbudowy.

W związku z powyższym mając na uwadze, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż celem wyeliminowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia należy zamurować lub wypełnić okno od strony nieruchomości przy ulicy S. [...] we W. elementem w klasie odporności ogniowej min. El 30 należało wydać taki nakaz w trybie art. 40 ustawy prawo Budowlane z 1974r. Ze względu na nieprawidłowe odprowadzenie wód opadowych z rozbudowanej części budynku przy ul. S. [...] należało również nakazać demontaż kolanka zamontowanego do rury spustowej usytuowanej w południowo zachodnim narożniku rozbudowanej części budynku przy ul. S.[...], skierowanego wylotem w stronę nieruchomości przy ul. S. [...], a następnie zamontowanie kolanka ukierunkowując jego wylot na teren posesji przy ul. S.[...].

Odnosząc się do argumentów dowołania DWiNB, stwierdził, że są one niezasadne. Wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. S. [...] we W. od strony wschodniej i południowej wykonanej samowolnie w latach 1975-1978. W związku z powyższym kwestia wykonania innych robót budowlanych na posesji przy ul. S. [...] we W. nie może być przedmiotem rozważań organu w ramach niniejszego postępowania.

Organ podkreślił również, że zwykłe oględziny przeprowadzane przez służby inspekcyjne nadzoru budowlanego nie były wystarczające do dokładnej oceny wykonanej rozbudowy ze względu na charakter wykonanych robót i stopień ich skomplikowania oraz fakt, że dla oceny zagrożenia przeciwpożarowego stwarzanego przez rozbudowę konieczna była wiedza specjalisty w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Zasadnie więc PINB wydając rozstrzygnięcie oparł się na "Orzeczeniu technicznym" sporządzonym przez mgr inż. L. S. oraz "Opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej" sporządzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych A. W. A. Z. Oba opracowania zostały sporządzona przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do sporządzania tego typu dokumentów. Skoro oceny pochodzą od specjalistów, posiadających szczegółową wiedzę na temat zagadnienia objętego wydawanym przez nich orzeczeniem, zdaniem organu mają one dostateczną moc dowodową dla uznania, potwierdzonych nimi okoliczności faktycznych za udowodnione.

W dalszych wywodach DWiNB podkreślił, że nie budzi sporu fakt naruszania przez przedmiotową rozbudowę przepisów dotyczących usytuowania obiektów budowlanych na działce budowlanej zarówno tych obecnych, jak i obowiązujących w czasie wykonanych robót, niemniej w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r., które maja zastosowanie w niniejszej sprawie, nie jest to samoistną przesłanką do nakazania rozbiórki tej rozbudowy. Do wydania nakazu rozbiórki ze względu na naruszenie przepisów w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki konieczne jest stwierdzenie, że naruszenie to powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje co wynika ze zgromadzonej dokumentacji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.H. oraz B. H. zarzucili organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że organ nie wyjaśnił na czym polegała rozbudowa domu sąsiadów od strony wschodniej i południowej. Zdaniem skarżących mamy do czynienia z samowolą budowlaną, naruszeniem warunków techniczno- budowlanych oraz naruszeniem ich interesu prawnego. Uważają, że organy wadliwie przyjęły, że w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz Zarządzenie MB i PMB z 29 czerwca 1966 r., co działa na ich niekorzyść. Podkreślono, że sporny budynek był trzykrotnie rozbudowywany, jeden raz nadbudowany, dwukrotnie przebudowany oraz sukcesywnie ocieplany. Roboty prowadzone były w różnym czasie i pod rządami innych przepisów. Skarżący uważają, że w wyniku manipulacji faktami przyjęto przepisy bardziej korzystne dla inwestorów i nie dopuszczono do częściowej rozbiórki obiektu. W postępowaniu doszło do obrazy art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., gdyż nie uwzględniono wszystkich wyjaśnień i faktów podawanych przez skarżących, co do zakresu samowoli budowlanej oraz naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Zdaniem stron organ drugiej instancji nie ustosunkował się do szeregu ich żądań zawartych w odwołaniu. W dalszej części skargi "dla uniknięcia pomyłek" skarżący szczegółowo przedstawili jak ich zdaniem przebiegały poszczególne etapy rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku i na czym one polegały. Kontynuując argumentację skargi wskazali na wadliwość przyjętej w toku postępowania opinii przeciwpożarowej dowodząc, że została ona sporządzona sprzecznie z wynikami inwentaryzacji oraz przepisami w sprawie warunków technicznych z 1966 r oraz obowiązującymi obecnie. Ich zdaniem, autor opinii pominął też kwestie konstrukcji wiatrołapu i potwierdził nieprawdę podając, że wszystkie roboty wykonane były 35 lat temu. Dla stron nie jest zrozumiałe dlaczego żaden z organów nie zweryfikował i nie ocenił tak wadliwiej opinii. Skarżący zauważyli również, że nie jest jasne dlaczego podczas legalnej budowy swojego budynku musieli zachować 3 m odległość od granicy a samowolna rozbudowa z ewidentnym naruszeniem tych odległości miałaby w tej chwili być sankcjonowana. Dlatego domagają się częściowej rozbiórki domu sąsiadów w odległości 3 m od granicy z ich działką. Uważają, że kwestia pogorszenia warunków użytkowych ich nieruchomości nie wymaga większej argumentacji. Sam fakt ściany z tarasem o wysokości około 3,5 i szerokości około 6,7m wpływa przygnębiająco i uniemożliwia im użytkowanie terenu, pozbawia ich też nasłonecznienia. W ocenie skarżących w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 37 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. oraz przepisy art. 48 i 49 b ustawy z 1994 r. Podniesiono również, że organ drugiej instancji wcale nie ustosunkował się do ich problemów z rurą spustową wody opadowej, zwłaszcza w kwestii rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie zauważył też, że nakaz w tym zakresie nie został skierowany do inwestora, którym był Z. W. Nadto strony uważają, że nakaz zawarty w tym zakresie w decyzji organu pierwszej instancji nie rozwiązuje problemu, gdyż sąsiad podniósł teren i wykonał koryto ze spadem w stronę działki skarżących, pomimo, że jest to zabronione § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W takiej sytuacji woda nadal przedostaje się na działkę skarżących.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zwarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. W granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.- dalej zwanej u.p.p.s.a) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji przepisów prawnych, stwierdził konieczność zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kontrolując zaskarżoną decyzję organu odwoławczego należało mieć na uwadze, że istota postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, sprowadza się do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, która była przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji (art. 15 k.p.a.). W judykaturze podkreśla się, że zasada dwuinstancyjności polega na rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy administracyjnej. Z chwilą wniesienia środka odwoławczego powstaje obowiązek traktowania postępowania przed organem drugiej instancji jako powtórzenie rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy co przed organem pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Zadaniem organu odwoławczego jest więc przede wszystkim merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, na co również wskazują przyznane mu w art. 138 § 1 k.p.a. kompetencje. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy merytorycznie w jej całokształcie, oznacza, że organ odwoławczy nie może tylko ograniczyć się do kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego ale zobowiązany jest do objęcia merytorycznym rozstrzygnięciem całokształtu sprawy, w tym wszystkich zarzutów i żądań strony zawartych w odwołaniu i odniesienie się do nich w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok NSAz dnia 14 sierpnia 1987r., IV SA/385/87; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1999 r., IV SA/ 2776/98, LEX nr 47914). Jak stwierdził Sąd Najwyższy chodzi o to "aby przeprowadzono dwukrotne merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uchwała z dnia 1 grudnia 1994 r. III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995/7/82).

Organ odwoławczy nie jest również zwolniony z obowiązku stosowania art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., który określa konieczne elementy decyzji oraz sposoby jej uzasadnienia. Nadto w postępowaniu przed organem drugiej instancji odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy postępowania administracyjnego stosowane przez organ pierwszej instancji( art. 140 k.p.a.). Organ odwoławczy nie może zatem uchylić się od stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak też przepisów realizujących te zasady (jak choćby art. 77 §1, art. 80 k.p.a.) aczkolwiek zakres prowadzonego postępowania dowodowego musi ograniczyć tylko do postępowania uzupełniającego, zgodnie z wymogiem art. 136 k.p.a.

Uwzględniając powyższe wywody Sąd w pierwszej kolejności poddał ocenie czy przy rozstrzyganiu sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. Naruszenie tych przepisów rzutuje na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tylko stan faktyczny sprawy ustalony w sposób obiektywny i jak najbardziej odpowiadający rzeczywistości może stanowić podstawę do ustalenia jaka norma prawa materialnego winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron postępowania. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie odpowiedniej do istniejącego stanu faktycznego, obowiązującej normy prawa materialnego. Takie wnioski wypływają z zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 6 - zasadzie praworządności oraz w art. 7 k.p.a. - zasadzie prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający z tej ostatniej zasady obowiązek organów administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (W Dawidowicz - "Ogólne postępowanie administracyjne", s.108). Z zasady prawdy obiektywnej wynika też dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne, obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu.

W myśl art. 77 k.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Stanowisko organu prowadzącego postępowanie - po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 107 k.p.a.

Przytoczone zasady ogólne postępowania administracyjnego, w sposób bezwzględny wiążą organy w procesie podejmowania decyzji administracyjnej. Nic nie zwalnia organu administracji od rozpoznania sprawy zgodnie z dyrektywami proceduralnymi zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego

Odniesienie przedstawionych wyżej uwag do rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.podjęta została bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z pominięciem okoliczności faktycznych które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz bez zbadania i oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Tym samym naruszone zostały wskazane wyżej dyrektywy procesowe wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 37 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane stosowane w związku z regulacją zawartą w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Zgodnie z tym ostatnim przepisem do obiektów których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (przed dniem 1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy z 1994 r. Do takich obiektów należy stosować przepisy dotychczasowe. Wobec brzmienia przywołanego przepisu należało w pierwszym rzędzie ocenić, czy prawidłowo organ przyjął za podstawę orzekania przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowane.

W świetle regulacji zawartej w art. 103 ust. 2 ustawy z 1994 r. dla zbadania, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do stosowania przepisów ustawy z 1974 r. (tak jak to przyjęto) konieczne było wykazanie, że budowa obiektu z jakim mamy do czynienia na moment orzekania, zakończona została przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994 r. Istotne w tym względzie jest, że przedmiotem postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej jest przede wszystkim aktualnie istniejący obiekt budowlany. Podstawowe znaczenie ma więc aktualny jego stan, na który składają się roboty budowlane wykonywane w nim od momentu jego powstania z uwzględnieniem zakresu zmian jakie zostały w obiekcie dokonane w następstwie wykonywania tych robót. W konsekwencji dla wykazania, czy zaistniały przesłanki do stosowania w sprawie przepisów ustawy z 1974 r. (tak jak to uczyniono) konieczne było ustalenie czy budowa obiektu z jakim organy mają do czynienia obecnie, zakończona została przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994 r. Precyzyjnego wyjaśnienia wymagało jakie roboty budowlane, w jakim zakresie oraz w jakim czasie wykonywane były przy przedmiotowym budynku mieszkalnym. Wyjaśnienia te winny zmierzać do wykazania - w sposób nie budzący wątpliwości - jaki był stan obiektu na dzień 1 stycznia 1995 r., które konkretnie roboty budowlane wykonane zostały po dniu 1 stycznia 1995 r. i jak wpływały na stan tego obiektu. Inaczej mówiąc, po ustaleniu stanu obiektu na dzień 1 stycznia 1995 r. organ winien ustalić, czy w wyniku robót budowlanych wykonanych po tej dacie, mamy do czynienia z tym samym obiektem rozbudowanym przed tą data, czy też nie jest to już ten sam obiekt.

Lektura przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wskazuje, że w niniejszej sprawie taka analiza nie została przez organ odwoławczy przeprowadzona. Wynika to przede wszytkim z faktu, że zakres postępowania ograniczony został tylko do robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego od strony wschodniej i południowej w latach 1975-1978, pomimo, że przy przedmiotowym obiekcie prowadzone były również roboty polegające na jego nadbudowie, przebudowie i rozbudowie w latach późniejszych.

Jak wynika z akt organ pierwszej instancji, w związku z wystąpieniem skarżących informującym o prowadzonej od wielu lat samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, pierwotnie wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się przy ul. S. [...] we W. Po ustaleniu, że w latach 1975-1978 wykonywana była rozbudowa obiektu od strony wschodniej i południowej (przez J. W. i C.W. ówczesnych współwłaścicieli), w latach 1999-2008 przebudowa części obiektu (przez Z. W. - współwłaściciela obiektu, następcę prawnego J. W.) a w roku 2004 rozbudowa od strony ul. S. o ganek (przez C. W.), ze względu na wykonywanie poszczególnych robót w różnych okresach czasu i przez różnych inwestorów organ pierwszej instancji ograniczył zakres niniejszego postępowania jedynie do robót budowanych związanych z rozbudową budynku od strony wschodniej i południowej. Do odrębnego postępowania wyłączono natomiast rozbudowę budynku mieszkalnego od strony zachodniej o ganek; przebudowę budynku mieszkalnego oraz stwierdzoną wcześniej budowę drewnianego budynku gospodarczego w narożu działki.

Z dokonanym wydzieleniem do odrębnego postępowania można się zgodzić tylko co do obiektu gospodarczego. Natomiast ograniczenia zakresu postępowania w sprawie samowoli budowlanej budynku mieszkalnego tylko do robót budowlanych prowadzonych w związku z rozbudową od strony południowej i wschodniej nie zasługuje na aprobatę, gdyż nie pozwoliło w sposób właściwy zbadać i ustalić, czy świetle przepisu art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zastosowanie w sprawie likwidacji samowoli budowlanej budynku mieszkalnego mają regulacje ustawy z 1974 r., czy też z 1994 r.

W przedmiotowym obiekcie budowlanym, którego pierwotną część stanowił przedwojenny parterowy budynek mieszkalny jednorodzinny z poddaszem nieużytkowym, na przestrzeni lat 1972-2008 wykonywano bowiem sukcesywnie, aczkolwiek z przerwami, szereg robót budowanych powodujących istotne jego zmiany. Ze zgromadzonego materiału dowodowego na który składają się pisemne oświadczenia stron (pismo Z. W. z dnia [...]r., pismo C.W. z dnia [...] r., pismo K. H. i B. H. z dnia [...]r.) oraz inwentaryzacja robót budowlanych wynika, że w latach tych wykonano rozbudowę, nadbudowę i przebudowę obiektu. Nie budzi też wątpliwości, że rozbudowę (a najprawdopodobniej częściowo i nadbudowę) przedmiotowego obiektu, rozpoczęto przed wejściem w życie ustawy z

dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Co do konkretnej daty rozpoczęcia prac polegających na rozbudowie istnieje jednak rozbieżność. Z oświadczenia uczestnika postępowania Z.W. wynika, że rozpoczęto ją w roku 1972 zaś organ pierwszej instancji wskazuje na rok 1975, choć nie wiadomo, na podstawie jakich dowodów data ta została ustalona. Nie zostało również jednoznacznie określone jaki był stan obiektu na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Z akt wynika natomiast, że również po dniu wejścia w życie ustawy z 1994r. przy przedmiotowym obiekcie prowadzone były roboty budowlane polegające na rozbudowie i przebudowie. Istotne jednak jest, czy wszystkie te prace wykonywane były przy jednym konstrukcyjnie obiekcie budowlanym, co zdaje się potwierdzać złożona do akt sprawy inwentaryzacja. Stwierdzono w niej, że na moment jej sporządzania mieliśmy do czynienia z budynkiem mieszkalnym składającym się z czterech połączonych ze sobą części. W ocenie Sądu wszystkie roboty budowlane wykonane samowolnie przy tym samym obiekcie i wcześniej nie zalegalizowane powinny być objęte jednym postępowaniem legalizacyjnym, gdyż doprowadziły dany obiekt do aktualnego stanu. Stanowią też istotny element stanu faktycznego mający znaczenia dla ustalenia, czy rzeczywiście, tak jak przyjęły to organy, możliwe jest prowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie przepisów z 1974 r.

W konsekwencji stwierdzić należy, że prawidłowa ocena czy istnieją podstawy legalizacji samowoli budowlanej przy zastosowaniu przepisów ustawy z 1974 r. - co wiąże się z wykazaniem, że budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. - wymagała uwzględnienia robót budowlanych wykonanych przy tym obiekcie również po wskazanej dacie i dokonania oceny, jak roboty te wpłynęły na stan obiektu. Takich ustaleń ani ocen w niniejszej sprawie nie przeprowadzono ze względu na wydzielenie części robót wykonanych w obiekcie po dniu 1 stycznia 1995 r. do odrębnego postępowania. Tym samym ustalając normę prawną według której powinna być dokonana likwidacji samowoli budowlanej, organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym bezsprzecznie naruszył przepis art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Powyższe uchybienie kwalifikować należy jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli bowiem część obiektu zrealizowana została w ramach samowoli przed dniem 1 stycznia 1995 r. choćby nawet przystąpiono do jego użytkowania (nielegalnie) a następnie po tej dacie była ona nadal samowolnie rozbudowywania czy też nadbudowana, bez legalizacji żadnego z etapu tych robót tworząc konstrukcyjnie jedną całość, to nie można przyjąć, że budowa obiektu została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. W konsekwencji - jeżeli prace były prowadzone przy jedynym obiekcie - to jeżeli zostanie uznane, że budowa nie została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. - do całości zrealizowanych prac zastosowanie będą miały przepisy z ustawy z 1994 r. W takiej sytuacji nie ma prawnych możliwości aby część prac przy budowie obiektu oceniana była na podstawie przepisów ustawy z 1974 r. a część na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2005 r. VII SA/Wa 85/04). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazać tu można na wyrok z dnia 18 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 728/06), w którym wywiedziono: "Jeżeli obiekt wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę przed datą 1 stycznia 1995 r. zostanie następny przebudowany (rozbudowany, nadbudowany) po tej dacie także bez wymaganego pozwolenia, to nie ma do niego zastosowania przepis art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane (...) Jeżeli samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń na przestrzeni lat (1969-2001), to mają w takim przypadku zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania, gdyż nie jest to wtedy naruszenie zasady lex retro non agit a temu w istocie miał zapobiegać przepis intertemporalny zawarty w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r."

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. Co do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że ustosunkowanie się do kwestii wadliwości opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej i braku oceny tego dowodu przez organy, na obecnym etapie byłoby, zdaniem Sądu przedwczesne, skoro nie zostały wyjaśnione i rozstrzygnięte kwestie zasadnicze dotyczące materialnoprawnej podstawy orzekania organów. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ale z przyczyn wcześniej podanych.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy działając zgodnie z wymogami dwuinstancyjności rozważy, które z przepisów prawa materialnego powinny stanowić podstawę legalizacji samowoli budowlanej uwzględniając przy tym uwagi zawarte w niniejszym wyroku. Organ oceni czy ustalony w sprawie stan faktyczny jest dostateczny dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Zwróci również uwagę na rozbieżności dotyczące daty rozpoczęcia rozbudowy obiektu oraz podejmie stosowne czynności dla wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zakresem robót budowanych wykazanych w inwentaryzacji - obejmujących również dobudowę w kierunku południowo-zachodnim wraz z nadbudową - a zakresem robót ustalonych przez organ pierwszej instancji. Rozważy nadto, czy kwestie związane z nieprawidłowościami w zakresie odprowadzania wód opadowych w kontekście wyjaśnień przedstawionych w skardze (co do zmiany naturalnego spływu wód opadowych) mogą być objęte jednym postępowaniem dotyczącym samowoli budowlanej.

Wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 134, art. 152 oraz art. 200 tego aktu orzekł jak w sentencji wyroku.