Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 533/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24a
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Ryszard Bryk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. B. i E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 533/07

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi J.B. i E.B. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].05.2007 r., Nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem przez w/w decyzję Starosty z dnia [...].02.2007 r., Nr [...] odrzucająca zarzuty do danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi O. gm. O. dotyczących przebiegu granicy działki nr 114 z działką nr 115.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /jednolity tekst Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, z późn. zm./.

W uzasadnieniu decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, organ na wstępie nawiązał do decyzji Starosty z dnia [...].10.2001 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i założonej ewidencji budynków obrębu O. gmina O. Od tej decyzji wniosła odwołanie M.B. – właścicielka działki nr 114.

Organ II instancji nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...].01.2002 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...].10.2001 r. m. innymi w części dotyczącej działki nr 114.

Na skutek skargi M.B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8.07.2004 r. sygn. akt SA/Rz 434/02 uchylił decyzję z dnia [...].01.2002 r. w części dotyczącej działki nr 114 i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...].10.2001 r.

Jako przyczynę kasacji Sąd wskazał, że decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, ponieważ prace związane z opracowaniem projektu opisowo-kartograficznego były prowadzone kiedy brak było rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego J.B. jako pełnomocnik M.B., a po jej śmierci jako jeden ze spadkobierców podtrzymał zastrzeżenia wniesione wcześniej przez jego matkę co do powierzchni i przebiegu granicy działki nr 114 z działką nr 115 wykazaną w projekcie operatu modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków wsi O.

Starosta decyzją z dnia [...].06.2005 r., nr [...] zatwierdził projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków wsi O. w części dotyczącej działki nr 114 o pow. 0,3593 ha i nie uwzględnił zastrzeżeń zgłoszonych przez J.B. odnośnie przebiegu granicy działki nr 114 z działką nr 115.

Na skutek odwołania J.B., wówczas pełnomocnika M.B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...].08.2005 r., Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...].06.2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy stwierdził, że przyczyną kasacji jest naruszenie przepisów prawa materialnego, bowiem z dniem 22.09.2004 r. wszedł w życie art. 24a ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, który szczegółowo reguluje postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków i przepisy te powinien zastosować organ I instancji.

Mając na uwadze wskazówki organu II instancji i stosownie do art. 24a ust. 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w dniu 22.12.2006 r. upoważniony pracownik Starostwa Powiatowego przy udziale wykonawcy prac geodezyjnych rozpatrzył zastrzeżenia J. i E.B., po czym pismem z dnia 28.12.2006 r. poinformował wymienionych o sposobie ich rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, informacja Starosty z dnia 28.12.2006 r., że projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi O., w odniesieniu do działki nr 114 o pow. 0,3593 ha stał się operatem ewidencyjnym została opublikowana w Dz. Urzęd. Województwa z dnia 9.01.2007 r., Nr [...].

W piśmie z dnia 17.01.2007 r. J.B. podtrzymał wcześniejsze zastrzeżenia co do działki nr 114. W związku z tym Starosta decyzją z dnia [...].02.2007 r., Nr [...] odrzucił zarzuty J.B. i wyjaśnił, że przebieg granicy działki nr 114 z działką nr 115 wykazany na mapie ewidencyjnej zgodnie z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i w tak przyjętych granicach została obliczona powierzchnia działek.

W odwołaniu od tej decyzji J. i E.B. zarzucili błędne powołanie faktów służących za moc dowodową i wnieśli o zmianę decyzji organu I instancji i uwzględnienie podniesionych przezeń zarzutów dotyczących zmiany powierzchni działki nr 114 i zwiększenie jej powierzchni o 2 ary. Domagali się przywrócenia stanu ewidencyjnego tej działki obowiązującego przed rokiem 1967, kiedy to została założona ewidencja gruntów. Twierdzili, że granica między działkami nr, nr 114 i 115 przebiegała w linii prostej, a obecnie jest wgłębienie w ich działkę.

Po zbadaniu sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas czynności geodezyjnych związanych z modernizacją gruntów i założeniem ewidencji budynków obrębu O., uczestnicząca w tych czynnościach M.B. zaakceptowała przebieg granicy pomiędzy działką własną nr 114, a działkami sąsiednimi nr, nr 119, 111 i 112.

Przebieg granicy między tymi działkami został ustalony i zamierzony bezpośrednio na gruncie w oparciu o zgodne oświadczenia zainteresowanych stron. Zakwestionowała natomiast przebieg granicy pomiędzy działką nr 114, a działką nr 115, stanowiącą własność M.P.

Z wykazu uwag i wniosków zgłoszonych do projektu operatu opisowo-kartograficznego przez syna M.B. wynika, że między właścicielami działek nr, nr 114 i 115 istnieje spór o własność.

Organ I instancji zlecił wykonanie pomiaru kontrolnego i taki pomiar wykonał uprawniony geodeta w dniu 12.04.2005 r. w obecności zainteresowanych stron.

Do ustalenia przebiegu granic geodeta wykorzystał materiały znajdujące się w zasobie geodezyjnym, tj. mapę ewidencyjną, zarys pomiarowy, wykazy współrzędnych i odszukał punkty osnowy szczegółowej III klasy. W oparciu o te materiały granice działki 114 z działkami 111, 112 i 119 zostały przyjęte zgodnie ze wskazaniem zainteresowanych stron, natomiast wobec braku zgody co do przebiegu granicy działki nr 114 z działką nr 115 został wykonany bezpośredni pomiar na gruncie według stanu władania w oparciu o trwałe ogrodzenie, czyli zgodnie z § 39 rozporządzenia z 2001 r.

Właściciele działek sąsiadujących z działką nr 114 ustalony przebieg granic zaakceptowały podpisując protokół.

J.B. odmówił podpisania protokołu granicznego.

Powierzchnia działki nr 114 została obliczona metodą analityczną ze współrzędnych punktów załamania granic, przyjętych podczas wykonywania pomiaru sprawdzającego.

Porównanie przebiegu granicy działki nr 114 wykazanych na mapie ewidencyjnej sporządzonej w wyniku modernizacji ewidencji gruntów wsi O. z przebiegiem granic działki nr 114 wykazanych na mapie ewidencyjnej sprzed odnowienia operatu ewidencyjnego nie wykazało żadnej różnicy. Obliczona powierzchnia tej działki jest pochodną jej granic i w odnowionym operacie ewidencyjnym wynosi 0,3593 ha, co w zaokrągleniu do 1 ara wynosi 0,36 ha. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że w takiej sytuacji ustalenie spornej granicy między działką 114, a działka nr 115 może być rozstrzygnięte w postępowaniu rozgraniczeniowym z wniosku zainteresowanych stron.

W postępowaniu z zakresu ewidencji gruntów, nie mogą być rozstrzygane sprawy związane z określeniem zasięgu własności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżący J.B. i E.B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności i wniosek ten opierali na następujących zarzutach:

1) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a.;

2) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Rozwijając te zarzuty wyjaśnili, że organy nie wyjaśniły dokładnie sprawy, pominęli interes skarżących, błędnie ocenili materiał dowodowy i załatwiły sprawę bez zasięgnięcia opinii biegłego, a ponadto uzasadnienie decyzji organu II instancji nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności mocy dowodowej dowodów wnioskowanych przez skarżących.

Organy w szczególności pominęły dokumentację znajdującą się w Księdze Wieczystej Sądu Rejonowego dotyczącej działki nr 114. Modernizacja przeprowadzona w sprawie nie może być rzetelna skoro skarżący utracili około 2 ary powierzchni działki.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie wskazywali na błędy organów prowadzących postępowanie, które wiążą się z unormowaniami zawartymi w § 36-39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Chodzi im o to, że pominięto w całości dokumenty znajdujące się w Księdze Wieczystej. Na skutek tych błędów błędnie ustalili przebieg granic. Podtrzymali stanowisko, że w odnowionym operacie ewidencji gruntów stan ewidencyjny działki nr 114 powinien być taki sam jak na mapie sporządzonej w dniu 24.09.1963 roku, nr [...].

Dodali, że proponowane przez organ odwoławczy rozgraniczenie "spowoduje niekorzystne skutki dla skarżących, gdyby ich zarzuty zawarte w operacie ewidencji gruntów nie zostały uwzględnione".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko i motywy zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu, iż organy nie przeprowadziły dowodu z Księgi Wieczystej dotyczącej działki nr 114 wyjaśnił, że strukturę księgi wieczystej określa art. 25 ustawy z dnia 16.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym księga wieczysta zawiera cztery działy. W Dziale I wpisuje się oznaczenie nieruchomości oraz prawa związane z jej własnością. Powierzchnia jest cechą fizyczną nieruchomości wynikającą z dokumentu geodezyjnego i w dziale tym wpisuje się dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, np. numer działki, powierzchnia działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Z powołanej funkcji wynika reguła, że Sąd przy tej kontroli bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Rzeczona kontrola jest zupełna, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż z urzędu bierze pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. stan faktyczny sprawy sąd I instancji ustala na podstawie akt sprawy administracyjnej.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...].10.2001 r., Nr [...], Starosta zatwierdził projekt modernizacji ewidencji budynków dla obrębu O., gmina O. W punkcie 5 osnowy decyzji podał, że Komisja przezeń powołana nie uwzględniła zastrzeżeń m. innymi M.B. – właścicielki działki nr 114, kwestionowała przebieg granicy pomiędzy działkami nr 114 i 115 /k. 58 i 59 akt adm. organu I instancji, część I/. Działka nr 115 stanowi własność M.P.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie uwzględnił odwołania M.B. i decyzją z dnia [...].01.2002 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...].10.2001 r.

Na skutek skargi M.B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8.07.2004 r., sygn. akt SA/Rz 434/02 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].01.2002 r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...].10.2001 r. w części dotyczącej działki nr 114 /k. 2 akt adm. II instancji/.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy stosowały przepisy rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17.12.1996 r. w sprawie ewidencji gruntowej i budynków /Dz. U. Nr 158, poz. 813, ze zm./, które to rozporządzenie utraciło moc prawną z dniem 1.01.1999 r., zatem nie mogło stanowić podstawy prawnej w/w decyzji. Poza tym Sąd stwierdził, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywało już rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/, przeto podstawę prawną do wydania decyzji powinien stanowić § 42 ust. 2 rozporządzenia z 2001 r., zaś właściwym organem do rozpatrywania uwag i zastrzeżeń do danych ewidencyjnych przedstawionych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego był starosta.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta decyzją z dnia [...].06.2005r., Nr [....] zatwierdził projekt modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków dla obrębu O. gminy O. w części dotyczącej działki nr 114 o pow. 0,3593 ha, której właścicielem jest M.B. i nie uwzględnił jej zastrzeżeń zgłoszonych przez syna J.B. działającego w charakterze jej pełnomocnika, które dotyczyły przebiegu granicy pomiędzy działką nr 114, a działką nr 115 /k. 61 i 74 akt adm. I instancji, część II/.

Odwołanie od w/w decyzji złożył w imieniu M.B. syn J.B.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [....].08.2005 r., Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...].06.2005 r. i przekazał sprawę temuż Staroście do ponownego rozpatrzenia /k. 9 akt adm. organu II instancji/.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że z dniem 22.09.2004 r. zostały wprowadzone zmiany do ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, m. innymi wszedł w życie art. 24a. Z art. 24a ust. 8 wynika, że operat opisowo-kartograficzny ewidencji gruntów i budynków nie wymaga zatwierdzenia decyzją właściwego starosty. Wedle tego przepisu, to po upływie terminu określonego w ust. 4, projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków, a informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa. Organ I instancji nie prowadził procedury według tego przepisu, zatem decyzja Starosty nie mogła pozostać w obrocie prawnym.

W tym miejscu należy zasygnalizować, że M.B. /właścicielka działki nr 114/ zmarła w dniu 26.08.2004 r., a o tym zdarzeniu Starosta powziął wiadomość w dniu 27.10.2005 r. z informacji Urzędu Gminy z dnia 25.10.2005 r. /k. 52 akt adm. organu I instancji, część II/. Do tego czasu J.B. działający w sprawie jako pełnomocnik M.B. nie poinformował orzekających organów o tym zdarzeniu.

Pisma organów kierowane do M.B. odbierał i potwierdzał odbiór już po jej śmierci syn J.B. /k. 21 i 26 akt adm. I instancji, część I oraz k. 60a – część II, a także k. 13 akt II instancji.

W związku z powzięciem wiadomości o śmierci M.B., Starosta postanowieniem z dnia [...].12.2005 r., nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne do czasu przedłożenia postanowienia sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku po M.B. /k. 48-49 akt adm. I instancji, część II/.

Na skutek zażalenia J.B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...].01.2006 r., Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie Starosty i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia, organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po M.B. nie jest konieczne do rozpatrzenia sprawy o wprowadzenie zmian w operacie ewidencyjnym, zatem Starosta powinien samodzielnie ustalić następców prawnych po zmarłej, o jakich mowa w art. 30 § 4 k.p.a.

Dodał, że prawomocne orzeczenie sądowe o własności działek nr 114 stanowić będzie ewentualnie podstawę do zmiany danych podmiotowych w operacie ewidencyjnym /k. 18-19 akt adm. II instancji/.

Na podstawie informacji Urzędu Gminy z dnia 17.10.2006 r. i 22.12.2006 r. /k. 23 i 25 akt adm. I instancji, część II/, Starosta ustalił, że następcami prawnymi M.B. są synowie J.B. i E.B. zamieszkujący pod tym samym adresem co M.B. /O. 121/. M.B. w chwili śmierci była wdową.

Na rozprawie sądowej J.B. oświadczył, iż postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po M.B. dotychczas nie było przeprowadzone, spadkodawczyni pozostawiła dwóch spadkobierców, tj. jego i brata E.B. Mąż M.B. zmarł w 1967 r. Działka nr 114 jest w posiadaniu obu skarżących /k.83 akt sądowych/.

Na terenie obrębu O., gmina O., ewidencja gruntów została założona w 1967 r. i od tego roku istnieją w zasobie geodezyjnym materiały dotyczące tego obrębu. Z mapy ewidencyjnej z 1967 roku i z wykazu zmian gruntowych wynika, że obecna działka nr 114 odpowiada dawnej działce nr 99, zaś działka nr 115 dawnej działce nr 98 /k. 63 i 64 akt adm. I instancji, część II/. Z powołanej mapy wynika, że granica pomiędzy działką nr 99, a działką nr 98, nie przebiegała w linii prostej, bo w południowo-wschodniej części pokazany jest zaskok w stronę działki nr 99, który ma formę prostokąta i wchodził w skład działki nr 98.

Powierzchnia działki nr 99 wynosiła 0,36 ha

M.B. na podstawie aktu własności ziemi z dnia 28.12.1973 r., Nr [...], wydanego przez Naczelnika Powiatu, nabyła z mocy prawa wraz z zabudowaniami własność działek nr, nr 99, 172, 403 i 1015 położonych w O. o łącznej powierzchni 1,67 ha /k. 64 akt adm. I instancji, część I/.

W 1984 roku został wprowadzony nowy operat ewidencji gruntów wsi O., gmina O. i wynika to z ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy z dnia [...].05.1984 r., L. dz. [...]/k. 67 akt adm. I instancji, część II/. W nowym operacie ewidencyjnym działce nr 99 nadano nr 214, zaś granice i powierzchnia nie uległa zmianie /wypis z rejestru gruntów i mapa ewidencyjna k. 65 i 66 akt adm. I instancji, część II/.

Natomiast z rejestru pomiarowo-klasyfikacyjnego z dnia 15.05.1984 r., wpisanego do ewidencji w składnicy geodezyjnej za Nr [...] wynika, że na rzecz M.B. były wpisane n/w działki:

nr 93 o pow. 0,30 ha

nr 182 o pow. 1,01 ha

nr 214 o pow. 0,36 ha

nr 1039 o pow. 0,02 ha

Razem: 1,69 ha

W rejestrze tym znajduje się oświadczenie M.B. przez nią podpisane, że podany stan jest zgodny co do powierzchni i umiejscowienia /k. 68-69 akt adm. I instancji, część II/.

W Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...].01.2007 r., nr [...] pod poz. [...] została zamieszczona informacja Starosty z dnia 28.12.2006 r., że projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 114 o pow. 0,3593 położonej w obrębie ewidencyjnym O., Gmina O. stał się operatem ewidencji gruntów i budynków /k. 8/2 akt adm. I instancji, część II/.

Przed ogłoszeniem tej informacji, pismem z dnia 28.12.2006 r. powiadomiono J.B. i E.B., iż geodeta powiatowy S.S. upoważniony przez Starostę nie uwzględnił ich uwag zgłoszonych do projektu opisowo-kartograficznego /k. 11-13 akt adm. I instancji, część II/.

W uwagach do projektu w/w wnosili, aby przedłużyć południową granicę działki nr 114 do załamania granicy z działką nr 113.

Przytoczona uwaga jednocześnie wskazuje, że przedmiotem uwagi jest również skrawek gruntu w formie prostokąta wchodzący w skład działki nr 115, a zdaniem zgłaszających ten skrawek gruntu powinien wchodzić w skład działki nr 114. Taki stan rzeczy ilustruje kopia mapy ewidencyjnej znajdująca się na k. 20 akt adm. I instancji, część II.

Na marginesie należy nadmienić, iż przytoczone zastrzeżenia były składane od początku postępowania administracyjnego, czyli od roku 2001.

Przedstawione zastrzeżenia zostały przez J.B. ponowione w formie zarzutu, o jakim mowa w art. 24a ust. 9 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm./, cytowanej niżej jako prawo geodezyjne z 1989 r. /k. 7 akt adm. I instancji, część II/.

W nowym projekcie opisowo-kartograficznym, dawna działka nr 214 o pow. 0,36 ha otrzymała nr 114 o pow. 0,3593 ha.

Działka nr 114 graniczy z n/w działkami:

- nr 111 /od strony półn.-zach./ - własność M.S.,

- nr 112 /od strony półn./ - własność K.T.,

- nr 113 /od wschodu/ - własność M.W.,

- nr 115 /od południa/ - własność MP.,

- nr 119 /od zachodu – droga/ - własność Gminy /k. 5 i 6 akt adm. I instancji, część II/.

Z pomiarów przeprowadzonych w 2000 r. przez geodetę z Biura Geodezji i Terenów Rolnych w R. – Oddział w K. wynika, że granice działki 214 /obecnie 114/ z działkami sąsiednimi stanowiącymi własność M.S., K.T., M.W. i Gminy nie były sporne. M.B. kwestionowała natomiast przebieg granicy z działką stanowiącą własność M.P. Ponowny pomiar kontrolny wykonany w dniu 12.04.2005 r. przez uprawnionego geodetę K.W. potwierdził poprzedni pomiar i wykazał, że granica między działką nr 114, a działką nr 115 jest zgodna ze stanem ewidencyjnym oraz stanem posiadania na gruncie istniejącym od 1967 roku /k. 2-4, 17-19, 34-35 akt adm. I instancji, część I/. Na rozprawie sądowej /29.11.2007 r./ skarżący J.B. oświadczył: "że granica pomiędzy działką nr 114, a 115 jego zdaniem powinna przebiegać w linii prostej, a to oznacza, że skrawek gruntu w formie prostokąta, położony w południowo-wschodniej części powinien wchodzić w skład działki 114. Ten skrawek sporny ma około 2 ary. Ten skrawek sporny jest od 1967 r. do chwili obecnej w posiadaniu MP. M.P. nie chce dobrowolnie oddać mu tego skrawka gruntu".

W części wstępnej niniejszego uzasadnienia podano, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Orzekające organy trafnie ustaliły, że przedmiotem sporu jest przebieg granicy między działką nr 114, a działką nr 115 i tym samym spór co do zakresu własności /chodzi o grunt w formie prostokąta/. Sąd również podzielił stanowisko organów, że jest to spór o charakterze własnościowym, a takie spory stosownie do art. 20 ust. 1 i 2 prawa geodezyjnego z 1989 roku nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu w sprawie ewidencji gruntów. Spory graniczne rozstrzygane są w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się błędów geodezyjnych dotyczących tejże granicy.

Z map ewidencyjnych z 1967, 1984 i obecnej wyraźnie wynika, że granice działki nr 114 nie uległy zmianie. Nie zmieniła się także powierzchnia działki nr 114.

Różnica 7 m2 /0,36 ha – 0,3593 ha/ jest skutkiem dokładniejszych pomiarów i faktu, że w okresie obowiązywania Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20.02.1969 r. w sprawie ewidencji gruntów /M.P., Nr 11, poz. 98 ze zm./ powierzchnię działki określono w ewidencji gruntów z dokładnością do 1 ara /zob. § 11 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 załącznika do powołanego zarządzenia/.

Trzeba też podkreślić, iż M.B. własność działki nr 99 /obecnie 114/ nabyła na podstawie aktu własności ziemi z 1973 roku.

W tym czasie granice i powierzchnia tej działki były takie same jak obecnie.

W trakcie odnawiania operatu ewidencji gruntów wsi O. /1984 r./, M.B. podpisała oświadczenie, że nie kwestionuje danych zawartych w tym operacie, a wówczas granice i powierzchnia działki nr 214 /obecnie 114/ były również takie same jak obecnie. Od dnia wydania aktu własności ziemi nie pojawiły się dokumenty lub orzeczenia o jakich mowa w § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów /Dz. U. Nr 38, poz. 454/, zwanego dalej rozporządzeniem z 2001 r., uzasadniające wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian w podanym zakresie.

Stosownie do § 36 pkt 6 rozporządzenia z 2001 r. przy zakładaniu nowej ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w trakcie zakładania poprzedniej ewidencji. Poprzednia ewidencja była sporządzona i wprowadzona do państwowego zasobu geodezyjnego w 1984 roku. Niezależnie od tego, stosownie do § 37 powołanego rozporządzenia dokonano w terenie pomiarów geodezyjnych, na podstawie których ustalono, że granice działki nr 114 są zgodne ze stanem prawnym i stanem rzeczywistym na gruncie.

W takim stanie rzeczy orzekające organy geodezyjne słusznie przyjęły, iż przedmiotowy spór jest typowym sporem własnościowym i wobec tego zgodnie z prawem odrzuciły zarzut J.B. /art. 24a ust. 10 prawa geodezyjnego z 1989 r./.

Wychodząc poza granice skargi, Sąd również rozważał czy skarżący nie dysponujący postanowieniem o stwierdzenie nabycia spadku po matce M.B. mogli być stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego, czy też w takiej sytuacji postępowanie administracyjne powinno być zawieszone?

Sąd w tej kwestii podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].01.2006 r., Nr [...]/k. 18-19 akt adm. II instancji/ stwierdzające, iż nie było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po M.B.

Art. 30 § 5 k.p.a. stanowi, że w sprawach dotyczących spadków nie objętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej.

Takimi zarządcami są skarżący J.B. i E.B., zatem w przedmiotowej sprawie przysługiwała im legitymacja procesowa do uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony /zob. wyrok NSA z dnia 6.01.1995 r., IV SA 1922/93 – ONSA 1/1996, poz. 27/.

Z przedstawionych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę J.B. i E.B.

Zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie.

Pierwszy zarzut, iż organy geodezyjne nie przeprowadziły dowodu z księgi wieczystej obejmującej działkę nr 114, nie miały w sprawie istotnego znaczenia, bowiem stosownie do art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece /Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361/, dane dotyczące położenia nieruchomości i jej obszaru wpisuje się w dziale I księgi wieczystej na podstawie danych z ewidencji gruntów.

Z tego względu nie można przypisywać organom naruszenia § 36, 37, 38 i 39 rozporządzenia z 2001 r.

Z powołanych przepisów nie wynika, że przebieg granic działek ustala się na podstawie dokumentów zawartych w księgach wieczystych.

Zarzut, iż skarżący utracili 2 ary gruntu jest bezzasadny skoro do wydania aktu własności ziemi granice i powierzchnia przedmiotowej działki nie zmieniły się. Sporny skrawek gruntu, jak to przyznał na rozprawie sądowej J.B. od 1967 r. wchodził w skład działki sąsiedniej.

Zarzut, iż geodeci popełnili błędy i ustalili błędny przebieg granicy, nie jest wsparty żadnym dokumentem, a zebrany w sprawie materiał dowodowy wyraźnie zaprzecza takim zarzutom. Otóż M.B. w 1984 roku potwierdziła istniejący wówczas stan działki nr 214 /obecnie 114/, który pokrywa się ze stanem obecnym.

Powoływanie się z kolei na mapę z dnia 24.09.1963 r., Nr [...], którą uzyskał sąsiad na potrzeby budowlane i którą ten sąsiad ma w posiadaniu, nie może być skuteczne, bo mapa taka byłaby już nieaktualna, gdyż po jej wydaniu nastąpiło założenie ewidencji gruntów /[...] r./, potem były uwłaszczenia, a następnie doszło do odnowienia ewidencji /1967 r./. Kwestionowanie granicy i powierzchni działki po 30 latach od uzyskania własności i przy niezmienionym zakresie posiadania, nie może prowadzić do zmiany takiego stanu prawnego.

Sąd również nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77, 84 i 107 § 3 k.p.a., bowiem sprawa została dokładnie wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy nie mógł ustosunkować się do dowodów przeciwnych, bo takich nie ma w dokumentacji ewidencyjnej, zaś wnioskowane przez skarżących dowody z księgi wieczystej i mapy dla celów budowlanych z 1963 r., nie miały znaczenia w sprawie. Ze względu na treść § 37 i 39 rozporządzenia z 2001 r., dopuszczenie dowodu z opinii biegłego było bezprzedmiotowe /art. 84 k.p.a./, skoro w/w przepisy szczególne w razie potrzeby przewidują jedynie przeprowadzenie pomiaru kontrolnego, a taki był dwukrotnie przeprowadzony.

Zarzut naruszenia art. 20 prawa geodezyjnego z 1989 roku jest również niezasadny, skoro zarysowany spór ma charakter typowo własnościowy.

Okoliczność, że pomiędzy aktem własności ziemi z 1973 roku, a decyzją Wójta Gminy z dnia [...].02.2001 r., Nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego występuje różnica co do łącznego obszaru gospodarstwa rolnego, nie jest związana z działką nr 114, bo jej powierzchnia od 1967 roku jest taka sama.

W akcie własności ziemi z 28.12.1973 r. podano, że łączny obszar działek 99, 172, 403, 1015 wynosi 1,67 ha.

W rejestrze pomiarowo-klasyfikacyjnym z 15.05.1984 r. podano, że łączna powierzchnia w/w działek /po zmianie numeracji 93, 182, 214, 1039/ wynosi 1,69 ha, czyli o 2 ary więcej niż w akcie własności ziemi. Jednocześnie podano powierzchnię każdej działki z czego wynika, że powierzchnia działki nr 214 /obecnie 114/ wynosi 0,36 ha, co odpowiada mutatits mutandis obecnej powierzchni /0,3593 ha/.

Oznacza to jednocześnie, że zwiększenie powierzchni o 2 ary w czasie odnawiania ewidencji gruntów nie dotyczyło działki nr 214 /obecnie 114/. Pozostałe działki nie były przedmiotem postępowania administracyjnego.