Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 311/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 23 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Gd 311/04

UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 27 listopada 2000 r., [...], na podstawie art. 22 ust 1 w związku z art. 21 ust 1 i art. 2 pkt 7(2) ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) odmówił przyznania K.K. uprawnień kombatanckich.

W uzasadnieniu organ wskazał, że K. K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu uprawnień kombatanckich jako uczestnikowi "wydarzeń grudniowych" w G., podczas których został ranny.

Stosownie do art. 2 pkt 7(2) cytowanej wyżej ustawy podstawa przyznania określonych w niej uprawnień jest "uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia na czas powyżej siedmiu dni w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu wskutek działania wojska lub milicji podczas wystąpień wolnościowych".

Organ wskazał, iż wnioskodawca nie przedstawił dowodów, aby w jego sprawie zachodziły opisane wyżej okoliczności, w szczególności aby doznał szkody w wyniku działań służb państwowych skierowanych do walki z uczestnikami protestów grudniowych.

K. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazywał, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca. Zdaniem odwołującego się przedstawione przez niego dokumenty były wystarczające do wykazania, iż doznał on uszkodzenia ciała na okres powyżej siedmiu dni. Wskazał również, iż jest w trakcie poszukiwania dokumentów potwierdzających zatrzymanie go przez milicje oraz bezpośrednich świadków tych wydarzeń.

Nie uwzględniając argumentów zawartych w tym wniosku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 23 lipca 2001 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy, ponawiając argumentację zawartą w jego uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

Ponadto organ wskazał, że przedłożone przez K. K. zwolnienie lekarskie za okres od dnia 16 grudnia 1970 r. do dnia 20 grudnia 1970 r., następnie przedłużone na okres do 24 grudnia 1970 r., wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych i odnotowane w legitymacji ubezpieczeniowej, nie może stanowić wiarygodnego dokumentu stwierdzającego, iż odniósł on obrażenia, które spowodowały rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni.

K. K. wniósł skargę do Sądu na powyższą decyzję, zarzucając iż została ona wydana z naruszeniem prawa i jego interesu prawnego.

Skarżący wskazywał, że we wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich szczegółowo opisał okoliczności im zdarzenia, w wyniku których doznał obrażeń ciała. Do wniosku tego dołączył też zwolnienie lekarskie za okres od 16 do 24 grudnia 1970 r. opisujące przyczynę zwolnienia.

Podkreślił, iż trudno jest dotrzeć do świadków zajść. Wskazał, iż zwrócił się z wnioskiem do Komendy Policji w G. celem wydania mu dokumentu potwierdzającego fakt jego aresztowania przez funkcjonariuszy MO, na który otrzymał odpowiedź, iż Komenda nie jest w stanie udzielić mu takiej informacji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie ponawiając argumenty zawarte w zaskarżonych rozstrzygnięciach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Stosownie do art. 22 ust 1 obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) o spełnieniu warunków niezbędnych do uzyskania uprawnień wynikających z tej ustawy orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przedłożył jakiekolwiek dowody, poza zwolnieniem lekarskim zapisanym w legitymacji ubezpieczeniowej, na okoliczności uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na czas powyżej siedmiu dni w grudniu 1970 r. Podkreślić należy, że ciężar dowodu na okoliczności uzasadniające uzyskanie uprawnień kombatanckich (doznane obrażenia powstały w związku z działaniami wojska lub milicji podczas wystąpień wolnościowych) spoczywa na osobie, która ubiega się o uprawnienia (por. wyrok NSA z 8.06.2001 r., V S.A. 2874/00, Lex 84350). Trafne jest zatem ustalanie organu, że samo zwolnienie lekarskie nie jest wystarczającym dowodem dokumentującym wyżej wskazane okoliczności.

Wskazać skarżącemu ponadto należy, iż uprawnienia kombatanckie mają być uprzywilejowaniem dla osób, które w sposób szczególny doznały cierpień wskutek działania wojska lub milicji podczas wystąpień wolnościowych. Z istoty uprzywilejowania wynika, iż uprawnień tych nie może otrzymać każdy, kto w owym czasie przebywał na Wybrzeżu, ale jedynie osoby, które udokumentują, w sposób wiarygodny, konkretne krzywdy, jakich doznały wskutek działania wojska lub milicji podczas wystąpień wolnościowych. Z samego zwolnienia lekarskiego - zapisanego w legitymacji ubezpieczeniowej - w żaden sposób nie wynika, iż skarżący przebywał na tym zwolnieniu ze względu na rozstrój zdrowia na czas powyżej siedmiu dni spowodowany przez służby mundurowe w związku z udziałem skarżącego w wystąpieniach wolnościowych w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.