Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 444/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 13,  art. 59
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 50 par. 1,  art. 64 par. 2,  art. 7,  art. 9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Bożena Miliczek-Ciszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) oraz art. 13, 17 i 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. – dalej: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej A. M., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. (dalej: NUS) z dnia [...] nr [...], o odmowie zwolnienia spod egzekucji administracyjnej zajęcia rachunku bankowego posiadanego przez skarżącą.

2. Stan sprawy przedstawia się następująco.

2.1. W dniu 24 lutego 2014 r. Poczta Polska S.A. z siedzibą w W. (dalej: Poczta albo wierzyciel) wystawiła szesnaście tytułów wykonawczych, które obejmowały zaległości skarżącej w opłacie za abonament radiowo-telewizyjny za okres od stycznia 2009 r. do stycznia 2014 r. Zostały one skierowane do NUS jako organu egzekucyjnego, a także doręczone skarżącej w dniu 6 czerwca 2014 r.

W dniu 30 maja 2014 r. NUS wystawił zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego posiadanego przez skarżącą w Banku A S.A. w związku egzekucją wyżej wskazanych należności.

2.2. W piśmie z dnia 18 czerwca 2015 r. skarżąca wystąpiła o "odstąpienie od roszczeń", które uznała za bezpodstawne z uwagi na to, że nie posiada ani odbiornika radiowego, ani odbiornika telewizyjnego. Zaakcentowała przy tym, że na zaistnienie tej okoliczności zwracała już uwagę wierzycielowi w pismach z dnia 30 stycznia 2012 r. i 2 grudnia 2011 r., których kopie załączyła. Podniosła też, że nawet gdyby w jej dyspozycji pozostawał jakikolwiek odbiornik radiowy lub telewizyjny, to korzystałaby ze zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty za ich posiadanie, gdyż w świetle orzeczenia o stopniu o niepełnosprawności z dnia 22 lipca 2013 r. (którego kopię przedstawiła), jest osobą niepełnosprawną.

NUS uznając, że pismo skarżącej z dnia 18 czerwca 2015 r. zawiera żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, pismem z dnia 24 czerwca 2014 r., przekazał je do rozpoznania wierzycielowi.

2.3. W dniu 4 lipca 2014 r. NUS wystawił zawiadomienie o zajęciu nadpłaty zadeklarowanej przez skarżącą w zeznaniu rocznym PIT-37 w wysokości 195 zł na poczet egzekwowanych zaległości.

2.4. W piśmie z dnia 24 lipca 2014 r. skarżąca podniosła, że nie czuje się zobowiązana do spłaty dochodzonych przez Pocztę należności i wobec tego domaga się zwrócenia jej wspomnianej nadpłaty.

W piśmie z dnia 21 sierpnia 2014 r., NUS oznajmił skarżącej, że zajęcie nadpłaty zostało zrealizowane, natomiast uzyskana w ten sposób kwota - przekazana wraz z odsetkami wierzycielowi, który jak dotąd nie odniósł się jednak do jej wniosku z dnia 18 czerwca 2015 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

2.5. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2014 r. skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną w piśmie z dnia 24 lipca 2014 r. Nadto wyraziła przekonanie, że zajęcie nadpłaty było bezpodstawne, gdyż nie czuje się dłużnikiem Poczty, natomiast nieustosunkowanie się wierzyciela do jej wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego skutkować powinno wstrzymaniem tego postępowania.

W odpowiedzi z dnia 29 września 2014 r. NUS wyjaśnił skarżącej, że brak wypowiedzi wierzyciela w kwestii wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi przesłanki wstrzymania dokonania czynności egzekucyjnych.

2.6. W piśmie z dnia 24 września 2014 r. wierzyciel poinformował NUS, że nie posiada dokumentu, który stanowiłby podstawę do uznania, że w przypadku skarżącej zachodzi ustawowe zwolnienie od obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, w szczególności w jego dyspozycji nie pozostaje potwierdzenie wyrejestrowania przez skarżącą odbiornika telewizyjnego. Zaznaczył przy tym, że w świetle art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłacie abonamentowej (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) warunkiem do skorzystania ze wspomnianego zwolnienia nie jest samo zaistnienie okoliczności, która do tego uprawnia, lecz zgłoszenie jej powstania w sposób prawem przewidziany. W rezultacie brak dowodu zaprzestania używania przez skarżącą odbiornika telewizyjnego musi, w jego ocenie, skutkować uznaniem, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej za jego posiadanie nadal na niej ciąży.

2.7. W piśmie z dnia 28 października 2014 r. skarżąca podniosła, że ustawa o opłatach abonamentowych ma zastosowanie wobec osób, które dysponują odbiornikami radiowymi lub telewizyjnymi, tymczasem ona takich nie ma. Po raz kolejny wyjaśniła, że w 2004 r. złożyła "rezygnację z korzystania z usługi RTV". Zwróciła uwagę, że od tego czasu minęło dziesięć lat, a po upływie pięciu lat nie miała już obowiązku przechowywać dokumentu dotyczącego tego zgłoszenia. Podkreśliła też, że brak dokumentu w materiałach gromadzonych przez wierzyciela świadczy o jego złej organizacji i bez wątpienia nie może stanowić podstawy do formułowania roszczeń. Konkludując, w związku z prezentowaną argumentacją, wystąpiła o "natychmiastowy zwrot (...) należności oraz o natychmiastowe odblokowanie (...) konta".

2.8. NUS w dniu [...] wydał postanowienie, którym na podstawie art. 123 k.p.a. i art. 18, 17 oraz 13 u.p.e.a. – w odniesieniu do pisma skarżącej z dnia 28 października 2014 r. "w części dotyczącej odblokowania rachunku bankowego" - odmówił skarżącej zwolnienia spod egzekucji jej rachunku bankowego.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego, a następnie powołał się na treść art. 13 § 1 u.p.e.a. Wskazał, że Poczta – jako wierzyciel, do dnia dzisiejszego nie umorzyła postępowania egzekucyjnego

2.9. W zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę tego postanowienia. Podkreśliła, że w 2004 r. przedłożyła wierzycielowi odcinek z książeczki radiofonicznej zawierający pisemne zawiadomienie o rezygnacji z korzystania z odbiornika telewizyjnego. Podniosła, że była przekonana, iż pozbyła się zobowiązań wobec Poczty, a zatem żądania wierzyciela są bezpodstawne.

2.10. Przy piśmie z dnia 14 stycznia 2015 r. NUS przekazał wierzycielowi kopię zażalenia skarżącej i zwrócił się o zajęcia stanowiska w sprawie zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego i zajęcia w jego toku rachunku bankowego skarżącej.

W odpowiedzi z dnia 27 stycznia 2015 r. wierzyciel oznajmił, że skarżąca nie wystąpiła do niego z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie na raty zaległości stąd nie znajduje podstaw do uznania, aby zaistniały przesłanki wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Podtrzymał przy tym swe stanowisko o braku dokumentu wskazującego na wyrejestrowanie przez skarżącą posiadanych przez nią odbiorników.

2.11. Postanowieniem z dnia [...] DIS utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...].

W motywach swego rozstrzygnięcia zaznaczył, że zastosowanie zwolnienia z art. 13 u.p.e.a. wymaga kumulatywnego spełnienia przesłanek w tym przepisie określonych. Podkreślił, że instytucja ta ma charakter uznaniowy, zaś skorzystanie z niej nie może prowadzić do bezefektywności egzekucji, a zobowiązany powinien m.in. zaoferować inny składnik majątku, z którego byłoby możliwe skuteczne prowadzenie egzekucji. Odnosząc te spostrzeżenia do rozpatrywanego przypadku, uznał że uzasadnienie wniosku jest niewystarczające do uwzględnienia jego zasadności, gdyż skarżąca skoncentrowała się na zakwestionowaniu wymagalności dochodzonych należności, tymczasem kwestia ta nie mogła stanowić przedmiotu oceny organu egzekucyjnego.

3.1. W skardze zobowiązana podniosła, że w 2004 r. pozbyła się telewizora i wówczas przedłożyła wierzycielowi stosowny odcinek "W" z książeczki opłat abonamentowych o wyrejestrowaniu odbiornika. W książeczce wierzyciel umieścił stempel potwierdzający zgłoszenie. Dokument ten przechowywała przez pięć lat. Mając to na uwadze, z dezaprobatą odniosła się do praktyki wierzyciela, który po upływie siedmiu lat zaczął domagać się zapłaty "rzekomego" długu. Stwierdziła, że nie jest dla niej zrozumiałe powoływanie się przez organ na art. 13 § 1 u.p.e.a. oraz że nie musi składać wniosku o umorzenie lub rozłożenie na raty egzekwowanych kwot, ponieważ w świetle przedstawionych okoliczności są one nienależne. Zaakcentowała przy tym, że nie jest jej znane prawo, które nakazywałoby obywatelowi płacić za coś, czego on nie ma.

3.2. W odpowiedzi na skargę DIS podał, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Skarga okazała się o tyle skuteczna, że doprowadziła do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Uwzględnienie skargi może nastąpić tylko jeśli: a) zaskarżony akt (tu: postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) względnie, jeśli akt administracyjny dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.).

Istotne znaczenie ma art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany argumentacją skargi, jej wnioskami i wskazaną podstawą prawną. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Sąd uznał skargę za zasadną, z przyczyn w niej nie wskazanych. Uzupełniająco należy dodać, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

5. Zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania (art. 50 § 1 k.p.a. i 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

6. DIS zaaprobował stanowisko NUS o potraktowaniu pisma skarżącej z dnia 28 października 2014 r., jako wniosku o zwolnienie z egzekucji administracyjnej zajętego rachunku bankowego. Organy obu instancji rozpoznały wniosek skarżącej na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. i stwierdziwszy brak przesłanek do zastosowania tego przepisu odmówiły zwolnienia z egzekucji przedmiotowego rachunku.

Takie stanowisko nie było trafne, a przynajmniej było przedwczesne, ponieważ analiza nie tylko treści pisma skarżącej z dnia 28 października 2014 r., ale także innych pism (z dnia 18 czerwca 2014 r., 24 lipca 2014 r. i 3 sierpnia 2014 r.) prowadzi do wniosku, że intencją skarżącej zapewne było doprowadzenie do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie doprowadzenie do zmiany składnika majątku, z którego egzekucja jest prowadzona.

6.1. Stosownie do art. 13 § 1 u.p.e.a. (w związku z art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych – Dz.U. z 2013 r., poz. 1289) organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego. Regulacja ta dotyczy zatem sytuacji, w której zobowiązany nie kwestionuje zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego jako całości, lecz zmierza do zmiany składnika swojego majątku, z którego prowadzona jest egzekucja, ponieważ przemawia za tym jego "ważny interes", np. egzekucję skierowano do przedmiotu stanowiącego ważny element w działalności produkcyjnej zobowiązanego, nie mieszczącego się w ramach art. 8 § 1 pkt 4 u.p.e.a., czy też do przedmiotu szczególnie cennego dla zobowiązanego, innego aniżeli określone w art. 8 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (por. Z. Leoński w: R. Hauser, A. Skoczylas /red./, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011, s. 79).

6.2. Natomiast instytucjami, które służą zobowiązanemu do doprowadzenia do zakończenia postępowania egzekucyjnego są zarzuty lub wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Po zastosowaniu stosownej procedury, jeśli zarzuty są uzasadnione może nastąpić umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Jednakże, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zgłoszenie zarzutów może nastąpić tylko w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego.

Poza tym, postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał – na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

6.3. Skarżąca już w piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. wystąpiła o "odstąpienie od roszczeń", które uznała za bezpodstawne z uwagi na to, że nie posiada ani odbiornika radiowego, ani odbiornika telewizyjnego. Podkreśliła, że nawet gdyby w jej dyspozycji pozostawał jakikolwiek odbiornik radiowy lub telewizyjny, to korzystałaby ze zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty za ich posiadanie, gdyż w świetle orzeczenia o stopniu o niepełnosprawności jest osobą niepełnosprawną.

Tego typu treść pisma pozwalała na stwierdzenie, że skarżąca podniosła argumenty, które mogą być zakwalifikowane jako wyczerpujące znamiona przesłanki "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 lub art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Tak też zakwalifikował żądanie zobowiązanej NUS, ponieważ w piśmie z dnia 24 czerwca 2014 r. uznał pismo skarżącej za wniosek o umorzenie postępowania, tyle tylko, że przekazał je do rozpoznania wierzycielowi.

W związku z powyższym niezrozumiałe jest odmienne traktowanie kolejnych pism skarżącej, w których podnosiła taką samą argumentację, demonstrującą intencję doprowadzenia do zakończenia (umorzenia) postępowania egzekucyjnego, a nie tylko zmiany składnika majątku, z którego prowadzona jest – w tej sytuacji niekwestionowana co do zasady – egzekucja. Pismo z dnia 28 października 2014 r. zdominowane jest twierdzeniami skarżącej, że nie ciążył na niej obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej. Tylko w końcowej partii pisma, powołując się także na brak obowiązku i jako konsekwencję tego stanu rzeczy, skarżąca zażądała zwrotu niewypłaconych należności oraz "odblokowanie" konta.

Zdaniem Sądu, co najmniej przedwczesne było traktowanie zwrotu dotyczącego "odblokowania konta", jako wniosku o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a. Analiza całości pisma z dnia 28 października 2014 r. (tym bardziej w kontekście innych, wcześniejszych pism skarżącej) nie uprawniała do takiej, autorytatywnej interpretacji woli skarżącej, co do rodzaju postępowania administracyjnego, które chce zainicjować.

6.4. W przypadkach, w których treść żądania może budzić wątpliwości organ administracji publicznej nie jest uprawniony do samodzielnego precyzowania treści żądania, bowiem mogłoby to prowadzić do niedopuszczalnej zmiany jego kwalifikacji prawnej, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. W razie wątpliwości, organ administracyjny mając na względzie postanowienia art. 7 i 9 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. powinien zapytać stronę o wyrażenie i sprecyzowanie swojego stanowiska w sprawie. O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym (w tym egzekucyjnym) decyduje ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego strona pismo to skierowała. Zatem w realiach tego przypadku, obowiązkiem organów było dokładne ustalenie treści żądania zobowiązanej w zakresie kwestionowania legalności postępowania egzekucyjnego, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. W postępowaniu administracyjnym, w tym egzekucyjnym w administracji, obowiązuje zasada należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przeciwnym razie dojdzie do naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia.

Organy orzekające nie miały podstaw do samodzielnego traktowania żądania skarżącej, jako wniosku opartego o art. 13 § 1 u.p.e.a. W tym tonie w skardze wyraziła się także zobowiązana podnosząc, że nie rozumie dlaczego DIS powołuje się na ten przepis. W pismach w żadnej mierze nie prezentowała argumentacji nawiązującej do przesłanek wymienionych w art. 13 § 1 u.p.e.a., lecz podnosiła, że egzekwowany obowiązek w ogóle na niej nie ciążył.

Organy powinny zatem mieć wątpliwości co do zakwalifikowania żądania skarżącej jako wniosku z art. 13 § 1 u.p.e.a. i to na organach prowadzących postępowanie spoczywał obowiązek ich wyjaśnienia, a nie zaś rozpoznania żądania strony w oderwaniu od jej faktycznych intencji. Wyjaśnianie tych wątpliwości przez organ powinno następować w trybie art. 50 i 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (wyrok WSA w Krakowie z 26 sierpnia 2011 r., I SA/Kr 1556/10, Lex nr 1084738; por. też C. Kulesza w: Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, red. D. R. Kijowski, Lex/el. 2010, pkt 2.8.).

6.5. Dlatego w realiach sprawy niniejszej, skoro skarżąca konsekwentnie podnosiła brak obowiązku uiszczania egzekwowanej opłaty, nieprawidłowe było rozpoznanie żądania zobowiązanej jako sprawy o której mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., bez uprzedniego wezwania jej, po odpowiednim pouczeniu, do sprecyzowania zgłoszonego żądania. Stanowiło to naruszenie przepisów postępowania: art. 50 § 1 k.p.a. i 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. - które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

7.1. W dalszym toku sprawy, dla wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, należy wezwać skarżącą do oświadczenia, czy jej pismo z dnia 28 października 2014 r. (ewentualnie, czy także wcześniejsze pisma zobowiązanej) koncentrujące się na wskazaniu braku obowiązku uiszczania egzekwowanej opłaty, a tylko w konsekwencji powyższego zawierające żądanie "odblokowania" rachunku bankowego, stanowi wniosek oparty o art. 13 § 1 u.p.e.a., czy też wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Wezwanie to powinno być połączone ze stosownym pouczeniem, dotyczącym zakresu i rodzaju zagadnień rozpoznawanych w postępowaniach, o których mowa we wskazanych przepisach.

7.2. Przy tym, Sąd zwraca uwagę organom, że przepis art. 59 u.p.e.a. stanowi o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, czyniąc organem właściwym organ egzekucyjny (§ 3). Ustawodawca nie przewidział w tym przypadku możliwości wypowiedzenia się wierzyciela, przed podjęciem takiego rozstrzygnięcia. Dopiero po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania, przyznał wierzycielowi prawo wniesienia zażalenia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2011 r. I SA/Gd 525/11, Lex nr 1090131). Rozpoznanie wniosku w trybie art. 59 u.p.e.a. następuje więc bez konieczności uzyskania wypowiedzi wierzyciela (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., II GSK 446/10, Lex nr 1080155; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2010 r., I SA/Ol 622/10, Lex nr 749624; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2014 r., I SA/Gl 682/14, Lex nr 1647919; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2008 r., I SA/Po 118/08, Lex nr 486279; wyroki WSA w Lublinie z dnia 20 września 2013 r., I SA/Lu 419/13, Lex nr 1464829 i z dnia 21 listopada 2014 r., I SA/Lu 202/14, Lex nr 1583729). Okoliczności istnienia obowiązku oraz dopuszczalności egzekucji powinny podlegać samodzielnej ocenie w ramach postępowania uruchomionego na wniosek zobowiązanego w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., II FSK 1525/12, Lex nr 1518866).

8. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.