Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1106/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: oraz art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K.-J., , M.K.-J. , A.K.-J. , J.K.-J. , W.K. , , A.K.-J. , Z.K.-J. na uchwałę Rady Gminy Kościelisko z dnia 29 kwietnia 2010 r. Nr XXXVI/235/10 w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kościelisko postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

M.K.-J. , M.K.-J. ,A.K.-J. , J.K.-J. , W.K. , A.K.-J. , Z.K.-J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XXXVI/235/10 Rady Gminy Kościelisko w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kościelisko.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Kościelisko podniosła zarzut niedopełnienia przez skarżących wymogu bezskutecznego uprzedniego wezwania Rady Gminy Kościelisko do usunięcia naruszenia interesu prawnego wynikającego z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wnosząc o odrzucenie skargi z tego powodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. , nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiąca, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania właściwego organu do usunięcia

naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z orzecznictwem i piśmiennictwem nieodzowna jest pisemna forma wezwania do usunięcia naruszenia przewidzianego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tak: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1991 . r,. SA/Wr 425/91, OSP 1993/1/20; E. Ochendowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SA/Wr 425/9, OSP 1993/1/20, t. 3).

Przedmiotowa uchwała podlega zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, póz. 1591 zezm.).

Treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. oznacza, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Jednakże warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, nie został spełniony. Skarżący nie dopełnili bowiem wymogu wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Skarżący w piśmie z dnia 4 października 2010 r. stanowiącym odpowiedź na pismo organu zawierające odpowiedź na skargę, podali, że występowali z pismami do Wójta Gminy i Wojewody powołując się przy tym na to, że nie zostali pouczeni o procedurze zaskarżania Studium. Mając na uwadze powyższe stanowisko skarżących oraz przedłożoną przez nich do akt sprawy dokumentację

należy stwierdzić, że skarżący nie wystąpili z wezwaniem do Rady Gminy Kościelisko o usunięcie naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą. Podkreślić należy, że skarżącym znana była treść odpowiedzi na skargę, w której organ planistyczny wnosił o odrzucenie skargi z powodu braku wystąpienia przez skarżących z wezwaniem do usunięcie naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą, a zatem mieli świadomość konsekwencji nie wystąpienia z wezwaniem poprzedzającym skargę. Mimo to w piśmie z dnia 4 października 2010 r. stanowiącym odpowiedź na pismo organu zawierające odpowiedź na skargę, nie wykazali, że wystąpili z wymaganym wezwaniem, a nawet podnieśli, że w wyniku braku pouczenia ich o procedurze zaskarżania studium występowali z pismami jedynie do Wójta Gminy i Wojewody . Tym samym skarżący ponadto jednoznacznie wskazali, iż z powodu nieznajomości prawa nie traktowali pism kierowanych do Wójta Gminy i Wojewody jako wezwań Rady Gminy Kościelisko do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia.

Okoliczność nieznajomości prawa przez skarżących w zakresie konieczności wyczerpania trybu zaskarżenia uchwały z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie przy ocenie spełnienia przez skarżących warunków formalnych złożenia skargi. Nie wystąpienie przez skarżących ze stosownym wezwaniem do Rady Gminy Kościelisko nie budzi wątpliwości, a Sąd w ramach swoich kompetencji nie jest władny zwolnić kogokolwiek z obowiązku zachowania tego rodzaju ustawowych warunków złożenia skargi do Sądu, ani też oceniać przyczyn nie wystąpienia ze stosownym wezwaniem do rady gminy. Specyfika uchwał z zakresu administracji publicznej i trybu ich podejmowania (w tym również uchwał w przedmiocie studium gminnego), a zwłaszcza brak ustawowego obowiązku organów uzasadniania uchwał, w przedmiocie studium gminnego i niedopuszczalność stosowania w stosunku do postępowań planistycznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego sprawia, że brak pouczenia wszystkich osób potencjalnie zainteresowanych kwestionowaniem aktu planistycznego w zakresie sposobu jego zaskarżania nie może być traktowany jako okoliczność dopuszczająca złożenie skargi na uchwałę bez wcześniejszego wezwania właściwej rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia tą uchwałą.

Skoro skarżący nie zrealizowali przed wniesieniem skargi do .Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do

usunięcia naruszenia prawa, to tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżących środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.