Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 434/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno-Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia operatu ewidencyjno-kartograficznego 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki Nr 144, stanowiącej własność M. B. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dn. [...].10.2001 r. Nr [...] w części odnoszącej się do działki Nr 144, stanowiącej własność M. B. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 3. Zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej – M. B. kwotę 30 zł /trzydzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

SA/Rz 434/02

Uzasadnienie

Geodeta Powiatowy działający z upoważnienia Starosty Powiatowego decyzją z dn. [...].10.2001r. nr [...] powołując się m.in. na dyspozycję art.22 ust.1 ustawy z dn.17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 100 z 2000r., poz.1086) oraz § 39 ust.5 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dn.17.12.1996r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz.813) orzekł o zatwierdzeniu projektu modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków dla obrębu O., zastąpieniu dotychczasowego operatu ewidencji gruntów nowym operatem wykonanym przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w R., wprowadzeniu do nowego operatu ewidencji gruntów i budynków zmian do dotychczasowego operatu w okresie od 17.11.2001r. do dnia uprawomocnienia się decyzji. Jednocześnie decyzją powyższą nie uwzględniono, powołując się na ustalenia komisji powołanej przez Starostę [...], szeregu zastrzeżeń, m.in. zastrzeżenia złożonego w trakcie postępowania przez M. B. odnośnie przebiegu granicy między działkami o nr 114 i 115 (po modernizacji), uznając że granica ta pokrywa się ze stanem od założenia ewidencji gruntów, tj. od 1967r. Od powyższej decyzji wpłynęło kilka odwołań, m.in. odwołanie złożyła M. B. wywodząc, że istnieje spór co do przebiegu granicy między jej działką o nr 114, a działką o nr 115, twierdząc że posiadała mapkę sprzed 1967r., ale jej zaginęła. Kwestionuje, że uzasadnienie decyzji tylko w odniesieniu do jej sprawy powołuje się na brak dokumentów sprzed 1967r. Wywodząc o błędach, jakie mają się znajdować w decyzji I instancji odwołująca się twierdzi, że tak sformułowany dokument jest w całości nieważny. Sformułowano także, powołując się na ustne odpowiedzi urzędników "w biurze Geodety w L." o lekceważącym podejściu do sprawy.

Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dn. [...].01.2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, m.in. w części dot. pkt 5.8 odnośnie sprawy działki M. B. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził niezasadność odwołania M. B., uznając iż przebieg granicy działki o nr 114 jest zgodny ze stanem wykazanym na mapie ewidencyjnej sprzed odnowienia. Analiza zebranego w sprawie materiału wykazała, że stan ewidencyjny działki nr 114 jest zgodny ze stanem faktycznym na gruncie, a pomiar granic został wykonany w oparciu o stałe ogrodzenia. Powierzchnia tej działki w odnowionym operacie wynosi 0,3593 ha i jest zgodna z powierzchnią obowiązującą w operacie sprzed odnowienia.

Skargę na powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie M. B. W skardze podtrzymała zastrzeżenie co do przebiegu granicy między działkami o nr 114 i 115, twierdząc że granica była inna. Podtrzymując zarzuty wskazane w odwołaniu skarżąca wywodzi o lekceważeniu prawa przez urzędników w jej sprawie. Twierdzi ponadto, że przesyłając odwołanie starosta nie mógł znać jeszcze jego treści, albowiem złożyła go przez pomyłkę w Biurze Geodezji i Terenów Rolnych w R. Podnosi, że naruszono procedurę odwoławczą albowiem po odwołaniu się odwołanie winno być rozpatrywane przez innego urzędnika. Zarzuca także, że w trakcie postępowania odwoławczego uniemożliwiono zapoznanie się z materiałem dowodowym, a zwłaszcza z mapą i dokumentacją geodezyjną. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, wskazując że modernizacji ewidencji gruntów i budynków dokonano celem dostosowania istniejącej ewidencji do systemu informatycznego. Projekt modernizacji był wyłożony, a jego uczestniczka zaakceptowała granice działki o nr 114 z działkami o nr 119, 111, 112. Jedyną sporną granicą została granica z dz. 115, albowiem skarżąca i jej syn kwestionują istnienie "uskoku" w tej granicy. Granice między działkami 114 i 115 zamierzono z uwzględnieniem istniejącego stałego ogrodzenia, zdaniem strony przeciwnej pokrywa się ona ze stanem istniejącym. Różnica w powierzchni działki w odnowionym operacie w zaokrągleniu do 1 a odpowiada powierzchni dotychczasowej. Organ uznał, że spór taki może być rozstrzygnięty jedynie w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości. W piśmie procesowym z dn.7.05.2002r. (nie podpisanym), mającym pochodzić od M. B., skarżąca kwestionuje wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe zarzuty, a dodatkowo zarzuca brak rozpatrzenia zarzutów w oparciu o dokumentację geodezyjną sprzed 1967r.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm. zwana dalej Pwsa) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu, z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji lub jej niezgodność z prawem, jeżeli zachodzą odpowiednie przesłanki, przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd uwzględnił te naruszenia prawa, które nie zostały wywiedzione w skardze. Organ I instancji za podstawę swego rozstrzygnięcia powołał treść rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dn.17.12.1996r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz.813 ze zm.). Rozporządzenie to nie mogło stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji przez organ I instancji w dniu [...].10.2001r., jako że utraciło moc z dniem 1.01.1999r., a to z mocy nowelizacji art.26 ustawy z dn.17.05.1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne, jaka nastąpiła na mocy art.60 pkt 22 ustawy z dn.14.07.1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz.668). Nowela ta nie zawierała przepisów przedłużających byt prawny przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie tych norm upoważniających, które zostały poddane nowelizacji. Taką normę upoważniającą do wydania rozporządzenia regulującego m.in. sprawy zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, stanowił art.26 prawa geodezyjnego i kartograficznego. W dacie wydania decyzji przez I instancję obowiązywało już rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dn.29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454), które weszło w życie w dn.2.06.2001r. Podstawę prawną do wydania decyzji przez starostę w przedmiocie założenia ewidencji gruntów i budynków stanowił § 42 ust.2 cyt. rozporządzenia z dn.29.03.2001r., zaś właściwym organem do rozpatrywania uwag i zastrzeżeń do danych ewidencyjnych przedstawionych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego został starosta. Decyzja organu I instancji poprzedzona została postępowaniem prowadzonym w czasie, kiedy brak było rozporządzenia wykonawczego do prawa geodezyjnego i kartograficznego, na podstawie którego prowadzić można było czynności związane z opracowywaniem operatu opisowo-kartograficznego. Z treści samej decyzji wynika natomiast, że zastrzeżenia do projektu operatu opiniowała komisja powołana przez starostę, podczas gdy rozporządzenie kompetencję tę pozostawia w gestii samego starosty. Te przyczyny nakazują uznać, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, czym także dopuścił się naruszenia prawa. Ponadto w aktach brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji przez M. B., albowiem akta zawierają jedynie kserokopię (nie potwierdzoną zresztą z oryginałem) zwrotnego potwierdzenie odbioru decyzji przez Z. i S. J. Organ II instancji winien więc w pierwszej kolejności ustalić termin wniesienia odwołania przez M. B. Brak takiego ustalenia oraz brak zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji I instancji przez skarżącą uniemożliwia Sądowi ocenę czy organ odwoławczy prawidłowo przyjął terminowość złożenia odwołania. To prowadzi do wniosku, że naruszono przepisy o postępowaniu administracyjnym, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prowadząc ponownie postępowanie odnośnie sporządzenia operatu opisowo-kartograficznego w części dot. ustalenia granic działki należącej do M. B., organ I instancji powtórzy czynności procesowe, w oparciu o rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dn.29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zapewniając przy tym stronie czynny udział w postępowaniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, uznając że w postępowaniu doszło do naruszeń prawa, o jakich mowa w art.145 §1 pkt 1 lit. a i c Ppsa orzec należało jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.97 § 2 Pwsa.