Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1556/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1, pkt 2, art. 151, art. 153, art. 174 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 184, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 249 poz 2104
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
article: Art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Hanna Knysiak - Molczyk Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi Szpitala [....] w N. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 18 czerwca 2014 r. nr [ ] w przedmiocie zwrotu dofinasowania otrzymanego ze środków europejskich skargę oddala.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2015r.

Decyzją z dnia [...] 2012r. nr [...] Zarząd Województwa zobowiązał Szpital [...] w N do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 5.621,24 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w dniu 10 grudnia 2009r. zawarta została między Zarządem Województwa a Szpitalem [...] w N umowa nr [...] o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpitala [...] w N wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego". Zarząd Województwa wskazał, iż w okresie od 1 lipca 2010r. do 30 czerwca 2011r. Projekt został objęty kontrolą Urzędu Kontroli Skarbowej pełniącego rolę Instytucji Audytowej, w ramach prowadzonego audytu operacji RPO na lata 2007-2013. W trakcie audytu stwierdzono, że wydatki poniesione w ramach umowy nr [...] zawartej w dniu 10 marca 2009r. z firmą "P" K. J. oraz zawartego do niej aneksu nr 1 z dnia 10 lipca 2009r. nie są zgodne z zasadami kwalifikowalności określonymi w Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 oraz w Podręczniku kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO na lata 2007-2013 w zakresie zaliczania kosztów kwalifikowanych wydatków związanych z opracowaniem wniosku aplikacyjnego. W związku z weryfikacją formalno-merytoryczną wniosku o płatność, Zarząd Województwa, jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 (dalej IZ RPO), uznał fakturę nr [...] na kwotę 12.200,00 PLN, w tym wysokość wkładu UE: 7.543,26 PLN, dotyczącą wykonania wniosku aplikacyjnego za wydatek niekwalifikowalny. W konsekwencji Beneficjent zobowiązany został do zwrotu nieprawidłowo wykorzystanej dotacji rozwojowej w wysokości 5.621,24 PLN wraz z odsetkami.

Po rozpoznaniu wniosku Szpitala [...] w N o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa decyzją z dnia [...] 2012r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2012r. nr [...]. Zarząd Województwa wskazał, że wynagrodzenie wykonawcy uległo zwiększeniu, a skutkiem zawarcia aneksu nr 1 do umowy było jedynie ujęcie kwoty wynagrodzenia za opracowanie wniosku aplikacyjnego w cenie opracowania studium wykonalności. Cena za opracowanie studium wykonalności wzrosła z 35.000 zł plus VAT do 45.000 zł plus VAT, natomiast opracowanie wniosku aplikacyjnego, które zgodnie z umową kosztowało 10.000 zł plus VAT, po aneksie nr 1 miało być nieodpłatne. Zatem zdaniem Zarządu, zawarcie aneksu nr 1 zarówno dla zamawiającego, jak i dla wykonawcy nie miało wpływu finansowego, bowiem wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy pozostało na tym samym poziomie. Istotna zmiana miała natomiast nastąpić w zakresie kwalifikowalności takiego wydatku. Zgodnie z dokumentami programowymi obowiązującymi przy realizacji projektu w ramach RPO, koszt wypełnienia formularza wniosku o dofinansowanie projektu był wydatkiem niekwalifikowanym, natomiast do współfinansowania kwalifikował się wydatek na opracowanie studium wykonalności. Zatem takie działanie Beneficjenta prowadziło, zdaniem organu, do obejścia przepisów dotyczących kwalifikowalności wydatków. IZ RPO podkreśliła, że bada kwalifikowalność ponoszonych kosztów na poszczególnych etapach realizacji projektu i na każdym z etapów może stwierdzić niekwalifikowalność wydatków. Nie ma również znaczenia, że pierwotnie przedmiotowy wydatek IZ RPO uznała za kwalifikowalny, a następnie UKS zakwestionował kwalifikowalność przedmiotowego kosztu, gdyż UKS jest instytucją audytową w rozumieniu art. 62 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006r.

Po rozpoznaniu skargi Szpitala [...] w N, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 1770/12 uchylił decyzję Zarządu Województwa z dnia 27 września 2012r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] 2012r. nr [...]. Sąd przyznał rację Zarządowi Województwa, że wydatek poniesiony na sporządzenie wniosku aplikacyjnego nie może być uznany za kwalifikowany, gdyż unormowania w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości. Rozdział 7 pkt 1 lit. h Wytycznych wskazuje bowiem, iż za wydatki niekwalifikowane w przedmiotowym zakresie uznaje się jedynie wydatek poniesiony na wypełnienie formularza wniosku o dofinansowanie projektu. Jednakże zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, nie mogą pozostać w obrocie prawnym, gdyż naruszają one przepisy proceduralne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści obu decyzji nie wynika bowiem w jaki sposób organ wyliczył wysokość przedmiotowej kwoty do zwrotu, zaś brak ten powoduje, że przedmiotowe decyzje w tym zakresie nie poddają się kontroli Sądu.

Decyzją z dnia [...] 2014r. nr [...], wydaną na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 w związku z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 1 umowy nr [...] o dofinansowanie Projektu pn. "Ośrodek onkologiczny Szpitala [...] w N wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego", Zarząd Województwa zobowiązał Szpital [...] w N do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 5.621,24 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek Beneficjenta, tj. od dnia 23 grudnia 2009r. do dnia zwrotu środków.

Zarząd Województwa wskazał, że w ramach realizacji Projektu Beneficjent zawarł w dniu 10 marca 2009r. umowę nr [...] z firmą "P" K. J. Przedmiotem umowy było opracowanie studium wykonalności (§ 1 ust. 1 umowy) oraz wniosku aplikacyjnego (§ 1 ust. 2 umowy) dla Projektu. W § 5 przedmiotowej umowy strony postanowiły, iż za wykonanie czynności wykonawca otrzyma od zamawiającego wynagrodzenie w następujących ratach: 1) pierwsza rata w wysokości 35.000 zł plus 22% podatku VAT płatna po przekazaniu przedmiotu umowy określonego w § 1 ust. 1, 2) druga rata w wysokości 10.000 zł plus 22% podatku VAT płatna po przekazaniu przedmiotu umowy określonego w § 1 ust. 2. Aneksem z dnia 10 lipca 2009r. strony zmieniły zapisy umowy dotyczące postanowień zawartych w § 1 i § 5. Zgodnie z brzmieniem aneksu przedmiotem umowy było opracowanie przez wykonawcę na rzecz zamawiającego studium wykonalności oraz bezpłatne opracowanie wniosku aplikacyjnego dla Projektu. Za wykonanie czynności wykonawca miał otrzymać od zamawiającego wynagrodzenie w wysokości 45.000 zł plus 22% podatku VAT płatne po przekazaniu przedmiotu umowy określonego w § 1 ust. 1 (studium wykonalności). Zarząd Województwa stwierdził, iż powyższa zmiana polegała na ustaleniu, iż wniosek aplikacyjny zostanie opracowany nieodpłatnie przy jednoczesnym wzroście wynagrodzenia za opracowanie studium wykonalności. Całkowita wartość umowy nie uległa jednak zmianie. Zdaniem Beneficjenta zmiana ta była podyktowana wzrostem wartości całej inwestycji z 40.000.000 zł na 53.000.000 zł. W związku z czym wykonawca wystąpił z wnioskiem o podniesienie wynagrodzenia na opracowanie studium wykonalności o kwotę 10.000 zł, jednakże aby nie narażać Beneficjenta na dodatkowe koszty zgodził się opracować wniosek aplikacyjny nieodpłatnie. Organ uznał, iż zgodnie z zapisami Podręcznika kwalifikowania wydatków z dnia 25 czerwca 2009r., przyjętego Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa, w części IIA, studium wykonalności może być uznane za wydatek kwalifikowany, natomiast wydatkami niekwalifikowanymi są m.in. wydatki poniesione na przygotowanie karty projektu na potrzeby wstępnej kwalifikacji projektu, jak i sporządzenie formularza wniosku o dofinansowanie projektu. Zatem w ocenie Zarządu Województwa wydatek poniesiony na opracowanie wniosku aplikacyjnego nie jest wydatkiem kwalifikującym się do wsparcia. W związku z powyższymi zapisami Podręcznika kwalifikowania wydatków, IZ RPO uznała, że działanie Beneficjenta polegające na zmianie w/w zapisów w umowie zawartej z wykonawcą miało doprowadzić do obejścia przepisów dotyczących kwalifikowalności wydatków i w konsekwencji sfinansowania ze środków unijnych kosztów związanych z opracowaniem wniosku aplikacyjnego.

Zarząd Województwa wskazał, iż w trakcie przeprowadzonego w okresie od 1 lipca 2010r. do 30 czerwca 2011r. audytu stwierdzono, że wydatki poniesione w ramach umowy zawartej przez Beneficjenta z Wykonawcą nie są zgodne z zasadami kwalifikowalności określonymi w Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 oraz w Podręczniku kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO na lata 2007-2013 w zakresie zaliczenia do kosztów kwalifikowanych wydatków związanych z opracowaniem wniosku aplikacyjnego. Przedstawienie przez Beneficjenta do dofinansowania ze środków unijnych wydatku, który nie może być uznany za kwalifikowany w świetle postanowień Podręcznika kwalifikowania wydatków stanowi więc naruszenie § 7 ust. 1 Umowy, zaś wydatki te podlegają zwrotowi na zasadach określonych w § 6 Umowy.

Mając na uwadze powyższe, IZ RPO uznała wydatek udokumentowany fakturą [...] dotyczącą opracowania wniosku aplikacyjnego w wysokości 12.200 PLN za wydatek niekwalifikowany. Faktura ta była rozliczana w ramach wniosku o płatność nr 1 z dnia 17 grudnia 2009r. Organ wyjaśnił, iż Beneficjent otrzymał w ramach dofinansowania z wniosku o płatność nr 1 łączną kwotę w wysokości 8.881.870,00 PLN. Dofinansowanie to zostało wypłacone w następujących częściach: 1) w dniu 23 grudnia 2009r. Beneficjent otrzymał kwotę 6.619.059,00 PLN (co stanowi 74,52% całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1); 2) w dniu 4 lutego 2010r. otrzymał kwotę 325,92 PLN (co stanowi 0,00 % całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1); 3) w dniu 29 grudnia 2011r. otrzymał kwotę 2.261.038,57 PLN (co stanowi 25,46% całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1); 4) w dniu 30 grudnia 2011r. otrzymał kwotę 1.446,51 PLN (co stanowi 0,02% całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1).

W związku z tym, że płatność do wniosku nr 1 w ramach którego rozliczono w/w fakturę była dokonywana w czterech transzach, kwota korekty została rozbita procentowo w stosunku do otrzymanych transz dofinansowania. Także wydatek dotyczący wniosku aplikacyjnego został zrefundowany w częściach i od poszczególnych dat wypłaty należy naliczać odsetki. Organ wyjaśnił, że w ramach faktury [...], która wynosiła 54.900,00 PLN za niekwalifikowany uznany został wydatek w wysokości 12.200,00 PLN. Łączna kwota przypadająca do zwrotu w związku z uznaniem wydatku dotyczącego opracowania wniosku aplikacyjnego za niekwalifikowany wynosi 7.543,26 PLN. Kwota ta stanowi iloczyn wydatku uznanego za niekwalifikowany (12.200 PLN) oraz poziomu dofinansowania (61,83%). W związku z powyższym organ uznał, że Beneficjent jest zobowiązany do zwrotu następujących kwot:

a) 5.621,24 PLN – kwota dotacji rozwojowej przekazanej w dniu 23 grudnia 2009r. Kwota ta stanowi iloczyn wydatku uznanego za niekwalifikowany (12.200 PLN), poziomu dofinansowania (61,83%) oraz procentu dofinansowania wypłaconego w dniu 23 grudnia 2009r. w stosunku do całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1 (74,52 %), po zaokrągleniu zgodnie z wytycznymi IZ RPO.

b) 1.920,51 PLN – kwota środków europejskich przekazanych w dniu 29 grudnia 2011r. Kwota ta stanowi iloczyn wydatku uznanego za niekwalifikowany (12.200 PLN), poziomu dofinansowania (61,83%) oraz procentu dofinansowania wypłaconego w dniu 29 grudnia 2011r. w stosunku do całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1 (25,46 %), po zaokrągleniu zgodnie z wytycznymi IZ RPO.

c) 1,51 PLN – kwota środków europejskich przekazanych w dniu 30 grudnia 2011r. Kwota ta stanowi iloczyn wydatku uznanego za niekwalifikowany (12.200 PLN), poziomu dofinansowania (61,83%) oraz procentu dofinansowania wypłaconego w dniu 30 grudnia 2011r. w stosunku do całości otrzymanego dofinansowania w ramach wniosku o płatność nr 1).

Zarząd Województwa wyjaśnił, iż kwoty korekty 1.920,51 PLN oraz 1,51 PLN stanowiły przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, zaś kwota 5.621,24 PLN wraz z odsetkami została odzyskana w wyniku postępowania egzekucyjnego. Urząd Skarbowy na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 3 lipca 2013r. odzyskał należność główną wraz z odsetkami w dniu 23 sierpnia 2013r.

Pismem z dnia 19 maja 2014r. Szpital [...] w N wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Beneficjent nie zgodził się ze stanowiskiem Zarządu Województwa, iż nie zastosował się do zasad kwalifikowalności określonych w Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013, poprzez zaliczenie do kosztów kwalifikowalnych wydatków związanych z opracowaniem wniosku aplikacyjnego. W Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków stwierdza się, że: "wydatek poniesiony na wypełnienie formularza wniosku o dofinansowanie projektu" stanowi wydatek niekwalifikowalny. Powyższe pojęcia nie są w ocenie Beneficjenta tożsame. Podobna sytuacja, zdaniem Beneficjenta, ma miejsce w Podręczniku kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO, gdzie "wydatki poniesione na przygotowanie karty projektu na potrzeby wstępnej kwalifikacji projektu jak i sporządzenie formularza wniosku o dofinansowanie projektu" są wydatkami niekwalifikowalnymi, natomiast wydatki poniesione na przygotowanie projektu są wydatkami kwalifikowalnymi. Dodatkowo Beneficjent zarzucił Instytucji Zarządzającej, iż w sposób arbitralny dokonywała oceny prawidłowości wydatkowania kosztów kwalifikowalnych poprzez zmianę swojego stanowiska w tym zakresie. Zdaniem Beneficjenta, Instytucja Zarządzająca ponosi współodpowiedzialność za prawidłowość wydatkowania kosztów kwalifikowalnych. Skoro bowiem nie miała wcześniej żadnych uwag co do prawidłowości wydatkowanych kosztów w ramach kolejnych transz, obecnie nie powinna powoływać się na błędy w transzach już rozliczonych. Beneficjent uważa, że nie można obecnie przerzucać na niego ciężaru stwierdzonych nieprawidłowości w całości, skoro wcześniej jego działania były akceptowane. Miał on zresztą pełne prawo postępować nadal w sposób dotychczasowy, skoro Instytucja Zarządzająca nie stwierdzała wcześniej żadnych naruszeń przepisów prawa czy odpowiednich wytycznych w tym zakresie.

Decyzją z dnia 18 czerwca 2014r. nr [...], wydaną na podstawie art. 211 ust. 4b w związku z art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) w związku z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) oraz § 6 ust. 1 umowy nr [...] o dofinansowanie Projektu pn. "Ośrodek onkologiczny Szpitala [...] w N wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego", Zarząd Województwa utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2014r. nr [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż uregulowania dotyczące kwalifikowalności kosztów związanych z przygotowaniem projektu znajdują się w Rozdziale 6 Podrozdziale 9 oraz rozdziale 7 pkt 1 lit. h Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013. Zgodnie z powyższym dokumentem za niekwalifikowalny uznaje się wydatek poniesiony na wypełnienie formularza wniosku o dofinansowanie projektu. Podobne uregulowania są zawarte w Podręczniku kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO na lata 2007-2013, zgodnie z którym wydatkami niekwalifikowalnymi są: "wydatki poniesione na przygotowanie karty projektu na potrzeby wstępnej kwalifikacji projektu jak i sporządzenie formularza wniosku o dofinansowanie projektu". Zarząd Województwa stwierdził, iż w Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków jest mowa o wypełnieniu formularza wniosku o dofinansowanie projektu, natomiast w Podręczniku kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO jest zapis o sporządzeniu formularza wniosku o dofinansowanie projektu. Jednakże mając na uwadze to, że wniosek aplikacyjny powstaje na podstawie opracowanych dokumentów niezbędnych do przygotowania projektu, np. studium wykonalności, innej niezbędnej dokumentacji technicznej lub finansowej, to sam fakt sporządzenia wniosku aplikacyjnego sprowadza się do czynności wypełnienia formularza wniosku o dofinansowanie projektu. W tym zakresie za niezasadny Zarząd Województwa uznał argument podniesiony we wniosku przez Beneficjenta, że "pojęcie opracowanie wniosku aplikacyjnego jest znacznie szersze i obejmuje szereg działań, z których wypełnienie formularza jest tylko jednym i nie można go rozciągać na całość prac związanych z przedmiotem postępowania". Oba w/w dokumenty wyraźnie bowiem wskazują, iż wydatek poniesiony na opracowanie wniosku aplikacyjnego jest kosztem niekwalifikowalnym. Mając zatem na uwadze instrukcje dotyczące zasad kwalifikowalności wydatków, zawarte w wyżej wymienionych dokumentach, do stosowania których Beneficjent zobowiązał się podpisując umowę o dofinansowanie Projektu, IZ RPO uznaje wydatki poniesione na sporządzenie wniosku aplikacyjnego za niekwalifikowalne. W świetle powyższego organ uznał, iż przywołane we wniosku argumenty Beneficjenta są bezzasadne i nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji z dnia [...] 2014r.

W skardze na powyższą decyzję Zarządu Województwa Szpital [...] w N wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia 29 kwietnia 2014r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie pkt 1 lit. h Rozdziału 7 Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 z późn. zm.) oraz pkt 13 części II.A. Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO na lata 2007-2013, stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] z Zarządu Województwa z dnia 18 grudnia 2007r. wraz z uchwałami zmieniającymi, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła te same argumenty co we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż nawet pierwotne brzmienie umowy zawartej z firmą "P" nie wskazywało wprost, że wynagrodzenie należy się osobno za przedmiot umowy określony w § 1 pkt 1 a osobno za przedmiot określony w § 1 pkt 2, a jedynie strony postanowiły w § 5 ust. 1, że wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy wypłacane będzie transzami/ratami, przy czym jedna rata po wykonaniu przedmiotu umowy określonego w § 1 pkt 1, a druga po wykonaniu przedmiotu umowy zawartego w § 1 pkt 2. Zdaniem strony skarżącej, powiązanie wypłaty wynagrodzenia ratami z tymi dwoma okresami nie świadczy jeszcze w żaden sposób o tym, iż wynagrodzenie zostało rozdzielone na te dwa przedmioty. Wynagrodzenie bowiem zostało określone całościowo, a strony postanowiły jedynie rozłożyć je w czasie i podzielić na dwie raty. Strona skarżąca wyjaśniła, że w trakcie realizacji umowy, wynikły dwie okoliczności. Pierwsza – niezależna od stron – i związana ze wzrostem wartości projektu, co miało wpływ na realizację przedmiotu umowy, a druga związana z koniecznością doprecyzowania zapisów umowy w zakresie wynagrodzenia, aby wyeliminować wątpliwości związane z ich interpretacją. Dlatego też zawarto aneks, którym wyraźnie zaznaczono, że wynagrodzenie obejmuje wyłącznie przedmiot umowy określony w § 1 pkt 1 oraz uznano, że całość wynagrodzenia – przy uwzględnieniu wzrostu wartości projektu w trakcie realizacji umowy – ujęta jest w tym właśnie zapisie. Przedmiotowa umowa zawarta była z pominięciem ustawy Prawo zamówień publicznych z uwagi na jej wartość (poniżej 14.000 EUR), dlatego też strony nie wiązały ograniczenia w jej zmianie, jakie wynikają z tejże ustawy. Strona skarżąca wskazała, że zawarty aneks tak naprawdę był z jednej strony reakcją na niezależną od stron zmianę okoliczności, a z drugiej był wykładnią postanowień umowy w celu wyeliminowania wątpliwości interpretacyjnych. Strona skarżąca nie zgodziła się z narzuconą przez organ interpretacją, że kwota wskazana w pierwotnym brzmieniu § 1 pkt 2 umowy obejmowała wyłącznie wypełnienie formularza wniosku aplikacyjnego. Samo bowiem wypełnienie nie jest absolutnie czynnością, która mogłaby rodzić roszczenie o takie wynagrodzenie. Strona skarżąca stwierdziła, że rzeczywista intencja stron była taka, jak to wyraziły w aneksie do umowy i co sam wykonawca zawarł zresztą w piśmie, będącym m.in. podstawą zawarcia aneksu.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu, podniesione w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne. Zarówno bowiem w Wytycznych Krajowych, jak i w Podręczniku kwalifikowalności wydatków, wydatki poniesione na "wypełnienie formularza wniosku o dofinansowanie projektu" uznane zostały za niekwalifikowane. Natomiast strona skarżąca wskazując na ogólną zasadę kwalifikowalności kosztów przygotowania projektu nie podaje na czym innym, poza wypełnieniem formularza wniosku o dofinansowanie, miałoby polegać "opracowanie wniosku o dofinansowanie", jeśli są to różne pojęcia. Zdaniem organu, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie ulegało wątpliwości, że zawarcie aneksu nr 1 z dnia 10 lipca 2009r. miało na celu wyłącznie obejście wskazanych wyżej zasad kwalifikowalności wydatków. Organ stwierdził, że pomimo wskazanej przez stronę skarżącą okoliczności, że wzrost wynagrodzenia wykonawcy był skutkiem wzrostu wartości projektu, to wynagrodzenie wykonawcy nie wzrosło, a jedynie zostało zmienione w celu umożliwienia uznania za kwalifikowalną całej kwoty. Miało to niewątpliwie na celu obejście zasad kwalifikowalności wydatków w ramach RPO, co w ocenie IZ RPO jest niedopuszczalne. Tym samym, zdaniem organu, przedmiotowy wydatek na sporządzenie wniosku aplikacyjnego prawidłowo został uznany za niekwalifikowany.

Za chybiony Zarząd Województwa uznał również zarzut dotyczący "współodpowiedzialności" IZ RPO za prawidłowość wydatkowanych przez beneficjenta środków, albowiem to strona skarżąca ponosi odpowiedzialność za prawidłową realizację projektu, w tym również za prawidłowe wydatkowanie środków. Organ podkreślił, że zgodnie z Krajowymi Wytycznymi weryfikacja prawidłowości poniesionych wydatków następuje na poszczególnych etapach realizacji projektu i na każdym z tych etapów może zostać stwierdzona ich niekwalifikowalność. Organ wyjaśnił również, że uznanie określonego wydatku za kwalifikowalny na etapie oceny projektu nie wyłącza obowiązku badania kwalifikowalności danego wydatku przez IZ RPO na późniejszym etapie. Nie można zatem obarczać IZ RPO "współodpowiedzialnością" za prawidłowość wydatkowania środków, jeśli wykonuje ona jedynie swoje obowiązki wynikające z w/w dokumentów programowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności określone w ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie może zostać uwzględniona.

Na wstępie należy podkreślić, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje zostały wydany w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek zapadłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie wyroku z dnia 23 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 1770/12. Sąd uchylił poprzednie decyzje nakładające na Szpital obowiązek zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich stwierdzając, że w tej sprawie organ trafnie przyjął, iż wydatek poniesiony na sporządzenie wniosku aplikacyjnego nie może być uznany za kwalifikowany. Powodem uchylenia było jedynie nieprzedstawienie przez organ sposobu wyliczenia kwot podlegających zwrotowi i niezawarcie w uzasadnieniu decyzji szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. "Ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Może ona dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Dokonana przez sąd ocena prawna, która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie, jest dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę wiążąca. Natomiast związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem i zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2101/11, Lex nr 1277944, z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11, Lex nr 1293568). Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza zatem, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Jednocześnie należy podkreślić, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności), zaś niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153; także wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2006r. III SA/Wa 3522/05, LEX nr 204453).

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że ze względu na treść zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 23 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 1770/12, wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie może zostać uwzględniona. W wyroku tym, jak wspomniano powyżej, Sąd podzielił stanowisko organu, iż wydatek poniesiony na sporządzenie wniosku aplikacyjnego nie może być uznany za kwalifikowany, z uwagi na nie budzące wątpliwości unormowania w tym zakresie. Rozdział 7 pkt 1 lit. h Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 wskazuje, iż za wydatki niekwalifikowane w przedmiotowym zakresie uznaje się jedynie wydatek poniesiony na wypełnienie formularza wniosku o dofinansowanie projektu. Co prawda pojęcie wypełnienia formularza wniosku o dofinansowania projektu nie jest tożsame z pojęciem opracowania wniosku aplikacyjnego, które jest znacznie szersze i obejmuje szereg działań, z których wypełnienie formularza jest tylko jednym i nie można go rozciągać na całość prac związanych z przedmiotem postępowania, jednak w Rozdziale 6 Podrozdziale 9 wskazuje się, jakie wydatki mogą być kwalifikowanymi na wstępnym etapie uczestniczenia w Programie. W ramach dokumentacji niezbędnej do przygotowania projektu do współfinansowania kwalifikują się wydatki ściśle wskazane w wytycznych, a poniesione na opracowanie następującej dokumentacji związanej z przygotowaniem projektu, a) biznes planu lub studium wykonalności, b) oceny oddziaływania na środowisko, c) map lub szkiców lokalnych sytuujących projekt, d) innej niezbędnej dokumentacji technicznej lub finansowej, z wyjątkiem wypełnienia formularza wniosku o dofinansowanie projektu, o ile jej opracowanie jest niezbędne do przygotowania lub realizacji projektu. Wyłączenie wypełnienia formularza wniosku o dofinansowanie projektu jest jednoznaczne. W § 5 umowy strony postanowiły, że za wykonanie przedmiotu umowy wykonawca otrzyma od zamawiającego wynagrodzenie płatne w następujących ratach: pierwsza w wysokości 35.000 zł plus 22% podatku VAT płatne po przekazaniu studium wykonalności, druga rata w wysokości 10.000 zł plus 22% VAT płatna po przekazaniu wniosku aplikacyjnego. Sąd uznał, że prawidłowe było rozumowanie organu, iż przekazanie wniosku to jego wypełnienie, sporządzenie, dokonane po analizie przeprowadzenia inwestycji, a więc po wykonaniu studium wykonalności. Wniosek aplikacyjny przygotowywany jest w oparciu o szereg dokumentów np. biznes plan lub studium wykonalności, ocena oddziaływania na środowisko, mapy lub szkice lokalizujące projekt, a także inną niezbędną dokumentację techniczną lub finansową. Opracowanie wymienionych dokumentów jest kosztem kwalifikującym się do współfinansowania, a zatem uzasadnione jest uznanie za wydatek niekwalifikowany sporządzenia na ich podstawie formularza wniosku aplikacyjnego. Natomiast odnośnie aneksu nr 1 do wyżej wymienionej umowy z dnia 10 lipca 2009r., w którym postanowiono, iż opracowanie wniosku aplikacyjnego nastąpi nieodpłatnie przy jednoczesnym pozostawieniu wynagrodzenia za przedmiot umowy w pierwotnej wysokości tj. w kwocie 45.000 zł netto (54.900 zł brutto) ze względu na wzrost wartości inwestycji, wykonawca wystąpił z wnioskiem o podniesienie wynagrodzenia za opracowanie studium wykonalności o kwotę 10.000 zł z jednoczesnym opracowaniem wniosku aplikacyjny nieodpłatnie, Sąd uznał, że wynagrodzenie w umowie określono w stałej wysokości, bez odniesienia do wartości inwestycji, a umowa nie zawierała żadnych postanowień waloryzacyjnych. Beneficjent nie miał obowiązku modyfikacji wynagrodzenia, chociażby wartość inwestycji uległa zmianie. Ponadto motywy zawarcia aneksu przedstawione przez Beneficjenta uznał Sąd za wewnętrznie sprzeczne - z jednej strony wykonawca żądał większego wynagrodzenia za przedmiot umowy i domagał się jej zmiany w tym zakresie, z drugiej strony zgodził się wykonać część umowy nieodpłatnie (wniosek aplikacyjny), aby wartość wynagrodzenia pozostała na tym samym poziomie. W efekcie wynagrodzenie wykonawcy nie uległo zwiększeniu, a skutkiem aneksu było ujęcie kwoty wynagrodzenia za opracowanie wniosku aplikacyjnego w cenie studium wykonalności. Wydatek został udokumentowany fakturą z dnia 13 sierpnia 2009r. wystawioną przez wykonawcę za opracowanie studium wykonalności na kwotę brutto 54.900,00 zł, VAT 9.900,00 zł, netto 45.000,00 zł. Dodatkowo Sąd podniósł, że skarżący słusznie wskazał, iż w rozdziale 7 pkt 1 lit. h opisanego dokumentu do wydatku niekwalifikowanego zalicza się wydatek poniesiony na wypełnienie formularza wniosku o dofinansowanie projektu. Poza tym strona skarżąca nie wykazała, na żadnym etapie postępowania, że samodzielnie wypełniła omawiany wniosek. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi formułowanych jako naruszenie przez organy prawa materialnego - art. pkt. 1 lit. h Rozdziału 7 Krajowych Wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i funduszu spójności w okresie programowania 2007-2013, oraz pkt 13 części II.A. Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach PRO na lata 2007-2013. Uchylając jednak zaskarżoną decyzję i decyzję tego samego organu Sąd uznał, że z treści tych decyzji nie wynika, w jaki sposób organ wyliczył wysokość kwot podlegających zwrotowi. Wywody organów w tym przedmiocie uznał Sąd za niewystarczające i skutkujące brakiem możliwości przeprowadzenia przez Sąd pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. W szczególności za niewystarczające Sąd uznał powołanie się przez organ na treść pisma z dnia 27 kwietnia 2012 r. skierowanego do skarżącego Szpitala, oraz brak wyjaśnienia, na czym polegały różne procedury zwrotu. Uchybienia powyższe uznał Sąd za naruszenie art. 107 § 3 kpa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnienie i uzupełnienie wszystkich wskazanych braków uzasadnienia.

Z powyższego wynika, że WSA w Krakowie w wyroku III SA/Kr 1770/12 wyraził ocenę prawną w kwestii możliwości uznania za kwalifikowany wydatku poniesionego przez Szpital [...] w N na sporządzenie wniosku aplikacyjnego i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę oceną tą jest bezwzględnie związany. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy wydania decyzji. W stanie prawnym kontrolowanej sprawy za ocenę prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. należy niewątpliwie uznać ocenę dokonaną przez sąd w toku kontroli rozstrzygnięcia mającego za przedmiot orzeczenie o zwrocie dofinansowania że środków europejskich. Ocena ta wyrażona została w związku ze stosowaniem przez organ norm wynikających z Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO na lata 2007-2013, Uszczegółowieniem Programu i podręcznikiem kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach PRO na lata 2007-2013, których postanowienia są zgodne z aktami prawa europejskiego, w szczególności z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006, Rozporządzeniem (WE) nr 1088/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006, Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006, oraz Rozporządzeniem nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i polegała na odpowiednim zastosowaniu w/w przepisów do stanu wynikającego z zawartej przez skarżący Szpital umowy. Wynikiem tej oceny było uznanie przez Sąd za niekwalifikowany wydatku poniesionego na sporządzenie wniosku aplikacyjnego. Jest to więc ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie nie może od niej odstąpić. Ponownie rozpatrując sprawę organ nie mógł zmienić i nie zmienił stanowiska w spornej kwestii, byłoby to bowiem sprzeczne z treścią art. 153 p.p.s.a.

Odnosząc się do podniesionych w niniejszej sprawie zarzutów skargi należy podkreślić, że są one tożsame z zarzutami podniesionymi w sprawie II SA/Kr 1770/12 i na ich uzasadnienie przytoczone są tożsame argumenty. W tamtej sprawie skarżący również zarzucał naruszenie pkt. 1 lit. h Rozdziału 7 Krajowych Wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i funduszu spójności w okresie programowania 2007-2013 oraz pkt 13 części II.A. Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach PRO na lata 2007-2013. W tej sytuacji, powołując się na wynikające z art. 153 p.p.s.a. związanie dokonaną oceną prawną, należało uznać ten zarzut za pozbawiony podstaw prawnych.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony skarżącej, iż Instytucja Zarządzająca ponosi współodpowiedzialność za prawidłowość wydatkowania kosztów kwalifikowanych stwierdzić trzeba przede wszystkim, że brak w regulacjach unijnych jak i krajowych przepisu przewidującego współodpowiedzialność Instytucji Zarządzającej za wykorzystanie przez beneficjentów środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, lub pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości (art. 207 ust. 1 u.f.p.). Sąd podziela także pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 listopada 2014r., III SA/Kr 661/14, żer takiej możliwości nie przewidują również postanowienia umowy o dofinansowanie Projektu zawartej przez skarżący Szpital z Instytucją Zarządzają RPO. Podkreślić trzeba bowiem, że podstawowym i bezpośrednim źródłem dochodzenia przez IZ RPO zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z procedurami, o czym mowa w art. 207 ustawy o finansach publicznych są postanowienia umowy o dofinansowanie Projektu zawartej przez skarżącego z Instytucją Zarządzającą. Nie ma jednak uzasadnienia twierdzenie skargi, iż podstawy współodpowiedzialności Instytucji Zarządzającej można by upatrywać w treści § 5 pkt. 11 umowy (a następnie w § 5a pkt.2, 12 i 13 lit. b umowy).

Oceniając natomiast, czy Zarząd Województwa zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 22 października 2013r. stwierdzić należy, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w uzasadnieniu decyzji tego organu z dnia [...] 2014r. nr [...], znalazło się szczegółowe wyliczenie wysokości i podstaw kwot, do których zwrotu zobowiązano skarżącego, wraz ze wskazaniem i szczegółowym omówieniem sposobu tego wyliczenia. Uzasadnienie sporządzone zostało w sposób zrozumiały, zawiera prawidłowe motywy, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie, odpowiada regulacji wynikającej z art. 107 § 3 kpa. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Zarząd Województwa odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedstawiając motywy prawne rozstrzygnięcia. Co prawda organ nie powielił szczegółowej argumentacji dotyczącej sposobu i podstaw wyliczenia należnych do zwrotu kwot, jednak z treści uzasadnienia wynika, że nie dopatrzył się podstaw do zmiany własnej decyzji z dnia 29 kwietnia 2014r., a więc że utrzymując w mocy tę decyzję podtrzymał także argumenty przytoczone na jej uzasadnienie. Brak ponownego wyliczenia wysokości kwot i podstaw tego wyliczenia nie może być zatem uznany za wadę, która decydowałaby o konieczności wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, gdyż nie miała ona istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skoro zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione z przyczyn wyżej wskazanych, a kontrola sądowa przeprowadzona zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. nie wykazała istnienia wad, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.