Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 50/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-07 00:00:00+01:00 ()
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o sprostowanie sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 50/14 w sprawie z wniosku A. Z. o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi dnia z 1 lipca 2014 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: - odmówić sprostowania sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 50/14 -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 50/14 w pkt 1 wymierzył Dyrektorowi Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. grzywnę w wysokości [...] zł, a w pkt 2 zasądził na rzecz A. Z. od Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. kwotę 340 zł złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 24 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o sprostowanie pkt 2 powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że na zasądzoną kwotę winien złożyć się wpis sądowy (100 zł), koszt zastępstwa procesowego (240 zł) oraz koszt opłaty skarbowej (17 zł). Zatem w ocenie pełnomocnika doszło do błędu rachunkowego poprzez, złe zsumowanie powyższych kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W ocenie Sądu wniosek A. Z. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym

Stosownie do treści art. 166 powołanej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza prawa do sprostowania orzeczenia, żadnym terminem, co oznacza, że można go dokonać w każdym czasie.

Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 cytowanej ustawy, a które zawiera orzeczenie – jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Zatem sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, jednakże wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Błędem rachunkowym będzie niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie podlega sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1545/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem nierozstrzygnięcie w sentencji postanowienia niektórych roszczeń (w tym należnych kosztów) może być przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku, nie może natomiast służyć za przesłankę sprostowania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 495/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że wskazane przez wnioskodawcę zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 340 zł nie stanowi nieprawidłowości, błędu pisarskiego, czy też rachunkowego, nie jest również inną oczywistą omyłką.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 156 § 1 oraz § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.