Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1706/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 21a ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 66
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 Art. 251, 796
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant st. sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi "A" R. T., J. A., B. T. Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...] unieważnił zgłoszenie celne MRN [...] z dnia [...] 2010 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 21a ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858), art.66 ust. 2, art. 161 ust. 1, art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307), art. 4d, art. 251 pkt 2 lit. b), art. 796d ust.2, art. 796da ust. 4, art. 796e ust. 1 lit. b, art. 796da ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 796e ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.; Dz. Urz. UE wydanie polskie z 2004 r. rozdz. 2, t. 6 str. 3 ze zm.).

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że [...] 2010 r. w Oddziale Celnym w K została otwarta procedura wywozu wg zgłoszenia celnego, dokonanego z zastosowaniem techniki przetwarzania danych, zarejestrowanego w systemie ECS pod numerem MRN [...], a eksporterem była firma A R. T., J. A., B. T. Spółka Jawna z K. Przedmiotem wywozu był towar przeznaczony dla odbiorcy z Ukrainy V. P. - okucia meblowe o wartości 92.085,00 zł, ujęty w fakturach VAT z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...], [...] oraz [...]. Towar został załadowany na środek transportu o nr rej. [...]. Jako deklarowany urząd wyprowadzenia wskazany został Oddział Celny w H, zaś termin do wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty został wyznaczony do dnia 17 lipca 2010 r. W dniu 16 czerwca 2010 r. urząd celny wywozu otrzymał w systemie ECS od urzędu celnego wyprowadzenia - Oddział Celny w H komunikat IE 599 potwierdzający wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty.

Organ I instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania wyjaśniającego oraz dokonane ustalenia faktyczne, a następnie omówił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Organ uznał za bezsporny fakt, iż urząd celny wyjścia (OC w K) otrzymał od urzędu celnego wyprowadzenia (OC w H) komunikat [...] wskazujący, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny Wspólnoty. Jednakże po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego Naczelnik UC w K uznał, że komunikat [...] nie może mieć przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia wywozu towaru w sytuacji istnienia wiarygodnych dowodów, potwierdzających że do takiego wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty nie doszło. Zdaniem organu, świadczył o tym materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w szczególności dokumenty przekazane przez władze celne Ukrainy, z których wynikało, że w pojeździe, na którym miał znajdować się towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, takiego towaru nie było, a ukraińskie organy celne po dokonaniu rewizji celnej stwierdziły, że w pojeździe tym znajdowały się wyłącznie pustaki. Organ I instancji podkreślił, że pojazd ten został poddany rewizji przeprowadzonej przez ukraińskie służby celne bezpośrednio po zakończeniu kontroli po stronie polskiej, a organy celne Ukrainy wykluczyły, by mogło dojść do przeładunku już po stronie ukraińskiej. Naczelnik UC zaznaczył, że po stronie polskiej wygenerowano wprawdzie komunikat [...], jednak bez przeprowadzenia rewizji celnej. Ponadto wezwano stronę do przedłożenia dowodów, o których mowa art. 796da ust. 4 RWKC lub innych wiarygodnych dokumentów potwierdzających, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym faktycznie opuścił obszar celny UE i wjechał na teren Ukrainy.

W ocenie organu I instancji przedstawione przez stronę dowody w postaci faktur eksportowych VAT czy kopii dowodów wpłaty gotówki nie stanowiły wystarczających i wiarygodnych dowodów alternatywnych potwierdzających fakt wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty. Niewątpliwie faktury VAT potwierdzały przeprowadzenie transakcji pomiędzy Spółką a nabywcą mającym siedzibę na Ukrainie, ale analiza przedłożonych przez stronę dokumentów wykazała istnienie rozbieżności pomiędzy zapisami wykazanymi w dowodach wpłaty oraz fakturach. Naczelnik wskazał, że dowód wpłaty nr [...] z dnia 27 kwietnia 2015 r. dotyczący faktury nr [...] potwierdza wpłatę gotówki w kwocie 40.000,00 PLN, natomiast faktura ta jest wystawiona na kwotę wyższą - 45.420,00 PLN. Pozostałe dwa kwity nie można przypisać do ww. faktur. Z kolei w dowodzie wpłaty nr [...] z dnia 21 kwietnia 2010 r. (46.760,58 PLN) nie został zamieszczony tytuł wpłaty (brak nr faktury), a kwota w nim wskazana nie pokrywa się z żadną z kwot ujętych w przedmiotowych fakturach. Natomiast kwit nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r. (30.857,00 PLN) dotyczy innej faktury (tytuł wpłaty -"zapł.f.v.18/podl"). W ocenie organu I instancji te rozbieżności uniemożliwiały skorelowanie faktur z dowodami wpłaty i należało im odmówić wiarygodności.

Naczelnik UC podkreślił, że w toku postępowania podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a podjęta przez organ celny próba uzyskania wiarygodnych informacji bezpośrednio od kontrahenta ukraińskiego nie przyniosła pozytywnego rezultatu, bowiem w odpowiedzi na zapytanie w tej sprawie V. P. nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi, czy faktycznie towary ujęte w spornym zgłoszeniu celnym, zakupione wg ww. faktur wywiózł z Polski i dostarczył na Ukrainę. Odbiorca ukraiński stwierdził, że nie pamięta, przez jaki urząd graniczny towary zostały wywiezione, a ponadto nie posiada dokumentów celnych potwierdzających uregulowanie sytuacji prawnej towarów na Ukrainie, ponieważ jako osoba prywatna nie ma obowiązku ich gromadzić i przechowywać.

Zdaniem organu I instancji, na podstawie przedłożonych faktur VAT oraz dowodów wpłat nie można było uznać, że doszło do faktycznego wyprowadzenia towaru poza Wspólnotę. Skoro zaś strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na okoliczność wyprowadzenia towaru poza obszar celny UE, zasadnym było unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia wywozowego.

Od powyższej decyzji "A" R. T., J. A., B. T. Spółka Jawna z siedzibą w K złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 240 §1 Ordynacji podatkowej oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 796a-796e RWKC. Odwołująca się domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania, i podkreśliła, że komunikat [...] oraz inne dowody alternatywne, które przedłożyła w toku postępowania, są wystarczającymi dowodami potwierdzającymi zakończenie procedury wywozu zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 13 października 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 13 § 1 pkt 2a, art. 207, art. 210 §1 i 4, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. ` ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w K, że w świetle dowodów otrzymanych z Urzędu Celnego w Z, w tym w szczególności dokumentów przekazanych przez stronę ukraińską, komunikat [...] wskazujący na wyprowadzenie towaru poza obszar celny Wspólnoty był niewiarygodny, zwłaszcza że został wygenerowany przez system ECS bez uprzednio przeprowadzonej rewizji celnej. Organ odwoławczy podkreślił, iż bezspornie ustalono, że nie miał miejsca fizyczny wywóz tego towaru na Ukrainę, a pojazd o nr rej. [...], którego kierowca w Oddziale Celnym w H okazał zgłoszenie wywozowe MRN [...], na którym miał się znajdować towar, objęty tym zgłoszeniem, po wjeździe na teren Ukrainy został poddany udokumentowanej kontroli przez tamtejsze organy celne, w wyniku której w pojeździe tym stwierdzono wyłącznie pustaki, a nie stwierdzono istnienia akcesoriów meblowych. Ponadto organy celne Ukrainy wykluczyły możliwość przeładunku towaru po stronie ukraińskiej.

Odnosząc się do przedłożonych przez odwołującą się dowodów na wyprowadzenie towarów, w postaci faktur eksportowych oraz dowodów wpłaty gotówki wystawionych dla odbiorcy towaru z Ukrainy, organ odwoławczy stwierdził, że dokumenty te w żaden sposób nie potwierdzają eksportu akcesoriów meblowych z dnia 16 czerwca 2010 r. na teren Ukrainy, za którym stoi rzeczywisty wywóz towaru, bowiem faktury jedynie potwierdzają przeprowadzenie transakcji pomiędzy odwołującą się a V. P., natomiast dowody wpłaty gotówki potwierdzają zapłatę w danym dniu za towar.

W ocenie organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej był bezpodstawny, gdyż postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej. Za niezasadny organ uznał też zarzut nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 796a-796e RWKC, ponieważ po tym jak Naczelnik UC uznał, że Oddział Celny w H nie potwierdził wyprowadzenia towaru ujętego w ww. zgłoszeniu wywozowym poza obszar celny Wspólnoty, organ I instancji był uprawniony do zastosowania przepisów art. 796da ust. l, 3 i 4 RWKC, w celu uzyskania dowodów na okoliczność czy miał miejsce faktyczny wywóz towarów poza obszar UE. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że kwestia ustalenia ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej czy też karnej funkcjonariusza celnego, który zarejestrował wywóz ww. towaru przez przejście graniczne w H, nie była przedmiotem niniejszego postępowania.

Organ odwoławczy uznał, że przeprowadzone postępowanie oraz zgromadzone dowody w stopniu wystarczającym pozwalały stwierdzić, że unieważnienie spornego zgłoszenia było w pełni uzasadnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej wniosła "A" R. T., J. A., B. T. Spółka Jawna z siedzibą w K, zarzucając naruszenie:

1) przepisów dotyczących właściwości organów;

2) przepisów postępowania określonych w art. 122 Ordynacji podatkowej;

3) przepisów prawa materialnego określonych w art. 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.

Strona skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zdaniem strony skarżącej wysłanie do zgłaszającego komunikatu IE 599 stanowiło wydanie decyzji w rozumieniu WKC. W aktach sprawy brak natomiast dokumentu wydanego przez Urząd Celny w Z, który byłby skierowany do zgłaszającego i mógłby zostać potraktowany jako uchylenie przesłanego wcześniej zgłaszającemu komunikatu IE. Ponadto wszystkie czynności związane z uchyleniem komunikatów przesłanych przez Urząd Celny w Z zostały dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w K, a nie ich autora czyli Naczelnika Urzędu Celnego w Z, co stanowiło naruszenie przepisów dotyczących właściwości organów. Ponadto strona skarżąca wskazała, że samochód o numerze rejestracyjnym [...] został załadowany w K w dniu 19 kwietnia 2010 r., a następna informacja znajdująca się w aktach sprawy dotyczy wjazdu tego pojazdu jako pustego do Polski w dniu 14 czerwca 2010 r. Zatem można domniemywać, że towar załadowany w K w dniu 19 kwietnia 2010 r. został wywieziony z Polski przed dniem 14 czerwca 2010 r. Strona skarżąca zarzuciła, że organy nie podjęły próby ustalenia, w którym dniu i przez jakie przejście graniczne samochód ten opuścił Polskę po załadowaniu towaru K w dniu 19 kwietnia 2010 r. w takiej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, nie miało znaczenia, jakie towary zostały załadowane na przedmiotowy samochód w dniu 15 czerwca 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015.613), dalej O.p., ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (2015.858 t.j.), dalej P.c. , rozporządzenia rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 pażdziernika 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19. 10. 1992 ze zm.), dalej WKC , oraz rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02.07.1993 r, ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego WKC (Dz.Urz. WE L 253 z 11. 10.1993 ze zm.), dalej RWKC.

Art. 66 ust. 2 WKC stanowi, że zgłoszenie po zwolnieniu towarów nie może zostać unieważnione z wyjątkiem przypadków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. Stosownie do art. 251 pkt. 2 lit. b) RWKC, w drodze odstępstwa od art. 66 ust. 2 Kodeksu, jeżeli towary zostały zgłoszone do wywozu, a urząd celny wywozu uznaje zgodnie z art. 796e ust. 2 RWKC, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty, to takie zgłoszenie celne może zostać unieważnione po zwolnieniu towarów. Podstawę prawną unieważnienia zgłoszenia celnego daje przepis prawa krajowego, tj. art. 21a ust. 2 P.c., zgodnie z którym w przypadkach unieważnienia zgłoszenia celnego innych niż unieważnienia na wniosek zgłaszającego, organ celny rozstrzyga w sprawie unieważnienia w drodze decyzji. Z powyższej regulacji wynika, że brak jest przeszkód do unieważnienia zgłoszenia celnego, o ile nie doszło do wywozu towarów objętych zgłoszeniem poza teren Unii Europejskiej.

Niesporne w sprawie jest, że skarżąca była eksporterem towaru w postaci okuć meblowych o wartości 92 085,00złotych, objętych fakturami VAT z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] i [...] i [...], oraz że w dniu 19 kwietnia 2010 r. w OC w K została otwarta procedura wywozu, według zgłoszenia celnego dokonanego z zastosowaniem techniki przetwarzania danych, zarejestrowanego w systemie ECS pod nr MRN [...]. Towar przeznaczony był dla odbiorcy z Ukrainy i został w tym dniu załadowany do wywozu środkiem transportu o nr rej. [...]. Termin do wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty został wyznaczony do dnia 17 lipca 2010 r. Niesporne jest nadto, że w dniu 16 czerwca 2010 r. urząd celny wywozu (UC w K) otrzymał od Urzędu Celnego wyprowadzenia - Oddział Celny w H komunikat w systemie ECS - IE 518, a zgłaszający - skarżąca Spółka – komunikat [...] – potwierdzający wyprowadzenie towaru poza obszar celny Wspólnoty. Szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności ujawnione w toku kontroli przeprowadzonej w 2014 r. przez Referat Kontroli Wewnętrznej w związku z podejrzeniem fikcyjnego wywozu towarów przez przejście graniczne w H pozwoliły na ustalenie, że przedmiotowy towar nie został wyprowadzony na terytorium Ukrainy. Kierowca środka przewozowego o pierwotnym nr rej. [...] (na który załadowano towar w K), przedstawił W Oddziale Celnym w H zgłoszenie celne MRN [...], jednak w samochodzie tym nie przewoził towarów w nim ujętych.

Skarżąca kwestionuje zakres i wynik ustaleń faktycznych poczynionych przez organy. Zdaniem skarżącej, skoro samochód o nr rej. [...] został załadowany w K w dniu 19 kwietnia 2010 r. i według następnej informacji znajdującej się w aktach sprawy wjechał do Polski jako pusty w dniu 14 czerwca 2010rr., to oczywistym jest, że musiał pomiędzy 19 kwietnia 2010 r. a 14 czerwca 2010 r. wyjechać z Polski. Skarżąca twierdzi, że z tych okoliczności można wysnuć domniemanie faktyczne, że towar został przed dniem 14 czerwca 2010 r. wywieziony z Polski i w tej sytuacji obowiązkiem organu było podjęcie próby ustalenia, w którym dniu i przez jakie przejście graniczne samochód opuścił Polskę po załadowaniu w K. Zaniechanie tego obowiązku uznaje na naruszenie przez organy w toku postępowania art. 122 O.p. Ponieważ powyższa kwestia sporna dotyczy prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, należy odnieść się do niej w pierwszej kolejności. Zdaniem Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało przez organy w sposób nie naruszający przepisu art. 122 O.p. Zakres ustaleń jest prawidłowy i konieczny a zarazem wystarczający do dokonania oceny zaistniałego stanu faktycznego w świetle 796e ust. 2 RWKC. Wynik tych ustaleń wskazuje, że towar objęty procedurą wywozu nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty, pomimo zadeklarowania jego wywozu. Na objętym kontrolą pojeżdzie nr rej. [...] (pierwotnie [...]) znajdował się jedynie towar w postaci pustaków, pomimo przedstawienia przez kierowcę zgłoszenia celnego wywozowego MRN [...], obejmującego okucia meblowe załadowane do przewozu w dniu 19 kwietnia 2010 r. w K. Skarżąca w żaden sposób nie obaliła ustaleń dokonanych na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli, tzn. przedstawienia w/w zgłoszenia celnego przez kierowcę w dniu 16 czerwca 2010 r. i jednocześnie braku towaru objętego tym zgłoszeniem i procedurą wywozu. Twierdzi jedynie, obowiązkiem organu było prowadzenie dalszych czynności mających prowadzić do ustalenia miejsca i dnia wywiezienia towaru, oraz że towar ten musiał wyjechać z Polski we wskazanym w skardze okresie. Jest to twierdzenie dowolne, nie poparte żadnymi konkretnymi dowodami. Z obowiązujących regulacji WKC i RWKC, odczytanych wraz z art. 122 O.p. nie wynikał taki obowiązek. Organy celne nie miały obowiązku prowadzenia poszukiwań towarów objętych procedurą wywozu, ani ustalania czy i przez które przejście towar opuścił Polskę po załadowaniu w K. To rzeczą skarżącej, jako korzystającej z tej procedury było wykazanie, że towar nią objęty opuścił obszar celny Wspólnoty w sytuacji, kiedy komunikat [...] okazał się niewiarygodny, z przyczyn które wykazała przeprowadzona kontrola. Sama tylko okoliczność wygenerowania komunikatu, który nie odzwierciedlał rzeczywistości nie mogła świadczyć o wywiązaniu się przez skarżąca z obowiązków na niej ciążących. Zgodnie bowiem z art. 796da ust. 1 RWKC, jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma komunikatu "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia", o którym mowa w art. 796d ust. 2, urząd celny wywozu może, w razie potrzeby, zażądać od eksportera lub zgłaszającego, by wskazał datę, w której towary opuściły obszar celny Wspólnoty oraz urząd celny, przez który to nastąpiło. Natomiast przedstawione przez skarżącą dokumenty w postaci faktur eksportowych oraz dowodów wpłaty gotówki za towar sprzedany odbiorcy ukraińskiemu mające świadczyć o zgodnym z przepisami sfinalizowaniu procedury wywozu, zostały prawidłowo ocenione przez organ jako nie spełniające wymogów art. 796da ust. 4 RWKC, tj. dowodów alternatywnych. W istocie bowiem faktury potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji między sprzedawcą a nabywcą towaru a dowody wpłaty gotówki potwierdzają zapłatę w danym dniu gotówką za towar. Stanowisko organu, poparte w tym zakresie poglądami orzecznictwa sądów administracyjnych należy zaakceptować w całości. Wynik tej oceny jest jednoznaczny – skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu spośród wymienionych w art. 796da pkt. 4 RWKC, świadczącego o wyprowadzeniu towaru poza obszar Wspólnoty. Wobec zakresu prowadzonego przez organy postępowania, tj. konieczności ustalenia, czy towar objęty zgłoszeniem celnym faktycznie opuścił obszar celny Wspólnoty, zbędne było także ustalanie okoliczności dotyczących zmiany środka transportu i przyczyn tej zmiany. W takim stanie faktycznym prawidłowym było uznanie przez organy, że wystąpiły przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego w myśl art. 796e ust. 2 RWKC.

Ustosunkowując się do sformułowanego w skardze w sposób ogólny zarzutu naruszenia przepisów dotyczących właściwości organów stwierdzić należy, co następuje: uznanie tego zarzutu za uzasadniony skutkowałby stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, jako obarczonej wadą z art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Zarzut ten skarżąca wywodzi z przyjętego w skardze stanowiska, iż wysłanie do zgłaszającego (skarżącej) przez Urząd Celny w Z komunikatu [...] stanowiło decyzję w rozumieniu przepisu art. 4pkt. 5 WKC, zatem jej uchylenie i wszystkie czynności z tym związane powinny być dokonane przez tenże Urząd Celny. Skarżąca zarzuca, że w aktach sprawy brak dokumentu, który mógłby być traktowany jako uchylenie przesłanego zgłaszającej komunikatu [...], a nawet gdyby uznać, że został on uchylony, to uczynił to Urząd Celny w K a nie przez autor komunikatu – tj. Urząd Celny w Z. Stwierdzić należy, że stan prawny, na podstawie którego orzekały organy w kontrolowanej sprawie nie daje podstaw do takiego twierdzenia, a co za tym idzie zarzut niewłaściwości organów jest całkowicie chybiony. Unijny System Kontroli Eksportu (ECS) stanowi zautomatyzowaną obsługę zgłoszenia wywozowego oraz wywozowej deklaracji skróconej (WDS), umożliwiającą wymianę informacji w formie elektronicznej pomiędzy urzędami celnymi na terenie Unii Europejskiej. Tryb ten został uregulowany w przepisach art. 796a-796e RWKC. Z treści art. 796d ust. 2 RWKC wynika wprost, że "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" stanowią komunikat przesyłany z urzędu wyprowadzenia do urzędu wywozu. Natomiast po otrzymaniu komunikatu [...], urząd celny wywozu przesyła automatycznie do eksportera komunikat [...], czyli informację o potwierdzeniu wywozu (lub inne informacje). O charakterze informacji przekazywanych między urzędami celnymi, oraz między urzędami a zgłaszającymi towary, jako komunikatów świadczy także treści dalszych postanowień art. 796d RWKC. Działania urzędów celnych, o których mowa w powyższym przepisie są tylko przesyłanymi drogą elektroniczną informacjami potwierdzającymi fakt wyprowadzenia towarów a nie decyzjami w rozumieniu art. 4 pkt. 5 WKC. Nie do zaakceptowania jest więc twierdzenie skargi, że komunikaty [...] i [...] przesłane przez Urząd Celny w Z stanowiły decyzje w rozumieniu art. 4 pkt. 5 WKC, i że "decyzje" te powinny być uchylone przez Urząd Celny w Z, który je wydał. Komunikaty stanowią jedynie informację o faktach/okolicznościach istotnych z punktu widzenia procedury, którą objęty jest towar - w przypadku niniejszej sprawy - procedury wywozu. Nie podlegają one uchyleniu w przypadku stwierdzenia, że w rzeczywistości zgłoszony towar nie został wyprowadzony poza obszar Wspólnoty. Z istoty i rzeczywistej roli komunikatów wynika więc, że stanowią one jedynie dowody podlegające ocenie przez organy celne wraz z innymi dowodami, mającymi służyć ustaleniu, czy towar objęty zgłoszeniem w rzeczywistości opuścił obszar Wspólnoty. W sprawie nie zachodzi więc jak twierdzi skarżąca ewidentne naruszenie przepisów dotyczących właściwości organów. Do orzekania w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącą nie był właściwy Naczelnik Urzędu Celnego w Z, ponieważ Oddział Celny w H wystosował jedynie w ramach wymiany informacji pomiędzy organami celnymi komunikat [...] potwierdzający wyprowadzenie towaru poza obszar celny Wspólnoty, zgodnie z art. 796d ust. 2 RWKC. Natomiast zgłoszenie celne zostało dokonane w Oddziale Celnym w K i w tutaj też została otwarta procedura wywozu towaru.

Z powyższego wynika, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 134 ppsa Sąd nie stwierdził aby naruszała ona prawo. Organy działały zgodnie z właściwością. Prowadząc postępowanie wyjaśniły wszystkie niezbędne i istotne w sprawie okoliczności, a następnie prawidłowo stan ten zakwalifikowały, jako spełniający przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącą. Organy nie naruszyły przepisu art. 122 O.p., ani przepisu art. 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, ponieważ jego zastosowanie było uzasadnione okolicznościami faktycznymi sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu – spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisem art. 210 § 4 O.p. – zawiera wskazanie wszystkich okoliczności i faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz dowodów, którym organ dał wiarę i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wskazuje także na treść zastosowanych przepisów prawa i zawiera ich omówienie w nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji.