Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 989/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 3  pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2010r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) na rzecz adwokata J. K. 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 989/09

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (dalej również jako: S.K.O.), po rozpatrzeniu odwołania D. M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T.

z dnia [...] czerwca 2009 r. (znak: [...]) o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się D. M. i wniósł skargę na decyzję S.K.O do tutejszego Sądu.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach:

W dniu [...] lutego 2003 r. Prezydent Miasta T. (dalej również jako:

Prezydent Miasta) na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. – dalej jako: ustawa o transporcie drogowym) udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na okres 50 lat.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Prezydent Miasta, na podstawie

art. 83, 84 i 85 ustawy o transporcie drogowym, zdecydował o przeprowadzeniu kontroli u skarżącego w zakresie "zgodności wykonywania transportu drogowego taksówką osobową z przepisami ustawy i warunkami udzielonej licencji". W związku z tym, zobowiązał go do stawienia się w siedzibie Wydziału Ewidencji i Rejestracji Urzędu Miasta T. dnia [...] lipca 2008 r. wraz z wymienionymi w postanowieniu dokumentami. Na podstawie akt administracyjnych nie jest możliwe ustalenie, kiedy powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu.

Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. Prezydent Miasta zawiadomił skarżącego

o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie "wydanej (...) licencji

nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką".

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta cofnął D. M. licencję nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nałożono na stronę obowiązek przedstawienia w dniu [...] lipca 2008 r. informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia wymagania ustawowe i warunki określone w udzielonej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Skoro postanowienie doręczono w dniu [...] lipca 2008 r. a strona nie stawiła się w wyznaczonym terminie i nie udokumentowała, że spełnia wymagania do wykonywania transportu drogowego taksówką, należało cofnąć udzieloną jej licencję. Z akt administracyjnych nie wynika w sposób jednoznaczny, kiedy powyższa decyzja została doręczona stronie.

D. M., pismem z dnia 24 lutego 2009 r., wniósł do S.K.O. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] września 2008 r. cofającej mu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odwołaniu zawarł wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu powołał się na fizyczną niemożliwość stawienia się w wyznaczonym dniu na kontrolę. Zaznaczył jednak, że

o fakcie tym informował organ w telefonicznej rozmowie z pracownikiem urzędu.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. (znak: [...]) S.K.O. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący uprawdopodobnił, że nie wniesienie odwołania w terminie nie było przez niego zawinione, gdyż w okresie od 25 maja 2008 r. do 20 lutego 2009 r. przebywał w S. i "nie miał wiedzy o kontynuowaniu postępowania". S.K.O. zauważyło, że pisma w postępowaniu przed organem I instancji były doręczane, w sposób zastępczy, domownikowi strony – tzn. jego siostrze. Na podstawie akt sprawy nie można jednak ustalić wieku osoby podejmującej się oddania tych pism. W ocenie S.K.O. zatem, odwołujący nie miał możliwości w sposób czynny uczestniczyć w toczącym się postępowaniu.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. (doręczonym 24 kwietnia 2009 r.) Prezydent Miasta Torunia zobowiązał D. M. do stawienia się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania wraz z wymienionymi w tym piśmie dokumentami.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta T. cofnął skarżącemu licencję nr [...]. Mając na uwadze wskazania organu

II instancji, zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2009 r., w ponownym postępowaniu zapewniono stronie możliwość czynnego udziału poprzez wyznaczenie nowego terminu stawiennictwa, w celu udokumentowania wymagań ustawowych w zakresie transportu drogowego taksówką. Organ I instancji ustalił ponadto, że siostra strony, która odbierała korespondencję, urodziła się 8 stycznia 1974 r. i z dniem 30 maja 2003 r. została ustanowiona pełnomocnikiem pocztowym skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę,

w związku z nieprzedstawieniem, w wyznaczonym terminie, potrzebnych informacji

i dokumentów, organ I instancji cofnął D. M. licencję.

W odwołaniu skarżący zarzucił wydanie decyzji I instancji w wyniku "czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa", świadome podanie w uzasadnieniu nieprawdy, naruszenie ustawy o transporcie drogowym i wniósł o jej zmianę poprzez uznanie, że przedłożone przez niego dokumenty czynią zadość obowiązkowi nałożonemu pismem z dnia 24 kwietnia 2009 r. Odwołujący wskazał również na istotne uchybienia w doręczaniu pism popełnione przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. S.K.O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2009 r. Organ II instancji uznał za bezzasadny zarzut nieprawidłowości przy doręczaniu pism stronie. Podkreślił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 30 lipca 2008 r. i strona miała możliwość przedłożyć wymagane dokumenty i informacje. W ocenie S.K.O. ponownie rozpatrując sprawę, Prezydent Miasta uwzględnił zalecenia zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2009 r.

i odniósł się do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę. W związku z tym utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł D. M. podnosząc, że treść uzasadnienia orzeczenia S.K.O. jest nieprawdziwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 2009 r.

o cofnięciu skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze Miasta T.

Bezsporne jest, że w dniu 18 lutego 2003 r. udzielono przedsiębiorcy D. M., na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym licencji

Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] nr podwozia VIN: [...], ważnej do dnia

17 lutego 2053 r. Zarówno z treści udzielonej licencji, jak również z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, że jest ona udzielana na określony pojazd i obszar.

W rozpoznawanej sprawie pomimo, że licencja została udzielona skarżącemu na 50 lat, to w świetle obowiązujących przepisów prawa organ udzielający zezwolenia był uprawniony do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą jej wydania. Uprawnienie takie wynika z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis stanowi, że organy udzielające licencji, zezwolenia lub zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów. Kontrolę przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

Na podstawie art. 85 ustawy o transporcie drogowym, postanowieniem z dnia

20 czerwca 2008 r. organ zawiadomił skarżącego o tym, że postanawia przeprowadzić kontrolę w określonym terminie z dokumentów. Bezsporne jest, że postanowienie to zostało doręczone siostrze skarżącego. Naczelnik Urzędu Pocztowego Nr 11

w I. w piśmie z dnia 24 kwietnia 2009 r. wyjaśnił, że M. W., zamieszkała ul. N., jest pełnomocnikiem pocztowym D. M. (pełnomocnictwo złożone w dniu 30 maja 2003 r.

poz. 39 księgi pełnomocnictw pocztowych).

Powyższe oznacza, że postanowienie zawiadamiające o przeprowadzeniu kontroli zostało odebrane przez osobę uprawnioną. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. uwzględniło zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] września 2008 r. o cofnięciu licencji, po uprzednim przywróceniu terminu do wniesienia odwołania z uwagi na nieobecność w kraju.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem organu II instancji w piśmie z dnia

17 kwietnia 2009 r. organ ponownie wezwał skarżącego lub osobę upoważnioną

z pisemnym pełnomocnictwem do stawiennictwa w siedzibie organu w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, wraz z wymienionymi w zawiadomieniu dokumentami, takimi jak: dowód rejestracyjny pojazdu, którym jest wykonywany transport drogowy taksówką, świadectwem legalizacji taksometru, aktualnym zaświadczeniem lekarskim, aktualnym orzeczeniem psychologicznym, prawem jazdy, oświadczeniem o niekaralności. Powyższe zawiadomienie odebrała matka skarżącego w dniu 21 kwietnia 2009 r. o czym świadczy podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Skarżący, pomimo powyższego zawiadomienia, nie przedstawił żądanych dokumentów w postępowaniu przed organem I i II instancji.

W ocenie Sądu, organy trafnie wywodzą, że z obowiązku dostarczenia wymaganych prawem dokumentów nie zwalnia skarżącego kontrola przeprowadzona przez Prezydenta Miasta I. w 2007 r., ponieważ postępowanie kontrolne wszczęte w 2008 r. jest nowym postępowaniem, prowadzonym przez inny organ i co do innego obszaru. Organ kontrolny miał więc, na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy

o transporcie drogowym, prawo do żądania od przedsiębiorcy pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Zgodnie zaś z art. 83

ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ, który udzielił licencji lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe

i warunki określone w licencji lub zezwoleniu.

Dostarczone przez skarżącego dokumenty przy piśmie z dnia 11 marca 2009 r. były natomiast częściowo nieaktualne lub na pograniczu upływu terminu ważności. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nakazywało przeprowadzenie następnego badania do dnia 7 maja 2009 r. W dniu wydawania decyzji przez organ I instancji (1 czerwiec 2009 r.) pojazd nie posiadał więc ważnego badania technicznego. Badanie lekarskie datę ważności utraciło w dniu 1 stycznia

2008 r. Zaświadczenie o dokonaniu zmian w ewidencji działalności gospodarczej potwierdza treść wpisu według stanu na dzień 10 listopada 2004 r., a więc nie jest aktualne. Świadectwo legalizacji ponownej taksometru utraciło ważność z dniem

31 marca 2009 r.

Wymagalność wszystkich dokumentów, których zażądał organ w piśmie z dnia 17 kwietnia 2009 r. posiada umocowanie w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Na stronie 4 odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżący oświadczył, że jego pojazd, którym wykonuje transport drogowy, uległ zniszczeniu, co uniemożliwia przyjazd na kontrolę.

Również na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie dostarczył wymaganych dokumentów.

Podniesione w odwołaniu żądanie przeprowadzenia dowodu z rejestru rozmów telefonicznych ze S., czy też pełnomocnictwa dla siostry, nie ma wpływu na wynik sprawy. Okoliczności te były ważne na wcześniejszym etapie postępowania, które zakończone zostało decyzją S.K.O. z dnia [...] marca 2009 r. (znak: [...])

i poskutkowały przywróceniem terminu do wniesienia odwołania i w konsekwencji uchyleniem orzeczenia organu I instancji.

Prezydent Miasta T. po ponownym rozpoznaniu sprawy wezwał skarżącego ponownie do przedstawienia wymaganych dokumentów w ramach wszczętej kontroli.

W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił jednak tych dokumentów. Spełniona została tym samym przesłanka do zastosowania art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy

o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 ustawy o transporcie drogowym. Przy podejmowaniu decyzji w oparciu o powyższą przesłankę organ działał w oparciu

o uznanie administracyjne.

W ocenie Sądu, przy podejmowaniu zaskarżonych decyzji nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ nie naruszył również przepisów prawa materialnego i procesowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "ustawa p.p.s.a.") orzeczono jak w sentencji. O kosztach należnych pełnomocnikowi skarżącego, Sąd orzekł, mając na uwadze zakres wykonanej pracy oraz fakt, że koszty te nie zostały przez stronę uiszczone w żadnej części, stosownie do art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 lit. c oraz § 19 pkt 1, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).