Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 698/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
journal: Dz.U. 2003 nr 13 poz 136
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski /spr./ Sędzia WSA Jadwiga, Pastusiak, Protokolant specjalista Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku P. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 1998 r. Nr [...] o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego i o ustaleniu w dniu [...] października 1998 r. przez geodetę inż. T. S., na podstawie zebranych dowodów, przebiegu granic nieruchomości położonych w W., to jest pomiędzy działką Nr 1317 będącej własnością E. i J. T. z działką Nr 1318 będącej własnością P. L., na podstawie art. 158 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 oraz art. 156 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) oraz art. 33 ust. 1-3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) – odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że na wniosek E. i J. T. postanowieniem z dnia [...] października 1998 r. zostało wszczęte postępowanie o rozgraniczenie przedmiotowych działek .

Do przeprowadzenia rozgraniczenia został wyznaczony geodeta inż. T. S., który w dniu [...] października 1998 r., sporządził protokół graniczny przy udziale J. T. oraz P. L. P. L. zakwestionował zasadność przeprowadzonych czynności rozgraniczeniowych, odmówił udzielania geodecie stosownych informacji oraz złożenia podpisu na dokumentacji, co zostało odnotowane w w/w protokole.

Pismem z dnia [...] października 1998 r. M. L. i P. L. wnieśli zażalenie na wykonane przez geodetę czynności związane z rozgraniczeniem działek Nr 1317 i 1318.

W takim stanie rzeczy, Wójt Gminy w dniu [...] grudnia 1998 r. wydał decyzję o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego i o ustaleniu w dniu [...] października 1998r. przez geodetę inż. T. S., na podstawie zebranych dowodów, przebiegu granic nieruchomości położonych w W., to jest pomiędzy działką Nr 1317 będącej własnością E. i J. T. oraz działką Nr 1318 będącej własnością P. L.

M. L. oraz P. L. i wnieśli odwołanie od w/w decyzji, pomimo że decyzja zawierała pouczenie o braku możliwości kwestionowania jej w trybie odwoławczym (odwołanie nie służy). Natomiast w decyzji tej podano, że istnieje możliwość jej kwestionowania poprzez kierowanie pod adresem organu administracji publicznej w terminie 14 dni żądania o przekazaniu sprawy do sądu powszechnego.

W takiej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie, o którym wyżej mowa, postanowieniem z dnia [...] stycznia 1999 r. wydanym w trybie art. 134 kpa , stwierdziło jego niedopuszczalność, bowiem rozstrzyganie o prawidłowości kwestionowanej decyzji nie zostało poddane kognicji Kolegium.

Pismem z dnia [...] marca 2004 r., Wójt Gminy przesłał do Kolegium Odwoławczego (wpływ w SKO - [...].III.04) ) wniosek P. L. z dnia [...] stycznia 2004 r. (wpływ w UG – [...].I.04) o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r. Nr [...].

P. L. we wniosku wskazał na art. 156 § 1 pkt 1-2 kpa jako podstawę dla stwierdzenia nieważności decyzji, to jest, że została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 65 kpa) oraz z rażącym naruszeniem prawa tj. z art. 33 ust.2-3, art. 34 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rażącym naruszeniem prawa - zdaniem wnioskodawcy - jest również okoliczność, że kwestionowana decyzja wydana została niezgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym przez małż. T. geodecie przeprowadzającemu czynności rozgraniczeniowe, a przez organ usankcjonowanym. Skoro zostało wniesione do Wójta Gminy zażalenie na czynności geodety, a strony nie były zgodne co do przebiegu granic, to obowiązkiem Wójta było umorzenie postępowania i przekazanie sprawy do sądu powszechnego. Nie uczynienie zadość powyższemu wg wnioskodawcy skutkuje wadliwością badanej decyzji z art. 34 ust. 2-3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zdaniem P. L., jego odwołanie z dnia [...] grudnia 1998 r. kwestionujące decyzję o ustaleniu przebiegu granic powinno przez Wójta Gminy zostać przekazane sądowi rejonowemu. Nie przekazanie w/w wystąpienia do sądu powszechnego jest rażącym naruszeniem prawa i wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, co w następstwie ma prowadzić do stwierdzenia, że decyzja z dnia 7 grudnia 1998 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając sprawę, decyzją z dnia 14 czerwca 2004r. nie uznało argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę i podniosło, że kwestionowana decyzja z dnia [...] grudnia 1998 r. zawierała pouczenie o możliwości jej wzruszenia na drodze postępowania sądowego.

Odwołanie od niej wniesione przez P. L. i M. L. zostało rozpatrzone przez Kolegium, które postanowieniem z dnia [...] stycznia 1999 r. stwierdziło jego niedopuszczalność. W swoim wystąpieniu do Kolegium z dnia [...] grudnia 1998r. odwołujący się wnosili o szczegółowe zbadanie sprawy, o uchylenie decyzji oraz o przeprowadzenie postępowania na koszt Urzędu Gminy, informując jednocześnie, że w zaistniałej sytuacji nie są w stanie pokrywać kosztów sądowych tej sprawy. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że zamiarem strony odwołującej się było rozstrzygnięcie sprawy w ramach postępowania administracyjnego, z uwagi na wysokie koszty postępowania sądowego.

Skoro tak, to prawidłowym było postanowienie o niedopuszczalności odwołania, z uwagi na brak trybu odwoławczego. W tych okolicznościach Kolegium uznało za niezasadny zarzut o nie przekazaniu sądowi rejonowemu odwołania do rozpatrzenia w trybie art. 65 § 1 kpa stanowiącym, że organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego (...), jak również z uwagi na to, iż sądy w myśl przepisów kpa nie są organami administracji publicznej.

Nie można zatem przyjąć, że decyzja z dnia [...] grudnia 1998 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa ). Także nie można tego zarzutu uznać za zasadny, gdyż dotyczy on postępowania organów powstałego po dacie wydania decyzji, zaś znaczenie dla rozstrzygnięcia może mieć okoliczność mająca miejsce przy wydaniu decyzji (w dacie jej wydania).

Podstawą prawną wydania przez Wójta Gminy decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r. był art. 33 ust. 1 ustawy z dn. 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30/1989 , poz. 163 ze zm.), który w dacie wydania tej decyzji stanowił, iż terenowy organ administracji stopnia podstawowego wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zabranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.

Brak jest przesłanek do uwzględnienia stanowiska wnioskodawcy, jakoby w tej sprawie organ winien orzec o umorzeniu postępowania na podstawie art. 34 ust. 1 tej ustawy z uwagi na brak podstaw (dowodów) do wydania decyzji, o której wyżej, chociażby z uwagi na to, że w trakcie czynności ustalanie przebiegu granicy dla ustalonych bezspornie punktów granicznych wykonano w obecności stron stabilizację w następujący sposób - słupy betonowe i rury stalowe (pkt 12 protokołu granicznego). Skoro Wójt Gminy ocenił zebrany materiał w sprawie za wystarczający dla wydania w decyzji oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, to nie można podzielić poglądu o rażącym naruszeniu tego przepisu prawa przy jej wydaniu. Zarzutu o rażącym naruszeniu prawa art. 34 ust. 2-3 w/w ustawy nie można oceniać w tym postępowaniu, ponieważ nie stanowił on podstawy dla wydania decyzji.

P. L. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w którym kwestionując zajęte przez nie stanowisko wniósł o zmianę w całości decyzji z dnia [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności z art. 65 kpa, art. 6 kpa, oraz art. 33 ust. 1, 2 i 3 i art. 34 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Zarzucił, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest dotknięte wadą prawną polegającą na nie zastosowaniu bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa oraz pominięciu faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Argumentował, że dokonane przez geodetę czynności ustalenia przebiegu granic były w rzeczywistości ustaleniem nowej granicy i nowej powierzchni działki Nr 1317, która nie odpowiada stanowi prawnemu i faktycznemu sąsiadujących nieruchomości. Geodeta dokonał tego ustalenia, na podstawie wcześniej dokonanych na zlecenie prywatne pomiarów geodezyjnych, które niezgodnie z prawem zostały włączone do dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej prowadzonej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. W/g strony, potwierdza to fakt, że w protokóle granicznym, sporządzonym przez geodetę zostały wytyczone dwie granice: jedna pomiędzy działkami Nr 1317, Nr 1318 i 1319, a druga pomiędzy działkami Nr 1316 i 1317, natomiast wytyczenie granicy pomiędzy tymi ostatnimi działkami nie było objęte treścią postanowienia Wójta o rozgraniczeniu.

Przywołując podobną argumentację do przedstawionej we wniosku, wywodziła ponadto, że Kolegium pominęło przy rozpoznawaniu sprawy fakt, że decyzja Wójta została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. przed włączeniem protokółu granicznego do państwowego zasobu geodezyjnego, co nastąpiło po wydaniu decyzji w dniu [...] stycznia 1999 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując sprawę, nie znalazło podstaw do zakwestionowania zasadności decyzji Kolegium z dnia [...] i podzieliło wyrażony w niej pogląd.

Powyższego w niczym nie podważa argumentacja przedstawiona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stan faktyczny i prawny sprawy nie daje podstaw do zakwestionowania przedmiotowej decyzji, jako podlegającej stwierdzeniu jej nieważności. W dacie wydawania przez Wójta Gminy kwestionowanej decyzji, przepisy w/w ustawy nie zawierały wymogu włączenia dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1. Powołany przez stronę przepis art. 33 ust. 2 pkt 2 został wprowadzony przez art. 16 pkt 16 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz.136) z dniem 23 lutego 2000 r.

Wbrew twierdzeniu strony protokół graniczny z dnia [...] października 1998 r. nie potwierdza wytyczenia granicy pomiędzy działkami Nr 1316 i 1317. Działka Nr 1316 nie jest ujęta w tym protokóle, a zatem czynności ustalenia przebiegu granic działki tej nie dotyczyły.

Skargę sądową na powyższą decyzję złożył P. L., wnosząc o :

- jej zmianę, z powodu rażącego naruszenia prawa, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w związku z art. 65 kpa, art. art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa;

- stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 1998r., z powodu rażącego naruszenia prawa, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 65 kpa, art. art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przytoczoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zdaniem skarżącego, nie było podstaw do wydania przez Wójta Gminy decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, skoro M. i P. L. kwestionowali przebieg granic ustalonych w protokole granicznym sporządzonym przez geodetę. Okoliczności te zostały pominięte przy wydawaniu decyzji.

Po złożeniu odwołania przez M. i P. L., organ I instancji naruszył przepisy postępowania wskazane w skardze, pomimo, że z treści odwołania wynikało jednoznacznie, iż żądają oni rozpoznania sprawy przez inny organ.

Kolegium pominęło przesłanki, jakimi kierowali się M. i P. L. składając odwołanie od decyzji rozgraniczeniowej. Skarżący wnosząc odwołanie kierowali się argumentem, że zostanie ono przekazane do innego organu, skoro zawierało żądanie zmiany decyzji i ponownego rozpoznania sprawy.

W tych okolicznościach organ gminy naruszył art. 65 kpa, a SKO sankcjonując decyzje wójta, nietrafnie odmówiło stwierdzenia jej nieważności.

Wójt Gminy wydając decyzję rozgraniczeniową dopuścił się rażącego naruszenia prawa, z uwagi na skutki społeczne i gospodarcze, jakie wywołała decyzja z dnia [...] grudnia 1998r. Nie można uznać za zgodną z prawem decyzji, na skutek której strona zostaje pozbawiona własności części swojej nieruchomości, które to prawo korzystało z ochrony gwarantowanej przez Konstytucję.

W oparciu o decyzję rozgraniczeniową – małżonkowie T. uzyskali wyrok nakazujący eksmisję skarżącego z pasa gruntu, do którego przysługiwało mu prawo własności.

Nie jest prawdą, że pas gruntu, na którym stało ogrodzenie i rosły świerki zasadzone przez wstępnych P. L., należał do E. i J. T. Jednak na skutek błędnego wytyczenia granic, decyzji o rozgraniczeniu i wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2000r. sygn. [...] został utrwalony stan granic pomiędzy działkami Nr 1317 i 1318 oraz 1319, niezgodny ze stanem prawnym, który sankcjonuje zaskarżona decyzja.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2004r. pozostają w zgodzie z obowiązującym prawem.

Z brzmienia przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) wynika, że po wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości i wykonaniu czynności nakazanych prawem – organ administracji wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości (art. 33 ust. 1) , jeżeli zainteresowani właściciel nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron, albo o umorzeniu postępowania (art. 34 ust. 2 w zw. z ust. 1), jeżeli nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1.

W przypadku decyzji o rozgraniczeniu, od strony zależy możliwość jej zakwestionowania poprzez żądanie przekazania sprawy sądowi w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (art. 33 ust. 3 ustawy), natomiast w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego, organ z urzędu przekazuje sprawę do rozpatrzenia sadowi (art. 34 ust. 2 ustawy).

W pierwszym przypadku, brak skutecznego żądania przekazania sprawy sądowi oznacza, że decyzja o rozgraniczeniu staje się ostateczna i prawomocna.

W obu natomiast przypadkach, przepisy ustawy nie przewidują możliwości kwestionowania wydanej decyzji w odwoławczym postępowaniu administracyjnym, bowiem kolejny etap postępowania zastrzeżony jest do kognicji sądu powszechnego.

W niniejszej sprawie Wójt Gminy decyzją z dnia [...] grudnia 1998r. orzekł o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego i o ustaleniu granic pomiędzy działkami położonymi w miejscowości W.: Nr 1317 (własność E. i J. T.) i Nr 1318 (własność P. L.) w dniu [...] października 1998r. przez geodetę inż. T. S.

Jak wynika z tej decyzji, jej podstawę materialnoprawną stanowił art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zaś granicę ustalono w oparciu o zebrane dowody, tj. zarys pomiarowy z 1964 r. przy uwzględnieniu punktów trwałych granicy. Na podstawie zarysu została sporządzona mapa ewidencyjna i rejestr gruntów wraz z obliczeniem powierzchni poszczególnych działek.

W oparciu o te dane wydano akty własności ziemi, na podstawie których założono księgi wieczyste. W tych okolicznościach , w ocenie organu – przebieg granic utrwalony przez geodetę w trakcie czynności przeprowadzonych w dniu 24 października 1998r., nie budził wątpliwości.

W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo skonstatowało, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 1998r. zapadła bez naruszenia art. 33 ust. 1 -3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Pogląd taki podziela również skład orzekający, bowiem przedmiotową decyzję wydano na podstawie zebranych dowodów. Jej wydanie poprzedziły czynności dokonane przez geodetę, o których mowa w art. 33 ust .2 ustawy. Wreszcie decyzja ta zawiera prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia żądania przekazania sprawy sądowi.

Wbrew stanowisku skarżącego, w dniu wydania decyzji rozgraniczeniowej nie istniał przepis nakazujący włączenia dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne został wprowadzony przez art. 16 pkt 16 ustawy z dnia 21 stycznia 2000r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 136) i obowiązuje od dnia 23 lutego 2000r. (por. art. 75).

Nie stanowiła przeszkody prawnej do wydania decyzji rozgraniczeniowej okoliczność, że małż. L. kwestionowali przebieg granicy utrwalony przez geodetę.

Jak wynika z pouczenia zawartego w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 1998r., organ prawidłowo poinformował o możliwości wniesienia żądania przekazania sprawy sądowi.

Mimo prawidłowego pouczenia – M. i P. L. wnieśli w dniu [...] grudnia 1998r. (data wpływu do Urzędu Gminy) odwołanie. Z treści odwołania skierowanego do Sejmiku Samorządowego i Samorządowego Kolegium Odwoławczego (oryginał odwołania w aktach [...] dołączonych przy piśmie z dnia [...].01.2005r.) wynika, że odwołujący się wnosili szczegółowe zbadanie sprawy, chylenie zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie postępowania na koszt gminy. Jednocześnie podnieśli, że nie są w stanie pokryć kosztów sądowych tej sprawy.

Z treści powyższego pisma, zwanego jednoznacznie odwołaniem nie wynika, aby wolą skarżących było żądanie przekazania sprawy sądowi.

Z akt administracyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] wynika, że Wójt Gminy pismem z dnia [...] grudnia 1998r. przekazał owo pismo do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które co do zasady jest organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 kpa.

Przedmiotowe odwołanie było rozpatrywane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które postanowieniem z dnia 11 stycznia 1999r. stwierdziło jego niedopuszczalność (art. 134 kpa), gdyż rozstrzyganie o prawidłowości kwestionowanej decyzji nie zostało poddane właściwości Kolegium, z uwagi na brzmienie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wyżej wymienione postanowienie, zawierające pouczenie o możliwości złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone m.in. M. i P. L. w dniu [...] stycznia 1999r. (potwierdzenie odbioru w aktach SKO Nr [...]).

Strony postępowania nie złożyły skargi sądowej, w związku z czym przedmiotowe postanowienie , kwalifikujące pismo M. i P. L., jako odwołanie jest ostateczne.

Nie może zatem skarżący w obecnym postępowaniu sądowym utrzymywać, że pismo z dnia [...] grudnia 1998r. w rzeczywistości stanowiło żądanie przekazania sprawy sądowi powszechnemu.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 65 kpa.

Z przepisu tego – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. wynikało, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2).

Skoro nie budzącym wątpliwości zamiarem strony było rozpatrzenie sprawy w ramach postępowania odwoławczego przez SKO, brak było podstaw do przekazania sprawy, w trybie art. 65 § 1 kpa. Poza tym wskazany przepis odnosi się do przekazania spawy organowi właściwemu. Tymczasem sądy nie są organami administracji publicznej.

Jedynie w sytuacji, gdyby z pisma M. i P. L. z dnia [...] grudnia 1998r. wynikało, że właściwym w sprawie jest sąd (zgodnie z ich wolą), to organ, do którego wniesiono podanie powinien był owo pismo (podanie) zwrócić wnoszącym z odpowiednim pouczeniem. Skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja, o której wyżej mowa, brak było przesłanek do ewentualnego zastosowania przez organ art. 66 § 3 kpa (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r.)

Ubocznie podnieść należy, że z dołączonego do skargi uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2000r., sygn. [...] (k.11-12) wynika, iż oprócz odwołania, o którym mowa wyżej – M. i J. L. złożyli ponadto odwołanie od decyzji Wójta gminy z dnia [...] grudnia 1998r., do Urzędu Rejonowego. W ocenie sądu "Pozwani nie dość, że wnieśli odwołanie bezpośrednio do niewłaściwego organu (...), to w dodatku nawet między wierszami nie da się wyczytać żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Pozwani po prostu wnoszą o rozpoznanie sprawy przez Urząd Rejonowy".

Z powyższego wynika, że M. i P. L. próbowali kwestionować decyzję Wójta Gminy poprzez wnoszenie odwołań do różnych organów administracji publicznej, mimo że byli prawidłowo pouczeni o treści art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Poprzez swoje działania, skutecznie zablokowali możliwość rozpatrzenia sprawy o rozgraniczenie przez sąd powszechny.

Nie można dopatrzyć się, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze (art. art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa). Analiza akt postępowania i uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2004r. prowadzi do wniosku, że dostosowano się do wymogów prawa wskazanych w skardze.

Trafnie Kolegium uznało, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 1989r. zapadła bez rażącego naruszenia prawa, co stanowiło negatywną przesłankę do jej wzruszenia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Również zarzutu nieważności nie można postawić decyzjom SKO z dnia [...] września i [...] czerwca 2004r.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).