Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 487/99
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2000-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ pod określonymi warunkami zameldowanie może nastąpić wyłącznie do lokalu mieszkalnego.

TEZY

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ pod określonymi warunkami zameldowanie może nastąpić wyłącznie do lokalu mieszkalnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi Barbary i Gracjana małżonków S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 lutego 1999 r.(...) w przedmiocie odmowy zameldowania - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. w sprawie odmowy zameldowania Barbary i Gracjana S. wraz z córką Joanną na pobyt stały w lokalu położonym w C. przy ul. L. 13 J.

W uzasadnieniu stwierdza się, że decyzją (...) wydaną 6 stycznia br. Kierownik Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta C. działając z upoważnienia Prezydenta, odmówił zameldowania rodziny S. w lokalu położonym w C. przy ul. L. nr 13 J.

Od powyższej decyzji odwalali się małżonkowie Barbara i Gracjan S., uzasadniając, że przedmiotowy lokal stanowi ich własność oraz spełnia wymogi lokalu mieszkalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych precyzuje w sposób jednoznaczny, że przy zameldowaniu osoby na pobyt czasowy ponad 2 miesiące lub pobyt stały, należy przedstawić uprawnienia do zameldowani w danym lokalu. W badanym przypadku przedmiotowy lokal znajduje się w pawilonie handlowo-usługowym położonym w C. przy ul. L. Nr 13 J. Miejscowy plan szczegółowy obszaru C.-T. zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej (...) z dnia 12 grudnia 1994 r. /Dz.Urz. Woj. C. nr 11 poz. 65 z 10 grudnia 1994 r./ przewiduje dla tego terenu funkcję określoną jako usługi handlu, rzemiosła i gastronomii. Wobec czego zagospodarowanego pomieszczenia w segmencie małżonków S., nie można uznać prawnie jako lokal mieszkalny, tym samym nie można dokonać zameldowania stron na pobyt stały lub czasowy. Fakt zamieszkiwania odwołujących się w ww. lokalu nie jest podstawą zobowiązującą organ meldunkowy do wykonania czynności materialno-technicznej jaką są wpisy o zameldowaniu osób w dowodach osobistych.

W takiej sytuacji strona odwołująca się powinna dokonać zmiany sposobu użytkowania lokalu. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./:

1. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu,

2. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:

a/ przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne,

b/ podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zameldowanie w przedmiotowym lokalu będzie możliwe dopiero po uzyskaniu pozwolenia o którym mowa w art. 71 ust. 1 wyżej powołanym, zezwalającego na przeznaczenie pomieszczeń na cele mieszkalne. Strona takiego pozwolenia nie przedłożyła. Wobec powyższego Kolegium Odwoławcze uznało, że ustalenia organu 1 instancji są prawidłowe, a zaskarżona decyzja zgodna z prawem.

Od tej decyzji Barbara i Gracjan S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucają:

1/ naruszenie przepisów prawa formalnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, a w szczególności art. 7-8, art. 11, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 oraz art. 107 par. 3 Kpa /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o NSA/.

2/ Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 2 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ poprzez pominięcie przy wydawaniu decyzji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, m.in. faktu, iż przedmiotowe pomieszczenie w pełni spełnia warunki lokalu mieszkalnego i nie wymaga zmiany sposobu użytkowania przewidzianego w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, istnienie aneksu do projektu technicznego uzgodnionego z organami budowlanymi, potwierdzającego możliwość wykorzystania na cele mieszkaniowe pomieszczeń na poddaszu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ch. decyzją z dnia 24 lutego 1999 r. utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy, uzasadniając swoje stanowisko tym, iż strona odwołująca się powinna dokonać zmiany sposobu użytkowania lokalu, co unormowane jest w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ Rozpatrując sprawę organy obu instancji nie uwzględniły istotnych dla sprawy okoliczności, naruszając tym samym powyżej wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zarówno organ 1 jak i II instancji zlekceważył tytuł prawny względem gruntu na którym postawiony jest budynek, gdzie mieszczą się przedmiotowe pomieszczenia oraz zignorował prawo strony do samego lokalu mieszkalnego.

Nadto, wydając decyzję organ 1 instancji zupełnie nie zwrócił uwagi na fakt, iż po udzieleniu skarżącym pozwolenia na budowę segmentu pawilonu usługowo-handlowego, urząd Rejonowy w C. decyzją z dnia 23 stycznia 1996 r. postanowił wprowadzić zmiany w projekcie realizacji pawilonu, zezwalając na adaptację stropodachu na poddasze użytkowe. Wcześniej wykonany został projekt techniczny, którego treść uzgodniono z właściwymi organami budowlanymi. Na skutek tego powstały pomieszczenia socjalne z wszelkimi niezbędnymi instalacjami w pełni nadające się do zamieszkania. Tego faktu organy również nie wzięły pod uwagę. Obie niekorzystne dla skarżących decyzje nie zweryfikowały dostatecznie faktu sporządzenia odpowiedniego projektu technicznego koniecznego do wszczęcia prac adaptacyjnych, jak również aneksu do tego projektu. Aneks ten przewidywał istnienie pomieszczeń socjalnych tworzących segmentowi usługowo-handlowemu. Nadto projekt techniczny wraz z aneksem zatwierdził Urząd Rejonowy w C. wydając decyzję uzupełniającą (...) z dnia 23 stycznia 1996 r. Tym samym do zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń zbędna jest decyzja administracyjna organu nadzoru budowlanego w sytuacji, gdy plan techniczny budynku przewidujący pomieszczenia socjalne został już przez Urząd Miasta C. zatwierdzony. Niemożliwa jest również zmiana sposobu użytkowania lokalu, wskazana przez organ II instancji. Warunki przedmiotowych pomieszczeń położonych w C. przy ul. L. 13 J wykluczają możliwość zmiany sposobu ich użytkowania w świetle art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

W niniejszej sprawie zbędne są jakiekolwiek przeróbki lokalu, gdyż całkowicie nadaje się on do zamieszkania. Niepotrzebne są także zmiany charakteru lokalu ponieważ od początku prowadzenia prac adaptacyjnych znajdujące się tam pomieszczenia były dobudowywane w celu mieszkalnym /socjalnym/, co znalazło odzwierciedlenie w przychylnym stanowisku właściwych organów. Końcowym efektem prac adaptacyjnych jest w pełni przystosowane do zasiedlenia mieszkania, składające się z kuchni, łazienki i 2 pokoi. W trakcie budowy pomieszczeń dostosowano je również do warunków bezpieczeństwa pożarowego, warunków zdrowotnych czy higieniczno-sanitarnych.

O zasadności ww. stanowiła skarżących świadczy także wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r. II SA/Kr 337/96 Prawo Gospodarcze 1997 nr 7 str. 39/. "Zmiana rodzaju prowadzonej w obiekcie budowlanym działalności gospodarczej wymaga zezwolenia właściwego organu tylko wtedy, gdy wiąże się ze zmianą warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego, powodziowego lub pracy, warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych lub ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń." Dla potwierdzenia warunków umożliwiających wykorzystanie lokalu położonego w C. przy ul. L. 13 J na cele mieszkaniowe można przeprowadzić wizję lokalną przedmiotowych pomieszczeń. Na podstawie powyższych wywodów skarżący uważają iż, spełniają warunki przewidziane w art. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./, gdyż posiadają tytuł uprawniający ich do przebywania w przedmiotowym lokalu. Również pomieszczenia wskazane mają odpowiedni charakter.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie.

Rozpatrując złożoną skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się do zarzutów skargi, a także uzasadnienia decyzji i odpowiedzi na skargę należy powiedzieć, że dominuje w nich głównie problematyka z zakresu prawa budowlanego.

Tymczasem przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie kwestii meldunkowej. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ pod określonymi warunkami zameldowanie może nastąpić wyłącznie do lokalu mieszkalnego.

Ocena materiału dowodowego w sprawie należy do organów administracji i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności.

Skarżący nie posiadają w rozumieniu przepisów prawa lokalu mieszkalnego a więc nie można dokonać materialno-technicznej czynności zameldowania.

Jedynym wyjściem z sytuacji jest przez organ zmiana sposobu użytkowania lokalu określona przez prawo budowlane, na co prawidłowo wskazał organ administracji.

W sytuacji występującej w sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i skargę od niej oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.