Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 487/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości uchylił częściowo w zakresie ustalenia liczby punktów uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] i ustalił, że W. K. uzyskał podczas egzaminu konkursowego przeprowadzonego [...] lipca 2006 r. łącznie 187 punktów oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W. K. w dniu [...] lipca 2006 r. przystąpił do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską przed Komisją Egzaminacyjną działającą na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] /dalej zwaną Komisją Egzaminacyjną/.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Komisja Egzaminacyjna ustaliła wynik egzaminu konkursowego W. K. na 186 punktów i powołując się na przepis art. 339 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm., zwanej dalej ustawa r.pr./ uznała, że uzyskana liczba punktów jest mniejsza niż wymagana, a zatem W. K. nie uzyskał pozytywnego wyniku egzaminu.

W. K. wniósł odwołanie od powyższej uchwały wnosząc o jej uchylenie i ponowną ocenę prawidłowości odpowiedzi na pytania 38, 58, 121, 173, 198, 202 i 249 oraz ponowne ustalenie wyniku złożonego egzaminu w szczególności poprzez zaliczenie punktów za wskazane pytania. Wnosił ponadto o unieważnienie pytań 56, 188 i 209 jako sformułowanych niejasno.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podnosił, że:

udzielona przez niego odpowiedź A na pytania nr 38 była prawidłowa, choć w kluczu testu wskazana była odpowiedź C;

udzielona przez niego odpowiedź A na pytanie 63 prawidłowa była, a w kluczu wskazana była odpowiedź C;

udzielona przez niego odpowiedź B na pytanie 109 była prawidłowa, bowiem choć w kluczu wskazana była odpowiedź C, wszystkie wskazane w teście odpowiedzi były prawidłowe;

udzielona przez niego odpowiedź A na pytanie 118 była prawidłowa, bowiem choć w kluczu zaznaczona była jako prawidłowa odpowiedź B, to w rzeczywistości obie odpowiedzi A i B były prawidłowe;

udzielona przez niego odpowiedź B na pytanie 191 była prawidłowa, bowiem choć w kluczu zaznaczona była jako prawidłowa odpowiedź A, to w rzeczywistości obie odpowiedzi A i B były prawidłowe;

udzielona przez niego odpowiedź A na pytanie 198 była jedynie prawidłowa, choć w kluczu wskazano, jako prawidłową odpowiedź B;

udzielona przez niego odpowiedź A na pytanie 202 była prawidłowa, bowiem choć w kluczu wskazano jako prawidłową odpowiedź C, to w rzeczywistości obie odpowiedzi A i C były prawidłowe;

udzielona przez niego odpowiedź B na pytanie 249 była prawidłowa, bowiem, choć w kluczu wskazano odpowiedź C, to w rzeczywistości prawidłowe były dwie odpowiedzi B i C;

Skarżący wnosił także o unieważnienie pytań 56, 188 i 209, gdyż w jego ocenie żadna ze wskazanych w teście odpowiedzi nie była poprawna.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] uchylił częściowo w zakresie ustalenia liczby punktów uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] i ustalił, że W. K. uzyskał podczas egzaminu konkursowego przeprowadzonego [...] lipca 2006 r. łącznie 187 punktów oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. Jako podstawę prawną decyzji Minister wskazał art.138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 3310 ust.2 ustawy r.pr. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, że egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164 ze zm.). Minister uznał ponadto, iż z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej. Również uchwała Komisji podjęta została - jak wskazał organ - zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Przechodząc do merytorycznej oceny odwołania Minister Sprawiedliwości dokonał analizy zarzutów podniesionych przez W. K. dotyczących poszczególnych pytań testowych.

Minister ustosunkował się szczegółowo do zarzutów dotyczących pytań nr: 63, 109, 118, 191, 198, 202 i 249. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał jego podstawę prawną jak i powołał stosowne komentarze do kodeksów. Organ uznał, iż zarzuty skarżącego co do wskazanych pytań są bezzasadne. Co do pytań 56, 188 i 209 organ nie zgodził się z zarzutem, iż są one sformułowane niejasno lub nie posiadają prawidłowej odpowiedzi i powołując się na przepisy dotyczące poruszanych w pytaniach zagadnień i komentarze do ustaw wykazał, że wskazane w kluczu odpowiedzi na kwestionowane pytania są jedynie prawidłowe, zaś zarzuty skarżącego nieuzasadnione.

Organ uznał, iż odnośnie pytania nr 38 rzeczywiście pojawiają się wątpliwości, czy jedyną poprawną odpowiedzią jest odpowiedź "C". W tej sytuacji Minister uznał, iż zasadnym jest zaliczenie jako prawidłowej odpowiedzi "A" udzielonej przez odwołującego się, co skutkowało uznaniem, iż uzyskał on z egzaminu konkursowego jeden dodatkowy punkt. Biorąc pod uwagę przedstawione stanowisko organ uznał, iż należy ustalić, że skarżący uzyskał łącznie 187 punktów, zatem wobec wymaganych 190 punktów, wynik egzaminu jest negatywny.

W. K. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Ministra wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie art. 33 ust. 3 w związku z art.339 ust.1 oraz ust.3 ustawy o r.pr. poprzez uznanie 7 udzielonych przez skarżącego poprawnych odpowiedzi za błędne /dotyczące pytań nr 63, 109, 118, 191, 198, 202 i 249/ oraz uznanie 3 pytań zakwestionowanych przez skarżącego jako niejasnych /nr 56, 188 i 209/ za sformułowane poprawnie. Zarzucał także naruszenie art.7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieustosunkowanie się do wszystkich postawionych zarzutów i nieprawidłowej interpretacji zarówno skarżonych pytań testu jak i odpowiedzi.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu. Wskazał ponadto, że za prawidłową uznać należy taką odpowiedź, która znajduje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa, niezależnie od tego czy jest to odpowiedź wskazana w kluczu jako poprawna, bowiem kandydat zdaje egzamin z poziomu wiedzy, a nie ze znajomości klucza odpowiedzi. Wszelkie wątpliwości w odniesieniu do wadliwie sformułowanych pytań powinny być rozstrzygane na korzyść zdających, co znalazło wyraz w apelu Ministra Sprawiedliwości do Komisji Egzaminacyjnych z grudnia 2005 r. Zgodnie z ustawą pytania powinny być tak opracowane, aby tylko jedna odpowiedź była poprawna, tymczasem test wymogu tego nie spełniał i do zdającego należało wybranie odpowiedzi najbardziej poprawnej, czy opisującej zasadę, a nie wyjątek od zasady. Zarzucił także przewlekłość postępowania i wskazał, że odwołanie złożone [...] lipca zostało rozpoznane dopiero [...] listopada 2006 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe merytoryczne stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do pytań nr 63, 109, 118, 191, 198, 202 i 249 i wskazał, że prawidłowa była tylko jedna odpowiedź na każde z nich, zaś odpowiedź wskazana w kluczu na pytania nr 56, 188 i 209 - była właściwa. Podkreślił, że nietrafny jest zarzut naruszenia art.7 k.p.a., gdyż organ szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji tok swego rozumowania, poczynione ustalenia i przepisy, na których się oparł. Organ wyjaśnił, że zwłoka w rozpoznaniu odwołania skarżącego spowodowana była wielką ilością odwołań, które wpłynęły w krótkim okresie czasu.

W piśmie z [...] kwietnia 2006 r. skarżący odnosząc się do stanowiska Ministra wyrażonego w odpowiedzi na skargę co do pytań nr 191 i 198 podniósł, że nie zawsze w teście pytano o zasady, bowiem w pytaniach nr .46 i 113 za poprawne uznawano odpowiedzi odnoszące się do wyjątków, a odpowiedzi będące zasadami uznawano za błędne. Minister nie ustosunkował się też, do poglądu, iż wątpliwości należało interpretować na korzyść skarżącego. Samo wskazanie toku rozumowania Ministra w uzasadnieniu decyzji nie jest wystarczające, bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno opierać się na wnikliwej analizie piśmiennictwa związanego z każdym pytaniem, a także ewentualnego zwrócenia się do biegłych ekspertów. Urzędnik ministerstwa nie powinien opierać się na własnych osądach, a istnienie rozbieżności w literaturze, czy opiniach biegłych powinny być rozstrzygane na korzyść kandydata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana p.p.s.a./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana w ten sposób skarga W. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2006 r. nie narusza przepisów prawa.

Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie związane z ustaleniem wyniku egzaminu konkursowego w ocenie Sądu jest postępowaniem administracyjnym, a orzeczenie Ministra wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania kandydata od uchwały Komisji Egzaminacyjnej jest decyzją administracyjną. Za stanowiskiem takim przemawiają następujące uregulowania ustawowe:

1/ egzamin konkursowy na aplikację radcowską regulują przepisy art. 331 - 3310 ustawy r.pr.

2/ zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy r.pr. egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych,

3/ zgodnie z art. 331 ust. 2 ustawy r.pr. Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej.

4/ zgodnie z art. 3310 ust. 1 ustawy r.pr. po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja egzaminacyjna ustala wynik kandydata w drodze uchwały i ogłasza wyniki egzaminu konkursowego.

5/ zgodnie z art. 3310 ust. 2 ustawy r.pr. od uchwały komisji egzaminacyjnej służy kandydatowi odwołanie, dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości.

Z powyższych przepisów wynika, iż komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych są organami I instancji, którym zostało zlecone wykonywanie czynności związanych z ustaleniem wyniku egzaminu. Ustalenie wyniku egzaminu następuje poprzez wydanie uchwały, która ma charakter decyzji administracyjnej, albowiem jest aktem o charakterze indywidualnym, władczym i jednostronnym, pozwalającym postępowanie konkursowe traktować, jako indywidualną sprawę administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. O indywidualnym charakterze sprawy (ustalenie wyniku egzaminu) świadczy, iż dotyczy ona imiennie wymienionego podmiotu (skarżącego) oraz jego konkretnych praw (od ustalonego wyniku egzaminu zależy jego pozycja jako osoby mającej prawo ubiegania się o wpis na listę aplikantów). Przedmiotowa uchwała zawiera także wszystkie niezbędne składniki decyzji.

Należy podkreślić, iż postępowanie egzaminacyjne jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie wpisu na listę aplikantów radcowskich. Wpis na listę aplikantów radcowskich wymaga złożenia oddzielnego wniosku i podjęcia uchwały w tym zakresie przez okręgową izbę radców prawnych zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy r.pr., a pozytywny wynik egzaminu konkursowego jest tylko jedną z przesłanek wpisu na listę aplikantów radcowskich. W tej sytuacji należy uznać, że postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na możliwość wszczęcia kolejnego, odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich.

Mając powyższe na względzie przyjąć należy, iż odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 k.p.a., a orzeczenie Ministra zasadnie ma formę decyzji II instancji.

Skoro, jak wykazano wyżej postępowanie egzaminacyjne jest postępowaniem administracyjnym, a orzeczenie Ministra jest decyzją II instancji, to jej wydanie musi być poprzedzone ponownym zbadaniem sprawy administracyjnej zgodnie z wymogami k.p.a. Tą sprawą administracyjną jest ustalenie wyniku egzaminu, a ponowne jej zbadanie nie oznacza oczywiście ponownego przeprowadzenia egzaminu, lecz jedynie kontrolę prawidłowości określonego przez Komisję wyniku egzaminu.

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skarżącego Sąd stoi na stanowisku, że w zakresie jego kognicji, jako sądu administracyjnego, mieści się ocena prawidłowości dokonanej przez Ministra Sprawiedliwości oceny pytań testowych w kontekście zasadności i poprawności udzielonych przez skarżącego odpowiedzi na te pytania. Tylko takie stanowisko umożliwia rzetelną i pełną ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Zatem, sąd administracyjny, choć oczywiście nie jest powołany do ponownego sprawdzania testu egzaminacyjnego, jest zobligowany do skontrolowania, czy Minister, w świetle wymogów stawianych przez kpa, należycie odniósł się do zarzutów merytorycznych sformułowanych w odwołaniu przez stronę skarżącą w zakresie poszczególnych pytań testowych, gdyż tego właśnie wymaga kontrola legalności decyzji Ministra.

Należy przypomnieć, że w myśl przepisu art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, zaś kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź.

Skarżący W. K. zarzucił w skardze, że Minister w decyzji nieprawidłowo ustalił wynik jej egzaminu konkursowego, z uwagi na niewłaściwą ocenę odpowiedzi udzielonych na pytania nr: 63, 109, 118, 191, 198, 202 i 249, która to ocena zdaniem skarżącego została dokonana z naruszeniem przepisów, na gruncie których sformułowane zostały pytania.

Stanowisko skarżącego jest nieuzasadnione. Istotę testu wyboru, który zawiera wynikającą z ustawy informację, że tylko jedna z trzech odpowiedzi jest poprawna, stanowi okoliczność, że wszystkie proponowane do wyboru odpowiedzi mają cechy prawdopodobieństwa albo też są w części poprawne. Do zdającego, który wie, że tylko jedna odpowiedź jest poprawna, należy wybór jednej odpowiedzi najlepszej, zarazem najbardziej oczywistej i najpełniejszej. Nie jest rzeczą zdającego rozważanie, bez specjalnego polecenia w pytaniu testowym, sytuacji wyjątkowych /jak to uczynił skarżący w pytaniu 191 dotyczących wpływu wniesienia odwołania na wstrzymanie wykonalności decyzji/ ani sytuacji szczególnych /jak to uczynił skarżący przy pytaniu 198, gdzie rozważał członkostwo w stowarzyszeniu na mocy ustaw szczególnych/ ani sytuacji marginalnych /jak przy pytaniu 202 dotyczącym stosowania przepisów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji/. Test ze swej istoty nie pozwala na przedstawienie pełnej wiedzy kandydata, co do całokształtu zagadnień, których dotyczą pytania, nie pozwala na wskazanie sytuacji wyjątkowych i odstępstw od reguł, nie daje pola na polemikę, dyskusję czy przedstawienie wątpliwości, które przecież niejednokrotnie istnieją. Kandydat przystępujący do egzaminu testowego te reguły zna i powinien je stosować przy rozwiązywaniu testu. Zważywszy powyższe stanowisko Ministra odnośnie oceny udzielonych przez skarżącego odpowiedzi na pytania 63, 109, 118, 191, 198, 202 i 249 jest w ocenie Sądu merytorycznie prawidłowe. Stanowisko to zostało dogłębnie i szczegółowo uzasadnione, zgodnie z wymogami art.107 § 1 k.p.a., zatem nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Gdy chodzi o pytania nr 56, 188 i 209 sformułowane zdaniem skarżącego niejasno, Sąd uznał ten zarzut za nieuzasadniony. Treść pytań jest jednoznaczna, zaś należyta znajomość zagadnień, których dotyczą, pozwala na wybór jednej poprawnej odpowiedzi. Jak już wskazano wyżej wyciągnięta przed nawias informacja, że tylko jedna odpowiedź jest poprawna, pozwala na stosunkowo łatwy wybór trafnej odpowiedzi. Wybór ten może zostać dokonany zarówno przez eliminację odpowiedzi oczywiście wadliwych jak i przez wskazanie odpowiedzi dobrej w zależności od tego, który sposób jest dla zdającego łatwiejszy. W przypadku pytania 56 poprawną odpowiedź pozwala więc ustalić zarówno wiedza, że własność nieruchomości i wierzytelności wchodzą w skład przedsiębiorstwa, jak i wiedza głębsza, że firma nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Podobnie, gdy chodzi o pytanie 188, przy założeniu, iż zdający wie, że koncesji udziela się w drodze decyzji, łatwo wybierze stosowną odpowiedź znając środek zaskarżania decyzji. Gdy chodzi o pytanie 209 wskazać należy, że wiedza zdającego, iż sąd administracyjny nie wstrzymuje wykonania decyzji z urzędu, pozwala na wyeliminowanie odpowiedzi oczywiście nieprawidłowych i co za tym idzie wybór jednej poprawnej. We wszystkich wskazanych przypadkach Minister uzasadnił szczegółowo swoje stanowisko, co do jednoznaczności pytań i wyboru właściwych odpowiedzi. Zarzuty, co do oceny pytań 56, 188 i 209 Sąd uznał więc za nieuzasadnione.

Oczywiście zasadne są wyrażone w piśmie z [...] kwietnia 2007 r. poglądy skarżącego, co do konieczności prawidłowego prowadzenia postępowania dowodowego. Wskazać jednak należy, że test egzaminacyjny na aplikację radcowską jest w swoim założeniu sprawdzianem podstawowej wiedzy prawniczej i jego sprawdzenie oraz ustalenie poprawności udzielonych odpowiedzi, co do zasady, nie wymaga pomocy biegłych. Przypomnieć należy, że testy przygotowują wysokiej klasy fachowcy, w Komisjach Egzaminacyjnych, zgodnie z art. 335 ustawy o r.pr., zasiadają doświadczeni prawnicy, zaś organem II instancji jest Minister Sprawiedliwości, nie zaś jego urzędnicy, jak to sugeruje skarżący. Wszystkie te okoliczności powodują, że zakres podstawowej wiedzy prawniczej potrzebny do rozwiązania testów jest dostępny dla członków wskazanych organów. Nie wyklucza to w sytuacjach wyjątkowych możliwości skorzystania ze środków dowodowych przewidzianych przez kpa. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej, taka konieczność nie zachodziła, a Minister wystarczająco wnikliwie zbadał prawidłowość udzielonych przez skarżącego odpowiedzi oraz uzasadnił, dlaczego uznał je za nieprawidłowe i skutkujące negatywnym wynikiem egzaminu.

Zasadne są zarzuty skarżącego dotyczące przewlekłości postępowania administracyjnego. Budzi też poważne zastrzeżenia okoliczność, że skarga złożona [...] grudnia 2006 r. została przekazana Sądowi dopiero [...] marca 2007 r. Te naruszenia przepisów postępowania nie miały jednak wpływu na wynik sprawy.

Zważywszy powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.