Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 48/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Artur Kuś (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w zakresie ustalenia tytułu prawnego do lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z. R. w piśmie z 15 grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej: "Minister") w przedmiocie ustalenia tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] m. [...] we [...] i "wydania decyzji deklaratoryjnej na wniosek uprawnionego, jaki skarżący wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy we [...], ponawiając go we wnoszonych do wojewody ministra zażaleniach i odwołaniach".

Skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia rażącej bezczynności że strony Ministra w niniejszej sprawnie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że domagał się od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we [...], aby ustalił tytuł prawny do lokalu przy ul. [...] m. [...] we [...], gdyż jest on niezbędny skarżącemu, aby otrzymać dodatek mieszkaniowy. Dodał, że żaden przepis prawa nie normuje, do którego organu administracji publicznej należy wnosić takie podanie oraz nie zobowiązuje do tego, aby w sposób urzędowy udowadniać ten stan prawny poprzez stosowne zaświadczenie ze strony właściwego organu administracji publicznej. Skarżący domagał się także od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we [...], aby pozbawił go statusu bezrobotnego na wniosek i wydał dokument urzędowy potwierdzający ten fakt.

Zdaniem skarżącego oba rozstrzygnięcia w ww. sprawach podlegają kontroli instancyjnej (odwołanie do Wojewody [...]). Zarzucił, że Minister swymi postanowieniami naruszył prawo i to w sposób rażący, gdyż postanowienia wszystkich instancji nie tylko mogą, ale i powinny być poddane kontroli nadzwyczajnej, bowiem naruszają bezpieczeństwo oraz porządek prawny demokratycznego państwa prawa.

Dalej wskazał, że pismem z 23 października 2020 r. oraz innymi pismami kierowanym do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy wnoszonymi od sierpnia 2020 r. domagał się pozbawienia statusu bezrobotnego na wniosek, w celu rozliczenia rejestracji do której doszło w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] w dniu [...] czerwca 1997 r. i wydania deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej, jak to normuje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 33 ust. 4 pkt 6 w zw. z art 9 ust. 1 pkt 14 a oraz art 104 k.p.a. i art 97 § 2 kodeks pracy.

Wnioski te skarżący uzasadniał tym, że decyzja taka jest skarżącemu niezbędna do celów emerytalnych w celu uzyskania z ZUS świadczenia przedemerytalnego. Domagał się też, aby urząd rozliczając skarżącego w decyzji z dokonanej w dniu [...] czerwca 1997 r rejestracji w P.U.P. we [...] dodatkowo potwierdził ten fakt w formie urzędowego potwierdzenia dokonanego w legitymacji ubezpieczeniowej skarżącego w części dotyczącej poświadczeń o okresach zatrudnienia i wysokości zarobków ubezpieczonego. Ponadto żądał, aby Urząd Pracy we [...] odnotował w decyzji informację do przyznania przez ZUS tego świadczenia. Skarżący domagał się potwierdzenia w decyzji, że:

a) został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] w dniu [...] czerwca 1997 r.;

b) pomiędzy datą 31 maja 1997 r. - datą rozwiązania stosunku pracy z zakładem pracy "[...]" Sp. z o.o., we [...], a datą 3 czerwca 1997 r. kiedy to doszło do rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] nie minęło ustawowe 30 dni;

c) w okresie od dnia 11 czerwca 1997 r. do 10 grudnia 1997 r. oraz od 26 lipca 2002 r. do 25 stycznia 2003 r. pobierał dwukrotnie przez pełne 180 dni zasiłek dla bezrobotnego z Powiatowego Urzędu Pracy;

d) w dniach pobierania zasiłku dla bezrobotnego z Powiatowego Urzędu Pracy we [...] nie odmówił bez nieuzasadnionej przyczyny przyjęcia zatrudnienia;

e) pozbawienie statusu bezrobotnego i wyrejestrowanie z ewidencji w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] nastąpiło na wniosek skarżącego z datą wydania decyzji.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności postanowień Ministra oraz poprzedzających je postanowień Wojewody i postanowień Powiatowego Urzędu Pracy we [...], gdyż, jego zdaniem, potwierdzają nieprawdę. Skarżący wskazał, że bezczynność organu jest rażąca, bowiem pozbawia skarżącego dochodów i środków do życia. Domaga się wydania decyzji deklaratoryjnej, jaką organ wydaje na wniosek strony. Kodeks Pracy pozwala, aby dokument, jakim jest świadectwo pracy oraz inne dokumenty związane ze stosunkiem pracy zawierały dodatkowe informacje wynikające z przebiegu zatrudnienia. Okres rejestracji w PUP jest właśnie takim okresem związanym z zakończonym 30 mają 1997 r. stosunkiem pracy. Dotychczasowe decyzje organ wydawał z urzędu i były to decyzje "terminalne" oraz konstytutywne, a więc inne niż ta której domaga się skarżący.

2. W odpowiedzi na ww. skargę na bezczynność Minister wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że z akt sprawy wynika, że 17 czerwca 2020 r. do Powiatowego Urzędu Pracy we [...] wpłynął wniosek Z. R. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, że skarżący posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] m. [...] we [...].

W następstwie rozpoznania tego wniosku, postanowieniem z [...] czerwca

2020 r. Prezydent Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i na powyższe rozstrzygniecie wniosła zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Następnie pismem z 10 sierpnia 2020 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. W wyniku jego rozpoznania postanowieniem z [...] września 2020 r. Minister odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. Na powyższe postanowienie, skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. postanowienie zostało utrzymane w mocy.

W dniu 27 lipca 2020 r. Z. R. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...], pismo z [...] lipca 2020 r. zatytułowane "Wniosek". Strona podała, że domaga się wydania zaświadczenia o jakim mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. potwierdzającego fakty oraz stan prawny w nim wskazany.

Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Prezydenta Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ skarżący nie figuruje w ewidencji osób zarejestrowanych. Jednocześnie wydano zaświadczenie wskazujące wszystkie okresy rejestracji w urzędzie pracy ze wskazaniem okresów wypłat świadczeń przysługujących z tytułu bezrobocia (zaświadczenie z [...] lipca 2020 r.).

Pismem z 10 sierpnia 2020 r. Z. R. wystąpił o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. W wyniku rozpoznania ww. wniosku, postanowieniem z [...] września 2020 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. Na powyższe rozstrzygniecie, skarżący wniósł zażalenie do Ministra, który postanowieniem z [...] listopada 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postanowienie organu I instancji.

W dniu 6 lipca 2020 r. Z. R. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...], pismo z [...] lipca 2020 r. zatytułowane "Podanie". Strona wskazała, że domaga się wydania zaświadczenia o jakim mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. opartego o oświadczenie świadka, o jakim mowa w art. 75 § 2 k.p.a. potwierdzającego, że posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego we [...] przy ul. [...] m [...]. Strona wskazała, że zaświadczenie takie jest mu niezbędne dla uzyskania dodatku mieszkaniowego z MOPS we [...].

Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Prezydent Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Uzasadniając swoje stanowisko odniósł się m.in. postanowień ustawy z dnia 20. kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2020 r. poz. 1409, ze zm.) jako podstawy działania, a co za tym idzie prowadzonych ewidencji, gromadzonych danych i zasobów odnoszących się tylko do wąskiego i skonkretyzowanego obszaru strefy pomocy osobom bezrobotnym, zatrudnienia oraz rynku pracy. Organ stwierdził, że w jego zasobach nie znajdują się żądane przez Stronę informacje.

Pismem z 10 sierpnia 2020 r. Z. R. wystąpił o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. W wyniku rozpoznania ww. wniosku, postanowieniem z [...] września 2020 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r.

Na powyższe rozstrzygniecie, strona wniosła w ustawowym terminie, zażalenie do Ministra, który postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postanowienie organu I instancji.

Pismem z 7 grudnia 2020 r. złożonym w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej Strona wniosła o:

- stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra:

a) z [...] listopada 2020 r. znak [...],

b) z [...] listopada 2020 r. znak [...];

c) z [...] listopada 2020 r. znak [...];

- skargę "na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie ustalenia tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] m. [...] we [...] na wniosek uprawnionego, jaki wniosłem do Powiatowego Urzędu Pracy we [...] ponawiając go następnie we wnoszonych do wojewody i ministra zażaleniach i odwołaniach".

Niezależnie od powyższego pismem z 15 grudnia 2020 r. Z. R. wniósł do WSA w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we [...] skargę na postanowienia i bezczynność jak w ww. piśmie z 7 grudnia 2020 r.

Organ wskazał, że w wyniku rozpoznania ww. wniosków:

- postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Minister orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] listopada 2020 r. znak: [...];

- postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Minister orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] listopada 2020 r. znak: [...];

- postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Minister orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...];

- pismem z 18 stycznia 2021 r. znak: [...] poinformowano Z. R., że Minister nie jest właściwy do rozstrzygnięcia posiadania lub nieposiadania przez niego tytułu prawnego do lokalu, w związku z czym, organ nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości postępowania.

Ustosunkowując się do skargi Z. R. Minister wskazał, że wszelkie postępowania zainicjowane przez skarżącego i rozpatrywane przez ministra właściwego do spraw pracy, rozpatrywane są zgodnie z ustawowymi terminami. Powyższy fakt potwierdzają następujące okoliczności:

- 19 października 2020 r. do Ministra wypłynęło pismo z 8 października 2020 r. W wyniku jego rozpoznania:

a) postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] września 2020 r. znak: [...] i umorzeniu postanowienia Organu I instancji;

b) postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] września 2020 r. znak: [...] i umorzeniu postanowienia organu I instancji;

c) postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak: [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2020 r. znak: [...];

- w dniu 23 listopada 2020 r. do organu wypłynęło pismo strony z 8 października 2020 r. W wyniku jego rozpoznania:

a) postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Minister odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...];

b) postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Minister odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...].

Porównując daty wpływu ww. pism z datą wydania przez Ministra rozstrzygnięć organ stwierdził, że zachowany został termin rozpatrzenia sprawy, o którym mowa w art. 35 k.p.a.

Bezzasadny jest również zarzut nieustalenia przez Ministra tytułu prawnego do lokalu. Art. 7 pkt 2 k.p.a. wskazuje wprost, że organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: (...) w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie, co przesądza o konieczności określania organu odwoławczego odpowiednio do właściwości rzeczowej określanej stosownie do przepisów materialno-prawnych danego ministra, a więc ministra będącego w stanie w sposób kompetentny i merytoryczny ponownie rozpoznać sprawę w II instancji, gwarantując stronie podstawowe prawo do rzeczywistego, a nie jedynie formalnego, rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji.

Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W myśl art. 20 k.p.a. właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Przy ustalaniu właściwości rzeczowej ministrów należy uwzględnić definicję ujętą w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. na podstawie którego za "ministrów" rozumie się Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a.

Na gruncie niniejszej sprawy Minister wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1220, ze zm.), dział "praca" obejmuje sprawy zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu. Działem tym, zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (Dz. U. poz. 1718), kieruje Minister Rozwoju, Pracy i Technologii.

Minister wskazał ponadto, że jedna z komórek organizacyjnych Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii odpowiada za prowadzenie spraw związanych z koordynowaniem przez ministra właściwego do spraw pracy działań publicznych służb zatrudnienia, w tym w szczególności zapewnienie jednolitości stosowania przepisów dotyczących statusu bezrobotnego, świadczeń z tego tytułu oraz zatrudnienia cudzoziemców poprzez udzielanie wyjaśnień organom zatrudnienia oraz innym podmiotom (§ 46 pkt 3 regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii, stanowiącego Załącznik do zarządzenia nr 5 Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie ustalenia regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii (Dz. Urz. Min. Rozwoju, Pracy i Technologii poz. 8), w tym, m.in. realizuje zadania dotyczące prowadzenia postępowań administracyjnych w zakresie statusu osoby bezrobotnej, świadczeń z tytułu bezrobocia (§ 46 pkt 4).

Wobec powyższego Minister nie jest właściwy do rozstrzygnięcia posiadania lub nieposiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu. Dodatkowo organ nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy Minister pozostawał w bezczynności w przedmiocie ustalenia tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] m. [...] we [...] i "wydania decyzji deklaratoryjnej na wniosek uprawnionego, jaki skarżący wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy we [...], ponawiając go we wnoszonych do wojewody ministra zażaleniach i odwołaniach".

2. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postacie - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona stosownym środkiem z art. 37 § 1 k.p.a. skierowanym do właściwego organu.

W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kompetencja sądu ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., ewentualnie zasadnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie.

W art. 12 § 1 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również zobowiązał do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - o czym mowa w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Stosownie natomiast do art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Zgodnie z art 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przewlekłe prowadzenie postępowania zaistnieje wówczas, gdy będzie można organowi skutecznie zarzucić niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie - zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością, wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu sprawy nie można bowiem abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Tym samym rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności sprawy. Obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. uzyskując odmienny znaczeniowo sens. Należy wyjaśnić, że bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie traw dłużej niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Należy wskazać, że pojęcie przewlekłości jest pojęciem nieco szerszym ponieważ przewlekłość to nie tylko długotrwała bezczynność, lecz również sytuacja, w której organ przykładowo mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W obu przypadkach skarga skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje (por. wyrok NSA z 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 631/20).

3. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można twierdzić, że Minister pozostawał w bezczynności w sprawie wskazanej przez skarżącego z kliku zasadniczych powodów.

Po pierwsze – aby organ (w tym przypadku Minister) pozostawał w bezczynności trzeba wykazać, że w danej sprawie administracyjnej obowiązujące przepisy prawa nakładają na dany organ obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Inaczej mówiąc, zbadać należy, czy dany organ ma umocowanie w przepisach prawa do wydania danego (żądanego) rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy organ nie ma umocowania do wydania decyzji (lub innego aktu), to nie można mówić o bezczynności (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1128/20).

Po drugie - z przedmiotowej sprawy wynika wniosek Skarżącego o "ustalenie tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] m. [...] we [...] i wydanie decyzji deklaratoryjnej na wniosek uprawnionego, jaki skarżący wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy we [...], ponawiając go we wnoszonych do wojewody ministra zażaleniach i odwołaniach". Podkreślić trzeba, że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego nie ma żadnych podstaw do takiego postępowania. Skarżący w skardze nie wskazał również na jakąkolwiek podstawę prawną takiego żądania. Zatem żądanie skarżącego nie mogło zostać uwzględnione, gdyż nie ma do tego konkretnej podstawy prawnej. Minister nie jest właściwy do rozstrzygnięcia problemu posiadania lub nieposiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu. Zatem Minister nie mógł dopuścić się bezczynności w przedmiotowej sprawie, gdyż nie miał kompetencji do jej rozstrzygania.

Po trzecie – pomimo powyższych zastrzeżeń wskazać trzeba, że postępowania zainicjowane przez skarżącego były faktycznie przedmiotem rozstrzygnięć Ministra, gdyż w dniu 19 października 2020 r. do organu wypłynęło pismo z 8 października 2020 r. a w wyniku jego rozpoznania:

- postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak: [...] Minister orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] września 2020 r. znak: [...] i umorzeniu postanowienia organu I instancji;

- postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak: [...] Minister orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] września 2020 r. znak: [...] i umorzeniu postanowienia organu I instancji;

- postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak: [...] Minister orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] września 2020 r. znak: [...];

Ponadto, w dniu 23 listopada 2020 r. do organu wypłynęło pismo skarżącego z 8 października 2020 r. W wyniku jego rozpoznania:

- postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Minister odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] października 2020 r. znak: [...];

- postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Minister odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] października 2020 r. znak: [...].

W ocenie Sądu, zasadnie wskazał zatem Minister na to, że porównując daty wpływu powyższych pism skarżącego (19 października 2020 r. i 23 listopada 2020 r.) z datą wydania przez Ministra rozstrzygnięć ([...] listopada 2020 r. i [...] grudnia 2020 r.) należy stwierdzić, że zachowany został termin rozpatrzenia sprawy administracyjnej, o którym mowa w art. 35 k.p.a.

5. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.