Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 868/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 13a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na rok zasiłkowy 2021/2022 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 października 2021 r., które wpłynęło do Wojewody Dolnośląskiego we Wrocławiu w dniu 12 października 2021 r., K. O. wniosła skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że w dniu 3 lutego 2021 r. strona złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we Wrocławiu (dalej: MOPS) wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: A. O. i K. O. na okres zasiłkowy 2021/2022 r. W związku z okolicznością zatrudnienia ojca dzieci na terenie Wielkiego Księstwa Luksemburga, wniosek strony został przekazany - w dniu 23 marca 2021 – na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407) Wojewodzie Dolnośląskiemu w celu ustalenia, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Następnie Wojewoda Dolnośląski podniósł, że w dniu 30 lipca 2021 r. została wydana informacja nr ZP-KŚ.7060.1.2800/13.ŚW.014148.2021 AJ, przyznająca świadczenie wychowawcze na dzieci: A. O. i K. O. na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r., w której organ zawarł jednocześnie wyjaśnienie, że informacja za okres od 1 września 2021 r. zostanie wydana po dostarczeniu dokumentu potwierdzającego sytuację zawodową wnioskodawczyni, od tej daty.

Dalej wyjaśnił, że skarżąca, w dniu 2 września 2021 r., złożyła – za pośrednictwem MOPS – kserokopię swojej umowy o pracę. W związku z powyższym, w dniu 21 września 2021 r. została wydana informacja nr ZP-KŚ.7060.2800/13.ŚW.018785.2021 AJ, którą przyznano świadczenie wychowawcze

na dzieci: A. O. i K. O. na okres od 1 września 2021 r. do 31 maja 2022 r.

Wskazując na powyższe Wojewoda Dolnośląski w podsumowaniu stwierdził, że skarga strony na bezczynność w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022 została wniesiona już po zakończeniu tego postępowania z wniosku strony o ustalenie prawa do tego świadczenia na wymieniony okres zasiłkowy, zaś zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Z ostrożności procesowej Wojewoda Dolnośląski wniósł także o oddalenie skargi, przedstawiając w tym zakresie dodatkową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Pojęcia bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.). Z zawartej w tym przepisie definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Zgodnie natomiast z art. 13a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407), przyznanie przez organ właściwy lub wojewodę świadczenia wychowawczego nie wymaga wydania decyzji, a następuje poprzez wydanie informacji o przyznaniu takiego świadczenia na profilu informacyjnym osoby ubiegającej się o świadczenie. Informacja taka ma charakter czynności materialno-technicznej, a jej nieodebranie przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia, nie wstrzymuje - stosownie do art. 13a pkt 3 ustawy - wypłaty tego świadczenia.

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 7 października 2021 r. strona wniosła skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022. Z akt sprawy wynika, że skarga ta wpłynęła do organu wpłynęła w dniu 12 października 2021 r. (prezentata z datą wpływu do organu). Tymczasem w dniach 30 lipca 2021 r. oraz 21 września 2021 r. Wojewoda Dolnośląski wydał informacje o przyznaniu stronie świadczenia wychowawczego na wymienione we wniosku dzieci w ten sposób, że w informacji z dnia 30 lipca 2021 r. nr ZP-KŚ.7060.1.2800/13.ŚW.014148.2021AJ, przyznał świadczenie wychowawcze na dzieci: A. O. i K. O. (po 500 zł miesięcznie na każde dziecko) na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r., a w informacji z dnia 21 września 2021 r. nr ZP-KŚ.7060.2800/13.ŚW.018785.2021AJ przyznał świadczenie wychowawcze na dzieci: A. O. i K. O. (po 500 zł miesięcznie na każde dziecko) na okres od 1 września 2021 r. do 31 maja 2022 r.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w okolicznościach faktycznych sprawy Wojewoda Dolnośląski ustalił, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r. Tak więc wydane w dniu 30 lipca 2021 r. i 21 września 2021 r. informacje - w sumie - przyznają stronie prawo do świadczenia wychowawczego w pełnej kwocie na wymienione we wniosku dzieci i obejmują cały okres za jaki mają w sprawie zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Informacja z dnia 30 lipca 2021 r. przyznaje stronie świadczenie wychowawcze na dzieci: A. O. i K. O. na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r, a informacja z dnia 21 września 2021 r. przyznaje świadczenie wychowawcze na dzieci: A. O. i K. O. na okres od 1 września 2021 r. do 31 maja 2022 r.

Trafnie akcentuje organ w odpowiedzi na skargę, że skarga strony w przedmiocie zarzucanej Wojewodzie Dolnośląskiemu bezczynności w sprawie dotyczącej ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na rok zasiłkowy 2021/2022 została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego przez ten organ.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.