Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1129/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki As.sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st.sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1999-2000 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego jako kosztów zastępstwa procesowego; III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ J.Małecki


UZASADNIENIE

M. N. od 1 kwietnia 1989r. prowadził działalność gospodarczą w T., ul. [...] w zakresie usług ślusarskich na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Na wniosek podatnika z dnia 29.03.1989r. urząd skarbowy, odrębnie za każdy rok podatkowy, wydawał decyzje ustalające wysokość stawki podatku dochodowego opłaconego w formie karty podatkowej. Pismem, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 1 marca 1999r., będącego urzędem skarbowym właściwym dla tego podatnika, podając swój NIP i miejsce zamieszkania poinformował on organ podatkowy, że z dniem 1 marca 1999r. rozpoczął działalność handlową w formie spółki cywilnej "A" z ojcem J. i będzie rozliczał się na zasadach ogólnych, oraz że na 1999r. zaprowadzi księgę przychodów i rozchodów. Była to działalność w zakresie: handel hurtowy, detaliczny, obwoźny artykułami spożywczymi, przemysłowymi wszelkich branż pochodzenia krajowego i zagranicznego, usługi ślusarskie, usługi budowlane, transport ciężarowy. W dniu 10 marca 1999r. złożono także do tegoż urzędu zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2, do którego jako załącznik dodano NIP-D, tj. informacje o wspólniku spółki, w którym M. N. wskazał wszystkie swoje dane osobowe, adres siedziby spółki w T., a także NIP. Mimo poinformowania tego samego urzędu skarbowego o podjęciu działalności gospodarczej, organ ten w dniu 15 marca 1999r. wydał decyzję ustalającą M. N. wysokość stawki podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej na rok 1999 z tytułu działalności w zakresie ślusarstwa.

M. N. składał do Urzędu Skarbowego informacje o tym, że rozlicza się na zasadach ogólnych i o tym, że prowadzi książkę przychodów i rozchodów także w roku 2000 (pismo z dnia 10 stycznia 2000r.), w roku 2001 (pismo bez daty, wpływ do urzędu skarbowego w dniu 17 stycznia 2001r.) oraz w roku 2002r. (pismo z dnia 15 stycznia 2002r.). We wszystkich tych pismach strona informowała, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą prowadzoną w formie spółki cywilnej, będzie rozliczać się na zasadach ogólnych. Mimo powyższych informacji organ podatkowy pierwszej instancji, odrębnie za każdy rok podatkowy na podstawie wniosku z 1989r. ustalał w drodze decyzji wysokość stawki karty podatkowej, nie odnosząc się do oświadczeń strony, co do prowadzenia także działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej i rozliczania się z niej na zasadach ogólnych. I tak: na rok 1999 ustalono wysokość stawki karty podatkowej w wysokości [...] zł miesięcznie, na rok 2000 w wysokości [...] zł miesięcznie, na rok 2001 w wysokości [...] zł miesięcznie, zaś na rok 2002 w wysokości [...] zł miesięcznie.

W wyniku kontroli przeprowadzonej u podatnika w listopadzie 2002r. postanowieniem z dnia 16.01.2003r. wszczęto postępowanie podatkowe w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalających za lata 1999-2002 podatek dochodowy w formie karty podatkowej, po czym decyzją z dnia 26 marca 2003r. Urząd Skarbowy stwierdził wygaśnięcie czterech decyzji ustalających M. N. wysokość miesięcznej stawki podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej, tj. decyzji Nr [...] z dnia 15.03.1999r., decyzji Nr [...] z dnia 22.02.2000r., decyzji Nr [...] z dnia 13.03.2001r. i decyzji Nr [...] z dnia 14.02.2002r. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że za lata 1999-2001 podatnik złożył roczne zeznania podatkowe (PIT-32 za rok 1999, PIT- 36 za rok 2000 i 2001), lecz nie podał informacji, że jednocześnie uzyskiwał przychody opodatkowane kartą podatkową. Utracił on zatem warunki do opodatkowania kartą podatkową. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, albowiem strona nie wniosła od niej odwołania.

W dniu 13 czerwca 2003r. postanowieniem Nr [...] wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie określenia M. N. właściwej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym za 1999r. w związku z wygaśnięciem decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za rok 1999. Postępowanie takie wszczęto także w odniesieniu do lat 2000, 2001 i 2002.

W listopadzie 2002r. M. N. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej także w spółce cywilnej.

Pełnomocnik podatnika wnioskiem z dnia 17 czerwca 2003r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowej za lata 1999 w kwocie [...] zł, 2000 w kwocie [...] zł i 2002 w kwocie [...] zł, mimo, że zaległości te nie zostały jeszcze przez organ podatkowy określone w stosownych decyzjach. Uzasadniając wniosek o umorzenie zaległości podatkowych strona podniosła, że informując w 1999r. organ podatkowy o rozpoczęciu działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, podając swój NIP oraz składając do urzędu skarbowego dokumenty związane z rejestracją nowo powstałej spółki cywilnej "A", działała w zaufaniu do organów państwa. W ocenie strony, to organ podatkowy powinien z powyższego wywnioskować, że składający zawiadomienie nie może być podatnikiem rozliczającym się na zasadzie karty podatkowej, a w konsekwencji tego nie wydawać po dacie zgłoszenia faktów decyzji o ustaleniu wysokości stawki podatku w formie karty podatkowej poczynając od 1999r. Wydając bowiem takie decyzje organ spowodował, że strona rozliczała się na zasadzie karty podatkowej z warsztatu ślusarskiego oraz na zasadach ogólnych ze spółki cywilnej. Działając w powyższy sposób organ dopuścił się, w ocenie strony, naruszenia art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, przyczyniając się do powstania zaległości podatkowej z odsetkami.

Niezależnie od powyższych okoliczności podatnik wskazał na pogarszający się od 2002r. stan zdrowia, hospitalizację oraz fakt pozostawania bez pracy, a co za tym idzie- brak środków do życia.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2003r. strona wniosła o zawieszenie postępowania podatkowego wszczętego na podstawie wniosku dotyczącego umorzenia zaległości podatkowej do czasu zakończenia postępowania podatkowego w sprawie określenia zaległości podatkowej M. N., zaś organ pierwszej instancji, uwzględniając ten wniosek, postanowieniem z dnia 4 września 2003r. zawiesił postępowanie w sprawie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata: 1999,2000 i 2002.

W dniu 26 listopada 2004r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał 4 decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego za lata:1999-2002 oraz wysokość odsetek za zwłokę od tych zaległości. I tak: decyzją Nr [...] określono M. N. wysokość zobowiązania podatkowego za 1999r. w kwocie [...] zł, decyzją Nr [...] wysokość zobowiązania podatkowego za 2000r. w kwocie [...] zł, decyzją Nr [...] wysokość zobowiązania podatkowego za 2001r. w kwocie [...] zł i decyzją Nr [...] wysokość zobowiązania podatkowego za 2002r. w kwocie [...] zł. Łączna wysokość odsetek za cztery powyższe lata, tj. 1999-2002 wyniosła jak wskazano we wniosku [...] zł. Decyzje te stały się ostateczne w administracyjnym toku instancji, gdyż nie wniesiono od nich odwołań.

W piśmie z dnia 20 grudnia 2004r. złożono do organu podatkowego pierwszej instancji wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, doprecyzowując wniosek przez jego rozszerzenie także o zaległości podatkowe za rok 2001. We wniosku tym raz jeszcze podniesiono, że strona kierując się zaufaniem do działań i decyzji organów administracji państwowej, prowadziła równolegle obie działalności i rozliczała się podatkowo odrębnie dla obu działalności. Nadto też podniesiono, że gdyby decyzji przyznającej stawkę karty podatkowej strona nie otrzymała, to rozliczałaby się tylko na zasadach ogólnych i dokumentowałaby koszty uzyskania przychodu z działalności usług ślusarskich.

W wyniku podjętego postępowania, w dniu 29 marca 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję Nr [...], w której odmówił M. N. umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata: 1999-2002 w łącznej wysokości [...] zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł. Uzasadniając zajęte stanowisko, organ podatkowy pierwszej instancji powołał się na treść art. 67§ 1 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż nie przemawia za jego zasadnością ani ważny interes strony, ani interes publiczny.

Od powyższego orzeczenia strona w dniu 11 kwietnia 2005r. (data stempla pocztowego) złożyła odwołanie, podnosząc zarzut obrazy przepisów art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej oraz zaniedbania ze strony urzędu skarbowego w zakresie aktualizacji danych podatnika.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 28 czerwca 2005r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, podnosząc argumenty zaprezentowane już w zaskarżonej decyzji, a mianowicie brak ważnego interesu strony oraz brak interesu publicznego w umorzeniu zaległości i odsetek. Nadto wskazano, że stan zdrowia oraz sytuacja finansowa podatnika ulegają stopniowej poprawie, co ma wpływ na możliwość uregulowania zaległości, przynajmniej jej części. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bowiem w jego przekonaniu organ ten zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy.

Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżając powyższą decyzję w całości, skarżący zarzucił jej:

– obrazę przepisów art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, polegającą na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zebraniu wszystkich dowodów, których zgromadzenie prowadziłoby do innych ustaleń;

– nieuwzględnienie zaniedbania urzędu skarbowego w zakresie aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym oraz dokonywania zmian w gromadzonych danych będących podstawą rejestracji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 marca 2005r., Nr [...] i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącego, po stronie urzędu skarbowego doszło do rażącego zaniedbania, polegającego na braku bieżącej aktualizacji danych identyfikujących podatnika przez okres niemal czterech lat. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 12 maja 2000r., sygn. akt III SA 957/99) wnoszący skargę zauważył nadto, że zasada państwa prawnego wyklucza możliwość obciążenia podatnika skutkami błędu spowodowanego przez pracownika urzędu skarbowego i w tej sytuacji wniosek o umorzenie zaległości podatkowej uzasadniony jest brakiem winy po stronie podatnika. Nadto skarżący podniósł, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej nie powinna być aktem łaski wobec podatnika, lecz aktem sprawiedliwości należnej podatnikowi w związku z niewłaściwym działaniem organu podatkowego.

W odpowiedzi na powyższą skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, a stanowisko swoje poparł argumentami zaprezentowanymi już w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art. 134 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w postępowaniu sądowo- administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonej decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest kontrola legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2005r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie odmowy umorzenia M. N. zaległości podatkowej za lata 1999-2002 wraz z odsetkami za zwłokę.

Zgodnie z art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2), natomiast bez umorzenia zaległości podatkowej możliwe jest umorzenie zaległych odsetek od tej zaległości.

"Ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny", to klauzule generalne, które w kontekście indywidualnej sprawy winny być poddane stosownej wykładni. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że "umorzenie zaległego podatku na podstawie art. 67§ 1 Ordynacji podatkowej uzasadnione jest ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym jedynie w takich wypadkach, gdy spowodowane zostały działaniem czynników niezależnych od sposobu postępowania podatnika" (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Lu 37599) "umorzenie zaległości podatkowych uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania (...)" (wyrok NSA z 3.02.2000r. I SA/Kr 983/99), "Stanowiąc w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej materialnoprawną podstawę umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę, ustawodawca upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając im ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również ocenę zakresu tego umorzenia. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes społeczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów" (Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Uchla, Dom Wydawniczy ABC, 2003r). Nadto należy zauważyć, że "uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej nie zwalnia sądu administracyjnego od obowiązku oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych w całości lub w części" (vide: wyrok SN z dnia 8 listopada 1996r., sygn. akt III RN 24/96, OSNAPIUS 1997, nr 11, poz.182).

Mając na uwadze ustalony prawidłowo w przedmiotowej sprawie stan faktyczny, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad wymienionych w art.67 § 1 oraz art.122 Ordynacji podatkowej.

Rozstrzygając o zasadności wniosku o umorzenie zaległości podatkowych skarżącego organy podatkowe nie wzięły pod uwagę, że w dniu 1 marca 1999r., przed terminem zakreślonym do zgłoszenia zmian, które eliminują opodatkowanie w formie karty podatkowej, skarżący poinformował właściwy urząd skarbowy o zaistnieniu istotnych zdarzeń tj. podjęciu działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, pod tym samym adresem, pod jakim wykonywał ślusarstwo, z której będzie rozliczał się na zasadach ogólnych. W informacji tej skarżący podał swój NIP i inne dane osobowe. Mimo tego, decyzją z dnia 15 marca 1999r. organ podatkowy pierwszej instancji ustalił skarżącemu wysokość stawki podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej. Sytuacja taka powtarzała się co roku, aż do roku 2002r. Za te wszystkie lata skarżący rozliczał się zgodnie z otrzymanymi decyzjami w formie karty podatkowej i na zasadach ogólnych z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej. Dopiero decyzją dnia 26 marca 2003r. Urząd Skarbowy na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne stwierdził wygaśnięcie czterech decyzji ustalających wysokość miesięcznej stawki podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za lata 1999-2002. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził zatem wygaśnięcie decyzji ustalających stawki karty podatkowej po blisko czterech latach od daty poinformowania go przez podatnika o okolicznościach tę formę opodatkowania wyłączających. W efekcie powyższego powstała zaległość z tytułu zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych określonego na zasadach ogólnych za wskazane powyżej lata podatkowe, a niezależnie od tego odsetki za zwłokę od zaistniałych zaległości podatkowych.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż powodem określenia zobowiązania podatkowego za lata 1999-2002 na zasadach ogólnych w wysokości wynikającej z 4 decyzji ostatecznych z dnia 26.11.2004r. było działanie organu podatkowego, ponieważ źródłem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych i wynikającego z niego zobowiązania podatkowego jest ustawa podatkowa oraz określone w niej działania osób, będących podatnikami, stanowiące zdarzenia, z którymi ustawa podatkowa wiąże określone skutki podatkowe. Podjęcie przez skarżącego działalności gospodarczej w 1999r. w spółce cywilnej "A" skutkowało wygaśnięciem jego prawa do opłacania zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej z tytułu działalności własnej w zakresie ślusarstwa i powstaniem obowiązku podatkowego od przychodów osiągniętych z całej działalności gospodarczej na zasadach ogólnych. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 1998r. Nr 144, poz. 930 ze zm), opodatkowanie w formie karty podatkowej jest możliwe wówczas, gdy podatnik spełni wszystkie określone w powyższym przepisie wymogi, w tym również gdy nie prowadzi, poza jednym z rodzajów działalności uprawniającej do opodatkowania w formie karty podatkowej, innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Utrata zaś prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej i zawiadomienie o tym właściwego organu podatkowego w terminie 7 dni od powstania zdarzeń, tę utratę powodujących, rodzi, poczynając od dnia, w którym utrata tych warunków nastąpiła, obowiązek zaprowadzenia ewidencji i płacenia ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnione są określone warunki, albo właściwej księgi - chyba że podatnik jest zwolniony od tego obowiązku - i płacenia podatku dochodowego na ogólnych zasadach (art.36 ust.1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 39 ustawy).

Dlatego też z powodu niedostrzeżenia przez organy podatkowe zawiadomienia podatnika z dnia 1 marca 1999r., nie ma podstaw do uznania braku obowiązku zapłaty przez niego zobowiązania podatkowego za lata 1999-2002 na ogólnych zasadach, które stało się zaległością podatkową, skoro taki obowiązek wynika z ustawy i podatnik go nie wykonał. Natomiast skutkiem powyższego zaniedbania organu podatkowego, które wbrew stanowisku organu odwoławczego należało dostrzec jest powstanie dolegliwości finansowej po stronie podatnika w postaci odsetek od zaległości podatkowej.

W ocenie Sądu podatnik, nie może ponosić ujemnych konsekwencji tego, że decyzje ustalające stawki karty podatkowej za lata 1999-2002 były wydawane mimo złożenia właściwemu organowi zawiadomienia z dnia 1.03.1999 i w latach następnych, a decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalających wysokość stawek podatku opłacanego w formie karty podatkowej została wydana z dużym opóźnieniem, powstałym w istocie z winy organu podatkowego.

Z wyżej przedstawionych powodów należało uznać, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżona skargą, w zakresie w jakim nie uwzględnia powyższych okoliczności narusza art.122 oraz art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Nakaz uwzględniania ważnego interesu podatnika, jak słusznie podnosi skarżący, oznacza dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie takich wartości, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, sprawność aparatu państwowego, czy korekta błędnych decyzji. Nadto poprzez zaniedbania organu podatkowego zachwiana została zasada zaufania do organów podatkowych, wyrażona w treści art. 121§1 Ordynacji podatkowej.

W zakresie zatem zasadności wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę sprawa wymaga ponownego rozważenia.

Z powyższych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w pkt I sentencji wyroku, zaś o kosztach na podstawie art. 206 wymienionej ustawy, uwzględniając, iż wpis od skargi w kwocie 1.127,- zł został pobrany wyłącznie od należności głównej, bez odsetek, a w tej części skargi nie uwzględniono.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku należało orzec na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ J. Małecki