Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 453/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła [...] w B. P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Koła [...]" w B. P.nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Koła [...] w B.P. do załatwienia wniosku S.P. z dnia 5 czerwca 2014 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Koła [...]w B. P. na rzecz S.P. 100 zł (sto złotych) kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skierowanej do Sądu skardze z dnia 13 lipca 2014 r. S. P. zarzucił [...] Koło nr [...] w B. (dalej także jako: Koło Łowieckie nr [...]) bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 5 czerwca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą bądź udostępnienie dokumentów dotyczących działalności Koła w roku gospodarczym 2009/2010. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał objętych wnioskiem informacji ani decyzji o odmowie ich udostępnienia. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o:

1. nakazanie organowi zobowiązanemu udzielenia informacji publicznej, zgodnie ze wskazanym wnioskiem;

2. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego;

3. uznanie, że zachowanie organu wyczerpuje przesłanki art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") i stanowi rażące naruszeniem prawa;

4. nałożenie na organ grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a.;

5. powiadomienie w formie postanowienia, wydanego na podstawie art. 155 P.p.s.a., organu zwierzchniego, to jest Zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego o uchybieniach organu.

W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie nr [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż nie pozostaje w bezczynności w sprawie niniejszej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że przy orzekaniu bierze pod uwagę z urzędu także i takie naruszenia prawa, które nie zostały objęte skargą (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie jest bezspornym, że we wniosku z dnia 5 czerwca 2014 r. skarżący, powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do Koła Łowieckiego nr [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą bądź udostępnienie dokumentów dotyczących działalności Koła w roku gospodarczym 2009/2010.

1. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2009/2010?

2. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej grubej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2009/2010?

3. Na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły szkody od zwierzyny dzikiej w roku gospodarczym 2009/2010?

4. W jakiej wysokości (sumarycznie) koło wypłaciło odszkodowania za szkody opisane powyżej w pkt. 3 wniosku – w poszczególnych dzierżawionych obwodach?

5. W jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie Koła Łowieckiego w roku gospodarczym 2009/2010?

6. Czy Koło Łowieckie korzystało w roku gospodarczym 2009/2010 z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości?

Poza sporem jest również, że wniosek ten został prawidłowo doręczony przez skarżącego Kołu Łowieckiemu nr [...] – w trybie doręczenia zastępczego. Wskazany wniosek skarżący przesłał na adres siedziby Koła Łowieckiego przesyłką poleconą o numerze [...]) w dniu 16 czerwca 2014 r. (k. 4 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SO/Lu 63/14). Przesyła pocztowa zawierająca ten wniosek, jak wynika z informacji powszechnie dostępnej na stronach internetowych Poczty Polskiej S.A., w związku z brakiem możliwości jej doręczenia została złożona w Urzędzie Pocztowym B., zaś jej adresat – czyli Koło Łowieckie było dwukrotnie zawiadamiane o tym fakcie oraz o możliwości podjęcia przesyłki – w dniach 20 czerwca 2014 r. oraz 1 lipca 2014 r. Wobec nieodebrania przedmiotowej przesyłki w terminie zwrócono ją skarżącemu jako nadawcy w dniu 7 lipca 2014 r. (http://emonitoring.poczta-polska.pl/?numer=%[...]).

W tej sytuacji należy uznać, że Koło Łowieckie było obowiązane do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 czerwca 2014 r. w sposób określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że koła łowieckie stanowią wspomniane wyżej "inne podmioty wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a tym samym ciąży na nich ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, będących w ich posiadaniu (ust. 3). Koła łowieckie wykonują bowiem zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.). Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa na terenie dzierżawionego obwodu, to jest obowiązek prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Nadto koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, albowiem sporządzane przez nie roczne plany łowieckie, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2013 r., I OZ 1155/13, CBOSA).

Dokonując natomiast oceny charakteru żądanych w niniejszej sprawie informacji Sąd doszedł do wniosku, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Skarżący domagał się bowiem od Koła Łowieckiego udzielenia szeregu informacji dotyczących elementu publicznoprawnej działalności tego podmiotu, jakim jest prowadzenie gospodarki łowieckiej w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226), w tym informacji dotyczących dysponowania jego majątkiem. Informacją publiczną jest zaś każdorazowo w szczególności informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i "f" u.d.i.p.).

Skoro w świetle powyższych ustaleń należy uznać, że będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek z dnia 5 czerwca 2014 r. podlegał rozpatrzeniu przez Koło Łowieckie w trybie określonym w przepisach u.d.i.p., wymaga wyjaśnienia, że bezczynność na gruncie tej ustawy zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie odpowiadającej decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, podniesiony przeciwko Kołu Łowieckiemu nr [...] zarzut bezczynności w niniejszej sprawie nie był pozbawiony podstaw. Poza sporem bowiem pozostaje, jak wskazano wyżej, że skarżący w dniu 6 lipca 2014 r. skutecznie – w trybie przepisów dotyczących fikcji doręczenia – doręczył przedmiotowy wniosek Kołu Łowieckiemu. Wobec publicznego charakteru objętych tym wnioskiem informacji, winien on – co do zasady – zostać załatwiony zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Koło Łowieckie nie załatwiło tego żądania z zachowaniem powyższego terminu, co oznacza, że po jego upływie pozostawało w niniejszej sprawie bezczynne. Jednocześnie jednak nie może budzić wątpliwości, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek została udzielona skarżącemu w piśmie z dnia 14 października 2014 r. (k. 22 akt sądowych).

Powyższe oznacza, że postępowanie sądowe w zakresie, w jakim dotyczyło zobowiązania Koła Łowieckiego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 czerwca 2013 r., podlegało umorzeniu we wskazanej części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Koło Łowieckie uchyliło swą bezczynność już po wniesieniu skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie, co oznacza, że wszczęte na skutek wniesienia skargi postępowanie sądowe – w opisanym zakresie – stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63).

Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., stwierdził również, że bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, a zwłaszcza fakt, że wniosek z dnia 5 czerwca 2014 r. został doręczony Kołu Łowieckiemu w trybie doręczenia zastępczego, przy przyjęciu fikcji doręczenia. Oznacza to, że pomimo zaistnienia prawnego skutku doręczenia tego wniosku, nie można uznać, że Koło celowo uchylało się od udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w tym wniosku, skoro nie znało ich treści. Niekwestionowanym jest również, że po złożeniu przez S. P. skargi na bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie, podmiot ten udzielił skarżącemu odpowiedzi na wskazane w powyższym wniosku pytania.

W tej sytuacji zasadnym było również zasądzenie na rzecz skarżącego od Koła Łowieckiego zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.

Jednocześnie Sąd, mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w pozostałej części. Wobec braku stwierdzenia rażącego charakteru naruszenia prawa w niniejszej sprawie nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie Kołu Łowieckiemu grzywny w oparciu o art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Z tych powodów brak było również podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 P.p.s.a.

Z tych względów skarga w pozostałym zakresie, to jest w części objętej żądaniami zawartymi w punktach 3, 4 i 5 (karta 3 akt sądowych), podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako bezzasadna.