Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 638/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i § 3, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy Osiek na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 204/09 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Gminy Osiek na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r., nr[...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 204/09, odmówił Gminie Osiek wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Sąd wskazał, że skarżąca Gmina w żaden sposób nie wykazała jakiego rodzaju i w jakim wymiarze szkodę poniesie, lub na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu powołanie się przez skarżącą wyłącznie na przepis ustawy, bez uprawdopodobnienia wystąpienia w sprawie przesłanek w nim wskazanych nie może stanowić podstawy do udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania kwestionowanej decyzji.

Na to postanowienie Wójt Gminy Osiek złożył zażalenie powołując się na orzecznictwo sądowe i wskazując, że Sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku.

W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik E. R. – uczestnika niniejszego postępowania – wniósł o jego oddalenie, podzielając argumentację Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż to strona jest zobowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy bowiem od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.

Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, Wójt Gminy Osiek nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem subiektywne poczucie skarżącego, że decyzja ta jest niezgodna z prawem, nie może być podstawą do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Wskazać bowiem należy, że odnośnie merytorycznych kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie będzie się wypowiadał odrębnym orzeczeniem rozpoznając skargę Gminy Osiek na przedmiotową decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], a więc to od wyników tego postępowania zależeć będzie ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie przeprowadzenia komunalizacji, a nie od wyniku niniejszego postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Natomiast rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie jest tylko i wyłącznie kontrola instancyjna postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r., nie narusza obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.