Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 685/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3, art. 4 ust. 5, art. 65 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: par. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120-122, art. 181, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od maja do października 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 685/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] nr [...], określającą M.P. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące w okresie od maja do października 2007 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem działalności gospodarczej podatnika było świadczenie usług transportu drogowego pojazdami uniwersalnymi. Firma używała 3 samochody napędzane olejem napędowym i w 2007 r. nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego oraz nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego AKC. W wyniku postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, że podatnik zobowiązany był do zapłaty podatku akcyzowego od ilości oleju napędowego zużytego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej do napędu pojazdów samochodowych, nabytego z nieznanego źródła. Nabycie tego paliwa udokumentowano fakturami VAT wystawionymi przez firmę A. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazał, że działalność ww. podmiotu polegała jedynie na wystawianiu faktur VAT na sprzedaż oleju napędowego. Faktury wystawione przez ten podmiot nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż wskazane w nich paliwo nie było własnością M.T. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w 2007 r. podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zużył 27.100 litrów oleju napędowego, od którego na wcześniejszych fazach obrotu nie była zapłacona akcyza. W trakcie postępowania podatkowego i kontrolnego nie udało ustalić się rzeczywistych dostawców paliwa dla firmy M.P.

W konsekwencji decyzją z [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M.P. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące w okresie od maja do października 2007 r.

Po rozpoznaniu odwołania M.P., decyzją z [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazując w szczególności na ustalenia, że w odniesieniu do paliw nabytych przez M.P. według faktur wystawionych przez A., nie złożono deklaracji do właściwego urzędu celnego, nie wydano również decyzji, na podstawie których należało dokonać zapłaty należnej akcyzy od tego paliwa. Organ odwoławczy wskazał, że tylko przedłożenie takich dokumentów zwolniłoby stronę od obowiązku zapłaty podatku akcyzowego. Podkreślił też, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność źródła pochodzenia oleju napędowego, tym samym nie wykazała, że od nabytego paliwa została opłacona akcyza.

Na tę ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej M.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając:

1) naruszenie art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez niepodjęcie działań zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, polegające w szczególności na:

– dowolnej wykładni wyroku karnego w sprawie [...] skazującego M.T. wskutek przyjęcia, że nie dokonywał on sprzedaży oleju napędowego na rzecz podatnika, a jedynie firmował działalność innych osób, bezkrytycznej i dowolnej ocenie wiarygodności zeznań M.T. przy pominięciu okoliczności korzystnych dla podatnika;

– zaniechaniu ustalenia, czy olej napędowy zużyty przez podatnika nie został opodatkowany we wcześniejszych fazach obrotu, a także przyjęciu niekorzystnej dla podatnika interpretacji stanu faktycznego sprawy, przez odrzucenie możliwości uznania M.T. za zobowiązanego do zapłaty podatku akcyzowego;

– zaniechaniu ustalenia jakiego rodzaju olej napędowy zużyty został przez podatnika i profiskalne określenie zobowiązania w oparciu o najbardziej niekorzystną stawkę;

2) naruszenie art. 121, art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 ust. 6 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie pełnego i szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji polegającego na braku w uzasadnieniu decyzji wyczerpującego i merytorycznego ustosunkowania się do argumentów podatnika;

3) naruszenie art. 4 ust. 3 w zw. z art. 4 ust 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej "u.p.a.") poprzez bezpodstawne nałożenie na podatnika obowiązku w podatku akcyzowym pomimo, że w toku postępowania podatkowego nie udowodniono, że na wcześniejszym etapie obrotu akcyza nie została pobrana, a z istniejącego materiału dowodowego wynika, że sprzedawcą oleju, a więc zobowiązanym, był M.T.;

4) naruszenie § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Dz. U nr 87 poz. 825 ze zm.; dalej "rozporządzenie") w zw. z art. 65 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 u.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że olej napędowy podlegał opodatkowaniu stawką 1882 zł/1000 l (1180 zł/1000 l w wypadku decyzji organu pierwszej instancji), a nie innymi stawkami określonymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia pod poz. 1 pkt 5 lit. a) lub b), pomimo że nie przeprowadzono w sprawie postępowania dowodowego, które miałoby na celu ustalenie jakiego rodzaju olej napędowy zużył podatnik i jaką stawką powinien być obciążony.

Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.

Wyrokiem z 21 października 2010 r., I SA/Łd 730/10 WSA w Łodzi uwzględnił skargę M.P. i uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...].

Sąd pierwszej instancji uznał za bezzasadny pogląd organów podatkowych, zgodnie z którym brak możliwości wskazania podmiotu, który był faktycznym właścicielem oleju napędowego sprzedanego skarżącemu, prowadzi do wniosku, że podatek akcyzowy nie został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu paliwem, co z kolei uzasadnia przyjęcie odpowiedzialności podatkowej skarżącego. Zdaniem sądu trudności w ustaleniu rzeczywistego sprzedawcy paliwa nie mogły przesądzać o tym, że podatek akcyzowy nie został wcześniej zapłacony. Sąd podkreślił, że brak uiszczenia akcyzy w poprzednich fazach obrotu musi być wykazany przez organ w sposób niewątpliwy, zaś w niniejszej sprawie organy nie przedstawiły dowodów, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby, że wystąpiła tego rodzaju przesłanka.

W ocenie sądu obarczanie podatnika obowiązkiem ustalania, czy podmiot sprzedający paliwo (lub inny wyrób akcyzowy) złożył już stosowną deklarację dotyczącą przedmiotowego wyrobu lub czy została wobec niego wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w akcyzie, stanowi naruszenie norm prawnych. Wykracza również poza ramy wzorca należytej staranności przedsiębiorcy, już choćby z tego powodu, że sam sprzedawca może nie mieć wiedzy o tym, czy wyrób akcyzowy został opodatkowany na wcześniejszym etapie obrotu. Sąd zwrócił uwagę, że akcyza jest podatkiem jednofazowym, w którym opodatkowanie wyrobu na jednym etapie obrotu wyłącza opodatkowanie kolejnych etapów, wymienionych w art. 4 ust. 1–2 u.p.a. Jeśli zatem etapów tych jest więcej niż jeden, podatnik nie ma żadnego realnego sposobu dowiedzenia się o opodatkowaniu nabywanego wyrobu. Jedynie organy podatkowe jako podmioty wyspecjalizowane i wyposażone w szerokie uprawnienia inkwizycyjne przewidziane przepisami Ordynacji podatkowej, mają możliwość dokonywania stosownych ustaleń w tym zakresie tj. czy akcyza od danego wyrobu została zadeklarowana i czy w związku z jej niezadeklarowaniem została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego z tego tytułu.

Ponadto sąd pierwszej instancji zauważył, że w u.p.a. brak jest przepisu szczególnego, który obarczałby ciężarem dowodzenia podatnika. A to oznacza, że ciężar ten spoczywa na organach podatkowych. Jeśli brak jest dowodów pozwalających ustalić czy podatnik wykorzystał już paliwo od którego zapłacono akcyzę w stosunku do działalności gospodarczej, to postępowanie podatkowe nie powinno być prowadzone w sprawie. W takiej sytuacji nie ma podstaw prawnych do określania zobowiązania wobec tego podatnika.

Po rozpoznaniu skarg kasacyjnych złożonych od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 kwietnia 2012 r., I GSK 133/11 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

W ocenie NSA sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie organom administracji publicznej można skutecznie zarzucić brak należytej staranności w prowadzeniu sprawy, bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.

NSA zauważył, że nie kwestionując oczywistych obowiązków organów podatkowych w sferze poszukiwania i gromadzenia dowodów, jak też w pełni opowiadając się za niedopuszczalnością przerzucania tych ciężarów na stronę postępowania, pamiętać trzeba o tych sytuacjach, gdy we własnym interesie, inicjatywę dowodową powinna przejąć sama strona. W orzecznictwie administracyjnym akcentuje się, że "generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić" (wyroki NSA: z 7 grudnia 2000 r., I SA/Ka 1580/99 oraz z 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, POP nr 3/2001, poz. 69). Zatem chociaż w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa (co do zasady) na organie podatkowym, to jednak przesuwa się on na stronę w sytuacji gdy ta wykaże w nim stosowną inicjatywę – tezę dowodową (wyrok NSA z 16 czerwca 2005 r., FSK 2488/04, niepubl.). Kierując się tylko i wyłącznie zasadami logiki, w pełni uprawniony jest wniosek, że ten kto w postępowaniu (także podatkowym) formułuje określone twierdzenia, musi je następnie dowieść pod rygorem, iż twierdzenie uznane zostanie za nieudowodnione, przez co nie wywoła ono pożądanych przez twierdzącego skutków.

W dalszej części uzasadnienia NSA wskazał, że z treści zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że M.P. prowadząc działalność gospodarczą, w okresie od maja do października 2007 r. posiadał i zużył olej napędowy oraz, że wystawca faktur nie był rzeczywistym sprzedawcą tego paliwa. Sąd podkreślił, że rzeczywistych dostawców oleju napędowego nie znał ani wystawca faktur, ani też sam podatnik. Co więcej z zeznań M.T. oraz M.P. wynikało, że nie wiedzą też nic o tym aby od paliwa, które zużył skarżący, odprowadzono podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu tym paliwem.

W ocenie NSA, w rozpatrywanej sprawie sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wspomnianych wyżej zasad (m.in. rozkładu ciężaru dowodu), a w dalszej kolejności – dokonał błędnej oceny ujawnionych okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji NSA uznał za zasadne zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 4 ust. 5 u.p.a. poprzez uznanie, że organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz przyjęcie, że organ podatkowy bezzasadnie przerzucił na podatnika obowiązek ustalenia czy sprzedający mu paliwo złożył stosowną deklarację dotyczącą przedmiotowego wyrobu akcyzowego lub czy została wobec niego wydana decyzja określająca wysokość zobowiązanie podatkowego w akcyzie,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 5 u.p.a. oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uwzględnienie skargi i bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku mylnego przyjęcia, że organ odwoławczy wydając decyzję naruszył dyspozycję art. 4 ust. 5 u.p.a. i art. 122 Ordynacja podatkowa w sytuacji, gdy uchylona decyzja została wydana w sposób prawidłowy a wobec tego zaistniały podstawy do oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Sąd ten może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu NSA jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSN 1999, nr 15, poz. 486) lub gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Wyjątek ten nie dotyczy jednak rozpoznawanej sprawy, w której wiąże wykładnia prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r., I GSK 133/11.

Będąc związany oceną prawną dokonaną przez NSA, sąd w składzie orzekającym uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 4 ust. 5 u.p.a. jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1-3, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności określonej w tych przepisach, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości.

Zasada jednofazowości opodatkowania akcyzą jest cechą odróżniającą ten podatek od innych podatków pośrednich i oznacza, że akcyza powinna być płacona na pierwszym szczeblu obrotu, który jest dokonywany poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy w przypadku wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a do takich wyrobów należą oleje napędowe.

Z przepisów u.p.a. wynika jednak, że podatnikiem podatku akcyzowego nie jest wyłącznie sprzedawca czy producent wyrobu akcyzowego, ale także inne podmioty które nabywają bądź posiadają wyroby akcyzowe, od których na wcześniejszym etapie obrotu nie został w ogóle zapłacony podatek akcyzowy, bądź został zapłacony w mniejszej wysokości niż należna (art. 4 ust. 3 u.p.a.).

Oznacza to, że nabywca, posiadacz wyrobów akcyzowych jest zwolniony od podatku akcyzowego, pod warunkiem uiszczenia od tych wyrobów akcyzy na wcześniejszym etapie (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r., I FSK 53/2006, M. Podat. 2006, nr 11, s. 2).

Z treści materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że M.P. prowadząc działalność gospodarczą w okresie od maja do października 2007 r. posiadał i zużył olej napędowy oraz, że wystawca faktur nie był rzeczywistym sprzedawcą tego paliwa. Faktycznych dostawców oleju napędowego nie znał ani wystawca faktur, ani też sam podatnik. Co więcej z zeznań M.T. oraz M.P. wynikało, że nie wiedzą oni czy od paliwa, które zużył skarżący, odprowadzono podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu.

Ordynacja podatkowa nie przyjęła zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, o czym świadczy treść art. 181. Organ podatkowy może bowiem wykorzystać dowodowo również materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak i administracyjnych oraz karnych albo w postępowaniach w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W niniejszej sprawie organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, pochodzący m. in. z postępowania karnego prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w P. przeciwko M.T., któremu zarzucono udział w grupie przestępczej uczestniczącej w obrocie paliwami niewiadomego pochodzenia.

Z zeznań M.T. wynika, że jego rola sprowadzała się do podpisywania faktur i dokumentów firmy, za co otrzymywał wynagrodzenie w wysokości od 800 do 1000 złotych od osoby o nazwisku R.W. Z akt sprawy wynika także, iż M.T. nie posiadał oleju napędowego, który był dostarczany i wykorzystywany przez firmę skarżącego. M.T. nie posiadał żadnych dowodów zakupu oleju napędowego, ani żadnej dokumentacji księgowej. Nie posiadał również żadnych środków transportu, ani bazy paliwowej. Z akt sprawy wynika ponadto, że M.T. nie zna adresu ani numeru telefonu R. W., którego miejsca pobytu nie można było ustalić.

Na podkreślenie zasługują także okoliczności związane z dokonywaniem transakcji, ustalone przez organy administracji publicznej w oparciu o zeznania skarżącego. Wynika z nich jednoznacznie, że skarżący podjął decyzję o zakupie paliwa od nieznanych mu osób, wyłącznie z uwagi na niską cenę. Zakupu paliwa dokonywał bez pokwitowania, płacąc gotówką przy odbiorze towaru.

Nie kwestionując oczywistych obowiązków organów podatkowych w sferze poszukiwania i gromadzenia dowodów, jak też w pełni opowiadając się za niedopuszczalnością przerzucania tych ciężarów na stronę postępowania, pamiętać trzeba o tych sytuacjach, gdy we własnym interesie, inicjatywę dowodową powinna przejąć sama strona. W orzecznictwie administracyjnym akcentuje się, że "generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić" (vide wyroki NSA: z dnia 7.12. 2000 r., I SA/Ka 1580/99, niepublikowany, z dnia 13.01. 2000 r., I SA/Ka 960/98, POP nr 3/2001, poz. 69).

Pogląd taki potwierdza również doktryna. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że "ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która twierdzi, iż istnieją inne dowody (mające wpływ na wynik sprawy) niż zawarte w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego" i dodaje, że jeżeli "strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego, może przedstawić dowody popierające własne stanowisko. Dowód przeprowadzać mają bowiem nie tylko organy podatkowe, lecz także strony postępowania. Wobec tego ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia" (vide A. Hanusz, Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP nr 9, s. 49).

A zatem można stwierdzić, że chociaż w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa - co do zasady - na organie podatkowym, to jednak przesuwa się on na stronę w sytuacji gdy ta wykaże w nim stosowną inicjatywę - tezę dowodową (vide wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., FSK 2488/04, niepublikowany). Kierując się tylko i wyłącznie zasadami logiki, w pełni uprawniony staje się wniosek, że ten kto w postępowaniu - w tym także podatkowym - formułuje określone twierdzenia, musi je następnie dowieść pod rygorem, iż twierdzenie uznane zostanie za nieudowodnione, przez co nie wywoła ono pożądanych przez twierdzącego skutków.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić zatem, że skoro skarżący nie potrafił wykazać, iż na wcześniejszym etapie obrotu paliwem odprowadzono podatek akcyzowy i nie można było tego ustalić w toku postępowania podatkowego, organ zasadnie określił skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 2 rozporządzenia w zw. z art. 65 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 u.p.a. w zakresie zastosowanej stawki – Sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął stawkę dla oleju napędowego, określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia, stanowiącego Tabelę stawek akcyzy dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju. W poz. 1 pkt 5 tego załącznika wskazano produkty rafinacji ropy naftowej oraz frakcje benzynowe otrzymywane z przerobu ropy naftowej, z wyłączeniem grupowania PKWiU 23.20.18, 23.20.2, gdzie indziej niesklasyfikowane w tym: oleje napędowe (PKWiU 23.20.15) oraz oleje średnie pozostałe, gdzie indziej nieklasyfikowane (PKWiU 23.20.16) - również z udziałem biokomponentów, ze stawką 1180 zł/1000 l. W dalszej treści przepis wskazuje na oleje o zawartości siarki:

a) powyżej 0,001 % do 0,005 % włącznie (stawka 1099 zł/1000 l)

b) do 0,001% włącznie(stawka 1048 zł/1000 l)

Ponieważ w toku postępowania podatkowego nie można było ustalić zawartości siarki w zużytym paliwie, organ zasadnie przyjął stawkę 1180 zł/1000 l, stosowaną dla oleju napędowego, tj. produktu który w 2007 r. firma skarżącego używała do napędu 3 samochodów.

Pomyłkę w wysokości stawki wskazanej w zaskarżonej decyzji jako 1882 zł/1000 l, organ odwoławczy sprostował postanowieniem z dnia 4 czerwca 2010 r. i omówił na 11 stronie odpowiedzi na skargę.

Dokonując ogólnej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się zatem uchybienia zasadom: legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) i prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), gdyż organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa i podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie uchybił również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Organ nie naruszył także zasady zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w zasadzie swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

P.Pij.