Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 217/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. W. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 19 października 2004 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 października 2004 r. nr [...] Burmistrza Miasta na podstawie art. 18 ust 9 pkt 9 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U nr 35 poz. 230 ze zm/ nie wyraził zgody na wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barze gastronomicznym położonym w J. przy ul. [...] dla A. W. na okres powyżej 4 lat.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż na podstawie art. 18 pkt 3a powołanej ustawy Burmistrz wydaje zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności legalizacji punktów sprzedaży z uchwałami rady gminy. Gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych przyjęła zasadę wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na okres 4 lat dla wszystkich punktów na terenie gminy prowadzących sprzedaż i podawanie alkoholu a takie zezwolenie A. W. już posiada w związku

z tym w ocenie organu brak podstaw do wydania zezwolenia na okres 8 lat.

W odwołaniu od w/w decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy bądź uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zarzucając błędne oznaczenie adresata decyzji poprzez pominięcie strony postępowania S. P., naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.18 ust. 9 pkt 9 w/w ustawy a także naruszenie prawa materialnego poprzez nie zastosowanie ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej-art.6 oraz 20 i 22 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia 17 lutego 2005 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 2 art.7,10,28,77 k.p.a. oraz art.18 ust.9 ustawy o wychowaniu

w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uchyliło zaskarżoną decyzję w całości

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zarzut pominięcia strony postępowania jest zasadny gdyż stroną postępowania jest nie tylko A. W. lecz "A" s.c. A. W., S. P..

Organ II instancji podniósł nadto, iż brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisu art.18 ust.9 pkt 9 ustawy, gdyż obowiązujący tekst ustawy nie zawiera takiego przepisu /przewiduje go jedynie projekt zmian tej ustawy/. Podstawę prawną w związku z tym zaskarżonej decyzji stanowi art.18 ust.9 ustawy z którego wynika, że zezwolenie wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż 4 lata a w przypadku napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży- nie krótszy niż 2 lata. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ I instancji nie naruszył dyspozycji powołanego przepisu. Wydał zezwolenie z zachowaniem wymogów wskazanego przepisu. Zezwolenie jest wydawane tylko podmiotom gospodarczym a zatem wydanie zezwolenia w terminie wynikającym z ustawy nie narusza praw tych podmiotów na podstawie art.6 ustawy

o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. W.

i S. P. wnieśli o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zarzucając naruszenie prawa mającego istotny wpływ na wynik postępowania przez: brak

w petitum orzeczenia co do istoty sprawy w części dot. w sprawie odmowy wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na okres 8 lat, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.18 ust.9 ustawy oraz poprzez niezastosowanie ustawy o swobodzie gospodarczej- art.6, 20 i 22 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydanych w wyniku wniosku skarżących o wydanie zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych.

Dla dokonania przedmiotowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący złożyli wniosek

w określonym wyżej przedmiocie do Burmistrza Miasta w dniu 25.03.2004r./k.6 akt/.

W aktach sprawy znajduje się także pismo "B" s.c. A.W. z tej samej daty, które nie jest oznaczone oryginalnym datownikiem Urzędu nazwane załącznikiem do wniosku na sprzedaż alkoholu, z którego wynika prośba o wydanie pozwolenia na 8 lat/k.11 akt/. Okolicznością niesporną między stronami jest wydanie zezwoleń na sprzedaż

i podawanie napojów alkoholowych nr II/12/5/B/2004 i II/11/5/A/2004 obydwu z dnia 02.04.2004r. na czas ograniczony od dnia 08.04.2004r. do 07.04.2008r.

Podnieść należy, że skarżący w toku niniejszego postępowania nie kwestionowali faktu uzyskania przez w/w decyzje waloru ostateczności. A skoro tak to dalsze postępowanie w zakresie uzyskania zezwoleń na okres 8 lat mogło nastąpić jedynie w trybie art.155 kpa.

w myśl, którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Pismo Burmistrza Miasta z dnia 16.09.2004r. skierowane do "C" s.c. A. W. dowodzi, że przeprowadzenia takiego postępowania administracyjnego domagali się i oczekiwali skarżący. W tej sytuacji rzeczą organu było wszczęcie postępowania o zmianę lub uchylenie ostatecznych decyzji. Wszczęcie postępowania w tym przedmiocie powoduje zawisłość sprawy a zatem sprawę tę należy merytorycznie rozstrzygnąć tj. albo należy wzruszyć decyzję albo de facto utrzymać ją w mocy – odmawiając zmiany lub uchylenia /por. też wyroki NSA zdn.18.02.02r.IISA 2636/00, z 02.06.2000r.IIISA1854/99/.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny w pełni uwzględnić zasygnalizowane wyżej uwagi odnoszące się do obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej oraz reguł stosowania prawa procesowego i materialnego jako podstawy decyzji przez organ orzekający w wyniku postępowania toczonego w trybie art.155 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta nr [...] z dnia 19 października 2004 r.

Jednocześnie Sąd nie określił w wyroku, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku,

że art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, że jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu zatem brak jest podstaw, aby odnosić się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku.