Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 905/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 136
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153,  art. 170
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. C. kwotę "[...]" zł ("[...]" złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) w związku z art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2183), art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1268, dalej: u.k.p.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania D. C. od decyzji wydanej w dniu "[...]" z upoważnienia Starosty "[...]" przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w "[...]" w sprawie zatrzymania D. C. (skarżący) prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, BE, C1, C1E, C, CE, T – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:

W dniu 5 grudnia 2013 r. Komendant Stołeczny Policji zwrócił się do Prezydenta "[...]" z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji D. C. posiadającego prawo jazdy kategorii ABCET do kierowania pojazdami w zakresie wszystkich posiadanych przez kierowcę kategorii. W tym samym dniu Komendant Stołeczny Policji zwrócił się z wnioskiem o skierowanie D. C. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. W uzasadnieniu wniosków wskazano, że wymieniony od 30 kwietnia 2012 r. do 22 kwietnia 2013 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 26 punktów. Na skutek zmiany miejsca zamieszkania przez D. C. całość akt kierowcy została przekazana do Starosty "[...]".

Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji orzekł o zatrzymaniu D. C. prawa jazdy kategorii ABCET. W uzasadnieniu podano, że z wniosku Komendanta Stołecznego Policji wynika, że wymieniony przekroczył dopuszczalną w przeciągu roku ilość punktów za naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, co uzasadnia zatrzymanie prawa jazdy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że bezspornym jest, że D. C. przekroczył liczbę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Fakt ten zobligował Starostę do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi D. C. na ww. decyzję wyrokiem z 28 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 198/18, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Sądu doszło do sytuacji, w której Starosta "[...]" podważa słuszność i nie akceptuje rozstrzygnięć wydanych wcześniej w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które uchyliło decyzję Prezydenta "[...]" i umorzyło postępowanie przed tym organem w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd zaznaczył również, że organy obu instancji nie ustaliły, czy Prokuratura Rejonowa w "[...]" wniosła sprzeciw od ww. decyzji SKO w związku z pismem Starosty o rozważenie możliwości wniesienia takiego sprzeciwu. W uzasadnieniu wyroku odnotowano również, że w aktach sprawy znajdują się dwie decyzje SKO. Pierwsza z nich rozstrzygająca o uchyleniu decyzji Prezydenta z "[...]" o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzeniu postępowania przed organem I instancji. Na mocy drugiej decyzji SKO uchyliło decyzję Prezydenta o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i umorzyło postępowanie w I instancji. Z decyzji organów obu instancji nie wynika, aby decyzje SKO zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Ostatecznie Sąd stwierdził, że organy z dużym stopniem dowolności i bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy rozstrzygnęły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w dniu "[...]" wydał decyzję rozstrzygając o zatrzymaniu D. C. prawa jazdy kat. AM, A1, A2 ,A, B1, B, BE, C1, C1E, C, CE, T nr "[...]’ wydane "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że aktualny jest wniosek Komendanta Stołecznego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jak również aktualna pozostaje decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy. Powyższe jest skutkiem przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Fakt ten skutkuje również wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że Starosta nie zwrócił uwagi na to, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie jest mowa nie tylko o decyzji kierującej D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ale również o decyzji o cofnięciu uprawnień - uchylonej decyzją SKO z "[...]". Skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja SKO uchyleniu decyzji Prezydenta w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzeniu postępowania przed tym organem to znaczy, że decyzja o cofnięciu uprawnień nie obowiązuje. Wątpliwa jest zatem podstawa do zatrzymania prawa jazdy.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, do dnia 4 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4. (Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie zaś z art. art. 136 ust. 1 u.k.r. w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Z powołanych przepisów wynika, że starosta jest zobligowany do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa mchu drogowego. Starosta przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy ustala stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez właściwego Komendanta Policji. W opisanej sytuacji organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny przesłanek obligujących do zatrzymania D. C. prawa jazdy, bowiem w okresie jednego roku od 30 kwietnia 2012 r. do 22 kwietnia 2013 r. dopuścił się on wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 26 punktów, a więc przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odnośnie oceny i wskazań WSA w Olsztynie zawartych w wyroku z 28 września 2018 r. sygn. akt II SA/O1 198/18 Kolegium zauważyło, iż Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z "[...]" uchyliło decyzję Prezydenta w przedmiocie cofnięcia D. C. uprawnień do kierowania pojazdami i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Następnie decyzją z "[...]" uchyliło decyzję Prezydenta w przedmiocie skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniach obu decyzji SKO stwierdziło, że decyzje Prezydenta nie znajdowały oparcia w stanie prawnym właściwym do zastosowania w tych sprawach. Pismem z 16 listopada 2017 r. Starosta "[...]" zwrócił się do Prokuratora Rejonowego o rozważenie możliwości wniesienie sprzeciwu od decyzji ostatecznej SKO z "[...]". Pismo to zostało przekazane zgodnie z właściwością miejscową Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej "[...]", który pismem z 18 kwietnia 2018 r. wniósł sprzeciw od ww. decyzji SKO i Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie, a następnie decyzją z "[...]" stwierdziło nieważność decyzji z "[...]" jako wydanej bez podstawy prawnej. Sprzeciw taki nie wpłynął od decyzji SKO dotyczącej uchylenia decyzji Prezydenta w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Wobec tego decyzja ta nadal obowiązuje. W tej sytuacji, w dalszym ciągu pozostaje aktualny wniosek Komendanta Stołecznego Policji o sprawdzenie kwalifikacji D. C., co potwierdza treść pisma Radcy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji z 29 maja 2020 r. Obowiązuje również decyzja Prezydenta w przedmiocie skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącego zarzucił jej naruszenie:

art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego oraz nie wzięcie pod uwagę słusznego interesu strony;

2) art. 8 k.p.a. poprzez błędne i bezpodstawne przyjęcie, że okoliczności sprawy w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy zostały dostatecznie wyjaśnione;

3) art. 9 k.p.a. poprzez pominięcie w rozważaniach SKO zgłaszanej w odwołaniu problematyki skuteczności decyzji Starosty "[...]" w kontekście braku właściwego uzasadnienia decyzji starosty;

4) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie skarżącemu przyczyn zajęcia niekorzystnego dla niego stanowiska;

5) art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania dowodów w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego;

6) art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów;

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał z udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także niewyjaśnienie podstawy prawnej.

Podniósł, że organ I jak i II instancji błędnie przyjął, że wniosek Komendanta Stołecznego Policji jest nadal aktualny po tym, jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" prawomocnie umorzyło postępowanie w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, błędnie także przyjęto, ze przesłanką takiego rozstrzygnięcia było niedoręczenie decyzji. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Zaskarżona decyzja została wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 198/18.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Zatem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (v: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, publ. LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, publ. LEX 551652). Twierdzenie powyższe pozostaje również aktualne w zakresie związania oceną prawną organu administracji publicznej, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie.

Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia z dnia 28 września 2018 r. mają zatem kluczowe znaczenie.

W uzasadnieniu wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ol 198/18 wyroku WSA wskazał, że "na karcie 41 i 105 akt administracyjnych znajdują się dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pierwsza z nich datowana na dzień "[...]" rozstrzyga o uchyleniu decyzji Prezydenta z dnia "[...]" o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzeniu postępowania przede organem I instancji. W drugiej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zastała wydana w dniu "[...]" i z mocy jej została uchylona decyzja Prezydenta o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz orzeczono w niej o umorzeniu postępowania w I instancji (...) Decyzje Kolegium dotyczyły wniosków Komendanta Stołecznego Policji z grudnia 2013 r. i odnosiły się do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czyli dotyczyły tego samego wniosku w oparciu, o który Starosta zatrzymał skarżącemu prawo jazdy (...) Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że z decyzji SKO z dnia "[...]" rozstrzygającej o uchyleniu decyzji Prezydenta z dnia "[...]" o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzeniu postępowania przed organem I instancji, wynika, iż decyzja w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została prawidłowo doręczona (...) W tej sytuacji nie budzi wątpliwości to, że organy z dużym stopniem dowolności i bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy rozstrzygnęły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy".

Tymczasem ponownie rozpoznając sprawę Kolegium ograniczyło się wyłącznie do wskazania, że pismem z 16 listopada 2017 r. Starosta "[...]" zwrócił się do Prokuratora Rejonowego o rozważenie możliwości wniesienie sprzeciwu od decyzji ostatecznej SKO z "[...]". Pismo to zostało przekazane zgodnie z właściwością miejscową Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej "[...]", który pismem z 18 kwietnia 2018 r. wniósł sprzeciw od ww. decyzji SKO i Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie, a następnie decyzją z "[...]" stwierdziło nieważność decyzji z "[...]" jako wydanej bez podstawy prawnej. Sprzeciw taki nie wpłynął od decyzji SKO dotyczącej uchylenia decyzji Prezydenta w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i umorzenia postępowania I instancji. Wobec tego decyzja ta nadal obowiązuje.

Z punktu widzenia niniejszej sprawy najistotniejsza jest zatem okoliczność, że decyzja SKO z dnia "[...]" rozstrzygająca o uchyleniu decyzji Prezydenta z dnia "[...]" o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzeniu postępowania przed organem I instancji nadal pozostaje w obrocie prawnym. Co prawda w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji Kolegium zasadnie zwróciło uwagę na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji SKO z dnia "[...]", nie zastosowało się jednak do zaleceń Sądu wynikających z wyroku z dnia 28 września 2018 r. (sygn. II SA/Ol 198/18) i nie rozważyło skutków prawnych (brak należytego wyjaśnienia stanu sprawy) pozostawania w obrocie prawnym decyzji SKO z dnia "[...]", na co zwrócił uwagę Sąd.

Przypomnieć zatem należy, że decyzją z dnia "[...]" SKO uchyliło w całości decyzję Prezydenta z dnia "[...]" w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że decyzja organu I instancji z dnia "[...]" o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny w formie egzaminu państwowego nie znajdowała oparcia w stanie prawnym właściwym do zastosowania w sprawie. Ponadto, decyzja ta nigdy nie weszła do obrotu prawnego, a skoro decyzja nie weszła do obrotu prawnego, to skarżący nie miał obowiązku prawnego przystępowania do egzaminu sprawdzającego kwalifikację. Dopóki zatem decyzja z dnia "[...]" rozstrzygająca daną sprawę w sposób ostateczny funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii - zainicjowane postępowaniem w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a wieńczone postepowaniem w przedmiocie cofnięcia uprawnie do kierowania pojazdami - jest w oczywisty sposób czasowo niedopuszczalne. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia, tj. decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami otworzyłaby, możliwość ponownego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, jako, że zatrzymanie prawa jazdy uruchamia chronologiczny normatywnie ciąg postepowań (konieczność weryfikacji uprawnień, stanu zdrowia), który może zwieńczyć się postępowaniem w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Zatem ostateczne rozstrzygniecie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami stanowi przeszkodę (czasową) do skutecznego rozstrzygania sprawy co do meritii w sprawie zatrzymania prawa jazdy, gdyż – jak wspomniano - może ono prowadzić do postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia, a tenże zostało już ostateczne zakończone.

W tej sytuacji uznać należy, że Kolegium nie zrealizowało wytycznych Sądu zawartych w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Ol 198/18.

Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., polegającym na niezastosowaniu się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.