Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 299/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2, art. 3 par. 1 pkt 1, art. 61 par. 3, art. 133 par. 1, art. 141 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka - Szpringer (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. H. "F." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1408/09 w sprawie ze skargi W. S. H. "F." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1408/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi W. S. H. "F." w W. na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18 % alkoholu oddalił skargę.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W lipcu 2008 r. do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu w W. wpłynął wniosek Straży Miejskiej w W. o cofnięcie skarżącej spółdzielni zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce handlowej "F." przy ul. B. w W. Jako podstawę wniosku wskazano fakt ujawnienia sprzedaży alkoholu osobie nieletniej w tej placówce.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Prezydent W., na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze. zm., dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości), cofnął skarżącej spółdzielni zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania stwierdzono sprzedaż w dniu [...] lipca 2008 r. w placówce handlowej "F." przy ul. B. w W. alkoholu osobie nieletniej (M. D.), który w trakcie przesłuchania potwierdził, iż tego dnia osobiście dokonał zakupu piwa i papierosów. Zdaniem organu, powyższe wypełniało przesłankę wskazaną w wymienionym przepisie, zgodnie z którym organ zobligowany jest cofnąć zezwolenie na sprzedaż alkoholu w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności w przypadku sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim.

W odwołaniu od wyżej wymienionej decyzji skarżąca podniosła, że z zebranych materiałów dowodowych nie wynika jednoznacznie, iż dnia [...] lipca 2008 r. alkohol osobie nieletniej sprzedała wskazana i przesłuchana w charakterze świadka sprzedawczyni (O. B.). Podkreślono, że sprzedawczyni, pracująca w godz. [...] tego dnia przy kasie nr [...], przy której dokonano sprzedaży, była przeszkolona

w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, wiedziała o obowiązku legitymowania nieletnich i zeznała, iż nieletni klient nie kupował przy jej kasie alkoholu. Skarżąca podniosła również, że organ dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie ocenił na ile zeznania nieletniego, który twierdził, że zakupił alkohol oraz jego kolegi, który nie brał bezpośredniego udziału w przedmiotowym zakupie, są wiarygodne i mogły stanowić podstawę wydania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że choć zeznania świadków różnią się co do pewnych szczegółów i czynności, całokształt dokonanych ustaleń znajduje potwierdzenie zarówno w dokumencie kasowym, zeznaniu nieletniego M. D., jak i w zeznaniach strażników miejskich. Pośrednim dowodem na powyższą okoliczność jest także, zdaniem organu, zeznanie sprzedawczyni obrazujące zdarzenie z dnia [...] lipca 2008 r., w następstwie którego nieletni dokonał zakupu napoju alkoholowego. Kolegium stwierdziło ponadto,

że dyspozycja art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Od decyzji SKO skarżąca do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w W. złożyła skargę. Wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając jej naruszenie: art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez błędną

jego interpretację oraz art. 8, 10, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98,

poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Skarżąca stwierdziła, że dla potwierdzenia faktu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, należałoby również przeprowadzić dowód

z zeznań nieletniego pozostającego poza sklepem, w którym dokonano przedmiotowej sprzedaży, czego organ nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w W. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarządził połączyć sprawy o sygnaturach: VI SA/Wa 1407/09, VI SA/Wa 1408/09 i VI SA/Wa 1409/09 do wspólnego rozpoznania i oddzielnego rozstrzygnięcia.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jako podstawę prawną spornej decyzji wskazał przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, który stanowi, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Przepis art. 18 ust. 10 omawianej ustawy enumeratywnie określa przypadki, których zaistnienie obliguje organ do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

Sąd stwierdził, że w sytuacji gdy do Prezydenta W. wpłynęła notatka służbowa sporządzona przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej informująca

o sprzedaży w lokalu skarżącej napoju alkoholowego osobie nieletniej, obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Sąd uznał, iż zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a., nie zasługuje

na uwzględnienie, gdyż postępowanie przeprowadzone zostało z pełną starannością

i dbałością o zapewnienie w nim udziału stronie skarżącej. Podkreślono,

że postępowanie dowodowe nosi cechę działania celowego i nie wymaga dokonania pełnej analizy elementów pojawiających się w jego toku, jak chociażby zbadania zamiaru działania nieletnich zatrzymanych przez strażników, czy sprzedawczyni.

Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo ustalił fakt sprzedaży alkoholu nieletnim w sklepie należącym do skarżącej spółdzielni. Nie można z faktu,

że sprzedawczyni O. B. ostatecznie zaprzeczyła jakoby sprzedała nieletnim alkohol wywodzić, iż organ ustalił fakt sprzedaży piwa w sposób dowolny,

czym naruszył art. 80 k.p.a., tym bardziej, że z paragonu kasowego niedozwolona transakcja sprzedaży wynikała jednoznacznie. Organ w sposób jednoznaczny ocenił cały materiał dowodowy, stwierdzając, że stanowisko sprzedawczyni nie może przeczyć spójnym i tożsamym zeznaniom osób, które zostały przesłuchane w trakcie postępowania, w szczególności funkcjonariuszy Straży Miejskiej. W ocenie Sądu, rozumowanie organu było prawidłowe, logiczne i znajdowało oparcie w zebranym materiale dowodowym.

Sąd I instancji zaznaczył, że ustawodawca, w celu uniknięcia ryzyka sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych osobom niepełnoletnim dał sprzedającemu (podającemu) prawo żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości). Jeżeli sprzedający z tego uprawnienia nie korzysta, to niejako godzi się na ponoszenie konsekwencji naruszenia zakazu.

Sąd I instancji podkreślił również, że w orzecznictwie przyjmuje się,

iż jednorazowe naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym sprzedaż alkoholu osobie nieletniej, obliguje właściwy organ do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

W skardze kasacyjnej W. S. H. "F." zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 1 § 1, art. 2, art. 3 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. polegające na niedostatecznym zrealizowaniu przez WSA w W. prawa

i obowiązków kontroli działalności administracji publicznej poprzez nierozpoznanie skargi w całokształcie okoliczności sprawy, mogących wskazywać na naruszenie prawa przez organ administracji publicznej, w wyniku których to uchybień nie doszło

do prawidłowego i pełnego rozpoznania przez Sąd sprawy, tj. uwzględnienia wszystkich jej aspektów,

2) art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w W. z dnia 10 czerwca 2009 r.;

3) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nie objęcie rozstrzygnięciem całości materiału sprawy i oparcie orzeczenia tylko na jego części,

4) art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. poprzez uchylenie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku od ustosunkowania się do szeregu istotnych zarzutów skargi

do WSA, wskazujących na naruszenie przez organy administracji publicznej wielu przepisów prawa, a w konsekwencji powyższych uchybień, naruszenie przepisów prawa wskazanych poniżej;

II. naruszenie prawa materialnego polegające na:

- niewłaściwym zastosowaniu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu

w trzeźwości w wyniku uznania za prawidłowy stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji publicznej pomimo tego, że ustalenie stanu faktycznego w sprawie nie odpowiadało prawu, a tym samym nie było uzasadnione zastosowanie

tego przepisu, ponieważ nie odpowiadało procedurze cofania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w związku z naruszeniem zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim w tym procedurze przesłuchania nieletnich, zawartej w przepisach art. 1 § 1 i art. 39 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 33, poz. 178 ze zm.),

- naruszeniu § 1 i § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu i sposobu współpracy policji ze strażami gminnymi (miejskimi) oraz zakresu sprawowania przez Komendanta Głównego Policji nadzoru nad działalnością straży (Dz. U. Nr 187,

poz. 1943) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2004 r. w sprawie zakresu i sposobu wykonywania przez strażników gminnych (miejskich) niektórych czynności, w szczególności jego § 1 pkt 1, § 4 i § 6, do których to okoliczności podnoszonych zarówno w odwołaniu od decyzji Prezydenta W., jak i w skardze do WSA – Sąd powinien się ustosunkować nawet niezależnie od granic skargi, z którego to obowiązku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wywiązał się w sposób prawidłowy.

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że analiza dowodów w sprawie wskazuje na taki prawdopodobny stan faktyczny, iż zakupu piwa dokonała pełnoletnia osoba trzecia na prośbę któregoś z nieletnich świadków. Sąd I instancji nie zajął się okolicznościami wskazującymi na taki przebieg zakupu alkoholu przez co, w ocenie skarżącej, nie uzasadnił prawidłowo wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, i dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z oparciem niniejszej skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty odnoszące się

do naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie lub dopiero, gdy podstawa ta okaże się "nieusprawiedliwiona" (art. 184 p.p.s.a.). Tylko poprawnie ocenione przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne oraz prawidłowe proceduralnie postępowanie sądowoadministracyjne, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W przypadku postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, strona wnosząca skargę kasacyjną obowiązana jest nie tylko dokładnie wskazać naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie dają podstawy do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wskazanych

w tej skardze art. 1 § 1, art. 2 i art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd I instancji nie naruszył i nie mógł naruszyć art. 1 § 1 p.p.s.a., ponieważ

w tym artykule nie ma § 1.

W samym zaś art. 1 p.p.s.a. zawarto definicję sprawy sądowoadministracyjnej, przy czym Sąd I instancji uznał, iż z taką właśnie sprawą mamy do czynienia

w niniejszej sprawie, skoro rozpoznał skargę na decyzję organu administracji publicznej. Dokonał zatem kontroli działalności administracji publicznej i kontroli

tej dokonał pod względem zgodności z prawem. Kasator zaś nie twierdzi,

aby ta kontrola została dokonana w oparciu o inne kryteria.

Sąd I instancji nie mógł też naruszyć art. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym

do rozpoznania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jest bowiem sądem administracyjnym

o jakim mowa w tym przepisie i rozpoznał niniejszą sprawę, która jest sprawą sądowoadministracyjną.

Z kolei, jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to stwierdzić należy, iż przepis ten nie zawiera pkt 1. W myśl zaś przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak zaś już o tym była wcześniej mowa, Sąd I instancji takiej kontroli dokonał, a kastor nie wskazał, aby Sąd zastosował jakiekolwiek środki, które nie zostały przewidziane w tej ustawie. Okoliczność zaś, że ta kontrola nie spełnia oczekiwań kasatora, gdyż jego zdaniem (...) nie doszło do prawidłowego i pełnego rozpoznania przez Sąd sprawy, tj. z uwzględnieniem wszelkich jej aspektów (...)", nie daje podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji naruszył powołane wyżej przepisy.

Naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w tym, iż nie objęto rozstrzygnięciem całości materiału sprawy i oparciu orzeczenia tylko na jego części. Zdaniem kasatora "(...) rozpatrując bowiem całokształt dowodów w sprawie rysuje się w sposób prawdopodobny taki stan faktyczny, iż zakupu przedmiotowego piwa dokonała pełnoletnia osoba trzecia na prośbę któregoś z nieletnich świadków, prawdopodobnie M. D. (...)", a zaskarżona do Sądu decyzja nie zawierała "(...) omówienia i oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności dowodów wskazujących na możliwość zaistnienia innego od przyjętego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego (...)".

Wskazany w podstawie skargi kasacyjnej art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy

w rozumieniu powołanego przepisu są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał dowodowy, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy.

W wypadku kontroli działalności administracji publicznej wykonywanej przez sądy administracyjne sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością określonego organu administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu. Zadanie sądu administracyjnego polega

na dokonaniu oceny tej działalności. Sąd ten w wyniku zaskarżenia aktu organu administracji publicznej nie przyjmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować działalność tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji publicznej

i wydawać końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się

w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy był wystarczający do wydania aktu administracyjnego.

W zaskarżonym wyroku WSA stwierdził, że zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do załatwienia sprawy, a jego ocena dokonana przez organ administracji nie budzi zastrzeżeń i mieści się

w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a. Stanowisko

to zasługuje na aprobatę, gdyż Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że materiał dowodowy, na którym oparto istotne w sprawie ustalenia dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych nieletnim był obszerny i nie wymagał uzupełnienia.

Sąd I instancji trafnie również ocenił, iż sprzedaży alkoholu nieletnim dokonano

w sklepie należącym do skarżącej, co znalazło potwierdzenie w paragonie kasowym, zeznaniach funkcjonariuszy Straży Miejskiej oraz zeznaniach nieletniego w dacie zakupu alkoholu świadka M. D., który jednoznacznie stwierdził, że zakupu alkoholu dokonał w tym sklepie i wskazał, iż osobą sprzedającą była prawdopodobnie wskazana funkcjonariuszom Straży Miejskiej ekspedientka.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące oceny przez Sąd zebranego w sprawie materiału dowodowego sprowadzają się w istocie do postawienia hipotezy (prawdopodobnego stanu faktycznego, iż zakupu alkoholu dokonała pełnoletnia osoba trzecia na prośbę nieletniego świadka). Tak postawionego zarzutu podzielić jednak nie można, gdyż okoliczność, iż sprzedawczyni O. B. widziała "jednego z chłopców

na terenie sklepu ze starszym mężczyzną" nie daje podstaw do przyjęcia, iż temu właśnie mężczyźnie został sprzedany alkohol. Gdyby tak istotnie było, to przecież znalazłoby to potwierdzenie w zeznaniach pozostałych świadków, w tym w zeznaniach nieletnich, którzy nie mieli przecież żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać sprzedawczynię. Brak stanowczości w zeznaniach świadka M. D.,

iż sprzedaży alkoholu dokonała wskazana wcześniej sprzedawczyni, również nie podważa oceny, iż sprzedaży alkoholu dokonano w sklepie należącym do strony skarżącej.

Nie zachodziła także potrzeba dokonywania przez Sąd "oceny osobowości

i postępowania nieletnich", zwłaszcza gdy się uwzględni, że gdyby ich "osobowość" była inna, to jako nieletni nie dokonywaliby zakupu alkoholu i papierosów, a później spożywali go w pobliżu sklepu.

Bez znaczenia jest również, iż strażnicy "nie zabezpieczyli butelek jako dowodów rzeczowych", gdyż w sprawie chodziło jedynie o to, czy sprzedaż alkoholu nieletnim miała miejsce.

W nawiązaniu do powyższych zarzutów skargi kasacyjnej nie można pomijać,

iż strona skarżąca miała w postępowaniu administracyjnym zagwarantowany czynny udział, była zastąpiona przez profesjonalnego pełnomocnika, który w oświadczeniu

z dnia 26 marca 2009 r. adresowanym do organu I instancji stwierdził,

że po zapoznaniu się z aktami sprawy nie wnosi o uzupełnienie materiału dowodowego. Zagwarantowany w art. 10 k.p.a. czynny udział strony w postępowaniu oznacza,

że strona ma nie tylko prawo być obecna "czynnie" przy czynnościach wyjaśniających (np. przy przesłuchaniu świadków) ale też prawo do kształtowania stanu faktycznego, przez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.).

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania wyroku wydanego

na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2.

Zgodnie zaś z § 2 art. 141 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.

W przedmiotowej sprawie wyrok Sądu I instancji oddalający skargę został wydany na posiedzeniu jawnym w dniu 19 listopada 2009 r. W tym samym dniu został złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, uzasadnienie wyroku zostało sporządzone 3 grudnia 2009 r., a zatem w ternie 14 dni o jakim mowa w art. 141 § 2 p.p.s.a.

Naruszenia zaś art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator upatruje w tym, iż Sąd I instancji nie ustosunkował się "(...) do szeregu istotnych zarzutów skargi do WSA, wskazujących

na naruszenie przez organy administracji publicznej wielu przepisów prawa (...)". Również tego zarzutu podzielić nie można, gdyż w skardze do Sądu I instancji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6–8 i 11 k.p.a., art. 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a.,

a także art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu

w trzeźwości (...), a Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

do tych zarzutów jednoznacznie się ustosunkował. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przy tym wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., to istotnie Sąd I instancji nie rozpoznał wniosku strony skarżącej o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, lecz uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Poza tym zgodnie

z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

W sytuacji gdy Sąd I instancji niewadliwie ocenił ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy, nie można też podzielić zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy

o wychowaniu w trzeźwości, gdyż zgodnie z tym przepisem cofnięcie zezwolenia następuje w każdym przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art. 1 pkt 1 i art. 39 ustawy z dnia 26 października 1982 r.

o postępowaniu w sprawach nieletnich, gdyż jak wynika z protokołu zeznań świadka M. G. organ odstąpił od przesłuchania tego świadka z uwagi

na to, iż świadek ten zgłosił się na przesłuchanie bez obecności rodziców. Z kolei, jeżeli chodzi o świadka M. D., to świadek ten (ur. [...] r.) w chwili przesłuchania w dniu [...] października 2008 r. był już pełnoletni.

W końcu, jeżeli chodzi o zarzut, iż Sąd I instancji nawet niezależnie od granic skargi powinien ocenić, czy w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów § 1 i § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 12 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu i sposobu współpracy policji ze strażami gminnymi (...) oraz § 1 pkt 1, § 4 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2004 r. w sprawie zakresu i sposobu wykonywania przez strażników gminnych (miejskich) niektórych czynności, to stwierdzić należy, iż kasator nie podjął nawet próby uzasadnienia tego zarzutu, jego związku ze sprawą i właściwością sądów administracyjnych.

W konsekwencji tak postawiony zarzut uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do zarzutów skargi w tym zakresie.

Z przytoczonych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny w braku podstaw

do uchylenia lub zmiany objętego skargą kasacyjną wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.