Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 87/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 9 ust. 1, par. 77
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy referent Joanna Szopa, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zlokalizowanie zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz [...] Spółka Jawna z siedzibą w K.D. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania firmy J. M. spółki jawnej z siedzibą w [...], utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa dnia [...] września 2011 r. nr [...], którą odmówiono wyrażenia zgody na zlokalizowanie zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] na teren działek nr: [...] położonych w miejscowości [...].

W uzasadnieniu wyjaśniono, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.).

Wskazano, że działki objęte wnioskiem przylegają do drogi wojewódzkiej nr [...], zakwalifikowanej do dróg głównych ruchu przyśpieszonego klasy GP. Zdaniem organu względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach wojewódzkich tej właśnie klasy, przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, tzn. wówczas, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Tymczasem obsługa komunikacyjna wymienionych we wniosku działek jest zapewniona poprzez drogę serwisową ogólnodostępną, połączoną z drogą wojewódzką nr [...] w km 78+589,10. Przedmiotowe działki posiadają więc dojazd od dróg niższej klasy niż droga wojewódzka nr [...].

W ocenie organu żaden przepis prawa materialnego nie zobowiązuje zarządcy drogi do zapewnienia bezpośredniego zjazdu z drogi publicznej na przylegającą do tej drogi nieruchomość. Obostrzenia wprowadzone przez ustawodawcę dla określonych kategorii i klas dróg publicznych mają przede wszystkim na celu zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i pieszym. Sam fakt, że zjazd publiczny z uwagi na jego parametry techniczne mógłby zostać wybudowany przez stronę, nie może mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Zdaniem Kolegium, niedogodność prowadzenia działalności gospodarczej, jakoby wywołana budową i modernizacją drogi, jako skutek uboczny inwestycji drogowej, również nie może stanowić przesłanki do zakwestionowania przedmiotowej decyzji.

W skardze skierowanej do Sądu skarżąca J. M. sp. j. w [...] zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania mających zasadniczy wpływ na wynik sprawy, to jest:

– art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., polegające na przyjęciu za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których skarżący pozbawiony został merytorycznej możliwości wypowiedzenia się w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do odstąpienia od zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu;

– art. 11 w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nie odniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez stronę, które w jej ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia i zawarcie w uzasadnieniu okoliczności, które w istocie są obojętne dla rozstrzygnięcia;

– art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkującego naruszeniem słusznego interesu Spółki oraz bezkrytycznym przyjęciem, iż działki mają zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez drogę serwisową;

– art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 78 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. niewskazanie, w jaki sposób i z jakich przyczyn pogorszy się bezpieczeństwo na drodze publicznej w przypadku ewentualnej lokalizacji zjazdu publicznego wnioskowanego przez skarżącą Spółkę.

W tych okolicznościach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona w odwołaniu wskazywała, iż parametry techniczne zbudowanej drogi serwisowej nie pozwalają na obsługę komunikacyjną nieruchomości Spółki przez samochody ciężarowe. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2011 r. przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym uwzględniono wniosek o dopuszczeniu dowodu z opinii rzeczoznawcy z zakresu budowy dróg, wskazując, iż do dnia 16 grudnia 2011 r. należało przedłożyć stosowną umowę. Pełnomocnik odwołującej się spółki po rozprawie podjął natychmiastowe działania w celu zawarcia umowy z wykwalifikowanym podmiotem posiadającym odpowiednie kwalifikacje do wydania w tym zakresie ekspertyzy (opinii), jednakże z uwagi na okoliczności nie do przewidzenia, leżące po stronie wykwalifikowanego podmiotu, zawarcie umowy do dnia 16 grudnia 2011 r. było niemożliwe, z uwagi na fakt, iż do dnia 19 grudnia 2011 r. osoby reprezentujące Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczypospolitej Polskiej Oddział [...], przebywały poza terenem [...]. O tym fakcie, w dniu 16 grudnia 2011 roku, spółka poinformowała Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o wydłużenie i zakreślenie terminu o kolejne 7 dni, na dopełnienie formalności i podpisanie stosownej umowy. Jednakże, w dniu 19 grudnia 2011 roku, została wydana skarżona decyzja administracyjna.

W ocenie strony skarżącej takim działaniem organ naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 78 k.p.a. Uzasadnienie wydanej przez organ odwoławczy decyzji jest lakoniczne, bowiem organ sprowadził je do przywołania treści przepisu i wskazania, iż strona nie przedłożyła opisanej powyżej umowy.

Podkreślono, że skoro ustawodawca przyjął możliwość w określonych sytuacjach zlokalizowania zjazdów, wówczas organ winien w sposób szczególny, mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy zbadać i przeanalizować, czy w przedmiotowym przypadku warunki techniczne przewidziane w rozporządzeniu jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wykluczają zlokalizowanie zjazdu oraz czy rzeczywiście działki przyległe mają: albo inną możliwość dojazdu, albo nie jest uzasadnione lub możliwe wykonanie istniejącej drogi klasy D lub L dla obsługi przyległych nieruchomości, albo nie jest uzasadnione lub możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

Według skarżącej zaprojektowany i wykonany zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] do drogi serwisowej w km 78+589,10 – nie pozwala na wykorzystanie go do obsługi komunikacyjnej działek przyległych do drogi i jednocześnie należących do spółki, przez samochody ciężarowe, z uwagi na parametry techniczne zjazdu. Dlatego nie jest możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy L do obsługi przyległych nieruchomości, jak również działki te nie mają innej możliwości dojazdu.

Skarżąca zarzuciła również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie poinformowało jej o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiale dowodowym. Ponadto, do tego czasu strona dysponowałaby podpisaną umową z wykwalifikowanym podmiotem i niewykluczone, że wówczas decyzja organu odwoławczego mogłaby być inna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Organ uznał za niezasadny zarzut, jakoby strona nie miała możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym znajdującym się sprawie, gdyż nie miało to miejsca. Nie istnieją – zdaniem Kolegium – podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Za niesłuszny organ uznał zarzut o nieuprawnionym wydaniu decyzji w oparciu o zebrany materiał sprawy, bez jego ewentualnego uzupełnienia o opinię biegłego w zakresie ruchu budowy dróg i mostów. Zauważono, iż to sam pełnomocnik strony zakreślił termin przedłożenia kopii stosownej urnowy, zobowiązując się przedstawić ów dokument przed upływem zakreślonego terminu. Wypełnienie zobowiązania miało polegać na złożeniu (doręczeniu) w siedzibie Kolegium najpóźniej w dniu 16 grudnia 2011 r. kopii tej umowy. Tymczasem w ostatnim dniu tego terminu pełnomocnik strony skarżącej skierował do organu odwoławczego pismo zawierające wniosek o przedłużenie terminu w sytuacji, kiedy niedotrzymanie zobowiązania nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem.

W ocenie organu stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje na zapewnienie obsługi komunikacyjnej terenu działalności spółki. Powstała droga serwisowa stanowi powiązanie z drogą wojewódzką nr [...] w sposób, o którym mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 marca 1999 r., co wyklucza wydanie przez zarządcę drogi zezwolenia na realizację bezpośredniego zjazdu na działki skarżącej z drogi głównej ruchu przyspieszonego, jaką jest droga publiczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, dlatego zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270; dalej jako "p.p.s.a."). Dodatkowo według art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane na skutek wniosku z dnia 11 lipca 2011 r. J. M. sp. j. – o wydanie zezwolenia na wykonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] – na teren zakładu spółki usytuowanego na działkach nr [...].

Na uzasadnienie tego wniosku spółka podniosła, że komunikacja do firmy (produkującej okna i drzwi) za pośrednictwem drogi serwisowej jest niemożliwa, z uwagi na zbyt duży ruch samochodów osobowych i ciężarowych. Droga serwisowa zapewnia odpowiednią komunikację od drogi publicznej do posesji prywatnych, jednak nie do nieruchomości spółki. Dlatego skarżąca zadeklarowała pokrycie kosztów wykonania zjazdu z własnych środków.

Budowa tego rodzaju zjazdu wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, wydawanego w odrębnym postępowaniu w oparciu o art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.; dalej jako "u.d.p."). Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi. Zezwolenie wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej.

Postanowienia art. 29 u.d.p. nie precyzują kryteriów udzielenia przez zarządcę drogi zezwolenia na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, co wskazuje, że decyzja orzekająca o wydaniu takiego zezwolenie ma charakter uznania administracyjnego. Przy jej podejmowaniu zarządca drogi powinien bezwzględnie kierować się kryterium przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. I OSK 1243/09).

Dlatego rolą organu w tym postępowaniu było ustalenie, czy możliwe jest zlokalizowanie zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej na teren nieruchomości skarżącej (działek nr [...]), a jeżeli nie, jednoznaczne określenie przyczyn to uniemożliwiających. Chodziło przy tym z jednej strony o dokonanie ustaleń weryfikujących wiarygodność argumentów wskazywanych przez skarżącą, które uzasadniać miały wykonanie zjazdu, z drugiej odniesienie ich wagi do kwestii bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie w sposób abstrakcyjny, ale odnoszący się do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy.

Według art. 29 ust. 3 u.d.p., zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu – jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu.

Podobną konstrukcję ma przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z Nr 43, poz. 430, z późn. zm.).

Wynika z niego, że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach: (...) droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D (dojazdowej) lub L (lokalnej) do obsługi przyległych nieruchomości.

Treść cytowanego przepisu przesądziła o rozstrzygnięciu wniosku strony w decyzjach obu instancji, całkowicie pominięto zaś – podnoszoną przez skarżącą w toku postępowania – kwestię odnoszącą się do braku spełniania przez drogę serwisową warunków technicznych określonych w § 77 rozporządzenia.

Zgodnie z § 77 rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

Jak wskazywała natomiast skarżąca, droga serwisowa, która stanowi obecnie powiązanie działek, na których prowadzona jest przez nią działalność gospodarcza z drogą publiczną, nie posiada parametrów technicznych pozwalających na obsługę komunikacyjną przez samochody ciężarowe (TIR) o dużym promieniu skrętu.

Okoliczność ta może być istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, czego jednak organy w sprawie niniejszej w ogóle nie wyjaśniły.

Skoro pozostaje poza sporem, że zjazd na nieruchomości skarżącej istniał przed modernizacją drogi wojewódzkiej nr [...], a zlikwidowany został na skutek tej modernizacji, to ustalenia w zakresie odpowiedniości dostępu do nieruchomości skarżącej nowoutworzoną drogą serwisową może mieć istotne dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie w sytuacji, gdyby okazało się droga serwisowa nie spełnia warunków technicznych określonych w § 77 rozporządzenia. Należałoby bowiem wówczas w inny sposób oceniać interes skarżącej wnioskującej o utworzenie zjazdu, w odniesieniu do podstawy faktycznej decyzji dla niej negatywnej, która wskazywała na prymat zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem skarżącej.

Dla dokonania wiążących ustaleń w tym zakresie niezbędne mogą być wiadomości specjalne. Organ II instancji dostrzegł tę kwestię, gdyż na etapie postępowania odwoławczego na rozprawie w dniu [...] listopada 2011 r. dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu budowy dróg i mostów na wskazaną wyżej okoliczność (k. 31 akt administracyjnych), jednakże wobec nieprzedłożenia przez pełnomocnika skarżącej umowy dotyczącej takiej ekspertyzy w zakreślonym terminie, w dniu 19 grudnia 2011 r. organ wydał zaskarżoną decyzję – bez przeprowadzenia tego dowodu. Tymczasem pełnomocnik skarżącej logicznie uzasadnił przyczyny, które zadecydowały o tym, że umowy nie mógł przedłożyć w zakreślonym terminie, a ostatecznie zawarcie przez skarżąca takiej umowy świadczy o tym, że nie zamierzała ona uchylać się od ponoszenia kosztów przeprowadzenia tego dowodu.

Z akt administracyjnych wynika, że w ostatnim dniu terminu pełnomocnik skarżącej zwrócił się do Kolegium z prośba przedłużenie terminu o kolejne 7 dni, powołując się na informacje uzyskane ze Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji RP Oddział [...], że osoby upoważnione do zawarcia umowy do dnia 19 grudnia 2011 r. znajdują się poza terenem [...] (pismo strony z dnia 16 grudnia 2011 r., które wpłynęło do organu w dniu 21 grudnia 2011 r. – k. 45 akt administracyjnych). Pismem zaś z dnia 23 grudnia 2011 r. skarżąca przedłożyła umowę, której przedmiotem jest opracowanie ekspertyzy technicznej przejazdu pojazdu normatywnego z drogi wojewódzkiej na drogę serwisową oraz do zakładu produkcyjnego spółki J. (k. 49-47 akta administracyjnych).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] grudnia 2011 r. wydana została ze zbędnym pośpiechem, skoro materiał dowodowy sprawy wymagał uzupełnienia. W takiej bowiem sytuacji nie odniesiono się do istotnej kwestii mogącej mieć wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia jednocześnie należyte ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia decyzją z dnia [...] września 2011 r. przepisu art. 29 ust. 4 u.d.p. w zw. z § 77 rozporządzania. Ustalenia w tym zakresie rozwiałyby wątpliwości odnośnie tego, czy rzeczywiście zasadne jest powoływanie się przez organ administracji na okoliczność, że strona ma zapewnioną należytą obsługę komunikacyjną istniejącą drogą serwisową. W sytuacji bowiem, gdyby z ekspertyzy biegłego wynikało, że droga serwisowa spełnia warunki techniczne wynikające z § 77 rozporządzenia w zakresie usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności jest dostosowana do wymagań bezpieczeństwa ruchu i wymiarów gabarytowych pojazdów obsługujących skarżącą spółkę, organ będzie mógł oprzeć się na tym ustaleniu i należycie ocenić twierdzenie strony, że nie ma ona zapewnionej za pośrednictwem drogi technicznej należytej obsługi komunikacyjnej. Gdyby zaś okazało się, że droga techniczna istotnie nie spełnia warunków technicznych wynikających z obowiązujących przepisów, wówczas organ oceniając całokształt okoliczności sprawy, obowiązany będzie do ponownej oceny wniosku skarżącej przy uwzględnieniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i indywidualnego interesu skarżącej.

Rozstrzygnięcie którego podstawą jest art. 29 ust. 4 u.d.p. oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, oparte jest wprawdzie na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, jednak nie oznacza to dowolności i automatycznego prymatu interesu społecznego nad interesem indywidualnym w każdej sytuacji faktycznej.

Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organy administracji publicznej, na podstawie wszechstronnej analizy zgromadzonego i uzupełnionego materiału dowodowego, przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania jakie miały miejsce w toku tego postępowania (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), uzasadniają uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dróg Wojewódzkich na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.

Uzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 w związku z art.. 81 k.p.a., dotyczący braku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i możliwości składania wniosków dowodowych oraz wydanie decyzji pomimo zgłoszenia wniosku o przedłużenie terminu na złożenie organowi kopii umowy dotyczącej dopuszczonego dowodu z opinii biegłego. Wniosek o przedłużenie terminu, jak wynika z akt sprawy – znajdował uzasadnienie.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnione jest przepisami art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 zł wynikające z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).