Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 508/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21  ust. 1 pkt 129, ust. 36
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. R. (dalej: skarżący, strona, podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ drugiej instancji) z dnia [...] 2017 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] 2016 r. nr [...] określającą J. R. (Podatnikowi, Stronie, Skarżącemu) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 20.751,00 zł oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 13.467,00 zł,

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, ustalił, że podatnik w 2014 r. prowadził placówki oświatowe jako osoba fizyczna na własne imię i nazwisko:

"A" Przedszkole Niepubliczne z siedzibą w L. przy ul. [...] [...].

"A" Przedszkole Niepubliczne z siedzibą w G. przy ul. [...] [...].

Przedszkola były prowadzone w oparciu o wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Jednocześnie Podatnik wskazał, że w 2014 r. miał formalnie zarejestrowaną działalność gospodarczą, jednakże z tytułu jej prowadzenia nie osiągnął żadnych przychodów, jak również nie poniósł z tego tytułu żadnych kosztów.

W dniu [...] 2015 r. "A" Przedszkole Niepubliczne otrzymało, Numer Identyfikacji Podatkowej [...]. Placówkę przedszkolną uruchomiono, jak zeznał przesłuchany w charakterze strony J. R., z dniem wpisu, tj. [...] 2010 r.

Organ pierwszej instancji, na podstawie dokumentów uzyskanych w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, ustalił, że "A" Przedszkole Niepubliczne nie było jednostką wyodrębnioną ze struktur założyciela i nie występowało samodzielnie w obrocie, bowiem stroną wszystkich czynności wykonywanych przez przedszkole był Podatnik, który, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, dokonywał nabycia usług i materiałów niezbędnych do realizacji zadań statutowych. Był stroną stosunków cywilnoprawych i stosunków z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Odpowiadał za sprawy organizacyjne, gospodarcze, kadrowo-płacowe, pedagogiczne oraz podejmował decyzje dotyczące działalności przedszkola. O dotację z Urzędu Miejskiego w L. Podatnik ubiegał się jako osoba fizyczna, natomiast o dotację z Urzędu Miejskiego w G. posługując się pieczęcią placówki Przedszkole Niepubliczne "A" G., ul. [...] [...], NIP [...]. Na rzecz "A" J. R. NIP [...] prowadzone były w 2014 r. dwa rachunki bankowe.

Organ pierwszej instancji wskazał, że wprawdzie art. 83a ust. 1 ustawy o systemie oświaty stanowi, że prowadzenie przedszkola nie jest działalnością gospodarczą, to jednak, na podstawie dokonanych w toku postępowania podatkowego ustaleń, uznał, że prowadzenie przez Pana J. R. niepublicznego przedszkola wypełnia przesłanki wynikające z definicji pozarolniczej działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). Stwierdził zatem, że przychody uzyskiwane z prowadzenia przedszkola, jako przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegają wykazaniu w zeznaniu podatkowym przeznaczonym dla podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, opodatkowanych na podstawie art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ pierwszej instancji ustalił, że Pan J. R. uzyskał przychody w łącznej wysokości 956.421,82 zł z tytułu:

wpłat rodziców za pobyt dziecka w przedszkolu w łącznej wysokości 918.915,08 zł (138.473,90 zł {"A" w G.}, 780.441,18 zł {"A" L.}),

dofinansowania z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w wysokości 9.546,55 zł,

pozostałych przychodów: dofinansowanie z Powiatowego Urzędu Pracy w G., dofinansowanie do wynagrodzeń z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, z tytułu wynajmu sali, kapitalizacji odsetek bankowych, refakturowania kosztów, refundacji wynagrodzeń z Powiatowego Urzędu Pracy w łącznej wysokości 28.016,29 zł.

Ponadto działalność "A" finansowana była dotacjami z budżetu Gminy Miejskiej L. (1.083.249,82 zł) oraz z budżetu Gminy Miejskiej G. (395.095,41 zł). O dotację ubiegał się jako osoba fizyczna.

Dotację Gminy Miejskiej L. przeznaczono m.in. na wynagrodzenia pracowników z tytułu umowy o pracę i umowy zlecenia, wynagrodzenie dyrektora, ubezpieczenie pracowników, fundusz pracy, podatek dochodowy za pracowników PIT- 4R, opłaty za najem lokalu, opłaty za zużycie energii elektrycznej, gazu, wody, ścieków, usługi telekomunikacyjne, księgowe, edukacyjne, usługi monitoringu.

Z kolei dotacja otrzymana z Gminy Miejskiej G. została przeznaczona na koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym m.in. czynsz z tytułu dzierżawy lokalu, zakup żywności, opłat z tytułu usług telekomunikacyjnych, monitoringu, energii elektrycznej, gazu, zakup mebli - wyposażenia.

Dotacje podmiotowe otrzymane przez Podatnika w łącznej kwocie 1.478.345,23 zł nie zostały uwzględnione w skarżonej decyzji, jako przychody do opodatkowania, gdyż, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 129 u.p.d.o.f., stanowią dla Podatnika przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, zwolniony z opodatkowania. W myśl natomiast art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. u.p.d.o.f., wydatki, które zostały sfinansowane ("pokryte") otrzymaną dotacją zwolnioną z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, nie mogą być kosztem podatkowym.

Organ pierwszej instancji ustalił, że prawidłowa wysokość kosztów uzyskania przychodów powinna wynosić 833.765,56 zł stanowiąca różnicę pomiędzy kosztami uzyskania przychodów wykazanymi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w wysokości 838.871,31 zł a nieuznanymi przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodów wydatkami w wysokości 5.105,75 zł.

Organ uznając podatkową księgę przychodów i rozchodów za nierzetelną, decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. określił Panu J. R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 20.751,00 zł oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 13.467,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji Podatnik zarzucił, że organ pierwszej instancji, pomijając brzmienie art. 83a ust. 1 ustawy o systemie oświaty, bezpodstawnie przyjął, że działalność związana z "A" jest działalnością gospodarczą, a nie działalnością oświatową, ponieważ ustawa o systemie oświaty pozbawia podmioty prowadzące jednostki oświatowe statusu przedsiębiorcy.

Podatnik podkreślił, że w myśl art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2015r poz. 2156), prowadzenie przedszkola niepublicznego nie jest działalnością gospodarczą, natomiast ust. 2 art. 83a ww. ustawy, spod działania ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wyraźnie wyłącza działalność przedszkola. Powyższe oznacza, zdaniem podatnika, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz poczynione przez organ podatkowy ustalenia odnoszące się do "A" w L. i w G. nie dotyczą prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Przy przyjęciu zatem, że działalność oświatowa podatnika nie jest działalnością gospodarczą, należy stwierdzić, że podatnik nie był zobowiązany do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów z tytułu prowadzenia działalności oświatowej, zaś wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy oraz rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów z powyższego tytułu są nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wywodził, że niezależnie od podobieństwa zakresów znaczeniowych obydwu tych pojęć, przy rozstrzyganiu kwestii czy prowadzenie niepublicznego przedszkola należy uznać za działalność gospodarczą, czy też, jak twierdzi podatnik, za działalność oświatową, należy kierować się definicją zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, która jest wiążąca w obszarze regulowanym tą ustawą, a więc w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych (art. 1). W związku z tym pomimo brzmienia art. 83a ust. 1 ustawy z dnia o systemie oświaty, w świetle definicji działalności gospodarczej, zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, prowadzenie niepublicznych przedszkoli może spełniać - tak jak w przedmiotowej sprawie - przesłanki do zaliczenia tego rodzaju aktywności do wykonywania działalności gospodarczej. Tym samym stanowi źródło przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f..

W świetle art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f., prowadzenie niepublicznych przedszkoli jest rodzajem aktywności określonej jako działalność podjęta w celu zarobkowym, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność ma charakter zarobkowy wówczas, gdy jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania, powtarzania określonego zespołu konkretnych działań.

Zdaniem organu odwoławczego, z zebranych dowodów wynika, że "A" Przedszkole Niepubliczne nie stanowi wyodrębnionego podmiotu, charakteryzującego się cechami istotnymi dla jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

Wprawdzie spełnione zostały wymogi formalne, tj. "A" Przedszkole Niepubliczne z miejscem prowadzenia placówki w L. przy ul. [...] [...] oraz przy ul. [...] [...] zostało wpisane do ewidencji szkół i placówek niepublicznych przez Prezydenta Miasta L. i Prezydenta Miasta G., został mu nadany statut, z którego wynika zakres działania (wychowanie przedszkolne), organy przedszkola (Właściciel przedszkola, Dyrektor, Rada pedagogiczna i Rada rodziców) i organizacja przedszkola, to jednak faktycznie nie posiadało ono odrębności od tworzącego go Podatnika i nie funkcjonowało samodzielnie w obrocie. Wskazują na to okoliczności, z których najistotniejsze to:

- właściciel przedszkola podejmował decyzje dotyczące działalności przedszkola i wykonywał zadania statutowe, sam decydował o przeznaczeniu środków pieniężnych,

- odpowiadał za sprawy organizacyjne, finansowe, kadrowo-płacowe,

- przedszkole nie zawierało umów z kontrahentami (dostawcami usług), bowiem umowy zawierane były przez Podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, który posługiwał się nadanym mu numerem NIP [...],

- właściciel przedszkola podpisywał umowy cywilnoprawne oraz umowy o pracę, na których widniała pieczątka z nazwą przedszkola i NIP-em podatnika [...],

Podatnik był także płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, a składając deklaracje zgłoszeniowe do ZUS również posługiwał się numerem NIP [...],

zawierał i podpisywał umowy cywilnoprawne związane z działalnością Przedszkola (umowa o świadczenie usług z "B" K. J., umowa wynajmu lokalu użytkowego z [...] 2013 r.),

w 2014 r. "A" nie posiadało odrębnego rachunku bankowego.

W konsekwencji - w świetle przepisów u.p.d.o.f. - podatnikiem podatku dochodowego jest podmiot prowadzący przedszkole niepubliczne, a przychody uzyskane z powyższego tytułu zostały prawidłowo zakwalifikowane przez organ pierwszej instancji do przychodów z działalności gospodarczej. Organ odwoławczy potwierdził również poprawność ustaleń organu pierwszej instancji w kwestii błędnego ewidencjonowania wydatków skutkujących zawyżeniem przez podatnika kosztów uzyskania przychodów w łącznej wysokości 5.105,75 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. stwierdził, że organ pierwszej instancji określił Panu J. R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oraz nadpłatę w tym podatku w prawidłowej wysokości.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję podatnik zarzucił w szczególności niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie przepisów u.p.d.o.f., w tym art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 i 9, oraz art. 24a ust. 1 przez uznanie, że prowadzona przez skarżącego działalność oświatowa (przedszkole niepubliczne) powinna zostać zakwalifikowana jako pozarolnicza działalność gospodarcza a uzyskiwane przez niego przychody jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie zgodził się ponadto podatnik ze stanowiskiem organów obydwu instancji, iż zobowiązany był do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2017 poz.1369 .) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie, z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istotą sporu jest ustalenie, czy uzyskiwane prze Skarżącego z prowadzenia niepublicznego przedszkola przychody stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Zgodnie z przepisem art. 83a ust. 1 ustawy o systemie oświaty, prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, oraz innej formy wychowania przedszkolnego, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14a ust. 7, nie jest działalnością gospodarczą.

Powyższe nie oznacza jednak, że na gruncie poszczególnych ustaw zasada ta nie może być modyfikowana. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na gruncie prawa podatkowego. Unormowania te mają charakter szczególny i tym samym mają pierwszeństwo przed zasadami wynikającymi z przepisu ww. ustawy o systemie oświaty (w myśl klauzuli lex specialis derogat legi generali).

Wobec tego w pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. stanowi definicję legalną pojęcia działalności gospodarczej. Dokonując wykładni aktu normatywnego zawierającego taką definicję należy przyjmować znaczenie danego zwrotu zgodne z tą definicją. Nie jest więc możliwe nadawanie mu znaczenia innego, niż wynika to z definicji legalnej, poprzez odwoływanie się do definicji tego pojęcia podanej w innych aktach prawnych, w tym także w innych ustawach podatkowych (por. B. Brzeziński – Podstawy wykładni prawa podatkowego, Wyd. ODDK, Gdańsk 2008, s. 69). Celem definicji legalnej jest bowiem usunięcie wieloznaczności danego pojęcia, określenie jego sensu w ramach danego aktu prawnego (por. M. Zieliński – Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki – Wyd. Prawnicze Lexix Nexis, Warszawa 2002, s. 188-189).

Stwierdzić ponadto należy, iż w ramach autonomii prawa podatkowego ustawodawca ma możliwość tworzenia rozwiązań swoistych dla tej gałęzi prawa, jeżeli służyć to ma interesowi Skarbu Państwa i jednocześnie nie zakłóca funkcjonowania instytucji cywilnoprawnych. Może więc, w przypadku autonomicznej regulacji, dojść do pewnych niespójności w systemie prawa (por. R. Mastalski- Autonomia prawa podatkowego – Przegląd Podatkowy z 2003 r., nr 10, s. 12 i n.). Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, iż ustawodawca ma względną swobodę w dziedzinie kształtowania dochodów i wydatków państwa. Przysługuje mu prawo wyboru pomiędzy różnymi konstrukcjami zobowiązań podatkowych, w rozmaity sposób realizującymi politykę gospodarczą państwa, której konkretyzację stanowi przejawiająca się w treści tych regulacji polityka podatkowa. Nie ma też obowiązku stanowienia prawa i wyboru rozwiązań korzystnych dla podatników (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt K 11/06, opubl. w OTK-A z 2007 r., nr 7, poz. 81 i przywołane tam orzecznictwo).

Zgodnie zatem z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że istotne dla zakwalifikowania danego działania jako działalności gospodarczej jest jedynie, aby:

- miało ono charakter zorganizowany i ciągły,

- było prowadzone we własnym imieniu bez względu na jej rezultat,

- uzyskane z tego tytułu przychody nie były zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Zarobkowy charakter działalności oznacza, że działalność ta jest nastawiona na osiągnięcie zysku, dochodu, co odróżnia ją od działalności społecznej. Przynoszenie strat przez daną działalność (zarówno przejściowo jak i w dłuższych okresach) nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej. Dla uznania określonej aktywności za działalność gospodarczą nie ma znaczenia, że podmiot ją wykonujący nie ocenia jej jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak bądź też oświadcza, że jej nie prowadzi, gdyż o kwalifikacji danej działalności przesądza kryterium obiektywne, tj. ustalenie czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód.

Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym to prowadzenie tej działalności w sposób metodyczny, zaplanowany, systematyczny, uporządkowany.

O zorganizowanym charakterze działalności zarobkowej może świadczyć ponadto wyodrębnienie istnienia pewnych składników materialnych i niematerialnych służących prowadzeniu tej działalności, czy też przyjęcie przez dany podmiot określonej formy organizacyjno-prawnej i dopełnienie wymogu rejestracji w ewidencji działalności gospodarczej, choć tych okoliczności nie należy uważać za element decydujący o zorganizowanym charakterze prowadzonych działań.

Wykonywanie działalności w sposób ciągły to prowadzenie jej w sposób stały, nie okazjonalny. Ciągłość działania wiąże się z jej planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń. Przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu.

Działanie we własnym imieniu oznacza, że prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki.

W ocenie Sądu, działalność Skarżącego polegająca na prowadzeniu niepublicznego przedszkola, stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f..

Po pierwsze wątpliwości nie może budzić to, że miała ona charakter zarobkowy. Aktywność Podatnika nastawiona była bowiem na uzyskiwanie konkretnych korzyści finansowych.

Po drugie – nosiła ona również niewątpliwie znamiona działalności zorganizowanej, albowiem opierała się na wydzielonym zasobie środków, wiązała się z zatrudnieniem pracowników, zawieraniem odrębnych umów.

Po trzecie – działalności Skarżącego można również, zdaniem Sądu, przypisać cechę ciągłości. Działalność ta nie wyczerpywała się bowiem w jednorazowej usłudze, charakteryzowała ją cykliczność zdarzeń, prowadzenie jej w sposób ciągły, nieprzerwany na przestrzeni lat 2009-2014.

W końcu swoją działalność Skarżący prowadził na własny rachunek i we własnym imieniu.

Sąd uznaje przy tym trafność rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, co do ustalenia wysokości przychodu i kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy uwzględnił w tej mierze, w sposób rzetelny i prawidłowy, dane wynikające ze zgromadzonych dokumentów. W prawidłowy też sposób wyłączył z ustalania podstawy opodatkowania otrzymane dotacje i sfinansowane nimi koszty.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.