Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 902/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.20 ust.2 i 3, art. 3 ust.11, art. 34 ust.2 lit.a
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art.145 par.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz – sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A.D. od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] października 2004r., Nr [...] w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] września 2004r., Nr [...] ustalającej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, na podstawie art. 138§1pkt.2kpa uchylił zaskarżoną decyzję i zmienił decyzję Kierownika Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] września 2004r., znak: [...] w części ustalającej dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka T.D. ustalając wysokość tego dodatku na kwotę 175zł miesięcznie na okres od 1 września 2004r. do 31 grudnia 2004r.

Organ odwoławczy w motywach decyzji podał, że materialno - prawną podstawą rozstrzygnięcia był obowiązujący od dnia 1 października 2004r. przepis art.70a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz.2255 ze zm.), w świetle którego osobie otrzymującej dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka i pobierającej do dnia 30 kwietnia 2004r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. prawo do tego dodatku w wysokości 70 % przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Organ administracyjny ustalił, że A.D. do kwietnia 2004r. pobierała z funduszu alimentacyjnego świadczenie na rzecz syna T.D. w wysokości 250zł, a zatem należny jej dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka stanowiący 70% tego świadczenia wynosi 175 zł.

Organ wyjaśnił, że mając na uwadze art. 24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych przyznał podwyższony dodatek od dnia 1 września 2004r., a więc począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków.

Na powyższą decyzję A.D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się jej uchylenia.

W skardze nie zakwestionowała wysokości dodatku, lecz wniosła o jego przyznanie począwszy od maja 2004r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należy stwierdzić, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tzn. bez podstawy prawnej. Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), które jako organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń rodzinnych wskazują wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne (art. 20 ust. 2 , art. 3 ust. 11) uprawniając go do upoważnienia w formie pisemnej innych wskazanych w ustawie osób – do wydania decyzji (art. 20 ust. 3).

Nie ulega wątpliwości, że organ właściwy określony w ustawie – to organ uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, od których przysługuje odwołanie. Właściwym do rozpoznania odwołania nie jest jednak organ administracji publicznej wyższego stopnia, lecz inny organ wskazany w ustawie.(art. 127 § 2 kpa).

Organem tym jest sąd rejonowy, co wynika z art. 4778 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, który to przepis w brzmieniu aktualnie obowiązującym wszedł w życie z dniem 1 maja 2004r., na podstawie art. 34 ust. 2 lit.a powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych.

Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało bez podstawy prawnej odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji - zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności określoną art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielając pogląd wyrażony w wyroku sygn. akt IV SA 217/94 z dnia 12 maja 1995r. (ONSA 2/96 p. 91) obowiązany jest stwierdzić na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).