Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 41/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyznaczenie organu właściwego do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 186 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Starosty Gostyńskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Gostyńskim a Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wskazanie organu właściwego do ustalenia odszkodowania za szkody wyrządzone zalaniem łąk J. M. postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Starosta Gostyński pismem z dnia 2 marca 2011 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Gostyńskim a Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w sprawie rozpatrzenia wniosku J. M. z dnia 4 lipca 2010 r. o ustalenie odszkodowania za szkody wyrządzone podtopieniem i zalaniem łąk przyległych do rzeki Rów Polski z powodu nieprawidłowej pracy przepompowni w J.

Jak wynika z akt sprawy, J. M. wystąpił do Rady Powiatu w Gostyniu z wnioskiem o odszkodowanie za szkody wyrządzone podtopieniem i zalaniem łąk przyległych do rzeki Rów Polski z powodu nieprawidłowej pracy przepompowni w J. Pismo to zostało przekazane do Marszałka Województwa Wielkopolskiego.

Marszałek Województwa Wielkopolskiego postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] na podstawie art. 66 § 3 zwrócił przedmiotowy wniosek z dnia 4 lipca 2010 r. w sprawie zrekompensowania strat w sianie łąkowym spowodowanych zalewaniem łąk J. M., wskazując, iż właściwym o dochodzenie odszkodowania jest sąd powszechny w trybie cywilnoprawnym, a nie marszałek województwa w postępowaniu administracyjnym.

Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Marszałek Województwa Wielkopolskiego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. i art. 186 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) przekazał Staroście Gostyńskiemu wniosek J. M. w sprawie ustalenia odszkodowania za szkody wyrządzone zalaniem łąk w wyniku wylania Rowu Polskiego z powodu niedziałającej przepompowni na rzece, powołując się w uzasadnieniu postanowienia na art. 183 ust. 3 w związku z art. 140 ust. 1 Prawa wodnego.

Starosta Gostyński wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu zażalenie na powyższe postanowienie Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 października 2010 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] umorzyło postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zażalenie na postanowienie może wnieść tylko strona, natomiast Starosta Gostyński, w przedmiotowej sprawie działa jako organ administracji publicznej i nie posiada przymiotu strony.

Następnie Starosta Gostyński pismem z dnia 2 marca 2011 r., wystąpił, na podstawie art. 22 § 3 k.p.a. do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego dotyczącego ustalenia, który z organów jest właściwy w przedmiocie rozpoznania wniosku J. M. z dnia 4 lipca 2010 r. w sprawie ustalenia odszkodowania za szkody wyrządzone podtopieniem i zalaniem łąk przyległych do rzeki Rów Polski z powodu nieprawidłowej pracy przepompowni w J.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż zgodnie z art. 140 ust. 1 Prawa wodnego organem właściwym do wydania pozwoleń wodnoprawnych jest właściwy starosta z zastrzeżeniem art. 140 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, który na wykonanie urządzeń wodnych zabezpieczających przed powodzią właściwość przypisuje marszałkowi województwa.

Zdaniem Starosty Gostyńskiego podtopienia i okresowe zalania łąk związane są ze złym stanem technicznym Rowu Polskiego, a praca przepompowni jest nierozerwalnie z nim związana, a dodatkowa przepompownia w J. obsługiwana jest przez służby podległe Marszałkowi Województwa.

W ocenie organu Rów Polski zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego należy do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy. W stosunku do tych wód prawa właścicielskie wykonuje marszałek województwa.

Starosta Gostyński powołał się na sprawę z wniosku Wielkopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Poznaniu z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie ustalenia linii brzegowej dla Kościańskiego Kanału Obry, w której to Marszałek Województwa Wielkopolskiego uznał się za właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Powyższe oznacza, zdaniem Starosty Gostyńskiego, że do ustalenia odszkodowania zgodnie z art. 186 ust. 3 Prawa wodnego jest Marszałek Województwa Wielkopolskiego.

Marszałek Województwa Wielkopolskiego, w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek Starosty Gostyńskiego powołał się na art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, zgodnie z którym na wykonanie urządzeń służących kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowli: piętrzących, upustowych, przeciwpowodziowych i regulacyjnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Wymieniona przepompownia działa w oparciu o zatwierdzoną przez Starostę Gostyńskiego w drodze decyzji z [...] sierpnia 2001 r. znak [...] dokumentację techniczną "Instrukcja eksploatacji" zawierającą elementy gospodarowania wodą dotyczącą przepompowni odwadniającej polder [...] i [...]. Zgodnie z tą decyzją eksploatacja przepompowni powiązana jest z obsługą urządzeń melioracyjnych na terenie odwadnianym, a eksploatowane urządzenia przystosowane zostały do intensywnej gospodarki łąkowej. Oznacza to, iż przepompownia nie jest urządzeniem wodnym zabezpieczającym przed powodzią, a urządzeniem służącym intensyfikacji produkcji rolnej na tym terenie.

Zdaniem Marszałka, wskazane we wniosku J. M. zalane łąki, znajdują się poza obszarem prowadzonych przez Wielkopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych inwestycji związanych z ochroną przeciwpowodziową. Dodatkowo zdaniem Marszałka, zalania i podtopienia łąk w dolinie Rowu Polskiego w 2010 r. były następstwem roztopów i ponadnormatywnych opadów atmosferycznych, a nie zaniechaniem obowiązków właściciela wody wynikających z art. 16 ust. 3 Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz w art. 22 § 1 i 2 k.p.a.

Rozstrzygnięcie sporu, który zaistniał pomiędzy Starostą Gostyńskim a Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego, ponieważ organy te nie mają wspólnego organu wyższego stopnia, na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 (in fine) k.p.a., należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Nie jest jednak możliwe rozstrzygnięcie tego sporu wobec braku ustalenia przez organy będące w sporze jednoznacznego stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z akt sprawy, żaden z organów nie dokonał oględzin na miejscu, ani też innych czynności kontrolnych, mających na celu ustalenie przyczyn zalania użytków rolnych, co jest niezbędne do wskazania organu właściwego do ustalenia wysokości odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej.

Bez przeprowadzenia przez organy będące w sporze postępowania wyjaśniającego i ustalenia przyczyn zalania gruntów, nie można wnioskować, że organem właściwym do załatwienia tej sprawy jest Starosta Gostyński, ponieważ jest organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych w przypadkach określonych w art. 140 ust. 2 Prawa wodnego jest również Marszałek Województwa Wielkopolskiego, nie jest to więc okoliczność, która może wskazywać na właściwość organu w tej sprawie.

Istotne jest bowiem ustalenie, czy szkoda powstała przez zalanie gruntów, jest następstwem wydanego pozwolenia wodnoprawnego, czy też nie jest następstwem wydania takiego pozwolenia (art. 186 ust. 3 Prawa wodnego).

Jak wynika z przesłanych akt, organy będące w sporze nie dokonały ustaleń w powyższym zakresie i stanowiska ich są różne, chociaż nie wiadomo z czego wynikają i na jakich dowodach są oparte. Nie mogą też o tym przesądzać przyczyny podane przez wnioskujących o odszkodowania, gdyż to należy do organu wydającego decyzję.

Ustalenie właściwości rzeczowej i miejscowej należy do podstawowych obowiązków organu administracji publicznej (art. 19 k.p.a.), a szczególnym tego przypadkiem jest ustalenie braku właściwości (art. 65 § 1 k.p.a.).

W jednym i drugim przypadku niezbędne jest jednak ustalenie stanu faktycznego sprawy, na tle którego wynikł spór pomiędzy organami.

I tak ustalony stan faktyczny w sprawie, niebudzący wątpliwości pomiędzy organami będącymi w sporze, może być dopiero podstawą do wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, czy sporu o właściwość (postanowienia NSA: z dnia 16 lutego 2004 r., OW 39/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 17, z dnia 30 września 2004 r., OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46). W realiach niniejszej sprawy, kiedy organy nie ustaliły wspólnie akceptowanego stanu faktycznego sprawy (tzn. każdy z organów będących w sporze inaczej przedstawia przyczyny zalania gruntów), wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest przedwczesny.

Mając powyższe na uwadze, należało na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.