Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2033/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] lipca 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), dalej również: u.o.a., przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w O. przy ul. R. [...] w K., zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez spółkę – N. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (nazywaną dalej: "skarżącą", "spółką"). Kontrola została przeprowadzona w obecności dyrektora ośrodka, pracownika spółki Pani H. Z.

W wyniku kontroli ujawniono w lokalu 28 szt. odbiorników telewizyjnych różnych marek. W protokole z kontroli odnotowano oświadczenie o istnieniu dwudziestu ośmiu telewizorów w pokojach do wynajęcia. Odbiorniki były używane od 1 czerwca 2013 r. do 15 września 2013 r. przez 55 dni, tj. w okresie funkcjonowania ośrodka (sezonowo), który to fakt został potwierdzony w oświadczeniu złożonym do protokołu przez dyrektora. Podano również, że są to urządzenia technicznie dostosowane do odbioru programu. Odbiór telewizji w pokojach następuje przez zbiorczą antenę satelitarną z dekoderami podłączonymi do pokoi.

Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2013 r., załączając do niego oświadczenie dyrektora z tej samej daty, który potwierdził, że odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu było niemożliwe z uwagi na zajmowanie pokoi przez gości.

2. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz.U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., stwierdził, że strona nie wykonała obowiązku wynikającego z § 2 oraz z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676) i ustalił opłatę za używanie dwudziestu ośmiu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie (28 x 30 x 18,65 zł) = 15.666,00 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przez O. skarżąca w dniu [...] lipca 2013 r. zarejestrowała 10 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorniki radiofoniczne, a w dniu [...] sierpnia 2013 r. je wyrejestrowała. W związku z informacją zawartą w protokole, że odbiorniki używano w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 15 września 2013 r. Organ wydał decyzje bez nakazu rejestracji.

W świetle obowiązujących przepisów ustawy o opłatach abonamentowych oraz rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. organ uznał, że strona w dniu kontroli, tj. [...] lipca 2013 r. posiadała i użytkowała dwadzieścia osiem odbiorników które nie były zarejestrowane.

3. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. spółka wniosła odwołanie od decyzji Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa procesowego: art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez stwierdzenie, że kontrolowany podmiot posiada niezarejestrowane odbiorniki RTV, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 75 k.p.a., gdyż nie dopuszczono jako dowodu dokumentu, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte poinformowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, a to poprzez brak powiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się przez stronę w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, co skutkuje naruszeniem art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału stronie w każdym stadium postępowania poprzez niepowiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w treści uzasadnienia faktycznego do wydanej decyzji dowodów, na których organ się oparł wydając decyzję, a to poprzez niewskazanie dowodów na poinformowanie strony o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. poprzez błędne ustalenie, że odbiorniki znajdujące się w Ośrodku nie zostały zarejestrowane, jako podlegające zarejestrowaniu, podczas gdy są one przeznaczone przez Spółkę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej przedsiębiorcy, art. 5 ust. 3 u.o.a. poprzez błędne stwierdzenie, że kontrolowany używa niezarejestrowane odbiorniki i w konsekwencji ustalenie opłaty w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika.

4. Minister Administracji i Cyfryzacji (nazywany dalej "Ministrem") decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Spółki z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister powołał się na art. 2 ust. 1 u.o.a., zgodnie z którym za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a z tego wynika obowiązek posiadacza do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Organ odwoławczy, odwołując się do treści protokołu kontroli, który stanowił podstawowy dowód w sprawie, nie znalazł potwierdzenia, że dyrektor obecna w trakcie kontroli, nie rozumiała znaczenia składanych oświadczeń w zakresie możliwości natychmiastowego odbioru programu dzięki odbiornikom telewizyjnym znajdującym się w Ośrodku. Złożone przez dyrektora oświadczenie nie było zmienione ani poprawione w trakcie toczącego się postępowania.

Ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli.

W sytuacji, gdy kontrolujący uzyskali informację, że dokonanie tego sprawdzenia nie jest możliwe z uwagi na brak dostępu, gdyż pokoje są wynajęte przez gości, nie mieli żadnych podstaw do żądania umożliwienia ich sprawdzenia. Słusznie w takiej sytuacji oparli się na oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli. Zdaniem Ministra treść oświadczeń składanych przez dyrektor nie pozostawia wątpliwości, że stwierdzone w toku kontroli odbiorniki telewizyjne znajdujące się w lokalu znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Minister nie zgodził się również z twierdzeniem strony w zakresie naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., uznając, że przepis odnosi się do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Przedmiotem takich umów jest zatem odbiornik telewizyjny nie zaś umowa hotelowa obejmująca pokój z wyposażeniem. W przedmiotowej sprawie czynności polegające na sprzedaży lub przekazywaniu odbiorników telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą do przedmiotu działalności gospodarczej strony, gdyż prowadzona przez nią działalność w zakresie hoteli nie stanowi wyłącznie sprzedaży lub przekazywania do używania odbiorników na podstawie umów. Odbiorniki telewizyjne będące w jej posiadaniu stanowią jedynie element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnianie odbiorników telewizyjnych nie stanowi w sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu.

Minister powołał się na treść art. 7 ust. 6 u.o.a., jak również art. 5 ust. 3 cyt. ustawy, określający wysokość opłaty, która jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Organ nie ma możliwości miarkowania jej wysokości.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz. 1342), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie zarówno w toku prowadzonego postępowania jak i w uzasadnieniu odwołania nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych w dniu kontroli odbiorników. Jak wynika z ustaleń poczynionych podczas przeprowadzonej kontroli odbiorniki znajdowały się w posiadaniu strony od 1 czerwca 2013 r. do 15 września 2013 r. (55 dni) sezonowo, tj. przez okres przekraczający 14. dniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie.

5. Pismem z dnia 16 maja 2014 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra z dnia [...] kwietnia 2014 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji Spółka postawiła zarzuty tożsame w treści z zarzutami podanymi w odwołaniu z dnia [...] lutego 2014 r. od decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca, powołując się na przepisy art. 7, 9 i 10 k.p.a. zarzucił, że organ zachował obowiązki z nich wynikające wyłącznie w momencie przekazania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, skutkiem czego oparł się jedynie na materiale dowodowym zebranym przed jego wszczęciem.

Skarżąca zakwestionowała treść zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w którym podano, że na terenie kontrolowanego Ośrodka używano 28 niezarejestrowanych telewizorów, załączając oświadczenie dyrektora tegoż Ośrodka o posiadaniu 28 sztuk odbiorników telewizyjnych. Spółka zauważyła, że w oświadczeniu z dnia [...] lipca 2013 r., złożonym przed formalnym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, nie ma wzmianki o niezarejestrowaniu odbiorników. Prowadzi to do wniosku o nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Zdaniem skarżącej, organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiając wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji dowodu na tę okoliczność.

Organ kontrolujący wskazał, że Prezesem kontrolowanej Spółki jest P. W., zaś w kolejnym akapicie wskazuje, że kontrola rejestracji urządzeń została przeprowadzona w obecności dyrektora Ośrodka, który podpisał protokół z kontroli. Skarżąca podkreśliła, że dyrektor Ośrodka nie jest osobą posiadającą upoważnienie do reprezentowania Spółki w czasie przeprowadzania kontroli. Zgodnie z zapisami z Krajowego Rejestru Sądowego Spółkę reprezentuje Zarząd. Tym samym celem udzielania jakichkolwiek wyjaśnień, a tym bardziej podpisania protokołu z przeprowadzonej kontroli, Dyrektor Ośrodka winien posiadać stosowne pełnomocnictwo szczególne, zaś kontrolujący powinien zażądać stosownego upoważnienia od jakiekolwiek pracownika, który udzielał mu wyjaśnień.

Zatem kontrola została przeprowadzona bez prawidłowej reprezentacji strony. Po wszczęciu postępowania, pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., organ nie podjął próby wyjaśnienia kwestii reprezentowania podmiotu wobec którego toczy się postępowanie.

6. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

4. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2013 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2013 r. (Dz. U. poz. 1676).

Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Sąd nie podzielił słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji.

5. W skardze skarżąca zarzuca m.in., że w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., zgodnie z którym: "Obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne: przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy".

Sąd podziela stanowisko organu, że podnoszona w odwołaniu oraz w skardze argumentacja na okoliczność tego, że przedmiotowe odbiorniki telewizyjne są przeznaczone wyłącznie do przekazywania ich gościom hotelowym (ośrodków wypoczynkowych) w ramach umów hotelowych, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Wbrew stanowisku skarżącej nie można w żaden sposób uznać, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem określonym w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a.

Skarżąca prezentowała pogląd, że jako właściciel ośrodka na podstawie umowy zawieranej z gośćmi, przekazuje tymże gościom m.in. odbiorniki telewizyjne. Wskazywała, że czynności takie są integralną częścią prowadzenia hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy. W tym zakresie przywoływała przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (j.t. Dz.U. Z 2006 r., nr 22, poz. 169) nakładające na właściciela hotelu, obowiązek posiadania odbiorników RTV.

W ocenie Sądu, taka interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu, z którego wynika w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Jednakże z ustaleń Ministra co do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej nie wynika, aby czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów należały do zakresu działalności gospodarczej skarżącej. Okoliczności te znajdują swoje potwierdzenie w KRS skarżącej spółki. Sąd zauważa, iż przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje.

Powyższe jest zgodne z oceną prawną wyrażaną w dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 września 2008 r., VI SA/Wa 851/08, który to skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela: Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje.

Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że ustawa o opłatach abonamentowych wprowadziła powszechny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (art. 2 ust. 1 u.o.a.). Natomiast wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione w art. 5 ust. 2 u.o.a. i nie można dokonywać ich rozszerzającej interpretacji. Natomiast wykładnia przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. zastosowana przez skarżącą iż, podlega ona ustawowemu wyłączeniu spod obowiązku rejestracji odbiorników, jest całkowicie chybiona a także kłóci się z celami ustawy, jakim jest realizacja misji publicznej radia i telewizji.

6. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uiszczania opłat abonamentowych oraz uiszczania opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników wynika tylko i wyłącznie z faktu posiadania odbiorników, a okoliczność nie odbierania przez posiadacza programów publicznych, w tym brak technicznej możliwości odbioru tych programów, pozostaje bez znaczenia dla istnienia ww. obowiązków, po raz kolejny podnieść należy, iż opłaty abonamentowe uiszcza się niezależnie od tego, czy korzysta się z mediów publicznych, czy też nie.

Stanowisko takie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 lutego 2013 r., VI SA/Wa 2240/12. Zgodnie z nim posiadanie, w rozumieniu ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych, zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 tej ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

Podobnie rozstrzygnął ten sam sąd w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 5437/06 stwierdzając, iż opłaty abonamentowe ponoszone przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych w całej Polsce wiążą się ściśle z posiadaniem odbiorników telewizyjnych, a nie z korzystaniem z usług konkretnej telewizji. Są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznoprawnym.

W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, iż dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Powyższe oceny prawne podziela skład orzekający w niniejszej sprawie.

Uznając, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, należy uznać, że organ prawidłowo zastosował przepisy art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 6 u.o.a. i miał podstawy do wydania skarżonej decyzji opartej na właściwie dokonanej prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego.

W ocenie Sądu nie ma racji pełnomocnik Strony, iż w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 5 ust. 3 u.o.a. poprzez jego zastosowanie i obciążenie skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Z powyżej przestawionego stanu faktycznego i prawnego wynika, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały wszelkie warunki do ustalenia w stosunku do Strony opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, co zostało prawidłowo wykazane w zaskarżonej decyzji.

7. Odnosząc się do zarzutów skarżącej odnośnie naruszenia przez organy przepisów normujących postępowanie administracyjne.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że do strony była kierowana korespondencja m.in. w postaci: pisma z dnia [...] października 2013 r., zawiadomienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego zawierającego pouczenie o treści art. 10 § 1 k.p.a. Strona nie skorzystała z prawa określonego w tym przepisie.

Nie jest trafny zarzut Strony odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez stwierdzenie, iż kontrolowany podmiot posiada niezarejestrowane odbiorniki RTV, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 75 k.p.a., gdyż nie dopuszczono jako dowodu dokumentu, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W realiach niniejszej sprawy organ należycie wypełnił ciążące na nim obowiązki. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony przez organ w sposób wyczerpujący. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił Stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Strona zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., miała prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

8. Ustosunkowując się do zarzutów skargi zważyć na wstępie należy, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym podkreślić należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.

Podstawowym dowodem w sprawie jest protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r., którego Strona nie kwestionowała w toku postępowania. Organ uznał, iż nie ma potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów, które mogłyby mieć znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego. Jednocześnie organ odniósł się do wszystkich zarzutów i kwestii podniesionych w pismach pełnomocnika Strony do organu I instancji. Należy podkreślić, iż organ nie ma obowiązku wydawania decyzji zgodnie z żądaniami Strony przedstawionymi w pismach do organu, bądź też uznawania za udowodnione okoliczności, o których Strona informuje. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ I instancji należycie wypełnił ciążące na nim obowiązki. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący.

Przy czym niezasadne są zarzuty strony odnośnie zebrania materiału dowodowego w sprawie. Został on zebrany podczas kontroli przeprowadzonej zgodnie z przepisami art. 7 ust. 6 u.a.o., a potem włączony do akt postępowania. Na etapie postępowania skarżąca miała zapewniona pełny w nim udział łącznie z możliwością składania wniosków dowodowych.

Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a.

Taki protokół kontroli, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez pracownika podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. Przy czym w warunkach niniejszej sprawy w kontroli uczestniczyła pracownica Spółki – Dyrektor ośrodka. Jej podpis na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że nie kwestionuje ona jej ustaleń.

9. Skarżąca wskazuje, że obecna podczas kontroli dyrektor nie była upoważniona do reprezentowania interesów strony. W ocenie Sądu organ zasadnie wyjaśnił, że nie ma on obowiązku przeprowadzenia kontroli w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Podobnie żaden przepis prawa nie uzależnia ważności protokołu od podpisania go przez osoby/osobę upoważnione do składania oświadczeń woli zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Nadto, osoby biorące udział w toku kontroli nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Wobec powyższego powyższy zarzut Skarżącej sąd uznał za niezasadny.

10. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w treści uzasadnienia faktycznego do wydanej decyzji dowodów, na których organ się oparł wydając decyzję, a to poprzez niewskazanie dowodów na poinformowanie strony o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Wydana decyzja została właściwie uzasadniona. Organ nie ma obowiązku wydawania decyzji zgodnie z żądaniami Strony przedstawionymi w pismach do organu, bądź też uznawania za udowodnione okoliczności, o których Strona informuje. Organ I instancji winien ocenić cały zgromadzony w sprawie materiał, w tym również treść pism przesłanych przez Stronę. Zdaniem Sądu i jak wskazano powyżej zgromadzony w toku postępowania materiał jest wystarczający do podjęcia decyzji w sprawie. Z treści protokołu z kontroli jednoznacznie wynika, iż w kontrolowanym lokalu stwierdzono 28 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

11. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.