Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3233/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S.A. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania działalności do wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 18 października 2013 r. skarżąca Spółka – J. S.A. z siedzibą w K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Farmaceutycznego skargę

na decyzję tego organu z dnia [...] września 2013 r. nr [...]

w przedmiocie nakazu dostosowania działalności do wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go precedensowym charakterem sprawy, a także niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca, zwracając uwagę na skalę prowadzonej działalności, podała, że zorganizowanie oddzielnego sposobu zaopatrzenia tylko dla jednego punktu sprzedaży spowoduje ogromne koszty zarówno osobowe, jak i finansowe, gdyż będzie zmuszona przeorganizować swoją działalność, co zdezorganizuje jej system zaopatrzenia i dystrybucji.

Skarżąca dodała, że wyniki kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nie wskazują, aby jej działalność stanowiła jakiekolwiek zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, zaś produkty lecznicze, jak wykazała kontrola, umieszczone są na osobnych półkach łącznie z suplementami diety i wyrobami medycznymi, na wysokości zabezpieczającej przed bezpośrednim dostępem dla dzieci.

Nadto skarżąca wskazała, że wiele z punktów sprzedaży znajduje się

w małych miejscowościach, gdzie nie ma aptek ani punktów aptecznych, w takich sytuacjach jedynym miejscem zaopatrzenia ludności w produkty lecznicze wydawane bez przepisu lekarza mogą okazać się, w ocenie skarżącej, punkty sprzedaży Spółki. Zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić

do ograniczenia dostępu do produktów leczniczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub

w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, okolicznością taką nie może być jedynie powoływanie się przez skarżącą Spółkę na precedensowy charakter sprawy o kluczowym, jak podała, znaczeniu dla rynku produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza oraz możliwości prowadzenia detalicznego obrotu pozaaptecznego takimi produktami leczniczymi przez duże sieci handlowe, skalę prowadzonej działalności oraz konieczność zorganizowania oddzielnego sposobu zaopatrzenia dla punktu handlowego objętego kontrolą. Tak przedstawione uzasadnienie wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawione jest rozwinięcia

i wyjaśnienia, na czym szkoda taka miałaby polegać. Samo bowiem odniesienie się przez skarżącą do konsekwencji, jakie w jej ocenie, może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, polegających między innymi na ograniczeniu dostępu do produktów leczniczych, czy też rodzących po stronie Spółki obowiązek przeorganizowania prowadzonej przez nią działalności, uznać należy za niewystarczające do oceny przesłanek określonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak tak sformułowanej argumentacji wniosku, zobrazowania sytuacji opisanej przez skarżącą danymi finansowymi odzwierciedlającymi wysokość środków poniesionych

w związku z wprowadzeniem do sieci sprzedaży, w tym do punktu objętego kontrolą, produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza, czy też ustaleniami władz Spółki co do zmian kadrowych wywołanych koniecznością zorganizowania oddzielnego sposobu zaopatrzenia dla tego punktu handlowego. W konsekwencji przyjąć należy, że tak zaprezentowana argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie stanowi jego uzasadnienia.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

W związku z powyższym wskazać należy, że skarżąca Spółka wnosząc

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w gruncie rzeczy nie przywołała okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest więc podstaw do uwzględnienia jej wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.