Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 781/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 17 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 roku sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. J. C. zwrócił się w formie elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (zwany dalej Naczelnikiem US) w szczególności o:

1) wskazanie ile ponagleń zostało złożonych przez Organ w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] maja 2020 r.

2) podanie numerów tych spraw, daty rozpoczęcia i zakończenia;

3) wskazanie, ile z tych ponagleń zostało rozpatrzonych i zakończyło się w terminie 2 miesięcy, ile w terminie 2-6 miesięcy a ile więcej niż 6 miesięcy;

4) wskazanie, ile ponagleń zostało uznanych za uzasadnione;

5) wskazanie, ile ponagleń zostało skierowanych do postępowania sądowego;

6. podanie wszystkich tych danych z podziałem na:

a) kontrole podatkowe związane ze zwrotem podatku VAT,

b) kontrole podatkowe związane z innymi podatkami.

Do wniosku została załączona informacja wnioskodawcy, w której przedstawił argumenty przemawiające za udostępnieniem żądanej informacji w tym informacji przetworzonej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Naczelnik US poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź w zakresie pytania 1 zostanie udostępniona w termin późniejszym, nie dłuższym niż dwa miesiące od daty złożenia wniosku. W odniesieniu do pozostałych pytań nr [...] i 6, uznając żądanie w nich zawarte za informację przetworzoną w rozumieniu art. 3. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) (dalej: u.d.i.p.), Naczelnik US wezwał J. C. do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie w jakim zakresie uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W dniu [...] czerwca 2020 r. wnioskodawca odpowiedział na wezwanie do wykazania interesu publicznego w sprawach prowadzonych pod sygnaturą [...] i [...], w której wyraził wolę by przedmiotowe pismo zostało włączone "do akt każdego postępowania, gdzie Organ ma taką wątpliwość i uznać to jako stanowisko Wnioskodawcy".

Wobec braku dalszej odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] czerwca 2020 r. Naczelnik US uznał ww. pismo wnioskodawcy jako uzupełnienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], Naczelnik US odmówił udostępnienia informacji publicznej uznając, że żądane dane stanowią informację publiczną przetworzoną, gdyż na dzień udzielenia odpowiedzi organ nie prowadził zestawień w żądanym układzie i równocześnie nie miał możliwości wygenerowania danych w sposób prosty, nie wymagający przetworzenia, a ich przygotowanie wiązałoby się z ponadnormatywnym zaangażowaniem wielu pracowników w zadania polegające m.in. na selekcji dokumentacji zgodnie z przedstawionymi we wniosku kryteriami, przetworzeniu danych szczegółowych dotyczących ponagleń i utworzeniu ich zestawienia, analizie treści dokumentacji w odniesieniu do kolejnych kryteriów i przygotowaniu zestawień odpowiednich danych z uwzględnieniem ich podziału na kontrole związane z podatkiem VAT oraz z innymi podatkami. W efekcie przygotowana informacja byłaby w istocie informacją nową, specjalnie wytworzoną dla wnioskodawcy. Jednocześnie zaznaczono, że podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie dają wystarczających podstaw do przyjęcia, że pozyskanie informacji publicznej przetworzonej jest w tym wypadku szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wskazał, że żądane dane mogą być – ogólnie rzecz ujmując – istotne dla interesu publicznego, jednakże w wyniku zestawienia kosztów ich wytworzenia i potrzeby ich uzyskania, nie będą miały szczególnie istotnej wartości dla wskazanego interesu publicznego.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Naczelnik US przekazał wnioskodawcy odpowiedź na pytanie 1 wniosku dotyczące wskazania ilości ponagleń złożonych na organ w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] maja 2020 r.

Od decyzji organu I instancji J. C. wniósł odwołanie do Izby Administracji Skarbowej w P.. W odwołaniu domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji zarzucając:

- niewskazanie wyczerpującej podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej;

- wydanie i podpisanie decyzji przez osobę nieuprawnioną;

- naruszenie prawa poprzez uznanie, że wnioskowane informacje nie są informacją prostą przetworzoną;

- nieuwzględnienie wyjaśnień strony w kwestii interesu prawnego;

- wydanie decyzji po terminie ustawowym.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej Dyrektor IAS) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik US wydał decyzję zgodnie z przepisami prawa, gdyż wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p., a w sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Dyrektor IAS powołał się na treść art. 1 ust. 1, art. 6 u.d.i.p. oraz na art. 61 Konstytucji RP wskazując, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także odnoszona lub wytworzona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Równocześnie organ II instancji podkreślił, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i jest możliwy zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p, w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazano, że organ I instancji na dzień złożenia wniosku nie dysponował gotową informacją w zakresie objętym pytaniami 2-6 wniosku, nie istniały bowiem gotowe zestawienia danych w układzie żądanym przez wnioskodawcę.

W piśmie z dnia [...] września 2020 r. J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, zaskarżając decyzję organu II instancji i wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, art. 107 §1 i art. 268a i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a) poprzez podpisanie decyzji organu I i II instancji przez osoby do tego nieuprawnione,

- naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych.

- naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona,

- naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p w zakresie w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że o udostępnienie informacji, o jaką zwrócił się wnioskodawca nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, względnie, że wnioskodawca nie uzasadnił należycie, że udostępnienie informacji, o jaką się zwrócił jest szczególnie istotne dla interesu publicznego,

- naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie.

- naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewskazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji gdy wnioskowane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej przetworzonej, względnie stanowią taką informację, ale wnioskodawca wskazał szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udostępnienie żądanej informacji publicznej w całości bądź w przeważającej części,

- naruszenie art. 10 ust.1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie wnioskodawcy w terminie informacji publicznej objętej wnioskiem pomimo, że treść wniosku i wyjaśnień wnioskodawcy uzasadniały udostępnienie żądanej informacji publicznej w całości bądź w przeważającej części,

- naruszenie art. 7, art. 11 ,art. 77. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak stosownego wyjaśnienia i uzasadnienia przesłanek, którymi kierował się podmiot zobowiązany przy załatwieniu sprawy, w szczególności w odniesieniu do występowania informacji przetworzonej oraz szczególnej istotności informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt.1 u.d.i.p.,

- naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. art. 127 w zw. z art. 239 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w związku z brakiem wykroczenia poza granice odwołania i ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w konsekwencji czego organ II instancji nie dostrzegł, iż organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że naruszono art. 268a k.p.a. co skutkuje stwierdzeniem nieważności obu decyzji. Regulaminy organizacyjne urzędów nie mogą zastępować pisemnego upoważnienia do działania w imieniu organu. Dlatego też skarżący uznał decyzje jako pisma pracowników administracji skarbowej, które nie mają doniosłości prawnej. Skarżący zakwestionował również niewykazanie przez siebie interesu publicznego. Uważa, że zdobycie tych informacji doprowadzi do podjęcia próby zlikwidowania "patologii urzędniczej." Skarżący poddał także w wątpliwość dwuinstancyjność postępowania wskazując, że pracownicy Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej utrzymują ze sobą relacje koleżeńskie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 164).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U.2021.137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) (dalej: ustawa p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. (sygnatura pisma UNP: 3001-20-091269), na mocy której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr 3021- [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na uznanie, iż przedmiotem złożonego wniosku była informacja przetworzona, a nie została spełniona przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Na wstępie należało odnieść się do poniesionego przez skarżącego zarzutu formalnego tj. podpisania decyzji organu I i II instancji przez osoby do tego nieuprawnione.

Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzja wydana przez organ I instancji z dnia [...] czerwca 2020 r. została wydana z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. przez zastępcę Naczelnika - R. S.. W aktach sprawy o sygn. II SA/Po 779/20, toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, ze skargi J. C. na k. 272 znajduje się dokument w postaci upoważnienia R. S. z dnia [...] czerwca 2020 r. do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika US. Natomiast decyzja organu II instancji została wydana z upoważnienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przez Kierownika Referatu M. S., dla której upoważnienie z dnia [...] sierpnia 2019 r. znajduje się na k. 253 akt sprawy o sygn. II SA/Po 779/20.

Zważyć przede wszystkim należy, że udzielenie upoważnienia zgodnie z art. 143 § 1 Ordynacji Podatkowej jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego, w związku z tym nie doręcza się go stronie w związku z wszczęciem postępowania, nie musi się również ono znajdować w aktach danego postępowania. Za prawidłowe, z zachowaniem wymogu pisemności, należy uznać upoważnienie wynikające z regulaminu urzędu, zarządzenia czy zakresu czynności, które są dostępne, czy to w siedzibie organu, czy też na jego stronie internetowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2018 r. II FSK 3063/16, LEX nr 2595750, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2017 r. w sprawie SA/Wr 1189/16, LEX nr 2321711). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono również pogląd zgodnie z którym nie jest wymagane dołączenie do decyzji umocowania dla osoby podpisującej ją w imieniu organu podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. II FSK 2454/14 LEX nr 2168402). Żaden przepis nie nakazuje składania do akt podatkowych dokumentu stanowiącego upoważnienie, o którym mowa w art. 143 Ordynacji Podatkowej. Udzielenie upoważnienia do wydania decyzji, zgodnie z art. 243 § 1 Ordynacji Podatkowej jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego, w związku z tym nie musi się znajdować w aktach postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. II FSK 2454/14, LEX nr 2168402).

Przechodząc do meritum wskazać należy, że J. C. odmówiono udzielenia informacji publicznej, gdyż uznano, że stanowi ona informacje przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, iż spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący był bowiem zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego był obowiązany do udostępniania informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne.

Nadto poza sporem pozostaje również to, iż informacje, o których udostępnienie wystąpił skarżący stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Prawo do informacji publicznej obejmuje bowiem uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc również informacja o funkcjonowaniu urzędu skarbowego, w tym w zakresie prowadzonych przez ten organ postępowań.

W niniejszej sprawie istotą sporu jest kwestia charakteru prawnego żądanej informacji publicznej, to znaczy, czy ma ona walor informacji przetworzonej, czy też prostej w rozumieniu u.d.i.p.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja niejako stworzona z już istniejących. Powstaje bowiem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2019 r., I OSK 1920/18 – dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zbiór ten jest przygotowywany specjalnie dla wnioskodawcy, w oparciu o wskazane przez niego kryteria. Stąd też wprowadzenie dodatkowego wymogu udostępnienia informacji przetworzonej spowodowane jest założeniem, że materiał przygotowany z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie jego indywidualnym interesom, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącemu większej społeczności (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1261/15 – dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie wskazuje się, iż wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać na przykład na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., I OSK 1513/15, z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11 dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie podkreśla się również to, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo, że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12- dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, słusznie organ zauważył, że udzielenie wnioskowanej przez skarżącego informacji wymagałoby przetworzenia danych z systemów informatycznych oraz dokumentacji zgromadzonej w zbiorach papierowych, a następnie ich weryfikacji pod kątem oczekiwanych kryteriów, zestawiając ze sobą dane z systemów informatycznych z danymi zawartymi w dokumentacji, a następnie stworzenia na podstawie tych danych nowego zestawienia. Jak wskazał organ I instancji, nie istniała możliwość dokonania stosownych selekcji i przekształceń w sposób zautomatyzowany. Ponadto, analiza dokumentacji musiałaby objąć dane z wszystkich ponagleń prowadzonych przez urząd na przestrzeni 3 lat i 5 miesięcy i wymagałaby podjęcia szeregu działań polegających na selekcji dokumentacji zgodnie z przedstawionymi we wniosku kryteriami, przetworzeniu danych szczegółowych dotyczących ponagleń i utworzeniu zestawienia, analizie treści dokumentacji w odniesieniu do kolejnych kryteriów i przygotowaniu zestawień odpowiednich danych z uwzględnieniem ich podziału na kontrole związanie z podatkiem VAT oraz z innymi podatkami. W efekcie przygotowana informacja byłaby informacją nową, specjalnie wytworzoną dla wnioskodawcy. Zgodnie z informacją przekazaną przez Naczelnika US w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. w tym okresie złożono na organ 22 ponaglenia. Przygotowanie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku wymagałoby dodatkowego znacznego zaangażowania ze strony pracowników. Powyższe niewątpliwie powoduje, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną. Zatem słusznie organy zarówno I jak i II instancji uznały, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Stanowią one bowiem informacje publiczne, opracowane przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, a więc jest to informacje, która musiałaby zostać przygotowane specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów.

W ocenie Sądu zatem organ I instancji zasadnie, na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zasadniczo bowiem prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt: I OSK 658/16). Skarżący, pomimo wezwania, nie podjął się wyjaśnienia podstaw swojego wniosku. Organ natomiast, nie znajdując podstaw do uznania, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, odmówił jej udzielenia.

Reasumując, skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo uznał, że objęte wnioskiem informacje stanowią informacje przetworzone, to zasadnie odmówił ich udzielenia z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę – po uprzednim wezwaniu – że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Rozstrzygnięcie to prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.