Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 16/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie płatne z budżetu państwa
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b,  par. 19
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.D. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A.M. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z.D. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie informacji publicznej.

Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2011 r., skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2011r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w K. adwokat A.M. pismem z dnia 10 sierpnia 2011 r. złożył skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1863/11 oddalił skargę kasacyjną.

Pismem procesowym z dnia 10 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu składając oświadczenie, że koszty te nie zostały w całości ani w części opłacone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), zwanego dalej rozporządzeniem.

Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.

W myśl § 18 ust.1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.

Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi A.M. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wynagrodzenie w wysokości 180 zł, co stanowi 75 % stawki minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.