Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2318/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,77,80,15,107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w [...] na decyzję Ministra Klimatu z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego Towarzystwa [...] w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Towarzystwo [...] z siedzibą w O. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Klimatu z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z dnia [...] lutego 2020 r., którą zmieniono warunki pozwolenia zintegrowanego udzielonego dla instalacji spalania zlokalizowanej na terenie zakładu T.S.A. – Oddział [...] J. [...] w J. – [...] przy ul. [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Spółka wystąpiła o zmianę warunków pozwolenia zintegrowanego udzielonego dla instalacji spalania paliw zlokalizowanej na terenie zakładu T.S.A. - Oddział [...] J. [...] w J. - [...] przy ul. [...] (Regon: [...], NIP: [...]). Wniosek stanowił odpowiedź na pismo Marszałka z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] (nr sprawy: [...]), w którym poinformował o konieczności dostosowania instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym do wymagań określonych w Konkluzjach BAT w terminie do 17 sierpnia 2021 r.

Rozpatrując wniosek, Marszałek ogłoszeniem z dnia 12 września 2018 r. poinformował o zamieszczeniu informacji o wniosku Spółki w publicznie dostępnym wykazie danych, a także o możliwości wnoszenia uwag i wniosków w terminie 30 dni od ukazania się zawiadomienia. Przedmiotowe ogłoszenie umieszczono na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w J. oraz w pobliżu lokalizacji instalacji, a także na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], na okres 30 dni. W tym czasie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski do sprawy.

Towarzystwo [...] z siedzibą w O. pismem z dnia [...] grudnia 2018 r., zgłosiło chęć uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wniosku z dnia [...] sierpnia 2018 r. złożonego przez Spółkę w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do spalania paliw zlokalizowanej w Oddziale [...] J. [...] - [...] w J. przy ul. [...].

Postanowieniem [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Marszałek dopuścił Stronę do udziału w postępowaniu administracyjnym.

Dnia [...] lutego 2019 r. przeprowadzono oględziny instalacji spalania paliw, zlokalizowanej w Oddziale [...] J. [...] w J. - [...], w trakcie których zapoznano się - z aktualnym stanem technicznym instalacji spalania paliw, jak również z systemem odprowadzania ścieków do środowiska, tj. oczyszczalnią ścieków przemysłowych oraz oczyszczalnią ścieków z instalacji oczyszczania spalin oraz dokonano oględzin wylotu do rzeki [...]. Przedstawiciele Zakładu udzielili wyjaśnień dotyczących przedmiotu wniosku. W oględzinach wzięli udział również przedstawiciele Strony.

Marszałek ośmiokrotnie pismami z dnia [...] września 2018 r., [...] stycznia 2019 r., [...] marca 2019 r., [...] lipca 2019 r., [...] listopada 2019 r., [...] grudnia 2019 r., [...] stycznia 2020 r. oraz [...] lutego 2020 r. wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień i uzupełnień.

W trakcie trwania postępowania przed organem I instancji Spółka złożyła wyjaśnienia i uzupełnienia do przedmiotowego wniosku przy pismach z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] lutego 2019 r., [...] marca 2019 r., [...] kwietnia 2019 r., [...] maja 2019 r., [...] sierpnia 2019 r., [...] listopada 2019 r., [...] stycznia 2020 r., [...] stycznia 2020 r. oraz [...] lutego 2020 r.

Spółka przy piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. przedłożyła uzupełnienie do złożonego wniosku w postaci operatu przeciwpożarowego zawierającego warunki ochrony przeciwpożarowej magazynowania odpadów na terenie zakładu T.S.A. Oddział [...] J. [...] w J. - [...] wykonanego w październiku 2018 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz Postanowienia Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w J. nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Spółka złączyła również zaświadczenia o niekaralności prowadzących instalację.

Marszałek pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w J. o przeprowadzenie kontroli przedmiotowej instalacji, w tym miejsc magazynowania odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm), oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ww. ustawy. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w J. zaopiniował pozytywnie spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o który m mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy o odpadach, oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c tej ustawy.

Strona pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wniosła o :

1) przeprowadzenie dowodu z dokumentu "Weryfikacja koncepcji wstępnej dostosowania jednostek wytwórczych do warunków pracy obowiązujących po roku 2021 wraz z rekomendacją doboru technologii oraz wykonanie analizy możliwości zwiększenia elastyczności bloków energetycznych T.S.A.", którego fragment stanowi załącznik nr 1 do Aneksu z kwietnia 2019 r., a który w pełnej wersji znajduje się w posiadaniu Spółki;

2) ponowne wezwanie Spółki, w trybie art. 50 k.p.a., do przedstawienia materiałów dowodów, o które Strona wnioskowała w piśmie z dnia października 2019 r., a które uzasadnią proporcjonalność kosztów dostosowania instalacji do konkluzji BAT względem korzyści dla środowiska, w związku z wnioskiem Spółki o udzielenie odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych dla [...] J. [...] - [...], zarzucając, że Spółka nie przedłożyła wnioskowanych dokumentów, a wyjaśnienia przedstawione w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. nie pozwalają na dokonanie właściwej oceny kwestii nieproporcjonalności kosztów w ustawowym terminie.

Kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. będącym uzupełnieniem do pisma z dnia [...] grudnia 2019 r., Strona zawnioskowała o wezwanie Spółki do przedstawienia oryginałów wyników badań zawartości chloru w węglu poszczególnych dostawców w latach 2016-18 wskazując, że informacje, które zostały podane na różnych etapach postępowania, są niespójne i wzajemnie sprzeczne.

W odpowiedzi na pisma Strony, Spółka przedstawiła swoje stanowisko odnosząc się do poszczególnych uwag pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Spółka odniosła się do materiałów i dowodów uzasadniających nieproporcjonalność kosztów dostosowania instalacji do konkluzji BAT oraz wątpliwości względem korzyści dla środowiska.

Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 104 w związku z art. 155 k.p.a. oraz na podstawie art. 192 oraz art. 204 ust. 2, art. 215 oraz art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (2020 r. poz. 1219 ze zm.), zwanej dalej: "POŚ", oraz w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2018 r. poz. 1592) decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] zmienił pozwolenie zintegrowane udzielone decyzją Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. dla instalacji spalania paliw zlokalizowanej na terenie zakładu T.S.A. - Oddział [...] J. [...] w J. - [...] przy ul. [...]

Odwołanie od decyzji Marszałka złożył pełnomocnik Towarzystwa [...] z siedzibą w O.. W odwołaniu Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Strona złożyła uzupełnienie odwołania, w którym zaskarżyła decyzję w całości wskazując, że została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 204 ust. 1 i 2 POŚ poprzez udzielenie odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych tlenków azotu (NOx) na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny, że osiągnięcie granicznych wielkości emisyjnych prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w stosunku do korzyści dla środowiska.

Strona wyjaśniła, że w jej ocenie Marszałek niewłaściwie udzielił T.S.A. w J. odstępstwa do [...] grudnia 2031 r., ustalając dopuszczalną wielkość emisji średniorocznej w wysokości 200 mg/Nm3. W ocenie Strony, Spółka do oceny zasadności udzielenia odstępstwa nieprawidłowo posłużyła się metodologią zawartą w opracowaniu pt. "podręcznik dotyczący zasad udzielania odstępstw'' od granicznych wielkości emisyjnych zawartych w Konkluzjach BAT dla dużych źródeł spalania (LCP), zgodnie 2 art. 204 ust. 2 Ustawy POŚ, zwany dalej: "Podręcznikiem", opublikowanym na stronie internetowej www.ekoportal.gov.pl, na podstawie którego przedstawiła własne analizy i obliczenia. Powołano, że w myśl Podręcznika udzielenie odstępstwa jest możliwe tylko wtedy, gdy modernizacja kotłów byłaby nieproporcjonalnie kosztowna względem potencjalnej korzyści środowiskowej, jaka powstałaby w wyniku uniknięcia emisji tlenków azotu (NOx). Uniknięta emisja jest liczona jako różnica pomiędzy sumą emisji, która zostanie wyemitowana w przypadku, gdy zaniecha się modernizacji instalacji oraz w przypadku realizacji modernizacji kotłów. Podręcznik definiuje nieproporcjonalność jako stosunek korzyści środowiskowych do kosztów. Jeśli wskaźnik ten osiąga wartość mniejszą lub równą 0,7 Podręcznik uznaje, że koszty modernizacji, które ma ponieść operator, są nieproporcjonalnie wysokie względem korzyści środowiskowych.

Zdaniem Strony Marszałek niewłaściwie przyjął argumentację Spółki, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na znaczną dysproporcję kosztów i korzyści dla środowiska, wynikających z realizacji ww. inwestycji, co jest uzasadnieniem dla wnioskowanego odstępstwa. Powołano, że Marszałek uznał, że biorąc pod uwagę argumentację Spółki, zaproponowane działania modernizacyjne, fakt braku przekroczeń standardów emisyjnych i wartości odniesienia oraz uwzględniając art. 204 POŚ, zasadne jest przychylenie się do wniosku o udzielenie czasowego odstępstwa w zakresie emisji tlenków azotu (NOx) do powietrza. Strona wskazała, że kluczowe znaczenie dla Marszałka miały analizy i dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę, oparte na metodologii Podręcznika.

W tym zakresie Strona w załączeniu przedłożyła opracowanie INSTRAT - Fundacji Inicjatyw Strategicznych pt. Analiza zasadności udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych (BAT-AELs) dla emisji NOx dla Elektrowni J. III - Elektrownia III" autorstwa M. H., zwane dalej: ,Analizą". Wskazano, że w opracowaniu tym przeanalizowano dokumentację przedłożoną do postępowania przez Spółkę w zakresie kwestii zasadności udzielenia odstępstwa. Powołano, że jak wynika z ekspertyzy INSTRAT dokumentacja zawiera następujące błędy i braki:

1) Spółka dwukrotnie zawyżyła koszty dostosowania instalacji do konkluzji BAT;

2) w swoich kalkulacjach Spółka nie doszacowała korzyści środowiskowych na skutek:

a) bezpodstawnego zastosowania współczynnika korekcyjnego dla emisji tlenków azotu (NOx) wynoszącego 0,78,

b) zastosowania najniższej wartości zakresu wyceny kosztów środowiskowych, tj. jedynie wskaźnika VOLY zamiast również bardziej reprezentatywnego VSL;

3) Spółka nie uwzględniła w pełni swoich możliwości finansowych do przeprowadzenia remontu kotłów pomijając przychody z rynku mocy.

Odwołująca wskazała, że Spółka obliczając korzyści środowiskowe użyła jedynie niższego ze wskaźników - VOLY. Powołano, że zgodnie z Analizą INSTRAT dla każdego z typów emisji powinno się zastosować wyższe wartości kosztów zewnętrznych zanieczyszczeń poprzez dobór nie wskaźnika utraconego roku życia (value of a life year, VOLY) (jak zostało to dokonane), ale bardziej adekwatnego wskaźnika zdolności do zapłaty za utracone życie. Zdaniem Strony, ocena Marszałka opiera się więc na błędnie ustalonym stanie faktycznym i tym samym narusza art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Wskazano, że gdyby dwukrotnie pomniejszono koszt modernizacji: z 379 182 8 tys. PLN w 2021 r. do 189 591,4 tys. PLN w 2021 r. to istnieje prawdopodobieństwo, że stosunek kosztów do korzyści środowiskowych byłby wyższy niż graniczne 0,7 wg Podręcznika, a w konsekwencji nie wystąpiłyby przesłanki uzasadniające udzielenie odstępstwa. Strona podniosła również, że Spółka niezasadnie stosując współczynnik korekcyjny zaniżyła korzyści środowiskowe. Gdyby tego nie uczyniła, to stosunek kosztów do korzyści środowiskowych przekraczałby współczynnik 0,7, a tym samym nie mogłaby twierdzić, że modernizacja jest nieproporcjonalnie kosztowna. Zdaniem Strony obliczając zatem poprawnie korzyści środowiskowe należałoby dojść do wniosku, że udzielenie odstępstwa w niniejszej sprawie nie ma uzasadnienia, a Marszałek oparł się na materiale dowodowym, który wymaga korekty obliczeń. Strona podniosła również, że zgodnie z wytycznymi Podręcznika przy ocenie zasadności udzielenia odstępstwa należy wziąć pod uwagę również "zdolności finansowe" operatora do poniesienia kosztów modernizacji (Podręcznik, Tabela 5.1.). Powołano się również na uwzględnienie źródeł finansowania, w tym "dotacji' oraz innych źródłach finansowania w tym "pomocy publicznej" (Podręcznik, Wstęp, akapit 7). Wskazano, że dla operatora ważnym źródłem finansowania inwestycji jest przychód z rynku mocy, który funkcjonuje od 2018 r., a który stanowi pomoc publiczną. W tej kwestii Strona zarzuciła, że pomimo wyraźnych wytycznych Podręcznika zarówno Spółka jak i Marszałek pominęli kwestie przychodu z rynku mocy przy ocenie zasadności udzielenia odstępstwa. Powołano, że jak wynika z Analizy INSTRAT w ujęciu procentowym, przychody z rynku mocy dla całej elektrowni pokrywają ok. 70% kosztu modernizacji już w pierwszym roku trwania umowy mocowej (2021), zaś w skali całego 5-letniego okresu umowy (2021-2025) prawie 350% kosztów modernizacji. Tym samym, zdaniem Strony, Spółka posiada nie tylko "zdolność finansową" do poniesienia kosztów inwestycji (przychody z rynku mocy kilkukrotnie przewyższają potrzeby inwestycyjne), ale jest też do tego zobowiązana umową zawartą z operatorem tynku mocy. Na podstawie powyższego Strona oceniła, że w świetle art. 204 ust. 1-3 POS, brak było uzasadnienia do udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych tlenków azotu (NOx). Marszałek bazował bowiem na materiale dowodowym, który powinien zostać poprawiony, co w ocenie Strony doprowadziłoby do oceny, że udzielenie odstępstwa jest niezasadne.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r., Strona przedłożyła "Opinię naukową o zmianie pozwolenia zintegrowanego dla Elektrowni J. III" autorstwa dr hab. chemii L. P., prof. UMK w Toruniu, zwaną dalej: "Opinią" i wniosła o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji, że: 1) dopuszczalny poziom emisji poszczególnych zanieczyszczeń do wód rzeki [...], zawartych w ściekach z instalacji [...] J. [...], został określony jako średnia ważona trzech różnych strumieni ścieków, podlegających mieszaniu, objętych odmiennymi wartościami dopuszczalnymi: określonymi w decyzji Komisji Europejskiej ustanawiającej Konkluzje BAT w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, zwanej dalej: "Konkluzjami BAT" oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800), zwanego dalej: "rozporządzeniem ws. ścieków". W niniejszej sprawie doszło nie tylko do uśrednienia (zastosowania średniej ważonej) składu mieszanki ścieków, ale doszło także do uśrednienia wartości dopuszczalnych: zawartych w Konkluzjach BAT oraz rozporządzeniu ws. ścieków. Działanie takie pozbawione jest podstawy prawnej, bowiem ścieki z danej instalacji muszą spełniać przypisane dla nich normy - w tym wypadku odrębnie Konkluzji BAT oraz wartości dopuszczalne rozporządzenia ws. ścieków. Zdaniem Strony przepisy nie dają uprawnienia do uśrednienia tych wartości. W szczególności normy BAT-AELs nie mogą podlegać żadnym modyfikacjom, w tym uśrednieniu - Konkluzje BAT nie dają ku takiemu działaniu żadnych podstaw. Jednocześnie Strona podniosła, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywało już rozporządzenie ws. ścieków, bowiem zostało zastąpione przez rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. poz. 1311), zwane dalej: nowym rozporządzeniem ws. ścieków". Podstawą wydanej decyzji winno być zatem nowe rozporządzenie, tymczasem Marszałek stwierdził, że średnie ważone wyznaczył na podstawie nieaktualnego rozporządzenia;

2) nieprawidłowo obliczono średnią ważoną dla zawiesiny ogólnej - 35 mg/l (a więc przyjęto wartość z rozporządzenia ws. ścieków, a nie średnią ważoną), podczas gdy średnia ważona wyniosłaby 34,7 mg/l. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w pkt 2 Opinii;

3) nieprawidłowo obliczono średnią ważoną dla metali ciężkich, a w szczególności cynku (Zn), ołowiu (Pb), kadmu (Cd), rtęci (Hg), chromu (ogólnego) (Cr), niklu (Ni), miedzi (Cu) i arsenu (As). Wynika to z faktu, że tylko jeden z trzech mieszanych strumieni ścieków przemysłowych zawiera metale ciężkie - ścieki z Instalacji Odsiarczania Spalin (IOS), podczas gdy pozostałe ścieki przemysłowe takich wskaźników zanieczyszczeń nie zawierają (zgodnie z pkt 2.1.2.8 "Gospodarka ściekowa" zawartym w pozwoleniu zintegrowanym). Błąd Marszałka polegał na przyjęciu, że ,,pozostałe ścieki przemysłowe" (inne niż z IOS) również zawierają metale ciężkie, w związku z powyższym zastosowano dla nich wartości dopuszczalne z rozporządzenia ws. ścieków (choć zawierają zerowy ładunek metali ciężkich) i następnie wyciągnięto średnią z wartości dopuszczalnych określonych w konkluzjach BAT i wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu ws. ścieków. Nie dość więc, że mieszając te ścieki doprowadzono do wielokrotnego rozcieńczenia ścieków z IOS, to jeszcze poprzez wyciągnięcie średniej ważonej z wartości dopuszczalnych określonych w konkluzjach BAT i wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu ws. ścieków drastycznie złagodzono konieczność oczyszczenia zmieszanego strumienia ścieków z metali ciężkich. Różnice wartości dopuszczalnych określonych w konkluzjach BAT i wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu ws. ścieków dla metali ciężkich są kilkudziesięciokrotne, więc wyciąganie średniej z wartości dopuszczalnych daje Spółce ogromne, acz nieuprawnione korzyści w postaci braku konieczności dostatecznego oczyszczania ścieków z metali ciężkich. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w pkt 3 Opinii.

4) pominięto określenie średniomiesięcznych stężeń kadmu i rtęci pomimo, że rozporządzenie ws. ścieków wyznacza takie normy i różnią się one od stężeń średniodobowych. Jak zaznacza autor Opinii zrzut ścieków przemysłowych o stężeniach kadmu i rtęci na najwyższych dopuszczalnych średnich dobowych 0.36 mg Cd/1 i 0,05 mg Hg/1 skutkować będzie, przekroczeniem wynikających z nowego rozporządzenia ws. ścieków najwyższych dopuszczalnych średnich miesięcznych 0,2 mg Cd/l i 0,03 mg Hg/1.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Klimatu wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, zgodnie z ust. 1 pkt. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 poz. 1169), a także do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 poz. 1839). Wskazano, że przedmiotowa instalacja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 3 ww . rozporządzenia) i zgodnie z art. 181 ust. 1 pkt 1 POŚ eksploatacja instalacji jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia zintegrowanego.

Organ odwoławczy wskazał, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że Marszałek wydając zaskarżoną decyzję udzielił odstępstwa w zakresie granicznej wielkości emisji tlenków azotu (NOx) dla instalacji spalania paliw położonej na terenie [...] przy ul. [...] a więc Marszałek prawidłowo ocenił, że postępowanie administracyjne wymaga udziału społeczeństwa i stosując przepisy art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa u- ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) zawiadomił o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentacją wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego udzielenia odstępstwa w granicznej wielkości emisji tlenków azotu (NOx) dla instalacji spalania paliw na terenie [...] przy ul. [...] Powołano, że informacja została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] oraz na tablicach ogłoszeń: Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], Urzędu Miejskiego w J. oraz w pobliżu lokalizacji instalacji, a także na tablicy ogłoszeń przez okres 30 dni. W określonym terminie nie zostały zgłoszone uwagi do przedmiotowego wniosku i dokumentacji. Wskazując na art. 44 ustawy Ooś Minister wskazał, że Strona złożyła wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym i Marszałek słusznie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. dopuścił Stronę do udziału w postępowaniu prowadzonym na wniosek Spółki w sprawie zmiany warunków pozwolenia zintegrowanego.

Minister powołał, że wniosek o zmianę warunków pozwolenia zintegrowanego, obejmował: działania zmierzające do spełniania wymagań określonych w Konkluzjach BAT i odstępstwo od granicznej wielkości emisyjnej dla tlenków azotu (NOx). Ustalono, że wnioskowane przez Spółkę zmiany w pozwoleniu zintegrowanym obejmowały głównie zakres wynikający z analizy przeprowadzonej na podstawie w art. 215 POŚ i dotyczyły dostosowania zapisów pozwolenia zintegrowanego do wymagań określonych w konkluzjach BAT w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania. Dodatkowo prowadzący instalację zawnioskował o zmiany porządkowe mające na celu zaktualizowanie informacji związanych z usunięciem biomasy oraz produktu poreakcyjnego (PPR) z punktów dotyczących charakterystyki instalacji z uwagi na fakt, że w instalacji spalania paliw Spółki nie występuje i nie jest przewidywane współspalanie biomasy jako odpadu, a produkt poreakcyjny (PPR) z półsuchych instalacji odsiarczania spalin, który odzyskiwany był w instalacji odsiarczania spalin, nie będzie wykorzystywany w instalacji. Spółka nie przewiduje dalszego jego wykorzystywania jako dodatku do sorbentu. Powołano, że wniosek stanowił żądanie zmian warunków pozwolenia zintegrowanego m.in. w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza. Spółka we wniosku wskazała, że dla zapewnienia zgodności z konkluzjami BAT, zachodzi konieczność dostosowania instalacji do wymogów konkluzji w terminie do dnia 17 sierpnia 2021 r. w zakresie: oznaczeń parametrów stosowanych paliw, wdrożenia monitoringu amoniaku (NH3), chlorowodoru (HCI), fluorowodoru (HF), rtęci (Hg), metali i metaloidów z wyjątkiem rtęci (Hg) oraz określenia granicznych wielkości emisyjnych substancji. Spółka dokonała również oceny dotrzymania przez przedmiotową instalację granicznych wielkości emisyjnych substancji określonych w konkluzjach BAT. Organ wskazał, że z przedmiotowej analizy wynika, że w przypadku dwutlenku siarki (SO2), pyłu, tlenku węgla (CO), amoniaku (NH3), chlorowodoru (HCI), fluorowodoru (HF) i rtęci (Hg) dotrzymane będą graniczne wielkości emisyjne substancji, określone w konkluzjach BAT. Natomiast w odniesieniu do tlenków azotu (NOx) Spółka zawnioskowała o wprowadzenie do pozwolenia zintegrowanego przy spalaniu węgla kamiennego dopuszczalnej emisji z odstępstwem od średniorocznej granicznej wielkości emisyjnej i ustaleniu w pozwoleniu emisji dopuszczalnej na poziomie wyższym niż określone w konkluzjach BAT, na poziomie 200 mg/Nm3 w okresie od 17 sierpnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2031 r. w odniesieniu do BAT 20.

Organ ustalił, że w uzasadnieniu udzielenia odstępstwa Spółka wyjaśniła, że zastosowane przez operatora instalacji techniki ograniczania emisji są wystarczające dla spełnienia większości określonych dla instalacji w pozwoleniu zintegrowanym wymogów ochrony środowiska, poza wymogiem dotyczącym wartości granicznej emisji średniorocznej dla tlenków azotu (NOx). Zastosowane na instalacji spalania paliw instalacje i urządzenia ochrony powietrza wraz z odpowiednimi technikami ograniczającymi emisję, między innymi stosowanie paliwa o niskiej zawartości siarki, odsiarczanie spalin w instalacji oczyszczania spalin metodą mokrą wapienno - gipsową (mokre IOS), pierwotne metody redukcji emisji tlenków azotu (NOx), wtórne niekatalityczne odazotowanie spalin (SNCR), elektrofiltry, zapewniają spełnienie wymagań BAT 7, BAT 21, BAT 22 oraz BAT 23. Instalacja IPPC spełnia zatem w zakresie ochrony powietrza wymogi dotyczące konkluzji BAT wynikające z BAT 7, BAT 21, BAT 22, BAT 23. Natomiast pomimo zastosowania zalecanych w konkluzjach BAT LCP technik ograniczających emisje tlenków azotu, instalacja IPPC nie będzie w stanie spełnić w zakresie ochrony powietrza wymogów wynikających z BAT 20 (w zakresie średniorocznej granicznej emisji tlenków azotu (NOx). W zakresie monitorowania instalacja zostanie dostosowana do dnia 17 sierpnia 2021 r. do wymagań wynikających z BAT 4 oraz BAT 9 (wymagania BAT 3 i BAT 11 są spełnione). W zakresie ogólnym instalacja spełnia wymagania wymienione w BAT 6, BAT 8 oraz BAT 10.

Minister Klimatu, powołując treść art. 204 ust. 2 POŚ wskazał, że odstępstwa można udzielić w sytuacji gdy doszłoby do spełnienia kryterium nieproporcjonalności korzyści środowiskowych i kosztów dostosowawczych oraz czynniki o których mowa w art. 204 ust 2 POS. Organ odwoławczy wskazał, że udzielając Spółce odstępstwa Marszałek wziął pod uwagę następujące przesłanki:

1) Spółka zobowiązała się do uruchomienia procesu inwestycyjnego mającego na celu modernizację istniejących instalacji odazotowania spalin na kotłach OP-650k, w sposób pozwalający na osiągnięcie granicznych wielkości emisyjnych dla tlenków azotu. Jednak z uwagi na konieczność przeprowadzenia nakładających się na siebie czasowo procesów inwestycyjnych na szeregu aktywów wytwórczych należących do prowadzącego instalację, wykonanie modernizacji przewidywane jest do końca 2031 r.

- charakterystykę techniczną instalacji, a mianowicie fakt, że Spółka, przed publikacją konkluzji BAT, podjęła działania mające na celu ochronę powietrza atmosferycznego, między innymi zakończyła proces inwestycyjny polegający na wyposażeniu instalacji spalania paliw w nowe instalacje niekatalitycznego odazotowania spalin (SNCR), umożliwiające spełnienie wartości średniodobowej ustalonej w konkluzjach BAT na poziomie 200 mg/Nm3. W celu zagwarantowania dotrzymania wymagań w zakresie wartości średniorocznej należałoby dodatkowo wyposażyć każdy z kotłów K-1 do K-6 w kolejną, dodatkową instalację redukcji emisji tlenków azotu (NOx) metodą selektywnej redukcji katalitycznej (SCR). Metoda SCR polega na doprowadzaniu reagenta do oddzielnego reaktora - typowe reagenty to amoniak (NH3) i mocznik (CO(NH2)2) w określonym oknie temperaturowym. Okno temperaturowe to zwykle 350 - 450°C (170 - 510°C w zależności od zastosowanego katalizatora). Katalizator to zwykle V205 lub W03 na nośniku TiO2. Dla wspomnianej wyżej metody redukcji tlenków azotu istnieją różne rozwiązania konstrukcyjne, zgodnie z informacjami przedstawionymi w dokumentacji wnioskowej dla kotłów eksploatowanych w T.S.A. - Oddział [...] J. [...] w J. [...] możliwe mogłoby być rozwiązanie polegające na zastosowaniu układu SCR- high-dust. Przeprowadzona przez Spółkę analiza wykazała, że dostosowanie do konkluzji BAT jest technicznie możliwe, jednakże ze względu na układ technologiczny zabudowa jest trudna do wykonania, co podwyższa koszty nowej instalacji SCR, Jednocześnie stanowi konieczność poniesienia kolejnych nakładów inwestycyjnych w zakresie obniżenia emisji tej samej substancji.

3) koszty dostosowania kotłów K-1 do K-6 do wymagań konkluzji BAT w zakresie emisji tlenków azotu zostały wyliczone w oparciu o dokument pn. " Weryfikacja koncepcji wstępnej dostosowania jednostek wytwórczych do warunków pracy obowiązujących po roku 2021 wraz z rekomendacją doboru technologii oraz wykonanie analizy możliwości zwiększenia elastyczności bloków energetycznych T.S.A." opracowanej przez ENERGOPOMIAR Gliwice w 2018 r. Przeprowadzona analiza wskazuje na znaczną dysproporcję kosztów i korzyści dla środowiska.

4) lokalne warunki środowiskowe oraz wymagania dotyczące jakości powietrza w rejonie funkcjonowania przedmiotowej instalacji. W sąsiedztwie elektrowni znajdują się obszary poddane ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody, jednak wykonana analiza rozprzestrzeniania zanieczyszczeń, uwzględniająca aktualne tło wykazała, że standardy jakości powietrza będą dotrzymane w przypadku udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych dla tlenków azotu (NOx), zarówno na terenach objętych, jak i nie objętych ochroną. Spółka przedstawiła analizę rozprzestrzeniania substancji w powietrzu, uwzględniającą również te substancje, które dotychczas nie były ujęte w pozwoleniu zintegrowanym. Stwierdzone oddziaływanie instalacji w zakresie emitowanych substancji, na przedstawionym we wniosku poziomie, dowodzi braku przekroczeń wartości odniesienia, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87).

5) aktualny stan jakości powietrza w rejonie elektrowni (wartości stężeń zanieczyszczeń), udostępniony przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...]. Analiza stanu aktualnego z wartościami dopuszczalnymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2012, poz. 1031 ze zm.) oraz wartości stężeń substancji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87), pozwoliła stwierdzić, że w rejonie elektrowni stężenia analizowanych substancji, za wyjątkiem pyłu zawieszonego, nie przekraczają wartości dopuszczalnych, uśrednionych dla roku kalendarzowego, określonych w ww. rozporządzeniach. W zakresie stężenia tlenków azotu (NOx), które są przedmiotem wniosku o odstępstwo, nie odnotowano przekroczeń dopuszczalnych stężeń w powietrzu.

Minister wskazał, że Marszałek uznał za prawidłowy proces szacowania kosztów działań dostosowania do wymagań konkluzji BAT LPC, przedłożony przez Spółkę wyliczonych w oparciu o dokument pn. "Weryfikacja koncepcji wstępnej dostosowania jednostek wytwórczych do warunków pracy obowiązujących po roku 2021 wraz z rekomendacją doboru technologii oraz wykonanie analizy możliwości zwiększenia elastyczności bloków energetycznych T.S.A." opracowanej przez ENERGOPOMIAR Gliwice w 2018 r. Organ odwoławczy ocenił, że słusznie zatem Marszałek uznał, że w przedmiotowym przypadku należy zastosować odstępstwo, o którym mowa w art. 204 ust. 2 POŚ.

Minister Klimatu uznał, że postępowanie organu I instancji prowadzone było zgodnie z przepisami prawa, a Marszałek w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i dokonał jego starannej oceny. Powołano, że z uzasadnienia organu I instancji wynika, że Marszałek dokonał bardzo wnikliwej analizy przedmiotowego przypadku i rozważył szereg rozwiązań możliwych do zastosowania dla tej instalacji i wybrał te, które w jego ocenie były najkorzystniejsze, a udzielając odstępstwa wziął również pod uwagę położenie geograficzne, lokalne warunki środowiskowe, charakterystykę techniczną instalacji oraz inne czynniki mające wpływ na funkcjonowanie instalacji i środowisko jako całość oraz wysokość kosztów wypełniając przesłanki o których mowa w art. (204 ust. 3 i 3 POŚ). W świetle zebranego materiału dowodowego Minister Klimatu uznał, że Marszałek słusznie udzielił odstępstwa w zakresie emisji tlenków azotu (NOx) do powietrza, a zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. zostały uznane za bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutów z odwołania, że inwestor w swoich kalkulacjach nie doszacował korzyści środowiskowych z modernizacji instalacji, zaś Marszałek bezkrytycznie przyjął wyjaśnienia spółki, a w konsekwencji bezprawnie udzielił odstępstwa, Minister wyjaśnił, że Marszałek jest związany treścią wniosku i nie może swobodnie dokonywać oceny materiału dowodowego, bowiem przekroczyłby swoje uprawnienia. Powołano, że Marszałek mając wątpliwości co treści wniosku ośmiokrotnie wzywał Spółkę do przedstawienia wyjaśnień i uzupełnień. Tym samym organ odwoławczy nie podzielił zrzutu Strony, że Marszałek bezkrytycznie przyjął wyjaśnienia Spółki. W odniesieniu do załączonej do odwołania Analizy, Minister wyjaśnił, że ani Marszałek ani Minister Klimatu nie mają możliwości rozstrzygnięcia, która metoda obliczeń korzyści środowiskowych jest właściwsza. Wskazano, że skoro ustawodawca nie uznał za konieczne wskazania metod obliczenia korzyści środowiskowych, to należy liczyć się z występowaniem sporów o wyższość przyjętych do obliczeń metod. Powołano, że Marszałek orzeka w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i skoro uznał, że jest on poprawnie zgromadzony, a wyjaśnienia Spółki wypełniają przesłankę do udzielenia odstępstwa, to miał prawo go udzielić. Organ odwoławczy ocenił, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa.

Odnosząc się do wniosków przedstawionych w piśmie Strony z dnia [...] kwietnia 2020 r., oraz Opinii Minister wyjaśnił, że istotnie rozporządzenie ws. ścieków utraciło moc w dniu 1 lipca 2019 r. zgodnie z art. 566 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 16 lipca 2019 r., weszło w życie nowe rozporządzenie ws. Ścieków, jak również, że wniosek i aneks do wniosku zostały sporządzone przed wydaniem nowego rozporządzenia, a więc Marszałek prawidłowo w uzasadnieniu decyzji przytoczył to rozporządzenie jako wyjaśnienie wartości, o które wnioskowała Spółka. Dodatkowo Minister wskazał, że organ odwoławczy porównał wartości wskaźników w obu rozporządzeniach i stwierdził, że wartości dopuszczalne dla zanieczyszczeń, które były przedmiotem oceny Marszałka dokonanej na podstawie uchylonego rozporządzenia ws. ścieków zostały przeniesione do nowego rozporządzenia ws. ścieków. Organ odwoławczy uznał wobec powyższego, że ocena stanu faktycznego dokonana przez Marszałka i warunki ustalone w zaskarżonej decyzji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a zarzut Strony jest całkowicie chybiony.

W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowo obliczonej średniej ważonej dla metali ciężkich, a w szczególności cynku (Zn), ołowiu (Pb), kadmu (Cd), rtęci (Hg), chromu (ogólnego) (Cr), niklu (Ni), miedzi (Cu) i arsenu (As) w ściekach przemysłowych, organ odwoławczy wyjaśnił, że Marszałek dwukrotnie wzywał Spółkę do wskazania wartości emisji parametrów występujących w ściekach wraz ze wskazaniem metody wyliczenia średniej ważonej dla tych wskaźników. Powołano, że w przypadku, gdzie możliwość osobnego oczyszczania ścieków jest ograniczona z uwagi na istniejący układ systemu kanalizacyjnego, graniczne wielkości emisji powinny zostać ustalone jako średnia ważona uwzględniająca natężenia przepływów poszczególnych strumieni ścieków trafiających na oczyszczalnię oraz:

• wielkości graniczne wynikające z konkluzji BAT w przypadku, gdy ścieki pochodzą z instalacji oczyszczania spalin,

• "0" w przypadku ścieków niezanieczyszczonych daną substancją (np. wody opadowe i roztopowe),

• dopuszczalne poziomy wynikające z rozporządzenia ws. ścieków w przypadku ścieków z innych źródeł zawierających dane zanieczyszczenie.

Minister ocenił, że Marszałek poprawnie uznał, że w analizowanej sprawie, ścieki z instalacji odsiarczania spalin (IOS) po oczyszczeniu w oczyszczalni ścieków są odprowadzane wraz z innymi strumieniami ścieków przemysłowych oraz wód opadowych i roztopowych do oczyszczalni ścieków przemysłowo-deszczowych, skąd następuje ich emisja do wód, tj. do rzeki [...]. Powołano, że w ocenie Marszałka dla takiego układu technologicznego graniczne wielkości emisji wskazane w Tabeli I (BAT 15) powinny obowiązywać na wyjściu z końcowej oczyszczalni ścieków, z uwzględnieniem mieszania różnych strumieni ścieków z różnych źródeł zawierających lub nie substancje limitowane w BAT 15. Wskazano również, że w odpowiedzi na takie stanowisko Marszałka, Spółka w aneksie do wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego przekazanym przez Spółkę do Marszałka przy piśmie w dnia [...] lutego 2019 r. podała, że zostały określone najwyższe dopuszczalne wartości średniodobowe wskaźników zanieczyszczeń. W uzasadnieniu zmiany (str. 5 aneksu) Spółka wskazała, że wartości średniodobowe wskaźników zostały określone metodą średniej ważonej zgodnie z metodyką wskazaną przez Marszałka w wezwaniu. Organ odwoławczy ustalił, że wartości określone przez Spółkę są zgodne z wartościami określonymi w nowym rozporządzeniu ws. ścieków, a zatem w ocenie Ministra warunki ustalone w zaskarżonej decyzji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

W zakresie zarzutu nieprawidłowego obliczenia średniej ważonej dla zawiesiny ogólnej Minister wskazał, że Marszałek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że wartość tego wskaźnika została określona od dnia 17 sierpnia 2021 r. na poziomie 35 mg/l, tak jak w obowiązującym pozwoleniu zintegrowanym i tak jak we wniosku strony dotyczącym zawartości tego wskaźnika w ściekach przemysłowych odprowadzanych do rzeki [...] do dnia 16 sierpnia 2021 r. Powołano, że Marszałek nie uwzględnił wniosku Strony o ustalenie od dnia 17 sierpnia 2021 r. w warunkach emisyjnych ścieków przemysłowych wprowadzanych do rzeki [...] dopuszczalnej wartości zawiesiny ogólnej na poziomie 37 mg/l.

W konkluzji Minister wskazał, że zasadne było utrzymanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.

Towarzystwo [...] z siedzibą w O. w skardze na decyzję Ministra Klimatu z [...] sierpnia 2020 r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

1) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 204 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 z późn. zm.), zwanej dalej: "Poś", poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych tlenków azotu (NOx) na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny, że osiągnięcie granicznych wielkości emisyjnych prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w stosunku do korzyści dla środowiska;

2) art. 15 w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w wyniku odmowy merytorycznego rozpoznania zarzutów odwołania, dotyczących zasadności udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych tlenków azotu (NOx) oraz poprzez uznanie, w zaskarżonej decyzji, że organ w powyższej kwestii nie może dokonywać swobodnej oceny dowodów, ani rozstrzygać spornych twierdzeń stron co do okoliczności faktycznych;

3) art. 204 ust. 1 Poś poprzez naruszenie granicznych wielkości emisyjnych BAT-AELs określonych w tzw. konkluzjach BAT, w BAT 15, w zakresie emisji ścieków przemysłowych do wód rzeki [...], w wyniku zastosowania bez podstawy prawnej średnich ważonych dla poszczególnych wskaźników zanieczyszczeń:

ewentualnie, na wypadek nie uwzględnienia zarzutu nr 3 podniesiono naruszenie:

4) art. 202 ust. 1 Poś w związku z art. 403 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. — poprzez ustalenie nieprawidłowych wartości dopuszczalnych dla wskaźników zanieczyszczeń zawartych w ściekach przemysłowych zrzucanych do wód rzeki [...], w wyniku pominięcia stężenia średniomiesięcznego rtęci i kadmu, zawyżenia dopuszczalnego stężenia zawiesiny ogólnej oraz nieprawidłowego obliczenia średniej ważonej dla metali ciężkich, a w szczególności cynku Zn, ołowiu Pb, kadmu Cd, rtęci Hg, chromu (ogólnego) Cr, niklu Ni, miedzi Cu i arsenu As.

Skarżący zakwestionował zasadność udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych dla tlenków azotu NOx, określonych w decyzji wykonawczej Komisji UE 2017/1442 z 31 lipca 2017 r. ustanawiająca konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz. Urz. U.E. z 17 sierpnia 2017 r. L212/1). Skarżący podniósł, że udzielenie odstępstwa w niniejszej sprawie jest niezasadne, bowiem porównanie kosztów modernizacji instalacji do korzyści środowiskowych wskazuje, że koszty te nie są nieproporcjonalnie wysokie. Na poparcie swojej argumentacji Skarżący załączył do odwołania opracowanie INSTRAT — Fundacji Inicjatyw Strategicznych pod nazwą Analiza zasadności udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych (BAT-AELs) dla emisji NOx dla [...] J. [...] — [...]. Zdaniem Skarżącego Minister Klimatu nie zweryfikował wysokości kosztów przedstawionych przez T.S.A. w J., a także przedstawionych przez Skarżącą analiz w toku postępowania odwoławczego. Zarzucono, że błędnie przyjęto, że zachodzi nieproporcjonalność kosztów do korzyści środowiskowych i w konsekwencji bezprawnego udzielenia odstępstwa, albowiem z przedstawionego przez Skarżącego w toku postępowania odwoławczego opracowania wynika, że Spółka dwukrotnie zawyżyła koszty modernizacji, a obliczając korzyści środowiskowe bezpodstawnie zastosowano współczynnik korekcyjny i jedynie wskaźnik VOLY, zamiast bardziej reprezentatywnego VSI, co doprowadziło do niedoszacowania korzyści środowiskowych modernizacji. Skarżący zarzucił, że Minister Klimatu mógł w ramach postępowania wyjaśniającego wezwać Spółkę do ustosunkowania się do podnoszonych zarzutów (były to nowe okoliczności, nie podniesione przed organem I instancji), czego zaniechał, a co było kluczowe dla prawidłowego ustalenia zasadności udzielenia odstępstwa.

Skarżący podniósł również, że zaskarżona decyzja nie odnosi się merytorycznie do zarzutów odwołania, zawartych w uzupełnieniu do odwołania (pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2020 r.), dotyczących kwestii nieproporcjonalności kosztów modernizacji instalacji w stosunku do korzyści środowiskowych z takiej modernizacji. W ocenie Skarżącego Minister Klimatu zaniechał rozpatrzenia nowych kwestii (niepodnoszonych przed Marszałkiem), które wymagały jego merytorycznej oceny, w szczególności zarzutu przyjęcia zawyżonych kosztów inwestycji oraz niedoszacowania korzyści środowiskowych. Skarżący zarzucił również, że Minister Klimatu nie odniósł się do części zarzutów zawartych w uzupełnieniu odwołania z dn. [...] kwietnia 2020 r.: zarzutu nr 3 (błędnego wyliczenia norm dla metali ciężkich w ściekach emitowanych z instalacji) i 4 (braku określenia średniomiesięcznego stężenia kadmu i rtęci zawartych w ściekach emitowanych z instalacji), a także dopuścił do niezgodnego z BAT 15 ustalenia granicznych wielkości emisyjnych. Zdaniem Skarżącego zastosowanie średnich ważonych np. dla metali ciężkich: cynku Zn, ołowiu Pb, kadmu Cd, rtęci Hg, chromu (ogólnego) Cr, niklu Ni, miedzi Cu i arsenu As, narusza powołane normy prawne, a naruszenie to powoduje określenie wskaźników zanieczyszczeń na poziomie niezgodnym z konkluzjami BAT. Powołano, że przyjęta przez organ praktyka pozwoli na omijanie konkluzji BAT i da możliwość legalizacji dowolnie wysokich stężeń metali ciężkich ze strumienie ścieków z instalacji odsiarczania spalin. Skarżący wskazał, że

mieszanie ścieków nie może być pretekstem do stosowania średnich z dwóch rodzajów norm. Strumień ścieków - niezależnie czy jest jednorodny czy też powstał w wyniku mieszaniny, w dalszym ciągu musi spełniać wymagania art. 204 ust. 1 POŚ w powiązaniu z BAT 15, a więc graniczne wielkości emisyjne powinny być ustalone na poziomie wskazanym w BAT 15, a nie jako średnia różnych norm.

W dalszej kolejności Skarżący wskazał, że w uzupełnieniu odwołania z dn. [...].04.2020 r., w oparciu o Opinię dra hab. L. P., wykazano, że organ I instancji nieprawidłowo wyznaczył średnie ważone dla zawiesiny ogólnej na poziomie 35 mg/l (czyli normy z rozporządzenia w sprawie ścieków), podczas gdy prawidłowo wyliczona średnia ważona wynosiłaby 34,7 mg/l (str. 3-4 Opinii). Zarzucono, że Minister Klimatu wskazał, że przyjął wartość z dotychczasowego pozwolenia, jednakże takie założenie kłóci się z przyjętą przez organ I instancji metodologią - wyliczania dopuszczalnej wielkości emisji w oparciu o średnią ważoną, w związku z koniecznością dostosowania pozwolenia zintegrowanego do konkluzji BAT. Skarżący ocenił, że organy popadły w tym zakresie w niekonsekwencję, a przyjęta wielkość niewątpliwie narusza konkluzje BAT (nie jest bowiem ustalona ani na poziomie BAT 15, ani nawet jako średnia ważona, lecz na poziomie rozporządzenia w sprawie ścieków). Ponadto strona wskazała, że Minister Klimatu w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu wobec decyzji organu I instancji (pkt XIII decyzji), w której nieprawidłowo (na korzyść wnioskodawcy) obliczono średnią ważoną dla metali ciężkich, a w szczególności cynku Zn, ołowiu Pb, kadmu Cd, rtęci Hg, chromu (ogólnego) Cr, niklu Ni, miedzi Cu i arsenu As. Podniesiono również, że w uzupełnieniu odwołania z dn. [...].04.2020 r. zarzucono, że organ I instancji pominął w swojej decyzji (pkt XIII, dla okresu od dnia 17 sierpnia 2021 r.) średniomiesięczne stężenia kadmu i rtęci pomimo, że rozporządzenie w sprawie ścieków wyznacza takie normy i różnią się one od stężeń średniodobowych. Wskazano, że w tym zakresie decyzja wprost narusza zał. nr 4 do rozporządzenia w sprawie ścieków, a Minister Klimatu nie odniósł się do tego zarzutu.

Minister Klimatu – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, tym samym podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania T.S.A. w J. pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wniósł o oddalenie skargi i odniósł się merytorycznie do zarzutów podniesionych przez Skarżącego. Jednocześnie uczestnik wskazał, że Trybunał Sprawiedliwości UE wyrokiem z dnia 27 stycznia 2021 r. w sprawie o sygnaturze T-699/17 stwierdził nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. uczestnik wniósł, aby w przypadku uwzględnienia skargi Sąd stosownie do treści przepisu art. 152 § 1 in fine p.p.s.a. postanowił, że zaskarżona decyzja będzie wywoływała skutki prawne do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Klimatu z dnia [...] sierpnia 2020 r. narusza przepisy prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. do obowiązków organu odwoławczego należało podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ zobowiązany był do dołożenia wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz wnikliwego przeanalizowania sprawy we wszelkich jej aspektach oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odzwierciedlenie tej analizy winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, a ocena organów winna zostać oparta na przekonujących podstawach, przedstawionych w treści decyzji. Powołać również należy, że zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów.

Mianowicie w uzupełnieniu odwołania, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. Skarżąca przedstawiając zarzuty załączyła opracowanie INSTRAT – Fundacji Inicjatyw Strategicznych pod nazwą Analiza zasadności udzielenia odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych (BAT-AELs) dla emisji NOx dla Elektrowni J. III autorstwa M. H., podnosząc, że w wykonanej ekspertyzy wynika, że: Spółka dwukrotnie zawyżyła koszty dostosowania instalacji do konkluzji BAT; w swoich kalkulacjach Spółka nie doszacowała korzyści środowiskowych na skutek: bezpodstawnego zastosowania współczynnika korekcyjnego dla emisji tlenków azotu (NOx) wynoszącego 0,78, zastosowania najniższej wartości zakresu wyceny kosztów środowiskowych, tj. jedynie wskaźnika VOLY zamiast również bardziej reprezentatywnego VSL; Spółka nie uwzględniła w pełni swoich możliwości finansowych do przeprowadzenia remontu kotłów pomijając przychody z rynku mocy. W dalszej części pisma stanowiącego uzupełnienie odwołania Spółka przedstawiła szerokie uzasadnienie swojej argumentacji.

Dodatkowo Skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. uzupełniła wniesione odwołanie, przedkładając w załączeniu "Opinię naukową o zmianie pozwolenia zintegrowanego dla [...] J. [...]" autorstwa dr. Hab. Chemii L. P., zawierającą ocenę kwestii emisji ścieków z instalacji oraz wniosła o przeprowadzenie z niej dowodu, zarzucając zaskarżonej decyzji, że:

1) dopuszczalny poziom emisji poszczególnych zanieczyszczeń do wód rzeki [...], zawartych w ściekach z instalacji [...] J. [...], został określony jako średnia ważona trzech różnych strumieni ścieków, podlegających mieszaniu, objętych odmiennymi wartościami dopuszczalnymi: określonymi w decyzji Komisji Europejskiej ustanawiającej Konkluzje BAT w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, zwanej dalej: "Konkluzjami BAT" oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800), zwanego dalej: "rozporządzeniem ws. ścieków". W niniejszej sprawie doszło nie tylko do uśrednienia (zastosowania średniej ważonej) składu mieszanki ścieków, ale doszło także do uśrednienia wartości dopuszczalnych: zawartych w Konkluzjach BAT oraz rozporządzeniu ws. ścieków. Działanie takie pozbawione jest podstawy prawnej, bowiem ścieki z danej instalacji muszą spełniać przypisane dla nich normy - w tym wypadku odrębnie Konkluzji BAT oraz wartości dopuszczalne rozporządzenia ws. ścieków. Zdaniem Strony przepisy nie dają uprawnienia do uśrednienia tych wartości. W szczególności normy BAT-AELs nie mogą podlegać żadnym modyfikacjom, w tym uśrednieniu - Konkluzje BAT nie dają ku takiemu działaniu żadnych podstaw. Jednocześnie Strona podniosła, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywało już rozporządzenie ws. ścieków, bowiem zostało zastąpione przez rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. poz. 1311), zwane dalej: nowym rozporządzeniem ws. ścieków". Podstawą wydanej decyzji winno być zatem nowe rozporządzenie, tymczasem Marszałek stwierdził, że średnie ważone wyznaczył na podstawie nieaktualnego rozporządzenia;

2) nieprawidłowo obliczono średnią ważoną dla zawiesiny ogólnej - 35 mg/l (a więc przyjęto wartość z rozporządzenia ws. ścieków, a nie średnią ważoną), podczas gdy średnia ważona wyniosłaby 34,7 mg/l. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w pkt 2 Opinii;

3) nieprawidłowo obliczono średnią ważoną dla metali ciężkich, a w szczególności cynku (Zn), ołowiu (Pb), kadmu (Cd), rtęci (Hg), chromu (ogólnego) (Cr), niklu (Ni), miedzi (Cu) i arsenu (As). Wynika to z faktu, że tylko jeden z trzech mieszanych strumieni ścieków przemysłowych zawiera metale ciężkie - ścieki z Instalacji Odsiarczania Spalin (IOS), podczas gdy pozostałe ścieki przemysłowe takich wskaźników zanieczyszczeń nie zawierają (zgodnie z pkt 2.1.2.8 "Gospodarka ściekowa" zawartym w pozwoleniu zintegrowanym). Błąd Marszałka polegał na przyjęciu, że ,,pozostałe ścieki przemysłowe" (inne niż z IOS) również zawierają metale ciężkie, w związku z powyższym zastosowano dla nich wartości dopuszczalne z rozporządzenia ws. ścieków (choć zawierają zerowy ładunek metali ciężkich) i następnie wyciągnięto średnią z wartości dopuszczalnych określonych w konkluzjach BAT i wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu ws. ścieków. Nie dość więc, że mieszając te ścieki doprowadzono do wielokrotnego rozcieńczenia ścieków z IOS, to jeszcze poprzez wyciągnięcie średniej ważonej z wartości dopuszczalnych określonych w konkluzjach BAT i wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu ws. ścieków drastycznie złagodzono konieczność oczyszczenia zmieszanego strumienia ścieków z metali ciężkich. Różnice wartości dopuszczalnych określonych w konkluzjach BAT i wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu ws. ścieków dla metali ciężkich są kilkudziesięciokrotne, więc wyciąganie średniej z wartości dopuszczalnych daje Spółce ogromne, acz nieuprawnione korzyści w postaci braku konieczności dostatecznego oczyszczania ścieków z metali ciężkich. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w pkt 3 Opinii.

4) pominięto określenie średniomiesięcznych stężeń kadmu i rtęci pomimo, że rozporządzenie ws. ścieków wyznacza takie normy i różnią się one od stężeń średniodobowych. Jak zaznacza autor Opinii zrzut ścieków przemysłowych o stężeniach kadmu i rtęci na najwyższych dopuszczalnych średnich dobowych 0.36 mg Cd/1 i 0,05 mg Hg/1 skutkować będzie, przekroczeniem wynikających z nowego rozporządzenia ws. ścieków najwyższych dopuszczalnych średnich miesięcznych 0,2 mg Cd/l i 0,03 mg Hg/1.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Minister Klimatu nie przeanalizował wnikliwie zgłoszonych zarzutów, nie przeprowadził żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego i w ogóle nie odniósł się do części zarzutów sformułowanych we wniesionym odwołaniu. Zauważyć należy, że Analiza i Opinia zostały złożone przez Stronę dopiero w toku prowadzonego postępowania odwoławczego. Natomiast Minister Klimatu w uzasadnieniu decyzji wskazał, że podziela ocenę Marszałka, który uznał za prawidłowy proces szacowania kosztów działań dostosowania do wymagań konkluzji BAT LPC, przedłożony przez Spółkę, wyliczony w oparciu o dokument opracowany przez ENERGOPOMIAR Gliwice w 2018 r. Minister lakonicznie odniósł się do zarzutu odwołania w zakresie szacowanych kosztów dostosowania instalacji twierdząc, że Marszałek był związany treścią wniosku i nie może swobodnie dokonywać oceny materiału dowodowego, bowiem przekroczyłby swoje uprawnienia. Dodatkowo powołano, że Marszałek ośmiokrotnie wzywał Spółkę do przedstawiania wyjaśnień i uzupełnień. Organ wskazał również, że nie ma możliwości rozstrzygnięcia, która metoda obliczeń korzyści środowiskowych jest właściwsza, skoro ustawodawca nie uznał za konieczne wskazania metod obliczenia korzyści środowiskowych. Jednocześnie organ powołał, że Marszałek orzeka w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i skoro uznał, że jest on poprawnie zgromadzony, a wyjaśnienia Spółki wypełniają przesłankę do udzielenie odstępstwa, to miał prawo go udzielić. W ocenie Sądu Minister Klimatu tak naprawdę uchylił się rozpoznania sprawy w zakresie zgłoszonych zarzutów. Podkreślić należy, że to dopiero na etapie postępowania odwoławczego złożony został dokument w postaci Analizy INSTRAT i Strona zakwestionowała sposób wyliczenia kosztów dostosowania instalacji oraz korzyści dla środowiska. W toku postępowania przed Marszałkiem powyższe zarzuty nie były zgłaszane więc organ I instancji nie rozważał powyższych kwestii. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu odwoławczego, że organ rozpoznając sprawę jest związany wnioskiem Inwestora, albowiem to inwestor wskazuje wartości powoływane we wniosku o zmianę udzielonego pozwolenia zintegrowanego i precyzuje o jakie odstępstwo wnosi. Powyższe nie zwalnia jednak organu administracyjnego od obowiązku przestrzegania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, obligujących go do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie i wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy. W szczególności organ odwoławczy, zgodnie z art. 15 k.p.a. jest zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a nie tylko kontroli decyzji organu I instancji. Nie można również podzielić stwierdzenia Ministra, że organ nie ma możliwości rozstrzygnięcia, która metoda obliczeń korzyści jest właściwsza. W sytuacji braku podstawy prawnej wskazującej metodę obliczania korzyści środowiskowych to na organie nadal spoczywa obowiązek rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowisko. Zauważyć należy, że organ odwoławczy nie zwrócił się nawet do Spółki T. o złożenie wyjaśnień co do zarzutów przedstawionych po raz pierwszy w kontekście zawyżenia kosztów dostosowania instalacji i zaniżenia korzyści środowiskowych. Stwierdzić należy, że brak odniesienia się do zarzutów odwołania sformułowanych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. uniemożliwia kontrolę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Co prawda uczestnik postępowania w piśmie złożonym do Sądu z dnia [...] kwietnia 2021 r. zajął merytoryczne stanowisko co do zarzutów zgłoszonych przez Skarżącą, ale nie zmienia to faktu, że to do obowiązków organu odwoławczego należało powtórne rozpatrzenia sprawy i odniesienie się do zarzutów odwołania. Naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie prowadzi do wniosku, że uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w uzupełnieniu odwołania w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. to też należy stwierdzić, że organ odwoławczy również nie odniósł się w sposób wyczerpujący do kwestii poniesionych w pkt. 1 ww. pisma. Minister stwierdził, że wartości dopuszczalne dla zanieczyszczeń, które były przedmiotem oceny Marszałka dokonanej na podstawie uchylonego rozporządzenia ws. ścieków zostały przeniesione do nowego rozporządzenia ws. ścieków, a więc warunki ustalone w zaskarżonej decyzji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast w dalszej części uzasadnienia Minister stwierdził, że Marszałek dwukrotnie wzywał Spółkę do wskazania wartości emisji parametrów występujących w ściekach wraz ze wskazaniem metody wyliczenia średniej ważonej dla tych wskaźników, co spółka uczyniła, wskazując również, że w aneksie do wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego zostały określone najwyższe dopuszczalne wartości średniodobowe. Minister jednocześnie uznał za poprawne stanowisko Marszałka, że dla układu technologicznego instalacji Spółki graniczne wielkości emisji wskazane w Tabeli 1 (BAT 15) powinny obowiązywać na wyjściu z końcowej oczyszczalni ścieków, z uwzględnieniem mieszania różnych strumieni ścieków z różnych źródeł zawierających lub nie substancji limitowane w BAT 15. W odniesieniu do powyższego to stwierdzić należy, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów Strony, która podnosiła, że w sprawie doszło nie tylko do uśrednienia (zastosowania średniej ważonej) składu mieszanki ścieków, ale także doszło do uśrednienia stosowanych norm: zawartych w Konkluzjach BAT oraz rozporządzenia w sprawie ścieków, a działanie takie pozbawione jest podstawy prawnej, bowiem obowiązujące przepisy nie dają uprawnienia do uśrednienia norm wynikających z Konkluzji BAT i norm polskich. Minister nie wyjaśnił również dlaczego przyjął za prawidłowe stanowisko Marszałka w tym zakresie.

Minister również w ogóle nie odniósł się do zarzutu z pkt. 3 i 4 uzupełnienia odwołania z dnia [...] kwietnia 2020 r.

W świetle powyższego Sąd uznał, że organ orzekający nie wyjaśnił istotnych dla wyniku sprawy okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, czym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, 80, 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej obowiązkiem organów administracji publicznej jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Emanacją tej zasady w postępowaniu wyjaśniającym jest przepis art. 77 § 1 k.p.a, który nakazuje organom w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Co istotne, uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno zaś zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast zgodnie z art. 15 k.p.a. organ odwoławczy winien powtórnie merytorycznie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, w szczególności wnikliwie rozpatrując zgłoszone zarzuty w odwołaniu, a w razie takiej potrzeby uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, zgodnie z art. 136 k.p.a.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ nie podjął wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, organ nie przeanalizował wnikliwie sprawy we wszelkich jej aspektach, nie rozpoznał zarzutów odwołania, a tym samym ocena organu wyrażona w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji była przedwczesna. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu będzie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania, zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80, 15 k.p.a. W tym celu Minister winien zobowiązać uczestnika T.S.A. do szczegółowego wypowiedzenia się co do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Stronę w toku postępowania odwoławczego. Po zgromadzeniu całego materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego, organ winien dokonać oceny sprawy. Ocena ta winna być szczegółowo umotywowana w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a, przy uwzględnieniu zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., na które to koszty składa się opłata od skargi, opłata od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w stawce wynikającej z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Sąd uznał, że brak było w sprawie przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku uczestnika T.S.A. zgłoszonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. Z uwagi na przedmiot prowadzonego postępowania i charakter wydanej decyzji dotyczącej zmiany pozwolenia zintegrowanego, a także wady zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do wydania postanowienia, że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 § 1 in fine p.p.s.a.