Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2085/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia - odmówić przyznania radcy prawnemu A. S. wynagrodzenia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego

2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2085/09 oddalił skargę R. K. na decyzję

Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia

[...] października 2009 r.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła radcę prawnego T. G. (karta nr 72 akt sądowych). W aktach postępowania sądowoadministracyjnego znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego wyznaczonemu radcy prawnemu – T.G., pełnomocnictwo substytucyjne, w którym wyznaczony radca prawny upoważnił adwokata M.P. do zastępowania go w sprawie oraz pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata M. P. radcy prawnemu A. S.

W dniu 31 maja 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe substytuta – radcy prawnego A. S. z dnia 25 maja 2010 r., w którym wymieniony poinformował

o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, załączył przedmiotową opinię oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną. Oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków.

Powołany przepis jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony radca prawny. Przez wyznaczonego radcę prawnego rozumieć należy radcę prawnego wskazanego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W przedmiotowej sprawie ROIRP w W. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wyznaczyła radcę prawnego T. G. Wynagrodzenie może być zatem przyznane temu radcy prawnemu, po złożeniu przez niego oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz radcy prawnego wyznaczonego przez Radę Okręgowej Izby Prawnej

w W. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego przez ROIRP w W. radcy prawnego od udzielenia pomocy prawnej urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie substytucji nie powoduje powstania tego rodzaju stosunku pomiędzy wyznaczonym pełnomocnikiem a substytutem, który uprawniałby tego ostatniego do wystąpienia o przyznanie wynagrodzenia. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku pomiędzy substytutem i stroną. Osoby te łączy taki sam stosunek, jaki łączy stronę i pełnomocnika. W konsekwencji strona ma dwóch równorzędnych pełnomocników procesowych. Wynikają z tego dalsze konsekwencje zarówno procesowe jak i materialnoprawne (np. w zakresie odpowiedzialności obligacyjnej wobec mocodawcy; v. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2004 r. sygn. akt IV CK 269/02, Lex nr 151640). Nie dokonuje się natomiast w wyniku powyższego zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych.

Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.