Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2585/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130 A
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi L C- D na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego L C - D kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "k.p.a.") i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania L. C., reprezentowanego przez M. C. (dalej: "skarżący") – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2018r. Nr [...], w przedmiocie ustalenia kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.

Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2018 r. L. C. został zobowiązany do zapłaty kwoty 239,00 zł tytułem kosztów powstałych w związku z wydaniem w dniu [...] lipca 2015 r. dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z ul. [...] w W., z powodu pozostawienia pojazdu na miejscu dla osoby niepełnosprawnej bez ważnego identyfikatora upoważniającego do parkowania na ww. miejscu umieszczonego w widocznym miejscu za szyba pojazdu. Wysokość opłaty organ ustalił stosownie do Załącznika Nr [...] do Uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2014r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015. Decyzję tę doręczono 26 stycznia 2018 r.

Pismem z dnia 8 lutego 2018 r. odwołanie od ww. decyzji wniósł L. C., reprezentowanego przez swojego syna – M. C.. Skarżący wyjaśnił, że ojciec ma 87 lat, od ponad 20 lat jest inwalidą i posiada Kartę Parkingową dla Osób Niepełnosprawnych oraz kartę N+ wydaną przez ZDM, uprawniające do parkowania w wyznaczonym dla inwalidy miejscu. Wskazane miejsce postojowe jest zlokalizowane przed ojca domem od ponad 10 lat i powstało z inicjatywy ojca.

Organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak i zasad postępowania. Organ I instancji zebrał i ocenił zebrany materiał dowodowy, stosując się w tym zakresie do obowiązujących rygorów prawnych. Ustalił właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia i prawidłowo wywiódł skutki prawne dla przyjętych ustaleń. Wyjaśnione zostały motywy rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wystarczająca.

Organ wyjaśnił, powołując się na art. 130a ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1260, dalej: "p.r.d."), że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2. 4 p.r.d.. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3; strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5 (jak w niniejszej sprawie); osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Z kolei w myśl art. 130a ust. 2a p.r.d. od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Natomiast jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta - art. 130a ust. 10h p.r.d.

Organ stwierdził, że przesłanką prawną wydania zaskarżonej decyzji nie jest sam fakt wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, ale okoliczność, że wydanie odwołanej dyspozycji spowodowało powstanie kosztów. W ocenie organu jest to warunek sine qua non. Tym samym dla sprawy nie są istotne i nie wymagają wyjaśnienia okoliczności, w jakich doszło do wezwania firmy holowniczej. Wynika to bezsprzecznie z dokumentu dyspozycji usunięcia pojazdu. Organ podał, że przywołane wyżej przepisy nie wymagają uszczegółowienia składników poniesionych kosztów. Wynika z nich jasno, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nich wskazanych, to właściciel pojazdu ponosi koszty związane z usunięciem pojazdu i nie ma tu znaczenia czy pojazd ostatecznie odholowano na strzeżony parking czy też od odholowania odstąpiono wobec ustania przyczyny wydania dyspozycji (jak miało to miejsce w sprawie).

Organ wskazał, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, że wydana w dniu [...] lipca 2015 r. dyspozycja usunięcia pojazdu skarżącego wygenerowała rzeczywisty koszt 31,95 zł, co potwierdza faktura wraz załącznikiem wystawiona przez firmę holowniczą i dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], a więc do ich pokrycia zasadnie zobowiązano skarżącego - jako właściciela pojazdu. Nadto dodał, że organ właściwy (starosta) nie posiada w powyższym zakresie luzu decyzyjnego pozwalającego mu na wybór rozstrzygnięcia.

W ocenie organu Prezydent W. orzekając w niniejszej sprawie nie naruszył wiec przepisów obowiązującego prawa uznając, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy właściciel pojazdu obowiązany jest do uiszczenia kosztów na postawie art. 130a ust. 2a p.r.d.

Organ wskazał, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, że zgodnie z art. 130a ust. 6 i ust. 6a p.r.d. wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu - ustala corocznie, w drodze uchwały, rada powiatu (art,130a ust.6 i 6a p.r.d.). Na terenie W. w 2015 roku obowiązywała Uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2014r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015 (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2014r. Poz. [...]). Zgodnie z jej Załącznikiem nr [...] wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg w 2015 roku wynosiła 239 zł. – jak w przyjęta w decyzji. Niezależnie od tego wskazał również, że zarówno organ I instancji, jak i samorządowe kolegium odwoławcze nie mają uprawnień ani kompetencji do merytorycznej ingerencji w treść (wysokość) tej opłaty. Uchwała jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na obszarze powiatu i wiąże ona organy orzekające w sprawie, co wynika wprost z art. 6 k.p.a.

Organ wyjaśnił przy tym że art. 130a ust. 2a w związku z ust. 6 i 6a-d ustawy nie określają ani nie wyszczególniają poszczególnych zdarzeń, które wpłynęły i przyczyniły się do powstania kosztów, nie precyzują ani też nie przyporządkowują rodzajów kosztów do czynności, które je generują. Opłata ta faktycznie ma charakter ryczałtowy.

Mając na uwadze ww. argumenty organ stwierdził, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, że ustalenie opłaty przez organ I instancji nastąpiło w prawidłowej przewidzianej w obowiązujących przepisach prawa miejscowego wysokości.

Organ - odnosząc się do podanych przez pełnomocnika skarżącego okoliczności, że ojciec ma 87 lat, od 20 lat jest inwalidą i posiada kartę parkingową, a miejsce postoju pojazdu zostało utworzone z jego inicjatywy i znajduje się naprzeciwko jego domu, gdzie stale codziennie parkuje – wskazał, że nie są ani przez niego, ani przez tut. Kolegium podważane. Nie mają one jednak dla sprawy znaczenia prawnego.

Organ wyjaśnił, że myśl art. 8 ust. 3 p.r.d. kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności. Z kolei w myśl art. 130a ust. 1 pkt 4 p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2 p.r.d.

Organ wskazał, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, że pojazd skarżącego nie był oznakowany w ww. sposób tj. nie miał umieszczonej karty parkingowej, z kolei wyłożona za szybą karta N+ o numerze [...] nie uprawniała go do parkowania w wyznaczonym miejscu, karta ta utraciła ważność z dniem 30 czerwca 2015 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r. poz. 1446 z późn. zm.). Nadto organ wskazał, że z dowodu przedłożonego przez samego skarżącego tj. zdjęcia karty N+ jednoznacznie wynika, że dla skorzystania z uprawnienia w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego winna ona być umieszczona w pojeździe razem z Kartą Parkingową za przednią szybą w sposób umożliwiający jej odczytanie z zewnątrz.

Z uwagi na ww. argumenty w ocenie organu kwestionowanie zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nie jest ani uzasadnione, ani nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ nadto wyjaśnił, że wprowadzony przez racjonalnego ustawodawcę obowiązek oznakowania kartą parkingową pojazdu, chroni przede wszystkim interesy osób niepełnosprawnych. Poprzez oznakowanie, osoba niepełnosprawna wykazuje swoje uprawnienie do legalnego parkowania w wyznaczonym dla niej miejscu, co umożliwia skontrolowanie tego faktu przez zarządcę drogi. W przeciwnym razie kontrola uprawnienia do parkowania w miejscu przeznaczonym wyłącznie dla osoby uprzywilejowanej byłaby w zasadzie niemożliwa i zarządca drogi straciłby możliwość eliminowania bezprawnego postoju innych nieuprzywilejowanych pojazdów w miejscach przeznaczonych dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2 p.r.d.

Nadto organ wskazał, powołując się na art. 130a ust. 2a p.r.d., że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. W niniejszej sprawie jednak do odholowania pojazdu na parking strzeżony nie doszło, ponieważ skarżący zgłosił się w toku czynności Straży Miejskiej i po przybyciu okazał kartę parkingową oraz umieścił ją za szybą pojazdu stosując się do wymogów ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Niemniej jednak miało to miejsce już po wydaniu stosownej dyspozycji usunięcia jego pojazdu.

Na koniec organ wyjaśnił, odnosząc się z kolei do postawionych przez pełnomocnika pytań, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest uprawnione do kontrolowania działalności straży miejskiej, ponieważ nadzór nad działalnością straży gminnej w zakresie usuwania pojazdów i ich unieruchamiania, sprawuje Wojewoda przy Pomocy Komendanta Wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy o strażach gminnych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L. C., reprezentowany przez M. C. (syna) informując, że została on wydana bez uwzględnienia podstawowych okoliczności świadczących o braku winy skarżącego. ukaranego przez Straż Miejską.

Ponadto skarżący wniósł m.in. o uchylenie decyzji w całości i zweryfikowanie postępowania strażników miejskich, którzy sporządzili dokumenty zawierające nieprawdziwe informacje, spreparowane w ten sposób, aby przekazać natychmiast zlecenie holowania samochodu skarżącego firmie L. sp. z o.o. w następstwie czego wyłudzić od emeryta opłatę za rzekomy wyjazd holownika.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że L. C. jest 87 letnim inwalidą (renta 1 860 zł) od ponad 20 lat i posiada Kartę Parkingową dla Osób Niepełnosprawnych (europejska karta) oraz wydaną na jej podstawie Kartę N+.

Skarżący zarzucił, że decyzja SKO została wydana bez analizy podstawowych okoliczności przesądzających o braku winy ukaranego oraz tych świadczących o celowym - umyślnym i bezwzględnym działaniu Straży Miejskiej ukierunkowanym jedynie na bezzasadne ukaranie, a mianowicie

1. samochód skarżącego był zaparkowany prawidłowo, miejsce na którym się znajdował, nie posiadało oznaczenia jako inwalidzkie miejsce parkingowe - brak było tam od 1,5 roku znaku informacyjnego T-29, o który to wnosił do Straży Miejskiej i Urzędu Dzielnicy skarżący. Zatem samochód skarżącego nie musiał mieć wyłożonej nawet żadnej karty. Znak T-29 zamontowano [...] lipca 2035 roku 2-3 minuty przed przystąpieniem przez Straż Miejską do wezwania lawety firmy L. sp. z o.o. Strażnicy czekali po prostu na zakończenie montażu znaku, aby wezwać lawetę;

2. Straż Miejska ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosły się do żadnych wątpliwości co do rzetelności całej procedury przedstawionych m.in. w odwołaniu skarżącego z 8 lutego 2018 r. od decyzji SM, a w szczególności do następujących kwestii:

• nie wytłumaczono na jakiej podstawie twierdzono, że samochód skarżącego po tzw. "czynnościach" opuścił miejsce postojowe, nie przedstawiono dowodów, na które się powoływała Straż Miejska tzn. odczytów w GPS - pismo z 10 stycznia 2018 r. (kopia w aktach), takich dowodów po prostu nie ma,

• nie wyjaśniono dlaczego wezwano lawetę skoro zdawano sobie sprawę, że znak zamontowano przed chwilą, a samochód stał tam już wcześniej. Nie sprawdzano nawet faktu kiedy i na czyje zlecenie znak tam postawiono i kiedy, a było to tuż przed tzw. "czynnościami",

• dlaczego wezwano lawetę przed zakończeniem tzw. "czynności" sprawdzających, nie zważając, że na ul. [...] brak było i nadal nie ma znaków ostrzegających przed wywożeniem pojazdów. Skarżący przybył przecież na miejsce przed zakończeniem czynności i wpisał do protokołu SM uwagi. Brak analizy tych uwag z protokołu.

Reasumując skarżący podał, że przedmiotowa decyzja jest wysoce krzywdząca, nie dotyczy bowiem meritum sprawy, a jedynie cytuje przepisy dotyczące nieuprawnionego parkowania, o którym w sprawie mowy być nie może. Skarga jest zatem zasadna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżona decyzja, nie została poprzedzona koniecznym i wyczerpującym postępowaniem wyjaśniającym.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 4 p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2. 4.

Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje:

1) policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3;

2) strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5 (jak w niniejszej sprawie);

3) osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3.

Z kolei zgodnie z art. 130a ust. 2a p.r.d. od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia.

Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i p.r.d. stosuje się odpowiednio. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust. 10h pr.d.).

Sąd podziela pogląd, że z brzmienia przywołanych przepisów wynika, że przesłanką prawną wydania skarżonej decyzji nie jest sam fakt wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, ale okoliczność, że wydanie odwołanej dyspozycji spowodowało powstanie kosztów. Sąd podziela pogląd SKO, że powołane wyżej przepisy nie wymagają uszczegółowienia składników poniesionych kosztów oraz że nie ma znaczenia czy pojazd ostatecznie odholowano na strzeżony parking czy też od odholowania odstąpiono wobec ustania przyczyny wydania dyspozycji (jak miało to miejsce w sprawie). Jak wynika z akt, wydana w dniu [...] lipca 2015 r. dyspozycja usunięcia pojazdu skarżącego, wygenerowała rzeczywisty koszt 31,95 zł, co potwierdza faktura wraz załącznikiem wystawiona przez firmę holowniczą z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Należy zgodzić się z SKO, że do ich pokrycia zasadnie zobowiązano, zgodnie z ww. przepisami, skarżącego jako właściciela pojazdu.

Stosownie do art. 130a ust. 6 i ust. 6a p.r.d. wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu - ustala corocznie, w drodze uchwały, rada powiatu (art,130a ust.6 i 6a p.r.d.). Na terenie W. w 2015 roku obowiązywała Uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015 (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2014 r., poz. [...]). Zgodnie z Załącznikiem nr [...] do ww. uchwały, wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg w 2015 roku wynosiła 239,00 zł.

Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie, akceptuje również przyjęte w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, właściciel pojazdu zostaje obciążony opłatą w wysokości stałej i ryczałtowej, wskazanej w uchwale bez względu na wysokość rzeczywistych kosztów spowodowanych dyspozycją usunięcia pojazdu (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2018 r. I OSK 279/17, z 22 listopada 2018 r. I OSK 106/17, z 4 października 2018 r. I OSK 2773/16, z 1 sierpnia 2018 r. I OSK 744/18, z 4 lipca 2018 r. I OSK 1543/16 czy z 27 lutego 2018 r. I OSK 982/16 dostępne w Centralnej bzie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej : "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie, nie zostały jednak wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Bezspornym jest, że skarżący jest inwalidą i przed interwencją Straży Miejskiej, korzystał od kilku lat z wyznaczonego mu miejsca postojowego. Bezsporne jest także, że w dacie interwencji, posiadał Kartę Parkingową dla Osób Niepełnosprawnych oraz wydaną na jej podstawie kartę "N+".

Pierwsza wydana w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta dotycząca ustalenia kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącego, wydana została z dniu [...] września 2017 r.

Skarżący podniósł w odwołaniu od tej decyzji, że miejsce, na którym parkuje samochód, powstało z jego inicjatywy ( na podstawie wniosku złożonego do Urzędu Dzielnicy W.), około 10 lat wcześniej. W 2014 r., skarżący zgłosił na policji kradzież pionowego znaku informacyjnego T-29. Skutkiem jego interwencji, był przyjazd Straży Miejskiej w dniu [...] lipca 2015 r. ( data interwencji). Skarżący obserwując z okna montaż znaku T-29 oraz fakt fotografowania przez funkcjonariuszy jego pojazdu, gdzie była wyłożona za szybą karta "N+", udał się do pojazdu, w którym umieścił kartę parkingową, do wykładania której w pojeździe nie był zobowiązany z uwagi na brak znaku T-29. Strażnik poinformował go, że wszystko w porządku i że odwołał holownika. Skarżący zwrócił uwagę interweniującym strażnikom, że ma uprawnienia do parkowania w tym miejscu, którymi się wylegitymował.

SKO, rozpoznając odwołanie skarżącego, w dniu [...] października 2017 r. wydało decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję Prezydenta z [...] września 2017 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że wobec treści odwołania i faktu posiadania przez skarżącego uprawnień do parkowania w miejscu wyznaczonym dla inwalidów, m.in. na parkingu przed miejscem zamieszkania skarżącego, decyzja zapadła bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Brak właściwego wyjaśnienia okoliczności sprawy, prowadzi zdaniem SKO do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 , jak też art. 80 k.p.a., a to w związku z art. 130a ust. 1 pkt 4 p.r.d. Zdaniem Kolegium, wskazane zaniechanie przeprowadzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, skutkowało co najmniej przedwczesnym zastosowaniem art. 130 a ust. 10h w zw. Z art.130a ust. 2a p.r.d. w niniejszej sprawie.

Sąd podzielając powyższe stanowisko SKO, zauważa, że Kolegium, nie sprecyzowało jakie okoliczności sprawy, nie zostały dokładnie zbadane, zaś informacje uzyskane od Straży Miejskiej nie wniosły żadnych nowych elementów, które pozostawałyby w sprzeczności z tym co skarżący wskazał w odwołaniu. Zarówno wskazany czas wydania dyspozycji, czas wezwania pojazdu holowniczego, czas odstąpienia i czas odwołania pojazdu holowniczego oraz materiał fotograficzny, nie wniosły do sprawy nowych elementów ale co najważniejsze nie pozostawały w sprzeczności z opisem interwencji przedstawionym w odwołaniu skarżącego.

Dlatego dziwi fakt ponownego wydania przez Prezydenta w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzji w przedmiocie ustalenia kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącego, zobowiązującej go do zapłaty tych kosztów, oraz utrzymanie tej decyzji kontrolowaną decyzją SKO z dnia [...] września 2018 r.

Sąd nie podziela argumentacji SKO, że nie wymagają wyjaśnienia okoliczności, w jakich doszło do wezwania firmy holowniczej, bowiem wynika to bezsprzecznie z dokumentu dyspozycji usunięcia pojazdu. Gdyby przyjąć taki pogląd, usuwanie pojazdów mogłoby następować według dowolnych kryteriów. Istotne zatem było wyjaśnienie okoliczności podniesionych w odwołaniu, co do których Kolegium orzekając w dniu [...] października 2017 r., słusznie nabrało wątpliwości uznając, że ich wyjaśnienie jest konieczne.

Zabrakło w ocenie Sądu, najbardziej istotnej informacji, a mianowicie, czy bezpośrednio przed interwencją Straży Miejskiej, faktycznie nastąpił montaż pionowego znaku informacyjnego T-29.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w aktach sprawy znajdują się zdjęcia sporządzone przez Straż Miejską, na których przy zaparkowanym pojeździe skarżącego, widnieje znak D-18a, opatrzony u dołu białą tabliczką ze znakiem T-29.

Jednak skarżący także przedłożył do akt zdjęcie, na którym brak jest pod znakiem D-18a znaku T-29.

Wskazać należy, że zgodnie z § 52 pkt. 4 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury i Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych ( Dz.U.2019.454 t.j. z dnia 2019.03.08), znak D-18a "parking - miejsce zastrzeżone" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdu uprawnionej osoby. Zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia, spis wzorów znaków i sygnałów drogowych, znaki drogowe pionowe, tabliczki do znaków drogowych (pkt 45), T-29 to tabliczka informująca o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego osób, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy.

Jak wynika z treści art. 8 ust. 1 p.r.d., osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 2.

Dopiero znak T-29 konkretyzuje, że miejsce przeznaczone dla uprawnionego, dotyczy osoby niepełnosprawnej legitymującej się kartą parkingową.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, brak znaku T-29, nie obligował skarżącego do umieszczania w samochodzie karty parkingowej. Treść odwołania skarżącego, prowadzi zatem do wniosku, że w trakcie montażu znaku T-29, umieścił on w pojeździe, wymaganą przez ten znak kartę parkingową. Brak było zatem materialnoprawnej podstawy przewidzianej w art. 130a. ust. 1 pkt 4 p.r.d., do usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela.

Wskazać należy, że "Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy."( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie z 4.07.2001 r., sygn. akt I SA 301/00, LEX nr 5396). "Regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej, różną od obowiązującej w sprawach cywilnych (art. 6 k.c.), jest to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa na organie administracyjnym. Wiąże się to z istotą postępowania administracyjnego, na etapie którego organ administracyjny nie jest stroną, lecz organem władczym." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Gdańsku z 26.08.1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1675/96, LEX nr 34761).

Organ zatem musi przedstawić dowód, że w dacie i godzinie interwencji, znak D-18a przy miejscu parkingowym skarżącego w dacie i godzinie interwencji był tam już zamontowany, zaś w przypadku niewykazania tej okoliczności rozważyć zasadność obciążania skarżącego kosztami usunięcia pojazdu. Orzekając ponownie w sprawie, Kolegium winno wziąć pod uwagę powyższą ocenę Sądu.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. O kosztach, Sad orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.