Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 476/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 31 ust. 5,
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135, art. 200, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 26 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 roku sprawy ze skarg K. N. i P. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. N. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołań K. N., M. N. oraz B. T. - N. od decyzji Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] o pozwoleniu na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy ul. N. 8 w P. (działka nr ewid. 217 obręb X.), sprostowanej postanowieniem Prezydenta Miasta P. pełniącego funkcję Starosty nr [...] z dnia [...] r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Prezydent Miasta P., pełniący funkcję Starosty udzielił M. S. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego w złym stanie technicznym, zlokalizowanego na działce nr 217, położonej w P. przy ul. N. 8, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na bardzo zły stan techniczny budynku, szpecący zabytkowe centrum miasta.

Decyzja rozbiórkowa została przez inwestora wykonana pomimo jej nieostateczności w miesiącu czerwcu 2010r.

Po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji, złożonego przez M. N., Wojewoda Ł., decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] uchylił wspomniane orzeczenie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] Prezydent Miasta P., pełniący funkcję Starosty umorzył postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem M.S. o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę, wskazując na jego bezprzedmiotowość z uwagi na faktyczne wykonanie rozbiórki obiektu, będącego przedmiotem wniosku.

Wojewoda Ł., po rozpoznaniu odwołań M. N., B. T. – N. i K. N., decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], znak: [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, argumentując, że brak było podstaw do umorzenia przez organ I instancji postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego. Wojewoda wskazał nadto, iż w aktach sprawy brak jest zgody właścicieli obiektu na przedmiotową rozbiórkę, przy czym należy jednoznacznie wyjaśnić kwestię właścicieli działki nr ewid. 217.

Skarga na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 20 kwietnia 2012r. w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 1236/11.

Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. wezwał M.S. do udokumentowania stanu prawnego własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. 217 na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na rozbiórkę tj. 25 marca 2010 r. oraz udzielenie informacji, czy stan własności w/w nieruchomości uległ zmianie.

W odpowiedzi na wezwanie M. S., w piśmie z dnia 15 czerwca 2011 r. wskazał, iż stan własności działki nr ewid. 217 nie uległ zmianie i że jest jedynym jej właścicielem. Inwestor przedstawił kopię wypisu z księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości, który potwierdza, iż jest on jej jedynym właścicielem.

Pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. organ I instancji wezwał M.S. do uzupełnienia wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę z dnia 25 marca 2010 r., zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego o zgodę właściciela obiektu na wykonanie rozbiórki oraz uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 24 kwietnia 2010 r. o podanie numeru obrębu i jednostki ewidencyjnej nieruchomości, co też inwestor uczynił w dniu 15 czerwca 2011 r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. pełniący funkcję Starosty wydał pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy ul. N. 8 w P. (działka nr ewid. 217, obręb X.). Powyższa decyzja została sprostowana postanowieniem organu I instancji z dnia [...] r. nr [...].

Od decyzji wspomnianej w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie złożyli K.N., M.N. oraz B.T.- N.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Wojewoda Ł. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę we własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], w ten sposób, iż zamiast słów "po rozpatrzeniu odwołania K. N. oraz B. T. – N." zamieścił weń słowa "po rozpatrzeniu odwołania K. N., B. T. - N. oraz M. N.".

Jednocześnie na w/w decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] sierpnia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli K.N. oraz M.N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1235/11 odrzucił skargę M. N., zaś wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1115/11 uwzględnił skargę K. N. i uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2011 r. wskazując, iż organ odwoławczy zapomniał rozpoznać odwołanie M. N.

Na postanowienie Wojewody Ł. z dnia [...] 2011 r. nr [...] zażalenie złożył K.N. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w/w postanowienie Wojewody Ł.

W związku z tym, iż postanowienie Wojewody Ł. z dnia [...] września 2011 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zostało uchylone, Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 104 k.p.a. w ramach autokontroli po rozpatrzeniu złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarg K. N. i M. N. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uwzględnił w całości skargi i uchylił we własnym zakresie decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Powyższa decyzja Wojewody Ł. z dnia [...] listopada 2011 r. wobec uwzględnienia skargi K. N. mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 92/12 została usunięta z obrotu prawnego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia P.N. na postanowienie Wojewody Ł. z dnia [...] r. nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] o udzieleniu M. S. pozwolenia na rozbiórkę uchylił zaskarżone postanowienie w całości.

W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołań K. N., M. N. oraz B. T. - N. od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nr [...], Wojewoda Ł. wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa sprawa dotyczy rozbiórki budynku mieszkalnego nieużytkowanego, usytuowanego w P. przy ul. N. 8 (dz. nr 217, obręb X.). Budynek przeznaczony do rozbiórki został wyłączony z użytkowania z powodu złego stanu technicznego i nieopłacalności remontu. Z akt sprawy wynika, iż rozbiórka rozważanego budynku została zakończona, a organ nadzoru budowlanego nie wniósł sprzeciwu na zawiadomienie inwestora o zakończeniu robót rozbiórkowych. Następnie Wojewoda przywołał brzmienie art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i wywiódł, że M. S. do wniosku załączył projekt rozbiórki obiektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę oraz kopię wypisu z księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości, która potwierdza, że jest on jej jedynym właścicielem. Ponadto inwestor posiada wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, w tym decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 22 marca 2010 r. nr 56/2010.

Zdaniem organu II instancji inwestor, po uzupełnieniu braków w toku prowadzonego postępowania oraz działając zgodnie z przepisami Prawa budowlanego wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na przedmiotową rozbiórkę, przedkładając wszystkie wymagane prawem dokumenty. Przedłożony projekt rozbiórki określa zakres oraz sposób wykonywania przedmiotowych robót, a także zawiera szkic z oznaczeniem budynku podlegającego rozbiórce. W przedmiotowej sprawie zostały zebrane stosowne wyjaśnienia, a także zapewniono stronom czynny udział w postępowaniu, umożliwiając im zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołującej B. T. - N., iż organ I instancji naruszył art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., Wojewoda stwierdził, że przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Istotą tego przepisu jest wyłączenie od orzekania w trybie odwoławczym osób, które brały udział w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do osób ponownie rozpatrujących i rozstrzygających sprawę po uchylającym wyroku sądu administracyjnego czy decyzji organu wyższej instancji uchylającej decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. W takim przypadku nie można bowiem twierdzić, że brały one udział w "wydaniu zaskarżonej decyzji", ale jedynie, że wcześniej uczestniczyły w wydaniu uchylonej decyzji.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.N., B.T.-N., K.N. i P.N.

Postanowieniami z dnia 13 lipca 2012 r. Sąd odrzucił skargi M.N. (sygn. akt II SA/Łd 477/12) i B. T. N. (sygn. akt II SA/Łd 479/12).

Skarga K. N. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 476/12, a P.N. pod sygn. akt II SA/Łd 478/12.

K.N. zarzucił Wojewodzie pozbawienie możliwości działania przez poddanie w wątpliwość jego tożsamości, pozbawienie statusu strony postępowania zarządcy działki nr 194/1 i bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę wydanej na podstawie złożonego przez M.S. w dniu 15 czerwca 2011 r. oświadczenia o wyłącznym prawie do dysponowania nieruchomością, w sytuacji kiedy budynek został już rozebrany. Podniósł nadto, iż rozbiórka wykonana została pomimo upływu terminu ważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zatem ani w dacie jej wykonania jak i orzekania przez organy inwestor nie posiadł decyzji Konserwatora Zabytków, zeznającej na rozbiórkę.

P.N. w swojej skardze wskazał, że według mapy geodezyjnej znajdującej się w księdze wieczystej [...] karta 129 akt tej księgi oraz Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. zarejestrowanej za nr [...] rozebrany budynek znajdował się na terenie działki nr 217 oraz działki nr 216 obręb X., której właścicielem nie był M. S.. Rzeczone mapy znajdują się w aktach sprawy od grudnia 2011 r. Nadto skarżący podkreślił, że nie został powiadomiony o uchyleniu lub zmianie postanowienia Wojewody Ł. z dnia [...] 2011 r. dotyczącego zawieszenia z urzędu postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji z dnia [...] r.

Odpowiadając na skargi Wojewoda Ł. wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 26 października 2012r. wydanym na rozprawie zarządzono połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg K. N. i P.N.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są zasadne, aczkolwiek nie z powodu zarzutów, podniesionych w jej treści.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane rozpocząć można, co do zasady, jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotą sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyrażenie przez powołany do tego organ administracji zgody na rozpoczęcie zamierzonych przez inwestora robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę (rozbiórkę) ma charakter decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót. Może więc dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2008r., sygn.akt II OSK 333/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 468743 z dnia 23 listopada 2007r., sygn.akt II OSK 1488/06, Lex nr 456787). Jedynie więc ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (rozbiórkę) może być podstawą rozpoczęcia robót budowlanych. Może zatem być to:

- decyzja organu pierwszej instancji od której nie wniesiono odwołania, lub wniesiono odwołanie po terminie, co stwierdzone zostało postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a.,

- decyzja organu pierwszej instancji, jeżeli organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.,

- decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję lub uchylająca zaskarżona decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.).

Po ustaleniu natomiast, iż choćby rozpoczęto realizację inwestycji, wydanie pozwolenia na budowę (rozbiórkę) uznać należy, co do zasady, za niedopuszczalne. O ile przy tym w odniesieniu do pozwolenia na budowę przepis art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości wprost stanowiąc, iż nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku naruszenia przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, o tyle w przypadku rozbiórki, konstatacja ta wydaje się równie oczywista po ewentualnym wykluczeniu przesłanek, określonych w art. 31 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Cytowany przepis pozwala zaś na rozpoczęcie robót zabezpieczających i rozbiórkowych przed uzyskaniem pozwolenia na rozbiórkę lub przed ich zgłoszeniem, jeżeli mają one na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Rozpoczęcie takich robót nie zwalnia od obowiązku bezzwłocznego uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub zgłoszenia o zamierzonej rozbiórce obiektu budowlanego.

Reasumując: roboty rozbiórkowe mogą być rozpoczęte (i realizowane) pomimo nielegitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją zezwalającą na ich wykonanie, lecz wyłącznie przy spełnieniu wskazanych wyżej przesłanek i tylko w ich zakresie (dla uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia).

W rozpoznawanej sprawie inwestor, ubiegając się o pozwolenia na rozbiórkę wskazał na zły stan techniczny obiektu, wyłączonego z użytkowania. Organ I instancji, orzekając w dniu [...] kwietnia 2010r., udzielił pozwolenia na rozbiórkę, wadliwie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z powodu "bardzo złego stanu technicznego budynku szpecącego zabytkowe centrum miasta". Rozbiórka obiektu w oparciu o tak nadany rygor została wykonana, pomimo nieostateczności decyzji zezwalającej na jej realizację.

Zaskarżona decyzja, opiewająca na udzielenie pozwolenia na rozbiórkę wydana została natomiast blisko dwa lata po faktycznym jej wykonaniu, bez choćby próby analizy stanu faktycznego, istniejącego w dacie rozstrzygania. Czyni to natomiast zaskarżoną decyzję wadliwą, bowiem w całości pomija ona fakt, iż obiekt na którego rozbiórkę zezwolono nie istnieje. Jakkolwiek więc postępowanie w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę nie jest bezprzedmiotowe, co przesądzone zostało w wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 kwietnia 2012r. w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 1236/11, nie oznacza to, iż okoliczność wspomniana pozostaje bez wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Faktyczne rozpoczęcie robót budowlanych przed uostatecznieniem się decyzji winno bowiem skutkować odmową udzielenia pozwolenia na ich realizację, chyba że spełnione zostały przesłanki, wskazane w cytowanym wyżej przepisie art. 31 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Okoliczności tych organ zaś nie rozważył, trudno bowiem za takowe uznać "zły stan techniczny obiektu, który swym wyglądem szpeci zabytkowe centrum miasta".

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to a konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasadzając na rzecz skarżącego K. N. ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu.

Z uwagi natomiast na fakt, iż rozbiórka obiektu, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia została faktycznie wykonana, za bezprzedmiotowe uznano orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a. w sprawie wykonywania zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Prowadząc ponownie postępowanie, organy obligowane są do ustalenia czy rozpoczęte i faktycznie zakończone roboty rozbiórkowe, wykonywane były w okolicznościach, o których mowa w art. 31 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Konstatacja przeciwna winna zaś prowadzić do konkluzji o potrzebie zastosowania przepisu art. 32 ust. 4a ustawy w związku z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 powołanej ustawy.

Odnosząc się zaś do zarzutów skarg wskazać należy, iż są one niezasadne, ponieważ :

1. Kwestia prawdziwości oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie budzi wątpliwości. Z odpisu księgi wieczystej wynika bowiem, iż inwestor jest (i był w dacie wykonania rozbiórki) jedynym właścicielem działki nr 217, położonej w P., przy ul. N. 8, na terenie której zlokalizowany był rozebrany obiekt. Nawet jeżeli ściana tego obiektu zlokalizowana była w granicy działki (lub z jej przekroczeniem), nie oznacza to, że właścicielami (czy też współwłaścicielami) obiektu lub też osobami, których zgodna wymagana jest na jego rozbiórkę są właściciele nieruchomości sąsiedniej. Uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej, w przypadku naruszenia ich własności poprzez wzniesienie ściany z przekroczeniem granicy, określają bowiem (w zależności od stopnia zawinienia inwestora) przepisy art. 222 § 2 lub też art. 151 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz.93), czyniąc wyłom od zasady superfivies solo cedit. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, iż z załączonej do akt sprawy mapy (złożonej przez stronę skarżącą) wynika, iż ewentualne przekroczenie granicy jednej ze ścian obiektu, dotyczyło działki nr 216, której współwłaścicielami pozostają H. i E.S. – rodzice inwestora. Ściana wzniesiona w granicy działki nr 218, której współwłaścicielami pozostają skarżący, nie przylegała też do żadnego z obiektów, zlokalizowanych na działce nr 218.

2. Kwestia "upływu terminu" wykonania decyzji, określonego w orzeczeniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie powoduje zaś jej "wygaśnięcia" po tejże dacie. W istocie bowiem określenie terminu rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych w decyzji konserwatorskiej ma jedynie walor informacyjny, wiążący się z przewidywaniami inwestora, związanymi z zamierzonymi robotami budowlanymi. Przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) nie przewidują natomiast skutku wygaśnięcia decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków, zezwalającej na wykonywanie robot budowlanych na obszarze objętym ochroną konserwatorską. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010r., sygn.akt II OSK 671/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 597767);

3. Nietrafne są również zarzuty skargi związane z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Kwestia wadliwego zawiadomienia stron postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego i związanego z tym niezapewnienia im możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2010r., stała się bowiem m.in. podstawą decyzji kasacyjnej organu odwoławczego. Zarzutu tego nie można zatem skutecznie podnosić na kolejnych etapach postępowania, odwołując się wyłącznie do uchybienia, pozostającego bez wpływu na treść kolejnych, wydawanych w sprawie rozstrzygnięć. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, czego w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012r., sygn.akt II GSK 431/12, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1145527, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011r., sygna.akt I OSK 575/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1070853);

4. Zarządca drogi publicznej (ul.N.) – Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji jest stroną niniejszego postępowania, zatem zarzut skargi związany z "pozbawieniem" go statusu strony pozostaje oczywiście niezasadny. Niezależnie od tego, zarzut związany z pominięciem określonych stron postępowania, stanowiąc podstawę do żądania wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie może być skutecznie podnoszony przez osobę inną niż w tymże postępowaniu pominięta (art. 147 k.p.a.).

B.C.