Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 920/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2, art. 243.
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1042/17 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia praw ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od B. Sp. z o.o. w M. na rzecz Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej 1.400 (jeden tysiąc czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., uwzględnił skargę B. Sp. z o.o. w M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r., w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 11 sierpnia 2016 r. do organu wpłynął sprzeciw B. sp. z o.o. w M. na wzór użytkowy pt.: "Z. t." nr [...] udzielonego na rzecz B.-P. S.A. z w B.-B.. Jako podstawę prawną wnosząca sprzeciw spółka wskazał art. 246 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 94 i art. 25 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.). Zdaniem skarżącej sporny wzór nie był nowy w dacie zgłoszenia do ochrony w świetle patentu strony, nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem z 30 grudnia 2002 r. na wynalazek pt: "Z. z. t.", a zwłaszcza dołączonych do opisu patentowego figur 5, 6 i 7 rysunku. Wnosząca sprzeciw podniosła również, że sporny wzór nie spełniał kryterium użyteczności, wskazując, że nowość wzoru powinna wpływać na podniesienie użyteczności danego przedmiotu.

W odpowiedzi na sprzeciw uprawniona uznał za go za bezzasadny.

Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej oddalił sprzeciw. Organ uznał, że sporny wzór był nowy w świetle patentu nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem z 30 grudnia 2002 r. na wynalazek pt.: "Z. z. t.", gdyż patent ten nie ujawniał żadnych cech znamiennych spornego wzoru użytkowego, co zdaniem organu było widoczne na rysunku przedstawiającym figury 5, 6 i 7 załączone do przeciwstawionego opisu patentowego, z którego wynikało, że przeciwstawione rozwiązanie jest w zakresie zastrzeganych cech znamiennych spornego wzoru użytkowego zupełnie odmienne. W szczególności, w rozwiązaniu przeciwstawionym część zaciskowa ma nie od góry, a z przodu dwa gniazda przelotowe (zamiast nieprzelotowych) dla końców kabli głównych, a cztery (a nie dwie) śruby mocujące główne znajdują się w bocznych ściankach gniazd nie z przodu, a po bokach części zaciskowej, przy czym końcówki śrub mocujących głównych nie mają od czoła stożkowatych gniazd, lecz są wypukłe.

Organ uznał również, że podniesiony na rozprawie zarzut odnośnie braku użyteczności oraz złożone certyfikaty zgodności z 2015 r. na zaciski transformatorowe typu T., nie mogły być uwzględnione ze względu na upływ, z dniem 29 stycznia 2016 r., sześciomiesięcznego terminu od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...] z dnia 29 lipca 2016 r., informacji o udzieleniu prawa ochronnego.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję zgodził się ze stanowiskiem organu, że sporny wzór użytkowy, był nowy w świetle patentu nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem z 30 grudnia 2002 r. na wynalazek pt.: "Z. z. t.", gdyż patent ten nie ujawniał żadnych cech znamiennych spornego wzoru użytkowego.

Sąd stwierdził również, że analiza opisu spornego wzoru użytkowego, jak i przeciwstawionego patentu oraz rysunków przedstawiających figury spornego wzoru użytkowego oraz przeciwstawione figury z przeciwstawionego patentu, prowadzi do wniosku, że organ słusznie wskazał na różnice w budowie spornego wzoru użytkowego względem przeciwstawionych figur z patentu, wskazując, że przeciwstawione rozwiązanie ma dwa gniazda przelotowe (zamiast nieprzelotowych) dla końców kabli głównych, cztery (a nie dwie) śruby mocujące główne oraz końcówki śrub mocujących głównych nie mają od czoła stożkowatych gniazd, lecz są wypukłe.

Za niemającą znaczenia dla oceny nowości spornego wzoru użytkowego, Sąd uznał okoliczność, że Urząd dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjmując, że w przeciwstawionym patencie otwory przelotowe dla kabli głównych znajdują się w płaszczyźnie bocznej stanowiąc odejście poziome, podczas gdy znajdują się one w tej samej płaszczyźnie co otwory przelotowe dla kabli głównych w spornym wzorze użytkowym, a więc w płaszczyźnie pionowej. Sąd wskazał, że istotnie w decyzji organ stwierdził, że w rozwiązaniu przeciwstawionym część zaciskowa ma nie od góry, a z przodu dwa gniazda przelotowe, co odnosząc do Fig. 5 przeciwstawionego patentu, zamieszczonej w decyzji oznaczałoby, że otwory przelotowe dla kabli głównych w tej figurze stanowią odejście poziome; jednakże w wyjaśnień skarżącej dotyczących praktycznego wykorzystania zacisków transformatorowych i umieszczania ich na transformatorze, można było wyciągnąć wniosek, że zacisk transformatorowy przedstawiony na Fig. 5 przeciwstawionego patentu, umieszcza się na transformatorze w taki sposób, że odpowiada on Fig. 2 spornego wzoru użytkowego, zamieszczonej w decyzji. Oznaczało to, w ocenie Sądu, że w obu rodzajach zacisków transformatorowych otwory przelotowe dla kabli głównych znajdują się w tej samej płaszczyźnie pionowej.

Sąd I instancji zauważył, że mimo tego nadal występują istotne różnice w budowie spornego wzoru użytkowego oraz przeciwstawionego patentu, w postaci ilości śrub zaciskowych, rodzaju gniazd dla końców kabli głównych oraz budowy końcówek śrub zaciskowych. Stwierdził, że są to istotne różnice o charakterze technicznym, a nie różnice, które w świetle art. 94 ust. 1 p.w.p., nie miałyby znaczenia, gdyż nie dotyczyłyby technicznych kwestii związanych, w tym przypadku, z budową spornego wzoru użytkowego. Z tych przyczyn Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że sporny wzór użytkowy stanowił nowe rozwiązanie techniczne co do budowy zacisków transformatorowych w stosunku do przeciwstawionego patentu.

Nie budziła wątpliwości Sądu I instancji nowość charakteru technicznego spornego wzoru użytkowego. Wątpliwości Sądu dotyczyły natomiast użyteczności tego wzoru.

W ocenie Sądu, organ w sposób wadliwy rozpatrzył zarzut wnoszącej sprzeciw braku użyteczności spornego wzoru użytkowego naruszając w ten sposób przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 8 k.p.a..

Wskazał, że organ doszedł do wniosku, iż sporny wzór użytkowy spełniał przesłankę użyteczności ponieważ uprawniona spółka wskazał walory użytkowe tego wzoru - zabezpieczenie kabli przed rozkręceniem się, zwiększenie asortymentu zacisków transformatorowych, zużywanie mniejszej ilości śrub, zabezpieczenie przed występowaniem ostrych końcówek kabla.

W tym aspekcie Sąd zauważył, że zwiększenie ilości asortymentu zacisków transformatorowych, nie mogło stanowić okoliczności wpływającej na użyteczność danego rozwiązania. To użyteczność danego rozwiązania mogła skutkować zwiększeniem ilości asortymentu zacisków transformatorowych.

Sąd zauważył, że strona skarżąca odnosząc się do kwestii użyteczności rozwiązania technicznego podniósł, że przelotowość otworów zwiększa skuteczności chłodzenia połączenia i zmniejsza możliwość gromadzenia się zanieczyszczeń we wnętrzu otworu - co występuje szczególnie przy montażu przewodów w układzie pionowym. Wskazała też, na drgania mechaniczne przewodów oraz na możliwość nagrzewania się połączenia i związane z tym zjawisko płynięcia materiału przewodu (trwałego plastycznego odkształcenia materiału przewodu pod wpływem siły docisku), co w przypadku zastosowania pojedynczej śruby (bez jakiegokolwiek zabezpieczenia przed luzowaniem (samoodkręcaniem się śruby) skutkuje nieuchronnie poluzowaniem się przewodu w zacisku i wytworzeniem się łuku, co ostatecznie skutkuje upaleniem się przewodu i/lub pożarem. Wskazał ponadto na wcinanie się stożkowato zakończonej śruby w strukturę przewodu i jego niszczenie, co prowadzi do uszkadzania splotów przewodu wielodrutowego.

Sąd stwierdził, że organ w ogóle nie odniósł się do tych kwestii, przeciwstawiając przytoczonej argumentacji wnoszącej sprzeciw, argumenty dotyczące zabezpieczenie kabli przed rozkręceniem się, zużywanie mniejszej ilości śrub, zabezpieczenie przed występowaniem ostrych końcówek kabla. W ocenie Sądu I instancji były to drugorzędne argumenty przemawiające za użytecznością spornego wzoru użytkowego w kontekście argumentów skarżącej, podważających istotę funkcjonowania spornych zacisków transformatorowych. Sąd zauważył przy tym, że skarżąca w swojej argumentacji wskazała na możliwość występowania drgań mechanicznych wynikających z częstotliwości prądu o dużym natężeniu od 250 A do 1000 A, jak i nagrzewania się połączenia i związanego z tym zjawiska płynięcia materiału przewodu, co organ całkowicie pominął w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Ograniczenie ilości śrub, zdaniem Sądu, może ułatwić montaż urządzenia, nieprzelotowość gniazd zapobiegnie wystawaniu ostrych końcówek kabli, jednak organ jednoznacznie musi wyjaśnić, czy zaproponowane w spornym wzorze użytkowym rozwiązania techniczne prowadzą do wskazanych przez skarżącą negatywnych skutków wynikających z warunków technicznych, w jakich funkcjonują zaciski transformatorowe i występujących w tych warunkach praw fizyki, co by oznaczało, że wprowadzone w spornym wzorze użytkowym zmiany w stosunku do stanu techniki, mają wpływ na zmniejszenie użyteczności i funkcjonalności tego wzoru.

Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że nie odniesienie się przez Urząd Patentowy do wymienionych, istotnych dla oceny użyteczności spornego wzoru użytkowego, kwestii oznaczało, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Uznanie więc, że sporny wzór użytkowy spełniał przesłankę użyteczności, w tych okolicznościach, miało charakter dowolny, a samo wyjaśnienia stanowiska organu nie spełniało wymogów art. 107 § 3 K.p.a.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Urząd Patentowy RP, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. praw materialnego, tj. art. 246 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że po upływie 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy, dopuszczalne jest rozszerzenie i zmiana podstawy prawnej sprzeciwu, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i zobowiązaniem organu do rozpoznania zarzutu braku użyteczności spornego wzoru użytkowego, podczas gdy termin o którym mowa w art. 246 ust. 1 p.w.p. jest terminem prawa materialnego, wskazanie nowych podstaw unieważnienia, zawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa ochronnego jest niedopuszczalne, a w konsekwencji nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez Urząd, ponieważ pozostają one poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p.;

2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 246 ust. 1 i 2 i art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że Urząd dopuścił się mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, tj. dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego w zakresie przesłanki użyteczności spornego wzoru użytkowego, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, chociaż zarzut braku użyteczności spornego wzoru użytkowego był spóźniony i jako podstawa sprzeciwu nie został skutecznie zgłoszony, a więc nie podlegał rozpoznaniu, pomimo tego, że Urząd "na marginesie" zajął stanowisko odnośnie spełnienia przez sporny wzór przesłanki użyteczności, to sprzeciw został oddalony z uwagi na ustalenie, że stawiany spornemu rozwiązaniu zarzut braku nowości nie był zasadny (co zostało wyjaśnione w zaskarżonej decyzji) wobec powyższego nawet błędne stanowisko Urzędu odnośnie spełnienia przesłanki użyteczności przez sporne rozwiązanie nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty oraz o zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę w granicach zakreślonych podstawami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania – art. 189 p.p.s.a.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając niniejszą sprawę, związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczone zostały przez stronę w podstawie wniesionego środka odwoławczego. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)

Autorka skargi kasacyjnej zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 246 ust. 1 i 2 i art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że Urząd dopuścił się mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, tj. dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego w zakresie przesłanki użyteczności spornego wzoru użytkowego, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, chociaż zarzut braku użyteczności spornego wzoru użytkowego był spóźniony i jako podstawa sprzeciwu nie został skutecznie zgłoszony, a więc nie podlegał rozpoznaniu. UP RP zarzucił także w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 246 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że po upływie 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy, dopuszczalne jest rozszerzenie i zmiana podstawy prawnej sprzeciwu, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i zobowiązaniem organu do rozpoznania zarzutu braku użyteczności spornego wzoru użytkowego, podczas gdy termin, o którym mowa w art. 246 ust. 1 p.w.p. jest terminem prawa materialnego, wskazanie nowych podstaw unieważnienia, zawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa ochronnego jest niedopuszczalne, a w konsekwencji nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez Urząd, ponieważ pozostają one poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p.

Zarzuty wskazane wyżej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, łącza się ze sobą w taki sposób, iż winny być rozpoznane łącznie. Spór pomiędzy skarżącym kasacyjnie UP RP, a Sądem I instancji, który w tym zakresie uwzględnił skargę, sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii prawnej – czy po upływie 6 miesięcy od daty opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy, dopuszczalne jest rozszerzenie i zmiana podstawy prawnej sprzeciwu, jak przyjął to Sąd I instancji w niniejszej sprawie, czy też nie ma takiej możliwości w świetle obowiązujących przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację w tym sporze ma skarżący kasacyjnie organ patentowy. Stosownie do treści art. 246 ust. 1 p.w.p.: "Kady może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy, lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od daty opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa." Ust. 2 tegoż artykułu stanowi, iż: "Podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji." Jak podnosi się w doktrynie i judykaturze termin do wniesienia sprzeciwu wynosi 6 miesięcy od daty opublikowania w WUP informacji o udzieleniu prawa wyłącznego. "Jest więc krótszy od analogicznego terminu ustalonego przez Konwencję monachijską. Bieg i upływ terminu ustala się na zasadach ogólnych (art. 57 KPA w zw. z art. 256 PrWłPrzem). Jego początkiem jest data opublikowania tego numeru WUP, w którym ogłoszono o udzieleniu prawa wyłącznego. Jest to termin zawity. Wniesienie sprzeciwu po jego upływie nie będzie więc skuteczne. Wtedy pozostaje już tylko złożenie wniosku o unieważnienie udzielonego prawa, co wymaga jednak wykazania interesu prawnego wnioskodawcy w unieważnieniu prawa wyłącznego. Na zasadach określonych w art. 243 PrWłPrzem możliwe jest jednak przywrócenie tego terminu (art. 25511 w zw. z art. 243 PrWłPrzem)." (por. A.Szewc/J.Sieńczyło-Chlabicz [w]: Prawo własności przemysłowej, Komentarz, Warszawa 2020, s. 1200). Co do dopuszczalności wskazania nowych podstaw unieważnienia prawa niezawartych w sprzeciwie po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, opowiada się za stanowiskiem zajmowanym w tej kwestii przez większość doktryny i judykatury, tj. za stanowiskiem, iż za niedopuszczalne należy uznać wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego przed UP RP, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa, a w konsekwencji nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez organ patentowy, ponieważ pozostają poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postepowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p. (por.: wyroki NSA: z 21.01.2015 r., sygn. akt II GSK 592/13, z 13.05.2014 r., sygn. akt II GSK 582/13, z 15.01.2015, sygn. akt II GSK 1983/13, z 19.10.2017 r., sygn. akt II GSK 3679/15, wyrok WSA w Warszawie z 15.01.2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1970/09). Jak podkreśla się we wskazanych wyrokach NSA – stanowisko dopuszczające możliwość rozszerzenia wniesionego sprzeciwu o nowe podstawy faktyczne i prawne po upływie zakreślonego terminu ustawowego w istotnym stopniu, wbrew intencjom ustawodawcy, zatarłoby różnicę między postępowaniem sprzeciwowym, a postępowaniem na wniosek w przedmiocie unieważnienia prawa (tak w wyroku NSA z 15.01.2015 r., sygn. akt II GSK 1983/13 oraz z 13.05.2014 r., sygn. akt II GSK 582/13).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne oba pomieszczone w skardze kasacyjnej zarzuty, a mając na uwadze treść art. 188 p.p.s.a., który stanowi, iż: "Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.", uchylił wyrok Sądu I instancji i oddalił skargę na decyzję UP RP z [...] lutego 2017 r. o nr [...]. W zakresie zarzutów skargi, które dotyczyły naruszenia art. 94 i art. 25 w zw. z art. 100 p.w.p. "przez nieprawidłową wykładnię w zakresie oceny przesłanki nowości w dacie zgłoszenia spornego wzoru użytkowego" – Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę dokonana przez Sąd I instancji, a szczegółowo wskazaną wyżej, iż rację ma w tym zakresie Urząd Patentowy, uznając, że: "sporny wzór użytkowy jest nowy w świetle patentu nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem z 30 grudnia 2002 r. na wynalazek pt.: <>, gdyż patent ten nie ujawnia żadnych cech znamiennych spornego wzoru użytkowego." (s. 10-12 zaskarżonego wyroku WSA). NSA uznał także za nie znajdujące uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez UP RP art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając to na uwadze, w oparciu o art. 188 p.p.s.a. NSA orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie 3 sentencji w oparciu o art. 203 pkt 2 w zw. z § 14 pkt 2) lit b) w zw. z pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).