Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 729/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 53, 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l Instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Krakowski postanowieniem z dnia dnia 5 marca 2020 r. znak [...] orzekł o uzgodnieniu negatywnie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej: "przebudowę, rozbudowę, nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny" na działce nr [...], obręb N. , jedn. ewid. Skała, w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez J. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, jako podstawę prawną wskazując art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018.1945, t. j. dalej jako u.p.z.p.), art. 7 z dnia 3 lutego 1995 r. o chronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017, 1161 t.j.) oraz 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Powołana ostatnio ustawa reguluje procedurę ustalania warunków zabudowy w sytuacjach, o których mowa w powołanym wyżej przepisie.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Gruntami wykorzystywanymi na cele rolnicze w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami są nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Niezależnie od powyższego konstytutywną przesłanką ustalenia warunków zabudowy wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest wykazanie, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazano, że teren przedmiotowej inwestycji, tj. działka numer nr [...] obręb N. , jedn. ewid. Skała, objęta przedmiotową inwestycją, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Skała, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w Skale Nr XX/121/93 z dnia 5 marca 1993r., obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r., była położona w terenach oznaczonych symbolem "R"- tereny rolne i terenach oznaczonych symbolem "MU" - obszar mieszkalnictwa jednorodzinnego, budownictwa zagrodowego i usług w pasie ok. 60 m od drogi. Działka nr [...], obręb N. , jedn. ewid. Skała, składająca się w większości z gruntów rolnych klasy bonitacyjnej RIIIb (grunty orne). Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na tym terenie podlega uzgodnieniu z właściwym miejscowo starostą w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Przepis ten znajduje bowiem odpowiednie zastosowanie w postępowaniach dotyczących ustalania warunków zabudowy na podstawie art. 64 u.p.z.p.

Dalej przywołany treść art. 7 i art. 4 pkt. 29 i pkt. 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy więc rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji (por. wyroki NSA: z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14; z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2328/14, z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/16 (...). Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, iż nawet określenie granic terenu inwestycji, poprzez wskazanie ich liniami rozgraniczającymi w załączniku graficznym projektu decyzji nie zmienia przyjętego zapatrywania, iż teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego".

W świetle poglądów orzecznictwa przez użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też przez wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej - zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r. II OSK 1769/16 i z dnia 5 kwietnia 2017 r. II OSK 2012/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2019 r. II SA/Kr 584/19. Przedmiotowa ocena prawna przekłada się bezpośrednio na wniosek, że poprzez grunty rolne, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., których przeznaczenie na cele nierolnicze wymaga uprzedniej zgody ministra należy rozumieć wyłącznie działkę lub działki ewidencyjne, nigdy zaś wyłącznie jej część - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2019 r. II OSK 2561/17 (podobnie Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2019r. sygn. akt II SA/Rz 965/19).

Kolegium Odwoławcze nie zakwestionowało twierdzeń strony skarżącej, co do istnienia zabudowy na wskazanych w zażaleniu działkach usytuowanych zresztą w sąsiedztwie działki nr [...]. Zagadnieniem jednak kluczowym w sprawie - i w tym zakresie Kolegium podziela twierdzenia Organu I instancji - jest okoliczność, że ponad połowa terenu działki w rozumieniu powyższym nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy.

W związku z tym, iż nie został spełniony warunek wynikający ze wskazanego na wstępie art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych a przesłanki wynikające z art.7 ust. 2a tej ustawy, powinny być spełnione łącznie, spełnienie pozostałych przesłanek nie zmienia wyniku rozstrzygnięcia sprawy.

Ustosunkowując się nadto do zarzutów strony skarżącej, Kolegium zwróciło uwagę, że zgłoszenie budowy nie wymagającej pozwolenia na budowę w tym zgłoszenie zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej do 35m2 wymagało jedynie zgłoszenia organowi administracji architektoniczne - budowlanej. W przypadku planowanej inwestycji koniecznym jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz uprzednio decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Nie jest ono wyrażeniem zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, 3 wyd. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, kom. do art. 53 ustawy). Organ uzgadniający dokonuje oceny z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. W sprawie wymagało więc rozważenia, czy planowana inwestycja da się pogodzić z rolnym przeznaczeniem działek objętych wnioskiem biorąc pod uwagę przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1700/09). Zasadnie przy tym stwierdza się w orzecznictwie, że celem tego przepisu jest ochrona gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, nie zaś blokowanie inwestycji służących rolnemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów. Z żadnego przepisu prawa nie wynika generalny zakaz wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji na terenie rolnym (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2008 r. IV SA/Wa 824/08 i z dnia 20 kwietnia 2009 r. IV SA/Wa 1976/08, LEX nr 519015 i 550306).

W piśmiennictwie podkreśla się w powyższym kontekście, że zarówno postanowienie o uzgodnieniu, jak i o odmowie uzgodnienia mają charakter uznaniowy, jednak z uwagi na to, że są one wiążące w sprawie, w której są wydawane, powinny znaleźć oparcie w konkretnych przepisach prawa materialnego, regulujących daną kwestię. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie postanowienia jest zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak również przepisami procedury administracyjnej.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. Z., wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący podniósł, że zarówno Starosta Krakowski w swoim postanowieniu z dnia 5 marca 2020 roku, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w skarżonym postanowieniu, odniosły się negatywnie do projektu decyzji o warunkach zabudowy, opierając swoją argumentację na wyłącznie jednym aspekcie sprawy, a mianowicie na badaniu przesłanki art. 7 ust. 2a Ustawy o gruntach rolnych i leśnych (u.o g.r. i l.) w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem postępowań. Żaden z organów nie wyraził wątpliwości w zakresie pozostałych przesłanek warunkujących pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego poniższa skarga skupia się wyłącznie na wskazanej przesłance z u. o g. r. i l. Powyższy przepis wprowadza wyjątek od konieczności uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi w sprawie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie z art. 7 ust. 2a pkt 1 u. o g.r. i l., co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu musi zawierać się w obszarze zwartej zabudowy. Zgodne z art. 4 pkt 30 u. o g.r. i l., obszarem zwartej zabudowy jest obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

Jednocześnie zgodnie z pkt 29 ww. przepisu, zwarta zabudowa to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Obszar zwartej zabudowy w przedmiotowej sprawie wyznaczony jest jak na załączniku nr 1 do niniejszego pisma, poprzez budynki mieszkalne zaznaczone na mapie niebieskimi okręgami, (por. załącznik nr 2 - oryginalna mapa, bez zmian na potrzeby niniejszego pisma). Problemowa działka zaznaczona została czerwonymi liniami. Obszar zwartej zabudowy, zgodnie z wyżej wymienionym przepisem, należy rozumieć jako obszar wyznaczony poprzez obwiednię wokół jej granic. Już spojrzenie na mapę, nawet bez dokonywania dokładnych kalkulacji, i porównanie obszaru wąskiej i długiej problemowej działki z obszarem wyznaczonym niebieskimi okręgami, pozwala stwierdzić, iż co najmniej połowa problemowej działki mieści się w powierzchni obszaru zwartej zabudowy, czyli przesłanka art. 7 ust. 2a pkt 1 u. o g.r. i l. jest spełniona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Krakowskiego o negatywnym uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej: "przebudowę, rozbudowę, nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny" w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018.1945, t. j. dalej jako u.p.z.p.), art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o chronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017, 1161 t.j.).

Zgodnie z art 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Natomiast zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przepis ten stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Po myśli art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: 1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, 2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa 1 lub upoważnionej przez niego osoby, 5) pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Zgodnie z ust. 2a tego przepisu, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że przesłanki wymienione w art. 7 ust. 2a pkt. 2-4 ww. ustawy zostały spełnione, natomiast zdaniem organu nie spełniona została przesłanka z pkt. 1 tj. co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy.

Dodatkowo wskazać należy jeszcze na art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (...) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga ta okoliczność, że inwestycja dotyczy przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą jego sposobu użytkowania na mieszkalny.

Druga istotna okoliczność to ta, że istniejący budynek gospodarczy (który zgodnie z planami inwestora będzie podlegał nadbudowie, rozbudowie i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania) położny jest na tej części działki nr [...] (stanowiącej teren inwestycji), która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Skała zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Skale nr XX/121/93 z dnia 5 marca 1993 r. ważnym do dnia 31.12.2003 r. znajdowała się w obszarze MU – obszar mieszkalnictwa jednorodzinnego, budownictwa zagrodowego i usług (ok. 60 mb od drogi), natomiast pozostała jej część w ternach rolnych – R. (zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy Skała (k. 2 akt adm.)

Trzecia okoliczność to ta, że działka nr [...] nie stanowi w całości gruntu rolnego klasy RIIIb, bo jak wynika z rejestru gruntów (k. 15 akt adm.) oraz mapy zasadniczej (k. 14) jego część znajduje się w gruntach klasy RIVb.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że działka nr [...] potraktowana została w całości jako teren wymagający uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a przecież nie cała takiej zmiany wymaga. Żaden z organów nie rozważał, czy fakt, że część działki stanowi grunty rolne klasy IV wpływa, i ewentualnie w jaki sposób, na spełnienie przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt. 1 (co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy). Dodatkowo z uzasadnienia żadnej z decyzji nie wynika dlaczego do obliczania zwartej zabudowy wzięto pod uwagę akurat budynki na działkach nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...], a także jaka część powierzchni zwartej części gruntu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy.

Zaniechania te stanowią o naruszeniu art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa, a ich dokonanie w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie obowiązkiem organu.

W niniejszej sprawie należy jednak odpowiedzieć jeszcze na pytanie, czy skoro zamierzenie inwestycyjne dotyczy istniejącego już budynku, usytuowanego na tej części nieruchomości, która objęta była zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1- to czy rzeczywiście, w tej konkretnej, indywidualnej sprawie administracyjnej, odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy doprowadzi do zrealizowania celu jakim jest ochrona gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą ich przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne, skoro zmiana ta w przeszłości już nastąpiła i jest legalna (dokonano skutecznego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego).

Rację ma Kolegium, że co do zasady ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie do tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Wskazać przy tym należy, że pogląd ten ukształtowany został przez orzecznictwo sądów administracyjnych w głównej mierze ze względu na to, że określanie terenu inwestycji jako części działki (a jeszcze częściej – dzielenie jednej działki na kilka "terenów inwestycji") powoduje, że niewłaściwie jest wyznaczany obszar analizowany, a co za tym idzie parametry planowanego zamierzenia.

Nie ulega też wątpliwości, że zasadniczo decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce.

Jednakże każda sprawa administracyjna jest sprawą indywidualną i tak musi być przez organy traktowana. W niniejszej sprawie inwestycja polega na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącego już budynku, zatem można w miarę dokładnie ustalić przyszłe położenie rozbudowanego budynku, w każdym razie na tyle dokładnie aby stwierdzić, czy biorąc pod uwagę ustalone w projekcie decyzji parametry nowej zabudowy, będzie się on zawierał w pasie terenu, który objęty był tzw. zgodą rolną. Nadto część działki nr [...] w ogóle nie znajduje się w terenach rolnych klasy III – co już wyżej wskazano, a jak wynika z mapy znajdującej się w aktach sprawy, sąsiednie nieruchomości po obu stronach drogi do której przylega działka nr [...], są zabudowane.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie "teren inwestycji" dla potrzeb sporządzenia analizy architektoniczo – urbanistycznej winien być rozumiany tradycyjnie, jako cała działka ewidencyjna. Jednak ze względu na podkreślany już wyżej przedmiot inwestycji, ukierunkowany na zmiany w obiekcie istniejącym, organ winien rozważyć w ponownie prowadzonym postepowaniu, czy rzeczywiście jego usytuowanie w pasie objętym tzw. zgoda rolną, nie stanowi o możliwości uzgodnienia projektu decyzji.

Wobec powyższego zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 pkty.1 lit. c p.p.s.a. tj. ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowienie organu I Instancji zostało uchylone na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu.