Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 491/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 130 ust. 1 i ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...] K. K. (dalej jako: "skarżący").

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskami z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w L. zwrócił się do organu I instancji o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Podstawą faktyczną powyższych wniosków było otrzymanie w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] czerwca 2019 r., łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podstawę prawną wydanych wniosków stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2020 r., poz. 110 ze zm.), dalej jako: "p.r.d." w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 957) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2, art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. , poz. 341 ze zm.) dalej jako: "u.k.p.".

Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2021 r., poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, z uwagi na przekroczenie 24 punktów karnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., organ I instancji orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. W uzasadnieniu wydanej decyzji wyjaśniono, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. – o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) dalej jako: "ustawa zmieniająca" starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w jego ocenie nie przekroczył dopuszczalnego limitu 24 punktów, bowiem nastąpiło przedawnienie ścigania wykroczenia, za które wymierzono punkty karne. Ponadto nastąpił zwrot prawa jazdy i przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami w dniu [...] grudnia 2019 r. oraz doszło do zatarcia punktów karnych za czyn z dnia [...] czerwca 2019 r.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego i decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji podniesiono, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, starosta był zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w związku z przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów p.r.d. Podkreślono, że organy administracji publicznej nie mają kompetencji do kwestionowania ilości punktów przypisanych kierowcy i jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów w ewidencji dotyczącej naruszeń. Wyjaśniono również, że w sprawie nie doszło do podwójnego karania, bowiem czym innym jest kara orzeczona w postępowaniu karnym lub wykroczeniowym, a czym innym sankcja administracyjna wynikająca z otrzymania określonej ilości punktów karnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7, art. 8 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) dalej jako: "k.p.a." poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że jej podstawą był nieprawidłowy wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., który niesłusznie uznał, że skarżący przekroczył sumę 24 punktów karnych;

- art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dopuszczenie do powyższych naruszeń i w konsekwencji wydanie orzeczenia sprzecznego z zasadą sprawiedliwości społecznej.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy obu instancji nie zbadały w należyty sposób wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., w którym błędnie wskazano, że przekroczył on dopuszczalną liczbę punktów karnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., rozstrzygająca odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...] K. K..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym – do dnia wskazanego w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym).

Na podstawie ostatnio wskazanego przepisu organy Policji prowadzą ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Danemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10, a stosowną adnotację umieszcza się w tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których stanowi art. 140 ust. 1 pkt 3 – 20 punktów (art. 130 ust. 2 p.r.d.).

Zawarty w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest rozstrzygnięciem o charakterze związanym. Oznacza to, że organ administracji w takiej sytuacji nie dysponuje nawet marginesem uznaniowości, gdyż w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem z informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. wynikało, że skarżący otrzymał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] czerwca 2020 r. Z uwagi na powzięcie powyższej informacji, Prezydent Miasta był zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i wydania decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej.

Odnosząc się do zarzutu związanego z twierdzeniem, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. zawierał nieprawidłowe dane wyjaśnić należy, że w świetle obowiązujących regulacji normatywnych, w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy, organy nie dokonują samodzielnie żadnych ustaleń w zakresie weryfikacji liczby punktów czy ich ostateczności. Opierają swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a.

O czym była już mowa wcześniej, organem właściwym do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i dokonywania wpisów w tej ewidencji jest komendant wojewódzki Policji.

Natomiast próbę kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji można podjąć w odrębnym postępowaniu. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest utrwalone i zgodnie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 3853/18; z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3057/18; z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 745/18; z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 221/17; z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1593/16; z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. I OSK 2000/15; z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i sygn. akt I OSK 1306/11; z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11; z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10; z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09; z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11).

Okoliczność ta nie może zatem być rozpatrywana, ani w postępowaniu administracyjnym, w którym liczba punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest jedynie przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym zainicjowanym skargami na decyzje wydane w takich sprawach.

Wbrew zarzutowi skargi, organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, zebrały, rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy, w myśl reguł określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie naruszyły również zasady zaufania do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z przyczyn szczegółowo wyłożonych w przedmiotowym uzasadnieniu, w ramach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, niedopuszczalna była weryfikacja informacji zawartej we wnioskach Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2021 r. Z zasady wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Brak zaufania obywateli do władzy publicznej jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez tę władzę, zwłaszcza zaś wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. W sytuacji kiedy naruszeń nie stwierdza się, nie można skutecznie zarzucać naruszenia zasady zaufania.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji "poprzez dopuszczenie do wyżej wymienionych naruszeń i w rezultacie wydanie orzeczenia sprzecznego z zasadą sprawiedliwości społecznej". W myśl tego przepisu Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Skoro nie doszło do naruszenia przez organy decyzyjne wskazanych przez skarżącego przepisów ustawy zwykłej, to tym samym nie mogło nastąpić naruszenie zasady wyrażonej w art. 2 Konstytucji.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.