Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2964/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: zwolnić Skarżącą od kosztów sądowych ponad 20 zł (dwadzieścia złotych)


UZASADNIENIE

We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca – M.S. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Skarżąca jest [...]. Przebywa w [...] ponad 3 lata.

W trakcie [...] skarżąca nie jest zatrudniona odpłatnie. Skarżąca otrzymuje pomoc finansową od rodziców w wysokości ok. 300 zł. Środki te przeznaczane są na artykuły piśmiennicze, znaczki, spłatę grzywny i zakup niezbędnych produktów. Syn skarżącej jest licealistą. Pozostaje na utrzymaniu swojego ojca.

Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego jednorazowo.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 listopada 2014 r. skarżąca uiściła 20 zł tytułem wpisu sądowego.

Postanowieniem z 20 stycznia 2015 r. referendarz sądowy zwolnił Skarżącą od wpisu od skargi ponad 50 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Od powyższego postanowienie Skarżąca pismem z 31 stycznia 2015 r. wniosła sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podkreśliła, że od ponad trzech lat jest [...], uzyskuję pomoc finansową od rodziny w wysokości ok. 200 zł miesięcznie z której pokrywa koszty związane m. in. z zakupem środków do higieny osobistej. W jej ocenie, fakt, iż w miarę możliwości stara się uiszczać wymagane od niej opłaty, nie może stanowić argumentu do odmowy przyznania jej prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej: "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, jeżeli nie został on odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu spowodowało zatem usunięcie z obrotu prawnego postanowienia referendarza sądowego z 20 stycznia 2015 r. Pod względem skutków prawnych jest ono traktowane jako nieistniejące.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.

Z nadesłanych przez Skarżącą oświadczeń wynika, iż przebywa ona obecnie w [...]. Jest [...]. W jednostce, w której przebywa nie jest zatrudniona. Skarżąca uzyskuje niewielką pomoc finansową od rodziców (ok. 200 zł), jednakże środki te, chociażby z uwagi na konieczność spłaty grzywny, nie pozwalają jej na uiszczenie wpisu sądowego. Podkreślić ponadto należy, że Skarżąca wyraziła wolę partycypowania w kosztach wszczętego postępowania w miarę swoich możliwości, czemu dała wyraz uiszczając część wpisu sądowego w wysokości 20 zł.

Z powyższego wynika zatem, że środki, którymi Skarżąca dysponuje są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznać należało, iż zachodzą przesłanki do udzielenia jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ponad kwotę 20 zł, która Skarżąca już uiściła.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 260 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.