Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 485/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 50a pkt 2, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Janina Kosowska ( spr.) Ludwik Żukowski Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 802/05 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia części obiektu do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 802/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. P. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2004 r., Nr [...], w przedmiocie nakazania doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem.

Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał A. P. doprowadzenie samowolnie zmienionego sposobu użytkowania części budynku gospodarczego murowanego, usytuowanego na działkach o nr geod. 668/1 i 668/2 w C., użytkowanego jako warsztat naprawy środków transportowych i sprzedaży części zamiennych, do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem, tj. obsługą fermy hodowlanej zwierząt futerkowych.

Sąd I instancji podniósł, iż w toku postępowania, wszczętego na wniosek S. P., organy administracyjne ustaliły, że decyzją z dnia 7 lutego 1983 r. Naczelnik Miasta i Gminy C. udzielił H. i J. P. (rodzicom A. P.) pozwolenia na budowę budynku gospodarczego produkcyjno-socjalnego do obsługi fermy hodowlanej zwierząt futerkowych o wymiarach 26,48 m x 9,04 m. Następnie, decyzją z dnia 22 sierpnia 2003 r. Burmistrz C. udzielił A. P. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku o wym. 12,48 m x 9,04 m, zmieniając jego funkcję z socjalnej na mieszkalną. Organy ustaliły, iż ta część obiektu wykorzystywana jest zgodnie z jej przeznaczeniem, natomiast pozostała część budynku o wymiarach 13,64 m x 9,04 m służy do wykonywania usług związanych z naprawami pojazdów mechanicznych, a więc w tej części obiektu, która służyła pierwotne do obsługi działalności hodowlanej zwierząt futerkowych, doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania. W świetle tych ustaleń, organ nadzoru budowlanego I instancji, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, wstrzymał postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2004 r. użytkowanie przedmiotowego warsztatu oraz nałożył na A. P. obowiązek dostarczenia określonych w tym postanowieniu dokumentów.

W wykonaniu przedmiotowego obowiązku, A. P. dostarczył opinię osoby uprawnionej, potwierdzającą przydatność budynku do świadczenia usług w zakresie naprawy i diagnostyki środków transportowych oraz zaświadczenie Burmistrza Miasta C. z dnia 12 maja 2004 r., z którego wynikało, że działki o nr geod. 668/1 i 668/2 w C., na których znajduje się przedmiotowy warsztat, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. przeznaczone są pod zabudowę zagrodową oraz usługi związane z produkcją i przetwórstwem rolnym. A. P. nie zastosował się jednak do postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r. w części dotyczącej wstrzymania użytkowania części obiektu budowlanego i nadal użytkował warsztat samochodowy, co uzasadniało podjęcie decyzji na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

W wyniku rozpoznania odwołania A. P., Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podtrzymując argumentację w niej wskazaną, organ odwoławczy podniósł, iż z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w pomieszczeniach po fermie hodowlanej, w których wykonany został kanał do naprawy środków transportowych oraz znajduje się sprzęt do naprawy mechaniki pojazdowej, prowadzona jest obecnie przez właściciela obiektu działalność związana z naprawą środków transportowych. Użytkowanie tych pomieszczeń niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem stanowi natomiast samowolną zmianę sposobu użytkowania części budynku gospodarczego, bowiem stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, przez zmianę sposobu użytkowania rozumie się m.in. przeróbkę pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie. Zmianę ta dokumentują przedstawione przez odwołującego się zdjęcia. W ocenie organu, przedmiotowa zmiana wpłynęła również na zmianę warunków użytkowych działki, zmienione zostały warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne oraz ochrony środowiska (art. 71 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy).

Skargę na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. P. Wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów procesu, skarżący zarzucił tym organom naruszenie art. 71 ustawy – Prawo budowlane poprzez stwierdzenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) bez pozwolenia, w sytuacji, gdy nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagająca takiego pozwolenia, naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż nowy sposób użytkowania obiektu wymagał uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 50 ust. 1 i 50a ustawy – Prawo budowlane. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. poprzez przyjęcie, iż prowadzony warsztat mógł znacząco oddziaływać na środowisko oraz naruszenie art. 7, 77 i 80 Kpa oraz art. 8 i 11 Kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie, iż na obszarze, na którym znajduje się sporny budynek dopuszcza się jedynie zabudowę związaną z hodowlą zwierząt.

W odpowiedzi na skargę, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, iż z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta C., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 27 grudnia 2001 r., wynika, że teren na którym znajduje się przedmiotowy budynek oznaczony jest symbolem RP-MR, co oznacza - istniejącą zabudowę związaną z hodowlą zwierząt, docelowo zabudowę zagrodową. Potwierdza to kolizję istniejącego warsztatu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. Organ odwoławczy zauważył także, że w trakcie oględzin dokonanych w dniu 14 kwietnia 2004 r. ustalono, iż w dwóch pomieszczeniach posiadających pierwotnie funkcję magazynu pasz i przygotowania karmy dla zwierząt wykonuje się obecnie obsługę pojazdów mechanicznych. W świetle powyższe, wywody skarżącego wskazujące na podobieństwo sposobu wykorzystywania tych pomieszczeń są w całości nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. P., uznając, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd I instancji zauważył, iż zgodnie z obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania i mającym zastosowanie w sprawie na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U z 2004 r., Nr 93, poz. 888), przepisem art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:

1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne;

2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.

Sąd I instancji wskazał, iż w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez stosownego pozwolenia przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W ocenie Sądu, zarzuty skargi zmierzające do obalenia ustaleń organów nadzoru budowlanego co do samowolnej zmiany użytkowania pomieszczeń, tj. obrazy art. 71 i art. 5 ustawy – Prawo budowlane, są niezasadne. Sąd zauważył, iż kwestia zmiany sposobu użytkowania została przesądzona w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2004 r., wstrzymującym użytkowanie części budynku i nakładającym na skarżącego obowiązek wykonania pewnych czynności zmierzających do legalizacji samowoli. Wykonując nałożone tym postanowieniem obowiązki i przedkładając określone w nim dokumenty, skarżący zgodził się w istocie z interpretacją organu o samowolnej zmianie przeznaczenia części budynku. W późniejszym okresie, A. P. zainicjował wprawdzie postępowanie administracyjne zmierzające do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r., jednakże w kolejnych instancjach, organy administracji, łącznie z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 143/05) odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia. W postępowaniu tym organy stwierdziły, że nie doszło do naruszenia art. 71 ustawy – Prawo budowlane, zaś zmiana użytkowania jest ewidentna. Oznacza to, że istniała podstawa do wstrzymania użytkowania obiektu, którą to podstawę stanowiła samowolna zmiana jego przeznaczenia.

W tej sytuacji, Sąd I instancji zauważył, iż istotą niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, czy skarżący przestrzegał postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r. i nie użytkował pomieszczeń w celu naprawy pojazdów. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był bowiem przede wszystkim art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi o tym, że organ nakazuje doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, jeśli inwestor nie podporządkował się postanowieniu o wstrzymaniu wykonania (w tym przypadku - użytkowania części budynku). W ocenie Sądu, stan faktyczny, dotyczący tej kwestii, został szczegółowo i obiektywnie ustalony przez organy obydwu instancji. Protokoły oględzin i załączone zdjęcia świadczą bowiem jednoznacznie o tym, że skarżący prowadził, pomimo zakazu, działalność usługową w zakresie naprawy środków transportowych. Sam skarżący zresztą, tej okoliczności nie negował. W tych warunkach, Sąd I instancji uznał, iż kwestia zgodności świadczenia usług naprawy pojazdów z miejscowym planem zagospodarowania, nie należy do istoty niniejszej sprawy.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę kasacyjną złożył, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, A. P.. Zarzucając wyrokowi:

1) błędne zastosowanie art. 50 ust. 1 i 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagająca zezwolenia, a skarżący przestrzegał postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz

2) naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku ze sprzecznością istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału, poprzez ustalenie, że inwestor nie podporządkował się postanowieniu o wstrzymaniu użytkowania części budynku i mimo zakazu dalej prowadził działalność usługową w zakresie naprawy środków transportowych oraz przyjęcie, że nowy sposób użytkowania wymagał uzyskania pozwolenia właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego,

skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, A. P. podniósł, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, że nie podporządkował się postanowieniu o wstrzymaniu użytkowania części budynku i pomimo zakazu dalej prowadził działalność usługową w zakresie naprawy środków transportowych. Wskazał iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż w pomieszczeniach przeznaczonych początkowo do obsługi fermy hodowlanej w budynku gospodarczym usytuowanym na działkach o nr geod. 668/1 i 668/2, do czerwca 2004 r. prowadzony był warsztat naprawy środków transportowych i sprzedaży części zamiennych. Wbrew jednak zapewnieniom Sądu I instancji nie zebrano materiałów wskazujących, czy po nałożeniu zakazu prowadzenia działalności usługowej, działalność taka była prowadzona. Podniósł, iż znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia dowodzą wyłącznie tego, iż w spornych pomieszczeniach można było wykonywać prace naprawcze i wykorzystywać je jako warsztat samochodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w ślad za organami administracji państwowej, przyjął natomiast, że skarżący w dalszym ciągu prowadzi działalność usługową, opierając takie przeświadczenie głównie na zdjęciach i na fakcie nienegowania tej okoliczności przez skarżącego. Fakt braku podważania tej okoliczności przez skarżącego nie powinien mieć jednak w sprawie znaczenia, albowiem to Sąd i organy administracji państwowej zobowiązane są do zebrania w sprawie materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący dodał ponadto, posiłkując się przy tym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1549/2000, że Sąd I instancji niewłaściwie przyjął także, iż nowy sposób użytkowania wymagał uzyskania pozwolenia właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wskazał, iż obiekt ten od początku był użytkowany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywany w należytym stanie technicznym i estetycznym. Zarówno poprzednio, jak i obecnie budynek, był użytkowany w sposób podobny, tj. do celów prowadzenia działalności gospodarczo-usługowej. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. nie można także uznać, iż warsztat znajdujący się w przedmiotowym budynku w jakikolwiek sposób negatywnie oddziaływał na środowisko.

Uzasadniając zarzut błędnego zastosowania art. 50 ust. 1 i 50a ustawy – Prawo budowlane, skarżący wskazał natomiast, iż ich zastosowanie i nakazanie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego było niewłaściwie w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagająca zezwolenia, a skarżący przestrzegał postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto 2) naruszenie przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych. Żadnej z podstaw kasacyjnych, na których skarżący oparł skargę, nie można jednak uznać za usprawiedliwioną.

Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie nakazania doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem. Podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowiły art. 50a pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane.

Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, w przypadku wykonywania robót budowlanych pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym kontrolą legalności objęta jest decyzja wydana w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji wydanej w oparciu o przytoczoną podstawę prawną, skutecznie mogą być podnoszone wyłącznie zarzuty, które dotyczą postępowania wszczętego w związku z użytkowaniem części obiektu budowlanego, pomimo wstrzymania jego użytkowania postanowieniem. Wskazać tym samym należy, że w postępowaniu tym zamierzonego skutku nie mogą odnieść zarzuty, które odnoszą się do wydanego, na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, postanowienia o wstrzymaniu użytkowania części obiektu budowlanego, bowiem powołana ustawa przewiduje odrębny tryb zaskarżenia przedmiotowego postanowienia.

W konsekwencji, za bezskuteczne uznać należy na wstępie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia w niniejszej sprawie przepisu art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz naruszenia prawa procesowego poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż nowy sposób użytkowania wymagał uzyskania pozwolenia właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Kwestie te mogłyby bowiem być przedmiotem kontroli wyłącznie w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania użytkowania części obiektu budowlanego.

Za usprawiedliwione nie można uznać również pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W pierwszej kolejności, odnieść należy się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji bowiem, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego.

Zauważyć należy, iż pomimo powołania się przez skarżącego w ramach tej podstawy na art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnienie oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie sprowadza się w istocie do zakwestionowania przez skarżącego stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu. Skarżący podniósł bowiem, iż sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału są ustalenia Sądu, zgodnie z którymi inwestor nie podporządkował się postanowieniu o wstrzymaniu użytkowania części budynku i mimo zakazu dalej prowadził działalność usługową w zakresie naprawy środków transportowych. Błąd w ustaleniach faktycznych w tym zakresie doprowadził natomiast, w ocenie skarżącego, do błędnego zastosowania w sprawie art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Zauważyć należy, iż zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, fakt prowadzenia przez skarżącego działalności usługowej w zakresie naprawy środków transportu w części obiektu budowlanego, którego użytkowanie zostało przez organ nadzoru budowlanego wstrzymane postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r., potwierdzają zarówno znajdujące się w aktach sprawy – protokoły oględzin i zdjęcia, jak i to, że sam skarżący tej okoliczności nie negował. Mając na uwadze powyższe, jak również zarzuty skargi kasacyjnej podniesione w tym zakresie, stwierdzić należy, iż w istocie za bezsporny dowód na potwierdzenie prowadzenia przez skarżącego działalności usługowej w okresie po doręczeniu mu przedmiotowego postanowienia nie mogą być uznane, znajdujące się w aktach sprawy, zdjęcia przedstawiające jego warsztat samochodowy. Zdjęcia te nie dokumentują bowiem prowadzenia działalności usługowej w tym warsztacie, ponadto nie widnieje na nich, bądź też nie jest czytelna, data ich wykonania. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem fakt użytkowania przez skarżącego spornej części obiektu budowlanego (jako warsztatu wulkanizacyjnego) po wydaniu postanowienia z dnia 20 kwietnia 2004 r. znajduje potwierdzenie w treści protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 8 czerwca 2004 r., który to protokół został przez skarżącego bez zastrzeżeń podpisany. Zauważyć jednocześnie należy, iż w toku całego postępowania administracyjnego oraz sądowego skarżący nie kwestionował tego faktu. Także w skardze kasacyjnej podniesione zostało, iż do czerwca 2004 r. w pomieszczeniach przeznaczonych początkowo do obsługi fermy hodowlanej prowadzony był warsztat naprawy środków transportowych i sprzedaży części zamiennych.

W tych natomiast warunkach, stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał błędu w ustaleniach faktycznych, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, którego skarżący skutecznie nie podważył, stwierdzić zatem wypada, iż Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż organy nadzoru budowlanego właściwie zastosowały w niniejszej sprawie przytoczony wyżej przepis art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Wobec stwierdzenia dalszego użytkowania przez skarżącego części obiektu budowlanego, pomimo zakazu, organ I instancji był bowiem zobowiązany do wydania decyzji na podstawie art. 50a ustawy – Prawo budowlane, co wynika wyraźnie z treści tego przepisu. W tej sytuacji, zarzut naruszenia przedmiotowego przepisu, oparty na nieudowodnionej tezie o braku użytkowania przez skarżącego części obiektu budowlanego - pomieszczeń warsztatu samochodowego, uznać należy za nieuzasadniony.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.