Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 331/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych~Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 118 poz 1233
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków  zagospodarowania przestrzennego gminy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 847/17 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...]listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zaszeregowania stanowiska służbowego i przyznania dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje do zasądzenia od J.K. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 847/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...]listopada 2014 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia zaszeregowania stanowiska służbowego i przyznania dodatku służbowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...]z dnia [...]października 2014 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...]listopada 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...]Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...]października 2014 r. wydany wobec mjr. SG J.K. – starszego specjalisty Wydziału [...], etat mjr w 09 grupie uposażenia zasadniczego w I kategorii z mnożnikiem 1,81 kwoty bazowej, dodatek służbowy w IX kategorii z mnożnikiem 0,54 kwoty bazowej przyznany na czas nieokreślony – stwierdzający zaszeregowanie od dnia 1 października 2014 r. stanowiska starszego specjalisty do stopnia etatowego kpt./st. chor. szt. oraz przyznający dodatek służbowy na czas nieokreślony w wysokości 20,31 % podstawy naliczenia tego dodatku na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku, któremu to rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wskazał jednocześnie, że pozostałe składniki uposażenia bez zmian.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 1233), zwanym dalej rozporządzeniem zmieniającym, które weszło w życie w dniu 1 października 2014 r., wprowadzono między innymi zmianę zaszeregowania niektórych stanowisk do nowych grup uposażenia zasadniczego i stopni etatowych, albo zmianę zaszeregowania, niektórych stanowisk do nowych stopni etatowych.

Wyżej powołane rozporządzenie określiło nowe zasady przyznawania funkcjonariuszowi dodatków do uposażenia. Zgodnie z nowym brzmieniem § 7 i 8 rozporządzenia, przyznając dodatki służbowe i funkcyjne odstąpiono od dotychczasowego sposobu ustalania tych dodatków polegającego na zaliczeniu poszczególnych stanowisk służbowych do określonego dla każdego ze stanowisk przedziału kategorii dodatku funkcyjnego albo służbowego, a następnie przyznaniu jednej z kategorii w tym przedziale, przyjmując, że wysokość przyznanego dodatku funkcyjnego lub służbowego stanowić będzie określony procent podstawy naliczenia dodatku.

Zgodnie natomiast z § 8 ust. 6 w związku z § 7 ust. 3a rozporządzenia podstawę naliczenia dodatku służbowego stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia wykaz stanowisk służbowych, których zajmowanie uprawnia funkcjonariuszy do otrzymania dodatku służbowego, określa tabela stanowiąca załącznik nr 6 do rozporządzenia.

Minister wskazał, że od dnia 1 października 2014 r. stosownie do nowego brzmienia załącznika nr 2, tabela nr 1 rozporządzenia zmieniającego stanowisko służbowe starszego specjalisty w Komendzie Głównej Straży Granicznej zostało zaszeregowane do stopnia etatowego kpt./st. chor. szt. w miejsce dotychczasowego zaszeregowania do stopnia etatowego mjr. przy niezmienionej 09 grupie uposażenia zasadniczego.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż dodatek służbowy stanowiący 20,31% podstawy naliczenia winien być liczony od kwoty 4126,40 zł (z uwzględnieniem posiadanego stopnia majora), a nie od kwoty 4050,30, Minister wskazał, że przy ustalaniu dodatku służbowego w formie przewidzianej w znowelizowanym rozporządzeniu, jak również podstawy naliczenia tego dodatku, zaistniała konieczność uwzględnienia grupy uposażenia zasadniczego zgodnie z zajmowanym przez funkcjonariusza stanowiskiem - starszy specjalista, 9 grupa uposażenia zasadniczego I kategorii (uposażenie wg grupy: 2760,00 zł) oraz dodatku za stopień, do którego zaszeregowane zostało aktualnie stanowisko starszego specjalisty kpt./st. chor, szt. (kwota 12890,30 zł). Powyższe dało łącznie podstawę naliczenia dodatku służbowego na dzień 1 października 2014 r. w wysokości 4050,30 zł. Dodatek służbowy określono na 20,31 % podstawy naliczenia, co jest zgodne z cytowanymi wyżej przepisami. Organ przywołał treść § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego.

Odnosząc się do zarzutu odwołania w postaci niezastosowania przez organ § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, Minister wskazał, że zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusz pełniący służbę w dniu wejścia w życie rozporządzenia na stanowisku zaszeregowanym do określonego stopnia etatowego zachowuje prawo do stopnia etatowego określonego dla tego stanowiska na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej jednak niż do dnia mianowania na pierwszy stopień w korpusie lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia.

Organ wskazał, że J.K. przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego posiadał stopień majora Straży Granicznej, w związku z powyższym zachowanie mu prawa do tego stopnia etatowego SG było bezzasadne. Minister podkreślił, iż w świetle cytowanych wyżej przepisów zachowanie funkcjonariuszowi w trybie § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego stopnia etatowego określonego dla stanowiska na podstawie dotychczasowych przepisów nie ma wpływu na sposób określania podstawy naliczenia dodatku służbowego ani też jego wysokości. Jak już wskazano podstawa naliczenia dodatku służbowego zależna jest od stopnia etatowego, do którego zostało zaszeregowane stanowisko służbowe wedle aktualnie obowiązujących przepisów. Przepisy w tym zakresie nie dopuszczają zastosowania stopnia etatowego zachowanego na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego.

Minister podniósł, że wskazana przez stronę w odwołaniu podstawa naliczenia dodatku służbowego w kwocie 4126,40 zł została wyliczona z uwzględnieniem posiadanego przez niego stopnia majora. Jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów uwzględnienie do wyliczenia podstawy naliczenia dodatku służbowego, dodatku za stopień, na który został mianowany funkcjonariusz, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 42 ustawy o Straży Granicznej i wydania decyzji sankcjonującej przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, organ wskazał, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia.

Podniósł, że organ I instancji stwierdził zaszeregowanie stanowiska starszego specjalisty w Komendzie Głównej Straży Granicznej (zajmowanego przez funkcjonariusza) do stopnia etatowego kpt./st. chor. szt., jak również przyznał dodatek służbowy w nowej wysokości. Przedmiotowe rozstrzygniecie nie skutkowało zmianą zajmowanego stanowiska służbowego, a tym bardziej przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...]listopada 2014 r. stała się przedmiotem skargi J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 84/15 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych wyrokiem z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt I OSK 2/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA zgodził się ze skarżącym kasacyjnie, że charakter sprawy i automatyzm wdrażania nowych rozwiązań legislacyjnych w związku z wejściem w życie rozporządzenia nowelizującego, wyklucza możliwość uznania, że brak formalnego wszczęcia postępowania i zawiadomienia o tym strony w trybie przepisu art. 61 § 4 k.p.a. oraz niezawiadomienie skarżącego o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego można kwalifikować jako naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy w sprawie nie prowadzono jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a strona w skardze do Sądu I instancji nie zawarła żadnego wywodu wskazującego na realne skutki procesowe braku tego rodzaju czynności. NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji dokona merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, odnosząc się również do zarzutów skargi we wszystkich jej aspektach, w tym także dokona oceny decyzji z punktu widzenia zarzutów o charakterze konstytucyjnym.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że organy naruszyły przepis prawa materialnego, tj. § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 1233), poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co doprowadziło do naruszenia art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 116, poz. 675 ze zm.), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 104 ustawy o SG, uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Przepis art. 108 ust. 1 pkt 4 tej ustawy stanowi, że funkcjonariusze otrzymują dodatek służbowy na stanowiskach innych niż wymienione w pkt 3.

Stosownie zaś do art. 110 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

Dalej Sąd zauważył, że skarżący przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego z dnia 10 września 2014 r., czyli przed dniem 1 października 2014 r. zajmował stanowisko starszego specjalisty w [...], zaliczony był do grupy uposażenia zasadniczego 09 i to stanowisko służbowe zaszeregowane było do stopnia etatowego mjr. (tabela 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lutego 2008 r.). na stanowisko starszego specjalisty skarżący mianowany był rozkazem personalnym KGSG z dnia 16 kwietnia 2014 r.

Od 1 października 2014 r. stanowisko służbowe starszego specjalisty w KGSG, zgodnie z rozporządzeniem zmieniającym, przy niezmienionej grupie uposażenia zasadniczego 09 zostało zaszeregowane do stopnia etatowego kpt./st.chor.szt. (tabela nr 1 załącznik nr 1 rozporządzenia zmieniającego) w miejsce dotychczasowego zaszeregowania do stopnia etatowego mjr.

Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, funkcjonariusz pełniący służbę w dniu wejścia w życie rozporządzenia na stanowisku zaszeregowanym do określonego stopnia etatowego zachowuje prawo do stopnia etatowego określonego dla tego stanowiska na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej jednak niż do dnia mianowania na pierwszy stopień służbowy w korpusie lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia.

W świetle powołanego przepisu za nieuprawnione Sąd I instancji uznał zaszeregowanie - przez KGSG w rozkazie personalnym w dnia 1 października – stanowiska służbowego skarżącego (starszego specjalisty w [...]) do stopnia etatowego kpt./st.chor.szt. bez zachowania mu jednocześnie prawa do stopnia etatowego mjr., do którego to stopnia etatowego zachował prawo na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego.

Następnie Sąd I instancji podał, że zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. (stan prawny na dzień 1 października 2014 r.), dodatek służbowy przyznaje się funkcjonariuszowi w wysokości wynoszącej miesięcznie powyżej 10% i nie więcej niż 50% podstawy naliczenia, określając jego wartość z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. Stosownie do ust. 4 dodatek przyznawany jest na czas nieokreślony. Skarżącemu w rozkazie personalnym z dnia 1 października 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej przyznał dodatek służbowy na czas nieokreślony w wysokości 20,31 % podstawy naliczenia tego dodatku na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku. Funkcjonariusz w toku postępowania nie kwestionował ustalenia w postaci 20,31%. Nie zgadzał się natomiast z zaszeregowaniem jego stanowiska do stopnia etatowego kpt./st.chor.sztab. jako podstawy określenia dodatku służbowego oraz wskazywał, że dodatek ten w wysokości 20,31% powinien być liczony od kwoty 4.126,40 zł jako podstawy naliczenia a nie od kwoty 4050,30, jak uczynił to organ, z pominięciem § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego.

Do skarżącego, jako funkcjonariusza, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. w granicach określonych m.in. w ust. 3 stosuje się odpowiednio przepis § 7 ust. 3a tego rozporządzenia. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, podstawę naliczenia dodatku funkcyjnego stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do którego zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

W świetle powyższego Sąd uznał, że pominięcie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej faktu zachowania przez skarżącego prawa do stopnia etatowego mjr., ma wpływ na ustalenie podstawy naliczenia skarżącemu dodatku służbowego. Przyjęcie przez organ zaszeregowania stanowiska służbowego skarżącego do stopnia etatowego kpt./st.chor.sztab. – bez zachowania jego prawa do stopnia etatowego mjr. – spowodowało bowiem zastosowanie innej podstawy naliczenia dodatku służbowego. Podniesiona przez organ w rozkazie personalnym z dnia 1 października 2014 r. okoliczność, że przyznany dodatek jest nie niższy od otrzymywanego przez funkcjonariusza dodatku służbowego na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów nie stanowi o zgodności z prawem rozkazu personalnego.

Sąd I instancji nie podzielił twierdzenia Ministra, że zachowanie funkcjonariuszowi prawa do dotychczasowego stopnia etatowego, tj. mjr., zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, nie ma wpływu na sposób określenia podstawy naliczenia dodatku służbowego ani jego wysokość. Twierdzenie Ministra, że przepisy w tym zakresie nie dopuszczają zastosowania stopnia etatowego zachowanego na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, nie odpowiada przepisom tego rozporządzenia. Takie stanowisko organu, prowadzące do niezastosowania § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, doprowadziło do niewłaściwego zastosowania § 7 ust. 3a w zw. z § 8 ust. 3 w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. i w konsekwencji błędnego ustalenia podstawy naliczenia dodatku służbowego. Działaniem takim organy, powołując się jedynie na fakt wejścia w życie przepisów rozporządzenia zmieniającego, doprowadziły w istocie do zmiany wysokości uposażenia skarżącego (na uposażenie składa się zarówno uposażenie zasadnicze, jak i dodatki), czym naruszono przepis art. 110 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Zmiana wysokości uposażenia, zgodnie z tym przepisem, następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Fakt wejścia w życie przepisów rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r. wydanego na podstawie art. 105 i art. 108 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej nie stanowi podstawy do samoistnej zmiany wysokości uposażenia funkcjonariusza.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 1233) i przyjęcie, że organy nie zastosowały go w sprawie, co doprowadziło do naruszenia art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t. j. Dz. U. z 2011 r., nr 116, poz. 675 ze zm.), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w świetle powołanego przepisu za nieuprawnione uznać należało zaszeregowanie - przez KGSG w rozkazie personalnym z dnia [...]października 2014 r. - stanowiska służbowego skarżącego (starszego specjalisty w [...]) do stopnia etatowego kpt./st. chor. szt. bez zachowania mu jednocześnie prawa do stopnia etatowego mjr., do którego to stopnia etatowego zachował prawo na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, gdy należy zaznaczyć, że ww. przepis przejściowy został wprowadzony wyłącznie na potrzeby możliwości mianowania funkcjonariuszy na kolejny wyższy stopień służbowy zgodnie ze stopniem etatowym przypisanym do stanowisk zajmowanych przez funkcjonariuszy do dnia wejścia w życie wzmiankowanego rozporządzenia. Innymi słowy norma § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r. została wprowadzona celem zagwarantowania "ochrony" funkcjonariuszom w zakresie możliwości mianowania na kolejny stopień służbowy, którzy do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia posiadali inne stopnie etatowe wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego niż stopnie etatowe przypisane do poszczególnych stanowisk na mocy załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r.

Ponadto skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 141 § 4 zd. 2 P.p.s.a. w z w. z art. 153 P.p.s.a. poprzez brak wskazań co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie przez organ, który ponownie musi wydać rozstrzygnięcie wobec skarżącego w związku z wejściem w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna złożona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zasługiwała na uwzględnienie. W pełni uzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zgodnie z § 7 ust. 3a w zw. z § 8 ust. 3 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 września 2014 r. ( Dz. U 2014, poz. 1233 ) zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, podstawę naliczenia dodatku funkcyjnego ( służbowego ) stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

W sprawie jest bezsporne, że z dniem 1 października 2014r. stanowisko służbowe zajmowane przez J.K. ( starszego specjalisty ) zostało zaszeregowane do 9 grupy uposażenia zasadniczego ( tej samej ) i stopnia etatowego kpt/st. chr.szt. ( wcześniej stopień etatowy major ).

Jak wynika z brzmienia powołanego wcześniej § 7 ust. 3a rozporządzenia podstawę naliczenia dodatku służbowego winno stanowić uposażenie zasadnicze i dodatek za stopień przysługujące po zaszeregowaniu tj. od dnia 1 października 2014r. Innymi słowy według w/wym przepisu od momentu zaszeregowania stanowiska starszego specjalisty dokonanego w związku z wejściem w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2014r., dla ustalenia wysokości dodatku służbowego nie ma znaczenie wysokość uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi przed zaszeregowaniem.

Sąd I instancji uwzględniając skargę J.K. powołał się na § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, w myśl którego funkcjonariusz pełniący służbę w dniu wejścia w życie rozporządzenia na stanowisku zaszeregowanym do określonego stopnia etatowego zachowuje prawo do stopnia etatowego określonego dla tego stanowiska na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej jednak niż do dnia mianowania na pierwszy stopień służbowy w korpusie lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Z przepisu tego Sąd I instancji wywiódł, że skarżący na podstawie wymienionego przepisu zachował stopień majora i okoliczność ta ma wpływ na sposób ustalania należnego mu dodatku służbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nadto, że podniesiona przez organ okoliczność iż otrzymywany obecnie przez skarżącego dodatek służbowy nie jest niższy od dotychczas pobieranego, nie ma znaczenia w sprawie.

W oparciu o uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie można jednak ustalić motywów rozumowania Sądu I instancji.

Przede wszystkim Sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego jego zdaniem zachowanie prawa do stopnia etatowego na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego oznacza zachowanie prawa do dotychczas przysługującego uposażenia. Sąd nie dokonał wykładni § 2 ust. 3 i nie ocenił znaczenia tego przepisu z punktu widzenia brzmienia § 7 ust. 3a rozporządzenia zmieniającego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie zostało w ogóle wyjaśnione, czym jest zachowanie stopnia etatowego w rozumieniu § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego i czy w rozumieniu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej ( Dz. U. Nr. 24, poz. 148 ze zm. ) zachowanie stopnia etatowego oznacza jednocześnie zachowanie prawa do dotychczasowego uposażenia.

Należy zwrócić uwagę na to, że § 7 ust. 3a rozporządzenia zmieniającego mówi o tym, że podstawę ustalania dodatku stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Przepis wyraźnie zatem odsyła tylko do nowego uposażenia. O zachowaniu prawa do uposażenia stanowi § 7 ust. 3c rozporządzenia zmieniającego.

Stosownie do tego przepisu w przypadku zachowania przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do uposażenia zasadniczego albo prawa do zaszeregowania, o których mowa w art. 107 ustawy, do ustalenia podstawy naliczenia dodatku funkcyjnego przyjmuje się sumę wysokości uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień wynikających z zachowanego przez funkcjonariusza prawa.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający dokonanie jego kontroli kasacyjnej. Sąd I instancji nie tylko nie przedstawił żadnej prawnej argumentacji w przedmiocie konieczności zastosowania w sprawie przez organ § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego i znaczenia tego przepisu przy wykładni § 7 ust. 3a, to także w ogóle nie wyjaśnił równie istotnej okoliczności, a mianowicie czy przyznany skarżącemu dodatek służbowy kwotowo jest niższy od dotychczas pobieranego.

Rację ma także skarżący kasacyjnie, że w uzasadnieniu wyroku, którym uwzględniono skargę, brak jest wskazań dla organu o jakich mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 207 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji wypowie się czy zachowanie stopnia etatowego jest równoznaczne z zachowaniem prawa do uposażenia zasadniczego i oceni, czy § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego, stanowiący o zachowaniu stopnia etatowego ma jakiekolwiek znaczenie dla ustalenia wysokości przysługującego skarżącemu dodatku służbowego.