Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1371/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na zmieniającą interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną zmieniającą interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona zmieniająca interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 22 października 2008r. (data wpływu - 27 października 2008r.) Pan A. K. (dalej "Wnioskodawca", "Skarżący") wystąpił o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Skarżący przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazał, że jest osobą fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski i zamierza założyć spółkę kapitałową z siedzibą w Luksemburgu albo nabyć udziały (akcje) w takiej spółce. Bierze pod uwagę dwa rodzaje luksemburskich spółek kapitałowych, tj.:

1) SA (Société anonyme), czyli luksemburską spółkę akcyjną,

2) SARL (Société à responsabilitié limitée), czyli luksemburską spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

Zarówno SA, jak i SARL są spółkami posiadającymi osobowość prawną, które podlegają rejestracji w Luksemburgu oraz posiadają biuro w Luksemburgu. Po założeniu spółki albo nabyciu udziałów (akcji) w istniejącej już spółce SA lub SARL z siedzibą w Luksemburgu, zgromadzenie udziałowców (akcjonariuszy) spółki ustanowiłoby zarząd, w skład którego powołane zostałyby osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Luksemburga. W związku z powyższym zarząd spółki SA lub SARL byłby wykonywany w Luksemburgu.

W związku z tym Skarżący zadał dwa pytania, tj.:

1) Czy dochód ze spółki SA lub SARL z siedzibą w Luksemburgu, jaki osiągnie on w formie dywidendy, będzie podlegał podatkowi dochodowemu od osób fizycznych w Polsce?

2) Czy w przypadku likwidacji spółki SA lub SARL z siedzibą w Luksemburgu wypłata zysków likwidacyjnych (tj. wypłata majątku w związku z likwidacją spółki) na jego rzecz, jako udziałowca (akcjonariusza) spółki SA lub SARL będzie podlegała podatkowi dochodowemu od osób fizycznych w Polsce?

W zakresie pytania pierwszego Wnioskodawca przedstawił i uzasadnił stanowisko, że wypłata udziałowcowi (akcjonariuszowi), będącemu osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Polsce, dywidendy przez spółkę SA lub SARL z siedzibą w Luksemburgu nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce.

Skarżący powołał się na art. 10 Konwencji z dnia 14 czerwca 1995r. zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527) – dalej: "Konwencja", dotyczący opodatkowania dywidend w państwie, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę osoba otrzymująca dywidendy (ust. 1) lub w państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, z ograniczeniem wysokości podatku (ust. 2).

Wnioskodawca wywiódł, że jeżeli spółka z siedzibą w Luksemburgu będzie wypłacać dywidendę na rzecz osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania w Polsce, Luksemburg ma prawo pobrać podatek od dywidend. Dochód taki, co wynika z art. 10 ust. 3 Konwencji, traktowany jest jak dochód z tytułu dywidendy.

Skarżący powołał się również na art. 24 ust. 1 lit. a) Konwencji, który jako sposób unikania podwójnego opodatkowania przewiduje metodę wyłączenia z progresją. Jego zdaniem dochody polskich rezydentów podlegające opodatkowaniu w Luksemburgu jako w państwie źródła, będą w Polsce zwolnione z podatku dochodowego.

Następnie Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w zakresie pytania drugiego wskazując, że wypłata udziałowcowi (akcjonariuszowi), będącemu osobą fizyczną mająca miejsce zamieszkania w Polsce, dochodu z tytułu likwidacji spółki SA lub SARL z siedzibą w Luksemburgu nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce.

Wnioskodawca wskazał, że na gruncie przepisów obowiązujących w Polsce dochód osób fizycznych otrzymany w zawiązku z likwidacją spółki traktowany jest jak dochód (przychód) z udziału w zyskach osób prawnych, stąd podlega on opodatkowaniu w Polsce według zryczałtowanej 19% stawki podatku dochodowego (na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – dalej: "u.p.d.o.f.". Zaś postanowienia polsko-luksemburskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie odnoszą się wprost do dochodów z tytułu likwidacji spółki. Jednak analiza jej art. 10 w połączeniu z analizą Komentarza (pkt 28) do tego przepisu Modelowej Konwencji OECD w sprawie Podatku od Dochodu i Majątku z dnia 15 lipca 2005r. prowadzi do wniosku, że dochód z tytułu likwidacji spółki traktowany jest jako dochód z dywidendy.

Uznając, że dochód z likwidacji luksemburskiej spółki kapitałowej traktowany jest jako dywidenda w świetle polsko-luksemburskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stąd - zdaniem Wnioskodawcy - dochód tego rodzaju nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce.

W interpretacji indywidualnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009r. -stanowiącej odpowiedź na pytanie drugie wniosku - Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w B., stanowisko Wnioskodawcy uznał za prawidłowe, korygując przy tym wywód prawny zawarty we wniosku. Wskazał bowiem, że Wnioskodawca dokonał błędnej kwalifikacji na gruncie postanowień Konwencji dochodu z tytułu likwidacji luksemburskich spółek kapitałowych, gdyż dochód ten podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 13 ust. 4 Konwencji i przez ustawodawstwo luksemburskie nie jest traktowany za dochód z dywidendy. Odnosząc się do istoty pytania organ wskazał, że w przypadku likwidacji luksemburskiej spółki kapitałowej typu S.A. i SARL, dochód ten podlega opodatkowaniu tylko w Luksemburgu.

Aktem zatytułowanym "Zmiana Interpretacji Indywidualnej", wydanym w dniu [...] stycznia 2011r., powołując się na art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów z urzędu zmienił interpretację indywidualną z dnia [...] stycznia 2009r. stwierdzając jej nieprawidłowość w części dotyczącej zasad opodatkowania dochodu uzyskanego z tytułu likwidacji spółki kapitałowej z siedzibą w Luksemburgu, o ile dochody te zgodnie z prawem Luksemburga nie są zrównane z wpływami z akcji.

Minister Finansów zakwestionował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B. o tym, że w przypadku likwidacji luksemburskiej spółki kapitałowej, dochód ten będzie podlegał opodatkowaniu na zasadach przewidzianych w art. 13 ust. 4 Konwencji, tylko w Luksemburgu. Podał, że z treści art. 13 Konwencji wynika, że przepis ten dotyczy sytuacji, w której muszą być spełnione dwa warunki jednocześnie, musi nastąpić przeniesienie własności majątku i osoba dokonująca przeniesienia składników majątkowych musi osiągnąć w związku z tym zysk.

Biorąc zaś pod uwagę, że dochód Wnioskodawcy nie miał być osiągnięty przez niego w związku z przeniesieniem własności składników majątkowych na inne osoby, lecz z tytułu przysługujących mu praw w spółce, w której był w dniu wniesienia wniosku jednym z udziałowców zatem - zdaniem Ministra Finansów - nie zostały spełnione kryteria przewidziane w art. 13 Konwencji.

W konsekwencji Minister uznał, że dochód osiągnięty przez Podatnika w wyniku likwidacji luksemburskiej spółki nie został objęty postanowieniami któregokolwiek z artykułów konwencji regulujących jasno określone kategorie dochodów. Zatem do tak uzyskanego dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce bez względu na to, skąd one pochodzą, które nie są objęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej Konwencji podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce. W sytuacji zaś kiedy zgodnie z Konwencją dochód podlega opodatkowaniu tylko w jednym państwie nie zachodzi sytuacja przewidziana w Konwencji, zatem nie znajduje zastosowania przewidziana w Konwencji metoda unikania podwójnego opodatkowania.

Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - na które Minister odpowiedział, że brak jest podstaw do zmiany interpretacji z dnia [...] stycznia 2011r. – Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zawarto wniosek o uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."- zaskarżonej interpretacji podnosząc zarzuty:

1) naruszenia art. 14 e § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zmiany interpretacji indywidualnej z dnia [...] stycznia 2011 r. pomimo faktycznego i prawnego braku podstaw do zmiany uprzednio wydawanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] stycznia 2009r. dokonanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.,

2) naruszenia 14e § 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14c§ 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokonania przez Ministra Finansów w dokumencie z dnia [...] stycznia 2011 r. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zainteresowanego,

3) naruszenia 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niepełne i niejasne uzasadnienie prawne,

4) naruszenia art. 10 ust. 3 Konwencji poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że dochód z likwidacji spółki kapitałowej prawa luksemburskiego nie będzie opodatkowany jak dywidenda,

5) naruszenie art. 22 ust. 1 Konwencji poprzez jego zastosowanie,

6) art. 13 ust. 4 Konwencji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Skarżący, tak jak i we wniosku, uważa, że dochód z likwidacji spółki kapitałowej z siedzibą w Luksemburgu, rezydenta Luksemburga, stanowi dywidendę w rozumieniu art. 10 ust. 3 Konwencji. Jednocześnie podnosi, że Minister Finansów nie rozważył w sposób należyty możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie normy art. 13 ust. 4 Konwencji.

Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty Sąd mógł ocenić. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się także na powodach innych niż wskazane w skardze. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zmieniająca interpretację indywidualną z dnia [...] stycznia 2009 r., w której jako prawidłowe ocenione zostało stanowisko Skarżącej co do opodatkowania dochodu uzyskanego z likwidacji spółki kapitałowej z siedzibą w Luksemburgu.

Podstawę prawną działania Ministra Finansów stanowił art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Przede wszystkim ocenić należało sposób sformułowania rozstrzygnięcia zawartego zaskarżonej zmieniającej interpretacji.

W języku potocznym "zmienić" oznacza między innymi "zastąpić coś czymś innym, należącym do tej samej kategorii" (Słownik Języka Polskiego, pod red. M.Szymczaka; PWN Warszawa 1989; t. III, s. 1039).

Tymczasem stwierdzając nieprawidłowość interpretacji z [...] stycznia 2009 r., Minister Finansów zachował się jak organ odwoławczy. Orzekł o interpretacji (stwierdził jej nieprawidłowość), a zatem w istocie wypowiedział się co do stanowiska zajętego przez organ wydający interpretację na wniosek Skarżącego.

Minister Finansów nie jest jednak organem odwoławczym w stosunku do dyrektorów izb skarbowych, którzy wydają interpretacje indywidualne z jego upoważnienia. Minister Finansów może jedynie z urzędu zmienić wydaną z jego upoważnienia interpretację indywidualną, którą uznał za nieprawidłową.

Zmieniając interpretację [...] stycznia 2009 r. Minister Finansów powinien był zatem wypowiedzieć się przede wszystkim co do prawidłowości stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

W trybie art. 14e Ordynacji podatkowej Minister Finansów wydaje interpretację indywidualną. Może, w celu podkreślenia, iż jest to interpretacja indywidualna wydana w szczególnym trybie, nazwać ją "zmiana interpretacji indywidualnej". Nie zmienia to jednak faktu, że akt nazwany "zmiana interpretacji indywidualnej", zmieniający pierwotną interpretację, to nic innego jak kolejna interpretacja indywidualna, a więc akt prawny tego samego rodzaju, co akt zmieniony. Powinna ona zatem spełniać te same wymogi, jakim odpowiadać powinna "zwykła" interpretacja indywidualna. Zastosowanie ma tu zasada taka sama, jak w przypadku decyzji. Decyzja zmieniająca inną decyzję (np. w trybie art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej) powinna spełniać wymagania takie jak każda inna decyzja i zawierać elementy przypisane decyzjom. Wciąż jest to bowiem decyzja, a nie akt indywidualny innego rodzaju.

Elementy, jakie powinna zawierać interpretacja indywidualna ustawodawca określił w art. 14c Ordynacji podatkowej. Są to: ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§ 1), a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy – również stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Powyższe oznacza, że w zaskarżonej interpretacji należało wyrazić ocenę prawną stanowiska Skarżącego. Tym bardziej, że w pierwszej interpretacji oceniono je jako prawidłowe i oceny tej nie zmieniono w drugiej interpretacji, pomimo dokonania zasadniczo odmiennej oceny stanu faktycznego na gruncie zasad opodatkowania zysków likwidacyjnych spółki kapitałowej w Luksemburgu. Minister Finansów stwierdził bowiem, że interpretacja indywidualna z dnia [...] stycznia 2009 r. stoi w wyraźniej sprzeczności z treścią przepisu skutkując brakiem opodatkowania w Polsce dochodu Podatnika, który zgodnie z przepisami prawa podatkowego podlega w Polsce opodatkowaniu.

W rezultacie zaskarżona interpretacja nie zawiera podstawowego elementu – oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, która powinna wyrażać się w stwierdzeniu, czy jest ono prawidłowe, czy też nieprawidłowe, bądź też jest prawidłowe w określonej części oraz nieprawidłowe w innej określonej części.

Zdaniem Sądu, ocena prawidłowości zmienianej interpretacji i stanowiska organu, który ją wydał, nawet gdy stanowisko to odpowiada stanowisku zajętemu przez wnioskodawcę, nie może zastąpić oceny stanowiska wnioskodawcy. Ustawodawca bowiem jednoznacznie uznał oceny te za odrębne elementy interpretacji indywidualnej.

Wymienione w art. 14c § 1 i 2 elementy interpretacji indywidualnej mają równorzędne znaczenie. Jednakże istota instytucji interpretacji indywidualnych sprowadza się do tego, że wnioskodawca przedstawiając swój pogląd na zastosowanie przepisu prawa otrzymuje od właściwego organu informację, czy jest to pogląd prawidłowy.

Dokonując zmiany interpretacji indywidualnej Minister Finansów mógł posłużyć się sformułowaniem, np. "...zmienia interpretację indywidualną w ten sposób, że stanowisko wnioskodawcy uznaje za nieprawidłowe...". Jak już Sąd wskazał, istotne jest wyrażenie oceny stanowiska wnioskodawcy, nie zaś organu, który stanowisko to poddał ocenie w pierwotnej interpretacji.

Interpretacja indywidualna winna zawierać stanowisko organu wydającego interpretację oraz uzasadnienie tego stanowiska. Stanowisko to, w założeniu prawidłowe, zajmowane jest przez Organ w sytuacji, gdy uznaje on stanowisko wnioskodawcy za wadliwe.

W zaskarżonej zmieniającej interpretacji Minister Finansów ograniczył się do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w interpretacji zmienianej, a pośrednio – stanowiska Skarżącego.

Ani jedno zdanie zaskarżonej interpretacji - w jej części merytorycznej - nie odnosi się do argumentacji Skarżącego.

Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1216/09 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym uzasadnienie Organu musi być wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Zamieszczone w art. 14h Ordynacji podatkowej odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 121 § 1 tej ustawy, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych, dodatkowo nakłada na organy obowiązek odniesienia się do wszystkich istotnych dla interpretacji (wykładni) argumentów wnioskodawcy, o ile jego stanowisko uznane zostało za nieprawidłowe.

W świetle tej zasady Skarżący miał prawo oczekiwać, że pozna nie tylko ocenę stanowiska przedstawionego przez niego we wniosku o wydanie interpretacji, ale też jej uzasadnienie odnoszące się do zaprezentowanej przez nią argumentacji. Zdaniem Sądu nie sposób bowiem uzasadniać ocenę stanowiska wnioskodawcy nie nawiązując do jego argumentacji, gdy została wyrażona.

Sąd za zasadne uznał zarzuty naruszenia art. 14c § 1 i 2 art. 14 b § 1 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ wbrew nakazom wynikającym z tych przepisów zaskarżona interpretacja nie zawierała wymaganych elementów, pozbawiając przez to Skarżącego informacji o ocenie jej stanowiska i oraz o stanowisku własnym Organu. Naruszenie to, biorąc pod uwagę specyfikę zaskarżonego aktu – interpretacji indywidualnej, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak już Sąd wskazał, Minister Finansów zmienił interpretację indywidualną z dnia [...] stycznia 2009 r. w taki sposób, że zaskarżona interpretacja nie zawiera oceny prawnej stanowiska Skarżącego oraz uzasadnienia tej oceny.

W rezultacie Sąd nie ma możliwości oceny, czy prawidłowo Minister Finansów uznał, że wystąpiły przesłanki zastosowania trybu z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na wadliwość pierwotnej interpretacji.

Brakuje również elementu, w odniesieniu do którego Sąd mógłby ocenić poprawność merytorycznej argumentacji Ministra Finansów. Poprawność tę Sąd ocenia badając między innymi spójność oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z uzasadnieniem tej oceny. Z oceną prawną stanowiska wnioskodawcy konfrontowane jest także stanowisko Organu, które przede wszystkim musi być wyrażone i odnosić się do zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę. Sąd nie udziela interpretacji. Nie wyraża zatem ceny stanowiska wnioskodawcy i nie poszukuje dla niej uzasadnienia, ponieważ jest to obowiązkiem Ministra Finansów, podobnie jak przedstawienie własnego stanowiska i jego uzasadnienia. Tylko poprzez ocenę zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji Sąd może wypowiedzieć się co do obu tych stanowisk.

Pogląd analogiczny do powyższego został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2012r., sygn. akt III SA/Wa 1321/11.

Jednocześnie zdaniem Sądu zaskarżona interpretacja nie zawiera jednoznacznego stanowiska Ministra co do miejsca opodatkowania dochodu Skarżącego. Stanowisko to poprzez użycie zwrotu "o ile dochody te zgodnie z prawem Luksemburga nie są zrównane z wpływami z akcji" jest warunkowe, hipotetyczne. Prezentując takie stanowisko Minister zobowiązany był wyjaśnić, czy – w jego ocenie – prawo Luksemburga rzeczywiście dokonuje takiego zrównania, czy nie, bo to właśnie było, według Ministra, warunkiem wstępnym udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku. Nie wyjaśniając tej kwestii, którą Minister sam uznał za kluczową, Organ istotnie naruszył art. 14c § 2 Ordynacji. Unikając odpowiedzi w tej kwestii Minister de facto pozostawił Skarżącego samego sobie, czym zakwestionował istotę instytucji interpretacji podatkowej. Nie może przy tym przyjąć, że krajowe organy podatkowe nie mają obowiązku znajomości prawa obcego państwa – tu Luksemburga. Znajomość tego prawa w sytuacji, kiedy od jego treści zależy zastosowanie prawa krajowego, uznać należy za notorię urzędową. Ponadto w razie wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego stosowny organ (naczelnik właściwego urzędu skarbowego, następnie dyrektor izby skarbowej) musiałby wykazać się znajomością tego prawa w tym konkretnym postępowaniu podatkowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt III SA/Wa 1383/10).

Z uwagi na przedstawione wyżej wady zaskarżonej interpretacji, zajęcie stanowiska merytorycznego przez Sąd byłoby przedwczesne i równałoby się udzieleniu interpretacji, co powinien był uczynić Minister Finansów dokonując zmiany interpretacji z [...] stycznia 2009r. Tym samym Sąd nie badał również zasadności zarzutów skargi w tym zakresie.

Jeżeli Minister Finansów ponownie uzna za zasadne dokonanie zmiany interpretacji z [...] stycznia 2009r., uczyni to w taki sposób, aby zmieniająca interpretacja indywidualna spełniała wymogi przewidziane dla tego rodzaju aktu w art. 14c Ordynacji podatkowej, w szczególności zaś zawrze w niej jednoznaczną ocenę stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem tej oceny. Jeżeli zaś stanowisko Skarżącego co do sposobu opodatkowania zysków z likwidacji spółki kapitałowej w Luksemburgu uzna za wadliwe, Minister Finansów wskaże właściwy sposób postępowania w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną zmieniającą interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).