Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 889/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. T. i E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

E. J. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką, z którą utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] złotych brutto oraz alimentów w kwocie [...] złotych. Skarżąca jest właścicielką mieszkań o powierzchni [...] m2 i [...] m2 oraz nieruchomości o powierzchni [...] m2.

Skarżąca wykonując wezwanie do nadesłania aktualnego zaświadczenia z zakładu pracy wskazującego wysokość zarobków w kwocie brutto i netto oraz oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego nadesłała zaświadczenie z zakładu pracy, z którego wynika, że otrzymuje wynagrodzenie w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto oraz kserokopie rachunków i faktur VAT.

Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, że w dniu 20 grudnia 2012 r. skarżąca zbyła działkę nr [...] o powierzchni [...] ha położoną w miejscowości L. przy ul. M., obręb [...] L. za kwotę [...] złotych (akt notarialny rep. [...]). W związku z powyższym wezwano skarżącą do nadesłania aktualnego wyciągu z rachunków bankowych i lokat za miesiące listopad i grudzień 2014 r. oraz styczeń 2015 r., wyjaśnienia czy i jak rozdysponowane zostały środki finansowe otrzymane w związku ze sprzedażą działki i nadesłania dokumentów źródłowych poświadczających sposób rozdysponowania tych środków oraz nadesłania oświadczenia wyjaśniającego jak wykorzystywane są mieszkania a jeżeli którekolwiek z nich przynosi dochód wyjaśnienia w jakiej wysokości jest to dochód i jak często jest otrzymywany. Ponadto wezwano skarżącą do nadesłania faktur VAT z miesiąca listopada i grudnia 2014 r. oraz stycznia 2015 r. wskazujących na wysokość opłat eksploatacyjnych związanych z oboma mieszkaniami. Skarżąca mimo prawidłowego doręczenia wezwania nie wykonała go. Skarżąca w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. oświadczyła, że cofa skargę.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Artykuł 255 p.p.s.a. stanowi zaś, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niewypełnienie obowiązku, o którym stanowi art. 255 p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 828/11 – Lex nr 1069744; postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 885/11 – Lex nr 1069781 czy postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 553/11 – Lex nr 1107595). Stosownie bowiem do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ogólnie aprobowany jest pogląd, że z zacytowanego powyżej przepisu wynika, iż to na wnioskującym ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 226/14 - CBOSA). Przy czym obowiązek ten nie może być realizowany przez stronę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy w sposób wybiórczy czy niedokładnie (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 28/14 - CBOSA). Ponadto z zestawienia brzmienia art. 252 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przyznać prawo pomocy można jedynie wówczas, gdy strona dokładnie wykaże, nie zaś wybiórczo i fragmentarycznie, w jakiej znajduje się sytuacji materialnej. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała jakie są jego rzeczywiste możliwości płatnicze. Nie nadesłał bowiem wyciągów z lokat bankowych czy bankowych rachunków oszczędnościowych oraz nie wyjaśniła czy i jak rozdysponowała kwotę uzyskaną ze sprzedaż działki. Nie wyjaśniła też czy jedno z jej mieszkań wykorzystywane jest w sposób przynoszący dochody. Skarżąca nie nadsyłając żądanych dokumentów i oświadczeń prezentuje swoją sytuację materialną w sposób wybiórczy i fragmentaryczny. To zaś uniemożliwia dokonanie pełnej i rzetelnej oceny możliwości ponoszenia przez nią tak jakichkolwiek kosztów postępowania jak i pełnych kosztów postępowania.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.