Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 556/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2  pkt 5,  art. 4  ust. 1 i 2, art. 50 ust. 1,  art. 53 ust. 3, art. 54
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej J. Ż. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] znak: [...] na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz.1945 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.p.z.p."), art. 104, w związku z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika P[...] Spółki z o.o., zarejestrowanego dnia 2 września 2019 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej realizację wieży o wysokości do 53 m n.p.t., montaż zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych, umiejscowionych w szafach systemowych, posadowionych u podstawy wieży, montaż anten sektorowych, pracujących na wysokości 49,7m., w azymutach: 325°, 90°, 200°, montaż anten linii radiowych, montaż elementów torów antenowych, zasilenie w energię elektryczną planowanych urządzeń, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S. , w gminie D. na rzecz P[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] nr [...], zwanej dalej "Inwestorem bądź "Spółką".

2. Od powyższej decyzji odwołanie z dnia [...] października 2019 r. wnieśli I. i J. W., którzy wskazali, że nie zgadzają się na budowę masztu w podanej lokalizacji. Podali, że wybudowany przez Nich na działce nr [...] dom jest jedyną Ich lokatą kapitału, a lokalizacja wskazanej inwestycji spowoduje utratę wartości nieruchomości. Wskazali, że w pobliżu planowanej inwestycji znajduje się dużo wolnej, niezabudowanej, przestrzeni, na której może być postawiony maszt oraz że interes jednostki nie może być ważniejszy niż wola wszystkich mieszkańców miejscowości.

Odwołująca się A. O. zarzuciła: błędną klasyfikację inwestycji jako cel publiczny, o czym ma świadczyć sprzeciw społeczności lokalnej miejscowości S. na budowę stacji bazowej, błędne uznanie za strony postępowania jedynie inwestora oraz właściciela działki nr [...], brak poinformowania mieszkańców miejscowości oraz właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji o postępowaniu (naruszenie art. 9 i 10 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a.), brak wymogu uzyskania przez Inwestora decyzji środowiskowej (wyżej wymieniona podważa rzetelność przedłożonych przez Inwestora opracowań dotyczących oddziaływania inwestycji). Odwołująca się wniosła o uznanie Jej oraz wspólnie zamieszkujących członków rodziny za strony postępowania, uznanie za strony postępowania wszystkich innych właścicieli (mieszkańców) których prawa lub dobra osobiste mogły by być naruszone przez immisje, uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Odwołujący się G. N. pismem z dnia 18 listopada 2019 r. zarzucił, że w decyzji nie podano ilości oraz parametrów anten, które mają być zainstalowane na wieży stacji bazowej, a także że dla celów kwalifikacji przedsięwzięcia powinna być uwzględniona moc wszystkich anten (także radiowych) na zasadzie kumulacji promieniowania. Zarzucił, że w zaskarżonej decyzji stronami postępowania jest wyłącznie właściciel nieruchomości oraz Inwestor, gdyż tylko te podmioty zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu. Natomiast nie zostali poinformowani właściciele działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, co narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i powinno skutkować uchyleniem decyzji. Odwołujący się zarzucił również, że o decyzji dowiedział się w dniu 15 listopada 2019 r., tzw. pocztą pantoflową, gdyż o toczącym się postępowaniu nie umieszczono obwieszczenia na gminnej tablicy informacyjnej w S. , a także wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Odwołujący się J. F. i A. F. w piśmie z dnia 18 października 2019 r. również zakwestionowali klasyfikację inwestycji jako celu publicznego. Argumentowali, że stacja bazowa jest elementem transferowym, który samodzielnie nie powinien być uznany za cel publiczny, ponieważ nie będzie bezpośrednio wykorzystywany przy świadczeniu usług telekomunikacyjnych mieszkańcom. Stacje bazowe oraz przesyłowe radiolinie są częścią całego systemu przesyłowego służącego samemu inwestorowi i jego celom na rynku operatorów telefonii komórkowej. Umieszczenie wieży w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych stwarza realne zagrożenie dla życia i zdrowia (w razie przewrócenia się obiektu). Co więcej, w sąsiedztwie wydawane decyzje o warunkach zabudowy dopuszczają zabudowę o wysokości do 8 m, zatem maszt o wysokości 53 m nie jest zgodny z ustalanymi warunkami zabudowy. Ponadto powołując się na kontrole NIK podał, że inwestorzy często zwiększają moc stacji bazowych poprzez dołączanie dodatkowych anten na maszcie stacji, przez co zwiększają moc oddziaływania inwestycji, natomiast gminy nie posiadają instrumentu kontroli działającej stacji. Taka praktyka może wpłynąć na ograniczenie prawa własności do nieruchomości w związku ze wzrostem promieniowania elektromagnetycznego. Władze gminy muszą liczyć się z ewentualnymi żądaniami odszkodowawczymi za obniżenie wartości nieruchomości po realizacji inwestycji. Wyżej wymienieni domagali się dogłębnej analizy merytorycznej oraz skutków społecznych w przypadku realizacji przedsięwzięcia oraz cofnięcia wydanej decyzji.

Odwołujący się J. Z. i J. A. pismem z dnia 16 listopada 2019 r. zarzucili: brak prawidłowego obwieszczenia w miejscowości S. o wydaniu decyzji, brak uzgodnienia decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w formie postanowienia, brak zawiadomienia stron postępowania o wystąpieniu do RDOŚ o zajęcie stanowiska, brak uzyskania przez inwestora przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej stosownej decyzji środowiskowej, brak weryfikacji przez Organ pierwszej instancji informacji przekazanych przez Inwestora i dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia, gdy tymczasem planowana inwestycja niesie ryzyko dla zdrowia i życia okolicznych mieszkańców.

Zdaniem wyżej wymienionych planowana stacja bazowa jest lokowana na terenach przeznaczonych do zamieszkania, w bliskiej odległości od obszarów chronionych i wpłynie niekorzystnie na krajobraz, jak też na wartość położonych w pobliżu nieruchomości. Dalej Odwołujący się zarzucili, że organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji nie uwzględnił zasady przezorności (art. 6 pkt 2 u.p.o.ś), bowiem nie podjął wyczerpującej inicjatywy zmierzającej do ustalenia rzeczywistego wpływu inwestycji na krajobraz, zdrowie i życie ludzi, skutków ekonomicznych budowy stacji. Powodem dla odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji, zdaniem Odwołujących się, winna być również okoliczność znajdującej się na terenie działki nr [...] strefy archeologicznej (informacja taka zawarta w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] maja 2000 r.), a także że planowana inwestycja godzi również w interes publiczny, o czym ma świadczyć złożona na piśmie petycja mieszkańców.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpoznaniu odwołań: I. W. i J. W., A. O., G. N., J. F. i A. F., J. Z. i J. A., utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.

W pierwszej kolejności Organ odwoławczy odniósł się do statusu odwołujących się oraz terminowości wniesienia środków zaskarżenia i podał, że inwestycja ma posiadać trzy anteny sektorowe, skierowane na azymutach 90°, 200° i 325°. Jak wskazuje Inwestor w opracowaniu kwalifikacja przedsięwzięcia, równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny przewidzianej do montażu ma się mieścić w granicach od 1000 W i mniej niż 2000 W. Dla anten o takim promieniowaniu ocena, czy przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na środowisko jest dokonywana w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit d Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. z 2016, poz. 71, zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r."). W ocenie Kolegium ten przepis dał podstawę dla uznania odwołujących się za strony postępowania oraz dla rozpoznania złożonych przez te podmioty odwołań. Inwestor we wniosku wskazał działkę nr [...] jako teren inwestycji, natomiast działki odwołujących znajdują się w odległości 70 m od granic tego terenu.

Odnośnie zawiadomienia stron postępowania w formie obwieszczenia o wydanej decyzji lokalizacyjnej Kolegium ustaliło, że było ono wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D. (w trzech różnych miejscach gminy) w dniach 5 listopada 2019 r. – 20 listopada 2019 r. oraz umieszczone na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej gminy w dniu 18 września 2019 r. Natomiast odwołania zostały wniesione w dniach 18-19 listopada 2019 r. (prezentata urzędu gminy), zatem z zachowaniem terminu.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego klasyfikacji wnioskowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego Organ II instancji wskazał, odwołując się do definicji celu publicznego zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), że poprzestaje ona jedynie na oparciu pojęcia inwestycji celu publicznego na kryterium przedmiotowym. Warunkiem uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest jedynie działanie o zasięgu co najmniej lokalnym w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W ocenie tego Organu niewątpliwie budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług publicznej sieci telefonicznej oraz służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast przywołując przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne definiujące pojęcia: przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (art. 2 pkt 27), sieci telefonicznej (art. 2 pkt 28), publicznej sieć telekomunikacyjnej (art. 2 pkt 29), urządzenia telekomunikacyjnego (art. 2 pkt 46), Organ odwoławczy stwierdził, że stacja telefonii komórkowej jest urządzeniem telekomunikacyjnym i jeżeli ma być wykorzystywana do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w sieci telekomunikacyjnej to inwestycja polegająca na budowie takiej stacji będzie inwestycją celu publicznego.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Kolegium wskazało, że tak jak w rozpoznawanym przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, wówczas konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi. Uwarunkowania środowiskowe powinny być zbadane przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej po to, aby właściwie były określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu inwestycji, zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Tak więc obowiązkiem organu jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. (rozporządzenie obowiązujące w dniu wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej). W tym zakresie podstawowe znaczenie odgrywa ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia), czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia).

W odniesieniu do charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko Organ II instancji ustalił, że Inwestor przedstawił opracowanie - kwalifikację przedsięwzięcia. Z kolei gmina D. z własnej inicjatywy dowodowej powierzyła osobie posiadającej wiedzę specjalistyczną z zakresu oceny oddziaływania na środowisko w procesie inwestycyjnym, ochrony i wykorzystaniu zasobów przyrodniczych i oceny oddziaływania na środowisko w realizacji odnawialnej energii, opracowanie opinii dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia. Biegły przedstawił opracowanie pt.: Opinia dotycząca kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb S., gmina D.. Dokument ten, którego celem jest ocena kwalifikacji wnioskowanej inwestycji, pozwala zdaniem Organu odwoławczego, na weryfikację, czy inwestycję można zaliczyć do jednej z kategorii inwestycji wskazanych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r.

Przytaczając treść opinii Organ wyższego stopnia wskazał, że dla kwalifikacji przedsięwzięcia analizuje się wektor osi głównej wiązki (jako linii), której długość wyznacza parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP, przy czym uwzględnia się również możliwość pochylenia (elektrycznego i mechanicznego) osi wiązki. Obliczenia mocy EIRP sprowadzają się do zsumowania zysków (moc wyjściowa urządzenia sterującego oraz zysk na wzmacniaczach sygnału) i strat toru antenowego. Bierze się również pod uwagę wpływ stacji bazowej na przyrodę i krajobraz, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów objętych programem Natura 2000 (inwestycja znajduje się poza takim obszarem - zgodnie z informacją o wykazie obszarów, zawartą na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska). Opracowujący analizę brał pod uwagę dokument normatywny Unii Eurpoejskiej - Zalecenie Rady Europejskiej z 12.07.1999 r. w sprawie ograniczania ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych o częstotliwości od 0 Hz do 300 Ghz, opracowane w oparciu o zalecenia Międzynarodowej Komisji Ochrony Przed Promieniowaniem Niejonizującym. Opinia wskazuje:

obszar objęty analizą, to jest działki, dla których dokonano obliczeń zasięgu osi głównej wiązki promieniowania elektromagnetycznego na długości 70 m od środka elektrycznego anten oraz teoretycznej najniższej wysokość wiązki promieniowania na tej długości - działki nr [...], nr [...], nr [...];

analizę istniejącej zabudowy we wskazanym obszarze (badana wysokość istniejącej zabudowy) - stanu istniejącego oraz wynikającego z wydanych decyzji o warunkach zabudowy, jak też ogólnej możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.

Kolegium stwierdziło, że w opinii dokonano weryfikacji obliczeń teoretycznych wykonanych przez Inwestora, która jak wskazał biegły sprowadza się do przeprowadzenia wyliczeń w zakresie wysokości teoretycznej wiązki osi głównej promieniowania, na odległości od środka elektrycznego anteny wynikającej z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., przy uwzględnieniu minimalnego i maksymalnego kąta nachylenia wiązki promieniowania oraz różnic wysokości terenu w miejscu posadowienia masztu i terenu rozpatrywanego w miejscu badania wysokości wiązki. I tak, dla anteny sektorowej o azymucie 325°, zawieszonej na wysokości 49,7 m n.p.t., w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny i przy pochyleniu maksymalnym anteny 6°, znajduje się niezabudowana działka nr [...] objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza wysokość zabudowy do 8 m n.p.t. Wysokości teoretycznej wiązki osi głównej promieniowania na tym azymucie i na odległości 70 m wynosi 15,7 m n.p.t., to jest poza miejscami dostępnymi dla ludzi. Z kolei dla anteny sektorowej o azymucie 90°, zawieszonej na wysokości 49,7 m n.p.t., w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny i przy pochyleniu maksymalnym anteny 6°, znajduje się działka nr [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o wysokości około 9 m n.p.t. dla miejsca położenia działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie wydano dla tej działki decyzji o warunkach zabudowy. Wysokości teoretycznej wiązki osi głównej promieniowania na tym azymucie i na odległości 70 m wynosi 14,6 m n.p.t., to jest poza miejscami dostępnymi dla ludzi. Natomiast dla anteny sektorowej o azymucie 200°, zawieszonej na wysokości 49,7 m n.p.t., w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny i przy pochyleniu maksymalnym anteny 6°, znajduje się niezabudowana działka nr [...], dla miejsca położenia działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla tej działki wydano decyzję o warunkach zabudowy dopuszczającą budynek o wysokości do 9,5 m n.p.t. Wysokości teoretycznej wiązki osi głównej promieniowania na tym azymucie i na odległości 70 m wynosi 14,2 m n.p.t., to jest poza miejscami dostępnymi dla ludzi.

Autor opracowania dokonał również oceny zasadności sumarycznego rozpatrywania mocy planowanej inwestycji, mając na uwadze stanowisko sądów administracyjnych wskazujące na zasadność takiego sumowania przy kwalifikacji przedsięwzięcia. Biegły wyjaśnił, że promieniowanie elektromagnetyczne generowane przez anteny stacji bazowej telefonii komórkowej jest wielkością wektorową i podlega sumowaniu zgodnie z rachunkiem wektorowym. Skoro planowane przedsięwzięcie składać się będzie z trzech anten umieszczonych pojedynczo na trzech różnych azymutach, nie zachodzi przesłanka do sumowania promieniowania, gdyż tylko wektory mające ten sam zwrot, kierunek i wartość podlegają sumowaniu.

Biegły wskazał w opracowaniu również na obowiązek po stronie inwestora dokonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia.

Zdaniem Organu II instancji obliczenia i zasięgi oddziaływania inwestycji przedstawione w opinii pokazują, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235).

Odnosząc się do ustaleń dokonanych przez Organ I instancji po przywołaniu treści art. 56 u.p.z.p, Organ odwoławczy wskazał, że prowadząc postępowanie administracyjne Organ pierwszej instancji nie ustalił niezgodności planowanej inwestycji z jakimikolwiek przepisami prawa, ponadto w toku tego postępowania Organ ten uzyskał wszystkie wymagane przepisem art. 53 ust 4 uzgodnienia innych organów i instytucji, a także wymienił obowiązki ciążące na tym Organie przewidziane w art. 53 ust 3 u.p.z.p,

Zdaniem Organu II instancji decyzja pierwszoinstancyjna opisuje inwestycję w sposób powyżej wskazany przez Kolegium, określa ponadto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki, wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Podsumowując tę część rozważań Kolegium wskazało, że dokonując ponownej merytorycznej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału, a także przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej decyzji, że ustalenia w tym rozstrzygnięciu są prawidłowe, w związku z czym, wydałoby tożsamą w treści decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego.

Poruszając kwestię pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że organ prowadzący postępowanie nie posiada uprawnienia do kwestionowania wskazanego miejsca lokalizacji wnioskowanej inwestycji. Nawet sprzeciw całej lokalnej społeczności co do realizacji inwestycji nie jest okolicznością regulowaną przepisem prawa, który mógłby być brany pod uwagę w postępowaniu. Zarzut niedopuszczenia przez Organ pierwszej instancji do udziału w postępowaniu wszystkich stron tego postępowania, zdaniem Organu wyższego stopnia, nie jest uzasadniony. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 ustawy), jak to miało miejsce w sprawie.

W ocenie Organu II instancji tryb obwieszczenia publicznego był zachowany zarówno przy wszczęciu postępowania, w jego toku oraz przy wydaniu decyzji kończącej postępowanie. Organ prowadzący postępowanie przekazał stosowne zawiadomienie sołtysowi miejscowości G. z poleceniem wywieszenia na okres nie krótszy niż 14 dni na tablicy ogłoszeń w miejscowości S.. W aktach postępowania (karta nr [...] akt postępowania) znajduje się informacja o wywieszeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie (wywieszone w dniach 20 września – 4 października 2019 r.). Reakcją mieszkańców S. po przesłaniu sołtysowi zawiadomienia o wszczęciu postępowania był zbiorczy, pisemny sprzeciw (w tym również osobiście sołtysa miejscowości G.) dotyczący budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] w S. . W aktach postępowania znajduje się również informacja (karta nr 105 akt postępowania) o skierowaniu do sołtysa miejscowości G. zawiadomienia o wydaniu decyzji lokalizacyjnej, jak również sołtys potwierdziła, że zawiadomienie zostało wywieszone w dniach 21/22 listopada – 9 grudnia 2019 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że informacja o wydaniu decyzji dotarła do mieszkańców S. , gdyż już po wydaniu decyzji do Wójta Gminy D. kierowane były pisma mieszkańców miejscowości domagających się uznania za strony w postępowaniu. Obwieszczenia o wszczęciu, prowadzeniu i zakończeniu postępowania były również wywieszone na trzech innych gminnych tablicach ogłoszeń w trzech różnych miejscach oraz objęte publikacją w biuletynie informacji publicznej gminy D..

Zdaniem Kolegium analizując powyżej opisane zdarzenia nie można uznać, że postępowanie było w jakikolwiek sposób utajnione. Organ pierwszej instancji nie był obowiązany ustalać indywidualnie stron postępowania, gdyż obwieszczenie publiczne o wszczęciu, prowadzeniu i zakończeniu postępowania jest kierowane do wszystkich podmiotów, które taki status posiadają. Jednakże sposób informowania stron w postępowaniu nie determinuje ich statusu w tym postępowaniu, jak sugerują Odwołujący się. Organ ten stwierdził również, że nie jest zasadny zarzut odwołania dotyczący marginalizacji, tudzież pominięcia przy wydawaniu decyzji takich elementów jak: wpływ inwestycji na walory architektoniczne, krajobrazowe, wymagania ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności.

Z kolei wpływ inwestycji na wymagania ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi jest rozważany podczas kwalifikacji przedsięwzięcia, gdyż na tym etapie postępowania ocenia się oddziaływanie inwestycji na środowisko, również ludzi. Natomiast jak wynika wprost z ustawy (art. 58 ust. 2), ustawodawca nie wyklucza że wydanie decyzji lokalizacyjnej może wpływać na prawo własności, skutkując niemożnością korzystania lub ograniczeniem takiego korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. W takim przypadku ustawodawca przewiduje nie odmowę wydania decyzji lokalizacyjnej, a inne konkretne rozwiązania prawne opisane w art. 36 i 37 ustawy.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia okoliczności znajdującej się na terenie inwestycji strefy archeologicznej, Kolegium zasygnalizowało, że przedstawione przez Odwołujących się decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opinia o terenie z dnia [...] listopada 1996 r. dotyczy działki nr [...], a nie działki nr [...]. Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analiza stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji (załącznik nr 2 do decyzji) wykazała, że teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co oznacza iż wskazywana w odwołaniu strefa archeologiczna znajduje się poza terenem inwestycji.

4. Na powyższą decyzję skargę wniosła, działając przez adwokata, J. Z. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", zarzucając naruszenie:

- art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do faktycznej mocy anten i uznanie bez weryfikacji, iż podana ułamkowa część faktycznej mocy jest do zaakceptowania;

- art. 6 ust. 2 u.p.o.ś. w związku z art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia dnia 9 listopada 2010 r. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy tiltów anten;

- niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

- nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

- niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Wobec powyższego wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych w tym zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, powołując się na judykaturę, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.ś., kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Należy zatem uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie pola elektromagnetycznego z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Dlatego też niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności.

5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

6. W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2021 r. Uczestnik postępowania J. A. zasygnalizował między innymi kwestię braku konsultacji inwestycji w postępowaniu administracyjnym z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w S. wskazując na pismo RDOŚ z dnia 4 lutego 2021 r. oraz sformułował zarzut dotyczący analiz teoretycznych przeprowadzonych przez Inwestora i przez konsultanta wynajętego przez gminę do opracowania opinii. Jak wynika z karty katalogowej anteny ATR4518R13 zakres mechanicznego pochylenia anteny (mechanical dawntilt) wynosi 0-16°, zaś zakres elektrycznego pochylenia anteny (electrical downtilt) wynosi 0-14°. W opinii kwalifikacji przedsięwzięcia wyliczenia teoretyczne dokonane zostały w zakresie 0-6°. Nie odwzorowuje to maksymalnych możliwości pochylenia anten zastosowanych w rzeczywistości, co może mieć istotne znaczenie w kontekście oddziaływania pola w miejscach dostępnych dla ludzi.

Na uwagę może zasługiwać także rozkład pola elektromagnetycznego dla wyżej wymienionej anteny, który to rozkład pokazuje, iż oddziaływanie pola w kierunku poziomym jest około 60 razy większe niż w kierunku pionowym. Biorąc pod uwagę, iż rozkład pola na osi poziomej (gdzie możliwości transmisji pola elektromagnetycznego wiązki głównej mogą przekraczać kilkanaście kilometrów), oraz rozkład tego samego pola na osi pionowej (gdzie wysokość na jakiej zamontowane są anteny wynosi ok. 47 m). Wartości pola elektromagnetycznego skierowanego w dół na osi pionowej mogą być bardzo wysokie. Przy zastosowaniu (jak jest aktualnie) trzech anten tego typu, pole elektromagnetyczne każdej z tych anten może się sumować. Więc mogą być to wartości przekraczające dopuszczalne limity w miejscach dostępnych dla ludzi.

W ocenie Uczestnika postępowania tilt anteny może ulec zmianie przez czynnik ludzki (przypadkowa lub celowa zmiana zdalnie sterowanych ustawień anten) lub czynniki natury (silny wiatr, uderzenie ptaka w antenę). Należy więc opracowując kwalifikację przedsięwzięcia lub opinię brać pod uwagę maksymalne pochylenia anten - czego nie wykonano, a co może wpływać na możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania.

7. W piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2021 r. Uczestnicy postępowania G. N. oraz J. i A. F. powołując się na art. 8, 9 i 10 K.p.a., a także art. 38 i 39 Konstytucji zawarli dodatkowe stanowisko w sprawie w zasadzie powtarzając zarzuty odwołań i zwracając uwagę m.in. na kwestie związane z nierozpoznanymi przez Organy wnioskami o udział w charakterze strony postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

8. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zasługiwała na uwzględnienie, lecz nie do końca z powodów w niej wskazanych.

9. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), regulujące zasady wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w razie jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Nadto, stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55).

To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zatem z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Jednocześnie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia).

Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65);

Art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi z kolei, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 pkt 1), przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.) i powinien on zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

3) (...)

10. Podkreślić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpoznając zatem sprawę należy odpowiedzieć na pytanie, czy ustalony w sprawie stan faktyczny dawał Organom podstawę do uznania, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego przedmiotowej stacji bazowej nie powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Sporny w badanej sprawie pozostaje między innymi, charakter realizacji inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej objętej tym postępowaniem jako inwestycji celu publicznego wymagającej wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wyjaśnienia więc wymaga, że funkcjonowanie telefonii komórkowej, jako dominującego obecnie sposobu działania łączności publicznej, zależne jest od szeregu jednostkowych inwestycji tworzących sieć, która w całości umożliwia jej działanie. Sieć ta jest stale rozwijana, co umożliwia przyłączanie nowych abonentów, poprawę jakości świadczonych usług i poszerzenie oferty o nowe usługi z zakresu łączności publicznej. Zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. już działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) bez względu na status podmiotu je podejmującego oraz źródeł ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej "u.g.n."), a więc również budowę urządzeń łączności publicznej, stanowią inwestycje celu publicznego. Przedmiotowe przedsięwzięcie ma stanowić część sieci telefonii komórkowej realizowanej i rozwijanej przez uprawnionego operatora. Jest oczywiste, że anteny pojedynczej stacji bazowej telefonii komórkowej, bez powiązania z resztą tej sieci, nie są w stanie "same w sobie zapewnić łączności publicznej" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 212/20, dostępne w Internecie).

11. Zaznaczyć należy jednocześnie, że ustalenia Kolegium w tym aspekcie sprawy, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie budzą zastrzeżeń. Natomiast podstawowym uchybieniem Organu wyższego stopnia, samodzielnie uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, jest uchylenie się przez Kolegium od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 K.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r., (sygn. akt II SA/Go 441/14, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań, poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., (sygn. akt II SA/Ol 257/14) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11).

Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 - 9 i 11 K.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99).

12. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. W świetle przepisów kodeksu i orzecznictwa sądowego omawiana zasada wyraża dopuszczalność weryfikacji decyzji nieostatecznych w administracyjnym toku instancji w drodze zastosowania przez uprawnione podmioty zwyczajnych środków prawnych (odwołanie), inaczej - dopuszczalność powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia sprawy załatwionej w formie decyzji nieostatecznej. W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3 - 4, poz. 95).

Zasada dwuinstancyjności tworzy zatem obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 13/13).

Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to z art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1000/12).

Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, opubl. w: PiP 1989, z. 8, s. 147). Nie spełnia tego wymogu, tylko kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 592; por. także wyrok NSA z 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok NSA z 19 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 3872/00). Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony (por. uchwała SN z 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, opubl. w: OSNAPiUU 1995, Nr 7, poz. 82).

13. Powyżej wskazanym zasadom i obowiązkom w tej sprawie Organ II instancji nie uczynił zadość.

Analiza uzasadnienia decyzji Kolegium nie prowadzi do wniosku, że Organ II instancji przeprowadził rzetelne merytoryczne postępowanie, ocenił całokształt materiału dowodowego, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizował wszelkie argumenty i opinie. Tok rozumowania SKO to w zasadzie zaakceptowanie rozstrzygnięcia Organu I instancji bez wnikliwej analizy sprawy. Uzasadnienie Organu II instancji sprowadza się w uproszczeniu de facto do stwierdzenia, że Inwestor uzyskał takiej treści decyzję, o jaką wnioskował, a treść wniosku leży w jego wyłącznej gestii. Inne poruszane przez Skarżących i Odwołujących się kwestie podlegać będą ocenie na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, bo przecież w interesie inwestora leży prawidłowe określenie charakteru planowanej inwestycji, ponieważ na jej podstawie będzie się ubiegał o pozwolenie na budowę.

Co do tych zaś kwestii, które zostały poruszone przez Kolegium – w ocenie Sądu można je uznać za lapidarne, niespójne i zdawkowe. Jak choćby kwestia obowiązku lub jego braku co do wymaganych uzgodnień przedsięwzięcia z innymi organami administracyjnymi, czy też wskazanie przez Kolegium, że działki Odwołujących się są położone w odległości 70 m od granic terenu inwestycyjnego - działki nr [...], podczas gdy z akt administracyjnych wynika, że działka nr [...] należąca do odwołujących się I. i J. W. oraz działka nr [...] należąca do J. i J. Z. są położone znacznie bliżej, bo w odległości kilkunastu metrów. Przy czym według mapy zasadniczej w skali 1:500 znajdującej się przy decyzji lokalizacyjnej teren objęty wnioskiem nie obejmuje drogi dojazdowej oddzielającej teren inwestycji od ww. działek Odwołujących się, natomiast załącznik nr 1 do decyzji lokalizacyjnej, także w postaci mapy zasadniczej, opisany jako sporządzony również w skali 1:500, wskazuje linią rozgraniczającą teren inwestycji, że droga dojazdowa jest w nim zawarta, a powyższe działki graniczą z terenem inwestycji.

Ponadto, zdaniem Sądu, w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie zostały wyjaśnione należycie wszystkie okoliczności, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, a które zawarto w treści odwołań. Nie wyjaśniono na przykład wątpliwości Odwołującego się G. N. co do zakresu kwalifikacji przedsięwzięcia, która Jego zdaniem, powinna uwzględniać moc wszystkich anten (także radiowych) na zasadzie kumulacji promieniowania.

14. Nie można również pominąć zagadnień, które w ocenie Sądu mają w sprawie charakter zasadniczy a zostały przez Organ odwoławczy całkowicie pominięte. Niewątpliwie tylko do wnioskodawcy należy uprawnienie do określenia treści wniosku. Związanie organu administracji jego treścią jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 61 K.p.a.). Okoliczność, że organ nie może władczo ingerować w parametry planowanej inwestycji wskazywane we wniosku nie jest jednak równoznaczna z brakiem obowiązku ich analizy i oceny zgodności z prawem, w związku z tym w ocenie Sądu, na organie rozpoznającym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji, ciąży obowiązek odróżnienia faktycznego zakresu zamierzenia inwestycyjnego od prawnej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego.

Wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie przewidywał budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P[...] Sp. z o.o. składającą się z wieży wolnostojącej z systemem anten, w tym anteny sektorowe (rozsiewcze) i radioliniowe (paraboliczne), urządzeń sterujących u nasady wieży z wewnętrzną linią zasilającą o całkowitej konstrukcji 53 m n.p.t. na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym S. w gminie D..

Do wniosku została dołączona dokumentacja techniczna kwalifikacji przedsięwzięcia, wykonana w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W aktach administracyjnych Organu I instancji znajduje się również opracowanie biegłego sądowego pt.: "Opinia dotycząca kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej."

Organ korzystając z ww. dokumentów prywatnych, którymi bezsprzecznie są kwalifikacja przedsięwzięcia, a także opinia, nie dokonał oceny tych dokumentów.

Zdaniem Sądu, niewystarczające było przyjęcie danych wynikających z przedłożonego przez Inwestora opracowania i wyjaśnień pełnomocnika Spółki z dnia 16 września 2019 r., zwłaszcza w sytuacji, gdy nie wiadomo jakimi autorzy opracowania i pisma dysponują uprawnieniami. Również opinia biegłego sądowego uznana przez Kolegium za pozwalającą na weryfikację, czy inwestycję można zaliczyć do jednej z kategorii inwestycji wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. bez jej oceny nie pozwalała, zdaniem Sądu, przyjąć, że dokumenty te zawierają prawidłowe zakresy pochyleń i przez to promieniowania anten sektorowych wnioskowanej stacji bazowej oraz ocenę, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

15. W ocenie Sądu uznać trzeba również za uzasadnione wątpliwości Skarżącej i Uczestnika postępowania, że w każdym z wyżej wymienionych opracowań przyjęto, stwierdzając brak miejsc dostępnych dla ludności, że wiązka promieniowania w poszczególnych sektorach, w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny będzie padała wyłącznie przy pochyleniu maksymalnym anteny 6° (tilt maksymalny), podczas gdy wstępna analiza specyfikacji technicznej (karty katalogowej) anten sektorowych (ATR4518R13), które zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia mają być zainstalowane w ramach inwestycji, zakres mechanicznego pochylenia anteny wynosi 0-16°, zaś zakres elektrycznego pochylenia anteny wynosi 0-14°. Dodać należy, że biegły sądowy kwalifikację przedsięwzięcia w swojej opinii oparł jedynie, jak sam wskazał, na teoretycznych wyliczeniach dokonanych w zakresie maksymalnego pochylenia anteny w zakresie 0-6°, czyli nie wychodząc poza ramy dokumentacji przedstawionej przez Inwestora. Powyższe ustalenie wskazuje na rozbieżności w zakresie maksymalnych możliwości pochylenia anten, które wskazano we wniosku i opinii, co może mieć istotne znaczenie w kontekście oddziaływania pola promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi.

W rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono w żaden sposób, czy i w jakim zakresie istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten ponad tilt 6° i tym samym, czy istnieje możliwość zmiany wiązki promieniowania. Nie jest przy tym wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez Inwestora, uwzględnić bowiem trzeba maksymalne możliwe pochylenie osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez Inwestora, ocena obejmować winna oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

Zaznaczenia wymaga, że przedłożone Sądowi akta administracyjne nie zawierają specyfikacji technicznej (karty katalogowej) objętego przedsięwzięciem modelu anteny, została ona dołączona przez Uczestnika postępowania w piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2021 r., a więc jej zawartość nie mogła być przedmiotem rozważań Organu odwoławczego. Powyższe uchybienie w zakresie zebrania materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) będzie wymagało więc stosownych działań Organu II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, by po dokonaniu samodzielnej oceny przez ten Organ prawidłowo wyjaśnić istotne okoliczności sprawy, związane z możliwym, a niewskazanym przez Inwestora oddziaływaniem anten, które może prowadzić do zmiany obszaru oddziaływania przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy w mniejszym lub większym zakresie ustalenia i wnioski zawarte w kwalifikacji przedsięwzięcia i opinii biegłego sądowego jedynie bezrefleksyjnie powtórzył, nie przedstawiając stanowiska własnego. A przecież organy administracyjne prowadzące postępowanie mają obowiązek oceny przedstawionych przez wnioskodawcę danych i ich zweryfikowania w świetle obowiązujących przepisów prawa, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych. W przypadku wątpliwości, bowiem inwestycje polegające na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej stanowią materię wymagającą wiedzy wysoce specjalistycznej i technicznej, organ ma możliwość np. powołania biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji.

16. Zdaniem Sądu, możliwości techniczne co do pochylenia anten, a zatem również mocy, są istotne dla rozstrzygnięcia kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia. Skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko.

Przed wydaniem decyzji Organ odwoławczy winien więc poddać wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną przez Inwestora dokumentację a także specyfikację techniczną - kartę katalogową anteny. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób bowiem rozstrzygnąć o realnym wpływie na środowisko. Obowiązkiem Organu było zweryfikowanie wniosku i decyzji Organu I instancji pod kątem parametrów anten i ich odległości od miejsc dostępnych dla ludzi.

Nadmienić należy, że składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu. Jest ona bowiem dowodem w postępowaniu administracyjnym i jak każdy inny dowód podlega, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenie organu prowadzącego to postępowanie. Tym samym złożony przez stronę dokument zawierający kwalifikację przedsięwzięcia, podlega wszechstronnej, wyczerpującej a przede wszystkim samodzielnej ocenie organu administracji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy bezsprzecznie do obowiązków organu administracji, ponieważ to on rozstrzyga sprawę a nie osoba sporządzająca taką kwalifikację. Przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej organ powinien zatem samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Taka ocena nie może ograniczać się tylko do cytowania fragmentów kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez inwestora. Bez prawidłowego ustalenia kluczowych parametrów inwestycji nie sposób bowiem rozstrzygnąć o kwalifikacji planowanej inwestycji w kontekście uznania jej za mogącą zawsze znacząco lub mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyniki analizy dokonanej w tym względzie przez Organ, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.).

Materiał dowodowy winien być zatem uzupełniony o dokumentację z podaniem norm katalogowych zastosowanych anten (maksymalna moc, maksymalny tilt dla tego typu urządzeń). Koniecznym jest także odniesienie się do kwestii oddziaływania pól elektromagnetycznych na obszary dostępne dla ludności, zgodnie z aktualnie obowiązującą definicją takich obszarów.

17. W tym miejscu, odnosząc się do zarzutu skargi, że oddziaływanie musi obejmować również potencjalnego zagospodarowania należy wyjaśnić, że w związku z nowelizacją legalnej definicji miejsc dostępnych dla ludności zawartej w art. 124 ust. 2 u.p.o.ś, która weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. (Dz.U. z 2019 poz. 1815) i dotyczy również spraw będących w toku w związku z brakiem przepisów przejściowych, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wskazana zmiana definicji miejsc dostępnych dla ludności powoduje, że przy kwalifikacji danego przedsięwzięcia pod względem oceny, czy może zawsze, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mogą być brane pod uwagę tylko już istniejące, legalnie wzniesione zabudowania.

18. Na tym etapie sprawy Sąd stwierdził, że wystarczające jest uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji. Nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu wniosku Inwestora zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu Organ odwoławczy wydał decyzję przedwcześnie, bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czego wymaga ogólna zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej są zobowiązane podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję, organy administracji są zobowiązane do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za zasadne.

19. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ administracji publicznej (w zależności od tego co Organ odwoławczy ustali i jakie w związku z tym rozstrzygnięcie podejmie, Organ ten bądź i Organ I instancji) winien uwzględnić uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności uczynić zadość wskazanemu wyżej wymogowi dwuinstancyjności postępowania, dokonać wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia, w tym wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie tych ustaleń dokonać oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

20. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.