Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 129/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r. sprawy ze skargi "S." Spółka z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady miasta W. z dnia (...) października 2006 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady miasta W. na rzecz skarżącego "S." Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2003r. Sygn. akt IV SA 5103/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia (...) października 2002r. Nr (...) . W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżoną uchwałą Rada Gminy W. odrzuciła zarzut Spółki S. Sp. z. o.o. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul.(...) z ciągiem ul. (...), dotyczącym § 18 ust. 8 pkt 4-7,10,12 i 13 tekstu planu dla terenu oznaczonego w projekcie symbolem AU/E6. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż w aktach sprawy znajdują się dwie uchwały Zarządu Gminy W. z tej samej daty. Zdaniem Sądu podjęcie przez Zarząd dwu uchwał co do zarzutu skarżącej, jednej nieuwzględniającej a drugiej uwzględniającej częściowo zarzut nasuwa wątpliwości, czy i w jakim zakresie został zarzut ten przez organ zaakceptowany i wprowadzone zostały do projektu planu zmiany, jak też czy Radzie została przedstawiona pozostała nierozpoznana pozytywnie część zarzutu. Ponadto Sąd odnosząc się do skargi podniósł, iż nie uwzględniając zarzutu skierowanego przeciwko § 18 ust. 8 pkt 4,5,7 oraz 10 projektu planu w uzasadnieniu uchwały powołano się na dążenie osiągnięcia efektu ładu przestrzennego wskazując na potrzebę utrzymania skali zabudowy zespołów urbanistycznych G. jak i na sąsiedztwo Parku D., który w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy zaliczony jest do terenów tworzących wielofunkcyjny system przyrodniczy gminy. Nie negując trafności przywołanych przez Radę Gminy przesłanek, w tym konieczności osiągnięcia ładu przestrzennego i nawiązania do historycznej zabudowy tej części dzielnicy NSA stwierdził, że uzasadnienie uchwały nie zawiera konkretnych ustaleń dotyczących istniejącej już na tym terenie zabudowy, które powodowały wprowadzenie ograniczeń wynikających z tych zapisów projektu planu. Nie zostały też przytoczone wymagania wynikające z podjętych przez Gminę uchwał jak i ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla ochrony Parku D., które uzasadniałyby nałożenie przewidzianych ograniczeń a uzasadnienie uchwały poza powołaniem się

na te akty nie przytacza argumentacji wykazującej związek przyczynowy między treścią tych aktów i wynikającymi z nich zasad ochrony terenu tego parku a wprowadzonymi uregulowaniami planu ograniczeniami.

Nie podważając też trafności stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu uchwały, że polityka przestrzenna miasta wymaga wytwarzania pierzei zabudowy ulic poprzez uzupełnianie luk w zabudowie oraz na pożądane kształtowanie ciągów historycznych, w tym ulicy (...) Sąd stwierdził, że oceniając tę część zarzutu Rada nie dokonała ustaleń co do istniejącej zabudowy, jak też nie poddała analizie wymagań planu dla terenów bezpośrednio graniczących z działką skarżącej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zapisu § 18 ust. 8 pkt 9 projektu planu wprowadzającego obowiązek używania szlachetnych materiałów z zastosowaniem kamienia niebłyszczącego. Sąd wskazał, iż redakcja tego ustalenia projektu planu nasuwa wątpliwości czy dotyczy on tylko materiałów elewacyjnych, jak przyjmuję uzasadnienie zaskarżonej uchwały, czy w ogóle materiałów, z których miałyby być wykonane obiekty, jak nakazywałoby odczytanie jego literalnego brzmienia

Odnosząc się do kwestii, iż plan przewiduje realizację na terenie działki skarżącego dwóch wbudowanych stacji transformatorowych podając w uzasadnieniu, że są one niezbędne dla realizacji "nowych kubatur", a rozwiązanie to zostało pozytywnie zaopiniowane przez S. SA, w ocenie Sądu prezentując to stanowisko Rada Gminy nie podała przyczyn wyboru miejsca dla tych urządzeń oraz nie wykazała, czy rozważała możliwości innego ich usytuowania, np. na działkach stanowiących własność gminy.

Za zasadne Sąd uznał stanowisko skargi, kwestionujące nie uwzględnienie zaskarżoną uchwałą zarzutu skierowanego do §18 ust.8 pkt 6 projektu planu, w którym przewidziano obowiązywanie graficznych uwarunkowań architektonicznych podanych w załączniku do rysunku planu. Stosownie bowiem do treści art.18 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy stanowi treść uchwały, a integralną jej częścią jest rysunek stanowiący załącznik do uchwały. Uregulowanie to nie przewiduje innych załączników. Za uzasadniony Sąd uznał także zarzut skargi dotyczący wadliwego stanowiska Rady Gminy aprobującego treść § 18 ust. 8 pkt 7 projektu planu, w którym zostały zawarte zasady obsługi komunikacyjnej działki skarżącego, co nie jest rolą planu, określoną w art. 4 ust. 1 i 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Również poza uprawnienia wynikające z

wymienionych przepisów wykracza treść §18 ust.8 pkt 12 projektu planu przewidująca obowiązek wprowadzenia zabezpieczeń akustycznych, bliżej zresztą nieokreślonych.

Zaskarżoną uchwałą z dnia (...) października 2006r. Nr (...) Rada W. w rezultacie ponownego rozpoznania zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic (...), w § 1 uchwały postanowiła nie uwzględnić zarzutu dotyczącego:

1) ustalenia zasady ciągłości pierzei ul. (...) od ul. (...) do ul.

(...) (§18 ust. 8 pkt.4 projektu miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic (...)).

2) obowiązywania graficznych uwarunkowań architektonicznych podanych w

załączniku nr 1 b do rysunku planu ( §18 ust. 8 pkt 6 projektu miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic

(...)).

3) konieczności użycia trwałych, szlachetnych materiałów z zastosowaniem kamienia

niebłyszczącego oraz stosowania materiałów świecących i odblaskowych ( §18 ust. 8

pkt9 projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu

skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic (...)).

W §2 uchwały orzeczono zaś, iż uwzględnia się częściowo zarzut dotyczący:

1) maksymalnej wysokości zabudowy ustalonej dla kwartału AU/E6 poprzez

wprowadzenie do tekstu planu w § 18 ust. 8 pkt 5 projektu miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic

(...) zapisu ustalającego wysokość zabudowy do 31 m.

2) maksymalnej intensywności zabudowy ustalonej dla kwartału AU/E6 poprzez

wprowadzenie do tekstu planu w § 18 ust. 8 pkt 10 projektu miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic

(...) zapisów ustalających dla tego kwartału intensywność zabudowy

na poziomie 1=5,0.

3. realizacji dwóch wbudowanych stacji transformatorowych 15/0.4 k V poprzez wprowadzenie do tekstu planu w § 18 ust. 8 pkt 13 projektu planu zapisu ustalającego budowę co najmniej jednej stacji transformatorowej 15/0.4 kV.

W § 3 uchwały wskazano, iż uwzględnia się w całości zarzut dotyczący: 1) wprowadzenia zabezpieczeń akustycznych od ul. (...) poprzez wykreślenie

z tekstu projektu planu zapisu w § 18 ust. 8 pkt 12 projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ulic (...),

2) obsługi komunikacyjnej od ul. (...) i ul. (...), poprzez wprowadzenie do tekstu planu § 18 ust. 8 pkt 7 zapisu: "wjazdy i wyjazdy z nieruchomości zarówno od ul. (...) jak i ul. (...), obsługę komunikacyjną nieruchomości należy uzgodnić z zarządcą dróg stanowiących ul. (...) i ul. (...)".

W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy W. wskazała, iż w rezultacie ponownego rozpatrzenia złożonego zarzutu w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniła w całości zarzut dotyczący zapisów § 18 ust. 8pkt 12 do projektu planu Zarzut dotyczący zapisów §18 ust. 8 pkt 5 i 10 uwzględnia się w części, zaś zarzutu dotyczący zapisów §18 ust. 8 pkt 4,6,7,9 i 13 nie uwzględniła.

Odnosząc się do zarzutów uwzględnionych w części t.j, dotyczących § 18 ust. 8 , iż pkt 5 i 10 organ wskazał, iż w Spółka S. wnosiła o zapisy ustalające dopuszczalną wysokość zabudowy na 35 m., podczas gdy zapisy projektu planu ustalały ją na 25m. Ponieważ w dniu 12 stycznia 2004 r. Spółka S. otrzymała prawomocne pozwolenie na budowę, proponuje się wprowadzić do projektu planu ( § 18 ust. 8 pkt 5) zapisy dotyczące wysokości, zgodne z wydanym pozwoleniem na budowę, czyli 31 m. W związku z tym żądanie zawarte w treści zarzutu o ustalenie wysokości 35 m stało się de facto bezprzedmiotowe. W zarzucie dotyczącym maksymalnej intensywności zabudowy ustalonej dla kwartału AU/E6, Spółka S. wnosiła o zapisy ustalające maksymalną intensywność zabudowy 1=10, podczas gdy zapisy projektu planu ustalały ją na 1=3,6. Biorąc pod uwagę stan istniejący oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, proponuje się wprowadzić do projektu planu ( § 18 ust. 8 pkt 10) zapisy ustalające dla tego kwartału maksymalną intensywność zabudowy 1=5.

Odnosząc się do zapisu § 18 ust. 8 pkt 4 projektu planu dotyczącego konieczności ustalenia zasady ciągłości pierzei ul. (...) ( od ul. (...) do ul. (...)) Rada uznała, iż jest on zasadny, gdyż rolą planu miejscowego jest ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Zabudowa wzdłuż ulicy (...) posiada charakter pierzejowy i taki charakter

zabudowy ustalony przez plan jest kontynuacją i poszanowaniem przedwojennego charakteru jednej z głównych ulic W..

Uzasadniając fakt nie uwzględnień a zarzutu dotyczącego § 18 ust. 8 pkt 6 projektu planu, Rada wskazała, iż wszelkie wyłożone do publicznego wglądu wraz z projektem planu miejscowego załączniki są później częścią uchwalanego przez radę gminy dokumentu. Graficzna ilustracja uwarunkowań architektonicznych jest więc załącznikiem stanowiącym integralną część planu. Dla łatwiejszego korzystania z planu za możliwe uznaje się jedynie skorygowanie redakcji załączników, bez zmiany ich merytorycznej zawartości. Ustalenia zawarte w tych załącznikach dotyczą głównie uwarunkowań dotyczących ulicy (...), która jako ulica główna, będąca częścią przedwojennej W. winna być potraktowana ze szczególną starannością projektową, co umożliwią w przyszłości wspomniane załączniki.

Zapis projektu planu nakładający obowiązek użycia określonych rodzajów materiałów elewacyjnych budynku ( § 18 ust. 8 pkt 9) uznaje się za zasadny. Ustalenia projektu planu w tym zakresie precyzują zasady i standardy kształtowania zabudowy zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Ulica (...) jako ulica główna powinna spełniać wysokie standardy estetyki przestrzennej a elewacje budynków przylegających do niej bezpośrednio winny nawiązywać do jej przedwojennego charakteru. Elewacje pokryte materiałami błyszczącymi odbiegałyby w rażący sposób od zabudowy istniejącej i wprowadzałyby dysharmonię. Ulica (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...) stanowi aktualnie nieuporządkowany fragment miasta z istniejącą substandardową parterową zabudową.

Zapisy planu dotyczące zachowania pierzei, zastosowania odpowiednich materiałów elewacyjnych, załączników graficznych, które w szczegółowy sposób określają rodzaj zabudowy, która wypełniłaby w przyszłości w/w fragment ulicy są niezbędne do utrzymania w miejscu porządku przestrzennego i harmonii. Umożliwią stworzenie architektury nawiązującej do przedwojennej W.. Ulica (...) jest w skali miasta miejscem znaczącym i szczególnym. Zachowały się przy niej fragmenty przedwojennej wielkomiejskiej zabudowy, które należy pielęgnować.

Zapis projektu planu dotyczący zasad obsługi komunikacyjnej terenu AU/E 6 ( §18 ust. 8 pkt 7) nie jest sprzeczny z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającymi warunki zabudowy dla działki położonej przy

ul. (...). Ponadto proponuje się rezygnację z zapisów ograniczających wjazdy i wyjazdy na ulicę (...).

Zapis projektu planu dotyczący realizacji dwóch wbudowanych stacji transformatorowych ( §18 ust. 8 pkt 13) jest wprawdzie uzasadniony, gdyż stacje trafo są niezbędne przy realizacji nowych kubatur projektowanych w obszarze objętym sporządzanym planem. Projekt planu zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym został zaopiniowany pozytywnie przez S. S.A. Jednak proponuje się korektę ustaleń planu wprowadzającą zapis o konieczności budowy co najmniej jednej stacji transformatorowej 15/0.4 kV.

Skargę na powyższą uchwałę wniosła Spółka S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , zarzucając jej naruszenie art. 4, art. 18 pkt 8 oraz art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez nie rozpoznanie wszystkich zgłoszonych zarzutów oraz wydanie uchwały bez wymaganego prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak również nieuzasadnione przedkładanie interesu społecznego nad interesem jednostki i jednocześnie naruszenie w ten sposób konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady równości wobec państwa. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady W. z dnia (...) października 2006r. w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów wniesionych przez stronę skarżącą do projektu planu w tym, do zarzutu dotyczącego § 18 ust. 8 pkt 2, pkt 3 i pkt 8. W uchwale Zarządu Gminy W. Nr (...) z dnia (...).10 2001r. nie uwzględniono tych zarzutów i nie zgodzono się na proponowane przez spółkę zapisy. Wprawdzie Zarząd Gminy napisał, iż uwzględnia niektóre zarzuty do Uchwały , ale Rada Gminy miała obowiązek je zweryfikować, czego nie uczyniła, co stanowi naruszenie art. 18 § 2 pkt 8 oraz art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2003r.

Ponadto skarżący wskazał, iż zaskarżona uchwała została w jego ocenie wydana bez wymaganego prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zarzucił również organowi przedkładanie interesu społecznego nad interesem jednostki i jednocześnie naruszenie w ten sposób konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady równości wobec prawa. Strona skarżąca wskazała,

iż w uchwale odnosząc się do § 18 ust. 8 pkt 5 projektu planu, podniesiono maksymalną wysokość zabudowy jednak pozostawiono i w ogóle nie odniesiono się do kwestii zapisu, " iż ustala się cofnięcie linii zabudowy ul. (...) w zachodniej części działki i obniżenie zabudowy w tym rejonie do maksimum 11 m-wg rysunku planu". Pozostawienie tego zapisu powoduje, że część działki skarżącego jest wyłączona z zabudowy, wobec cofnięcia linii zabudowy. Ten sam zarzut można odnieść do kwestii wysokości -11 m. Jednocześnie skarżący podniósł, iż w kwestii dopuszczalnych załączników do planu (§18 ust. 8 pkt 6 projektu planu) Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się jednoznacznie w wyroku z 13 czerwca 2003r. czego nie uwzględnia zaskarżona uchwała. Stanowisko Sądu zostało także zlekceważone w kwestii zarzutu do § 18 ust. 8 pkt 13 planu. Sąd zobowiązał bowiem Radę do podania przyczyn wyboru miejsca dla urządzeń energetycznych właśnie na działce skarżącego, czego nie uczyniono.

Ponadto skarżący wskazał, iż zaskarżona uchwała w sposób arbitralny i jednostronny przedkłada interes ogólny nad interesem jednostki , przez co narusza art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy przede wszystkim wskazać, iż w przedmiotowej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 czerwca 2003r. Sygn. akt IV SA 5103/02 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia (...) października 2002r. Nr (...) odrzucającej zarzut Spółki S. Sp. z o.o. do projektu miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. (...) z ciągiem ul. (...), dotyczącym § 18 ust. 8 pkt 4-7,10,12 i 13 tekstu planu dla terenu oznaczonego w projekcie symbolem AU/E6.

Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą.

Związanie samego sądu oznacza to, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu, jak słusznie podniosła strona skarżąca, orzekający w niniejszej sprawie organ -Rada Gminy, nie uwzględniła wszystkich kwestii wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2003r.

W wyroku tym NSA w sposób szczegółowy odniósł się do wszystkich zarzutów wniesionych przez stronę skarżącą do projektu planu, wskazując, które z nich w ocenie Sądu zasługując na uwzględnienie, a które winne być ponownie przez Radę przeanalizowane pod kątem ich zasadności.

Dokonując kontroli zgodności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa, jak również mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2003r. należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła zarzut , którym zakwestionowała uregulowania projektu planu w zakresie § 18 ust. 8 pkt 2-13 tekstu. Jak wynika z rysunku planu oznaczonego symbolem AU/E6, zapisy te obejmują wyłącznie nieruchomość należącą do strony skarżącej. Wnosząc zarzut skarżący podał propozycje rozwiązań planistycznych dla tego terenu. W wyroku z dnia 13 czerwca 2003r. NSA podniósł, iż rozpoznając zarzut, Zarząd Gminy, który zgodnie z art. 18

ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzyga w pierwszej fazie

0 jego uwzględnieniu wydał dwie uchwały z tej samej daty tj. (...) października 2001 r. jedną uwzględniającą zarzut dotyczący w części dotyczącej § 18 ust. 8 pkt 2,3,8 i 11 oraz drugą przekazującą nieuwzględnione zarzuty Radzie. Analizując powyższe uchwały NSA stwierdził, iż podjęcie powyższych uchwał nasuwa wątpliwości czy i w jakim zakresie został zarzut zaakceptowany i wprowadzone zostały do projektu planu zmiany, jak też czy Radzie została przedstawiona pozostała nierozpoznana pozytywnie część zarzutu, a co za tym idzie nie można przesądzić, czy Zarząd pozytywnie rozstrzygnął o tej części zarzutów skarżącego, której nie przedstawił Radzie. Powyższy zarzut pozostaje aktualny również na etapie niniejszego postępowania. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy nie można wywnioskować, czy

i w jakim zakresie Zarząd uwzględnił zarzuty strony skarżącej dotyczącej § 18 ust. 8

pkt 2,3,8i 11 projektu planu, co wskazuje na naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o

zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność ta nie została również wyjaśniona

przez Radę, która rozpoznając ponownie sprawę ograniczyła się jedynie do kwestii

rozpoznania ponownie zarzutów przedstawionych jej przez Zarząd tj. dotyczących §

18 ust. 8 pkt 4-7,9,10,12,13.

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały należy wskazać, iż w ocenie Sądu nie wszystkie rozstrzygnięcia organu są trafne i zasługują na uwzględnienie.

W §1 zaskarżonej uchwały Rada Gminy orzekła o nie uwzględnieniu zarzutu w części dotyczącej § 18 ust. 8 pkt 4,6 i 9 uchwały.

Podnieść należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. wyrok SN z dnia 23 stycznia 2003r sygn akt III RN 26/02, wyroki NSA z dnia 14 grudnia 1998r, Sygn akt IV SA 1046/98, z dnia 18 lutego 2002r sygn akt II SA/Kr3050/01) uchwała odrzucająca zarzut powinna być szczegółowo uzasadniona, z powołaniem się zarówno na przepisy prawa, jak i wyniki badań stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionym zarzutem do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie czyni zadość tym wymaganiom, co uzasadnia zarzut skargi naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym .

Odrzucając zarzut strony skarżącej dotyczący § 18 ust. 8 pkt 4 projektu planu Rada wskazała, iż zapis dotyczący konieczności ustalenia zasady ciągłości pierzei ul. (...) od ul. (...) do ul. (...) jest zasadny, gdyż rolą planu jest ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Zabudowa wzdłuż

ulicy (...) posiada charakter pierzejowy i taki charakter zabudowy ustalony przez plan jest kontynuacją i poszanowaniem przedwojennego charakteru tej ulicy. Nie podważając trafności powyższego stanowiska należy wskazać, iż oceniając tę część zarzutu Rada w sposób bardzo lakoniczny przyjęła, iż taki charakter zabudowy wynika z istniejącej zabudowy wzdłuż ul. (...). Z powyższego sformułowania nie da się jednak w sposób jednoznaczny wywieść, iż jest do również ustalenie dokonane dla zabudowy istniejącej na terenach bezpośrednio sąsiadujących, graniczących z działką strony skarżącej.

Za zasadny wbrew stanowisku organu należy również uznać zarzut skarżącego dotyczący § 18 ust. 8 pkt 6 projektu planu kwestionujący fakt możliwości prawnej obowiązywania załącznika do planu w postaci graficznych uwarunkowań architektonicznych. Kwestia ta została jednoznacznie rozstrzygnięta przez NSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2003r. , w którym powyższy Sąd uznał, iż integralną częścią planu jest rysunek stanowiący załącznik do uchwały. Uregulowanie zawarte w art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje zaś innych załączników. Orzekający w sprawie organ będąc związany powyższą wykładnią winien był zatem uwzględnić zarzut strony skarżącej w tym zakresie, czego nie uczynił.

Rada nie wykonała także wytycznych Sądu w zakresie zarzutu dotyczącego § 18 ust. 8 pkt 9 , w kwestii redakcji przepisu wprowadzającego obowiązek " użycia trwałych szlachetnych materiałów z zastosowaniem kamienia niebłyszczącego" Nadal redakcja tego ustalenia nasuwa wątpliwości czy dotyczy on tylko materiałów elewacyjnych co wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały czy w ogóle materiałów , z których miałyby być wykonane obiekty budowlane, jak nakazywałoby odczytanie literalnego brzmienia tego przepisu.

Analizując zarzut dotyczący § 18 ust. 8 pkt 13 rozstrzygający o budowie terenie działki należącej do skarżącego dwóch stacji transformatorowych 15/0.4 kv, należy wskazać, iż w prawdzie w zaskarżonej uchwale Rada uznała za zasadne przeredagowanie powyższego zapisu wprowadzając zapis mówiący o budowie co najmniej jednej stacji transformatorowej , niemniej jednak w uzasadnieniu podała, że powyższe moce są niezbędne dla realizacji nowych kubatur. Wbrew wytycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego w ogóle nie wskazano zaś na przyczyny zlokalizowania tego urządzenia na działce należącej do skarżącego, oraz nie

wykazano czy były brane pod uwagę inne alternatywne rozwiązania, poprzez możliwość jego usytuowania na działce należącej do Gminy.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony skarżącej podniesionego w skardze, dotyczącego nie odniesienia się przez organ do kwestii zapisu zawartego w § 18 ust. 8 pkt 5 projektu planu, mówiącego o tym, ".......iż ustala się cofnięcie linii zabudowy ul. (...) w zachodniej części działki i obniżenie zabudowy w tym rejonie do maksimum 11 m-wg rysunku planu", w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Wskazać należy, iż organ rozpoznający zarzut jest związany jego granicami, co oznacza, iż nie może wykraczać poza jego przedmiot. Zdaniem zaś Sądu powyższa okoliczność nie była przez stronę skarżącą kwestionowana na etapie wnoszenia zarzutu do projektu planu. Z treści zarzutu wynika, bowiem iż skarżący podważał jedynie fakt określonej w tym przepisie wysokości zabudowy. Wobec powyższego na etapie skargi nieuzasadnionym jest czynienie organowi zarzutu nieustosunkowania się do kwestii, która nie była kwestionowana w trakcie wnoszenia zarzutu do planu

Reasumując należy wskazać, iż w ocenie Sądu przedstawione powyżej naruszenia prawa, stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały zapadło w oparciu o art. 152 powyższej uchwały. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.