Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 523/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2017 poz 1778
law: Ustawa  z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 18 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 roku sprawy ze skargi Wielobranżowej Spółdzielni A z siedzibą w N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 523/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 , art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1778) – dalej: u.s.u.s., Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia A z siedzibą w N. zaległości z tytułu :

1. składek osoby ubezpieczonej w części finansowanej przez płatnika w łącznej kwocie 5.276,30 zł w tym:

- ubezpieczenia społeczne za okres 10.2012 - 01.2013, 02.2013 - 03.2013, 05.2013 -06.2013, 10.2013 - 09.2014, 01.2015 – 07.2015, 08.2015-09.2015, 12.2015, 12.2016 w łącznej kwocie 4.596,04 zł obejmującej należność główną, odsetki liczone na dzień 1 lutego 2018 r. oraz koszty upomnienia;

- Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 09.2012, 10.2012-03.2013,05.2013-06.2013,10.2013-9.2014, 01.2015-02.2015, 08.2015-09.2015, 12. 2015, 12.2016 w łącznej kwocie 680,26 zł obejmującej należność główną, odsetki liczone na dzień 1 lutego 2018 r. oraz koszty upomnienia;

- ubezpieczenie zdrowotne za okres 12.2012, 01.2013-03.2013,05.2013-06.2013,10.2013-09.,2014,01.2015-03.2015, 05.2015-07.2015, 08.2015-09.2015,12.2015,12.2016 w kwocie 70 zł stanowiącą kwotę kosztów upomnienia;

2. należności z tytułu odsetek za zwłokę od składek osoby ubezpieczonej w części finansowanej przez ubezpieczonego w łącznej kwocie 1.498 zł w tym:

- odsetek od składek na ubezpieczenie społeczne za okres 10.2012 - 01.2013, 02.2013 - 03.2013, 05.2013 -06.2013, 10.2013 - 09.2014, 01.2015 – 07.2015, 08-2015-09.2015, 12.2016 w łącznej kwocie 817 zł;

- odsetek od składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 12. 2012, 01.2013-03.2013, 05.2013 – 06.2013, 10.2013- 09. 2014, 01.2015- 03.2015, 05.2015-07.2015, 08.2015-09.2015, 12.2015, 12. 2016 w łącznej kwocie 681 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 1 lutego 2018 r. strona skarżąca – A z siedzibą w N., powołując art. 28 ust. 1-3, 3a i 3b u.s.u.s. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie powstałych po jej stronie zaległości z tytułu składek oraz o rozłożenie spłaty zaległości z tytułu składek nie podlegających umorzeniu na 36 rat. Uzasadniając skarżąca wyjaśniła, że rozpoczynając działalność spółdzielnia nie otrzymała żadnej pomocy publicznej, a nadto została wprowadzona w błąd przez Powiatowy Urząd Pracy. Aktualna sytuacja finansowa Spółdzielni jest w krytycznym stanie, co obrazuje załączony do wniosku protokół o stanie majątkowym zobowiązanego.

Odmawiając umorzenia zaległych składek Zakład Ubezpieczeń Społecznych, odwołał się do regulacji art. 28 u.s.u.s., który w ust. 3 pkt 1 – 6, wymienia w sposób enumeratywny, przesłanki pozwalające na uznanie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, co uzasadnia ich umorzenie oraz do art. 28 ust. 3a u.s.u.s., który przewiduje możliwość umorzenia należności składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na to ubezpieczenie, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Ponadto organ odwołał się do art. 32 u.s.u..s., który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów regulujących kwestie umarzania zaległości z tytułu ubezpieczeń społecznych, do należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W ocenie organu, analiza złożonych przez skarżącą dokumentów oraz ustalenia poczynione przez Zakład pozwalają na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności, o których mowa w powołanym art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Za zasadnością powyższego przemawia w szczególności fakt prowadzenia w stosunku do strony skarżącej postępowania egzekucyjnego, które nie zostało zakończone i pozostaje w toku. Ponadto, co istotne Spółdzielnia nadal prowadzi działalność gospodarczą, co nie wyklucza, że strona będzie w przyszłości zdolna do uregulowania przedmiotowych należności, jeżeli nie jednorazowo, to w postaci dobrowolnych wpłat, w wysokości, na które pozwoli jej sytuacja majątkowa. Zakład wskazał nadto, iż z uwagi na fakt, że skarżąca nie posiada zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia za ubezpieczonego będącego równocześnie płatnikiem składek, w sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s.

Ponadto decyzją z dnia [...], nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne 10.2012 - 01.2013, 02.2013 - 03.2013, 05.2013 -06.2013, 10.2013 - 09.2014, 01.2015 – 07.2015, 08.2015-09.2015, 12.2015, 12.2016 w łącznej kwocie 2.547,72 zł oraz na ubezpieczenia zdrowotne 12.2012, 01.2013-03.2013,05.2013-06.2013,10.2013-09.,2014,01.2015-03.2015, 05.2015-07.2015, 08.2015-09.2015,12.2015,12.2016 w łącznej kwocie 2.046, 04 zł za osoby zgłoszone do ubezpieczeń w części finansowanej przez ubezpieczonych.

Kwestionując zasadność decyzji z dnia [...], nr [...] A z siedzibą w N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga została wniesiona w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając skargę Spółdzielnia wskazała, iż wbrew stanowisku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie występują przesłanki całkowitej nieściągalności, to jest stwierdzenie braku majątku zobowiązanej, z którego można prowadzić egzekucję, a co za tym idzie jest oczywistym, że w postępowaniu nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Skarżąca wyjaśniła, że członkowie Spółdzielni to osoby niepełnosprawne i zagrożone wykluczeniem społecznym, a sytuacja finansowa Spółdzielni jest w krytycznym stanie. Powyższe w ocenie skarżącej czyni wniosek zasadnym.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), - dalej:p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., A z siedzibą w N. uczyniła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] orzekającą o odmowie umorzenia zaległości z tytułu składek osoby ubezpieczonej w części finansowanej przez płatnika w tym składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za wskazane okresy oraz zaległości z tytułu odsetek za zwłokę od nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne osoby ubezpieczonej w części finansowanej przez ubezpieczonego, za wskazane w decyzji okresy.

Natomiast podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm.)- dalej: u.s.u.s.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a.

Stosownie zaś do art. 28 ust. 3 u.s.u.s., całkowita nieściągalność tych składek zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze,

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej,

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a u.s.u.s.).

Cytowany powyżej art. 28 ust. 1 u.s.u.s., dopuszcza zatem możliwość umorzenia w całości lub w części przez ZUS należności z tytułu składek, z uwzględnieniem ust. 2-4, gdzie wyodrębniono dwie podstawy i odpowiadające im przesłanki umorzenia. Do pierwszej zaliczono sytuacje, w których występuje całkowita nieściągalność należności (ust. 2 i ust. 3), jeżeli w wyniku egzekucji nie uzyska się efektywnych kwot, zmniejszających zobowiązanie dłużnika.

W art. 28 ust. 3a u.s.u.s. odmiennie unormowano natomiast podstawę i przesłanki umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Należności z tytułu składek od takich osób mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. W art. 28 ust. 3b u.s.u.s. zawierającym upoważnienie do wydania przez właściwego ministra rozporządzenia do określenia szczegółowych zasad umarzania takich należności z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, sformułowano zalecenie w postaci brania pod uwagę ważnego interesu osoby zobowiązanej do opłacania należności z tytułu składek oraz stanu finansów ubezpieczeń społecznych.

W przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, iż skarżąca Spółdzielnia nie posiada zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia za ubezpieczonego będącego równocześnie płatnikiem składek, w sprawie nie znajdują zastosowania powołane wyżej przepisy art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz wydanego na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003 r. Nr 141 poz. 1365). Powyższa okoliczność jest pomiędzy stronami przedmiotowego postępowania bezsporna.

Dalej należy wskazać, że rozstrzygnięcia organów administracji wydawane w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza użyty w powołanym wyżej art. 28 u.s.u.s. zwrot "należności z tytułu składek mogą być w umarzane w całości lub w części". Powyższe oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, przy czym wybór ten może być swobodny, ale nie dowolny (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2007 r., II GSK 141/07, wyrok WSA w Łodzi z 3 listopada 2009 r., I SA/Łd 584/09; www.cbois.nsa gov.pl). Podkreślić przy tym również należy, że proces podejmowania decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, w tym także ubezpieczenie zdrowotne, ma charakter dwuetapowy. Najpierw organ, ustalając istotne okoliczności faktyczne sprawy związane przede wszystkim z sytuacją majątkową, osobistą i rodzinną wnioskodawcy ocenia, czy okoliczności te odpowiadają choćby jednej z przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. lub art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia. Stwierdzenie, że okoliczności ustalone w sprawie nie odpowiadają żadnej z przesłanek umorzenia zaległości wyklucza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia dla ubezpieczonego. Z kolei drugi etap ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ stwierdzi, że przesłanki te przemawiają za umorzeniem ww. należności. Jednak, nawet pozytywna ocena występowania tych przesłanek, nie obliguje organu do skorzystania z instytucji umorzenia należności z tytułu tych składek. Odmawiając w takiej sytuacji z umorzenia zaległości organ działa w zakresie przyznanego mu uznania administracyjnego.

Istotnym dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie zaległych składek jest także ma wnikliwe wyjaśnienie sytuacji majątkowej, jak i rodzinnej ( w zależności od podmiotu wnioskującego) strony wnoszącej o przyznanie jej ulgi. Przy czym przyjmuje się, że to strona żądająca umorzenia zaległości, w treści wniesionego wniosku oraz w toku postępowania, powinna wskazać takie konkretne okoliczności, które będą przemawiały za zastosowaniem wobec niej instytucji umorzenia. Zakład Ubezpieczeń Społecznych toku postępowania, powinien natomiast wnikliwie ustalić istnienie (lub brak) takich okoliczności, podejmując w tym zakresie, o ile jest to możliwe, także działania z urzędu, niezależnie od informacji uzyskanych od wnioskodawcy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i zasadą zupełności postępowania dowodowego, o której stanowi art. 77 § 1 k.p.a. Oczywistym jest jednak fakt, że w toku takiego postępowania to głównie na stronie spoczywa ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek do umorzenia, gdyż to wnioskodawca, a nie organ, ma pełną wiedzę o swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej, osobistej i o zaistniałych przeszkodach w spłacie zadłużenia. Natomiast ocena zebranego materiału dowodowego należy do organu prowadzącego postępowanie. Stosownie bowiem do treści art. 80 k.p.a., organ swobodnie ocenia dowody, ważne jest jednak, żeby stan faktyczny został oceniony na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Swoboda w ocenie dowodów nie oznacza dowolności. Przeprowadzony przez organ sposób rozumowania związany z ustalaniem stanu faktycznego sprawy na podstawie różnych, czasem sprzecznych ze sobą, zebranych w sprawie dowodów, przedstawiony w uzasadnieniu decyzji, powinien być jasny, zrozumiały i oparty o zasady logiki.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organ orzekający w niniejszej sprawie przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, dokonując wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przedłożonego przez Spółdzielnię. Na tej podstawie wnikliwie i rzetelnie dokonał analizy sytuacji materialnej strony wnioskującej, czym wypełnił obowiązki wynikające z art. 7 k.p.a. polegające na podejmowaniu z urzędu lub na wniosek strony wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz z art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje organowi administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Przed wydaniem decyzji zapewnił skarżącej, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego materiału dowodowego sprawy.

Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym osoby prawnej, aktualnym na dzień złożenia wniosku o umorzenie zaległych składek oraz dodatkowych informacji przedłożonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego wynika, że Spółdzielnia prowadzi swoją działalność w wynajętym pomieszczeniu, z tytułu czego uiszcza miesięczny czynsz w kwocie 300 zł. Ponadto strona nie posiada jakiegokolwiek majątku ruchomego, nieruchomości, czy też innych praw majątkowych, z których mogłaby pokryć powstałe zabezpieczenie. Według oświadczenia Prezesa Zarządu Spółdzielni strona nie generuje dochodu, przynosi straty, a z powodu niskich obrotów nie składa sprawozdań finansowych. Spółdzielnia nie korzystała także z jakiejkolwiek pomocy publicznej. Z załączonej do akt administracyjnych sprawy druków podatkowych CIT – 8 za lata 2015-2017 wynika, że Spółdzielnia w roku podatkowym 2015 wygenerowała dochód w kwocie 151, 86 zł, natomiast w latach następnych koszty uzyskania dochodu przewyższały wysokość osiągniętego dochodu. Pomimo powyższego strona nadal prowadzi działalność, a co więcej, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, planuje rozszerzenie prowadzonej działalności o świadczenie handlu i usług. Wskazać również należy, iż przedmiotowe zaległości skarżącej są egzekwowane w ramach prowadzonego wobec Spółdzielni postępowania egzekucyjnego, które na dzień złożenia wniosku nie zostało zakończone.

W ocenie Sądu, odnosząc powyższe okoliczności do treści art. 28 ust. 3 u.s.u.s. należało uznać, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sposób uprawniony przyjął, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w pkt 1-6 powołanego przepisu przesłanek całkowitej nieściągalności należności, w szczególności powoływane przez Spółdzielnie przesłanka stwierdzenia braku majątku, z którego można by prowadzić egzekucję (pkt 5) oraz określona w pkt 6 przesłanka oczywistego nie uzyskania w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Jak już bowiem wcześniej wskazano prowadzone w stosunku do Spółdzielni postępowanie egzekucyjne obejmujące swoim zakresem przedmiotowe należności z tytułu składek nadal jest w toku i na dzień złożenia wniosku nie zostało zakończone. Ponadto skarżąca, pomimo trudnej sytuacji, nadal prowadzi działalność, a co więcej planuje rozszerzenie prowadzonej działalności o handel i świadczenie usług, w czym jak sama wskazuje upatruje sposobu na wyjście z kryzysu finansowego. Powyższe w ocenie Sądu pozwala na przyjęcie, iż możliwym jest, że w przyszłości Spółdzielnia będzie miała środki na pokrycie przedmiotowych zaległości, które mogą być regulowane w formie ratalnej, na warunkach ustalonych z wierzycielem tych należności. Ponadto strona skarżąca dopuszcza takie rozwiązanie, co wynika ze złożonego przez nią wniosku z dnia 1 lutego 2018 r. Natomiast uwzględnienie żądania skarżącej stanowiłoby de facto bezpowrotną rezygnację z należnych Zakładowi składek.

Mając to wszystko na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Wskazać należy, że zasady ogólne k.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. Przypomnienia bowiem wymaga, że to na wnioskodawcy, który domaga się umorzenia zaległych składek, ciąży obowiązek przedstawienia wszelkich okoliczności uzasadniających wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z jego żądaniem. ZUS rozpatrując wniosek o umorzenie zaległych należności nie jest bowiem zobowiązany do wyręczania strony i poszukiwania z urzędu dowodów wskazujących na zasadność jej twierdzeń. Rozpatrując przedmiotowy wniosek organ w sposób prawidłowy ocenił kwestię wystąpienia przesłanek przemawiających za umorzeniem należności skarżącej. Podkreślenia nadto wymaga, że wniosek o umorzenie należności składkowych może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie organu rentowego. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów strona może kolejny raz wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie należności i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ z uwzględnieniem nowych okoliczności.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

a.l.