Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 540/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, po rozpatrzeniu wniosku Skarbu Państwa – Ministerstwa Obrony Narodowej – Zakładu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego z siedzibą w W., decyzją z dnia 15 maja 2006 r. Nr [...] działając na podstawie art. 104 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /tekst jednolity: Dz, U Nr 261 z 2004 r., póz. 2603 z późn. zm/. 1/ ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki [...] i [...], k.m. [...] obręb G., stanowiącej własność J. M. przez zezwolenie Ministerstwu Obrony Narodowej – Zakładowi Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego na założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość rurociągu paliwowego oraz innych podziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tego rurociągu. Decyzja zawiera również dodatkowe warunki udzielonego zezwolenia polegające na tym, że w ramach zezwolenia Ministerstwo Obrony Narodowej- Zakład Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego uprawniony jest wyłącznie do zrealizowania przedmiotowej inwestycji, na terenie części w/w działek, w granicach określonych decyzją Wojewody o ustaleniu inwestycji celu publicznego z dnia 15 września 2005r /pkt 2 decyzji/, zezwolenie jest ważne na okres obowiązywania powyższej decyzji Wojewody / pkt 3 decyzji/ oraz niezwłocznie po przeprowadzeniu urządzeń infrastruktury technicznej Ministerstwo obowiązane jest przywrócić przedmiotową nieruchomość do stanu poprzedniego, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty odszkodowania. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, ze w dniu 14.10. 2005r. do Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej wpłynął wniosek Ministerstwa Obrony Narodowej- Zakładu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego o ograniczenie w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. sposobu korzystania z nieruchomości położonej w G.i , przy ul. [...], , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], k.m[...]. obręb G., stanowiącej własność J. M., przez udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez teren nieruchomości rurociągu paliwowego oraz innych podziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tego rurociągu. Wskazano, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości, przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłana płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustęp 3 w/w artykułu wskazuje, że udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Decyzją Nr [...] z dnia 15.09,2005 r. Wojewoda ustalił warunki realizacji wyżej powołanej inwestycji, wraz ze wskazaniem lokalizacji na nieruchomości stanowiącej własność J. M., jednocześnie nadając powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nadto, jak wskazał organ I instancji, wnioskodawca zgodnie z wymogami przepisu art. 124 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przeprowadził rokowania z właścicielem w/w działek, które jednak nie doprowadziły do uzyskania zgody w zakresie udostępnienia nieruchomości na cele planowanej inwestycji. J. M. odmówił wyrażenia zgody na założenie i przeprowadzenie na jego nieruchomości instalacji na warunkach zaproponowanych przez inwestora, określonych w zaproponowanej umowie cywilnoprawnej, uprawniającej Inwestora do realizacji inwestycji na nieruchomości właściciela za stosownym odszkodowaniem. Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej w dniu 15.11.2005 r. wszczął postępowanie w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako część działek nr [...] i [...], km. [...] przez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez teren w/w nieruchomości rurociągu paliwowego oraz innych podziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tego rurociągu. W toku prowadzonego postępowania J. M. przedłożył szereg dokumentów związanych z planami zagospodarowania przedmiotowych działek, a dotyczących uzyskanych przez niego warunków zabudowy, czy projektu technicznego podłączenia do miejskiej sieci kanalizy. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej Prezydent wydał powołaną ww. decyzję o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, dodatkowo wskazując, że przedłożone przez właściciela decyzję dotyczące warunków zabudowy nieruchomości, jak i projekt podłączenia do miejskiej sieci nie mają żadnego merytorycznego związku z prowadzonym postępowaniem, albowiem nie dotyczą terenu, na którym ma być realizowana inwestycja objęta decyzją. Nadto na rozprawie administracyjnej inwestor podtrzymał w całości swój wniosek, natomiast J. M. nie wyraził zgody na czasowe zajęcie w/wym. działek. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że decyzji Wojewody z dnia 15 września 2005r. został nadany w trybie art. 108 kpa rygor natychmiastowej wykonalności, a więc pomimo wniesienia odwołania , może ona stanowić podstawę do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniósł J. M. zarzucając decyzji niezgodność z przepisami prawa.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący zarzucił, że decyzja narusza ustawę o ochronie środowiska, w szczególności, jak podniesiono, nie został sporządzony raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko obejmujący teren działek odwołującego. Powyższe narusza postanowienia ustawy / art. 51 pkt 7 w zw. zust. 1 pkt 2 oraz art. 9 , a także umowę międzynarodową, której Polska Jest stroną.

Odwołujący w szczególności podnosił też, że przedmiotowa inwestycja nie może być realizowana. Wskazał, że z jednej strony wydane zezwolenie jest nieważne , gdyż decyzja Wojewody z 15 września 2005r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie obowiązuje , albowiem została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nadto ustalenie jej lokalizacji jest sprzeczne z przepisami regulującymi zasady i tryb wydawania decyzji o lokalizacji takich inwestycji. W tym zakresie odwołujący podał, że naruszone zostały postanowienia art. 53 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury opublikowane w Dz. U. z 2003r., nr 164, poz. 1589, gdyż nie została sporządzona analiza funkcji terenu obejmująca działki odwołującego. Nadto ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niezgodne z innymi przepisami, w tym z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania.

Odwołujący podniósł, że najbardziej bulwersujące jest to, że rurociąg paliwowy ma przebiegać ma terenie należącym do odwołującego, a wręcz przez podwórko jego domów, w sytuacji gdy istnieje możliwość lokalizacji rurociągu z ominięciem tego terenu. Wskazano też, że na tym samym terenie , a więc na działkach będących jego własnością, w oparciu o posiadane decyzje o warunkach zabudowy , będą realizowane obiekty usługowe. Nadto odwołujący wskazał, że prawo budowlane stanowi o ochronie interesów osób trzecich, która to ochrona występuje nie tylko na etapie pozwolenia na budowę wydawanego na podstawie prawa budowlanego, lecz już na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego.

Ponadto odwołujący podniósł, że rokowania co do treści i warunków zawarcia umowy cywilnoprawnej były na skandalicznym poziomie.

Powołując się na powyższe argumenty odwołujący podał, że nie wyraża zgody na wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości będących jego własnością.

Decyzją z dnia 31 lipca 2006 r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W pierwszej kolejności organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy i dotychczasowy przebieg postępowania, obejmujący wydanie decyzji z dnia 15 września 2005r o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, przedstawił przebieg prowadzonych rokowań w celu uzyskania zgody na udostępnienie terenu w związku z planowaną inwestycją w drodze umowy oraz przytoczył czynności wykonane przez Prezydenta Miasta działającego w sprawie jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że spełnione zostały szczególne przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości wskazane w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także przywołał przepisy Konstytucji stanowiące o ochronie prawa własności i ograniczeniach w zakresie korzystania ze swych praw, uznając wydanie decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości w niniejszej sprawie za zgodne z prawem.

Organ II instancji odnosząc się do decyzji Wojewody z 15 września 2005r. wskazał, że inwestor działający w imieniu Skarbu Państwa- Ministerstwo Obrony Narodowej Zakład Inwestycji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego uzyskał dla realizacji inwestycji stosowną decyzję lokalizacyjną, zaopatrzoną na mocy art. 108 kpa w rygor natychmiastowej wykonalności, która nie została uchylona, nadal jest w tzw. "obrocie prawnym", a w związku z tym podniesiony w odwołaniu zarzut nieważności decyzji Wojewody jest bezpodstawny. Z uzasadnienia decyzji z dnia 15 września 2005r. wynika, że budowa przedmiotowego rurociągu paliwowego jest zadaniem koniecznym dla właściwego funkcjonowania Portu Wojennego Gdynia- niezbędnego dla obronności państwa jak również dla realizacji zadań i obowiązków wynikających z członkostwa w NATO. Realizacja zadania jest wpisana w zadania rządu, a budowa instalacji zaopatrującej w paliwo bazy Marynarki Wojennej leży w interesie społecznym. Opóźnienie w realizacji inwestycji może spowodować komplikacje w zaopatrzeniu Sił Zbrojnych RP w paliwo , co w warunkach portu wojennego może zablokować jego funkcjonowanie. Cel publiczny inwestycji , jak podał organ II instancji, określa w tym przypadku art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami- budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Organ II instancji wskazał, że zachowano procedurę określoną w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a rokowania prowadzone od 2004r. nie dały rezultatu. Nadto Prezydent Miasta w celu uzgodnienia rozbieżnych stanowisk stron przeprowadził rozprawę administracyjną.

Organ odwoławczy ustalił, że w powyższej sytuacji, w związku z brakiem zgody właściciela nieruchomości, organ I instancji słusznie uznał, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ przytoczył też treść przepisu art. 124 ust. 4 powoływanej ustawy , który stanowi, że na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego , niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu wspomnianych wyżej ciągów, przewodów i urządzeń. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy.

W tym stanie rzeczy Wojewoda, odnosząc się do kwestii odszkodowania za szkody powstałe wskutek wykonania decyzji wydanej w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazał, że kwestia obniżenia wartości przedmiotowej nieruchomości, oraz kwota odszkodowania, stanowić będzie przedmiot odrębnego postępowania w zakresie ustalenia należnego odszkodowania i nie może mieć wpływu na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J. M.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że teren objęty decyzją z dnia 15 września 2005r o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego znajduje się na jego posesji między ul. [...] a domem jednorodzinnym, uzbrojenie tego domu będzie znajdować się w strefie zagrożenia wybuchem, a inwestycja nie ma technicznych możliwości zapewnienia 100% bezpieczeństwa życia i zdrowia w związku z budową i eksploatacją rurociągu znajdującego się tak blisko domu jednorodzinnego.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, przepisów art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów Prawa ochrony środowiska, wskazując, że inwestycja będzie stanowiła zagrożenie dla życia i zdrowia jego i jego rodziny, a także zdegraduje otoczenie i środowisko, wraz z rodziną skarżący będzie mieszkał cały czas w strefie potencjalnych zagrożeń dla zdrowia i życia.

Pismem z dnia 20 stycznia 2007 r., złożonym na rozprawie w dniu 01 lutego 2007 r. skarżący uzupełnił skargę, wskazując na fakt, że rurociąg paliwowy jest zagrożeniem dla środowiska ze względu na możliwość wystąpienia sytuacji awaryjnych, kiedy dochodzi do wycieków. Nadto, wskazał, że przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z ewidencją gruntów przeznaczona jest w planach miejscowych na cele rolne i leśne i że od dnia 31.12.2003 r. nie nastąpiła zmiana tego przeznaczenia.

W swojej skardze skarżący podtrzymał też zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podkreślając, że trasa rurociągu została wytyczona nieprawidłowo, a wnioski o zmianę przebiegu rurociągu nie są uwzględniane, jest ona niezgodna z obowiązującym prawem dotyczącym lokalizacji ropociągów i z prawem ochrony środowiska. Decyzja ta sprowadza , jak podniósł skarżący , na niego i jego rodzinę zdarzenie, które zagraża życiu i zdrowiu oraz mieniu. Sprowadza również zagrożenie na osoby, które miałyby korzystać w przyszłości z usług punktu gastronomicznego znajdującego się na działce skarżącego.

Powołując się na powyższe skarżący podniósł, że nie wyraża zgody na ograniczenie jego prawa własności oraz rodziny, na rzecz budowy rurociągu paliwowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania Skarb Państwa – Ministerstwo Obrony Narodowej – Zakład Inwestycji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest więc ustalenie, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie może być jedynie opisana wyżej decyzja Wojewody z dnia 31 lipca 2006r., gdyż granice rozpoznania sądu administracyjnego w świetle powołanego wyżej art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej.

W niniejszej sprawie granice rozpoznania sprawy zakreśla sprawa, w której orzekał organ odwoławczy, będąca tą samą sprawą, którą rozstrzygnął organ I instancji, a więc sprawa dotycząca ograniczenia w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące decyzji Wojewody z dnia 15 września 2005r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego nie są w tej sprawie rozpoznawane. Wskazać należy, że na rozprawie przed Sądem skarżący oraz pełnomocnik uczestnika postępowania oświadczyli, że skarga kasacyjna wniesiona od decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie została jeszcze rozpoznana. Postępowanie będące przedmiotem niniejszej sprawy jest kontynuacją postępowania wynikającego z decyzji ustalającej warunki realizacji określonego w niej przedsięwzięcia inwestycyjnego , co w rozważanym przypadku nastąpiło w decyzji ustalającej warunki lokalizacji inwestycji. Tego rodzaju decyzja została wydana , a będąc decyzją zaopatrzoną zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności , znajduje się w obrocie prawnym i wiąże z sobą wszystkie skutki dla dalszego postępowania. W konsekwencji powyższego zarzuty skarżącego , w których powoływał się na zaskarżenie decyzji z dnia 15 września 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedstawionym stanie rzeczy nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, dotyczy to również innych zarzutów skierowanych przeciwko powoływanej decyzji z 15 września 2005r. Na marginesie wskazać tez należy, że zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 23 marca 2003r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm./inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku- w drodze decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie pismo z dnia 20 września 2006r. Urzędu Miasta zawiera informację, że działki nr [...] i [...] są usytuowane na terenie, na którym nie ma planu miejscowego. Jednym ze skutków wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest uruchomienie trybu postępowania wynikającego z powołanego art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku wystąpienia przesłanek tam istniejących. Dopiero ewentualne wyeliminowanie decyzji z dnia 15 września 2005r. z obrotu prawnego na skutek złożonej skargi kasacyjnej mogłoby mieć wpływ na przebieg niniejszego postępowania, jednakże jak to wyżej wskazano i co potwierdziły strony na rozprawie przed Sądem powoływana decyzja nadal obowiązuje / nie została wyeliminowana z obrotu prawnego/.

Podstawę materialnoprawną w toku postępowania administracyjnego jak i zastosowaną przez Sąd w tej sprawie stanowił powoływany przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 46 z 2000 r. póz. 543 ze zm.).

Według art. 124 ust. 1 powołanej ustawy, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2 cyt. przepisu).

Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem

lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac,

o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3 cyt. przepisu).

Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, przewiduje on szczególny wypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, użytkowania, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć podejmowanych na jego nieruchomości polegających na zakładaniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń.

Zgodnie z konstrukcją przyjętą w ustawie, ograniczenie to następuje jako skutek zezwolenia udzielonego przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, podmiotowi wykonującemu prace związane z budową obiektów lub urządzeń albo instalacji, ciągów lub przewodów na przeprowadzenie tych prac na nieruchomości.

Dopuszczalność ograniczenia prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 124 możliwa jest tylko wówczas, gdy jest to zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z art. 124 ustawy wynikają następujące zasady ograniczana prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego:

1) zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej;

2) udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym i dopiero brak zgody uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego;

3) warunkiem udzielenie zezwolenia ma być realizacja celu publicznego wynikającego

z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

4) zezwolenie wydaje się w drodze decyzji administracyjnej, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego.

Zatem ingerencja w konstytucyjnie chronione prawo własności możliwa jest tylko w sytuacji określonej w art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

W rozpoznawanej, sprawie, jak to prawidłowo ustaliły organy, wszystkie z ustawowych przesłanek umożliwiających ograniczenie korzystania z nieruchomości przez skarżącego zostały ziszczone, tj. realizacja celu publicznego wynikającego z decyzji Wojewody w G. z dnia 15 września 2005r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której to decyzji została nadana klauzula natychmiastowej wykonalności, rokowania z właścicielem / skarżącym/ w sprawie wejścia na teren w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu- skarżący nie wyraził stosownej zgody , czego wyrazem byłoby zawarcie umowy. O prowadzeniu negocjacji o uzyskanie zgody na wykonanie prac świadczą znajdujące się w aktach sprawy protokoły negocjacji, spotkań i projekty umów. Dokumentacja związana z prowadzeniem tych rokowań została złożona przez inwestora wraz z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości .

W tej sytuacji organy zasadnie przyjęły, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dodać przy tym należy, że kwestie dotyczące wysokości odszkodowania przyznawanego na podstawie art. 124 ust. 4 w związku z art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o ile nie zostaną uzgodnione między stronami , wymagać będą wydania odrębnej decyzji administracyjnej. Okoliczności dotyczące odszkodowania zostały zawarte w sposób szczegółowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzez określenie uprawnień strony i sposobu ich realizacji.

Niezależnie od powyższych ustaleń w rozpoznawanej sprawie nie są badane , w świetle art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami , inne przesłanki umożliwiające ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Powyższe oznacza, że w tym postępowaniu organy administracji nie badają kwestii związanych z oceną prac budowlanych, konkretnych rozwiązań projektowych i innych związanych z prowadzeniem robót , bezpieczeństwem ich prowadzenia , spełnienia wymogów prawa budowlanego i innych przepisów dotyczących realizacji przedsięwzięcia, gdyż należą one do materii prawa budowlanego i mogą być brane pod uwagę w toku postępowania , którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.