Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 973/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 w zw. z art. 178 i art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zdzienicka – Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2019 r. oddalającego wniosek o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacie należności z tytułu opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2020 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 5 listopada 2019 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Korespondencja zawierająca powyższą przesyłkę nie została przez skarżącego podjęta. Przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniu 28 lutego 2020 r. oraz 9 marca 2020 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia (vide: notatka urzędowa specjalisty ds. księgowości z dnia 1 kwietnia 2020 r. – k. 118 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku odrzucił, jako nieopłacone, zażalenie strony na postanowienie tut. Sądu z dnia 9 października 2019 r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 marca 2022 r. sygn. akt III FZ 33/22 uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W ocenie Sądu drugiej instancji WSA w Gdańsku wadliwie określił termin końcowy uiszczenia należnej opłaty, pomijając całkowicie regulacje prawne dotyczące zawieszenia biegu terminów procesowych i sądowych w czasie epidemii COVID-19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - zwanej dalej: "p.p.s.a," sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 wskazanej ustawy sąd nie podejmie żadnej czynności

na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku,

z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania,

od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci

na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.

Z powyższych przepisów wynika, że zażalenie, od którego nie został uiszczony należny wpis sądowy, bądź został uiszczony, ale po upływie zakreślonego terminu 7 dni - podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym przez sąd pierwszej instancji.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu

do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia został doręczony stronie skarżącej zastępczo w trybie art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie w trybie art. 67 § 1 p.p.s.a., regulującego sposób wykonywania doręczeń względem osób fizycznych, pismo uważa się

za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej

nie zostanie podjęte. Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia,

w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie

nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma

w placówce pocztowej.

Próby doręczenia skarżącemu odpisu zarządzenia o wezwaniu

do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia miały miejsce w dniach: 28 lutego 2020 r. oraz 9 marca 2020 r. Czternastodniowy termin na odebranie przesyłki, liczony od dnia 28 lutego 2020 r., upłynął zatem w dniu 13 marca 2020 r. Z tym dniem należało uznać doręczenie przesyłki za skuteczne.

W przepisie art. 15 zzs ust. 1 pkt ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374

ze zm. - dalej: ustawa o COVID-19), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568) ustawodawca przewidział, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg terminów procesowych i sądowych

w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się,

a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Stan zagrożenia epidemicznego został ogłoszony w Polsce na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia począwszy od dnia 14 marca 2020 r. i trwał do dnia 20 marca 2020 r., kiedy to na podstawie kolejnego rozporządzenia wprowadzono stan epidemii (por. kolejno rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz. U. poz. 433; rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz. U. poz. 490; rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. poz. 491). Jakkolwiek art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o COVID-19 został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., to przepis ten wprost normował bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, lecz także

w stanie zagrożenia epidemicznego.

W konsekwencji przyjąć należało, że skutki powyższego przepisu obejmowały również terminy, których bieg przypadał na okres od 14 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r. Innymi zatem słowy, od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych (zob. postanowienia NSA: z 18 sierpnia 2020 r., II FZ 364/20, II FZ 365/20, II FZ 366/20; z 10 września 2020 r. I GSK 1002/20, z 13 października 2020 r. II OZ 762/20; z 11 grudnia 2020 r., II GZ 368/20; z 18 grudnia 2020 r., II FZ 540/20).

Przepis art. 15 zzs ust. 1 ustawy o COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw

w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. przesądziła, że początek biegu terminów (w przypadku terminów, które nie rozpoczęły się) lub ich dalszy bieg (w przypadku terminów zawieszonych) rozpoczyna się po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tejże ustawy, a więc od dnia 24 maja 2020 r.

Powyższe regulacje prawne znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie. Termin

do uiszczenia wpisu od zażalenia uległ zawieszeniu w dniu 14 marca 2020 r. i biegł dalej począwszy od dnia 24 maja 2020 r. Mając zatem na względzie powyższe uregulowania przyjąć należało, że termin do opłacenia wpisu był otwarty do dnia 29 maja 2020 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia. Z notatki urzędowej specjalisty ds. księgowości z dnia 29 kwietnia 2022 r. (k. 274 akt sądowych) wynika bowiem, że w okresie od 18 lutego 2020 r. do 29 maja 2020 r. nie uiszczono należnej opłaty.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie 220 § 3 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł odrzucił zażalenie.