Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 86/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

T. S. (dalej jako: "skarżąca"), pismem z [...] grudnia 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Pismem z [...] września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik wyjaśniła, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie koniecznością zapłacenia przez skarżącą należności z tytułu składek, a w przypadku braku ich dobrowolnej płatności wszczęciem postepowania egzekucyjnego. Dodała, że w chwili obecnej znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji ekonomicznej, a tym samym dokonanie płatności ww. Należności będzie stanowić dla skarżącej , której miesięczny dochód to kwota 852,39 zł, wydatek przekraczający w sposób znaczny jej możliwości finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") i ma on charakter zamknięty.

Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] z odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek.

W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2996/13, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że cechy wykonalności nie mają m. in. decyzje odmowne.

Jak wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej umorzenia należności podlegających zwrotowi, a zatem ma charakter odmowny. Sama w sobie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 671/16, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaskarżona decyzja nie wymaga ponadto żadnej czynności strony, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień, ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.