Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 119/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska /spr./, Tomasz Zbrojewski, Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Sławomira G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt II SA 2956/03 w sprawie ze skargi Sławomira G. na decyzję Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej w W. z dnia 18 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku osiedleniowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I OSK 119/05

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2004 r. działając w trybie art. 119 pkt 1 i 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ w powołaniu na art. 145 par. 1 pkt 2 pow. ustawy w związku z art. 156 par. 1 Kpa stwierdził nieważność decyzji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej z dnia 18 czerwca 2003 r. wydanej w sprawie przyznania Sławomirowi G. zasiłku osiedleniowego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w przepisach pragmatycznych brak jest normy, która by upoważniała Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej do wydawania, w imieniu Ministra Obrony Narodowej, decyzji administracyjnych w sprawach zasiłku osiedleniowego. Wprawdzie decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 lutego 2003 r. (...) Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej został upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach wyszczególnionych w punkcie 7 tej decyzji, ale upoważnienie to nie obejmowało spraw związanych z przyznawaniem zasiłku osiedleniowego. W odpowiedzi na skargę Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej podał, że w tego typu sprawach właściwy do wydania decyzji powinien być Departament Kadr i Szkolnictwa Wojskowego w Ministerstwie Obrony Narodowej, a nie Pełnomocnik.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Sławomir G., reprezentowany przez adwokata Bartosza M. W skardze jako podstawy kasacji wskazano naruszenie art. 141 par. 1 w związku z art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa "jeżeli mogły one mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegające na:

- nie wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy w II instancji,

- nie podaniu innych wskazań odnośnie dalszego postępowania,

- nie uwzględnieniu całokształtu przepisów służących załatwieniu spraw,

- nie wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy".

Skarżący wnosi o "uchylenie zaskarżonego wyroku NSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi administracyjnemu".

W uzasadnieniu skargi podano, że w ocenie jej autora naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania polega na tym, że wyrok ten "nie daje (...) stronie możliwości rozpoznania przez właściwy organ administracyjny i zakończenia sprawy". Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji do Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej zgodnie z pouczeniem, zamieszczonym w tej decyzji.

Zdaniem skarżącego sąd administracyjny stwierdzając nieważność decyzji jako wydanej przez niewłaściwy organ - nie wskazał organu właściwego, czym naruszył art. 141 par. 1 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakazuje zawarcie w wyroku wskazań co do dalszego postępowania. W ocenie skarżącego "Sąd administracyjny uchylając lub stwierdzając nieważność decyzji zawsze ma obowiązek wskazać organ właściwy do wydania decyzji, a oprócz tego wskazać jakie czynności winny być przez ten organ podjęte i czym winien on kierować się, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego jak i podstawy prawnej decyzji. W przeciwnym wypadku strona skarżąca nie jest w stanie podjąć żadnych racjonalnych dalszych kroków prawnych, mających służyć merytorycznemu i prawomocnemu zakończeniu sprawy". Brak wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy w II instancji jak też innych wskazań co do dalszego postępowania należy uznać za uchybienie, mające wpływ na wynik sprawy, przy czym odnosząc się do wskazanej podstawy kasacji - art. 141 par. 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - autor skargi przytacza treść art. 141 par. 4 tej ustawy.

Na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pełnomocnik organu oświadczył, że odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji zostało przekazane według właściwości do Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego, który podjął działania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Jako podstawę kasacji wskazano przepis art. 141 par. 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie odnosi się do kwestii omawianych w uzasadnieniu skargi. W treści uzasadnienia przytoczono jednak w pełnym brzmieniu treść art. 141 par. 4 tej ustawy i wyjaśniono w czym skarżący upatruje naruszenia tego przepisu. Oznacza to, że w istocie podstawą skargi kasacyjnej jest art. 141 par. 4 pow. ustawy, wskazanie zaś art. 141 par. 1 było oczywistym błędem, który w tych szczególnych okolicznościach nie uzasadnia oddalenia ani odrzucenia skargi. Oceniając natomiast zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia przez są przepisu art. 141 par. 4 pow. ustawy należy wskazać, że zgodnie z art. 174 par. 2 tej ustawy podstawą skargi kasacyjnej może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej takie naruszenie nie zaistniało.

Wobec ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaskarżona do tego sądu decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej - decyzja ta, jako dotknięta wada wskazaną w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa podlegała stwierdzeniu nieważności i zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Wojewódzki Sąd Administracyjny był stanowczo zobowiązany do takiego rozstrzygnięcia. W sytuacji, kiedy wada decyzji polegająca na wydaniu jej z naruszeniem przepisów o właściwości nie budzi wątpliwości - żadne uchybienia /faktyczne czy rzekome/ dotyczące treści uzasadnienia nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, a więc - na wynik sprawy.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że zawarty w art. 141 par. 4 wymóg zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrywana przez ten organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi. Skoro organ, którego decyzji dotyczy wyrok nie jest właściwy do rozpoznawania sprawy, to nie ten organ będzie ponownie sprawę rozpatrywał.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.