Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 3/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 80 § 3, art. 81, art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1 plit. c
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2014r. sprawy ze skargi ‘A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok - oddala skargę-


UZASADNIENIE

I SA/Rz 3/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozparzeniu odwołania E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (dalej – spółka/skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] odmawiającej zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w kwocie 220.426,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] grudnia 2008r. spółka nadała w Urzędzie Pocztowym w J. korektę zeznania podatkowego CIT-8 za 2002r. wraz z pisemnym uzasadnieniem jej przyczyn (pismo z dnia 29 grudnia 2008r.), wniosek o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. (pismo z dnia 29 grudnia 2008 r.) oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za 2002r. (pismo z dnia 31 grudnia 2008r.). Powyższe dokumenty wpłynęły do Urzędu Skarbowego w dniu 2 stycznia 2009 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył - jako bezprzedmiotowe - postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r.

Od ww. decyzji spółka wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] uchylił

w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Prowadząc ponownie postępowanie w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do spółki o doprecyzowanie treści żądania, tj. podanie, czy spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., czy złożyła korektę zeznania podatkowego CIT-8 za 2002 r. w trybie art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, dalej – Ordynacja podatkowa).

W odpowiedzi na wezwanie organu strona poinformowała, iż "przedmiotowe dokumenty zostały złożone jako korekta zeznania podatkowego CIT-8 za 2002 r., do której ma zastosowanie przepis art. 81 Ordynacji podatkowej oraz art. 80 w/w ustawy

w zakresie wniosku o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym za 2002r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., stwierdzając, że złożona w dniu 2 stycznia 2009r. korekta zeznania podatkowego od osób prawnych CIT-8 za 2002r. nie wywołuje skutków prawnych. W ocenie organu I instancji, w kontekście postanowień art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r. - z upływem 31 grudnia 2008r. - uległo przedawnieniu, w związku z tym postępowanie w sprawie zwrotu niestwierdzonej prawnie nadpłaty, nie jest możliwe.

W wyniku zażalenia spółki, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] października 2009r. nr [...], uchylił w całości ww. postanowienie organu I instancji i stwierdził, że przedmiotowa sprawa podlega rozstrzygnięciu przez ten organ.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie podatkowe w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., stwierdzając, że złożenie przez spółkę w trybie art. 81 Ordynacji podatkowej korekty zeznania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w dniu 31 grudnia 2008r., nie skutkuje powstaniem nadpłaty w tym podatku, w wysokości zadeklarowanej przez spółkę. Brak możliwości przeprowadzenia przez organ podatkowy postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty powoduje, iż nadpłata nie może zostać ujawniona. Nie można prowadzić postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., jeżeli nadpłata ta nie została prawnie stwierdzona. Ponadto nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., w związku z czym postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku nie może zostać wszczęte.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] marca 2010r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji, gdy korekta zeznania podatkowego za 2002r. oraz wniosek o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. zostały złożone przez podatnika w dniu 31 grudnia 2008r., to zobowiązanie podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r. nie wygasło na skutek przedawnienia, a wniosek o zwrot nadpłaty przerwał bieg terminu wygaśnięcia prawa do jej zwrotu. Wykonanie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r. spowodowało, że z dniem zapłaty (wykonania) ww. zobowiązania, zobowiązanie to wygasło, a co za tym idzie, nie mogło być mowy o jego przedawnieniu. Organ I instancji był zatem zobowiązany - po dniu 31 grudnia 2008r. - do merytorycznego rozpatrzenia wniosku spółki w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. Jeżeli korekta zeznania podatkowego budziła wątpliwości, to organ I instancji winien w pierwszej kolejności dokonać weryfikacji zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r.

Uwzględniając powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., a następnie decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...] postępowanie to umorzył, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, uznając, że skoro podatnik nie przedłożył żądanej dokumentacji w zakresie przychodów i kosztów, to określenie wysokości zobowiązania za rok podatkowy nie może nastąpić w oparciu o fragment dokumentacji Spółki w postaci ewidencji środków trwałych.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r., nr [...] uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zdaniem organu odwoławczego, w analizowanej sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania, istniał bowiem podmiot i przedmiot postępowania, a ponadto zobowiązanie wygasło na skutek zapłaty - do wysokości zapłaconego przez podatnika podatku. Organ I instancji był zatem uprawniony do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r.

Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2010r., nr [...] spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Rz 699/10, oddalił skargę.

Ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesionej przez spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2012r., sygn. akt II FSK 523/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o braku przesłanek do wszczęcia i prowadzenia postępowania wymiarowego, które miałoby zakończyć się wydaniem decyzji na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli w analizowanej sprawie zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek upływu terminu przedawnienia, to organ podatkowy nie może określić wysokości należnego podatku wszczynając postępowanie wymiarowe. Organ jest jednak zobowiązany rozpatrzyć wniosek podatnika w zakresie istnienia nadpłaty.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2010r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. (wyrok z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 1035/12).

Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpatrzeniu odwołania, uwzględniając stanowisko zawarte w ww. wyroku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2010r., nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r.

Niezależnie od powyższego - w związku ze skargą spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr

[...] do WSA w Rzeszowie - Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii "przedawnienia prawa do wszczęcia postępowania". Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. W toku postępowania organ I instancji wezwał spółkę do przedłożenia kserokopii faktur dokumentujących poniesienie w 2002r. wydatków remontowych, które według spółki zostały nieprawidłowo przez nią zakwalifikowane do wydatków modernizacyjnych.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie spółka przekazała protokoły kontroli Urzędu Skarbowego za 2002r., interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych "w zakresie budowli". Organ I instancji nie podzielił stanowiska spółki, iż w analizowanej sprawie złożenie korekty zeznania podatkowego w ostatnim dniu 5 - letniego okresu nakłada na organ podatkowy obowiązek jej zwrotu, bez możliwości weryfikacji prawidłowości korekty, poprzez wgląd do dokumentów źródłowych. W ocenie tego organu, złożenie przez podatnika korekty deklaracji w trybie art. 81 Ordynacji podatkowej uprawnia organ podatkowy do badania zasadności zwrotu, zarówno pod względem istnienia nadpłaty, jak i jej wysokości. Okazane przez spółkę dokumenty nie pozwalają natomiast na wypowiedzenie się w kwestii zasadności korekty zeznania podatkowego za 2002r. oraz wykazanej w korekcie wysokości nadpłaty. Zapisy w przedłożonej ewidencji środków trwałych potwierdzają jedynie, że spółka zwiększyła w 2002r. wartość ewidencyjną dróg, chodników i placów o kwotę 787.235,56 zł. Odmowa udostępnienia dokumentów będących podstawą korekty kosztów podatkowych pozbawiła natomiast organ podatkowy możliwości weryfikacji istnienia nadpłaty i jej wysokości. Samo wykazanie w korekcie zeznania podatkowego wyższych (niż w poprzednim zeznaniu podatkowym) kosztów uzyskania przychodów o kwotę 787.235,56 zł nie stanowi, w ocenie organu I instancji, przesłanki zwrotu nadpłaty w wysokości 220.426,00 zł., bez analizy dowodów źródłowych.

Wobec nieprzedłożenia dokumentów źródłowych do weryfikacji, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] odmówił zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. wynikającej z korekty zeznania podatkowego za 2002 r.

Od przedmiotowej decyzji spółka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w kwocie 220.426,00 zł wynikającej z korekty zeznania (OT - 8) na rzecz spółki.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 70 § 1 w zw. z art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez:

- wydanie decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. pomijając fakt, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe wygasło, a tym samym organ podatkowy pozbawiony został możliwości weryfikacji dokumentów w tym zakresie (podatnik po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ma obowiązku przechowywania dokumentów związanych z poborem podatku),

- nieuwzględnienie instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wydanie decyzji odmownej z jednoczesną argumentacją takiego stanu rzeczy brakiem możliwości weryfikacji dokumentów, których podatnik nie ma obowiązku przechowywać, a zatem nie mogą one stanowić przedmiotu badania przez organ podatkowy;

b) art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że w sprawie zachodzi

konieczność weryfikacji dokumentów innych aniżeli przedłożone w sytuacji,

gdy organ podatkowy nie miał prawa wglądu do dokumentacji spółki z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; podatnik miał prawo do odmowy przedstawienia dokumentów (nie istniał już obowiązek ich przechowywania);

2) przepisów postępowania, w tym:

a) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez:

- błędne orzeczenie, że zasadność wniosku podatnika nie została udowodniona w sytuacji, gdy organ zapoznał się z dokumentami niezbędnymi dla potrzeb wydania rozstrzygnięcia w sprawie, z których wprost wynika, że wniosek jest zasadny,

- stwierdzenie, że prawo podatnika do zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych nie zostało w wystarczającym stopniu udowodnione, podczas gdy organ zebrał w sprawie całość materiału dowodowego i nie mógł domagać się innych dokumentów (ze względu na treść art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej),

- nierespektowanie przy ocenie zasadności wniosku podatnika zakreślonych prawem granic merytorycznej kontroli dokumentów, jakich może dokonać organ podatkowy dla potrzeb wydawania decyzji w sprawie;

b) art. 120 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej - poprzez prowadzenie postępowania, a następnie wydanie w sprawie decyzji w sposób rażąco odbiegający od standardów państwa prawa (niezasadne rozstrzygnięcie, przedłużanie terminów z powoływaniem na przesłankę zawiłości);

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczność w stanowiskach organu podatkowego, który stwierdziwszy zgodność danych zawartych w okazanych mu dokumentach z danymi zawartymi w treści korekty deklaracji sugeruje, że nie miał możliwości weryfikacji żadnych dokumentów oraz insynuuje, że "podatnik umyślnie złożył korektę w ostatnim dniu upływu okresu przedawnienia, podczas gdy w istocie rzeczy nastąpiło to na skutek UKS";

- art. 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób opieszały i bezzasadnie komplikujący stan faktyczny (żądanie dokumentów i wyjaśnień w sytuacji, kiedy cały materiał niezbędny do rozstrzygnięcia został zebrany i zbadany);

- art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak prawnego i merytorycznie zasadnego uzasadnienia decyzji.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu jest ocena zasadności odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 220.426,00 zł, wykazanej przez spółkę w skorygowanym zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2002r. w sytuacji, gdy organ I instancji - z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego:

- nie mógł skutecznie wszcząć (i przeprowadzić) postępowania w celu zweryfikowania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. spółki, wykazanego w skorygowanym zeznaniu podatkowym (z datą wpływu do Urzędu Skarbowego w dniu 2 stycznia 2009r.),

- w postępowaniu w sprawie o zwrot nadpłaty nie mógł ocenić zasadności zakwalifikowania przez spółkę wydatków w kwocie 787.235,56 zł do prac remontowych, odnoszonych w koszty podatkowe, bowiem podatnik - powołując się na brak obowiązku przechowywania dokumentów po okresie przedawnienia - odmówił przedłożenia kserokopii dokumentów źródłowych dotyczących spornych wydatków.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 81 Ordynacji podatkowej, podatnicy mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje poprzez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty/zwrot nadpłaty przerywa bieg terminu do jej zwrotu (art. 80 § 3 Ordynacji podatkowej). Wniosek o stwierdzenie/zwrot nadpłaty złożony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wszczyna postępowanie w rozumieniu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, którego celem jest odpowiedź na pytanie, czy istnieje faktycznie nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Skoro złożenie wniosku/żądania zwrotu nadpłaty wraz ze skorygowaną deklaracją podatkową (zeznaniem podatkowym) przed upływem terminu przedawnienia wszczyna postępowanie w rozumieniu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty, to - w ocenie organu odwoławczego - upływ terminu do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej z uwagi na przedawnienie, nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania i wypowiedzenia się - w ramach postępowania w sprawie nadpłaty - co do zasadności skorygowania zeznania, wykazania nadpłaty (jej wysokości) oraz wskazanych przez podatnika przesłanek uzasadniających przyczynę korekty - jeżeli zasadność korekty zeznania i wykazanej nadpłaty budzi wątpliwości.

Zdaniem organu II instancji, przerwanie biegu terminu przedawnienia do zwrotu nadpłaty skutkuje obowiązkiem przechowywania przez podatnika dokumentów, z których wywodzi nadpłatę i uprawnia organ podatkowy do żądania ich okazania w celu weryfikacji. Z tej przyczyny niezasadny jest zarzut spółki naruszenia przez organ I instancji art. 70 § 1 w zw. z art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że organ podatkowy wzywał jedynie do udokumentowania zdarzeń, na które powoływała się sama strona i które jej zdaniem wygenerowały nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., o zwrot której wystąpiła.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia przez organ I instancji zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, sam fakt złożenia prawidłowej pod względem formalnym i rachunkowym korekty zeznania podatkowego, pisma uzasadniającego przyczyny tej korekty oraz przedłożenie części zapisów tabeli amortyzacyjnej środków trwałych, nie dowodzi zasadności wniosku o zwrot nadpłaty oraz nie obliguje organu podatkowego do zwrotu nadpłaty w wysokości wykazanej w skorygowanym zeznaniu podatkowym. Prawidłowość zakwalifikowania wydatków w kwocie 787.235,56 zł do wydatków na ulepszenie środka trwałego, a co za tym idzie bezzasadność wniosku o zwrot nadpłaty wykazanej w skorygowanym zeznaniu podatkowym potwierdza dokumentacja z przeprowadzonych w spółce postępowań kontrolnych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , która została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego włączona w poczet materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu o zwrot nadpłaty, (tj. protokół badania dokumentów i ewidencji spółki z dnia 29 sierpnia 2002r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2001r., decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2002r., nr [...] określająca należny podatek dochodowy od osób prawnych za 2001r., wynik kontroli z dnia 16 grudnia 2008r. wraz z protokołem kontroli podatkowej z dnia 30 października 2008r. w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa i podatku od nieruchomości za 2003r.).

Organ II instancji podkreślił, że ww. dokumenty posiadają walor dokumentu urzędowego, który nie podlega swobodnej ocenie, a ponadto za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z tego dokumentu. W konsekwencji organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, nie może również ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał, że spółka nie przedłożyła w postępowaniu dokumentów, które mogłyby stanowić przeciwdowód wobec ww. dokumentów urzędowych.

Z dokumentów tych wynika, że prawidłowym i zgodnym z obowiązującymi przepisami było zaliczenie przez spółkę w 2001 i 2003r. (czyli roku poprzedzającym rok podatkowy objęty przedmiotowym wnioskiem o zwrot nadpłaty i roku po nim następującym) wydatków inwestycyjnych/modernizacyjnych w kwocie 787.235,56 zł jako zwiększenie wartości początkowej środków trwałych "drogi, chodniki, place" oraz w przedmiocie zaliczania do kosztów odpisów amortyzacyjnych od tych składników majątkowych. Strona zaakceptowała ustalenia odnoszące się do kwalifikacji wydatków inwestycyjnych na zwiększenie wartości początkowej środków trwałych - "drogi, chodniki, place" – zawarte w ww. dokumentach urzędowych dokonując w tym zakresie stosownych korekt deklaracji/zeznania podatkowego. Organ podkreślił, że spółka twierdząc, że wydatki poniesione w latach 2001-2002 stanowiły koszt remontu ww. budowli i powinny być zaliczone w ciężar kosztów podatkowych w 2002r. pomimo wezwań organu podatkowego nie przedstawiła żadnych dowodów przeczących wiarygodności dokumentów urzędowych. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że z uwagi na "zasadę ciągłości" obowiązującą przy ustalaniu wartości początkowych środków trwałych i dokonywaniu amortyzacji podatkowej, spółka nie wykazała wystąpienia nadpłaty 2002r. podlegającej zwrotowi.

Ponadto wobec nieprzedłożenia żądanej dokumentacji potwierdzającej, że sporne wydatki zostały w 2002r. faktycznie poniesione w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz że posiadały one charakter wydatków remontowych, brak jest podstaw do twierdzenia, że wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. z uwagi na uprawnienie do zaliczenia ich w ciężar kosztów podatkowych. Organ odwoławczy podkreślił, że w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów nie obowiązuje tzw. zasada ciągłości i każdy wydatek podlega ocenie odrębnie za każdy rok podatkowy w zakresie wymogów określonych w art. 15 ust. 1 i ust. 4 ww. ustawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 120 w związku z art. 124 oraz art. 121 i art. 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w niniejszym postępowaniu wykazał się dużym zaangażowaniem w wyjaśnienie okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy, wielokrotnie wzywał spółkę do przedłożenia dokumentacji uzasadniającej zaliczenie spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji potwierdzającej istnienie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. Jednakże spółka poza przedłożeniem "Ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Grupa 2 Budowle Tabela amortyzacyjna" za lata 2002 - 2008, poleceń księgowania PK, korekty zeznania podatkowego za 2002r. wraz z ogólnikowym pismem wyjaśniającym przyczyny korekty oraz pism zawierających polemikę co do braku możliwości żądania przez organ I instancji jakichkolwiek (innych niż przedłożone) dokumentów, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2002r. - nie współuczestniczyła w dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom spółki, organ I instancji nie żądał dostarczenia dokumentów, których strona nie była zobowiązana posiadać, lecz wzywał do udokumentowania lub uprawdopodobnienia zdarzeń, na które się ona powoływała, wywodząc z nich określone skutki prawno - podatkowe, odmienne od tez postawionych przez organ I instancji.

W ocenie organu II instancji, nie doszło do naruszenia przepisów art. 120 w związku z art. 124 oraz art. 121 Ordynacji podatkowej, bowiem organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Zgodnie z art. 124 Ordynacji podatkowej organ I instancji wyjaśnił stronie przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, dopuścił przy tym jako dowód wszystko, co udało mu się pozyskać i co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ II instancji nie stwierdził też naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej, wskazując, że postępowanie przez okres trzech lat było zawieszone ze względu na zawisłą przed WSA i NSA sprawę wymiaru zobowiązania podatkowego za 2002r. Ponadto, organ II instancji podkreślił, że sprawa nie mogła być rozpatrzona w dużej mierze dlatego, że strona nie dostarczyła żądanych dokumentów.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy podniósł, że niedociągnięcia w postaci niewyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wszystkich okoliczności przemawiających za podjętym rozstrzygnięciem zostały skorygowane i usunięte przez organ odwoławczy.

Na decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie wiążących dla organu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w łącznej kwocie 14.900,00 zł, na którą składają się kwota 500,00 zł - tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu od niniejszej skargi oraz kwota 14.400,00, zł - równowartość dwukrotnej minimalnej stawki zastępstwa radcy prawnego.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. Naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez:

a) utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z jednoczesnym błędnym stwierdzeniem, że okoliczność stanowiąca zasadność żądania podatnika nie została udowodniona w sytuacji, gdy organy zapoznały się ze wszystkimi dokumentami niezbędnymi dla potrzeb wydania rozstrzygnięcia w sprawie, z których wprost wynika, że żądanie jest zasadne, a nadto w sytuacji gdy organ przyznał zgodność treści otrzymanej i przeanalizowanej dokumentacji z treścią złożonej korekty deklaracji;

b) nierespektowanie - w ramach kontroli instancyjnej decyzji w zakresie zwrotu nadpłaty podatku CIT - przy ocenie zasadności żądania podatnika, prawem zakreślonych granic merytorycznej kontroli dokumentów, jakich może dokonywać organ podatkowy dla potrzeb wydawania decyzji w sprawie;

Naruszenie art. 120 w zw. z art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania, a następnie wydanie w sprawie decyzji w sposób odbiegający od standardów państwa prawnego, a w szczególności poprzez niezasadne rozstrzygnięcie, niezasadne przedłużanie terminu dla wydania decyzji w sprawie z powołaniem się jedynie na przesłankę zawiłości i skomplikowania sprawy, bez podania merytorycznych i faktycznych podstaw takiego stanu rzeczy, jak również bez szczegółowego uzasadnienia dlaczego organy sprawę za takową uznają podczas gdy w istocie rzeczy sprawa stała się skomplikowana jedynie wskutek działalności samych organów;

Naruszenie art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania zakończonego decyzją w sposób niebudzący zaufania podatnika do czynności podejmowanych przez organ podatkowy, w szczególności przez wzgląd na sprzeczność w stanowisku organu II instancji, który stwierdziwszy zgodność danych zawartych w przedłożonych w toku postępowania dokumentach z danymi zawartymi w treści korekty deklaracji wskazuje, że żądanie podatnika nie zasługiwało na uwzględnienie gdyż organ I instancji nie miał możliwości weryfikacji żądanych i dokumentów w sprawie; nadto poprzez nieudzielanie, jak również błędne udzielanie informacji podatnikowi w zakresie przepisów prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania;

4. Naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej:

poprzez przekroczenie granic dokonywania niezbędnych dla potrzeb rozstrzygnięcia czynności w szczególności przez sprzeczne z prawem żądanie dokumentów, których na skutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ żądać nie mógł, z jednoczesnym argumentowaniem takiego stanu rzeczy koniecznością weryfikacji tych dokumentów pod kątem możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie podczas, gdy przedłożone przez podatnika dokumenty stanowiły nie tylko wystarczający, ale kluczowy dowód w sprawie i umożliwiały wydanie prawnie zasadnego rozstrzygnięcia;

poprzez niezasadne przerzucanie na podatnika (skarżącego w niniejszej sprawie) ciężaru udowodnienia argumentacji prezentowanej przez organy obu instancji, a to poprzez stwierdzenie ze strony organu II instancji, że podatnik powinien był przedłożyć inne jeszcze a nieokreślone bliżej dowody, celem zakwestionowania oczywiście bezpodstawnych zarzutów na które powołuje się organ II instancji;

poprzez niezasadne przerzucanie ciężaru dowodu w zakresie twierdzeń wywodzonych przez organy obu instancji na podatnika, podczas gdy to organy powinny zebrać dowody i wyczerpująco wyjaśnić zaistniały stan rzeczy a nadto przez wzgląd na okoliczność, ze to organy podatkowe jako podnoszące określone argumenty winny były wykazać ich zasadność; organy winny były podjąć wszelkie niezbędne działania celem udowodnienia swoich twierdzeń przy respektowaniu jednak prawem zakreślonych granic w tym zakresie;

5. Naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez, brak merytorycznie zasadnego uzasadnienia decyzji, odnoszenie się w uzasadnieniu do kwestii niezwiązanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, które to wywody zaciemniają istotę sprawy oraz utrudniają ocenę zaistniałego stanu faktycznego pod kątem prawnym.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1. Naruszenie art. 70 § 1 w zw. z art. 86 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez:

wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem prawa albowiem nieuwzględniającą ustawowych ograniczeń w zakresie obowiązku podatnika dotyczącego przechowywania dokumentów i ksiąg podatkowych, który to obowiązek ma miejsce do czasu upływu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie organ I instancji nie miał prawa odmówić podatnikowi zwrotu nadpłaty podatku w sytuacji gdy wskutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego odpadł obowiązek przechowywania ksiąg podatkowych i dokumentów źródłowych a podatnik miał prawo odmówić ich przedłożenia zaś organ nie miał prawa żądać ich przedstawienia a tym bardziej uzależniać wydania decyzji od zapoznania się z ich treścią,

poprzez utrzymanie w mocy wydanej przez organu I instancji decyzji odmownej z pominięciem/nieuwzględnieniem gwarancyjnej funkcji instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w szczególności poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej z jednoczesnym argumentowaniem takiego stanu rzeczy brakiem możliwości weryfikacji dokumentów, których podatnik nie ma obowiązku przechowywać a zatem nie mogą one stanowić przedmiotu badania przez organ podatkowy;

poprzez utrzymanie w mocy ww. decyzji, a w związku z tym uznanie, że w sprawie zachodzi konieczność weryfikacji innych aniżeli przedłożone dokumentów w sytuacji gdy organ nie miał prawa wglądu do tych dokumentów z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z czym podatnik miał prawo odmowy przedstawienia dokumentów gdyż z upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego brak jest obowiązku ich przechowywania;

2) Naruszenie art. 75 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych w sytuacji gdy organy oba stwierdzają, że korekta deklaracji została poprawnie złożona pod względem formalnym i rachunkowym, a zatem nie budzi wątpliwości, a nadto wobec faktu nieprzedłożenia przez organy podatkowe jakiegokolwiek merytorycznie poprawnego dowodu pozwalającego przyjąć, że dokonana przez podatnika korekta może budzić jakiekolwiek wątpliwości, jak również wobec niemożności badania przez organ jakichkolwiek innych poza przedłożonymi rzez podatnika dokumentami wskutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

3. Naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. (Dz. U. 1992 Nr 21 poz. 86) w zw. z art. 70 § 1 w zw. z art. 86 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem prawa z jednoczesnym bezzasadnym negowaniem faktycznego poniesienia przez podatnika kosztów uzyskania przychodów w zakresie remontu dróg i placów na terenie spółki w sytuacji, gdy fakt poniesienia przedmiotowych kosztów został udowodniony przedłożonymi przez podatnika dokumentami, zaś żadnych innych dokumentów, poza przedłożonymi przez podatnika, organ nie miał prawa żądać wskutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a podatnik nie miał obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych i dokumentów związanych z ich prowadzeniem,

4. Naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, w szczególności poprzez nierespektowanie prawem zagwarantowanej gwarancyjnej funkcji przedawnienia zobowiązania podatkowego ze wszystkimi skutkami z niego wynikającymi, żądanie przedłożenia/okazania dokumentów do których weryfikacji organ nie posiadał żadnej podstawy prawnej albowiem podatnik jest obowiązany do przechowywania ksiąg rachunkowych i dokumentów źródłowych jedynie do momentu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwijając wyżej opisane zarzuty podniosła, że organy obu instancji niezasadnie stwierdziły, że brak możliwości weryfikacji przez organ podatkowy kserokopii faktur poniesionych wydatków na remont drogi w 2002 r. mógł stanowić jakikolwiek argument odnośnie końcowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a tym bardziej argument przemawiający za wydaniem decyzji odmownej w tym zakresie. Zdaniem skarżącej, nie polega również na prawdzie stwierdzenie organu II instancji, że złożenie korekty zeznania, z której wynika nadpłata, w ostatnim dniu 5-letniego okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. 31 grudnia 2008r. nakłada na organ podatkowy obowiązek jej zwrotu bez możliwości weryfikacji prawidłowości tej korekty, poprzez wgląd do dokumentów źródłowych podmiotu. Organ podatkowy w przypadku złożenia korekty deklaracji zawsze ma możliwość weryfikacji jej treści i zbadania sposobu wyliczeń i obrachunków w tym zakresie. Weryfikacja dokumentów musi jednakże nastąpić w ustawowym terminie w którym podatnik obowiązany jest do przechowywania dokumentów tj. do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie skarżącej, informacje które organ od niej uzyskał są wystarczające dla uznania racji podatnika. Będące w posiadaniu organów dokumenty stanowią wystarczającą podstawę dla potwierdzenia faktu dokonania remontu dróg. Skarżąca zarzuciła również, iż organ II instancji niezasadnie podejmuje próbę legitymizacji swych wywodów w oparciu o konstrukcję związku przyczynowo - skutkowego konkretnego nakładu z przychodem uzyskanym w danym okresie rozliczeniowym oraz kwestią faktycznego ich poniesienia. Wbrew twierdzeniom organu skarżąca wykazała fatycznie poniesione koszty uzyskania przychodów.

Zdaniem skarżącej, kwestia sporna w niniejszej sprawie może dotyczyć jedynie zasadności przesunięcia w zakresie kwalifikacji nakładu tj. uwzględnienia ich jako remont albo jako nakład inwestycyjny, bowiem sama korekta deklaracji, jak również ewidencja środków trwałych oraz odpisy amortyzacyjne w sposób ewidentny pokazują, że nakłady wystąpiły oraz że korekta nie budzi wątpliwości.

Ponadto, skarżąca zarzuciła, że dokumenty włączone przez organ I instancji do postępowania nie potwierdzają argumentów tych organów. Jednocześnie organy nie respektują przedłożonej w toku postępowania interpretacji podatkowej wydanej w spornym zakresie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. (Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2009r. [...]).

W ocenie skarżącej, z momentem upływu terminu przedawnienia organ ostatecznie został pozbawiony możliwości weryfikacji w zakresie wysokości zapłaconego podatku, albowiem z tą datą następuje ostateczne wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a organ podatkowy traci możliwość żądania okazania przez podatnika dokumentów dotyczących przedawnionego zobowiązania podatkowego, albowiem ten nie ma już obowiązku przechowywania dokumentów dotyczących przedawnionego zobowiązania podatkowego. Po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ traci prawo do żądania jakichkolwiek dokumentów, a nadto w sytuacji gdy organ przyznaje, że korekta jest poprawna pod względem tak formalnym jak i rachunkowym (tj. nie budzi wątpliwości) nie może już zakwestionować zasadności i prawidłowości korekty bowiem nie może już wszczynać postępowania wymiarowego. W takim wypadku należna do zwrotu nadpłata podatku, winna być zwrócona na rzecz podatnika w trybie art. 75 ust. 4 ustawy Ordynacja podatkowa - tj. bez wydawania jakiejkolwiek decyzji. Na poparcie swego stanowiska skarżąca przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP skarżąca podniosła, że organ zastosował w odniesieniu do skarżącego stanowisko i podejście dyskryminujące i nierespektujące podstawowych, a przysługujących mu na gruncie prawa podatkowego gwarancji podmiotowych.

Skarżąca zarzuciła również, że organy obu instancji wbrew obowiązkowi gromadzenia dowodów przemawiających zarówno na korzyść, jaki i na niekorzyść podatnika, pominęły dowody świadczące na korzyść podatnika. Ponadto, niezasadnie wydłużały terminy dla rozpatrzenia sprawy.

Uzasadniając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania skarżąca stwierdziła, że kwota nadpłaty stanowi "oczywistą należność publicznoprawną" w rozumieniu § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, co uzasadnia zasądzenie wnioskowanych kosztów w oparciu o § 6 ww. rozporządzenia. Podniosła również, iż należność w stawce podstawowej nie odpowiada rzeczywistemu nakładowi pracy pełnomocnika jak również stopniowi skomplikowania i zawiłości sprawy.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Art. 81 Ordynacji podatkowej stanowi, że podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Zgodnie z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Według treści art. 80 § 3 Ordynacji podatkowej złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty. Wniosek o zwrot nadpłaty czy stwierdzenie nadpłaty złożony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wszczyna postępowanie w rozumieniu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, którego celem jest odpowiedz na pytanie, czy istnieje faktycznie nadpłata, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 X 2012r. sygn. akt II FSK 523/11.

Nie było natomiast podstaw do prowadzenia postępowania w celu określenia zobowiązania podatkowego za 2002r. w podatku dochodowym od osób prawnych z powodu jego przedawnienia które to przedawnienie nastąpiło w dniu 31.XII.2008r., zgodnie z treścią uchwały składu 7-dmiu sędziów z dnia 3 grudnia 2013r. sygn. akt I FPS 1/12.

W efekcie tego to w postępowaniu o zwrot nadpłaty należało rozstrzygnąć czy istnieje faktycznie nadpłata, a jeżeli tak to w jakiej wysokości.

Skarżąca Spółka w pierwotnym zeznaniu podatkowym za 2002r. zaliczyła kwotę 787.235,56zł do inwestycji kreującej wartość początkową środka trwałego, a więc uznała, że w istocie były to wydatki na modernizację dróg wewnętrznych, chodników i placów. Dopiero składając korektę zeznania podatkowego CIT8, doszła do przekonania że były to wydatki na remont, co miałoby skutkować zaliczeniem ich bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Roboty budowlane w ramach inwestycji mogą mieć charakter modernizacyjny lub remontowy. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2006r. sygn. akt I SA/Rz 541/06 zajął stanowisko, iż różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości majątkowej środków trwałych, a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności w drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji i adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zasadne jest stanowisko organów podatkowych, iż skarżąca Spółka przedstawiając tylko ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz poleceń księgowania PK nie wykazała, iż wydatki w kwocie 787.235,65zł zostały faktycznie poniesione w 2002r. w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zasadne jest też stanowisko organów podatkowych, że dla wyjaśnienia powyższego problemu, jak również tego, czy mogły one mieć charakter remontowy konieczne było sięgnięcie do materiałów źródłowych odnośnie zakupu materiałów, czy też usług dotyczących robocizny. Istotne jest że to skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o zwrot nadpłaty, wobec czego fakt, iż nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego nie zwalniał ją z przedstawienia powyższych materiałów źródłowych. Oparcie się natomiast na korekcie zeznania CIT 8, aczkolwiek poprawnej pod względem formalnym i rachunkowym, czyniłoby kwestię wyjaśnienia charakteru przedmiotowych wydatków iluzoryczną.

W poczet materiału dowodowego organ I instancji włączył między innymi protokół badania dokumentów i ewidencji skarżącej Spółki z dnia 29 sierpnia 2002r. - Sporządzony w oparciu o art. 20 ust. 1 oraz 21 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2001r., poprzedzony kontrolą przeprowadzoną zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, a także decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2002r. znak [...] określającą skarżącej Spółce należny podatek dochodowy od osób prawnych za 2002r.

Z dokumentów tych wynika że Skarżąca Spółka aktem notarialnym z dnia [...] XI 1997r. Rep. A [...] kupiła nieruchomość położoną w S., w tym drogi i place, wprowadzając przedmiotowy środek trwały do ewidencji środków trwałych i określiła jego wartość początkową na kwotę 16.100zł. W 2001r. Spółka dokonała tzw. "dalszych" ulepszeń dróg i placów, odnotowując dokonane na ten cel wydatki w kwocie 405521,53zł na koncie [...] "Droga". Pierwotnie do dnia 31 XII 2001r. o te nakłady nie podwyższyła wartości początkowej środka trwałego, część wydatków na ulepszenie dróg i placów w kwocie 149.759,57zł, zaliczyła bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów. Już wówczas organ kontroli skarbowej odnośnie nakładów na ulepszenie środka trwałego zaliczonych bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów, stwierdził, że dokonano tego z naruszeniem art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Reasumując zasadne było stanowisko organów, iż w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy nie można było przyjąć, że wystąpiła ze strony Spółki nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., która podlegałaby zwrotowi.

Fakt wydania indywidualnej interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2009r., [...] nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia.

Stan faktyczny przedstawiony w takiej interpretacji przez wnioskodawcę jest wiążący dla organu dokonującego interpretacji i nie może go on zmienić ani modyfikować. Odpowiedz w powyższej interpretacji została udzielona adekwatnie do zaprezentowanego stanu faktycznego z którego wynikało, że wydatki zostały poniesione na remonty.

Wobec powyższych zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego jak i procesowego, wobec czego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 Ppsa.