Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1079/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, par. 2 pkt 2 i 3 oraz par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 135 ust. 2, art. 138
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku M. B. (zwanej dalej skarżącą) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 14 kwietnia 2017 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko młodszemu inspektorowi J. S.

Na ww. postanowienie skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 5 i 3, art. 132a, art. 134i ust. 1 pkt 2 i art. 134i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez nierozpoznanie czynu dyscyplinarnego oraz zawinienia po stronie policjanta, jak również poprzez bezzasadne zlecenie prowadzenia czynności wyjaśniających oraz ich przedłużenie ponad ustawowy termin, pomimo oczywistości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,

2) art. 2, art. 6 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez prowadzenie czynności wyjaśniających w sposób nierzetelny i w taki sposób, by doszło do przedawnienia ścigania, jak również bezzasadne udzielenie ochrony prawnej oficerowi Policji, pomimo, że jego zachowanie naruszało przepisy prawa, zasady współżycia społecznego i godność skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez r. pr. A. P., wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Pełnomocnik organu wskazał, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, jak również postanowienie utrzymujące je w mocy, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego.

Dodatkowo wyjaśnił, że wniosek pokrzywdzonego nie stanowi obligatoryjnej podstawy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Taką podstawę stanowi tylko uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W orzecznictwie wskazuje się, że postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają (por. np. postanowienia NSA: z 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1067/12, z 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 1608/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.). Przepis ten stanowi, iż od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta. Wprawdzie w myśl art. 135 ust. 2 zdanie drugie ustawy o Policji na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, lecz w orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie kończy takiego postępowania. Z powyższego wynika więc, że na rozstrzygnięcia wydane w oparciu art. 135 ust. 2 ustawy o Policji nie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zatem stwierdzić należy, że skarga skarżącej, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.