Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 574/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 150, art. 283
journal: Dz.U. 2020 poz 121
law: Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Asesor WSA Grzegorz Potiopa Protokolant st. asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 roku sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie egzekucyjnej za okres od stycznia do września 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy wydaną wobec B. G. decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie egzekucyjnej za miesiące od stycznia do września 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w okresie od 11.02.2019 r. do 07.10.2020 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. B. G. dokonał rozliczenia uzyskanych opłat egzekucyjnych za okres od stycznia do września 2019 r., składając do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. informacje OEG-1 w sprawie opłaty egzekucyjnej stanowiącej dochód budżetu państwa zgodnie z art. 149 ust. 5 ustawy o komornikach sądowych oraz dokonał wpłat kwot wykazanych w informacjach OEG-1.

Następnie w dniu 17.10.2019 r. Komornik Sądowy złożył do wyżej wymienionego organu podatkowego korekty informacji OEG-1 za okres od stycznia do września 2019 r. wykazując wartości opłaty egzekucyjnej stanowiącej dochód budżetu państwa w kwotach niższych od wskazanych w informacjach pierwotnych oraz wniósł o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty egzekucyjnej.

W dniu 12.11.2019 r. w nawiązaniu do złożonych korekt deklaracji OEG-1 B. G. złożył do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G. pismo zawierające wyjaśnienia dotyczące rozliczenia opłat egzekucyjnych dokonanego w związku ze złożonymi korektami deklaracji. W ocenie Strony, należność budżetową stanowią jedynie opłaty egzekucyjne pobrane i ściągnięte w postępowaniach wszczętych w 2019 r. oraz opłaty egzekucyjne pobrane i ściągnięte w 2019 r. w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych wprawdzie pod rządami starej ustawy (o komornikach sądowych i egzekucji), a więc przed 01.01.2019 r. ale tylko w przypadku, gdy z uwagi na treść przepisu art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2363 ze zm.), dalej: u.k.k., podstawę ich pobrania lub ściągnięcia stanowi przepis art. 29 lub 30 ustawy o kosztach komorniczych. Powyższe wynika z treści art. 149 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 121 ze zm.), dalej: u.k.s., zgodnie z którym przez opłaty egzekucyjne rozumie się opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte na podstawie przepisów ustawy o kosztach komorniczych. Tymczasem zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

W ramach prowadzonego postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. w dniu 24.01.2020 r. wezwał stronę do skorygowania rozliczenia opłaty egzekucyjnej wykazanego w deklaracjach złożonych w dniu 17.10.2019 r. oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego w dniu 06.02.2020 r. Komornik Sądowy przekazał wyjaśnienia w sprawie wraz z szeregiem opinii prawnych dotyczących interpretacji przepisów art. 149 i art. 283 ust. 1 u.k.s. w związku z przepisem art. 52 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych.

Pismami z 18.02.2020 r. i z 09.03.2020 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wezwał Komornika Sądowego do przedstawienia prawomocnych postanowień o ustaleniu opłat egzekucyjnych oraz zestawienia zapisów operacji finansowych ewidencjonowanych w księdze pieniężnej, potwierdzających poprawność złożonych korekt deklaracji OEG-1. W odpowiedzi na powyższe wezwania B. G. poinformował, że złożone skorygowane informacje OEG-1 za miesiące od stycznia do września 2019 r. są poprawne, gdyż zostały dokonane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Po rozpatrzeniu wniosku Strony z 17.10.2019 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G. wydał w dniu [...].06.2020 r. decyzję, którą odmówił stwierdzenia nadpłaty w opłacie egzekucyjnej za miesiące od stycznia do września 2019 r. w łącznej wysokości 29.838,00 zł.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 283 ust. 1 u.k.s., przepisów art. 149-151 nie stosuje się do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed dniem wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych, tj. po 01.01.2019 r.; także w sytuacji gdy dotyczą one spraw wszczętych pod rządami poprzedniej ustawy. Natomiast wszystkie opłaty uzyskiwane przez komornika sądowego po dniu wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych, o ile postanowienie je ustalające uprawomocniło się po dniu 01.01.2019 r., stanowią niepodatkową należność budżetu państwa i jako takie są podstawą do określenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika na zasadach przewidzianych w art. 149 ust. 2 w zw. z art. 150 ust. 1 u.k.s. Ponadto Organ podatkowy wskazał, że Strona nie przedłożyła stosownych materiałów dowodowych w sprawie, celem dokonania weryfikacji poprawności sporządzonych korekt informacji OEG-1.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w decyzji z [...] maja 2021 r. wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jak kwalifikować w obowiązującym stanie prawnym, uzyskane w 2019 r. przez komornika sądowego opłaty egzekucyjne, tj. które z opłat stanowią przychód komornika sądowego, a które stanowią należność budżetu państwa i jedynie podstawę ustalenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika oraz czy w związku z dokonaną kwalifikacją, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w żądanej kwocie.

Organ odwoławczy zauważył, że ustawa o kosztach komorniczych określa zasady naliczania kosztów komorniczych i w tej części dopuszcza na mocy art. 52 ust. 1 wyjątkowo stosowanie przepisów uchylonej ustawy z 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Rozliczanie przez komornika sądowego opłat egzekucyjnych po ich pobraniu stanowi natomiast czynność, która uregulowana została w ustawie o komornikach sądowych, która na mocy art. 305 wykluczyła możliwość stosowania starych przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji za wyjątkiem określonym w art. 283 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że w przypadku postępowania wszczętego przez komornika sądowego przed 01.01.2019 r., jeśli w trakcie tego postępowania po 01.01.2019 r. w związku z podjętymi przez komornika czynnościami zajdzie konieczność naliczenia kosztów egzekucyjnych, to do ich ustalenia zastosowanie będą miały przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w związku z art. 52 ust. 1 u.k.k., jednak uzyskane w ten sposób środki stanowić będą opłatę egzekucyjną, o której mowa w art 149 u.k.s. i stanowić będą niepodatkową należność budżetu państwa. Zaznaczyć przy tym należy, że interpretacja taka nie wynika wyłącznie z rozumowania a contrario treści art. 283 u.k.k., zgodnie z którym przepisów art. 149-151 nie stosuje się (jedynie) do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jak wskazano powyżej wynika ona przede wszystkim z faktu, że każda z dwóch wprowadzonych od 01.01.2019 r. ustaw reguluje inną sferę działania komorników sądowych, a więc mają zastosowanie w innych okolicznościach materialnoprawnych.

W świetle powyższego przepisu oraz faktu, że pojęcie opłaty egzekucyjnej oraz zasady jej rozliczania określone zostały przez ustawodawcę w innym akcie prawnym, zdaniem organu odwoławczego założenie iż treść art. 52 ust. 1 u.k.k. nie pozwala na uznanie kosztów komorniczych ustalonych i uzyskanych po 01.01.2019 r. w ramach postępowań wszczętych przed ta datą za opłatę egzekucyjna, w rozumieniu art. 149 u.k.s., stanowiłoby niedopuszczalną interpretację rozszerzającą podważającą normę wprowadzoną w art. 149 u.k.s. Nieuprawnione jest bowiem założenie, że wydając w krótkim czasie dwie ustawy regulujące działanie komorników sądowych ustawodawca nie przewidział sprzeczności przepisów wynikających z tych aktów prawnych. Interpretacja prawa podważająca celowość przepisów wprowadzonych przez ustawodawcę jest niedopuszczalna.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że wszystkie opłaty uzyskiwane przez komornika sądowego po dniu wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych, o ile postanowienie je ustalające uprawomocniło się po 01.01.2019 r. stanowią niepodatkową należność budżetu państwa i jako takie są podstawą do określenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika, zgodnie z art. 150 u.k.s. Opłaty te powinny być objęte składaną przez komorników sądowych informacją w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.12.2018 r. w sprawie wzoru informacji składanej przez komornika sądowego do urzędu skarbowego o uzyskanych oraz podlegających przekazaniu opłatach egzekucyjnych.

Tym samym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., podobnie jak organ pierwszej instancji, nie podzielił stanowiska komornika w zakresie nieuznania za należność budżetową opłat egzekucyjnych pobieranych w komorniczych postępowaniach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed 01.01.2019 r., a prawomocnie ustalonych po dniu wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych. Organ odwoławczy wskazał, że z wyjaśnień zawartych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty wynika, że Komornik Sądowy B. G. w pierwotnie złożonych informacjach OEG-1 za okres od stycznia do września 2019 r. wykazał wszystkie opłaty egzekucyjne pobrane lub ściągnięte w tym okresie, niezależnie od momentu wszczęcia postępowań egzekucyjnych, których te opłaty dotyczyły. W złożonych wyjaśnieniach nie podnosił, aby złożone korekty wynikały z okoliczności uprawomocnienia się orzeczenia sądu skutkującego koniecznością zwrotu całości lub części uzyskanej opłaty egzekucyjnej. Nie wskazał też, aby nadpłata wynikała z pobrania należności w 2019 r. od postanowień ustalających wysokość kosztów egzekucji, które uprawomocniły się przed 01.01.2019 r. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie ziściła się przesłanka do stwierdzenia nadpłaty, o co wnosiła strona we wniosku z 17.10.2019 r. Wobec braku wskazania przez stronę innych okoliczności, które skutkowałyby powstaniem nadpłaty z tytułu opłat egzekucyjnych wyegzekwowanych w okresie od stycznia do września 2019 r., zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego naruszenia art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: O.p. poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty nie można więc uznać za zasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. G. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zakwestionowanym rozstrzygnięciom zarzucając naruszenie:

1. art. 72, art. 73, art. 75 O.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie wystąpiła nadpłata opłat egzekucyjnych należnych Skarbowi Państwa za okresy rozliczeniowe styczeń-wrzesień 2019 r. z tytułu pobranych i wpłaconych opłat egzekucyjnych w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych i nie zakończonych przed dniem l stycznia 2019 r.,

2. art. 149, art. 150 w związku z art. 283 u.k.s. poprzez przyjęcie, że opłaty pobierane w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem l stycznia 2019 r. nie ustalone prawomocnym orzeczeniem stanowią należność publicznoprawną o której mowa w art. 149 - 150 u.k.s. i podlegają wpłacie przez komornika sądowego na rachunek właściwego urzędu skarbowego w miesięcznych okresach rozliczeniowych,

3. art. 52 u.k.k poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że:

a. powołany przepis jako należność publicznoprawną w rozumieniu art. 149 u.k.s. z 2018 r. uznaje opłaty egzekucyjne pobrane i wpłacone po dniu 1 stycznia 2019 r. w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r.

b. nakaz stosowania przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji z 1997 r. do spraw wszczętych i nie zakończonych przed 1 stycznia 2019 r. obejmuje tylko część jej przepisów regulujących wysokość opłat egzekucyjnych nie obejmuje natomiast zasad rozliczenia pobranych opłat przez komorników sądowych.

4. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niepełne uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji.

5. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nie umorzenie postępowania administracyjnego pomimo braku podstaw prawnych do jego wszczęcia i prowadzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, które przepisy - dawne (tj. u.k.s.e.), czy nowe (tj. u.k.s. oraz u.k.k.) należy stosować do opłat egzekucyjnych pobranych w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r. i w konsekwencji, czy opłaty te stanowią dochód komornika lub należność budżetu państwa i jako takie, są podstawą do ustalenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika, oraz następnie, czy w związku z tym organy prawidłowo odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty.

Skarżący stanął na stanowisku, iż opłaty egzekucyjne w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r. winny być pobierane na podstawie dotychczasowych przepisów u.k.s.e. i w rezultacie stanowić powinny jego dochód. W związku z tym domagał się stwierdzenia nadpłaty uiszczonych nieprawidłowo opłat egzekucyjnych za okres od stycznia do września 2019 r. w kwocie 29.838 zł.

Tymczasem organy obu instancji uznały, że do opłat egzekucyjnych pobranych w sprawach wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2019 r., w których opłaty te nie zostały prawomocnie ustalone, zastosowanie znajdują nowe przepisy, zgodnie z którymi opłaty, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią daninę publiczną będącą dochodem budżetu państwa, zatem nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

W celu rozstrzygnięcia spornej w niniejszej sprawie kwestii rozpocząć należy od wskazania, że przed dniem 1 stycznia 2019 r. całokształt zagadnień ustrojowych dotyczących komorników sądowych, funkcjonowania systemu finansowania egzekucji sądowej oraz szczegółowych zasad poboru opłat egzekucyjnych regulowała u.k.s.e. Z dniem 1 stycznia 2019 r. powyższe zagadnienia zostały rozdzielone i uregulowane dwiema nowymi ustawami, tj. u.k.s. i u.k.k.

Na gruncie u.k.s.e., przed wejściem w życie u.k.s. i u.k.k., opłata egzekucyjna stanowiła przychód należny komornikowi.

Zgodnie z nową regulacją, w myśl art. 149 ust. 1 u.k.s., opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1-2a, na zasadach określonych w u.k.k.

Stosownie do art. 149 ust. 2 u.k.s. uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 5 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane.

Przez uzyskane opłaty egzekucyjne rozumie się opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte na podstawie przepisów u.k.k. (art. 149 ust. 3 u.k.s.).

Z kolei art. 149 ust. 6 u.k.s. stanowi, że w przypadku uprawomocnienia się orzeczenia sądu skutkującego koniecznością zwrotu całości lub części uzyskanej opłaty egzekucyjnej, proporcjonalna część przekazanej opłaty egzekucyjnej stanowi nadpłatę w rozumieniu O.p.

Art. 150 ust. 1 i 3 u.k.s. stanowi natomiast, że komornikowi za pełnioną służbę przysługuje wynagrodzenie prowizyjne, proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych, które potrąca bezpośrednio z uzyskanych opłat egzekucyjnych. Wysokość tego wynagrodzenia określa art. 150 ust. 2 u.k.s.

W myśl art. 283 ust. 1 u.k.s. przepisów art. 149-151 nie stosuje się do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Stosownie zaś do art. 52 ust. 1 i 2 u.k.k. do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Do postępowań, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 29 i art. 30 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zagadnienie dotyczące zastosowania art. 52 ust. 1 u.k.k. w kontekście kwalifikacji opłat egzekucyjnych uzyskanych przez komornika w 2019 r., było już przedmiotem rozważań judykatury (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Po 715/20, LEX nr 3151453; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 436/20, LEX nr 3109703).

Mając powyższe na względzie, w pełni podzielając wyrażoną w powołanych wyżej wyrokach ocenę prawną, w dalszej części uzasadnienia Sąd przywoła rozważania prawne w nich zawarte.

Jak już wspomniano, z dniem 1 stycznia 2019 r. uchylono u.k.s.e., która została zastąpiona dwiema odrębnymi ustawami, tj. u.k.k. i u.k.s. Pierwsza z ustaw określa wysokość kosztów komorniczych, zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania w sprawach dotyczących tych kosztów. Reguluje zatem kwestie związane z kosztami komorniczymi, w tym częściowo z opłatami egzekucyjnymi stanowiącymi jeden z rodzajów opłat komorniczych, należnych za m.in. przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, wykonanie zabezpieczenia roszczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym (art. 18 ust. 1 pkt 1 u.k.k.).

Ponadto w art. 52 ust. 1 u.k.k. zawarto regułę intertemporalną, wprowadzającą - jako zasadę - regułę kontynuacji postępowania, zgodnie z którą do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 2019 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. u.k.s.e. W odniesieniu do zagadnień związanych z problematyką szeroko rozumianego poboru kosztów komorniczych przepis art. 52 ust. 1 u.k.k. należy jednak wykładać ściśle. W przeciwieństwie do wcześniejszego stanu prawnego, w którym ustawa o komornikach sądowych i egzekucji regulowała całokształt zagadnień ustrojowych dotyczących komorników sądowych, funkcjonowania systemu finansowania egzekucji sądowej, jak i szczegółowych zasad poboru opłat egzekucyjnych, od 1 stycznia 2019 r. zagadnienia te zostały podzielone między u.k.s. i u.k.k. Dlatego też należy mieć na względzie, że przepis art. 52 ust. 1 u.k.k. odnosi się do postępowań wszczętych i niezakończonych jedynie w zakresie, w którym pokrywa się on z przedmiotem regulacji objętym u.k.k. Jest to zastrzeżenie o tyle istotne, że u.k.k. określa wysokość kosztów komorniczych i zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania w sprawach dotyczących tych kosztów (art. 1 u.k.k.), ale już nie zasady wynagradzania komorników sądowych. Nie odnosi się ona również do istotnej kwestii, jaką jest istota samej opłaty egzekucyjnej - problematyka ta została uregulowana w art. 149 ust. 1 u.k.s. W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie w zakresie określania wysokości opłat egzekucyjnych i wydatków, zasad ich ponoszenia oraz trybu postępowania dotyczącego tych kosztów. Nie odnosi się to jednak do zasad ustalania wynagrodzenia komornika za prowadzenie tych spraw oraz określenia, czym w istocie jest opłata egzekucyjna.

Druga ustawa, tj. u.k.s., określa natomiast ustrój i zasady wykonywania zawodu komornika sądowego, w tym zasady ustalania jego wynagrodzenia. Pomimo iż, jak wskazano, problematyka opłat i kosztów postępowania egzekucyjnego jest przedmiotem u.k.k., to u.k.s. również zawiera przepisy odnoszące się do opłaty egzekucyjnej. Art. 149 u.k.s. definiuje opłatę egzekucyjną i reguluje tryb jej odprowadzania do budżetu państwa, art. 150 ustala wysokość i sposób pobierania wynagrodzenia prowizyjnego należnego komornikowi, a art. 152 definiuje koszty działalności egzekucyjnej.

Z treści powyższych przepisów wynika, iż opłata egzekucyjna stanowi należność budżetową, nie będąc przychodem komornika. Przychodem komornika jest wynagrodzenie prowizyjne za pełnioną służbę, proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych, oraz pozostałe opłaty komornicze (art. 152 ust. 2 u.k.s.), jak również opłaty egzekucyjne ustalone prawomocnie do dnia 31 grudnia 2018 r., które zostaną pobrane po tej dacie (art. 283 ust. 1 u.k.s.).

Uwzględniając powyższe ustalenia, Sąd uznał, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy art. 149 i art. 150 u.k.s. w zw. z art. 283 tej ustawy, jak również art. 52 u.k.k., są niezasadne. Art. 52 ust. 1 u.k.k., do którego odwołuje się skarżący, został zawarty w u.k.k., a zatem odnosi się do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r. jedynie w takim zakresie, w jakim pokrywa się on z przedmiotem regulacji objętym u.k.k. Skoro przepisy tej ustawy nie regulują problematyki charakteru prawnego opłaty egzekucyjnej ani zasad wynagradzania komorników, to przepis art. 52 ust. 1 u.k.k. nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe kwestie zostały natomiast uregulowane w art. 149 – 150 u.k.s. i to te przepisy mają zastosowanie, z uwzględnieniem wyjątku przewidzianego w art. 283 ust. 1 u.k.s.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że organ dokonał prawidłowej wykładni spornych przepisów, przyjmując na podstawie art. 149 u.k.s., że opłaty egzekucyjne od dnia 1 stycznia 2019 r. stały się niepodatkową należnością budżetową, która po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowi dochód budżetu państwa i podlega wpłacie na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by w sprawie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 283 ust. 1 u.k.s., tj. by opłaty egzekucyjne zostały prawomocnie ustalone przed dniem 1 stycznia 2019 r., co wyłączałoby zastosowanie art. 149 u.k.s.

Konkludując, skoro prawidłowo ustalono, iż opłata egzekucyjna za okres od stycznia do września 2019 r. stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, to zasadnie, w oparciu o art. 75 § 4a zd. 2 O.p., organy odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty z tytułu tej opłaty. Wobec braku podstaw do uznania, że opłaty egzekucyjne pobierane w komorniczych postępowaniach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed 01.01.2019 r., a prawomocnie ustalonych po dniu wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych, nie stanowią należności budżetowej, w sprawie nie wystąpiła nadpłata z tytułu nadmiernie uiszczonej przez Komornika Sądowego opłaty egzekucyjnej. Zarzut naruszenia art. 72, 73 i 75 O.p. należało zatem uznać za bezzasadny. W tej sytuacji organ odwoławczy nie miał również podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Zamierzonego przez skarżącego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Zaskarżona decyzja wskazuje ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określa przesłanki zastosowania wskazanej kwalifikacji prawnej i ustala, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Proces rozumowania organu i argumenty przemawiające za podjęciem rozstrzygnięcia określonej treści znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższymi rozważaniami Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Ake.