Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1373/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 października 2006 r., Sygn. akt II SA/Go 56/05 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. A. na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2004 r., [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy budowlanej postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt II SA/Go 56/05 oddalił wniosek z dnia 22 września 2006 r. o przyznanie D. A. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2004 r. w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy budowlanej. Sąd zaznaczył, iż w niniejszej sprawie na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2004 r. skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. również poprzez ustanowienie adwokata. W związku z tym zdaniem Sądu I-instancji skarżącemu zapewniono faktyczną realizację prawa do sądu, a zatem cel instytucji prawa pomocy został w niniejszej sprawie już osiągnięty. Skarżący wypowiedział pełnomocnictwo ustanowionemu w sprawie adwokatowi. Należy zauważyć, że obecnie skarżący wnosi udzielenie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w celu dokonania konkretnej czynności procesowej jaką jest sporządzenie skargi kasacyjnej od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2006 r. oddalającego zażalenie na postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego. Tymczasem od orzeczeń NSA nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Sąd I-instancji zwrócił uwagę, iż w piśmie z dnia 6 września 2006 r. skarżący został pouczony, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2006 r. jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.

W zażaleniu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie wpisu od zażalenia. Ponadto skarżący wniósł o wyłączenie sędziego G. S., gdyż zdaniem skarżącego nie zna prawa budowlanego i przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz dyskryminowała go jako inwestora.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego przez same strony (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, między innymi, kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublikowane), opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącej z obowiązku ich ponoszenia.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2004r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. również poprzez ustanowienie adwokata. Skarżący udzielił ustanowionemu w ramach prawa pomocy adwokatowi pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie, ale następnie to pełnomocnictwo wypowiedział w związku z opinią pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Trafnie więc ocenił Sąd I-instancji, iż skarżącemu zapewniono w niniejszej sprawie faktyczną realizację prawa do sądu poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Należy zaznaczyć, iż postanowienie z dnia 30 sierpnia 2006 r., które skarżący chciałby zaskarżyć skargą kasacyjną sporządzoną przez ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika, jako wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny jest prawomocne, o czym przesądza art. 168 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie Sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Środki odwoławcze tj. skarga kasacyjna i zażalenie , stosowanie do art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a., przysługują jedynie od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy zachodzi oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 247 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Oznacza to, że skoro skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, gdyż jej wniesienie jest niedopuszczalne, to tym samym stronie nie przysługuje prawo pomocy w tej sprawie i nie może być jej przyznane.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o umorzenie wpisu od zażalenia należy zauważyć, iż skarżący nie był wzywany do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 17 października 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Oznacza to, iż wniosek o umorzenie wpisu jest bezprzedmiotowy i nie może być uwzględniony.

Na marginesie należy również zauważyć, iż wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego G. S. od rozpoznania niniejszego zażalenia jest bezprzedmiotowy, gdyż sędzia ten nie orzeka w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W tym stanie rzeczy zaskarżane postanowienie należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.