Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3047/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 60 ust.1 art. 53 ust.4, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Po 565/12 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 września 2012 r., po rozpoznaniu skargi M. M. na postanowienie Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy, w pkt I. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], w pkt II. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, w pkt III. określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kaliszu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 123 kpa negatywnie zaopiniował warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w miejscowości O., oznaczonej jako działka nr [...], obręb O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że lokalizacja projektowanego budynku mieszkalnego w odległości ok. 23 m od istniejącego cmentarza jest niezgodna 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315). Zgodnie z treścią tego przepisu odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m. Odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. W tej sytuacji należało negatywnie zaopiniować przedmiotową inwestycję. W zażaleniu na to postanowienie M. M. podniósł, że § 3 rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 1959 r. określa jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na nowe cmentarze i odnosi się przede wszystkim do odległości nowobudowanych cmentarzy od istniejącej zabudowy, a nie reguluje ograniczenia lokalizacji nowej zabudowy w sąsiedztwie istniejących już cmentarzy. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż z załączonej do akt sprawy mapy zasadniczej w skali 1:1000 wynika, że projektowany budynek mieszkalny będzie zlokalizowany w odległości ok. 23 m od istniejącego cmentarza, co nie spełnia wymogów z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Odnosząc się do zarzutu żalącego organ podkreślił, że przepis § 3 ww. rozporządzenia odnosi się nie tylko do nowoprojektowanych cmentarzy, ale również do obiektów mieszkalnych. Regulacja zawarta w tym przepisie wskazuje na minimalną odległość "cmentarza", a nie "nowoprojektowanego cmentarza" od wskazanych w nim budowli. Zatem obiekty, które mają powstać w okolicy cmentarza winny być projektowane w sposób uwzględniający spełnienie ww. wymagań. M. M. we wniesionej skardze na powyższe postanowienie, powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podniósł, iż wykładnia organów przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z 25 sierpnia 1959 r. jest błędna w świetle § 1 ust. 1 i 2 oraz § 7 tegoż rozporządzenia, bowiem przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do cmentarzy istniejących. Prawodawca nie uregulował tymi przepisami spraw osób będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w bezpośredniej bliskości starych cmentarzy. Podkreślił, że jego nieruchomość może być uzbrojona w wodę z wodociągu publicznego, ścieki mogą być odprowadzane do sieci kanalizacyjnej. Negatywna opinia służb sanitarnych uniemożliwia się mu korzystanie z prawa własności. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną i stwierdził, że organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 (dotyczy terenów zamkniętych), wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Przepisem odrębnym upoważniającym inspektora sanitarnego do uzgodnienia wydania rozstrzygnięć w niniejszej sprawie był przepis art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.). Stanowi on, iż do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzyskaniu stosownych uzgodnień, a to oznacza, że uzgodnieniu podlega projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 60 ust. 4 tej ustawy, i to tylko projekt decyzji pozytywnej dla inwestora. Wobec tego uzgodnieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu powinien być objęty projekt pozytywnej decyzji dotyczący inwestycji objętej wnioskiem skarżącego. Sąd wskazał, iż Burmistrz Opatówka pismem z dnia 24 lutego 2012 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu o uzgodnienie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku skarżącego, załączając do pisma wniosek inwestora, mapę terenu objętego wnioskiem oraz mapę poglądową. Wobec tego dokonane uzgodnienie nie objęło projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w O., a tylko samą inwestycję. Takie uzgodnienie uchybia art. 60 ust. 1 upzp, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, iż w sytuacji sporządzenia przez Burmistrz Opatówka projektu negatywnej decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu w wyniki przeprowadzonego postępowania, w tym analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zachodziłaby konieczność jej uzgadniania. W ocenie Sądu organy uzgadniające dokonały błędnej wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, uznając, że przepis ten dotyczy zarówno lokalizowania cmentarza od istniejącej zabudowy mieszkalnej i innych zabudowań, jak i zamiaru zlokalizowania zabudowy mieszkalnej względem istniejącego cmentarza. Sąd stwierdził, iż z delegacji ustawowej do wydania powołanego rozporządzenia, zawartej art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 11, poz. 62 ze zm.), w brzmieniu pierwotnym, obowiązującym w czasie wydania tegoż rozporządzenia przez Ministra Gospodarki Komunalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia oraz Prezesem Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury; wynika, iż jego przepisy powinny określać: 1) szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych; 2) odległość cmentarza od źródeł ujęcia wody;3) wymagania co do poziomu wód gruntowych na terenach przeznaczonych pod cmentarze. Wyraźnie z tej delegacji ustawowej wynika, że intencją ustawodawcy było wskazanie szczegółowych warunków dla terenów, które pod względem sanitarnym mogą być przeznaczane na cmentarze. Trafnie, w ocenie Sąd zgodził się ze skarżacym, iż w § 1 ust. 1 rozporządzenia, stwierdza się, że teren pod cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie. W szczególności na cmentarze należy przeznaczać tereny na krańcach miast, osiedli lub gromad w izolacji od zabudowań, na gruntach przeznaczonych pod zieleń publiczną lub odpowiednich na jej urządzenie, w pobliżu miejscowej sieci komunikacyjnej (§ 1 ust. 2 rozporządzenia). Przytoczone przepisy wyraźnie wskazują, że rozporządzenie z 25 sierpnia 1959 r. odnosi się do warunków lokalizacji cmentarza względem istniejącej zabudowy (w tym m.in. mieszkalnej), nie zaś do warunków lokalizacji innych zabudowań w otoczeniu istniejącego cmentarza. Analogiczne wnioski można wywieść z § 2 ust. 1 rozporządzenia, który dotyczy procedury zatwierdzenia lokalizacji cmentarza. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Zatem przepis ten określa szerokość pasów izolujących teren cmentarny od istniejących terenów mieszkaniowych. Przepisy rozporządzenia normują wymogi, jakie winny spełniać tereny przewidziane pod budowę nowych cmentarzy, w tym określają rygory związane z zachowaniem odległości od istniejącej zabudowy mieszkalnej (§ 3 ust. 1), odnoszą się do określenia terenów, jakie pod względem sanitarnym są odpowiednie pod cmentarze. Zarówno zakres ustawowego upoważnienia jak i unormowania przyjęte w rozporządzeniu wskazują wyraźnie, że reguluje ono wyłącznie kwestie związane z sytuowaniem nowych inwestycji cmentarnych. W związku z powyższym nie było podstaw, w ocenie Sądu, do przyjęcia, że rozporządzenie reguluje również sytuację odwrotną, tj. przewiduje ograniczenia w lokalizacji nowej zabudowy (w tym mieszkalnej) w sąsiedztwie istniejących już cmentarzy. Zarówno ustawa o cmentarzach, jak i powołane rozporządzenie mają ściśle określony zakres regulacji i nie przewidują one ograniczeń w uprawnieniach właścicielskich sąsiednich nieruchomości. Sąd ze względu na wskazane naruszenia prawa materialnego i procesowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik organu zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: 1) art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 3 pkt 1a) ustawy o Państwowej inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2011, nr 212, poz. 1283 późn. zm.) poprzez przyjęcie, że organu inspekcji sanitarnej winny w trakcie uzgadniania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odnosić się do projektu decyzji ustalającej warunki i to do decyzji pozytywnej, gdy tymczasem prawidłowa literalna wykładnia treści tych przepisów wskazuje, że dotyczą one obowiązku organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej do uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które organ prowadzący postępowanie winien uzyskać przed wydaniem decyzji w tym zakresie i wobec powyższego z żadnych przepisów nie wynika obowiązek uzgodnienia projektu decyzji jak wskazuje w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu; 2) w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze ( Dz.U. nr 52, poz. 315) poprzez błędne przyjęcie, iż odnosi się on jedynie do lokalizacji nowych cmentarzy względem istniejącej zabudowy, nie zaś do warunków lokalizacji zabudowań w otoczeniu istniejącego cmentarza.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej:"p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, mimo iż zarzuty w niej przedstawione w części są zasadne.

Po pierwsze, nie jest trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p. ) oraz art. 3 pkt 1a) ustawy o Państwowej inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz. U. nr 212, poz. 1283 późn. zm.) przez przyjęcie, że organy inspekcji sanitarnej winny w trakcie uzgadniania warunków zabudowy odnosić się do projektu decyzji i to decyzji pozytywnej. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy zauważyć, iż w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego w obu postaciach określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. istotne jest wykazanie przez autora skargi kasacyjnej, w jakim kontekście zauważa naruszenie tego przepisu jednocześnie w postaci błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast, uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest argumentacji odnoszącej się do obu razem oraz do każdej z osobna postaci naruszenia prawa materialnego. Zauważyć również należy, iż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej ( art. 183 § 1 p.p.s.a.) od autora skargi kasacyjnej wymagane jest precyzyjne określenie przepisów prawa, które według niego naruszył Sąd I instancji, poprzez wskazanie dokładnie odpowiednich jednostek redakcyjnych przepisu takie jak: ustępy, paragrafy, punkty. Prawidłowe sformułowanie zarzutu zawartego w pkt 1 skargi kasacyjnej wymagało od jej autora dokładnego wskazania jednostki redakcyjnej powołanego art. 60 u.p.z.p., albowiem składa się on z czterech ustępów, regulujących różne materie. Powyższe uwagi jednakże nie czynią niemożliwym rozpoznanie tego zarzutu. Przede wszystkim wskazać należy, iż w myśl ust. 1 art. 60 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z treści tego przepisu wynika, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ do jej wydania obowiązany uzyskać uzgodnienie nie tylko od organów wymienionych w ust. 4 art. 53 u.p.z.p., ale również od innych organów w nim niewymienionych, jeżeli taki obowiązek nakładają odrębne przepisy prawa materialnego. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że jeżeli chodzi o Państwową Inspekcję Sanitarną to takim przepisem odrębnym jest art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263), stanowiący, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie nadzoru zapobiegawczego sanitarnego należy uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 130, poz. 871) i obowiązuje od dnia 20 października 2010 r. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca wyraźnie określił, że do kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy uzgadnianie warunków zabudowy. Prawidłowe jest więc stanowisko Sądu I instancji, że organy inspekcji sanitarnej obu instancji działające w przedmiotowej sprawie są organami współdziałającymi, a więc powinny dokonać uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy sporządzonego przez Burmistrza Opatówka w trybie i na zasadach określonych w art. 106 k.p.a., o czym stanowi art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Przypomnieć w tym miejscu należy treść § 1 art. 106 k.p.a., w myśl której, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ ( wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie) decyzję wydaje się po zajęciu tego stanowiska przez ten organ, które wyraża on w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Stosownie zaś do § 2 tego artykułu organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu prowadzącego postępowanie główne. Oznacza to, że wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie przez organy inspekcji sanitarnej na podstawie wniosku strony przesłanego przez Burmistrza Opatowa i zakończenie go wydaniem postanowień o odmowie uzgodnienia inwestycji wskazanej w tym wniosku było nieuprawnione, tym samym prawidłowo zaskarżonym wyrokiem postanowienia organów obu instancji zostały uchylone. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że uzgodnieniu podlega projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowach, bowiem tylko w przypadku takich decyzji organ uzgadniający może dokonać oceny czy planowana inwestycja nie godzi w interesy, które organ uzgadniający w ramach przyznanych mu uprawnień ma chronić. Tylko bowiem decyzja pozytywna ingeruje w zastany stan rzeczy. Jeśli właściwy organ administracji odmawia ustalenia warunków zabudowy, to organ uzgadniający nie ma, czego oceniać. Z natury rzeczy, bowiem decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie ingeruje w istniejącą sytuację. Podkreślić należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu, którym jest decyzja o warunkach zabudowy ( tak, np. WSA w Warszawie w wyrokach: z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 867/09; z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 538/07; z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1515/09; dostępne w CBOSA). Zasadny natomiast okazał się sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze ( Dz. U. nr 52, poz. 315) poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten odnosi się jedynie do lokalizacji nowych cmentarzy względem istniejącej zabudowy, nie zaś do warunków lokalizacji zabudowań w otoczeniu istniejącego cmentarza. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela podgląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1518/11, aprobujący stanowisko w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w wyroku z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 876/10, zgodnie z którym prawidłowa interpretacja § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do rezultatu, że zakres normowania tego przepisu odnosi się nie tylko do cmentarzy nowo budowanych, ale również do istniejących, a także do lokalizowanej w ich sąsiedztwie zabudowy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku przyjęcie, że przepisy rozporządzenia mają zastosowanie tylko i wyłącznie do cmentarzy nowo zakładanych nie można uznać za logiczne, skoro odległość 150 m lub 50 m mierzona od istniejącego cmentarza do projektowanego budynku, czy też od istniejącego budynku mieszkalnego do nowo realizowanego cmentarza jest tą samą odległością. Zgodnie z przepisem upoważniającym art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. nr 11, poz. 62 ze zm.), było m.in. określenie "szerokości pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych". Wykładnia celowościowa tego przepisu ustawy prowadzi do wniosku, że przepisy rozporządzenia określają zarówno w jakiej odległości od innych terenów, w tym terenów o zabudowie mieszkaniowej mogą być lokalizowane nowe cmentarze, jak i w jakiej odległości od istniejących cmentarzy może być lokalizowana inna zabudowa, w tym zabudowa mieszkaniowa. W świetle powyższego zgodzić się należy z organem, że stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie jest błędne. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu mimo, że w zakresie wyżej przedstawionym jego uzasadnienie jest błędne, co też uwzględni organ rozpoznając ponownie sprawę.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.