Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 3515/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Asesor WSA Urszula Wiśniewska, Protokolant Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. H., A. H., L. B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] Nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] ustalającej podatek od nieruchomości za okres od kwietnia do grudnia 2003r w wysokości [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na następujący stan faktyczny sprawy: w dniu 09.08.2003r L. B. H. zawiadomił organ podatkowy, że z dniem 31 lipca 2003r zaprzestał wynajmować pomieszczenia na działalność gospodarczą, co winno wpłynąć na zmianę wymiaru podatku od nieruchomości na 2003r. Wniosek został uwzględniony decyzją z [...], w której organ podatkowy obniżył wymiar podatku od nieruchomości z kwoty [...] do kwoty [...].

Nie precyzując bliżej zarzutów przeciwko tej decyzji, wnioskodawca wniósł tylko o maksymalne zmniejszenie wymiaru podatku od nieruchomości. Analiza treści odwołania dowodziła, że podatnik w istocie dochodził zastosowania ulg podatkowych unormowanych w art.48 i 67 ordynacji podatkowej, a organem właściwym do ich zastosowania jest Prezydent Miasta.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że wniosek L. H. został w całości uwzględniony, co spowodowało zmniejszenie wymiaru podatku. Organ podkreślił, że sposób wyliczenia podatku wraz z przyjętą podstawą opodatkowania oraz stawkami podatkowymi są zdeterminowane uchwałą nr [...] Rady Miasta z [...] – organ podatkowy nie może ich ani zwiększyć, ani zmniejszyć.

W rozpoznawanej sprawie istotny wpływ na wysokość wymiaru podatku miał fakt wykorzystania gruntów i budynków pod działalność gospodarczą; stawka za 1m kw powierzchni budynku zajętej pod działalność gospodarczą wynosi [...] a stawka za 1 m kw. gruntu pod taką działalność – [...]. Od 01 sierpnia stawki podatkowe zmieniono stosując odpowiednio – [...] od powierzchni budynku oraz [...] od gruntu.

W skardze do Sądu skarżący wniósł o rozpatrzenie możliwości zmniejszenia wymiaru podatku od nieruchomości do poziomu ustalonego dla budynków mieszkalnych tj. [...] za m.kw. Swoje stanowisko uzasadniał okolicznością posiadania niewielkiej zdewastowanej stolarni, odebranej od państwa w 2001r. Skarżący wskazał, że do 31.07.2003r dzierżawcą budynków była firma G.. Do tego momentu płacił podatek od nieruchomości w wysokości [...] rocznie i czynił to regularnie, poczynił także spore nakłady na nieruchomość w zakresie naprawy dachów. Właścicielami przedmiotowych magazynów są skarżący oraz A. H. i A. H.

Skarżący podniósł, że czyni starania o ponowne wynajęcie pomieszczeń, ale nie spotkał się z zainteresowaniem – w tych okolicznościach wnosi o ustalenie wymiaru podatku w kwocie [...] za m. kw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Bez względu na argumentację zaprezentowaną w skardze należy podnieść, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób rażący. Bezsporną okolicznością

w sprawie jest bowiem, że nieruchomość, z którą wiąże się obowiązek podatkowy stanowi współwłasność skarżącego oraz A. H. i A. H. Tymczasem decyzja organu pierwszej i drugiej instancji wydana i skierowana została jedynie do L. H. Postępowanie toczyło się jedynie z udziałem skarżącego, który (jak wynika z akt administracyjnych) nie legitymował się żadnym pełnomocnictwem od pozostałych współwłaścicieli. Takie działanie narusza interes i prawa pozostałych zainteresowanych.

Zgodnie z art.3 ust.4 ustawy z 12 stycznia 1991r o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Stąd decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości winna być wydana na wszystkich współwłaścicieli (podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 18.05.2001 I S.A./Kr 1487/00). Dokonywanie samodzielnie przez organ wyboru współwłaściciela i wydawanie decyzji tylko w stosunku do niego, w sytuacji, gdy za tak ustalone zobowiązanie odpowiadają solidarnie wszyscy współwłaściciele, stanowi rażące naruszenie prawa kwalifikujące wydane decyzje do stwierdzenia ich nieważności. W tych okolicznościach analiza argumentów skargi nie miała znaczenia dla wydanego wyroku.

Na marginesie jedynie należy podnieść, że organy winny, rozpatrując sprawę, właściwie odczytać wniosek L. H., ewentualnie zwrócić się do strony, by ustalić jej intencje albowiem niezrozumiałe jest przyznawanie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, w ślad za pismem przekazującym odwołanie, że w istocie treść wniosku skłania do oceny, że dotyczy on ulg uregulowanych w art.48 i 67 ordynacji podatkowej niemniej organ o tym żądaniu nie rozstrzyga.

Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art.145 § 1 pkt.2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.97 § 1 przepisów wprowadzających ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że zaistniały przesłanki z art.156 § 1 pkt.2 kodeksu postępowania administracyjnego.

Na podstawie art.152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.