Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1886/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant referent stażysta Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym zgłoszony przez J. O., właściciela firmy "A", towar w postaci odzieży używanej, importowanej z Niemiec. Do wymiaru cła zastosowano wnioskowaną przez stronę obniżoną stawkę celną 0% wartości celnej towaru, określoną dla produktów pochodzących z Unii Europejskiej. Jako podstawę zastosowania obniżonej stawki celnej organ celny uwzględnił dołączoną do w/w zgłoszenia deklarację niemieckiego eksportera o preferencyjnym pochodzeniu odzieży używanej, zamieszczoną na fakturze nr [...] z dnia[...].

Wobec wątpliwości organów celnych, co do prawdziwości informacji dotyczących pochodzenia towarów przeprowadzono dodatkową kontrolę przesyłając dokument potwierdzający pochodzenie towaru do weryfikacji niemieckim władzom celnym. Pismem z dnia 17 lipca 2001 r. niemieckie organy celne poinformowały, iż przedmiotowy towar nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień protokołu nr 4 do Układu Europejskiego. W dniu 10 września 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. postanowieniem wszczął postępowanie w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego.

Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. decyzją z dnia[...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz określił kwotę długu celnego, przyjmując jako element kalkulacyjny stawkę celną autonomiczną w wysokości 60%.

Od powyższej decyzji J. O. złożył odwołanie, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniósł zarzut dotyczący dokumentów weryfikacyjnych będących podstawą wydania powyższej decyzji, a sporządzonych w języku obcym.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa

( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 13 § 1, § 3 pkt 4, § 4, art. 20 § 1, § 2, art. 83, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 09.01.1997 r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. 2001 r. Nr 75 poz. 802); ust. 2 a Części Pierwszej - Postanowienia wstępne (A. Stawki Celne) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 158 poz. 1036), §11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. Nr 130, poz. 851 z późn. zm.), art. 16, art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi podpisanym w Brukseli dnia 24.06.1997 r. (zał. Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662 z późn. zm.); pkt 2 c zał. nr 30 do zarządzenia Prezesa GUC z dnia 23.09.1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (M. P. z 1997 r. Nr 72, poz. 690), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...] uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne [...] z dnia [...]

- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podniesiono, iż zastosowanie obniżonej stawki celnej może mieć miejsce jedynie przy spełnieniu prawem przewidzianych warunków określonych w art. 13 i 16 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. Zgodnie z art. 32 Protokołu Nr 4 dodatkowa weryfikacja dowodu pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importera mają uzasadnione wątpliwości, co do autentyczności tych dokumentów. Weryfikacja jest przeprowadzana przez upoważnione władze kraju eksportera, a jej wynik jest wiążący dla władz celnych kraju importera. Kontrola dokumentów może być przeprowadzona także na podstawie przepisu art. 83 Kodeksu Celnego. Organ uznał, iż rozpoznawanej sprawie weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Unią Europejska a Polską z postanowień Układu Europejskiego o uprzywilejowanym traktowaniu i powinien zatem zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych. Niepreferencyjne traktowanie towarów związane ze stosowaniem stawek konwencyjnych lub autonomicznych ustalane jest na podstawie przepisów art. 16 i art. 17 Kodeksu celnego po przedłożeniu świadectwa pochodzenia lub innych dowodów pochodzenia określonych w prawie celnym (np. zapis w dokumentach handlowych albo trwałe oznakowanie kraju pochodzenia na towarze). W przypadku odzieży używanej, która jest objęta sekcją XI Taryfy celnej i została wymieniona w Wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, niepreferencyjne pochodzenie uprawniające do zastosowania stawki celnej konwencyjnej, która jest niższa od autonomicznej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Gdy pochodzenie odzieży nie zostało udowodnione świadectwem pochodzenia, określonym w § 11 ust 1 i §13 cyt. powyżej rozporządzenia Rady Ministrów, lecz stwierdzone zostało w inny sposób, status niepreferencyjnego pochodzenia uprawnia jedynie do zastosowania autonomicznej stawki celnej. Zgodnie z § 13 rozporządzenia jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów,

2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru (lub dane takie jak: ilość, objętość),

d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację,

3) poświadcza, że towar, że którego świadectwo dotyczy pochodzi z określonego kraju.

Rozpoznając sprawę organ uznał, że w brak było dokumentu wystawionego zgodnie z wymienionymi wyżej przepisami, który mógłby zostać uznany za świadectwo pochodzenia, dokumentujące niepreferencyjne pochodzenie odzieży dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej, dlatego też organ wydając decyzję określił kwotę wynikającą z długu celnego z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej przyjmując jako dowód niepreferencyjnego pochodzenia towaru zapis o kraju pochodzenia umieszczony na przedmiotowej fakturze.

W złożonej do Sądu skardze J. O. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:

- art. 121 § l, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 § l oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.),

- art. 13 § l, § 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3, art. 85 § l - 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.),

- art. 5, art. 6, art. 16, art. 21, art. 24 oraz art. 32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), oraz - przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. nr 158, poz. 1036 ze zm.).

W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że w okresie lat 1997-1999 polskie organy celne przyjmowały preferencyjną stawkę celną na importowaną z krajów Wspólnoty Europejskiej odzież używaną opierając się na deklaracjach eksporterów o pochodzeniu towarów zamieszczanych na fakturach sprzedaży towarów, natomiast od końca 1999 r. bezpodstawnie zaczęły wszczynać tzw. procedury weryfikacyjne w stosunku do deklaracji eksporterów tego rodzaju towarów. Zdaniem skarżącego przeprowadzenie powyższych weryfikacji zgodnie z art. 32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego, a także art. 83 § 3 Kodeksu celnego mogło mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach, gdy organy celne powzięły uzasadnioną wątpliwość co do autentyczności deklaracji eksporterów, natomiast w rozpatrywanych sprawach organy orzekające nie przedstawiły żadnych swoich wątpliwości. Według skarżącego nagminne wszczynanie przez polskie organy celne postępowań weryfikacyjnych w tego rodzaju sprawach było spowodowane zmianą przez Komisję Europejską interpretacji przepisów w zakresie klasyfikacji taryfowej odzieży używanej, która to zmiana interpretacji przepisów nie powinna stanowić podstawy do wysuwania wątpliwości w stosunku do działających w dobrej wierze importerów odzieży używanej z krajów Wspólnoty Europejskiej. Skarżący zarzucił, że organy celne nie wskazały przesłanek do wszczęcia postępowania weryfikacyjnego oraz nie uzasadniły powodów nie uznania deklaracji eksportera na fakturach sprzedaży przedłożonych do zgłoszeń celnych. Jego zdaniem weryfikacja pochodzenia towaru, mająca istotne znaczenie dla importera powinna odbywać się w ramach postępowania wyjaśniającego, prowadzonego zgodnie z obowiązującymi w naszym kraju przepisami, w tym zwłaszcza postanowieniami art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonych decyzjach. Organ w szczególności podniósł, że mający w sprawach zastosowanie art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego stowarzyszeniowego z Polską stanowi m.in., iż przeprowadzenie odpowiedniej weryfikacji deklaracji zagranicznego eksportera może być dokonane wyrywkowo lub wtedy, gdy władze kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości dokumentu, statusu pochodzenia sprowadzanych towarów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Powtórzono także stanowisko, że weryfikacja przeprowadzana przez władze celne kraju eksportu jest jedyną przewidzianą przez Protokół Nr 4 Układu Europejskiego formą kontroli dowodów pochodzenia towarów, a wynik takiej weryfikacji jest wiążący dla władz celnych kraju importu.

W piśmie z dnia 12 maja 2004 r pełnomocnik skarżącego cofnął skargę.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../ (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652), jest więc właściwy do rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W niniejszej sprawie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie.