Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1028/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] [...], Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej jako "Wierzyciel"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") oraz w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej jako "u.a."), po rozpoznaniu zażalenia E. M. (dalej jako "zobowiązany" lub "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wierzyciel w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącego przekazał w dniu [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - [...] (dalej jako "organ egzekucyjny"), tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2019 r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Wobec doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego wniósł on zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji podnosząc:

1. nieistnienie roszczenia/obowiązku objętego tytułem wykonawczym;

2. przedawnienie roszczenia;

3. brak zawiadomienia i nadaniu nr identyfikacyjnego;

4. brak odpowiedzi Wierzyciela na wezwanie o przesłanie dokumentów potwierdzających istnienie wierzytelności;

5. niewykazanie, by zobowiązany w okresie objętym tytułem wykonawczym posiadał możliwość korzystania z odbiorników radiowych lub telewizyjnych, a zatem by ciążył na nim obowiązek opłaty abonamentowej;

6. brak upoważnienia dla P. B. do zlecania wszczynania postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny oraz wydania tytułu wykonawczego (tytuł wydany przez osobę nieupoważnioną);

7. brak imienia i nazwiska (na tytule wykonawczym) osoby upoważnionej do wydania tytułu wykonawczego;

8. brak daty nadania klauzuli wykonalności na tytule wykonawczym, pomimo wszczęcia egzekucji i zajęcia rachunku bankowego.

Tym samym wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego i zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Następnie pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. wystąpił do Wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów: nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz brak spełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a.).

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] [...], Wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia obowiązku, przedawnienia zaległości oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonym w art. 27 u.p.e.a.

Wierzyciel w pierwszej kolejności wskazał, że analiza podniesionych zarzutów wskazuje, że zobowiązany w istocie podniósł zarzuty: nieistnienia obowiązku z uwagi na: brak dokumentów potwierdzających dokonanie rejestracji odbiornika oraz nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych; przedawnienia zobowiązania oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. i w tym zakresie rozpoznał zarzuty.

Odwołał się do art. 7 ust. 1 i 3 u.a. wskazał, że w dniu [...] r. została dokonana rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych na zobowiązanego pod adresem ul. [...] [...], [...] K. (aktualnie ul. [...] [...], [...] K.). Po zgłoszeniu została wydana książeczka radiofoniczna nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika i służyła do dokonywania opłat abonamentowych.

Następnie w dniu 23 grudnia 1996 r. na podstawie odcinka "U" Nr [...] została wydana zobowiązanemu książeczka o nr [...]. Wobec wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, dalej jako "rozporządzenie") nadany został zobowiązanemu, jako użytkownikowi odbiorników, indywidualny nr identyfikacyjny [...].

Wierzyciel stwierdził, że wysłał do abonamentów zawiadomienia, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Podkreślił, że użytkownicy odbiorników, którzy dokonali rejestracji odbiorników, na podstawie wcześniejszych regulacji prawnych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowali odbiornik. Na podstawie ww. rozporządzenia nie anulowano bowiem zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym nr identyfikacyjnym. Zauważył, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika z art. 5 ust. 1 u.a., zaś rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia", zatem Wierzyciel wykonał ciążący na nim obowiązek.

Wierzyciel wskazał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego nr identyfikacyjnego zostało wysłane do zobowiązanego w dniu [...] r., a Wierzyciel nie odnotował zwrotu korespondencji. Jednocześnie nie odnotował, by zobowiązany składał reklamację lub też, by podniósł on wcześniej zarzut nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu nr identyfikacyjnego, bądź żądania doręczenia duplikatu tego zawiadomienia. Nadto stwierdził, że to na abonencie ciąży obowiązek podjęcia działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika. Skarżący także takiego dokumentu nie przedstawił.

Wskazał także, że dopiero w dniu 12 grudnia 2019 r. zobowiązany w UP K. [...] dopełnił formalności wyrejestrowania odbiorników zarejestrowanych na indywidulanym nr identyfikacyjnym [...], zatem do dnia 11 grudnia 2019 r. był on zobowiązany do dokonywania opłat abonamentowych.

Zatem zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku Wierzyciel uznał za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania Wierzyciel wskazał na treść art. 7 u.a. oraz art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako "O.p.") i stwierdził, że również on jest bezzasadny, albowiem tytuł wykonawczy obejmuje roszczenie za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2019 r., zaś skuteczny środek egzekucyjny został zastosowany w dniu [...] r. Z tego też względu nie doszło do przedawnienia zobowiązania.

W odniesieniu do trzeciego zarzutu, Wierzyciel przywołał treść art. 27 u.p.e.a. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (dz. U. z 2016 r. poz. 1305, dalej jako "rozporządzenie w egzekucji administracyjnej") i stwierdził, że obowiązkowe wypełnienie pozycji w tytułach wykonawczych dotyczy elementów określonych w art. 27 u.p.e.a. Wierzyciel wskazał zatem, że tytuł wykonawczy został podpisany bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego certyfikatu kwalifikowanego przez upoważnionego pracownika Wierzyciela, zgodnie z art. 268a k.p.a. Zauważył przy tym, że nie miał obowiązku dołączania do tytułu wykonawczego upoważnienia, jednakże wobec podnoszonego zarzutu i na wniosek o jego okazanie może go udostępnić, co tez uczynił.

Wskazał przy tym, że w myśl art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny zobowiązany jest do zbadania dopuszczalności egzekucji oraz poprawności formalnej tytułu wykonawczego przed skierowaniem go do egzekucji. Stwierdzenie zaś poprawności tytułu oraz tego, że obowiązek wskazany w tytule egzekucyjnym podlega egzekucji w administracji obliguje organ egzekucyjny do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a.

Ostatecznie wskazał, że skierował do zobowiązanego żądane przez niego dokumenty, jednakże korespondencja je zawierająca została zwrócona, jako niepodjęta w terminie.

Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie. Podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym kwestionując podpisanie wniosku o rejestrację odbiornika. Wskazał, że o wniosku tym dowiedział się "po raz pierwszy", zatem w niniejszej sprawie roszczenie nie istnieje bądź też w sprawie nastąpił błąd co do osoby zobowiązanej. Nadto w jego ocenie doszło do przedawnienia zobowiązania. W ocenie zobowiązanego nie został wygenerowany indywidualny nr identyfikacyjny, ani w 2007 r., ani też w 2008 r. i tym samym nie doszło do jego zawiadomienia. Wskazał, że z załączonej kopii wynika, że jest to Duplikat, a zatem oryginału tego dokumentu w tych latach nie było, wręcz nie powstał. Zakwestionował także nadanie numeru w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z ostrożności wskazał, że w 2008 r. nie mieszkał pod adresem [...] [...], z uwagi na separcję i zamieszkanie z rodzicami w O., a nadto wskazał, że wypowiedział on umowę najmu przedmiotowego mieszkania służbowego w dniu [...] r. Zakwestionował także odbiór książeczki "mieszkaniowej" z dnia [...] r. oraz podpis na wniosku o jej wydanie. Zaakcentował także brak odpowiedzi Wierzyciela na jego wniosek o nadesłanie dokumentów w niniejszej sprawie. Podtrzymał także stanowisko, że nie udowodniono mu możliwość korzystania z odbiorników, a zatem tego by ciążył na nim obowiązek opłacania abonamentu, braku upoważnienia dla pracownika Wierzyciela do zlecenia wszczęcia postępowania egzekucyjnego, brak jego imienia i nazwiska na tytule wykonawczym, brak daty nadania klauzuli wykonalności (w tym zakresie podniósł, że Wierzyciel nie odniósł się do tego zarzutu). Zakwestionował także autentyczność wszystkich dokumentów, a także dowodu na przekazanie jego dokumentów w drodze elektronicznej.

Po rozpoznaniu zażalenia Wierzyciel utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie zawierające stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów. Na wstępie zaznaczył, że z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika termin, w jakim zobowiązany może wnieść zarzuty, zatem podnoszone na etapie zażalenia kwestie dotyczące błędu co do osoby zobowiązanej zostały zgłoszone po tym terminie, a zajęcie się tą kwestią nastąpi jedynie z ostrożności.

Wskazał zatem na okoliczność rejestracji odbiorników na osobę zobowiązanego oraz wydania książeczek abonamentowych. Wyjaśnił, że do uprawnień Wierzyciela nie należy wyjaśnianie kwestii popełnionego w ocenie zobowiązanego nadużycia w przedmiocie złożenia podpisu. Podkreślił, że uprawnienie takie należy do właściwych organów ścigania, a udowodnienie tej kwestii należy do zobowiązanego, który powinien poinformować o rozstrzygnięciu wydanym przez właściwy organ. Wskazał także, w odniesieniu do kwestii posługiwania się dokumentami potwierdzonymi za zgodność z oryginałem, że ma on zgodnie z art. 73 k.p.a. umożliwić wgląd w akta sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, a zobowiązany żądać uwierzytelniania sporządzonych odpisów jedynie gdy jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Odwołał się także do treści art. 76a § 2b k.p.a. i wskazał, że dołączone kopie miały umożliwić zobowiązanemu uzyskanie odpisów, przy czym dołącza je także poświadczone za zgodność z oryginałem.

Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej podkreślił, że obejmuje on skierowanie tytułu wykonawczego do osoby innej, niż zobowiązany, a także podjęcie czynności wobec osoby innej niż zobowiązany. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący jest osobą zobowiązaną, a zatem zarzut ten jest nieuzasadniony.

Wierzyciel podtrzymał także stanowisko w zakresie prawidłowości nadania zobowiązanemu indywidualnego nr identyfikacyjnego, a także spełnienia obowiązku jego wysłania. Zauważył przy tym, że kwestia wysłania na nieaktualny adres zobowiązanego nie może odnieść skutku. Wskazał, że opłata abonamentowa przypisana jest do abonenta, nie zaś do adresu, a abonent zobowiązany jest do każdorazowego poinformowania o zmianie miejsca zamieszkania, jak i wyrejestrowania odbiornika. A takich formalności zobowiązany nie dopełnił. Podkreślił, że obowiązek wnoszenia opłat wynika bezpośrednio z ustawy, a nie z wydanego na jego podstawie rozporządzenia. Za trafne uznał także stanowisko co do braku przedawnienia zobowiązania zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W zakresie zarzutu braku spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. wskazał na wypełnienie tych wymogów odwołując się do poszczególnych pozycji tego tytułu. Jednocześnie uznał, że został on podpisany przez upoważnionego pracownika Wierzyciela.

Ostatecznie wskazał, że zarzut braku klauzuli o skierowaniu tytułu do egzekucji należy do organu egzekucyjnego, nie zaś do Wierzyciela.

W skardze na powyższe postanowienia zobowiązany podniósł zarzut naruszenia:

- § 5 rozporządzenia, poprzez m.in. przyjęcie, że nadanie numeru zostało wydane w terminie i nadane do skarżącego w terminie pomimo, iż brak jest dowodów potwierdzających takie twierdzenia,

- art. 7 ust. 1 i 3 u.a., poprzez błędne jej zastosowanie i przyjęcie, iż był on zobowiązany do ponoszenia takich opłata pomimo, iż nie posiadał i nie korzystał z odbiornika radiowego/telewizyjnego.

Wskazał także na brak wszechstronnego rozpoznania zgromadzonego materiału dowodowego i nieprawidłową jego ocenę, nie zgromadzenie w sprawie całego materiału dowodowego, nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż brak podstaw do uwzględnienia zarzutów nieistnienia obowiązku, przedawnienie zaległości, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 u.p.e.a., pomimo:

1. nieistnienia roszczenia/obowiązku objętego tytułem wykonawczym, kwestionując podpisanie wniosku o rejestrację odbiornika, gdzie podpis jak i pieczęć jest nieczytelna (wniósł, aby został mu okazany oryginał dokumentu w celu jego weryfikacji tj. aby dokument ten został przesłany do akt sprawy Sądu w celu okazania mu go, a brak okazania tego dokumentu, w jego ocenie, należy traktować jako zakwestionowanie przez niego faktu jego podpisania, gdyż podpis na przesłanej od poczty polskiej kserokopii jest nieczytelny). Wskazał, że o przedmiotowym wniosku o zarejestrowanie dowiedział się pierwszy raz w 2019 pomimo, iż kierował pismo o przesłanie mu wszelkich dowodów. W jego ocenie podpis mógł zostać złożony przez innego domownika bądź najemcy lokalu, co skutkowałoby nieistnieniem roszczenia czy też błędem co do osoby zobowiązanej,

2. błędne ustalenie przez organ, iż adres ul. [...] [...] to aktualnie adres ul. [...] [...], a zatem i błędne przyjęcie skutecznego doręczenia jakiejkolwiek korespondencji do niego, w tym i nr identyfikacyjnego nr [...],

3. błędne ustalenie, iż był zobowiązany do zgłaszania zmian stanu prawnego / faktycznego dotyczącego rejestracji radioodbiornika wobec faktu, że dopiero rozporządzeniem Ministra z dnia 17 grudnia 2013 r. na użytkowników został nałożony jednoznacznie obowiązek powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o wszelkich sprawach dotyczących danych dotyczących radioodbiornika, a zatem nie ciążył na nim do roku 2013 żaden obowiązek, tym bardzie zgłaszania wyrejestrowania odbiornika, z którego nie korzystał,

4. przedawnienia roszczenia,

5. brak istnienia/wygenerowania w roku 2007 i 2008 nr identyfikacyjnego i następnie nie zawiadomienia go przez Wierzyciela o jego nadaniu. W ocenie zobowiązanego nie zostało wykazane, aby zawiadomienie zostało wydane w tym czasie, a on kwestionuje jego istnienie we wskazanych latach, zwłaszcza, że jak wynika z przesłanej kserokopii zawiadomienia jest to Duplikat co powoduje, iż oryginał tego dokumentu w ocenie skarżącego nie istniał w tych latach, nie było go, nie istniał,

6. błędne przyjęcie, iż nie odnotowano zwrotu wysłanej do niego korespondencji z numerem identyfikacyjnym [...], w sytuacji kiedy organ nie wykazał aby jakakolwiek korespondencja zawiera ten numer identyfikacyjny została do niego kiedykolwiek wysłana,

7. brak dowodu, iż zawiadomi zawiadomienie o nadaniu nr identyfikacyjnego zostało wysłane dnia [...] r. Zobowiązany podniósł, że kwestionuje aby nadanie numeru zostało dokonane w terminie 12 m-c od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Zaznaczył, że gdyby hipotetycznie przyjąć zgłoszenie przeze niego ok. 40 lat odbiornika (czemu zaprzeczył), to wobec utraty przez imienne książeczki waloru dowodu zarejestrowania odbiornika i nie nadania mu numeru przez 12 m-c nie może być zobowiązany do opłaty abonamentu, gdyż brak dowodu zarejestrowania odbiornika;

8. z ostrożności wskazał również, iż w roku 2008 nie mieszkał pod adresem ul. [...] [...], a zatem gdyby nawet przyjąć (czemu zaprzecza), iż numer identyfikacyjny został nadany, to i tak nie został prawidłowo "powiadomiony'' o nadaniu nr identyfikacyjnego wobec nie zamieszkiwania pod ww. adresem (§5 ust. 2 Rozporządzenia), dowodem potwierdzającym powyższy fakt jest wypowiedzenie umowy najmu lokalu przy ul. [...] [...] z dnia [...] r. (mieszkanie służbowe), nie zamieszkiwanie faktyczne pod tym adresem od maja 1996 r., gdyż w tym czasie był w trakcie separacji, wymeldowanie się z tego adresu, to jest jeszcze przed wznowieniem książeczki mieszkaniowej [...] r., zameldowanie się i zamieszkanie z rodzicami w O.,

9. zobowiązany zakwestionował odbiór "książeczki mieszkaniowej" z dnia [...] r. oraz wystąpienie o nową książeczkę. Wskazał, że na przesłanych kopiach dokumentów nie znajduje się jego podpis, a w jego ocenie książeczka imienna jako dowód rejestracji, jeżeli została wydana to winna zostać wydana na osobę rzeczywiści wnioskującą o nią i podpisującą jej odbiór,

10. brak przesłania wszelkich dokumentów potwierdzających istnienie wierzytelności, gdyż jak wynika z ww. postanowienia szereg dowodów nie zostało mi ujawnione m.in. brak inf. o wniosku czy też przedłużeniu książeczki imiennej,

11. nie wykazanie aby w okresie objętym tytułem wykonawczym posiadał on możliwość korzystania z odbiorników radiowych lub telewizyjnych, a zatem aby ciążył na nim obowiązek opłaty abonamentowej, tym bardziej że nie potwierdza, aby podpisywał wniosek o rejestrację odbiornika oraz zaprzecza aby został nadany mu nr identyfikacyjny w terminie 12 mc- od wejścia w życie rozporządzenia czy tez w innym terminie oraz aby został powiadomiony o nr identyfikacyjnym,

12. brak upoważnienia dla P. B. do zlecenia wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny oraz wydania tytułu wykonawczego,

13. brak imienia i nazwiska (na tytule wykonawczym) osoby upoważnionej do wydania tytułu wykonawczego, gdyż przesłany w załączeniu do zaskarżonego postanowienia dokumenty nie zostały prawidłowo potwierdzony za zgodność z oryginałem, a zatem jest przez niego kwestionowany,

14. brak daty nadania klauzuli wykonalności na tytule wykonawczym, pomimo wszczęcia egzekucji i zajęcia rachunku bankowego,

15. brak potwierdzenia, iż przekazanie jego dokumentów do organu egzekucyjnego zostało przekazane podpisem elektronicznym oraz aby osoby, które to wykonywały miały do tego stosowne uprawnienia, jeżeli organ wykaże, iż przekazanie zostało wykonane przez bezpieczny podpis elektroniczny to kwestionuję aby osoby, które tą czynność wykonała (wysłała jak i odebrała) miała stosowne do tego uprawnienia (ważne na dzień czynności). Zdaniem skarżącego organ powinien przedłożyć dokumenty potwierdzające prawidłowe wykonanie tych czynności, które były źródłem powstania tytułu wykonawczego,

16. braku autentyczności wszystkich przesłanych dowodów z dokumentów z przyczyn wskazanych powyżej oraz ze względu, iż brak jest dowodów potwierdzających, aby osoba potwierdzając dokumenty za zgodność z oryginałem miała do tego uprawnienia oraz aby oryginały takich dokumentów istniały oraz potwierdzenie za zgodność z oryginałem zostało wykonane w sposób prawidłowy. Zdaniem zobowiązanego, organ powinien wskazać miejsce położenia wszystkich dokumentów, na które się powołuje w zaskarżonym postanowieniu,

17. brak podstaw do wystawienia duplikatu zawiadomienia o nadaniu nr identyfikacyjnego, bowiem w ocenie zobowiązanego, skoro brak jest oryginału ww. zawiadomienia, to organ nie miał na podstawie jakiego dokumentu wystawić duplikatu tego dokumentu tj. dokumenty nieistniejącego, organ nie wykazał takiego uprawnienia oraz nie wskazała sposoby odtworzenia tego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Wierzyciel wniósł o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 3 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy, z uwagi na wniosek pełnomocnika Wierzyciela o odrzucenie skargi, wskazać przyjdzie, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070). Na mocy art. 7 zmieniony został art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. i otrzymał brzmienie: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie". Wynika to z treści art. 29 ustawy zmieniającej. Z przepisów przejściowych wynika przy tym, że jedynie do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 25). Zatem w przypadku wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przed dniem 30 lipca 2002 r. zastosowanie miałby art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym, tj. o treści Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 30 lipca 2020 r., a zatem zastosowanie miał art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zatem Sąd zobligowany był do rozpoznania merytorycznego skargi, a podniesiony przez Wierzyciela wniosek jej odrzucenie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Rozpoznając wniesioną skargę w niniejszej sprawie wskazać także należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Jednocześnie, jak wynika z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest jednolicie stanowisko, że "Należy mieć na uwadze, że organ nie bada z urzędu, czy wystąpiła którakolwiek z przesłanek z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Obowiązek organu sprowadza się do zbadania zasadności zarzutu (zarzutów) wniesionych przez zobowiązanego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Dodać można, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Przedstawione stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2006 r., I OSK 1057/06; z dnia 14 września 2007 r., I OSK 522/07, z dnia 28 kwietnia 2009 r., II FSK 108/08; z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10; z dnia 27 stycznia 2015 r., II FSK 3081/12; z dnia 2 lutego 2016 r., II FSK 3259/13; z dnia 8 września 2016 r., II FSK 2296/14; z dnia 6 lutego 2018 r., II FSK 252/16; z dnia 1 marca 2018 r., II FSK 411/16 - orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA)" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1188/18). Sąd poglądy te w pełni podziela.

Oznacza to, że zobowiązanemu przysługuje prawo do wniesienia zarzutów, jednakże w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego. Rozszerzanie zarzutów, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, jest niedopuszczalne, a organ nie może ich rozpoznawać w tym zakresie.

W niniejszej sprawie odnotowania zatem wymaga, że we wniesionych zarzutach skarżący podniósł jedynie zarzuty dotyczące:

1) nieistnienia obowiązku z uwagi na brak dokumentów potwierdzających zarejestrowanie odbiorników oraz nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego nr identyfikacyjnego, a także nie wykazanie by zobowiązany posiadał możliwość korzystania z odbiorników);

2) przedawnienia roszczenia;

3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (tu skarżący podniósł brak imienia i nazwiska osoby upoważnionej do wydania tytułu wykonawczego i jednocześnie brak upoważnienia dla

P. B. do zlecania wszczęcia postępowania egzekucyjnego i wystawiania tytułów wykonawczych oraz brak wskazania daty nadania klauzuli wykonalności).

To właśnie te zarzutu podlegały rozpoznaniu przez Wierzyciela zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, a tym samym podlegają one ocenie w niniejszym postępowaniu. Wszystkie dalsze zarzuty podnoszone i rozszerzane zarówno na etapie zażalenia, jak i wnoszonej skargi za spóźnione i jako takie nie podlegające kontroli.

W ocenie Sądu, rozpoznając pierwotnie podnoszone zarzuty, Wierzyciel nie naruszył prawa, zarówno procesowe, jak i materialnego, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie dotyczy obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

Należy zatem zauważyć, że opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). Następnie w dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Tym samym obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie tej ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Zgodnie z art. 1 u.a. opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 i 3 powołanej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, a obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego.

Z powyższego wynika zatem, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych.

Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

Poczynienie powyższych ustaleń, z uwagi na podniesione zarzuty, było niezbędne. Odnosząc się zatem do kwestii braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak dokumentów potwierdzających rejestrację odbiorników wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się poświadczony za zgodność z oryginałem wniosek o rejestrację odbiornika na osobę zobowiązanego, jak również odcinek "U" nr [...] wystawiony w dniu [...] r. potwierdzający wydanie nowej książeczki radiofonicznej zobowiązanemu o nr [...]. Nadto w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (o nr [...] w miejsce książeczki o nr [...]) adresowane na skarżącego z oznaczeniem daty i miejsca nadania "[...]". I choć skarżący zaprzecza okoliczności zarejestrowania przez niego odbiorników, jak również odebrania ww. zawiadomienia, to jednocześnie nie kwestionuje on faktu wyrejestrowania odbiorników w dniu [...] r.

Zatem w świetle powyższych przepisów, zasadnie Wierzyciel uznał, że na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Obowiązek ten powstał z mocy prawa w dacie rejestracji odbiorników na zobowiązanego i ustał z dniem ich wyrejestrowania.

Odnosząc się do argumentów dotyczących braku otrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. wskazać przyjdzie, że w myśl tego przepisu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zdaniem Sądu nie jest możliwe oparcie twierdzenia o braku obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej w oparciu w ww. przepis. Nie odnosi się on bowiem do konieczności uiszczenia opłat abonamentowych, jak również nie zwalnia z obowiązku uiszczania tych opłat. Należy zauważyć, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy abonamentowej. Tymczasem zgodnie z nim minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można zatem przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/1, w którym stwierdzono, że ustawa abonamentowa statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 ustawy abonamentowej, który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15.

Należy także zauważyć, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. powoływany już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt 2116/16).

Zatem i w tym względzie Wierzyciel prawidłowo uznał, że podnoszony zarzut braku istnienia roszczenia z uwagi na nieotrzymanie ww. zawiadomienia był bezzasadny.

Analizując stanowisko Wierzyciela dotyczące braku spełnienia w tytule wykonawczym warunków określonych w art. 27 u.p.e.a. z uwagi na brak imienia i nazwiska osoby go wystawiającej i jednocześnie braku upoważnienia dla P. B. do inicjowania postępowań egzekucyjnych i wystawiania tytułów wykonawczych, że zarzuty te są wzajemnie sprzeczne. Zobowiązany z jednej strony posługuje się imieniem i nazwiskiem osoby wskazanej na tytule wykonawczym (vide tytuł wykonawczy część F rubryka 7), z drugiej zaś strony twierdzi, że tych danych nie ma.

Odnosząc się zaś do kwestii braku upoważnienia dla ww. osoby należy zauważyć, że w myśl art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.a. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. ) opłaty abonamentowe są pobierane przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041, dalej jako "u.p.p."), któremu również powierzona została kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Pierwotnie ww. przepisy stanowiły zaś, że wskazane czynności prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, tj. operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm. 5 ). Art. 46 ust. 2 u.p.p. ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (od 16 czerwca 2005 r. do 31 grudnia 2012 r.) stanowił, iż powierza się Poczcie Polskiej S.A. obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego określonych w ustawie. Wobec wejścia w życie u.p.p. regulację dotyczącą operatora wyznaczonego zawiera art. 71 ust. 1 u.p.p. stanowiąc, że operator wyznaczony jest wybierany na okres 10 lat przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, spośród operatorów pocztowych wyłonionych w drodze konkursu ogłaszanego przez Prezesa UKE. Z mocy art. 178 tej ustawy Poczta Polska S.A. pełniła obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jednocześnie należy mieć na względzie, że decyzją Prezesa UKE Poczta Polska S.A. została wyznaczona do świadczenia usług powszechnych w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r., a zatem została operatorem wyznaczonym w rozumieniu u.p.p., do którego odsyła ustawa abonamentowa. Zatem w kontekście powyższych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że organem uprawnionym do pobierania opłaty abonamentowej oraz kontroli jej wnoszenia jest od 2005 r. Poczta Polska S.A.

Co więcej z treści art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej wynika, że do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Natomiast w myśl art. 7 ust. 5 tej ustawy uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1.

Tym samym Poczta Polska S.A. uprawniona jest do pobierania opłat abonamentowych oraz kontroli ich uiszczania od 2005 r., a kierownicy jej jednostek uprawnieni są do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Natomiast w myśl §1 rozporządzenia z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, ze zm) obecnie jednostką Poczty Polskiej uprawnioną do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu jest Centrum Obsługi Finansowej. Kierownik tej jednostki (Dyrektor) jest zatem uprawnionym również do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej.

Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zatem jest on uprawniony m.in. do wystawienia tytułu wykonawczego o jakim mowa w art. 26 § 1 u.p.e.a. Wynika to z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, a zatem jak wskazano powyżej, również wynikających z ustawy abonamentowej.

W tym miejscu wskazać także trzeba, że na temat opłaty abonamentowej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, wskazując, że abonament RTV to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa, które ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów. We wskazanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przytoczony przepis jest zgodny z art. 2 Konstytucji i nie jest niezgodny z art. 1 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. Stwierdził, że zastosowanie środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, tj. uiszczenia opłaty abonamentowej, zgodnie z treścią art. 6 § 1 u.p.e.a. służy zatem ochronie doniosłych wartości konstytucyjnych – dobra wspólnego wszystkich obywateli (art. 1 Konstytucji) oraz sprawiedliwości społecznej, którą urzeczywistnia Rzeczpospolita Polska jako demokratyczne państwo prawne (art. 2 Konstytucji). W sytuacji, jaką przewiduje powołany wyżej art. 6 § 1 u.p.e.a., wierzyciel, tj. – jak to wynika z treści art. 7 ust. 1 ustawy o opłacie abonamentowej - operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - którego funkcje realizuje Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.

W niniejszej sprawie zostało złożone upoważnienie datowane na dzień [...] r. podpisane przez Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., na mocy którego upoważniony został P. B. m.in. do wystawiania i podpisywania w imieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej upomnień i tytułów wykonawczych oraz wykonywania w jego imieniu wszelkich czynności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zatem i ten zarzut sformułowany przez zobowiązanego, słusznie Wierzyciel uznał za bezzasadny.

Odnosząc się zaś do kwestii braku wskazania daty nadania klauzuli wykonalności w tytule wykonawczym, oraz braku zajęcia w tym przedmiocie stanowiska zauważyć należy, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej nadaje organ egzekucyjny, zatem to on, a nie Wierzyciel jest władny wypowiedzieć się co do zarzutu zobowiązanego w tym zakresie.

Ostatecznie też zgodzić się należy z Wierzycielem, że dochodzone roszczenie w dacie wystawienia tytułu egzekucyjnego nie uległo przedawnieniu. Opłata abonamentowa przedawnia się po upływie 5 lat od końca roku, w którym stała się wymagalna, co wynika z treści art. 70 § 1 O.p., który określa termin przedawnienia tych należności. Tak więc należności z tytułu zaległego abonamentu RTV za poszczególne miesiące 2014 r. uległyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2019 r., za poszczególne miesiące 2015 r. z dniem 31 grudnia 2020 r., za poszczególne miesiące 2016 r. z dniem 31 grudnia 2021 r., za poszczególne miesiące 2017 r. z dniem 31 grudnia 2022 r., za poszczególne miesiące 2018 r. z dniem 31 grudnia 2023 r. oraz za okres styczeń-lipiec 2019 r. z dniem 31 grudnia 2024 r. Wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze jeszcze przed upływem terminu przedawnienia należności z tytułu abonamentu RTV. Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Tymczasem w dniu [...] r. doszło do zajęcia rachunku bankowego skarżącego, a zatem z tym dniem termin przedawnienia został przerwany w skutek zastosowanego środka egzekucyjnego i zaczął biec dla wszystkich roszczeń wskazanych w tytule na nowo.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.