Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 663/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowaska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w zakresie przekraczającym każdorazowo kwotę 100 zł (słownie: sto złotych).


UZASADNIENIE

Dnia [...] r. skarżący M.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W związku z wnioskiem o prawo pomocy w zakresie całkowitym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. art. 246 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. zwolnił skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w pozostałym zakresie wniosek oddalając.

Sąd bowiem po zapoznaniu się z argumentami wniosku i dokumentami źródłowymi nie znalazł podstaw do przyznania stronie prawa pomocy w całości. Po analizie dowodów nadesłanych przez skarżącego Sąd uznał, iż w sytuacji, gdy strona skarżąca we wniosku o prawo pomocy wskazała, że nie osiąga żadnych dochodów, a jednocześnie w oświadczeniu z [...] r. wskazała, iż w okresie ostatnich trzech miesięcy poniosła miesięczne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem w wysokości 1.000 zł, to tym samym nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Jednocześnie Sąd za niewiarygodne uznał twierdzenie strony, iż nie osiąga żadnych dochodów w zestawieniu z jej oświadczeniem, w którym to wskazała, iż ponosi stałe wydatki związane z jej utrzymaniem. Sąd wskazał przy tym, iż biorąc pod uwagę wielkość tych wydatków oraz źródło ich finansowania –to w ocenie Sądu nie jest ono na tyle duże by pozwoliło na sfinansowanie wydatków jakie strona musiałaby ponieść by poddać kontroli sądowej sporny akt administracyjny. Mając bowiem na uwadze fakt wniesienia w jednej dacie skarg w 21 sprawach, co do których wpisy należne są wpisami stosunkowymi, gdyż dotyczą wymiaru zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług Sąd stwierdził, że poniesienie kosztów w łącznej kwocie przeszło 30.000 zł pozostaje poza możliwościami płatniczymi strony. W konsekwencji Sąd przychylił się do wniosku strony skarżącej w zakresie zwolnienia z wpisu od skargi.

W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Pełnomocnik skarżącego - radca prawny A.G. wniosła skargę kasacyjną od wymienionego wyroku sądu I instancji, do której dołączono kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W jego uzasadnieniu strona podała iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż od [...] r. ma zawieszoną działalność gospodarczą, postępowania egzekucyjne prowadzone przez kilka lat przez organy spowodowały utratę płynności finansowej i uniemożliwiły prowadzenie działalności gospodarczej, w formularzu PPF nie wykazała jakichkolwiek źródeł dochodu; w stanie majątkowym ujęto dom o pow. [...] m ² położony w K., wymagający remontu i nakładów finansowych.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy uznając, iż nie wykazano przesłanki z art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, iż poprzednio Sąd ten postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. zwolnił skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi a od tego czasu sytuacja skarżącego nie uległa zmianie.

Ponadto ugoda, na mocy której skarżący oddał swej małżonce trzy nieruchomości została zawarta [...] r., a więc była temu sądowi znana i nie stała się przyczyną odmowy prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów w poprzednim postępowaniu. Skarżący wyjaśnił, że przekazał małżonce, sprawującej opiekę nad ich wspólnymi dziećmi, powyższe nieruchomości by zwolnić się w ten sposób z płacenia na ich rzecz alimentów.

Naczelny Sąd Administracyjny (odtąd NSA) postanowieniem z 25 stycznia 2012 r. (sygn. akt I FZ 551/11) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wskazał przy tym, iż Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął przyczyny odmiennego, niż zawarte w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2010 r., stanowiska. Ugoda bowiem, jaką zawarł M.J. z żoną, na mocy której pozbył się on trzech z czterech nieruchomości była już znana Sądowi rozstrzygającemu poprzedni wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Mimo to Sąd ten uznał, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu od skargi. Nie wiadomo więc dlaczego obecnie Sąd uznał, że ugoda zawarta przez skarżącego z jego żoną ma decydujący wpływ na ocenę sytuacji majątkowej skarżącego i dlaczego Sąd ten odmiennie ocenił tę sytuację obecnie. Zaznaczono także, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia I instancji nie wynika by sytuacja skarżącego obecnie uległa poprawie. NSA także podniósł, iż Sąd pierwszej instancji nie odniósł się także do argumentu M. J. dotyczącego także zaburzeń [...] jako utrudniających jego położenie. Skarżący przedłożył kilka zaświadczeń z poradni [...], jednakże są to jedyne dokumenty poświadczające jego twierdzenia. Sąd I instancji nie wezwał bowiem skarżącego do przedłożenia historii choroby, czy dokładniejszych zaświadczeń, pomijając zupełnie ten argument. Nie odniósł się również do informacji dotyczących zdolności do pracy skarżącego, pomocy udzielanej mu przez matkę oraz jej choroby. Natomiast sytuacja materialna matki skarżącego ma również znaczenie dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie zasługuje na akceptację rezygnacja z dokładniejszego ustalenia wysokości i rodzaju pomocy uzyskiwanej od niej przez skarżącego. Nie dopełniono tym samym obowiązku wynikającego z art. 255 p.p.s.a.

Ponownie zatem rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał stronę skarżącą, na podstawie art. 255 p.p.s.a., do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:

-podanie rodzaju i wysokości pomocy udzielanej skarżącemu przez matkę ze wskazaniem źródła i wysokości finansowania tej pomocy i wskazania wysokości i rodzaju wydatków ponoszonych przez skarżącego związanych z jego utrzymaniem, w tym mediów, podatków;

-przedłożenie zaświadczenia o stanie zdrowia i dokumentacji zawierającej historie choroby i wykazanie wydatków na leczenie;

-podanie wysokości wydatków poniesionych w związku z zatrudnieniem radcy prawnego i podanie źródła ich finansowania;

-wyjaśnienie czy dzieci strony zamieszkują w tej samej miejscowości co strona i udokumentowanie średnich miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem dzieci i kontaktów z nimi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego przesłał pismo z dnia [...] r., w którym w pierwszej kolejności podano iż matka skarżącego gotuje dla syna i siebie; opłaca media w kwocie 50 zł co 2 m-ce;, kupuje opał do swego domu , gdzie skarżący nocuje w okresie zimowym, w miarę potrzeb i kupuje mu leki . Podano także, że matka strony otrzymuje emeryturę w kwocie 634, 64 zł m-nie, na dowód czego przesłano PIT 40 a. Wskazano też, iż skarżący ponosi wydatki na media, podatek od nieruchomości w kwocie 11 zł na kwartał - nie nadesłano jednak w tym względzie żadnego dowodu . Zaakcentowano, że w domu, w którym strona skarżąca mieszka, woda pochodzi ze studni, nie ma kanalizacji i gazu. Z kolei w innych, prowadzonych równolegle sprawach (m. in. III SA/Gl 671/10) nadesłano także zaświadczenie z Poradni [...] w M. i faktury VAT z apteki na kwotę 35 zł z [...] r. oraz 180,37 zł z [...] r. Wskazano, iż zgodnie z postanowieniem sygn. akt I FZ 507/11 okoliczność, iż strona korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika nie może stanowić przesłanki do oceny przez Sąd. Wyjaśniono też, iż dzieci strony mieszkają w G., tj. 2 km od jej miejsca zamieszkania i nie posiada ona dokumentów związanych z utrzymywaniem kontaktów z dziećmi, a wydatki ponosi symboliczne związane np. z zakupem lodów, napoi. Przy czym znaczącą większość wydatków związanych z zakupami ponosi matka skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Warunkiem przyznania osobie fizycznej zwolnienia od kosztów sądowych, czyli opłat sądowych i wydatków w części, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, zgodnie z art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a., w którego treści używa się określenia "gdy wykaże", iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Wskazuje się, że strona ma przekonać sąd, iż znajduje się w sytuacji opisanej w tych przepisach, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania. W związku z tym to sam wnioskodawca powinien należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy i jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 360/04; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz do art. 246 p.p.s.a.).

Tym samym przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku należy zwrócić uwagę, czy skarżący wystarczająco wykazał, że jego stan majątkowy lub osobisty świadczy o tym, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania dotyczących obecnie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Zasadą bowiem jest, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od generalnej reguły odpłatności obowiązującej w wymiarze sprawiedliwości w procesach sądowych. Zasada ta obliguje także w postępowaniu przed sądem administracyjnym, co wynika z art. 199 i 214 § 1 p.p.s.a.

Dlatego też, oceniając materiał dowodowy, zebrany w aktach sprawy oraz w aktach innych spraw toczących się ze skargi strony, gdzie składane były określone dokumenty, należy stwierdzić, że wystąpiły podstawy do przyznania prawa pomocy w części w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie przekraczającym każdorazowo kwotę 100 zł.

Analizując bowiem wyjaśnienia strony stwierdzić trzeba, iż wskazano w nich, iż w istocie to matka finansuje w całości zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych strony skarżącej związanych z zakupem żywności, lekarstw (vide faktury VAT na zakup lekarstw w kwotach 35 zł i 180, 37 zł), dojazdami do przychodni lekarskich jak Przychodnia Rejonowo – Specjalistyczna w M. (vide zaświadczenie lekarskie z [...] r.), opłacaniem wydatków na media (kwota 50 zł za elektryczność) i 11 zł (podatek od nieruchomości), gdzie - co należy podkreślić - nie nadesłano dowodów potwierdzających ponoszone z tych tytułów wydatki; uiszczaniem drobnych wydatków na zakup słodyczy dla wnuków (vide pismo procesowe z [...] r.) Jednocześnie jak strona skarżąca sama wskazała matka utrzymuje się jedynie z emerytury w kwocie 635 zł miesięcznie netto.

Na podstawie więc doświadczenia życiowego Sądu podana wysokość osiąganych przez matkę dochodów nawet w sytuacji, gdy jak w pismach procesowych podnoszono strona skarżąca uprawia posiadaną działkę warzywną uzyskując z tego plony, nie pozwala na to by z tej wielkości dochodów nie tylko utrzymać dwie osoby, ale także ponosić wydatki związane z leczeniem, dojazdami do przychodni lekarskich czy opłacaniem mediów za skarżącego. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - oświadczenia strony co do nie uzyskiwania przez nią jakichkolwiek dochodów nie są w pełni wiarygodne. Powyższe powoduje, że w ocenie Sądu w możliwościach płatniczych skarżącego jest poniesienie wydatku w kwocie 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej .

Oceniając w ten sposób wniosek strony i przychylając się doń w znacznej jego części Sąd miał także na uwadze przedłożone w równolegle prowadzonych sprawach przed tutejszym Sądem zaświadczenia lekarskie, w tym i z Poradni [...] w M., w którym jako rozpoznanie choroby strony wskazano [...] - postać [...].

W konsekwencji zatem ustalonego obecnie stanu faktycznego dotyczącego możliwości finansowych i zdrowotnych strony Sąd uznał, iż odmiennie niż w stanie faktycznym jaki miał miejsce w sprawie w dacie [...] r. (to jest w dacie orzekania w zakresie przyznania prawa pomocy przez Sąd poprzez zwolnienie od wpisu od skargi) obecna sytuacja strony nie kwalifikuje do przychylenia się w całości do złożonego wniosku o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Nadmienić także należy, iż jak wskazano w powołanym pierwotnie postanowieniu Sądu z 19 listopada 2010 r. także za niewiarygodne wówczas uznano twierdzenie strony, iż nie osiąga jakichkolwiek dochodów zestawiając to z jej oświadczeniem z [...] r. Wówczas Sąd oceniając wielkość wydatków strony, a zatem pośrednio i źródło ich finansowania uznał, iż źródło to nie było na tyle wystarczające by pozwoliło na sfinansowanie wpisu od wielu skarg wniesionych w jednej dacie. To postanowienie nie było kwestionowane poprzez wniesienie zażalenia.

W tak zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a. zwolnił skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie przekraczającej 100 zł.