Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 478/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 152a par. 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Teresa Randak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej określane "SKO" lub "Kolegium") po rozpatrzeniu odwołania A S.A W.(dalej określana "Spółka", "skarżąca" lub "podatnik") od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2010 działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856), oraz art. 228 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, SKO wskazało, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Z załączonego do akt sprawy urzędowego poświadczenia doręczenia, wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona w dniu 20 listopada 2014 r., zatem termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg z dniem następnym i upływał w dniu 4 grudnia 2014 r.

Zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo nadano m. in. w polskiej placówce pocztowej operatora.

Z akt sprawy wynika, iż odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej w W. w dniu 5 grudnia 2014 roku, a więc po upływie terminu do dokonania czynności.

Wniesienie odwołania po terminie skutkuje wydaniem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia. Dalej, SKO wskazało, że składając odwołanie z uchybieniem terminu, Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka działając przez pełnomocnika będącego adwokatem zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 152 a § 3 w zw. z art. 145 § 2 oraz art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik za niezgodne z prawem uznał rozstrzygnięcie organu, podkreślając, że SKO dokonało błędnego ustalenia daty doręczenia decyzji podatkowej, gdyż nie uwzględniło, że:

1. pełnomocnikiem w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009 był doradca podatkowy A. C. - i zgodnie z art. 145 § 2 O.p. doręczenie tylko tej osobie może zostać uznane za doręczenie skuteczne;

2. doradca podatkowy A. C. nie podjął pisma awizowanego w trybie art. 152a O.p.;

3. urzędowe poświadczenie odbioru w dniu 20 listopada 2014 r. nie zostało potwierdzone przez pełnomocnika - doradcę podatkowego A. C., ale przez osobę, która nie jest pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie. Zatem nie można twierdzić, że w tym dniu nastąpiło doręczenie decyzji ustanowionemu w tej sprawie pełnomocnikowi. Odmienne ustalenie organu odwoławczego stanowiło naruszenie art. 191 i art. 187 § 1 O.p.

Ponieważ Wójt Gminy M. dokonał zawiadomienia, o którym mowa w art. 152a § 1 O.p. w dniu 6 listopada 2014 r., to w tym dniu rozpoczął bieg 14-dniowy termin awizacji, o którym mowa w art. 152a O.p. Jak wyżej wykazano, decyzja ta nie została odebrana w terminie 14 dni awizacji, który to termin upływał 20 listopada 2014 r. Zastosowanie znajduje zatem w tej sytuacji art. 152a § 3 O.p., zgodnie z którym "w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesiania pierwszego zawiadomienia". Zatem decyzja Wójta Gminy M. powinna zostać uznana za doręczoną w dniu 21 listopada 2014 r., nie zaś - jak twierdzi Kolegium - w dniu 20 listopada 2014 r. Wynika to z tego, że decyzja nie została odebrana w terminie 14 – dni od dnia awizowania, a zatem skutek doręczenia nastąpił po upływie tego okresu, tj. 21 listopada 2014 r. Tym samym termin do wniesienia odwołania upływał 5 grudnia 2014 r., a więc został zachowany.

Pełnomocnik wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...],

2) zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętą skargą postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest niezasadna.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zarzuciła organowi podatkowemu ustalenie nieprawidłowej daty doręczenia decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2010. W ocenie organu skutek prawny doręczenia wystąpił w dniu 20 listopada 2014 r., w ocenie zaś Spółki w dniu 21 listopada 2014 r. Powyższe daty mają bezpośrednie przełożenie na datę upływu terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. W pierwszym przypadku termin ten upływał w dniu 4 grudnia 2014 r., w drugim w dniu 5 grudnia 2014 r.

Istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu jest fakt, że pismem z dnia 9 września 2014 r. reprezentujący Spółkę pełnomocnik wniósł o doręczanie wszelkiej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wskazując jednocześnie adres elektroniczny. Treść pisma została potwierdzona kolejnym ze wskazaniem podstawy prawnej wniosku – art. 144a O.p. Pismem z dnia 28 października 2014 r. organ poinformował pełnomocnika, że skrzynka kontaktowa wskazana przez niego nie spełnia kryteriów stawianych przez przepisy prawa i będzie wykorzystywana wyłącznie do przekazywania zawiadomień, o których mowa w art. 152 a § 1 O.p. Adres elektroniczny został natomiast wskazany w załączniku nr 1 wraz z instrukcją pierwszego logowania. W piśmie tym znalazła się też informacja, że od momentu wpływu korespondencji zaczynają bieg terminy doręczenia (karta nr 21 teczki I akt podatkowych).

Skutki procesowe wskazanych czynności należy ocenić w oparciu o art. 152 a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:

1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;

2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;

3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Konfrontacja treści wskazanego przepisu, z dokonanymi przez organ czynnościami prowadzi do wniosku, że pismo organu z dnia 28 października 2014 r. zadość czyniło wskazanemu przepisowi.

Przyjdzie ponadto wskazać, że decyzja organu I instancji z dnia [...] określająca Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. została przesłana na adres elektroniczny w dniu 5 listopada 2014 r. (numer kancelaryjny: [...]- teczka 1 akt podatkowych). UPD (Urzędowe Poświadczenie Odbioru) nastąpiło w dniu 20 listopada 2014 r. ( teczka nr 1 akt podatkowych).

Istotną wagę dla oceny terminu doręczenia w niniejszej sprawie ma treść art. 152 § 3 O.p., zgodnie z którym, w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Przenosząc powyższą regulację na grunt badanej sprawy nie sposób zaakceptować stanowiska strony skarżącej, że skutek fikcyjnego doręczenia nastąpił w dniu 21 listopada 2014 r. Skoro bowiem zawiadomienie pierwsze o przesyłce zostało przekazane na adres mailowy w dniu 5 listopada 2014 r., to w dniu 19 listopada upłynął 14 dniowy termin. Po upływie 14 dni wymaganych art. 153 § 3 O.p. był dzień 20 listopada 2014 r. i z tym też dniem organ powiązał skutek prawny doręczenia. Termin zatem do wniesienia odwołania skutecznie upływał z dniem 4 grudnia 2014 r., a nie jak twierdzi pełnomocnik strony skarżącej z dniem 5 grudnia 2014 r.

W opisanej sytuacji zarzuty pełnomocnika nie zasługiwały na uwzględnienie a to uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).