Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 723/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 6 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Janicki, Sędzia NSA W. Jarzębowski, Asesor WSA C. Koziński (spr.), Protokolant J. Wegner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 roku sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych; 3. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Pani J. A., prowadząca parking strzeżony w S., pismem z dnia 07 lipca 2003 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. o zapłatę należności za parkowanie, w okresie od dnia 31.01.2003 r. do dnia 01.07.2003 r., samochodu osobowego marki Fiat 125p., nr rej.[...], który zgodnie z postanowieniem Prokuratury Rejonowej w T. z dnia [...] nr [...] przeszedł na własność Skarbu Państwa i protokołem z dnia 31 stycznia 2003 r., sporządzonym przez pracownika Urzędu Skarbowego został oddany pod dozór na jej parkingu. Strona ponadto nadmieniła, że wiadomym jej jest, iż Urząd Skarbowy przeprowadził dwie licytacje sprzedaży pojazdu, po czym sprzedał ten samochód z wolnej ręki, jednakże do dnia 30 czerwca 2003 r. przedmiotowy samochód nie został odebrany z parkingu. Do swojego pisma strona załączyła rachunek uproszczony nr 62/03 na kwotę 2.250,- zł z tytułu opłaty za parkowanie przedmiotowego pojazdu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym z powołaniem się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) w związku z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. nr 110. poz. 968 ze zm.) umorzył postępowanie z wniosku strony, podając w uzasadnieniu, iż w myśl art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru może nastąpić jedynie na wniosek dozorcy ruchomości, którym zgodnie z protokołem o pozostawieniu przedmiotowego pojazdu pod dozorem był Pan T. A..

Pismem z dnia 26 sierpnia 2003 r. Pani J. A. ponownie zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z żądaniem zwrotu wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w wysokości zgodnej z przesłanym wcześniej rachunkiem nr 62/03 podnosząc, że jej mąż – T. A. działał w jej imieniu, gdyż posiada upoważnienie do załatwiania wszelkich spraw związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w zakresie parkingu strzeżonego w S.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. ponownym postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym z powołaniem się na art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył postępowanie wszczęte na wniosek strony z dnia 26 sierpnia 2003 r. uzasadniając swoje orzeczenie podobnie jak wcześniejsze postanowienie z dnia [...] bezprzedmiotowością wniosku Pani J. A.

W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie Pani J. A. zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów art. 105 K.p.a oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniosła o jego uchylenie i wypłatę wnioskowanego wynagrodzenia związanego z dozorem przedmiotowego pojazdu. Strona w szczególności podniosła, że jej mąż – T. A., dokonując czynności związanych z przyjęciem samochodu pod dozór występował jedynie jako upoważniony pracownik prowadzonej przez nią firmy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. kolejnym postanowieniem z dnia [..] nr [...] wydanym z powołaniem się na art. 132 § 1 i art. 144 K.p.a. w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylił własne postanowienie z dnia [..] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku strony o przyznanie wynagrodzenia oraz po ponownym rozpatrzeniu tego wniosku przyznał wynagrodzenie dla dozorcy ruchomości w wysokości 320,- zł. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał, że przystępując do likwidacji przedmiotowego samochodu, dokonano w dniu 31 stycznia 2003 r. jego zajęcia i pozostawiono go pod dozorem T. A. na parkingu strzeżonym w S., a następnie w dniu 11 marca 2003 r. pojazd został sprzedany na rzecz D. M. W zakresie ustalenia wysokości przyznanego wynagrodzenia stwierdzono, że zostało ono ustalone za okres, w jakim organ dysponował pojazdem tj. od dnia 31 stycznia 2003 r. do dnia 11 marca 2003 r. (40 dni), za który przyjęto średnią stawkę dzienną stosowaną za tego rodzaju usługi w wysokości 8,- zł za dobę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Pani J. A. zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów art. 105 K.p.a. oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniosła o jego uchylenie i zwrot wydatków związanych z dozorem, a także przyznanie wynagrodzenia za dozór. Strona podniosła, że informację o sprzedaży przez Urząd Skarbowy przedmiotowego samochodu objętego dozorem otrzymała dopiero w dniu 24 czerwca 2003 r. i do tego dnia pojazd figurował jako zabezpieczony dla potrzeb Urzędu. Strona nie zgadza się również ze stawką dzienną przyjętą przez Urząd Skarbowy podając, iż na prowadzonym przez nią parkingu stawka wynosi 15,- zł za dobę, w związku z czym opłata za dozór od dnia 31 stycznia 2003 r. do dnia 24 czerwca 2003 r. (144 dni) powinna jej zdaniem wynieść 2.160,- zł.

Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [..] nr[..], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 oraz art. 132 § 1 K.p.a i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie na podstawie art. 132 § 1 K.p.a. wbrew dyspozycji powołanego przepisu nie uwzględnił w całości żądania strony w zakresie wnioskowanego przez nią wynagrodzenia związanego z wykonywaniem dozoru. Jednakże odrębnym postanowieniem z dnia [...] nr [..] Dyrektor Izby Skarbowej orzekł o przyznaniu skarżącej wynagrodzenia za dozór w wysokości 312,- zł.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze z dnia 29 grudnia 2003 r. Pani J. A. wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca stwierdziła, że organ drugiej instancji mógł na podstawie art. 139 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylić wcześniejsze postanowienie organu pierwszej instancji jedynie w części dotyczącej wysokości wynagrodzenia i orzec co do istoty sprawy przyznając wynagrodzenie za dozór w żądanej przez nią wysokości. Z kolei w skardze z dnia 14 stycznia 2004 r. Pani J. A. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] i zasądzenie od tego organu kwoty 2.250 zł wraz z należnymi odsetkami od terminu wymagalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach z dnia 22 września 2004 r. o sygnaturze akt I SA/Łd 54/04 i I SA/Łd 55/04 uchylił zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] i [..] jak i poprzedzające je postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] i [...] uznając, iż organ pierwszej instancji dopuścił się podstawowego i istotnego naruszenia przepisów postępowania, albowiem pismo strony z dnia 26 sierpnia 2003 r. należało potraktować (ewentualnie z wyjaśnieniem tej okoliczności ze stroną) jako zażalenie na już wydane postanowienie. Natomiast organ orzekający pierwszej instancji, a następnie organ drugiej instancji prowadzili dalsze postępowanie w sprawie bez wzruszenia pierwszego wydanego w tej sprawie orzeczenia. Uznanie, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [..] o umorzeniu postępowania w sprawie żądania skarżącej o wypłatę należności z tytułu dozoru przedmiotowej ruchomości stało się ostateczne powodowałoby w konsekwencji, iż wydane w tej sprawie kolejne orzeczenia organów dotyczyły sprawy już rozpatrzonej ostatecznie (res iudicata). Wydanie i pozostawienie w aktach niezmienionego postanowienia organu orzekającego pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w tej sprawie spowodowało, iż dalsze orzeczenia organów dotyczące tej samej sprawy musiały zostać uchylone, a żądanie skarżącej dotyczące przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór (art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym) powinno zostać ponownie prawidłowo rozpatrzone w toku instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. postanowieniem z dnia [...] nr [..] przyznał Pani J. A. wynagrodzenie za dozór ruchomości w kwocie 312,- zł, przyjmując argumentację z uzasadnienia postanowienia z dnia [..] i ustalając liczbę dnia sprawowanego dozoru na 39.

Po rozpoznaniu zażalenia na ostatnie rozstrzygnięcie organu likwidacyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał je w mocy.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.- Pani J. A. złożyła w dniu 25 maja 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła organowi drugiej instancji naruszenie przepisów art. 102 §§ 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7, 8, 9, 11, 12, 14 i 81 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu skargi Pani J. A. wskazała, iż organ dowolnie ustalił należne dozorcy wynagrodzenie za dozór, nie uwzględniając faktycznego okresu przechowywania samochodu przez dozorcę oraz stawki należnej za dzień korzystania z parkingu strzeżonego. Zakres obowiązków dozorcy jest adekwatny do tego, jaki obciążą przechowawcę na podstawie umowy przechowania (art. 835 i n. K.c.). Oprócz sprawowania pieczy nad ruchomością dozorca jest zobligowany do przechowywania jej w sposób, jaki wynika z jej właściwości i okoliczności (art. 837 K.c.). Jeżeli przedmiotem dozoru jest samochód, dozorca jest obowiązany zapewnić odpowiednią powierzchnię i miejsce jego składowania.

Strona skarżąca podkreśliła, iż organ egzekucyjny, dysponując informacją o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu parkingu strzeżonego i powierzając jej dozór nad samochodem, zgodził się na warunki sprawowania przez skarżącego dozoru, co powinno być uwzględnione przy ustanawianiu wynagrodzenia dozorcy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio art. 836 K.c., zgodnie z którym – jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie – przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1999 r. o sygn. akt I SA/Wr 2390/97, ONSA 2000/1/28.

Zdaniem skarżącej dozór obejmuje nie tylko ochronę (pieczę) nad przedmiotem zajęcia, lecz również obowiązek składowania tego przedmiotu. Organy obu instancji nie zebrały w sprawie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie rozważyły go z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. W szczególności organy powinny uwzględnić to, iż skoro skarżący prowadzi działalność – prowadzi parking strzeżony, to należało wynagrodzenie skalkulować według cen świadczonych przez niego usług, jakie stosuje wobec osób trzecich. Takie postępowanie organów spowodowało naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Strona skarżąca podkreśliła również, iż samochód został przyjęty pod dozór w dniu 31 stycznia 2003 r., a następnie został on sprzedany z wolnej ręki, o czym wbrew twierdzeniom organów skarżąca nie została poinformowana. Organ tej okoliczności w niniejszej sprawie nie wyjaśnił, ani nie przedstawił dowodu świadczącego o poinformowaniu skarżącego o sprzedaży samochodu. Zdaniem skarżącej obowiązek sprawowania dozoru pojazdu zakończył się w dniu 24 czerwca 2003 r., tj. z chwilą odebrania pisma zezwalającego na wydanie samochodu nabywcy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Podkreślił również, iż art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie obliguje organu likwidacyjnego do uwzględnienia żądania dozorcy w całości, tj. przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór we wnioskowanej wysokości. W przedmiotowej sprawie organ likwidacyjny przeprowadził stosowne postępowanie, w wyniku którego ustalono dzienny koszt parkowania samochodu osobowego marki Fiat 125p. w dłuższym terminie i w warunkach zbliżonych do istniejących na parkingu prowadzonym przez Panią J. A. Koszt takiej usługi kształtował się od 4,88 zł do 10,- zł, co pozwoliło przyjąć średni dzienny koszt dozoru pojazdu w wysokości 8,- zł za dobę. Ponadto poinformowanie dozorcy w formie telefonicznej o sprzedaży samochodu i wydaniu go nabywcy było skuteczne, a organ likwidacyjny nie może ponosić odpowiedzialności za nieprzekazanie pisma z dnia 11 marca 2003 r. przez właściciela pojazdu dotychczasowemu dozorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że przedmiotem postępowania organów orzekających w tej sprawie było rozpatrzenie wniosku skarżącej o przyznanie i wypłatę należności z tytułu sprawowanego nadzoru nad samochodem osobowym marki Fiat 125 p., stanowiącym własność Skarbu Państwa, który został pozostawiony na parkingu prowadzonym przez skarżącą i protokołem z dnia 31 stycznia 2003 r. oddany pod dozór. Okolicznością bezsporną jest fakt, że powyższe postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 07 lipca 2003 r. o zapłatę należności z tytułu sprawowanego dozoru w kwocie 2.250 zł, na którą to kwotę załączyła ona również rachunek uproszczony nr 62/03.

Stosownie zatem do art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z póź. zm.) na żądanie strony skarżącej jako dozorcy organ likwidacyjny miał obowiązek przyznać jej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449) przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

W niniejszej sprawie postanowieniem Prokuratury Rejonowej w T. z dnia [...] przeszedł na własność Skarbu Państwa samochód osobowy marki Fiat 125p., nr rej.[...] , który został umieszczony na parkingu strzeżonym Pani J. A. w miejscowości S. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. przystępując do likwidacji tej ruchomości był zobligowany do stosowania przepisów w/w rozporządzenia i w/w ustawy.

§ 4 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, iż przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące zobowiązanego stosuje się do właściciela ruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa lub ostatniego właściciela ruchomości przed przejęciem jej na własność Skarbu Państwa. Z kolei § 6 ust. 2 rozporządzenia stanowił, iż przepis art. 100 § 1 w/w ustawy w części dotyczącej pozostawienia ruchomości pod dozorem zobowiązanego lub jego dorosłego domownika albo innej osoby, stosuje się w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów prawnych należy uznać, iż pracownik Urzędu Skarbowego nie był zobowiązany do pozostawienia zajętej ruchomości pod dozorem w miejscu zajęcia, lecz w pierwszej kolejności powinien rozważyć, czy może ona zostać wzięta pod dozór organu egzekucyjnego.

Dopiero, gdy okaż się, że dana ruchomość nie może być dozorowana przez organ egzekucyjny, np. ze względu na jej wymiary, organ ten powinien oddać ją pod dozór innej osoby. Osoba lub instytucja, pod której dozorem pozostają zajęte ruchomości, sprawuje obowiązki dozorcy, a poborca skarbowy doręcza dozorcy odpis protokołu zajęcia (art. 100 § 4 ustawy)

Organ likwidacyjny oddając ruchomość (w tym przypadku samochód) pod dozór podmiotu, który zawodowo trudni się przechowywaniem takich rzeczy powinien wziąć pod uwagę, iż może zostać obciążony kosztami dozoru w takiej wysokości, jakie stosuje ten podmiot w stosunku do innych klientów.

Sąd wskazuje, iż organ likwidacyjny dysponując wiedzą o stosowaniu różnych stawek za parkowanie takich pojazdów przez wyspecjalizowane jednostki, powinien wybrać ofertę najkorzystniejszą, gdyż wydaje na ten cel środki publiczne. Bezpośrednio z dyspozycji przepisu art. 28 ust. 3 pkt 1) ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2003, Nr 15, poz. 148 z póź. zm.) wynika, iż wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Wydatki związane z przechowywaniem, szacowaniem, przewozem i sprzedażą ruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa pokrywane są z dochodów własnych urzędów skarbowych (§ 2 pkt 4 lit. j/ rozporządzenia Ministra Finansów dnia 29 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej dochodami własnymi na wydatki związane z prowadzeniem poboru podatków i egzekucji administracyjnej – Dz.U. Nr 286, poz. 2882). Jeżeli zatem przyjmowanie pojazdów na parking strzeżony na zlecenie organów administracji jest usługą, to usługa ta nie może podlegać arbitralnym ograniczeniom ze strony tych organów.

Strona skarżąca wskazała, w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1999, sygn. akt I SA/Wr 2390/97, ONSA 2000/1/28, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio art. 836 K.c., zgodnie z którym - jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie - przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Oznacza to, że przy określaniu takiego wynagrodzenia należy uwzględniać zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Zdaniem tutejszego Sądu powyższe kryteria ustalania wynagrodzenia za dozór rzeczy mają zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest regulacji rynkowych dla tego rodzaju usług.

Kolejną kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, przez jaki okres strona skarżąca sprawowała dozór nad przedmiotowym pojazdem.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustala dla dozorcy minimalnych, czy też maksymalnych okresów sprawowania dozoru. Zgodnie z art. 102 § 1 zd. pier. tej ustawy, dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego.

Dozór powinien więc być sprawowany przez dozorcę od momentu powierzenia mu tej czynności aż do chwili wezwania go przez właściwy podmiot do wydania ruchomości. Wezwanie to powinno być skuteczne, a więc powinno pochodzić od organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego i powinno dotrzeć do adresata (dozorcy). Należy przyjąć, iż wezwanie to powinno mieć formą pisemną, co wynika z dyspozycji art. 14 § 1 K.p.a. – sprawy należy załatwiać w formie pisemnej - w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W niniejszej sprawie organ likwidacyjny sporządził takie pisemne wezwanie, adresowane do Pana T. A., jednakże doręczenie tego pisma adresatowi przez pocztę nastąpiło dopiero w dniu 24 czerwca 2003 r. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 K.p.a). W związku z tym należy uznać, iż zobowiązanie się nabywcy przedmiotowego pojazdu do doręczenia dozorcy jednego odpisu wezwania, jak również telefoniczne zawiadomienie go o tym przez organ, pozbawione było jakichkolwiek skutków prawnych.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało uchylić zaskarżone postanowienie, a na podstawie art. 200 i art. 152 tej ustawy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania i określić, iż postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.