Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1649/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. C. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. C. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

T. C. (dalej jako: "Skarżący") w dniu 29 kwietnia 2016 r. złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2010 w obszarze związanym z racjonalizacją technologii produkcji, wprowadzeniem innowacji, zmianą profilu produkcji, zwiększeniem skali produkcji, poprawą jakości produkcji lub zwiększeniem wartości dodanej produktu.

Pismem z dnia 23 listopada 2016 r. Organ w trybie art. 15 § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1371 ze zm., dalej jako "rozporządzenie") wezwał Skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie pomocy, wskazując braki oraz w sposób precyzyjny sposób uzupełnienia tychże braków.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący w terminie, w dniu 21 grudnia 2016 r., a następnie w dniu 10 marca 2017 r. uzupełnił braki wskazane w wezwaniu organu, dołączając stosowne dokumenty.

Po analizie złożonego wniosku oraz uzupełnień dokonanych przez Skarżącego, Organ wezwał powtórnie Skarżącego pismem z dnia 12 kwietna 2017 r. do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy.

W odpowiedzi na powtórne wezwanie do uzupełnienia braków wniosku Skarżący złożył dokumenty, które jednakże - zdaniem organu - nie zawierały mapy sytuacyjno-wysokościowej.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r., Agencja po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pomocy poinformowała Skarżącego o odmowie przyznania pomocy oraz pouczyła Skarżącego o trybie zaskarżenia rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że pomoc nie przysługuje na skutek przekroczenia czasu na dostarczenie dokumentu w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej.

Ponadto, organ uznał, iż nastąpiło przekroczenia wartości ekonomicznej gospodarstwa, co dyskwalifikuje możliwość ubiegania się o przyznanie pomocy.

Organ stanął na stanowisku, iż podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w związku z potwierdzoną produkcją ziemniaków odmian Lady Rosetta oraz Lady Claire, błędnie zakwalifikował w biznesplanie ww. odmiany, jako ziemniaka przemysłowego, co wpłynęło na zaniżenie wartości wskaźnika SO (wielkość ekonomiczna gospodarstwa). Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazała, iż zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia "Pomoc przyznaje się, jeżeli wielkość ekonomiczna gospodarstwa jest nie mniejsza niż 10 tys. euro i nie większa niż 200 tys. euro z zastrzeżeniem ust. 5 i 6".

Stwierdzono, iż udokumentowana sprzedaż ziemniaka z 2016 r. tj. 585,059 t odmiany Lady Claire i Lady Rosetta, zajmowała nie mniej niż 9,50 ha. Zatem, uwzględniając powyższe, organ zobowiązany był do zweryfikowania poprawności wyliczeń dokonanych przez Skarżącego dotyczących wskaźnika SO, poprzez uwzględnienie dodatkowych 9,50 ha z uprawy ziemniaka przemysłowego jako uprawę ziemniaka jadalnego, pozostawiając przy tym 40,85 ha uprawy ziemniaka przemysłowego z 50,35 zadeklarowanych przez Pana T. C. W wyniku powyższego, ponownie wyliczony przez organ wskaźnik SO wyniósł 229.249,93 euro, a zatem przekracza on górną granicę 200 tys. euro, co uniemożliwia przyznanie pomocy.

Zdaniem Agencji, uprawiane przez Skarżącego ziemniaki odmian Lady Claire i Lady Rosetta, mające zastosowanie do produkcji chipsów, należą do ziemniaków wykorzystywanych w przetwórstwie spożywczym, nie zaś przemysłowym. Zatem, błędne jest przyjęcie przez Wnioskodawcę, iż wykorzystywanie ziemniaka w przetwórstwie (szeroko rozumianym) klasyfikuje je jako ziemniaka przemysłowego. Wykorzystywanie ziemniaka w przetwórstwie w sektorze spożywczym nie świadczy o tym, że jest to ziemniak przemysłowy. Bowiem tylko ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi i alkoholu mogą zostać uznane za ziemniaki przemysłowe.

Pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. Skarżący, w odpowiedzi na odmowę przyznania pomocy złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. Skarżący złożył skargę na rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy z dnia [...] maja 2017 r. wydane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zarzucając organowi m.in.:

1) naruszenie § 15 ust. 1 w związku z § 15 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niezasadne zastosowanie, w szczególności w drodze uznania, że brak dostarczenia na czas mapy sytuacyjno-wysokościowej wypełnia dyspozycję tego przepisu, a tym samym wydanie decyzji odmawiającej przyznania pomocy, podczas gdy żaden przepis prawa nie wskazuje przedmiotowej mapy jako wymogu formalnego wniosku, co czyni całkowicie niemożliwym uzależnienie od spóźnienia w doręczeniu tego dokumentu (będącej wymaganiem nałożonym arbitralnie przez Agencję) skutku materialnoprawnego w postaci odmowy przyznania dotacji; ponadto, Agencja nie była uprawniona do wzywania do uzupełnienia braków i żądania przedłożenia mapy, ponieważ mapa znajdowała się w aktach sprawy od początku postępowania i stanowiła integralną część kosztorysu inwestorskiego, została złożona razem z nim. Tym samym nie powstał brak, który wymagałby uzupełnienia;

2) naruszenie § 4 ust. 4 rozporządzenia oraz błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez:

- błędne uznanie, że wartość ekonomiczna gospodarstwa jest większa niż 200 tys. euro, i odmówienie na tej podstawie przyznania pomocy;

- zastosowanie przez organ niejasnych kryteriów przy rewizji wartości ekonomicznej gospodarstwa,

- błędne zastosowanie podziału ziemniaków na jadalne i przemysłowe (klasyfikacja COBORU kwalifikuje 77 odmian ziemniaków jako jadalne i 25 jako skrobiowe, nie ujmując w podziale ziemniaków przemysłowych, co oznacza, że teoretycznie żadna odmiana ziemniaka nie powinna być kwalifikowana do współczynnika właściwego dla odmian przemysłowych; oznacza to brak związku między klasyfikacją COBORU a tabelą wartości współczynników SO 2010 dla działalności występujących w biznesplanie i tym samym niezbędne jest uznanie, że do odmian Satina, Lady Rosetta i Lady Claire należy zastosować współczynnik właściwy dla odmian przemysłowych, ze względu na ich cechy i przeznaczanie);

3) naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Kwalifikacji Działalności (PKD) z dnia 24 grudnia 2007 r. w postaci 10.31 .Z Przetwarzanie i konserwowanie ziemniaków poprzez uznanie, że przetwarzanie ziemniaków i produkcja z nich chrupek ziemniaczanych nie stanowi działalności przemysłowej, i tym samym odebranie ziemniakowi charakteru przemysłowego, pomimo, że w klasyfikacji PKD ujętej w przedmiotowym rozporządzeniu wprost wskazano, że działalność polegająca na produkcji chrupek (chipsów) z ziemniaków stanowi przetwórstwo przemysłowe;

4) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez pogwałcenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do uczestników władzy publicznej z uwagi na odmowę przyznania pomocy na podstawie kryteriów nie znajdujących oparcia w systemie prawa, w szczególności poprzez powiązanie zwłoki w doręczeniu dokumentu (który nie stanowił wymogu niezbędnego do przyznania pomocy, a także przedłożonego na wcześniejszym etapie Agencji) z odmową przyznania pomocy oraz zastosowanie niejasnych dla Skarżącego kryteriów, opartych o wewnętrzne, nienormatywne zasady organu, przy kwalifikowaniu odmian ziemniaka jako jadalnego lub przemysłowego, co skutkowało niespełnieniem, w ocenie organu, niezbędnego kryterium (na skutek stosowania odmiennych współczynników do wyliczenia wartości ekonomicznej gospodarstwa) - całkowite pominięcie dokumentów Strony, w tym oświadczeń uzyskanych od profesjonalnego podmiotu - właściciela przedmiotowych odmian, służących stwierdzeniu, że odmiany uprawianych przez nią ziemniaków są odmianami przemysłowymi,

5) naruszenie art, 7, art. 75 § 1, art, 77 k.p.a. poprzez brak ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a także brak przeprowadzenia dowodów mających na celu doprecyzowanie stanu faktycznego oraz sprzeniewierzenie się przepisom postępowania jest najbardziej dostrzegalne poprzez arbitralne uznanie przez organ, że ziemniaki są odmianami jadalnymi, nie zaś przemysłowymi (klasyfikacja COBORU kwalifikuje 77 odmian ziemniaków jako jadalne, 25 jako skrobiowe, nie ujmując w podziale ziemniaków przemysłowych, co oznacza, że teoretycznie żadna odmiana ziemniaka nie powinna być kwalifikowana do współczynnika właściwego dla odmian przemysłowych).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu w postaci opinii dotyczącej zdefiniowania dwóch powszechnie używanych pojęć: ziemniaki jadalne i ziemniaki przemysłowe, sporządzonej na okoliczność przedmiotowego postępowania przez dr W. N., Kierownika Zakładu Agronomii Ziemniaka IIIAR-PIB, oddział w J.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r., w odpowiedzi na złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ stwierdził zasadność odmowy przyznania pomocy w sprawie wniosku złożonego przez Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 oraz poz. 892) do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Biorąc pod uwagę powyższe rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że ww. ustawa nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Agencję postępowaniach. Podkreślić również należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18).

Jednakże przyjęty przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiotowej sprawie sposób procedowania nie jest zgodny z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i z zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji.

Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy Obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. (Na temat prawa do dobrej administracji i zasady efektywnej dobrej administracji zob.: Prawo do dobrej administracji. Materiały ze Zjazdu Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego. Warszawa 23-25 września 2002, red. Z. Niewiadomski, Z. Cieślak, Warszawa 2003; S. Hambura, M. Muszyński, Karta Praw Podstawowych z komentarzem, Bielsko - Biała 2001, s. 174-179; Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Warszawa 2002).

Należy zauważyć, iż pomimo faktu, iż do zaskarżonego rozstrzygnięcia, wbrew zarzutom skargi, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. To jednak rozstrzygnięcia te podlegają jednak badaniu przez Sąd pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady - wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - działania w granicach i na podstawie prawa.

Jak już wskazano powyżej Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei, umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy. Nie ma przy tym żadnych powodów przemawiających przeciwko uznaniu standardów zawartych w Kodeksie za przydatne do wyznaczania obowiązków polskiej administracji oraz do interpretacji zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji", jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. Zgodnie z treścią jego art. 6 ust. 1, w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną współmierne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, w toku podejmowania decyzji urzędnik zwróci uwagę na stosowne wyważenie spraw osób prywatnych i ogólnego interesu publicznego.

Informacja udzielana zaś Stronie ma spełniać wymóg należytej i wyczerpującej. Należy także podkreślić konieczność jej zrozumiałego charakteru (por. art. 22 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji). "Należyta" to właściwa, stosowna, odpowiednia; "wyczerpująca" zaś to przedstawiająca jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie.

W tym miejscu zasadne jest ponowne przypomnienie, iż poszczególne elementy składowe prawa do dobrej administracji, ujęte w regulacjach unijnych, znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Konstytucji oraz przepisach regulujących stosowne procedury administracyjne (D. Sześciło, Prawo do dobrej administracji w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2013/10, s. 10.). Odpowiednio wskazać tu należy w szczególności na art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 Konstytucji (zasada praworządności.

W szczególności realizacja zasady zaufania do instytucji państwa i zasady informowania powinna w praktyce uwzględniać, poza ustawowo określonymi granicami obowiązków organów, również właściwe kreowanie przez organy utworzone w celu realizacji zadań państwa pozytywnego wizerunku przy szczególnym podkreśleniu służebnej ich roli w najlepiej pojętym jej znaczeniu.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ w sposób dowolny uznał, iż wykorzystywanie ziemniaka w przetwórstwie w sektorze spożywczym nie świadczy o tym, że jest to ziemniak przemysłowy.

Sąd nie podziela stanowiska organu, iż tylko ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi i alkoholu mogą zostać uznane za ziemniaki przemysłowe, pozostałe to jadalne. Zupełnie dowolne i nie odwołujące się do jakiegokolwiek piśmiennictwa naukowego i doktryny prawnej jest stanowisko organu, iż wyróżnia się dwa kierunki przetwórstwa ziemniaków - przetwórstwo spożywcze i przetwórstwo przemysłowe, a przetwórstwo przemysłowe ziemniaka to głównie produkcja skrobi i alkoholu, nie zaś produkcja chipsów, która należy do przetwórstwa spożywczego.

Oczywistym jest, że przetwórstwo przemysłowe ziemniaka obejmuje zarówno przetwórstwo i produkcję przemysłową chipsów i frytek, jak i produkcję alkoholu czy też skrobi. Ze znajdującej się w aktach sprawy publikacji mgr inż. Ireny Stypa, IHAR-PIB, Zakład Nasiennictwa i Ochrony Ziemniaka w Boninie pt. "Charakterystyka odmian ziemniaka" wynika, iż w krajowym rejestrze (KR) znajduje się 114 odmian ziemniaków. Sporne odmiany Lady Claire i Lady Rosetta w ww. publikacji zaliczane są do przydatnych dla przemysłu przetwórczego (np. k. 26, 34, 37 akt administracyjnych). Autorka ta wyraźnie odróżnia następujące odmiany ziemniaków (czego zdaje się nie dostrzegać organ): jadalne, przeznaczone dla przetwórstwa spożywczego i skrobiowe. Z tego opracowania wynika, iż odmiany jadalne zajmują 50 % w areale produkcji, 43 % przeznaczone dla przetwórstwa spożywczego i 7 % skrobiowe.

W tym obszernym opracowaniu złożonym przez Skarżącego, cytowanym również przez organ, sporne odmiany nigdzie nie pojawiają się jako jadalne, odmiany Lady Claire i Lady Rosetta występują wyłącznie jako odmiany przydatne do przetwórstwa. W opracowaniu tym nie występują również ziemniaki przemysłowe np. wykorzystywane w produkcji alkoholu. Jak zdaje się sugerować organ administracji, istnieją ziemniaki, które uprawiane są dla celów przemysłowych zdecydowanie różnią się od odmian uznawanych za konsumpcyjne m.in. pod względem walorów użytkowych dla przemysłu gorzelnianego.

Organ zgodnie z zasadą przekonywania strony skarżącej do powziętego stanowiska, w ponownym postępowaniu powinien wskazać te specyficzne odmiany dla przemysłu gorzelnianego (podając źródło, z którego korzystał celem weryfikacji przez Skarżącego). Jeżeli organ uważa, iż ziemniaki, które uprawiane są do celów przemysłowych, zdecydowanie różnią się od odmian uznawanych za konsumpcyjne, m.in. pod względem ich walorów użytkowych, to powinien wskazać ziemniaki o walorach użytkowych dla przemysłu gorzelnianego, a nie formułować wywody nie poparte argumentacją źródłową w tym zakresie.

Sąd podziela stanowisko organu, że najważniejszą kwestią przy klasyfikowaniu w. ziemniaków jest ich faktyczne przeznaczenie. Jednakże, z dostępnych w aktach sprawy materiałów złożonych w toku postępowania przez Stronę wynika, iż odmiany Lady Claire i Lady Rosetta są odmianami chipsowymi przeznaczonymi dla przemysłu spożywczego, a nie odmianami jadalnymi.

Organ w rzetelny sposób nie ustosunkował się do ww. dowodów, w istocie zignorował wskazany powyżej podział odmian ziemniaków w publikacji mgr inż. Ireny Stypa.

Organ ma prawo wyciągnąć inne wnioski ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niż Skarżący, ale każdorazowo powinien odnieść się do przedstawionej przez Stronę argumentacji, w tym do przedstawionych dowodów i publikacji naukowych.

Nie można zatem zgodzić się z dokonaną przez organ wykładnią przepisów § 4 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 w związku z § 15 ust. 2 rozporządzenia, na których oparł on swoje rozstrzygnięcie, ponieważ jak zostało wcześniej wywiedzione uchybia ono nie tylko zasadzie wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją RP, ale także prawu wspólnotowemu. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu.

Sąd zauważa również, iż w wyniku weryfikacji wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego przez Skarżącego w zakresie poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 stwierdzono co prawda, że nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednakże uznano, iż pozostałe przesłanki odmowy przyznania pomocy wykazane w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. o symbolu [...] nie powinny stanowić o odmowie przyznania pomocy.

Stanowisko to stoi w sprzeczności z argumentacją organu zawartego w odpowiedzi na skargę, iż Skarżący mimo dwukrotnego wezwania nie złożył poprawnie wypełnionych dokumentów, a także nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów tj. mapy sytuacyjno-wysokościowej umożliwiającą identyfikację robót w zakresie opisanym w przedmiarze kosztorysu inwestorskiego dla inwestycji polegającej na "Utwardzaniu drogi dojazdowej oraz zmiany nawierzchni w obrębie gospodarstwa", a dostarczone dwukrotnie mapy nie pozwoliły bowiem na zidentyfikowania miejsca i położenia obrzeży.

Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien zająć jednoznaczne stanowisko w tym przedmiocie. Brak jednoznacznego rozstrzygnięcia organu w spornej kwestii budzi obawę o brak bezstronności rozstrzygnięcia i może stanowić o dowolności w postępowaniu Agencji.

Nie może zostać uwzględniony złożony w skardze wniosek aby Sąd przeprowadził dowód z dokumentu w postaci opinii dotyczącej zdefiniowania dwóch powszechnie używanych pojęć: ziemniaki jadalne i ziemniaki przemysłowe, sporządzonej na okoliczność przedmiotowego postępowania przez dr W. N., Kierownika Zakładu Agronomii Ziemniaka MAR-P1B, oddział w J. Sąd oddalił wniosek Skarżącego albowiem ww. opinia nie została podpisana przez osobę figurującą jako autor tego opracowania. Nie jest to zatem dowód z dokumentu określony w art. 106 p.p.s.a., a zatem jego przeprowadzenie przed sądem nie było dopuszczalne.

W związku z powyższym, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.