Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2529/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, 7, 77 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 61 ust 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skarg B. Ć. i P. Ć. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. Ć. i P. Ć. kwoty po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2021 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, ze zm.) oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołań P C i B C od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ew. [...]z obr. [...]przy ul. [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [...]listopada 2020 r. Zarząd Dzielnicy [...] po rozpatrzeniu wniosku MM, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce ew. nr [...]w obrębie [...]przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Ustalono m.in. obowiązującą linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej budynku, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometria dachu zasadniczej bryty budynku przy ul. [...] - bez zmian stanu istniejącego, rozbudowę budynku w kierunku północnym, liczbę kondygnacji nadziemnych rozbudowy – 1, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 0,27, maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji części rozbudowanej - do wysokości 1 kondygnacji budynku istniejącego przy ul. [...], zwieńczenie tarasowe nad pierwszą kondygnacją rozbudowy, pogłębienie piwnic o ok. 40cm, powierzchnia biologicznie czynna - minimum 40%.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w dniu 10 września 2018 r. W dniu [...] listopada 2019 r. wydana została decyzja Nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla tej inwestycji, od której odwołanie wniósł B C. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO stwierdziło, że organ nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania, kierując decyzję do dzieci zmarłej strony, w sytuacji gdy nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłej E C, współwłaścicielce działki ew. nr [...] graniczącej z terenem planowanej inwestycji, tj. drugą częścią budynku bliźniaczego, który ma być rozbudowany.

W dniach 21 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 23 kwietnia 2020 r. do organu I instancji wpłynęły pisma informujące, że współwłaścicielami działki ew. nr [...] są obecnie B C i jego żona B C oraz ich synowie P C i J C powołani do spadku testamentem zmarłej z dnia [...] października 2003 r. Wszystkie te osoby organ uznał za strony postępowania i wydał decyzję z dnia [...]listopada 2020 r.

Odwołania od tej decyzji wnieśli P C oraz B C, podnosząc, że wciąż nie ustalono prawidłowo kręgu stron postępowania, a postępowanie spadkowe nie zostało zakończone.

Decyzją z [...]kwietnia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium wskazało, że postępowanie spadkowe po E C nie zostało zakończone, a testament nie jest wystarczającą podstawą do ustalenia kręgu spadkobierców po zmarłej osobie, aktualne pozostają wskazania zawarte w decyzji z [...] kwietnia 2020 r.

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2021 r., VII SA/Wa 1089/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu MM od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że skoro interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przysługuje właścicielom nieruchomości inwestycyjnej oraz właścicielom nieruchomości sąsiednich, to obowiązkiem organów jest wyłącznie ustalenie w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych tych właścicieli. Nieuzasadnione jest natomiast wymaganie od organów administracji lub inwestora, by doprowadzili oni do uzgodnienia zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym stanem prawnym w drodze przeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłych osobach oraz do wpisania tych osób do urządzeń ewidencyjnych (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 861/09). Względy należytej dbałości o własne interesy wymagają bowiem, by to osoby będące spadkobiercami osób zmarłych, w przypadku gdy w skład spadku wchodzą nieruchomości, same doprowadziły w odpowiednim czasie do uwzględnienia aktualnego i rzeczywistego stanu prawnego w księgach wieczystych. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione wówczas, gdy śmierć współwłaściciela nieruchomości, tak jak w niniejszej sprawie, nastąpiła ponad 13 lat przed zainicjowaniem sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Jej spadkobiercy mieli więc wystarczająco dużo czasu, aby uregulować kwestie dotyczące spadku po zmarłej, a ich zaniechania w tym zakresie nie mogą obarczać np. skarżącego tylko dlatego, że planuje on zmienić sposób zagospodarowania swojej nieruchomości.

W ocenie Sądu, ustalenie spadkobierców po zmarłej E C, w konsekwencji uznanie ich za strony postępowania przez Zarząd, było możliwe, w oparciu o testament notarialny zmarłej. Nie jest zaś konieczne w celu wykazania kręgu spadkobierców (w takiej sprawie jak niniejsza – nie powodującej żadnych "zmian" na nieruchomości, w tym sąsiedniej) dysponowanie przez organ administracji publicznej postanowieniem stwierdzającym nabycie spadku, czy aktem poświadczenia dziedziczenia, w sytuacji gdy ujawniony w postępowaniu administracyjnym testament wskazuje na spadkobierców, a jednocześnie brak jest wiarygodnych informacji o sporze o dziedziczenie. Wykazanie następstwa prawnego na podstawie orzeczenia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub na podstawie poświadczenia dziedziczenia nie jest wówczas warunkiem prowadzenia postępowania administracyjnego. Jedynie gdyby organ administracji miał wiarygodne informacje o sporze o dziedziczenie, w szczególności wobec powołania się przez osobę spoza kręgu spadkobierców ustawowych na dziedziczenie testamentowe, to mógłby domagać się w celu wykazania spadkobierców – przedłożenia stwierdzenia nabycia spadku czy aktu poświadczenia dziedziczenia (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 916/14). Taka sytuacja jednak w tym przypadku nie ma miejsca, a wśród spadkobierców testamentowych jest także spadkobierca ustawowy. Sąd stwierdził, że Kolegium nie wykazało konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., a decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z [...]listopada 2020 r. nie naruszała art. 10 k.p.a.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2021 r. Samorządowe Kolegium, po ponownym rozpatrzeniu odwołań P C i B C od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...]listopada 2020 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji organ opisał przebieg postępowania w tej sprawie i wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe oznacza, że Kolegium zmuszone było podporządkować się wskazaniom zawartym w wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 540/19), choć wskazań tych nie podziela. W ocenie organu, stanowisko Sądu stoi w oczywistej, rażącej sprzeczności, tak z dotychczasową linią orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym reprezentowaną również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i z poglądem doktryny, w których wskazuje się, że następstwo prawne powinno być wykazane stosownym dokumentem, w przypadku śmieci strony powinno to być postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia (wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2018 r., I SA/Wa 1646/17, wyrok WSA w Krakowie z 18 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1192/17). W niniejszej sprawie brak jest — co przyznał sam Sąd w wyroku z dnia 2 lipca 2021 r. - postanowienia sądu o nabyciu spadku po E C, nabycie spadku po niej nie zostało również stwierdzone zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. Postępowanie spadkowe toczy się przed właściwym sądem powszechnym, wszelkie dywagacje zatem o rzekomych zaniechaniach potencjalnych spadkobierców w tym zakresie, których dopuścił się WSA w przywołanym wyroku, uznać należy za całkowicie nieuprawnione. Organ wskazał, że obowiązujące przepisy nie dają organom administracji możliwości zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanego w wyniku rozstrzygnięcia sprzeciwu od decyzji owych organów, Kolegium zatem zmuszone jest zastosować się do wskazań opartych na nietrafnym poglądzie, wywiedzionych z nieprawidłowo ustalonego stanu taktycznego i prawnego sprawy, i to pomimo tego, że skutkiem takiego działania będzie wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., obligującym organy administracji do zapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w każdym jego stadium, co z kolei w przyszłości może stanowić podstawę do wznowienia niniejszego postępowania, stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., i rozstrzygnąć sprawę bez wywiązania się z powyższego obowiązku.

Przechodząc do rozpatrzenia sprawy, organ przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazał, że analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, przeprowadzonej w trybie przewidzianym przez przepisy rozporządzenia, oraz przytoczonych powyżej przepisów nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest w szczególności sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi, wszystkie zaś warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy, a mające zastosowanie w niniejszej sprawie, zostały spełnione. Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji.

Skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B C (sygn. akt VII SA/Wa 2529/21) i P C (sygn. akt VII SA/Wa 2530/21).

B C zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 15 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 dalej: k.p.a.) polegające na nierozpoznaniu merytorycznym przedmiotowej sprawy przez organ II instancji,

b. art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela,

c. art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu dokonania wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy,

d. art. 8 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

e. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz ograniczeniu uzasadnienia decyzji jedynie do przytoczenia przepisów prawa,

f. art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wiążącej oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1089/21,

g. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu prowadzanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wobec uniemożliwienia mu wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W skardze podniesiono również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na:

a. błędnym przyjęciu, że planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej i linii zabudowy,

b. dowolnym ustaleniu parametrów zabudowy (w zakresie kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej i linii zabudowy), polegające na przyjęciu, że odmiennie od wszystkich dotychczasowych decyzji o warunkach zabudowy wydawanych dla nieruchomości położnych przy ul. [...]oraz odmiennie od wszystkich dotychczas istniejących, jak i rozbudowywanych budynków przy ul. [...], dopuszczalne jest przerwanie ciągów zieleni i naruszenie jednolitej linii domów, nie tylko od strony ulicy, ale także ogrodów, co zakłóca cały ład architektoniczny, poprzez dopuszczenie całkowicie i drastycznie odmiennych gabarytów, formy i linii zabudowy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżący podniósł, że w uzasadnieniu wyroku z 2 lipca 2021 r. WSA wyraźnie wskazał, że gdyby organ administracji miał wiarygodne informacje o sporze o dziedziczenie, w szczególności wobec powołania się przez osobę spoza kręgu spadkobierców ustawowych na dziedziczenie testamentowe, to mógłby domagać się w celu wykazania spadkobierców - przedstawienia stwierdzenia nabycia spadku czy aktu poświadczenia dziedziczenia (str. 7 wyroku z uzasadnieniem). WSA przyjął, że taka sytuacja (spór) nie ma miejsca. Organ II instancji, powinien więc sprawdzić czy stan faktyczny opisany w wytycznych się nie zmienił i wezwać uczestników potęgowania do złożenia oświadczeń w tym zakresie, tak jak to robił już wcześniej (co do stanu postępowania spadkowego). Organ II instancji tego nie uczynił, a nawet nie powiadomił stron, że będzie ponownie wydawać decyzję. W ocenie skarżącego, spór o dziedziczenie istnieje, ale organ II instancji ani tego nie wyjaśnił, ani nie dał mi szansy na wypowiedzenie się stronom w tym zakresie.

Kolegium ograniczyło się wyłącznie do ustaleń dokonanych w toku postępowania przed organem I instancji i pominęło w całości zarzuty podniesione przez skarżącego i twierdzenia dotyczące naruszenia przez rozbudowę określoną we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zasady kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej i linii zabudowy (np. twierdzenia skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. skierowane do organu I instancji tj. Zarządu Dzielnicy [...]). Nieodniesienie się do całego materiału dowodowego przez organ II instancji i niedokonanie własnych ustaleń w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a.

Kolegium naruszyło art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż nie ustaliło stanu faktycznego sprawy, który wyznaczała dyspozycja art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Braki postępowania wyjaśniającego dotyczą zaniechania wszechstronnej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika w sposób bezsporny, że:

- dopuszczona decyzją o warunkach zabudowy rozbudowa domu jednorodzinnego na dz. nr. ewid. [...] całkowicie zaprzecza zasadzie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej i linii zabudowy,

- żaden z budynków położonych przy ul. [...] na odcinku między ulicą [...] a [...]i żaden z budynków położonych przy ul. [...] na odcinku między ulicą [...] a [...]nie został rozbudowany w ten sposób, tj. w głąb działki w kierunku od ulicy do ogrodu, tj. w kierunku północnym dla numerów parzystych i w kierunku południowym dla numerów nieparzystych,

- wszystkie dotychczasowe rozbudowy następowały w bok, czyli równolegle do ulicy, w kierunku wschodnim albo zachodnim,

- ten układ urbanistyczny powstał jeszcze przed drugą wojną światową, podczas zabudowy wspomnianego odcinka ulicy [...]willami oficerskimi, następnie układ ten został zachowany na początku lat 60 ubiegłego wieku podczas zabudowy wspomnianego odcinka ulicy [...]. Był on także zachowywany we wszystkich dotychczasowych decyzjach o warunkach zabudowy wydawanych dla rozbudów przy ul. [...]. Rozbudowy te polegały na rozbudowie w bok, co nawiązywało do niektórych przedwojennych willi, wyposażonych w garaże pokryte tarasem,

- rozbudowa do tyłu, w stronę ogrodu domu na dz. nr. ewid. [...] stanowi naruszenie tego ładu urbanistycznego i precedensowe odejście od dotychczasowego stanowiska organu prowadzącego niniejsze postępowanie.

Skarżący podniósł, że Kolegium pominęło twierdzenia wskazujące, że wnioskowana nowa zabudowa, całkowicie zaprzecza ustaleniom co do charakterystyki urbanistycznej i architektonicznej otoczenia wskazanej w na str. 6 i 7 analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, a także stanowiącej załącznik nr 1 mapy do decyzji, na której wprost widać, że żaden budynek nie został rozbudowany w kierunku ogrodu, a wszystkie budynki jednorodzinne położone są w jednej osi nie tylko względem ulic, ale także ogrodów.

Organ II instancji naruszył ponadto zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a., gdyż za naruszającą zasadę zaufania obywateli do organów państwa (władzy publicznej) uznaje się zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany. W dotychczas wydanych decyzjach o warunkach zabudowy, dot. rozbudowy budynków mieszkalnych położonych przy ul. [...], tj.: decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. dla rozbudowy budynku przy ul. [...] decyzji nr [...] z dnia [...]lipca 2009 r. dla rozbudowy budynku przy ul. [...], decyzji nr [...]z dnia [...] lutego 2014 r. dla rozbudowy budynku przy ul. [...], decyzji nr [...] z dnia [...]maja 2011 r. dla rozbudowy budynku przy ul. [...], nie dopuszczono rozbudowy bryły budynku w kierunku ogrodów. Ponadto decyzje te precyzyjnie określały wysokość planowej rozbudowy, nie pozwalając na jej swobodne kształtowanie przez użycie nieostrych określeń jak "zwieńczenie tarasowe nad pierwszą kondygnacją rozbudowy", co pozwala dowolną wysokość takich zwieńczeń. Ponadto decyzje te dopuszczały posadowienie tarasów jedynie nad rozbudowywanymi piwnicami, garażami albo przyziemieniami. Nie dopuszczały tarasów na dobudowach o wysokości jednej kondygnacji, a maksymalne wysokości kondygnacji określały w metrach. Rozstrzygnięcia decyzji organ I instancji zaprzeczają powyższym założeniem, mimo iż wydana została dla budynku położonego przy tej samej ulicy i o takiej samej bryle architektonicznej.

W ocenie skarżącego, powyżej opisane zaniechania skutkują także brakami w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. SKO dopuściło się zaniechań nie tylko w zajęciu stanowiska co do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, ale także nie odniosło się do zarzutów i argumentów skarżącego podnoszonych w postępowaniu, także przed organem I instancji.

W odpowiedzi na skargę B C Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko co do braku możliwości zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji braku możliwości ustalenia pełnego kręgu stron takiego postępowania. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, co do zasady zatem zarzuty podniesione w przedmiotowej skardze uznać należy za częściowo trafne. W sytuacji zatem, gdy zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o dyspozycję art. 153 ustawy p.p.s.a., uwzględnienie przedmiotowej skargi, pomimo jej częściowej trafności nie jest możliwe.

W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2022 r. uczestnik postępowania MM wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik wskazał przede wszystkim, że postanowieniem z dnia [...]listopada 2021 r., [...] Sąd Rejonowy dla [...] stwierdził nabycie spadku po E C przez B C, B C, P C i J C. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron postępowania i stało się prawomocne od dnia 23 grudnia 2021 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego w postępowaniu spadkowym nie było sporu pomiędzy spadkobiercami ustawowymi i testamentowymi. Krąg stron został więc prawidłowo ustalony przez organ I instancji. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, uczestnik podniósł, że skarżący nie żądał wcześniej rozpoznania kwestii merytorycznych, nie podnosił takich zarzutów w odwołaniu, więc na etapie skargi są one spóźnione. Uczestnik wskazał, że zarzuty dotyczące kontynuacji linii zabudowy te są nieuzasadnione, gdyż budynek, który ma podlegać rozbudowie jest ostatni z szeregu domów jednorodzinnych i sąsiaduje z budynkiem wielorodzinnym. Uzasadnione było zatem przyjęcie innej zasady jego rozbudowy niż we wcześniejszym ciągu segmentów.

Skarżący P C zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania:

- art. 30 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do osób niebędących stroną w sprawie, a które to naruszenie powoduje, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. wadą w postaci wydania jej także wobec osób, które nie powinny być stroną postępowania,

- art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe uwzględnienie wiążącej oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1089/21, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów, które powodują, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności,

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w całości, w przypadku gdy była ona wadliwa, tj. została ona wydana wobec osób nie będących stroną postępowania,

- art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nieuchylenie decyzji organu I instancji w całości i nie umorzenie postępowania wobec osób nie będących stroną w sprawie,

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, wobec uniemożliwienia mu wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej dotyczy ona osób, które nie powinny być stroną w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w części, w jakiej prowadzone jest ono wobec skarżącego i J C jako stron postępowania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że ocena prawna i wskazówki co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r. są po pierwsze oparte o odmienny stan faktyczny niż mający miejsce w niniejszej sprawie, a po drugie są wewnętrznie sprzeczne.

Ocena prawna zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1089/21 oparta jest częściowo na odmiennym stanie faktycznym niż stan faktyczny niniejszej sprawy. Uwaga ta dotyczy jej kluczowego fragmentu zawartego w ostatnim zdaniu na str. 7 i na początku str. 8 uzasadnienia wyroku, tj. "Jedynie gdyby organ administracji miał wiarygodne informacje o sporze o dziedziczenie, w szczególności wobec powołania się przez osobę spoza kręgu spadkobierców ustawowych na dziedziczenie testamentowe, to mógłby domagać się w celu wykazania spadkobierców - przedstawienia stwierdzenia nabycia spadku czy aktu poświadczenia dziedziczenia (por. wyrok NSA 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 916/14). Taka sytuacja jednak w tym przypadku nie ma miejsca, a wśród spadkobierców testamentowych jest także spadkobierca ustawowy". Wskazać należy, że wbrew powyższemu opisowi stanu faktycznego, wśród spadkobierców testamentowych są także osoby nie będące spadkobiercami ustawowymi, tj. P C, J C i B C, a do spadkobierców ustawowych należą wyłącznie B C i M C. Ponadto te właśnie osoby, tj. P C, J C i B C mogą się powołać na dziedziczenie testamentowe, co mogą jednak uczynić jedynie w postępowaniu spadkowym, jednak na obecnym etapie postępowania spadkowego trzech z pięciu potencjalnych spadkobierców nie złożyło jeszcze zapewnień spadkowych, dotyczącego także ich wiedzy o testamentach. Okoliczność, że krąg spadkobierców jest sporny, skarżący podnosił w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jest to zatem okoliczność znana organom obu instancji. Tym samym organ II instancji, nie jest związany opinią prawną i wytycznymi opartymi o odmienny stan faktyczny niż występujący w sprawie. Dlatego organ II instancji, stosując się do opinii prawnej, powinien dopasować ją do stanu faktycznego występującego w sprawie i uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, by mógł on zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu domagać się przedstawienia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Opisane powyżej, niewłaściwe uwzględnienie oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyroku w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów, które powodują, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., jako skierowana do osób niebędących stroną w sprawie.

Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, że gdyby przyjąć iż organ II instancji, jest związany oceną prawną i wskazówkami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 2 lipca 2021 r. jako zgodnymi ze stanem faktycznym niniejszej sprawy, to pojawi kwestia wewnętrznej sprzeczności tej oceny prawnej. Na stronie 6 uzasadnienia wyroku wskazano, że "Sąd zauważa także, że skoro interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przysługuje właścicielom nieruchomości inwestycyjnej oraz właścicielom nieruchomości sąsiednich, obowiązkiem omanów jest wyłącznie ustalenie w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych tych właścicieli. Nieuzasadnione jest natomiast wymaganie od organów administracji lub inwestora, by doprowadzili oni do uzgodnienia zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym stanem prawnym, w drodze przeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłych osobach oraz do wpisania tych osób do urządzeń ewidencyjnych". Z tej części oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku wynika, że dla ustalenia stron postępowania ewentualne postępowanie spadkowe nie ma znaczenia, a organy winny oprzeć się wyłącznie na danych ewidencyjnych. Tym samym organ II instancji, powinien za strony postępowania uznać jedynie tych właścicieli nieruchomości przy ul. [...] , którzy są ujawnieni w urządzeniach ewidencyjnych, tj. B C i B C. Przymiot strony powinni zatem w postępowaniu utracić skarżący, a także J C. Na str. 7 uzasadnienia wyroku wskazano, że "ustalenie spadkobierców po zmarłej E C, w konsekwencji uznanie ich za strony postępowania przez Zarząd, było możliwe, a to w oparciu o testament notarialny zmarłej". Z tej części oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku wynika tym samym zupełnie odmiennie niż z wytycznych zawartych na str. 6 uzasadnienia, gdyż w tym fragmencie ocena prawna wskazuje, że dla ustalenia stron postępowania postępowanie spadkowe ma znaczenie, a organy winny oprzeć się na dokumentach innych niż dane ewidencyjne. Organ II instancji nie mógł tym samym wydać decyzji w oparciu o wewnętrznie sprzeczną ocenę prawną i powinien dokonać takiej jej wykładni, która umożliwia wydanie decyzji w oparciu o nią. Jedyną taką wykładnią wydaje się być wykładnia polegająca na przyjęciu, że "obowiązkiem organów jest wyłącznie ustalenie w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych tych właścicieli". Wykładnia taka zakłada, że organy działają w oparciu o rejestry publiczne. Wykładnia, że organ powinien uznać za strony spadkobierców testamentowych przyjmuje ważność i skuteczność testamentu, a nie zostały one jeszcze potwierdzone przez sąd spadku, w szczególności trzech z pięciu potencjalnych spadkobierców nie złożyło jeszcze zapewnień spadkowych, dotyczącego także ich wiedzy o testamentach. W ocenie skarżącego, organ II instancji powinien wydać decyzję zgodną z tą częścią oceny prawnej i za strony postępowania uznać jedynie B C i B C. Przymiot strony powinni zatem w postępowaniu utracić skarżący, a także J C. Opisane powyżej, niewłaściwe uwzględnienie wiążącej oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Sądu w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów, które powodują, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jeśliby przyjąć, że organ II instancji należycie dokonał implementacji oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., to bezsporne powinno być, że uniemożliwił on skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wobec niepoinformowania skarżącego o uchyleniu poprzedniej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zaistniałej konieczności ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ II instancji, zamierzając rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, wobec oceny prawnej i wytycznych wydanej przez sąd, powinien zawiadomić o tym strony postępowania i umożliwić im wypowiedzenie się w sprawie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Opisane naruszenie stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę P C organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2022 r. uczestnik postępowania MM wniósł o oddalenie skargi P C. Uczestnik podniósł, że działania spadkobierców E C zmierzają do przedłużenia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r., [...] Ns [...]Sąd Rejonowy dla [...] stwierdził nabycie spadku po E C przez B C, B C, P C i J C. Skarżący oraz pozostali spadkobiercy nie wnieśli od niego odwołania. W toku postępowania spadkowego nie wniesiono zarzutów w stosunku do ważności testamentu. Organ I instancji uznał za strony postępowania administracyjnego osoby wskazane w testamencie zmarłej właścicielki działki przy ul. [...] Gdyby któraś z tych osób nie była spadkobiercą, np. z powodu odrzucenia spadku, powinna poinformować o tym organ prowadzący postępowanie.

W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2022 r. pełnomocnik MM poinformował, że postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] listopada 2021 r., [...]Ns [...] stało się prawomocne od dnia [...]grudnia 2021 r., załączając kopię tego postanowienia poświadczoną za zgodność z oryginałem.

Postanowieniami z dnia 2 marca 2022 r. Sąd połączył sprawy ze skarg B C (sygn. akt VII SA/Wa 2529/21) i P C (sygn. akt VII SA/Wa 2530/21) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VII SA/Wa 2529/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadny jest zarzut skargi B C naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 k.p.a. poprzez niewystarczające rozpoznanie merytoryczne przedmiotowej sprawy. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy skupił się na kwestii dotyczącej prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania, podejmując nieuprawnioną polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 2 lipca 2021 r., VII SA/Wa 1089/21. Rozpoznanie merytoryczne sprawy organ ograniczył jedynie do powołania treści przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdzenia, że "analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, przeprowadzonej w trybie przewidzianym przez przepisy rozporządzenia, oraz przytoczonych powyżej przepisów nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest w szczególności sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi, wszystkie zaś warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy, a mające zastosowanie w niniejszej sprawie, zostały spełnione." To ogólne stwierdzenie nie daje podstaw do uznania, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane w wyniku przeprowadzenia przez ten organ postępowania merytorycznego w taki sposób, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Wprawdzie zarzuty odwołujących się sprowadzały się do kwestii prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania, lecz organ odwoławczy nie jest związany zarzutami odwołania i powinien rozpoznać sprawę merytorycznie po raz drugi, biorąc pod uwagę również stanowiska stron postępowania wyrażone w pismach składanych w toku postępowania przed organem I instancji.

Sąd podziela stanowisko skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77, 80 k.p.a., gdyż organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela i zaniechał dokonania wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów B C podnoszonych przez niego w toku postępowania przed organem I instancji (w piśmie z dnia 27 maja 2020 r.), a dotyczących naruszenia ładu przestrzennego na terenie istniejącej zabudowy wzdłuż ul. [...] poprzez ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy budynku inwestora w stronę ogrodu.

Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tych wymogów w zakresie ustaleń okoliczności faktycznych sprawy dotyczących zwłaszcza zgodności planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego z ładem przestrzennym na terenie objętym analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Sąd nie może zastępować organu administracji publicznej i poszukiwać argumentów przemawiających za zasadnością wskazanego przez niego stanowiska, dokonywać samodzielnie stosownych ustaleń i ocen, czy też udzielać odpowiedzi na zarzuty stron podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Zadaniem Sądu jest bowiem ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii przez organ nierozważonych. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że sprawa nie została należycie rozpatrzona przez organ odwoławczy, a to pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 15, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Strona ma bowiem prawo do rozpatrzenia dwukrotnego sprawy przy rozważeniu jednoczesnym jej własnych twierdzeń, argumentów oraz zarzutów. Zaistniałe zaniechane organu ocenić należy, jako dające podstawę do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że wnikliwa analiza sprawy, w kontekście zarzutów odwołania, spowodowywałaby inne rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym zarzut naruszenia przez organ odwoławczy prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przedwczesny. Organ II instancji powinien ponownie rozpatrzeć sprawę pod kątem spełnienia przez przedmiotową inwestycję poszczególnych przesłanek wymienionych w tym przepisie w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy.

Zasadne są zarzuty obu skarg dotyczące naruszenia przez organ II instancji art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżących czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy. Organ nie poinformował skarżących o uchyleniu poprzedniej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zaistniałej konieczności ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Nie zawiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zwłaszcza w zakresie merytorycznym sprawy.

Niezasadny jest natomiast zarzut skargi B C naruszenia przez organ odwoławczy art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wiążącej oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., VII SA/Wa 1089/21. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z art. 151a § 3 p.p.s.a. od wyroku, o którym mowa w § 1 (uchylającego decyzję kasacyjną organu odwoławczego), nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku sądu, nawet jeżeli nie podziela tej oceny prawnej. W tej sprawie Kolegium, pomimo nieuprawnionej polemiki z orzeczeniem Sądu wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zastosowało się do wytycznych dotyczących kręgu stron postępowania i uznało za strony spadkobierców testamentowych E C, podobnie jak organ I instancji. We wskazanym wyroku Sąd uznał, że prawidłowe było ustalenie kręgu stron przez organ I instancji, który zaliczył do nich wszystkich spadkobierców testamentowych E C (B C, B C, P C i J C). Sąd wskazał, że w tym przypadku nie miała miejsca sytuacja, w której organ miałby informacje o sporze o dziedziczenie, zatem decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z [...]listopada 2020 r. nie naruszała art. 10 k.p.a. Stanowisko Sądu potwierdza przedłożone w niniejszym postępowaniu sądowym przez uczestnika postępowania MM postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...]listopada 2021 r., [...]Ns [...] stwierdzające nabycie spadku po E C przez B C, B C, P C i J C. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 23 grudnia 2021 r. (k. 41). Prawidłowość ustalenia przez organy administracji kręgu stron postępowania nie może w związku z tym budzić już wątpliwości w tej sprawie.

W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe nietrafne są również zarzuty podniesione w skardze P C naruszenia art. 30 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 k.p.a., art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Wszyscy spadkobiercy E C zostali prawidłowo uznani przez organy obu instancji za strony postępowania, co potwierdza prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...]z dnia [...]listopada 2021 r., [...]Ns [...]. Podniesiony przez skarżącego P C zarzut nieważności postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) jest zatem nieuzasadniony, a dalsze rozważania dotyczące prawidłowości ustalenia kręgu stron są bezprzedmiotowe.

Jak już wskazano powyżej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe uwzględnienie wiążącej oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., VII SA/Wa 1089/21. Spadkobiercy testamentowi E C zostali uznani przez organ odwoławczy za strony postępowania zgodnie z wytycznymi Sądu. We wskazanym wyroku Sąd uznał, że w tym przypadku nie miała miejsca sytuacja, w której organ miałby informacje o sporze o dziedziczenie, zatem decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z [...] listopada 2020 r. nie naruszała art. 10 k.p.a. Zatem podniesiony przez P C zarzut naruszenia tych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powinno ponownie rozpatrzeć sprawę pod względem merytorycznym, odnieść się do zarzutów stron dotyczących naruszenia ładu przestrzennego na terenie wzdłuż ul. [...], przedstawić w tym zakresie własne oceny i rozważania oraz szczegółowo wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O zwrocie kosztów postępowania (wpisów od skarg uiszczonych przez każdego ze skarżących) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).