Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 998/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 174, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 25 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędziowie NSA Ryszard Pęk, Janusz Zubrzycki (spr.), Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Usługowo-Wdrożeniowego "A." spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 2173/01 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Wdrożeniowego "A." spółki z o.o. w G. na decyzje Izby Skarbowej w G. z dnia 1 października 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1996 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasadza od Przedsiębiorstwa Usługowo-Wdrożeniowego "A." spółki z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 1.200 /słownie: jeden tysiąc dwieście/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2005 r., I SA/Gd 2173/01 oddalono skargę Przedsiębiorstwa Usługowo-Wdrożeniowego "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. z dnia 1 października 2001 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1996 r.

Sąd w uzasadnieniu wyroku na wstępie przybliżył stan faktyczny sprawy.

Stwierdził, że (...) Urząd Skarbowy w G. decyzją (...) z dnia 4 kwietnia 2001 r. określił Spółce z o.o. "A." za czerwiec 1996 r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 9.257 zł, wysokość zaległości podatkowej w kwocie 10.557 zł, wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 10.408,80 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 3.167,70 zł.

Organ I instancji, wydając decyzję, stanął na stanowisku, iż odliczenie podatku od zakupionego samochodu nastąpiło z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej "ustawy o VAT". Zgodnie z tym przepisem obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kilogramów, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika, jeżeli samochody te zostały zaliczone przez tego podatnika do środków trwałych.

Izba Skarbowa w G. decyzją (...) z dnia 1 października 2001 r., po rozpoznaniu odwołania podatnika na decyzję urzędu skarbowego, uchyliła zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego i utrzymała ją w mocy w pozostałym zakresie.

Za słuszne uznała Izba Skarbowa nie przyjęcie przez organ I instancji za dowód w postępowaniu oceny technicznej (...) z dnia 24 czerwca 1996 r. wystawionej przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego "R." SA w E., jak i wydanego na jej podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu nr (...).

Wskazała, że w dokumencie tym zawarte jest stwierdzenie, iż pojazd zbadano w salonie sprzedaży "D." z E. w dniu 24 czerwca 1996 r., podczas gdy zgodnie z oświadczeniem "M." Sp. z o.o. z dnia 19 grudnia 1997 r. samochód został wydany S.C. "D." z salonu samochodowego "M." dopiero w dniu 28 czerwca 1996 r. W tym czasie, gdy pojazd przebywał w salonie firmy "M." w G. Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej - Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów w E. wydało zaświadczenie (...) z dnia 25 czerwca 1998 r. oparte na ww. ocenie technicznej o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w salonie "D." w E.

Dalej Izba Skarbowa odwołując się do art. 4 pkt 1 ustawy o VAT stwierdziła, iż nabyty przez Spółkę "A." pojazd nie spełnia warunków samochodu ciężarowego wynikających z SWW i KRŚT. A zatem jest to niewątpliwie pojazd osobowy, gdyż zamontowana przegroda nie oddziela na stałe części ładunkowej od osobowej.

Odnośnie dowodu rejestracyjnego przedmiotowego samochodu Izba podała, że dowód ten pojmowany jako decyzja administracyjna, nie wiązał organu podatkowego w ścisłym tego słowa znaczeniu jako tzw. prejudykat, lecz był elementem stanu faktycznego, który ten organ winien był uwzględniać przy wydawaniu decyzji podatkowej. W swej treści dowód ten jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu i nie rozstrzyga czy jest on typem pojazdu osobowego czy ciężarowego. Ustalenie zawarte w dowodzie rejestracyjnym co do tego, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego czy też ciężarowego nie wiązało organu podatkowego. Ustalenie takie mogło zaś nastąpić na podstawie zobiektywizowanych i gromadzonych informacji technicznych, oraz kwalifikacji danego typu pojazdu przez jego producenta. Takimi "danymi" było niewątpliwie świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz przedmiotów ich wyposażenia i części był obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej /art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./.

Organ odwoławczy zauważył, iż w czerwcu 1996 r., tj. w dacie powstania zobowiązania podatkowego, problematyka homologacji była regulowana głównie w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. nr 21 poz. 91 ze zm./.

Zmiana rodzaju pojazdu nie mogła nastąpić w trybie badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego zgodnie z par. 55 i 56 cytowanego wyżej rozporządzenia na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 21.12.2000 r. I SA/Ka 1765/99, wskazując, że takie stanowisko nie uległo zmianie także po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./, do której przeniesione zostały unormowania dotychczas zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993 r.

Izba Skarbowa stwierdziła, że producent nabytego przez skarżącą samochodu Hyundai Lantra, w wystawionym w dniu 1 kwietnia 1996 r. świadectwie homologacji nr 1149, stwierdził, iż jest to samochód osobowy. Tej kwalifikacji samochodu nie mogły zmienić dokonane przeróbki pojazdu. A zatem, zdaniem organu odwoławczego, bez żadnych wątpliwości zostało udowodnione, że faktura, na której podstawie skarżąca obniżyła podatek należny o wynikający z niej podatek naliczony, dokumentowała w rzeczywistości sprzedaż /zakup/ samochodu osobowego.

Powyższą decyzję Przedsiębiorstwo Usługowo-Wdrożeniowe "A." Sp. z o.o. zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości.

W skardze strona zarzuciła, że w dniu 26 czerwca 1996 r. zakupiła od firmy "D." S.C. samochód Hyundai Lantra 1.8 GLS Deluxe za kwotę netto 47.986,89 zł, VAT 10.557,11 zł. Samochód ten, zdaniem strony, w momencie nabycia był samochodem ciężarowym, co wynikało z dowodu rejestracyjnego nr (...). Również po nabyciu, samochód ten został zarejestrowany przez Urząd Miejski w G. jako samochód ciężarowy (...).

Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe obydwu instancji użyły innej argumentacji dla wykazania niemożności odliczenia podatku naliczonego.

(...) Urząd Skarbowy w G. próbował unieważnić decyzje Urzędu Miejskiego w G. o zarejestrowaniu samochodu ciężarowego i w tym celu postępowanie to zawiesił. Organy nadrzędne w stosunku do Urzędu Miejskiego tj. Wojewoda G. oraz Minister Transportu i Gospodarki Morskiej odmówiły stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego nr rej. (...). Izba Skarbowa w G. powołała się natomiast na Systematyczny Wykaz Wyrobów, który według Izby przesądza o tym, że przedmiotowy samochód nie może być klasyfikowany pod symbolem 1024 samochody ciężarowe i ciągniki drogowe. Izba powołała się również na Klasyfikacje Rodzajową Środków Trwałych.

Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa decyzja narusza prawo w stopniu rażącym. Nieuzasadnionym było - według skarżącej - występowanie o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta G., skoro ostatecznie organy obydwu instancji uznały, że decyzja o zarejestrowaniu samochodu nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Dalej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 194 par. 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ordynacja podatkowa nadaje dokumentom urzędowym szczególną moc. Ta szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego polega na wprowadzeniu domniemania jego zgodności z prawdą zawsze, gdy został on sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ administracji publicznej lub inną jednostkę upoważnioną przez prawo do wydania dokumentu. W literaturze przyjęło się, że można przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu wtedy, gdy są wątpliwości co do wiarygodności jego treści. W przedmiotowej sprawie nie było -zdaniem skarżącej - takich okoliczności.

Dalej skarżąca zarzuciła, że Izba Skarbowa bezpodstawnie odwołała się do art. 4 pkt 1 ustawy o VAT, gdyż w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT ustawodawca nie użył słowa towar.

Izba Skarbowa w G. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W kolejnej części uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił argumenty, z powodu których nie uwzględnił skargi, powołując się na treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Przede wszystkim wskazał, że skład orzekający w sprawie nie podzielił twierdzenia strony skarżącej, iż rozstrzygającym w sprawie był fakt nabycia przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego od poprzedniego jego właściciela /faktura nr 20/(...) z dnia 20 czerwca 1996 r./, który po dokonaniu w nim stosownych przeróbek /zainstalowaniu przegrody oddzielającej część bagażową od osobowej/ pojazd ten zarejestrował jako ciężarowy, a potwierdzeniem tego miał być dowód rejestracyjny samochodu (...) oraz fakt, że samochód ten strona skarżąca zarejestrowała w Urzędzie Miejskim w G. również jako ciężarowy.

Sąd bowiem przychylił się do tych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, w których zaprezentowano tezę, iż w postępowaniu podatkowym dowód rejestracyjny, pojmowany jako decyzja administracyjna, nie wiązał organu podatkowego w ścisłym tego słowa znaczeniu jako tzw. prejudykat, lecz był elementem stanu faktycznego, który ten organ winien był uwzględnić przy wydawaniu decyzji podatkowej. Taki pogląd wyraził między innymi NSA w wyroku z dnia 21.12.2000 r. I SA/Ka 1765/99 - Lex nr 47159, w którym stwierdził, że dowód rejestracyjny był w swej treści zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchy, tj. że pojazd ten spełniał warunki techniczne. Kwestia, czy był on typem pojazdu osobowego czy ciężarowego, była w tym przypadku tylko elementem stanu faktycznego, od którego zależała rejestracja i która to kwestia nie została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji organu rejestracyjnego. Organ podatkowy nie był w rezultacie związany z zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem co do tego, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego czy ciężarowego. Ustalenie takie mogło zaś nastąpić na podstawie zobiektywizowanych i gromadzonych informacji technicznych oraz kwalifikacji danego typu pojazdu przez jego producenta. Takimi danymi było niewątpliwie świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz podmiotów ich wyposażenia i części był obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./.

Rozstrzygając zatem spór zaistniały w sprawie Sąd stwierdził, że bezsporne jest, że producent zakupionego przez skarżącą pojazdu - Hyundai Lantra w świadectwie homologacji datowanym 6 kwietnia 1995 r. nr 1149 podał, że jest to samochód osobowy. Tej kwalifikacji samochodu - jak wskazano powyżej - nie mogły zmienić przeróbki, jakich dokonał w nim zbywca tj. firma "D." S.C. Anna W. i Dariusz S. z siedzibą w E. oraz powoływana przez skarżącą ocena techniczna (...) z dnia 24 czerwca 1996 r. i zaświadczenie nr 5373 z dnia 24 czerwca 1996 r. o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu i zmianie kwalifikacji na samochód ciężarowy wystawione przez Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej, Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów w E.

Dla oceny prawnej, czy skarżąca nabyła samochód osobowy czy - jak twierdzi - samochód ciężarowy, rozstrzygające znaczenie ma treść świadectwa homologacji, a nie treść dowodu rejestracyjnego, wydanego dla tego pojazdu /por. wyrok NSA z dnia 21.12.2000 r. I SA/Ka 1765/99 - Lex nr 47159, wyrok NSA z 21.01.2003 r. III SA 1548/01 - Monitor Podatkowy 2003 nr 6 str. 36, wyrok SN z 09.11.2001 r. III RN 194/01 - OSNP 2002 nr 5 poz. 103/.

Stosownie więc do treści przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT stanowiącego, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych, skarżąca Spółka nie była zdaniem Sądu uprawniona do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w fakturze VAT dokumentującej w rzeczywistości transakcję sprzedaży zakupu samochodu osobowego.

Wyrok ten został w całości zaskarżony, przez pełnomocnika skarżącego podatnika.

Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1/ naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie polegającą na przyjęciu, że samochód zakupiony przez skarżącą był samochodem osobowym a nie samochodem ciężarowym w sytuacji gdy skarżąca w chwili zakupu dysponowała dokumentem potwierdzającym zakup pojazdu ciężarowego w postaci faktury VAT jak i dowodu rejestracyjnego potwierdzającego przeznaczenie pojazdu, skutkujące uniemożliwieniem skarżącej skorzystania z prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego w związku z:

2/ naruszeniem par. 54 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797/ poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż oryginał faktury zakupu nie stanowi podstawy do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego,

3/ naruszenie art. 133 par. 1 p.p.s.a. polegające na selektywnej i wybiórczej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego,

4/ naruszenie art. 244 par. 1 Kpc w związku z art. 106 par. 5 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że ostateczne decyzje administracyjne /dowody rejestracyjne/ nie stanowią dowodu na to. co zostało w nich urzędowo zaświadczone tj. że samochód Hyundai Lantra 1.8 GLS nie jest samochodem ciężarowym pomimo tego że jako taki został zarejestrowany.

Wskazując na powyższe wniesiono w skardze kasacyjnej o:

1/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie

2/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego.

W uzasadnieniu tej skargi, na jej wstępie przytoczono pokrótce stan faktyczny sprawy, po czym powtórzono zasadniczo tę argumentację, która przez stronę skarżącą prezentowana już była w skardze do WSA. Przywołano przy tym szereg orzeczeń sądów administracyjnych korzystnych dla strony skarżącej. Podkreślono dalej, iż decyzja /dowód rejestracyjny/ nie została z obrotu prawnego wyeliminowana. wskazano, że wydane w tej sprawie dowody rejestracyjne /ostateczne decyzje administracyjne/ stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 244 par. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zatem jeżeli zostały sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast Sąd orzekający w niniejszej sprawie w oparciu o treść art. 106 par. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązany był dowód ten ocenić zgodnie z dyspozycją art. 244 par. 1 Kpc czego nie uczynił dopuszczając się tym samym naruszenia art. 133 par. 1 p.p.s.a. prowadzącym do dowolnej oceny materiału dowodowego.

Powyższe w ocenie strony skarżącej doprowadziło do naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie polegającą na przyjęciu, że samochód zakupiony przez skarżącą był samochodem osobowym, a nie samochodem ciężarowym w sytuacji gdy skarżąca w chwili zakupu dysponowała dokumentem potwierdzającym zakup pojazdu ciężarowego w postaci faktury VAT /dokument prywatny, którego prawdziwość nie została zakwestionowana/ jak i dowodu rejestracyjnego potwierdzającego przeznaczenie pojazdu /dokument urzędowy - ostateczna decyzja administracyjna, który w sposób prawem przewidziany nie został skutecznie zakwestionowany/ skutkującym uniemożliwieniem skarżącej skorzystania z prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego

Podniesiono także, że nie bez znaczenia jest również to, że skarżąca skorzystała z prawa do odliczenia podatku działając w dobrej wierze i w zaufaniu do organów państwa, tym bardziej że dysponowała dokumentami jasno stwierdzającymi rodzaj zakupionego samochodu /samochód ciężarowy/. W tym stanie rzeczy, nie do przyjęcia jest obciążanie skarżącej konsekwencjami zmiany stanowiska w zakresie interpretacji jak i stosowania ww. przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w G. wniósł oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W skardze kasacyjnej nie sformułowano podstaw kasacyjnych zasługujących na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej także "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 par. 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej przed sformułowaniem zarzutów określił je jako zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, lecz jako takie można uznać jedynie zarzuty sformułowane w punktach pierwszym i drugim części wstępnej skargi kasacyjnej, podczas gdy zarzuty sformułowane w dwóch następnych punktach odnoszą się do naruszenie przepisów postępowania, ponieważ takimi są art. 133 par. 1 p.p.s.a. oraz art. 244 par. 1 Kpc oraz art. 106 par. 5 p.p.s.a.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, na wstępie należy stwierdzić, że strona skarżąca nie sformułowała w sposób skuteczny w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa procesowego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia Sądu na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie sformułowano w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 par. 1 p.p.s.a., polegający na selektywnej i wybiórczej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, lecz w uzasadnieniu tej skargi wskazano, że uchybienia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w naruszeniu art. 106 par. 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 par. 1 Kpc tzn. w uznaniu, że ostateczne decyzje administracyjne /dowody rejestracyjne/ nie stanowią dowodu na to, co zostało w nich urzędowo zaświadczone /str. 4 skargi kasacyjnej/.

Przepis art. 106 par. 5 p.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w przypadku gdy Sąd, na zasadzie wyjątku - z własnej inicjatywy lub z inicjatywy strony - zdecyduje się na przeprowadzenie własnego postępowania dowodowego, podczas gdy generalnie w procesie kontroli legalności opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję /art. 133 par. 1 p.p.s.a./. W zakresie tegoż prowadzonego przez Sąd postępowania dowodowego z dokumentów, uzupełniającego materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji, art. 106 par. 5 p.p.s.a. odsyła do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania cywilnego

Tym samym przez ewentualne uchybienie art. 106 par. 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 par. 1 Kpc - zwłaszcza że nie miało ono w tej sprawie miejsca, bowiem strona nie żądała przeprowadzenia przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a. - Sąd nie mógł się dopuścić uchybienia art. 133 par. 1 p.p.s.a., a tym samym nie zakwestionowano w sprawie poczynionych przez organy podatkowe, a zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych sprawy.

Wskazać przy tym należy, że chcąc podważyć ocenę ustaleń faktycznych sprawy poczynioną przez organy podatkowe, a zaakceptowaną przez Sąd administracyjny pierwszej instancji, niezbędnym jest nie tylko przywołanie stosowanego przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, którego naruszenia miał się dopuścić tenże Sąd /np. art. 133 par. 1 p.p.s.a., art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a./, lecz również wskazanie naruszenia jakich przepisów postępowania, niedostrzeżonego przez ten Sąd przez swoje uchybienie, dopuścić się miały organy administracyjne. Pośrednio wskazuje na to przepis art. 145 par. 2 p.p.s.a. stanowiący, że w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy par. 1 tego artykułu stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Jeżeli bowiem Sąd pierwszej instancji uchybi przepisowi art. 145 par. 1 lub 2 p.p.s.a. nie dopatrując się naruszenia przez organy administracyjne przepisów stosowanej przez nie procedury, w zarzucie skargi kasacyjnej należy wykazać, jakich to naruszeń konkretnych przepisów tegoż postępowania, pominiętych przez Sąd w prowadzonej przez niego kontroli legalności, dopuściły się te organy /np. art. 122, art. 187 par. 1, art. 191 Ordynacji podatkowej/.

W niniejszej sprawie nie sprecyzowano także zarzutów w tym zakresie.

Tym samym, wobec nieskuteczności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych Naczelny Sąd Administracyjny za miarodajny dla ich oceny przyjąć musi stan faktyczny, uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przechodząc zatem do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać na wstępie należy, że błędne zastosowanie /bądź niezastosowanie/ przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.

Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie Sąd za organami podatkowymi przyjął w sposób niepodważony za ustalone, że skarżąca spółka nabyła samochód osobowy, a nie ciężarowy, opierając to ustalenie na podstawie świadectwa homologacyjnego tego pojazdu, za chybione należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT oraz par. 54 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797/, bowiem w świetle poczynionych ustaleń faktycznych sprawy, Sąd w sposób prawidłowy zaakceptował zastosowanie tych przepisów przez organy podatkowe.

W świetle art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT faktura dokumentująca, wbrew jej treści, nabycie samochodu osobowego - jak w sposób ostateczny w sprawie ustalono - nie daje podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturze nabycia tego pojazdu.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.