Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1792/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 7 , 8 , 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi L.G. , K.G. i A.G. na decyzję Wojewody z dnia 15 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz L.G. , K.G. i A.G. kwotę 491 zł (czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 130, art. 132 ust. 1a, 2, 4, 5, art. 134, a także art. 9 ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 póz. 651 ze zm.) oraz art. 73 ust. 2, 4 i 5 ustawy z 13. 10. 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 póz. 872 ze zm.) orzekł:

- w pkt 1 o ustaleniu na rzecz L.G. odszkodowania w wysokości 15469,75 zł za udział wynoszący 1/4 części nieruchomości oznaczonej jako parcele katastralne: l. kat. [...] o pow. 0,0281 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0123 ha b. gm. kat. K. , objęte w dniu 31 grudnia 1998 r. księgą wieczystą [...], wchodzącą w skład działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], zajęte pod drogę publiczną o kategorii drogi wojewódzkiej - ul. [...] w K. , przejęte z mocy prawa na własność przez Województwo z dniem 1 stycznia 1999 r., co potwierdzone zostało w decyzji Wojewody znak [...] z 14 maja 2009 r.;

- w pkt 2 o wypłacie ustalonego w pkt. 1 odszkodowania w wysokości 15469,75 zł w całości na rzecz L.G. , poprzedniego współwłaściciela w/w nieruchomości (udział w wysokości 1/4 cz. w/w nieruchomości) oraz o tym, iż do zapłaty odszkodowania zobowiązuje się Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu reprezentującego Skarb Państwa;

- w pkt. 3 o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący łącznie 3/4 cz. nieruchomości oznaczonej jako parcele katastralne l. kat. [...] o pow. 0,0281 ha i l. kat. [...]o pow. 0,0123 ha b. gm. kat. K. , objęte 31 grudnia 1998 r. księgą wieczystą [...], zajęte pod drogę publiczną o kategorii drogi wojewódzkiej - ul. [...] w K. na rzecz K.G. (udział w 1/4 cz.) i A.G. (udział w 1/2 cz.).

- w pkt. 4 o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz L.G. za udział wynoszący łącznie 3/4 cz. nieruchomości oznaczonej jako parcele katastralne l. kat. [...] o pow. 0,0281 ha i l. kat [...] o pow. 0,0123 ha b. gm. kat. K. , objęte 3.1 grudnia 1998 r. księgą wieczystą [...], zajęte pod drogę publiczną o kategorii drogi wojewódzkiej - ul. [...] w K. stanowiący współwłasność K.G. (udział w 1/4 cz.) i A.G. (udział w 1/2 cz.).

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że pismem z 28 grudnia 2005 r. L.G. wystąpił o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, za nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...] obr. [...] ewid. K. zajęte pod ulicę [...] w K

Pismem z 14 sierpnia 2009 r. K.G. i A.G. oświadczyli, że L.G. składając 28 grudnia 2005 r. wniosek o odszkodowanie występował zarówno w imieniu własnym, jak i braci – A.G. i K.G. . Do wniosku dołączono pełnomocnictwo udzielone L.G. datowane na 21 grudnia 2005 r.

Organ wskazał, że decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo własności nieruchomości oznaczonej jako parcele katastralne l. kat. [...] o pow. 0,0281 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0123 ha b. gm. kat. K. , objęte 31 grudnia 1998 r. księgą wieczystą [...], wchodzące w skład działki nr [...] obr. [...] zajęte pod drogę publiczną o Kategorii drogi wojewódzkiej - ul. [...] w K.

Prezydent Miasta K. ustalił, na podstawie analizy wpisów w księdze wieczystej [...] wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. ujawnionymi właścicielami w/w nieruchomości byli: A.G. w 1/2 części, K.G. w 1/4 części oraz L.G. w 1/4 części. Uzasadniając rozstrzygniecie w zakresie punktu 1 i 2 decyzji organ l instancji oparł się na operacie szacunkowym sporządzonym 3 listopada 2009 r., zawierającym klauzulę aktualizacyjną z 29 października 2010 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J.B. , który oszacował wartość przedmiotowej nieruchomości na kwotę 61 879,00 zł. Orzekając odnośnie pkt. 3 zaskarżonej decyzji organ l instancji wskazał, iż wymienione w nim osoby nie złożyły w ustawowym terminie (tj. do 31 grudnia 2005 r.) wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcele katastralne l. kat. [...] o pow. 0,0281 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0123 ha b. gm. kat. K. , zajęte pod drogę wojewódzką w K.

Z kolei uzasadniając pkt. 4 zaskarżonej decyzji organ l instancji orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz L.G. za udział wynoszący łącznie 3/4 cz. nieruchomości oznaczonej jako parcele katastralne l. kat [...] o pow. 0,0281 ha i 1. kat. [...] o pow. 0,0123 ha b. gm. kat. K. wskazując, iż w/w nieruchomość tylko w 1/4 cz. stanowiła własność L.G. , pozostały udział wynoszący łącznie ¾ cz. stanowił współwłasność K.G. i A.G. . Mając zatem powyższe na uwadze za udział wynoszący 3/4 cz. nieruchomości L.G. , pomimo złożenia wniosku w terminie, odszkodowanie nie przysługuje.

Odwołanie od punktu 3 i 4 ww. decyzji złożyli L.G. i, K.G. i A.G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Wskazanej wyżej decyzji odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów art. 7, 12, 77, 78, 80 i 107§3k.p.a.

W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, że L.G. składając wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną działał również w imieniu K.G. i A.G. . Argumentowali, że urzędnik przyjmujący wniosek poinformował odwołujących się, że wystarczające jest złożenie wniosku tylko przez jednego ze współwłaścicieli. Podkreśli, że wniosek złożony przed końcem 2005 r. został sformułowany w ten sposób, iż odnosił się do całej nieruchomości, a nie jedynie udziału przysługującego wyłącznie L.G. . Szczególnie, że L.G. dysponował udzielonym mu przez K.G. i A.G., pełnomocnictwem, a K.G. był obecny przy składaniu wniosku w urzędzie. Zdaniem odwołujących się zastosowanie w sprawie znajduje art. 65 kc, który stanowi, że oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego i ustalone zwyczaje. Zarzucili również, że organ nie odniósł się do twierdzeń odwołujących się przedstawionych w piśmie z 5 stycznia 2011 r., w którym informowali o pouczeniu jakiego udzielono im w urzędzie przy przyjmowaniu wniosku. Zarzucili, że organ nie przeprowadził dowodu z zeznań L.G. i K.G.

Wojewoda decyzją z [...] września 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w punkcie 3 i uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 4 umarzając postępowanie organu l instancji w tym zakresie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności podał, że w związku z niezaskarżeniem decyzji w punktach 1 i 2 decyzja organu l instancji w tym zakresie stała się ostateczna.

Organ II instancji wskazał, że z przepisu art. 73 cyt. ustawy wynika, iż ustalenie i wypłata odszkodowania następuje przy spełnieniu następujących przesłanek: dana nieruchomość musi być zajęta pod pas drogi publicznej, nieruchomość taka nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, z wnioskiem o ustalenie odszkodowania występuje właściciel nieruchomości w terminie od l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., przy czym wszystkie te przesłanki musza być spełnione łącznie. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania winna złożyć osoba, której w dniu 31 grudnia 1998 r. przysługiwało prawo własności przejętej nieruchomości drogowej. Zgodnie z wpisami ujawnionymi w księdze wieczystej nr [...] współwłaścicielami parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...], b. gm. kat. K. , według stanu na 31 grudnia 1998 r., byli: A.G. w 1/2 cz., K.G. w 1/4 cz i L.G. w 1/4 cz. W związku z tym te właśnie osoby utraciły z dniem 1 stycznia 1999r. prawo własności przedmiotowej nieruchomości i tym samym uprawnienie do rozporządzania nią, w konsekwencji czego to im przysługuje prawo do otrzymania odszkodowania, po spełnieniu wymaganych przez prawo przesłanek. W dniu 28 grudnia 2005 r. L.G. zwrócił się do Urzędu Miasta K. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za parcele: l. kat. [...] i l. kat. [...] , obr. [...], zajęte pod ulicę [...] w K. . W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego o odszkodowanie K.G. dopiero w piśmie z 14 sierpnia 2009 r. oświadczył, iż składając wniosek o wypłatę odszkodowania L.G. występował w imieniu własnym jak i w imieniu pozostałych współwłaścicieli, tj. A.G. i K.G. . Do pisma załączono pełnomocnictwo z 21 grudnia 2005 r., podpisane przez K.G. i A.G. . Organ odwoławczy podkreślił, że organ prowadzący sprawę, której przedmiotem jest ustalenie i wypłata odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, działa wyłącznie na wniosek strony. Złożenie wniosku przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości lub jego spadkobierców, nie powoduje automatycznie wszczęcia postępowania

w sprawie wypłaty odszkodowania na rzecz pozostałych współwłaścicieli nieruchomości lub pozostałych ewentualnych spadkobierców, jak też nie tamuje postępowania w sprawie odszkodowania fakt złożenia wniosku tylko przez niektórych współwłaścicieli nieruchomości zajętej. Bezwzględnym bowiem warunkiem wszczęcia postępowania w sprawie jest złożenie przez osobę uprawnioną do uzyskania odszkodowania wniosku, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z 13. 10. 1998 r.

Zdaniem organu II instancji, analiza treści złożonego przez L.G. wniosku z 28 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, iż - jak to podnoszą odwołujący się -wniosek ten został złożony również w imieniu A.G. i K.G. . Z treści omawianego wniosku w żadnym miejscu nie wynika bowiem, by wnioskodawca działał również w imieniu innych - poza nim samym - osób. Odnosząc się do udzielonego w 21 grudnia 2005 r. L.G. pełnomocnictwa, a które przedstawione zostało organowi prowadzącemu postępowanie dopiero 14 sierpnia 2009 r. Organ odwoławczy wskazał, że przy ustanawianiu pełnomocnika obowiązuje koncepcja ograniczonego formalizmu. Przepis art. 33 § 2 k.p.a. wymaga w zasadzie, aby pełnomocnictwo było sporządzone na piśmie. Dopuszcza również pełnomocnictwo udzielone w formie ustnej, na podstawie oświadczenia woli w tej materii złożonego przez stronę do protokołu. W pierwszym wypadku pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a. ). Odnośnie momentu, kiedy ma to uczynić, brak jest jednak wskazań w tym zakresie w kodeksie postępowania administracyjnego. W kodeksie postępowania cywilnego przepis art. 89 § 1 wyraźnie zastrzega, że chodzi tu o pierwsza czynność procesowa. W świetle powyższego, ustanowiony pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności proceduralnej dołączyć do akt sprawy oryginał pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczony odpis. Pełnomocnik obowiązany jest ujawnić, że działa w imieniu i na rzecz mocodawcy, w przeciwnym wypadku działania procesowe będą zaliczone jako dokonane w jego własnym imieniu.

Wojewoda podzielił stanowisko organu l instancji, iż nie jest możliwe uznanie upoważnienia z 21 grudnia 2005 r., jak i oświadczenia A.G. i K.G. z 14 sierpnia 2009 r. za uzupełnienie czy też sprecyzowanie wniosku L.G. z 25 grudnia 2005 r. Pomiędzy dniem złożenia wniosku, a pismem z 14 sierpnia 2009 r. L.G. nie podejmował żadnych działań wskazujących na to, iż reprezentuje także pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Zaznaczył przy tym, że organ przyjmujący wniosek o odszkodowanie nie był zobowiązany do wystosowania wezwania do usunięcia braku formalnego, w zakresie ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 64 § 2 kpa, gdyż jak ww., z treści wniosku w żaden sposób nie wynikało, by L.G. mógł występować także w imieniu innych osób.

Organ odwoławczy konkludował, że żądanie ustalenia odszkodowania za zajętą nieruchomość w stosunku do A.G. i K.G. wygasło z mocy prawa, co oznacza, iż nie mogło zostać uwzględnione przez organy orzekające w sprawie. Termin na składanie wniosków o ustalenie i wypłatę odszkodowania wyznaczony przez ustawodawcę ma charakter materialnoprawny, co oznacza, iż skutkiem jego uchybienia jest wygaśnięcie ww. roszczenia.

Odnosząc się do zarzutu stron skarżących, jakoby organ l instancji odstąpił od przeprowadzenia dowodu z zeznań L.G. oraz K.G. , Wojewoda wskazał, iż organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu. Uzasadniając uchylenie p. 4 zaskarżonej decyzji organu l instancji Wojewoda podał, że postanowienia punktu 4 sentencji decyzji były zbędne, zwłaszcza w świetle postanowień p. 1 analizowanej decyzji, z którego precyzyjnie wynikało, iż na rzecz L.G. ustalono odszkodowanie za udział wynoszący 1/4 części nieruchomości oznaczonej jako parcele katastralne l. kat. [...] l. kat. [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody wnieśli L.G. , K.G. i A.G. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji w zakresie odmowy ustalenia odszkodowania na rzecz K.G. i A.G. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez błędne i sprzeczne ze stanem faktycznym ustalenie, iż w sprawie nie doszło do złożenia wniosku także przez K. i A.G. ;

- art. 6, 7, art. 8, art. 9, 12 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, niedopełnienie obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, niedopełnienie obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, niewystarczające zgromadzenie materiału dowodowego oraz brak rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji;

- art. 77, 78 i 80 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań L.G. oraz K.G. ;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do okoliczności składania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania przez skarżących oraz informacji udzielonych przez pracowników Urzędu Miasta K. W uzasadnieniu skarżący ponownie przedstawili argumentację, przemawiającą w ich imieniu za uznaniem, że wniosek złożony przez L.G. został złożony również w imieniu A.G. i K.G. , jako że dotyczył odszkodowania za całą nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ sądowa kontrola zaskarżanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji wykazały, że przy ich wydawaniu zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Już na wstępie należy wskazać, że przy rozstrzyganiu spraw administracyjnych organy są zobligowane do uwzględniania naczelnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady praworządności i prawdy obiektywnej (art. 7 kpa ), zasady pogłębiania zaufania (art. 8 kpa ), zasady udzielania informacji (art. 9).

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Mając powyższe na uwadze należy w ocenie Sądu wskazać, że decyzja organu l instancji zapadła co najmniej przedwcześnie i bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a zatem z naruszeniem zasady z art. 9 kpa. Jak bowiem wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy, a także uzasadnienia decyzji l i II instancji Prezydent Miasta K. w sposób arbitralny przyjął, ze wniosek L.G. złożony do Wydziału Skarbu Miasta K. w dniu 28 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z 13. 10. 1998 r. -Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, póz. 872 ze zm.) za działki nr [...] i [...] obręb [...] zajęte pod ul. [...] w K. został złożony tylko w imieniu wnioskodawcy tj. L.G. , który nie działał równocześnie jako pełnomocnik swoich braci: A.G. i K.G. . Tymczasem z treści ww. wniosku L.G. - działającego bez fachowego pełnomocnika - wynikało, że L.G. i wnosi o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działki nr [...] [...] , a nie tylko za przysługujące mu udziały w wysokości % cz. przedmiotowych działek. Działki te bowiem w pozostałej części stanowiły - według stanu na 31 grudnia 1998 r. ujawnionego w ks. w. - współwłasność A.G. w 1/2 cz. i K.G. w 1/4 cz.

W ocenie Sadu należy przyjąć, że wniosek L.G. byłby tylko wtedy jednoznacznym wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za części działek stanowiących w dniu 31. 12. 1998 r. jego własność gdyby powyższe zostało wyraźnie wskazane we wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. W sytuacji gdy we wniosku wskazano na ustalenie odszkodowania i wypłatę za działki nr [...] i [...] zajęte pod ulicę [...] organ powinien wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku celem wyjaśnienia czy L.G. działa wyłącznie we własnym imieniu czy także jako pełnomocnik pozostałych współwłaścicieli wzywając go o przedłożenie odpowiedniego pełnomocnictwa. Natomiast przyjęcie przez organy, bez jednoznacznego wyjaśnienia treści wniosku L.G. , że wniósł on wyłącznie o ustalenie i wypłatę przysługującego mu odszkodowania za ¼ część wskazanych we wniosku nieruchomości nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, określonych przede wszystkim w art. 7, art. 8 i art. 9 kpa Należy podkreślić, że w szczególności jeśli treść pisma wnioskodawczy (strony) budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej artykułów, wyjaśnić jego rzeczy wista wolę. Ponadto należy podkreślić, że organy są zobowiązane do w każdej sprawie do załatwiania spraw przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa in fine ) oraz w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa). Wymaga podkreślenia, że obowiązkiem organów jest prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób odformalizowany ( art. 63, 65, 128 kpa). Oznacza to, że w ocenie Sądu, że jeżeli powstają jakieś wątpliwości czego skarga dotyczy sam organ nie jest uprawniony o decydowania o treści żądania. Zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyrokach z 4. 04. 2002 r. sygn. akt l SA 2188/00 (niepubl.), oraz 1 . 02. 2011 r. sygn. akt II OSK 230/10 wniosek strony, w przypadku wątpliwości co do jego treści, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego mającego ustalić, czy domniemana jego treść zgodna jest z wolą osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu musi towarzyszyć należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ nie może ograniczać się wyłącznie do udzielenia informacji prawnej, lecz winien także podać niezbędne wyjaśnienia co do treści przepisów oraz udzielać wskazówek, jak należy postąpić w danej sytuacji, by uniknąć szkody (por. wyrok z 1 lutego 2011 r. sygn. aktt II OSK 230/10 , Lex nr 965211)

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej zauważyć należy , że organy obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z ww. przepisów postępowania, a w szczególności zasady z art. 9 kpa. W konsekwencji uzasadniona są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, a to uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji.

Mając powyższe na uwadze i uznając, że skarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu l instancji zostały wydane z innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a, natomiast rzeczą organu będzie wyeliminowanie wytkniętych w wyroku uchybień.

O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.ps.a.