Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1896/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 1228
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od grudnia 2012 r. do listopada 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami administracji.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister/organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON/organ pierwszej instancji) z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) za miesiące od grudnia 2012 r. do listopada 2015 r.

1.2. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezes PFRON orzekł o odpowiedzialności A.G. (dalej: Skarżący/Strona) jako byłego prezesa zarządu solidarnie ze spółką za zaległości: P. sp. z o.o. (dalej: Spółka) z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2011 r. do listopada 2015 r. w kwocie głównej 171.682.00 zł oraz w odsetkach w wysokości 62.912,00 zł naliczonych na dzień wydania decyzji.

1.3. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie zarzucając, że decyzja określająca wysokość zobowiązań Spółki z tytułu wpłat na PFRON została wydana w okresie, gdy Skarżący już nie pełnił funkcji prezesa zarządu.

Zdaniem Skarżącego, organ pierwszej instancji nie ustalił, kiedy członek zarządu mógł i powinien złożyć wniosek naprawczy lub upadłościowy. Prezes Zarządu PFRON nie ustalił, czy kondycja finansowa Spółki uprawniała do złożenia takiego wniosku, czy Spółka regulowała na bieżąco swoje zobowiązania i czy były jakieś zaległości w zobowiązaniach i płatnościach, które uprawniałyby członka zarządu do złożenia takiego wniosku. W ocenie Strony, organ pierwszej instancji nie zbadał kondycji finansowej Spółki, w okresie w którym pełniła ona funkcję prezesa zarządu i nie dochował należytej staranności w zebraniu materiału dowodowego, a materiał dowodowy nie został zgromadzony w całości i w sposób prawidłowy.

Z uwagi na powyższe, Strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, w celu uzupełninia materiału dowodowego i określenia, kiedy i czy w ogóle należało zgłosić wniosek o upadłość Spółki w okresie, w którym pełniła ona funkcję w zarządzie.

1.4. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Minister utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zostały spełnione w stanie faktycznym sprawy pozytywne przesłanki solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania Spółki wynikające z art. 116 O.p., tj. pełnienie przez członka zarządu funkcji w terminie płatności zobowiązań, za zaległości z tytułu, których orzeczono jego odpowiedzialność oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce.

Minister, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym m.in. kopii Uchwały Nr 1 z dnia [...] czerwca 2012 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, kopii Uchwały Nr 1 z dnia [...] stycznia 2016 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki oraz kopii pełnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców sporządzonego na dzień 31 sierpnia 2016 r. potwierdził, że Skarżący w okresie, którego dotyczy decyzja organu pierwszej instancji pełnił funkcję prezesa zarządu w Spółce.

W kwestii bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce wskazano, że jak wynika z decyzji Prezesa PFRON Spółka była zobowiązana do składania deklaracji i dokonywania wpłat na PFRON. Z uwagi na fakt, że Spółka mimo wezwań, nie złożyła deklaracji i nie wyjaśniła przyczyn ich niezłożenia, Prezes PFRON wszczął postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązań Spółki z tytułu wpłat na PFRON, a następnie określił wysokość zobowiązań Spółki z tytułu wpłat na PFRON decyzjami z dnia: [...] lipca 2016 r. za okres od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. w łącznej wysokości 58.178,00 zł; za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r. w łącznej wysokości 57.514,00 zł oraz z dnia [...] czerwca 2016 r. za okres od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r. w łącznej wysokości 55.990,00 zł.

Po wydaniu tych decyzji, Spółka nie dokonała wpłaty, dlatego też zobowiązania te zostały objęte tytułami wykonawczymi z dnia [...] stycznia 2017 r. za okres za okres od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r, z dnia [...] stycznia 2017 r. za okres za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r., [...] marca 2017 r. za okres od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r., jednakże w trakcie postępowania egzekucyjnego nie uzyskano żadnej kwoty.

Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS) stwierdził na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.). bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia m.in. wskazano, że NUS prowadził wobec majątku Spółki szereg postępowań egzekucyjnych, w tym na podstawie ww. tytułów egzekucyjnych. Dokonano zajęcia rachunków bankowych w [...] oraz [...] S.A., a odpisy zawiadomień wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Spółce odpowiednio w dniu 18 października 2016 r. (zobowiązanie za okres grudnia 2012 r. do listopada 2013 r.) oraz w trybie art. 44 k.p.a. (zobowiązania za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2015 r.).

Z uwagi na brak środków na rachunku i zbieg egzekucji sądowych z administracyjnymi ([...]) oraz zamknięcie rachunku ([...] S.A), organy administracji publicznej nie uzyskały żadnych środków. Ponadto, w trakcie wcześniejszych postępowań egzekucyjnych, które zakończyły się umorzeniem ze względu na bezskuteczność egzekucji ustalono, że wskazany przez Spółkę w KRS adres jest adresem wirtualnego biura. Spółka nie posiada majątku nieruchomego, a majątek ruchomy w postaci wyprodukowanych w latach 70tych i 80tych samochodów ciężarowych, ciągników i naczep, których miejsca lokalizacji nie ustalono, jest znikomy w porównaniu z wysokością dochodzonych zaległości. Innego majątku nie ustalono. Aktualnie Spółka została wykreślona z rejestru VAT, co oznacza, że zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej.

W postanowieniu wskazano również, że jakkolwiek Spółka posiada udziały w dwóch innych Spółkach, tj. B.Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o., to zajęcie i sprzedaż udziałów wygeneruje zbyt wysokie koszty, dlatego też odstąpiono od czynności egzekucyjnych. Ponadto wskazano, że wobec bezskuteczności egzekucji, na wniosek ww. NUS, przed Sądem Rejonowym dla W. w W. [...] Wydział Cywilny, toczy się postępowanie o wyjawienie majątku Spółki. D.T., do którego była kierowana korespondencja - jako wskazany w KRS prezes spółki - poinformował, że nie jest i nigdy nie był wspólnikiem Spółki, a postępowanie toczy się przeciwko niewłaściwej osobie. Na dowód czego przedstawił zawiadomienie złożone do Policji o kradzieży dokumentu tożsamości, na podstawie którego do KRS zostały wprowadzone jego dane. Dlatego też postępowanie przed ww. Sądem zostało odroczone bez wskazania następnego terminu posiedzenia.

Z uwagi na powyższe, NUS stwierdził, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki i dlatego umorzenie postępowania jest zasadne.

Następnie Minister podał, że Skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki wyłączające jej odpowiedzialność za zobowiązania Spółki z tytułu wpłat na PFRON wskazane w art. 116 O.p.

Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie o upadłości we właściwym czasie rozumianym zgodnie z art. 10, 11 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 1228, ze zm., dalej: u.p.u.) ani też nie wykazał, iż nie ponosi winy w zgłoszeniu ww. wniosku.

Minister zauważył, że Skarżący w swoim odwołaniu z dnia 7 stycznia 2019 r. oraz w piśmie z dnia 8 lipca 2019 r. wskazał, że nie było przesłanek do złożenia wniosku o upadłość, a Spółka regulowała swoje zobowiązania. Ponadto zdaniem Strony, z uzasadnienia decyzji Prezesa PFRON nie wynika, by podjęto próby ustalenia kondycji finansowej Spółki na czas kiedy pełniła ona funkcję prezesa zarządu.

Organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za niezasadne, wskazując, że z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że Spółka była zobowiązania do dokonywania obowiązkowych wpłat wobec PFRON, z których za zobowiązania za okres od grudnia 2012 r. do listopada 2015 r. nie wywiązywała się. Skarżący był natomiast prezesem zarządu Spółki w okresie kiedy upływał termin płatności wskazanych w decyzji zobowiązań. W związku z powyższym ciążył na nim obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 u.p.u. w brzmieniu obowiązującym w okresie sprawowania przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu, tj. w ciągu 2 tygodni od dnia, gdy Spółka przestała wykonywać swoje wymagalne zobowiązania.

W ocenie Ministra, data wymagalności pierwszego niezapłaconego zobowiązania za grudzień 2012 r. przypadała na dzień 21 stycznia 2013 r. Wobec niedokonania zapłaty wniosek o upadłość winien zostać więc złożony do dnia [...] lutego 2013 r. i odpowiednio wobec pozostałych zobowiązań.

W ocenie organu odwoławczego bezzasadne jest twierdzenie Strony, że Spółka regulowała swoje zobowiązania. Wskazał, że postanowienie NUS w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego z dnia [...] października 2018 r., było prowadzone na podstawie 5 tytułów wykonawczych, w tym wydanych w dniach [...] kwietnia 2016 r. za okres od stycznia 2011 r. do listopada 2011 r. i w dniu [...] sierpnia 2016 r. za okres od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. Skoro zaś zobowiązania objęte tymi tytułami wykonawczymi dotyczyły okresu od stycznia 2011 r. do listopada 2011 r., to w ocenie Ministra, Skarżący niezwłocznie po objęciu funkcji prezesa Zarządu powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłość Spółki. Jak bowiem wynika z akt sprawy, na dzień [...] czerwca 2012 r., tj. na dzień objęcia tego stanowiska, Spółka nie regulowała swoich zobowiązań wobec Funduszu od prawie 1,5 roku. Zauważono przy tym, że z uwagi na przedawnienie tych zobowiązań, bezcelowe było wszczynanie postępowania w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości, które powstały po dniu [...] czerwca 2012 r. i nie zostały objęte przedmiotowym postępowaniem.

Minister podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a zwłaszcza treść uzasadnienia postanowienia NUS z dnia [...] października 2018 r., nie pozostawia wątpliwości, co do terminu, w jakim powinien zostać złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Podkreślił, że treści tego postanowienia, Strona w żaden sposób nie negowała. Wskazał, że postanowienie NUS ma charakter dokumentu urzędowego i jako taki korzysta z podwyższonej mocy dowodowej.

Skoro zaś, zdaniem Skarżącego, termin ten powinien być inny i nie było podstaw, by Skarżący odpowiadał za zaległości Spółki, to powinien on to uzasadnić stosowną argumentacją, popartą dowodami (przeciwdowodem o podwyższonej mocy dowodowej), zaistnienie przesłanek z art. 116 § 1O.p.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że Strona nie wykazała również przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej O.p.) tj. nie wykazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki w znacznej części, gdyż na wezwanie organu o przedstawienie dowodów potwierdzających tą przesłankę, Skarżący wskazał, iż nie dysponuje żadnymi dowodami na tą okoliczność.

2. Postępowanie przed sądem administracyjnym.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zaskarżyła w całości przywołaną decyzję Ministra, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] grudnia 2018 r. i zasądzenie od Prezesa PFRON na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

2.2. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 123 O.p. poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu strony w postaci dokładnego i rzetelnego zbadania sprawy oraz prawa Skarżącego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Skarżący kwestionował również w uzasadnieniu skargi prawidłowość ustaleń zawartych w decyzji co do wystąpienia przesłanek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

2.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu.

3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

3.3. Oceniając skarżoną decyzję w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż Minister nie naruszył przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.4. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu Spółki wraz ze Spółką za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za poszczególne okresy od grudnia 2012 r. do listopada 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Kwestię sporną w sprawie stanowi zatem ustalenie w toku postępowania, a następnie ocena przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 O.p. stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia organów.

Sąd w sporze przyznał rację Ministrowi uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie i nie wykazał, że nastąpiło to bez jego winy, natomiast zobowiązania Spółki powstały w czasie, gdy zarządzał Spółką, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Jednocześnie podnoszona przez Stronę data wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania we wpłatach na PFRON nie ma znaczenia w sprawie.

3.5. Podstawę prawną orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowią przepisy rozdziału 15 Działu III O.p., które znajdują zastosowanie do zaległości we wpłatach na PFRON na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że istotą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej jest badanie przesłanek pozytywnych i negatywnych mających znaczenie dla określenia istnienia odpowiedzialności konkretnego członka zarządu. Przesłanki odpowiedzialności osób trzecich - członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tych spółek określa art. 116 § 1 O.p. Według postanowień tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości lub postępowanie układowe albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II UK 152/11).

3.6. Przed przystąpieniem do rozważenia sporu wyjaśnić należy również, że w orzecznictwie przyjmuje się, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego, które obecnie regulowane jest przepisami ustawy Prawo upadłościowe.

Aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe).

W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "zgodnie z art. 5 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca zobowiązany jest nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Celem postępowania upadłościowego jest ochrona praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami. Termin 14 dni na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości, liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w sposób odmienny, niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną, nie dochowując tego terminu i rozporządzając majątkiem przedsiębiorcy, narażają prawa wierzycieli. W związku z powyższym należy zaznaczyć, że rygor zawarty w art. 5 § 1 Prawa upadłościowego jest emanacją naczelnej zasady tego rozporządzenia (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej".

W świetle powołanych przepisów, jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości. Dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak też, jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (por. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42).

W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że:

1) w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.;

2) odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości;

3) z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie; w każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony;

4) jeśli w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności ukształtowanej w art. 116 § 1 O.p.;

5) w decyzji podjętej na podstawie art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.);

6) badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GSK 1033/12, ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest w postępowaniu sądowym kontrolowana, zaś ciężar dowodu ich istnienia spoczywa wyłącznie na członku zarządu.

Z powyższego wynika m.in., że organ tylko wtedy może wydać decyzję o odpowiedzialności członka zarządu, gdy wykaże, że wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i z winy członka zarządu taki wniosek nie został złożony. Dlatego też, określając zakres obowiązków dowodowych organów administracji w rozpoznanej sprawie, których niespełnienie zarzucał Skarżący, Sąd wziął również pod uwagę konieczność wykazania istnienia przesłanek upadłości Spółki w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji w zarządzie.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/GI 1513/08, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że nie przewidywał i nie mógł w żaden sposób z przyczyn obiektywnych - przewidzieć, że zaistniała w Spółce sytuacja finansowa wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego w celu zapewnienia ochrony interesów jej wierzycieli przed niewypłacalnością. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie.

Sąd wyjaśnia, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych działań (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 265/10).

3.7. Przenosząc na grunt rozpatrywanej sprawy powyższe poglądy odnośnie do prawa materialnego, które Sąd podziela i przyjmuje za własne, podkreślenia wymaga to, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Oznacza, to, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Dotyczy to także ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, z uwzględnieniem oceny dowodów stwierdzających lub podważających tę przesłankę oraz okoliczność "właściwego czasu" na wystąpienie o ogłoszenie upadłości (art. 191 O.p.).

W ocenie Sądu sporne postępowanie organów administracji odpowiadało wyżej wskazanym regułom prowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należało za niezasadne. Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu przez organy administracji.

3.8. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań we wpłatach na PFRON przez Spółkę, a które skarżoną decyzją zostały objęte zakresem jego odpowiedzialności. Skarżący był prezesem zarządu Spółki od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. (karty 1-3 akt administracyjnych).

Zobowiązania, za które Skarżący odpowiada nie są przedawnione w dacie orzekania jego odpowiedzialności.

Wbrew zarzutom skargi ewidentne jest istnienie zobowiązań Spółki, za które orzeczono odpowiedzialność Skarżącego, gdyż wynikają one z decyzji określającej wysokość zobowiązań z tytułu płat na PFRON wobec Spółki (decyzje wymiarowe z dnia [...] czerwca 2013 r. i z dnia [...] lipca 2016 r. wydane wobec Spółki znajdują się w aktach administracyjnych, karty 8 – 16).

Sugerowanie w skardze, że Spółka nie posiadała zaległości we wpłatach na PFRON w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu jest gołosłowne. Z treści znajdujących się w aktach decyzji wynika, że organ określił Spółce wysokość zobowiązań we wpłatach na PFRON, ponieważ Spółka nie złożyła deklaracji, mimo że była do tego zobowiązania ze względu na liczbę zatrudnianych pracowników. Prezes PRFON jeszcze w okresie, gdy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki, czyli w dniu 4 lutego 2015 r. skierował do Spółki wezwanie do złożenia deklaracji i poinformowania o przyczynach ich niezłożenia. Spółka nie dostarczyła wymaganych dokumentów.

3.9. Zgodzić się należy z organem co do bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. Nie ulega wątpliwości, że po wydaniu decyzji określających wysokość obowiązkowych wpłat na PFRON, organ jako wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, które przekazane zostały do egzekucji (karty 17-25 akt administracyjnych). Wobec nieuzyskania żadnej kwoty z prowadzonej egzekucji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. umorzył postępowanie egzekucyjne. W postanowieniu z dnia [...] października 2018 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego opisano wszelkie podejmowane bezskutecznie czynności w celu poszukiwania majątku Spółki i egzekucji zaległości na rzecz Prezesa PFRON (karty 26-28 akt administracyjnych). Wskazano też, że Spółka zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej i została wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT, jej wskazana w Rejestrze Przedsiębiorców KRS siedziba mieści się w wirtualnym biurze, doszło do zbiegu egzekucji, Spółka nie posiada majątku nieruchomego, zaś co do majątku ruchomego, to nie ustalono jego miejsca lokalizacji, jednakże ze względu na fakt, że są to pojazdy z lat 70tych i 80tych ich wartość jest znikoma. Z treści przywołanego postanowienia wynika również, że wcześniej prowadzone postępowania egzekucyjne zakończyły się także umorzeniem.

3.10. Skarżący próbuje, poprzez stawiane zarzuty, wykazać, że Spółka nie miała świadomości obowiązku dokonywania wpłat z tytułu PFRON. Podkreślić w tym kontekście należy, że postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej nie jest właściwym do dalszego roztrząsania kwestii związanych z określeniem zobowiązania Spółce. Niesporne jest, że zobowiązania objęte decyzją orzekającą odpowiedzialność Skarżącego wynikają z ostatecznych decyzji wydanych wobec Spółki. Ponadto przypomnieć należy, że Skarżący miał niewątpliwie świadomość obowiązku dokonania wpłat na PFRON skoro, o czym była już mowa, jeszcze w okresie kiedy pełnił funkcję prezesa Spółki, była ona wzywana w dniu 4 lutego 2015 r. do złożenia deklaracji i poinformowania o przyczynach ich niezłożenia. Spółka nie dostarczyła wówczas wymaganych dokumentów.

3.11. Rozstrzygnięcia wymagają zarzuty skargi co do negatywnych kryteriów odpowiedzialności, tj. niezgłoszenia we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania upadłościowego.

W ramach wyjaśnienia podstaw prawnych wyroku w tej materii należy przywołać orzeczenia sądów administracyjnych, które zapadały na gruncie art. 116 § 1 O.p. W pierwszej kolejności należy wskazać na wyrok z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3063/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "współstosowanie z art. 116 § 1 ust. 1 lit. a) Ordynacji podatkowej oraz odpowiednich przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze jest niezbędne i uzasadnione, ponieważ przepis ten nie definiuje i nie wyjaśnia terminów i pojęć: zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości - zagadnienia te są natomiast całościowo uregulowane w powoływanym Prawie upadłościowym, tak więc bez odwołania się do niego zastosowanie wymienionego na początku przepisu prawa podatkowego nie byłoby możliwe".

Definicja pojęcia niewypłacalności została unormowana w przepisach ustawy Prawo upadłościowe. Z treści przepisów tej ustawy oraz z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, że wskazane przez Stronę zaniechanie zbadania rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący tak wywodząc pomija bowiem, że przesłanka, na którą powołały się organy w kontekście stwierdzenia niewypłacalności Spółki, dotyczyła sytuacji, w której dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o czym stanowi art. 11 ust. 1 u.p.u. Natomiast w ust. 2 tego przepisu jest mowa o zobowiązaniach przekraczających wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Użycie w art. 11 ust. 2 u.p.u. sformułowania "dłużnika (...) uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy (...)" prowadzi do wniosku, że nie mamy tu do czynienia z rozwinięciem ust. 1, lecz z dwiema odrębnymi przesłankami, z których pierwsza nie odnosi się do sytuacji materialnej dłużnika. Stąd też uprawniony był wniosek organów, że sam fakt nieregulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 u.p.u.) był wystarczający do uznania, iż dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny, co powinno skłonić jego zarząd do podjęcia stosownych kroków przewidzianych w powołanej ustawie.

Zdaniem Sądu dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań (tak np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 656/13). Istotne znaczenie ma wyrok z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 46/16, w którym NSA przypomniał, że "obie sformułowane w nich (art. 11 ust. 1 i 2 P.u.n.) przesłanki mają charakter alternatywny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości (...) podmiotu. Jak bowiem wynika z art. 10 P.u.n., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, a z kolei stosownie do art. 21 ust. 1 P.u.n., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.(...) Dodać też należy, że określone w art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 P.u.n. przesłanki niewypłacalności dłużnika, stanowiące zarazem podstawę do ogłoszenia jego upadłości, normują dwie różne sytuacje. Nie można ich więc ujednolicać i łączyć w ramach ogólnej oceny stanu finansowego dłużnika (tu - Spółki), lecz muszą być one analizowane i oceniane oddzielnie (...)". Wreszcie przywołać należy wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 2229/15, w którym sąd argumentował, że "(...) prawidłowa jest ocena dokonana przez organy, a następnie zaakceptowana przez Sąd I instancji, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony w sytuacji niewypłacalności rozumianej jako niewykonywanie przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 P.u.n.). Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich. (...) Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 P.u.n. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań".

Podsumowując tę kwestię, dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości, fundamentalne znaczenie ma wyłącznie ustalenie, czy dłużnik nie wykonuje tych zobowiązań, które są wymagalne i to bez względu na ich wysokość (zob. A. Jakubecki, F. Zedler, Komentarz do art. 11 u.p.u., System Informacji Prawnej LEX oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 798/14; z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 1864/14).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie identyfikuje się z przytoczonymi poglądami.

Skarżący wywodzi w skardze, że kondycja Spółki w czasie, gdy nią zarządzał była dobra, a kapitał Spółki znacząco przewyższał zobowiązania, na które opiewa decyzja przenosząc na niego odpowiedzialność.

Wnioski Skarżącego ewentualnie można byłoby rozważać jako uprawnione, gdyby organ wskazując podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powołał się jedynie na art. 11 ust. 2 u.p.u., co jednak w sprawie nie miało miejsca. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że stan niewypłacalności Spółki określono na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.u.

Jak wynika z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w zw. z art. 10 i 11 ust. 1 u.p.u. właściwym czasem do dokonania tej czynności jest moment, w którym Spółka stała się niewypłacalna, a zatem nie regulowała ciążących na niej zobowiązań. Należy zwrócić uwagę, że z ustaleń dokonanych przez organy, które nie zostały zakwestionowane w skardze wynika, że Spółka nie regulowała należności na rzecz PFRON już od stycznia 2011 r. i na dzień [...] czerwca 2012 r., czyli na dzień objęcia funkcji przez Skarżącego w Spółce już prawie 1,5 roku należności nie były regulowane. Jest to okoliczność obiektywna, ustalona w oparciu o rzeczywiste zdarzenia potwierdzone treścią wydanych wobec Spółki ostatecznych decyzji Prezesa PFRON i wystawionych tytułów wykonawczych dotyczących poszczególnych okresów 2011 r.

W orzecznictwie podnosi się również, że w art. 11 ust. 1 u.p.u. ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, a konkretnie zaniechaniem - zaprzestaniem płacenia długów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 853/13; z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 656/13; z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. kat II FSK 3073/15).

Twierdzeniu Skarżącego o dobrej sytuacji Spółki w czasie jego rządów przeczy to, że Spółka od stycznia 2011 r. regularnie nie wywiązywała się z kolejnych zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON, a nie były to zaległości sporadyczne i o bagatelnych kwotach. Skarżący niewątpliwie wiedział o narastających zaległościach Spółki, a co najmniej powinien był to wiedzieć pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki od czerwca 2012 r.

Stabilne orzecznictwo wskazuje, że wystarczające jest zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 11 u.p.u. To przesądza już o legalności zaskarżonej decyzji, niezależnie od tego, czy dodatkowo jeszcze istnieje przesłanka wnioskowania o ogłoszenie upadłości opierana na podstawie art. 11 ust. 2 u.p.u.

3.12. Przechodząc do oceny decyzji pod kątem wskazania w niej właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość Spółki wskazać należy, że Skarżący jednoosobowo zarządzał Spółką od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. Organ umiejscawia właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w dniu [...] lutego 2013 r. uważając, że już wówczas Spółka trwale zaprzestała regulowania swoich wymagalnych długów.

Tak twierdząc organ opiera się na zaległościach we wpłatach na PRFON za grudzień 2012 r. Podkreślić jednak należy, o czym była już mowa, że Spółka nie regulowała swoich należności wobec PRFON w każdym miesiącu od początku kiedy Skarżący objął funkcję prezesa Spółki tj od czerwca 2012 r. i należności w każdym kolejnym miesiącu przekraczały 4 tyś zł. Przepisy Prawa upadłościowego wymagają, aby niewypłacalność miała charakter trwały. Właściwy czas na wnioskowanie o upadłość można powiązać z istnieniem zaległości za trzy kolejne okresy rozliczeniowe, co przybierało już charakteru trwałości.

Zdaniem Sądu zebrane dowody, przy prawidłowej ich ocenie, wskazują, że organ prawidłowo przyjął, że właściwy czas na wnioskowanie o upadłość należało powiązać już z początkiem 2013 r., a więc wówczas gdy Spółka miała już znaczące i regularne zaległości we wpłatach na PFRON, co oznacza pogłębianie się zaległości Spółki. Zauważalne są wówczas ciągi istnienia zaległości za kolejne okresy, którym można przypisać status trwałości, wobec czego zaległości wzrastały.

3.13. Sąd stwierdza więc, że w sprawie nie zostały naruszone zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy procesowe. Wbrew zarzutom skargi, w odniesieniu do zobowiązań we wpłatach na PRFON powstających z mocy prawa Spółka była zobowiązana do zadeklarowania i zapłaty należności w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadniało wydanie decyzji przez Prezesa PRFON, który określił je w prawidłowej wysokości, nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już powstało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa. Zgodnie z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Przepis ten jednoznacznie wiąże odpowiedzialność z momentem powstania zobowiązania z mocy prawa, a nie z datą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w wysokości innej niż deklarowana.

Reasumując, w rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie w okresie wykonywania przez Stronę obowiązków w zarządzie Spółki doszło do nieuregulowania wielu zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON począwszy od należności za czerwiec 2012 r. Stwierdzić zatem należy, że w czasie pełnienia funkcji w zarządzie Spółki przez Skarżącego zaistniały podstawy do złożenia wniosku o upadłość na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.u.

Linia obrony Skarżącego przed odpowiedzialnością opiera się na tezie, że sytuacja Spółki za czasów jego kadencji w zarządzie była na tyle dobra, że nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a Skarżący nie mógł uwzględniać w swojej ocenie sytuacji finansowej Spółki zaległości ujawnionych po ustaniu jego zarządczej funkcji. Wbrew temu co się wywodzi w skardze, zobowiązania, za które Skarżący odpowiada istniały w czasie, gdy zarządzał Spółką. Data wydania decyzji określającej i doręczenia jej Spółce jest bez znaczenia dla ukształtowania zakresu jego odpowiedzialności.

Zdaniem Sądu organ wykazał, że w czasie zarządzania Spółką przez Skarżącego istniały przesłanki do wnioskowania o ogłoszenie upadłości, czego Skarżący jednak nie uczynił. Aby zanegować podstawy swojej odpowiedzialności Skarżący winien udowodnić istnienie negatywnych przesłanek, uzasadniających zwolnienie z odpowiedzialności. Wskazują na to wyraźnie sformułowania użyte w przepisie art. 116 § 1 O.p. "członek zarządu nie wykazał", "członek zarządu nie wskazuje". Wymieniony przepis przenosi więc ciężar dowodu z organu na stronę, która zobowiązana jest w związku z tym pozyskiwać i przedstawiać organowi administracji dowody na poparcie swoich twierdzeń. Skarżący nie potrafił takich okoliczności wskazać i udowodnić.

3.14. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, tj. pełnienie przez Stronę obowiązków w zarządzie w czasie powstania i w terminie płatności zobowiązania Spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do jej majątku. Organ wykazał, że właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości przypadał podczas zarządzania Spółką przez Skarżącego.

Strona nie wykazała przesłanek egzoneracyjnych, których wystąpienie mogłoby uwolnić ją od obciążenia odpowiedzialnością za zaległość Spółki we wpłatach na PFRON, tj. nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy, ani nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w znacznej części.

Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

3.15. Nie mają też podstaw prawnych twierdzenia Strony zawarte w skardze wskazujące na naruszenia art. 123 O.p. poprzez pozbawienie możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, Minister pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. zawiadomił Stronę o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz możliwości zapoznania się za aktami sprawy oraz wezwał do przesłania dokumentów potwierdzających przesłankę uwalniającą od odpowiedzialności zgodnie z art. 116 § 1 O.p. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 8 lipca 2019 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie, które zostało załączone do akt sprawy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji odniósł się do argumentów Strony zawartych w tym piśmie. Przytoczone okoliczności potwierdzają, że zarzut dotyczący braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego jest niezrozumiały. Wbrew twierdzeniom Skarżącego samo przesłanie do organu pisma powielającego dotychczas prezentowane stanowisko bez wskazania i przedłożenia nowych dowodów nie uzasadniało ponownego wyznaczania Stronie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie.

3.16. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę w całości.