Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1945/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust, 1 pkt 2b, art. 1a ust. 1 pkt 3-4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. "N." sp. z o. o. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1240/12 w sprawie ze skargi F. "N." sp. z o. o. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1240/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") oddalił skargę F. sp. z o.o. spółki komandytowo-akcyjnej w P. (dalej: "Spółka", bądź "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz zaliczenie nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań. Do wniosku załączono korektę deklaracji, w której umniejszono powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 2.983,30 m2, przenosząc ją do budynków pozostałych. Jest to powierzchnia przeznaczona w P. na kino. Kino jest jedną z form organizacyjnych działalności kulturalnej – zgodnie z art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r., Nr 13, poz. 123) i nie stanowi ona działalności gospodarczej w myśl odrębnych przepisów. Oznacza to, że nie można wobec tej powierzchni stosować zawyżonych stawek podatku od nieruchomości określonych dla powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, że działalność prowadzi przedsiębiorca działający na zasadach komercyjnych. Organ winien zastosować wobec tego stawkę właściwą dla gruntów i budynków pozostałych. Powierzchnia 2.983,30 m2 jest przedmiotem umowy najmu z M. sp. z o.o. i służy prowadzeniu multipleksu wielocalowego pod szyldem M.. W holu wejściowym prowadzi się ponadto sprzedaż napojów i produktów żywnościowych w dwóch punktach gastronomicznych o pow. 68,90 m2, punkt kasowy w holu wejściowym ma pow. 18.20 m2.

Prezydent Miasta P., decyzją z dnia 19 stycznia 2012 r. odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w spornym podatku. W uzasadnieniu organ wskazał, że ponieważ skarżąca nie wykazała braku podstaw do zastosowania podwyższonych stawek podatkowych organ pierwszej instancji uznał, że korekta deklaracji podatku nie mogła być uwzględniona. Dla określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. przyjęto wartość budowli oraz powierzchnię budynków i gruntów zadeklarowaną przez stronę. W konsekwencji stwierdzono brak podstaw do stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p.").

Po rozpatrzeniu odwołania spółki SKO, decyzją z dnia 30 lipca 2012 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że strona jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości i prowadzi jako przedsiębiorca działalność gospodarczą polegającą m. in. na zarządzaniu i wynajmowaniu nieruchomości. W ocenie organu pomimo oddania części budynku w najem spółka nadal ma przymiot posiadacza samoistnego, albowiem posiadacz samoistny (właściciel, użytkownik wieczysty) nie traci swojego posiadania tylko na skutek oddania drugiemu podmiotowi rzeczy w posiadanie zależne (art. 337 Kodeksu cywilnego). Zdaniem organu przedmiotowa część budynku jest zatem nadal w posiadaniu spółki w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991r. Nr 9, poz. 31 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), co oznacza konieczność zastosowania podwyższonej stawki podatkowej. W kwestii postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2011 r. o zaliczeniu na poczet zobowiązań spółki za grudzień 2011 r. nadpłaty wykazanej we wniosku spółki z dnia 30 listopada 2011 r. i dotyczącej lat 2008-2011 wskazano, że orzeczenie to ma jedynie charakter odtwórczy w stosunku do czynności materialno – technicznej jaką jest zwrot nadpłaty. Wydanie późniejszej decyzji nie oznaczało wobec tego naruszenia powagi rzeczy osądzonej.

W skardze do WSA spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u.p.o.l., zasady in dubio pro tributario, art. 121 § 1 o. p., art. 59 § 1 pkt. 4 w zw. z art. 76 a § 2 pkt 2 o. p. oraz art. 212 w zw. z art. 219 o.p.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, albowiem została ona wydana już po uprzednim wydaniu postanowienia o rozliczeniu nadpłaty, kończącego postępowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja była bezprzedmiotowa, gdyż już wcześniej orzeczono w sprawie o przedmiotowej nadpłacie.

Prokurator, który zgłosił swój udział w sprawie wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumentację zawartą w skarżonej decyzji oraz na utrwalone orzecznictwo sądowowadministracyjne. W jego ocenie stanowisko spółki nie jest prawidłowe, gdyż postanowienie z dnia 14 grudnia 2011 r. dotyczyło rozliczenia nadpłaty i miało charakter wyłącznie techniczny.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że biorąc pod uwagę regulacje prawne stan faktyczny sprawy stwierdził, że skarżąca jest właścicielem czy użytkownikiem wieczystym spornej części budynku, lecz również jej posiadaczem samoistnym, faktycznie władającym rzeczą jak właściciel. Spółka nie straciła przy tym przymiotu posiadacza samoistnego, gdyż oddanie rzeczy najemcy w ramach wykonania umowy najmu nie oznacza utraty posiadania samoistnego (art. 337 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: "K.c."). Najemca pozostaje w takim układzie jedynie posiadaczem zależnym nieruchomości. Zdaniem WSA zasada wyrażona w art. 1 a ust. 1 pkt b u.p.o.l., wiążąca podwyższone stawki podatkowe z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę winna być odnoszona do kwestii posiadania nieruchomości przez stronę skarżącą jako właściciela i posiadacza samoistnego oraz przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą polegającą m. in. na komercyjnym wynajmowaniu spornej części budynku. W tym kontekście pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, na jakie cele przeznacza nieruchomość jej najemca. Prowadzenie kina jest działalnością kulturalną niestanowiącą działalności gospodarczej, co wynika z art. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Istotny w sprawie nie jest jednak profil działalności prowadzonej przez najemcę. Dla konieczności zastosowania podwyższonej stawki podatkowej ważne jest bowiem to, że strona skarżąca, jako przedsiębiorca, jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej części budynku i wykorzystuje ją do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na wynajmowaniu części budynku.

W ocenie WSA również nie zasługiwał na uwzględnienie argument, że Prezydent Miasta wydał postanowienie z dnia 14 grudnia 2011 r. Postanowienie stało się prawomocne, co oznacza w ocenie strony, że organ I instancji uznał istnienie nadpłaty i zaliczył ją na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 o.p.). WSA dodał, że wydanie powyższego postanowienia, w trybie art. 76 a § 1 o.p., nie mogło stanowić definitywnej przeszkody dla wydania późniejszej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty. Sąd wskazał, że postanowienie tego rodzaju ma charakter jedynie deklaratoryjny i ma potwierdzać dokonanie z mocy prawa zaliczenia na poczet zaległości podatkowych nadpłaty, która również powstaje z mocy prawa, niezależnie od działań samego organu podatkowego

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. w zakresie nieuznania powierzchni budynku pasażu 2.983,3 m2, zajmowanej przez kino, za powierzchnię pozostałą w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. i w konsekwencji odmowę uznania nadpłaty.

a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisów art. 5 ust. 1 punkt 2 b u.p.o.l. w związku z błędną wykładnią i błędnym zastosowaniem przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l.:

przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) naruszenie zasady in dubio pro tributario obowiązującej w stosowaniu prawa podatkowego, a oznaczającej nakaz rozstrzygania na korzyść podatnika, albo przynajmniej zakaz rozstrzygania na jego niekorzyść wszelkich wątpliwości faktycznych oraz prawnych, mającej istotny wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 2 w związku z art. 76a. § 1, art. 219 oraz art. 247 § 1 pkt 3 i 4 o.p. w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez WSA skargi spółki w sytuacji, gdy decyzja SKO została wydana z rażącym naruszeniem:

- zasady zaufania do działań organów podatkowych określonej w przepisach artykułu 121 § 1 o.p., stanowiącym rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisów art. 247 par. 1 pkt 3 o.p.;

- przepisów art. 59 § 1 pkt 4 o.p. dotyczących wygaśnięcia zobowiązania wskutek zaliczenia nadpłaty

- przepisów art. 212 w zw. z art. 219 o.p. dotyczących związania organu podatkowego wydanym wcześniej postanowieniem uzasadniającym jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na:

- wydaniu przez organ I instancji decyzji ... i utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z dnia 30 lipca 2012 r. w sytuacji wcześniejszego wydania przez Prezydenta Miasta postanowienia z dnia 14 grudnia 2011, w sprawie zaliczenia na poczet bieżącego zobowiązania za XII 2011 roku nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011, wskutek którego nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania grudnia 2011, w określonej w postanowieniu kwocie, które to postawienie zostało wydane w sytuacji nie budzącej żadnych wątpliwości organu I instancji co do istnienia nadpłaty. Jednocześnie przedmiotowa decyzja Prezydenta została wydana w dokładnie tym samym stanie faktycznym w jakim organ I instancji działał wydając wcześniej postanowienie (w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji PMP nie zostały bowiem poczynione żadne nowe ustalenia, nie doszły żadne nowe fakty, które nie byłyby organowi znane wcześniej - organ I instancji działał dokładnie na tym samym materiale, który wcześniej był podstawią do wydania postanowienia potwierdzającego istnienie nadpłaty i jej rozliczenia).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść i forma skargi kasacyjnej w istocie umożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jedynie zajęcie w części merytorycznego stanowiska w sprawie.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów zawartych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 2 w zw. z art. 76a § 1, art. 219 oraz art. 247 § 1 pkt 3 i 4 o.p. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi spółki. Słusznie bowiem przyjął WSA, że zaskarżona decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem przepisów art. 212 o.p. w związku z art. 219 o.p., dotyczących związania organu podatkowego wydanym wcześniej postanowieniem.

Należy przypomnieć, że skarżąca w ramach zarzutów skargi kasacyjnej wskazywała, że Prezydent Miasta P. wydał postanowienie z dnia 14 grudnia 2011 r. o zaliczeniu na poczet zobowiązań Spółki za grudzień 2011 r. nadpłaty wykazanej we wniosku spółki z 30 listopada 2011 r. i dotyczącej lat 2008 - 2011. Postanowienie stało się prawomocne, co oznacza w ocenie skarżącej, że organ I instancji uznał istnienie nadpłaty m. in. za rok 2009 i zaliczył ją na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 o.p.). Podnoszono, że organ podatkowy jest związany wydanym przez siebie postanowieniem (pozostającym w obiegu prawnym) – zgodnie z art. 212 o.p. Nie mógł zatem organ podatkowy wydać decyzji stwierdzającej nieistnienie nadpłaty za 2009 r., skoro przez wydanie wcześniejszego postanowienia uznał on istnienie nadpłaty podlegającej zaliczeniu na późniejsze zobowiązania podatkowe. Powyższy wywód jest nietrafny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwie przyjął WSA, że wydanie opisywanego postanowienia z dnia 14 grudnia 2011 r. w trybie art. 76 a § 1 o.p., nie stanowiło przeszkody dla wydania późniejszej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty. W orzecznictwie NSA uznaje się, że "postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych ma charakter deklaratoryjny. Z literalnego brzmienia art. 76a o.p. wynika, że zaliczenie następuje "z dniem" wydania postanowienia (a nie "na dzień"). Takie sformułowanie przepisu wskazuje na deklaratywny charakter postanowienia, potwierdzający jedynie dokonane wcześniej ("z dniem") zaliczenie nadpłaty. Postanowienie to ma charakter potwierdzający uprawnienie podatnika i daje możliwość powoływania się na to uprawnienie w obrocie prawnym, ale samo w sobie nie kształtuje nowego stosunku prawnego." (zob. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2022/12; opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA również w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r., zauważał, że "postanowienie w trybie art. 76a Ordynacji podatkowej, wydawane jest dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a następnie wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych, potwierdza i artykułuje w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na dane zaległości podatkowe, ale powyższego stanu prawnego niewątpliwie nie konstytuuje." (zob. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2582/11; opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobny pogląd wyrażany jest także w literaturze przedmiotu (zob. J. Zubrzycki (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2015, Wrocław 2015 r., s. 462.). Postanowienie zatem o takim zakresie rozstrzygania, stanowi wyłącznie czynnością materialno – techniczną, która nie może mieć mocy przesądzającej o istnieniu, czy nieistnieniu nadpłaty w podatku (zob. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 7 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1232/11, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że organy obu instancji mogły Skarżącej wydać w okresie późniejszym decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego oraz odmawiające stwierdzenia nadpłaty, a orzeczenia te nie powodowały naruszenia powagi rzeczy osądzonej, ani też nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro tributario.

Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zauważa, że niespełnienie wyżej opisanych wymogów co do zarzutów skargi kasacyjnej, czyni ją wadliwym w pozostałym zakresie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 62/10, opublikowany: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną takiego wadliwego zarzutu.

Przede wszystkim należy zauważyć, że autorka skargi kasacyjnej nie zakwestionowała skutecznie stanu faktycznego w oparciu o wyżej wywiedzione podstawy kasacyjne z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ustalonego przez organy i przyjętego przez WSA za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak jest zarówno w petitum, jak też w uzasadnieniu wnoszonej skargi kasacyjnej choćby wskazania, jakiego dopuścił się WSA naruszenia przepisu p.p.s.a. w związku z przepisami o.p. (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. lub art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187, art. 191 o.p.) Dopiero bowiem sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisów art. 5 ust. 1 punkt 2 b u.p.o.l. w związku z błędną wykładnią i błędnym zastosowaniem przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l., w swojej istocie zmierzają do podważenia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (nieuznanie powierzchni budynku Pasażu 2.983,3 m² zajmowanej przez kino za powierzchnię pozostałą w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l.). Jednak w zakresie tej podstawy kasacyjnej, nie można skutecznie podważać stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że niespełnienie wyżej opisanych wymogów co do zarzutów skargi kasacyjnej, czyni ją wadliwym, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 62/10, opublikowany.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną takiego wadliwego zarzutu (zob. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, str. 542-543.).

Niezależnie od wyżej formułowanych podstaw skargi kasacyjnej oraz jej uzasadniania Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie omawiana była problematyka opodatkowania podatkiem od nieruchomości podmiotów prowadzących działalność kulturalną. W szczególności podnosi się, że począwszy od września 2005 r., wszystkie podmioty prowadzące działalność kulturalną są opodatkowane tak jak podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej, a więc według tzw. stawek pozostałych (zob. L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, Warszawa 2012, str. 342.). Należy jednak zdecydowanie odróżnić sytuację, w której mamy do czynienia z podmiotem prowadzącym działalność związaną z kulturą, od podmiotu prowadzącego działalność kulturalną. Pojęcie "działalności związanej z kulturą", nie można utożsamiać z określeniem "prowadzenia działalności kulturalnej". Jedynie podmiot "prowadzący działalność kulturalną" będzie mógł być opodatkowany stawką preferencyjną podatku od nieruchomości, tzw. pozostałą na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l. w zw. z przepisami art. 2 i art. 3 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (zob. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1039/12; opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do uznania, że podmiot prowadzi działalność kulturalną nie wystarczy zatem zachowanie jedynie zewnętrznej formy organizacyjnej działalności kulturalnej (np. prowadzenie kina, posiadanie sali kinowej), lecz powinny być spełnione przez dany podmiot wszystkie pozostałe kryteria określone w omawianej ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2009/12; opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.