Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4076/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 22/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej też: "Sąd", "tut. Sąd", "WSA w Warszawie") uchylił decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Prezes ZUS", "organ") z [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. M. (dalej: "skarżący") renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że Prezes ZUS, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale tylko w tym zakresie, w którym nie zastosował się do całości wskazań i ocen prawnych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2122/18, które były ściśle związane z brakiem wykonania przez organ wskazań i ocen prawnych wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1073/17.

Dalej Sąd stwierdził, iż organ - związany ww. orzeczeniami WSA w Warszawie – nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań odnoszących się do sytuacji finansowej skarżącego, a w szczególności nie ustalił, czy skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, czy też nie. Stanowi to o naruszeniu art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z przepisami art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), która to wadliwość procesowa, mimo dwóch orzeczeń Sądu, nie została przez organ naprawiona.

Nawet gdyby przyjąć, że organ w toku postępowania administracyjnego czynił ustalenia faktyczne w zakresie prowadzenia przez skarżącego gospodarstwa domowego i osiąganych przez niego dochodów, to nie zostały one w żadnej mierze przeniesione do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. WSA w Warszawie w wyroku z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2122/18, uznał to uchybienie procesowe za mające istotny wpływ na wynik sprawy, a zarazem stanowiące o niewykonaniu uprzedniego wyroku wydanego w sprawie skarżącego, tj. wyroku tut. Sądu z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1073/17. Za poczynienie ww. ustaleń co do sytuacji materialnej skarżącego i prowadzenia przez niego samodzielnego gospodarstwa domowego, nie można uznać stwierdzenia Prezesa ZUS zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż sytuacja materialna nie stanowi jedynego kryterium przesądzającego o przyznaniu świadczenia w drodze wyjątku. Jakkolwiek twierdzenie to jest prawdziwe w kontekście art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 504; dalej: "ustawa o emeryturach i rentach z FUS"), tym niemniej organ powinien w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazać fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, gdyż wynikało to wprost z wiążącego go wyroku WSA w Warszawie z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2122/18. Było to tym bardziej istotne, że WSA w Warszawie w wyroku z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1073/17, nakazał dokonanie podstawowych ustaleń stanu faktycznego. To decyzja administracyjna rozstrzyga o uprawnieniu strony lub jego braku i jest wyrazem władczego działania prawnego organu.

Natomiast w powołanym na wstępie orzeczeniu, tut. Sąd uznał, iż Prezes ZUS w sposób należyty zastosował się do ocen prawnych zawartych w ww. orzeczeniach WSA w Warszawie w zakresie zbadania kwestii, kiedy doszło do wypadku, który skarżący nazywał wypadkiem przy pracy i od którego to wypadku datowana była jego niezdolność do pracy (15 stycznia 2008 r.). Organ ustalił bowiem, stosownie do zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. i uszczegółowionej w art. 77 § 1 k.p.a., że w sprawie nie mogło być mowy o wypadku przy pracy ani nawet o wypadku w czasie trwania zatrudnienia. Ustalenia Prezesa ZUS z tego zakresu potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy, a w szczególności wydany [...] lutego 2014 r. duplikat świadectwa pracy skarżącego z [...] grudnia 2007 r. (vide karta nr 175 akt administracyjnych). W dokumencie tym wyraźnie wskazano, że stosunek pracy skarżącego ustał w wyniku upływu okresu, na jaki była zawarta umowa o pracę. Skarżący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o. o. w M. od 1 sierpnia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r., zaś był niezdolny do pracy od 27 do 31 grudnia 2007 r. Stosunek pracy skarżącego ustał w wyniku upływu okresu, na jaki ww. umowa była zawarta. Z pkt 6 ww. duplikatu świadectwa pracy wynikało również, iż skarżący po rozwiązaniu ww. umowy o pracę – od 1 stycznia 2008 r. pozostawał na "chorobowym". Ponadto z ustaleń Prezesa ZUS wynikało, że skarżący uległ wypadkowi 15 stycznia 2008 r. - w czasie pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia. W tym zakresie organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 170 p.p.s.a.

Sąd uznał też za prawidłową i zgodną z art. 80 k.p.a. ocenę Prezesa ZUS, iż wypadek skarżącego nie był wypadkiem w czasie zatrudnienia. Ocena ta wynikała z okoliczności faktycznych ustalonych przez organ na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i znanych skarżącemu. Pozostałe ustalenia faktyczne wiążące się z datą powstania niezdolności do pracy skarżącego także znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, w szczególności w orzeczeniu Komisji Lekarskiej z [...] lipca 2018 r. (vide karta nr 171 akt administracyjnych) oraz w orzeczeniu Powiatowego Zespołu Orzekania Niepełnosprawności z [...] maja 2017 r. o stopniu niepełnosprawności (vide karta nr 142 akt administracyjnych). Wprawdzie skarżący przedłożył:

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...] maja 2014r., z którego wynika, że jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 maja 2017r., a daty powstania niezdolności do pracy nie da się ustalić,

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...] sierpnia 2008r., w którym wskazano, iż brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, a skarżący jest całkowicie niezdolny do 31 sierpnia 2010 r.,

jednakże Sąd stwierdził, że orzeczenia te nie mogły podważyć ustaleń organu w zakresie daty wypadku skarżącego z 15 stycznia 2008 r. i powstałej w związku z tym niezdolności do pracy, istniejącej od 15 stycznia 2008 r.

Według Sądu, również inne załączone przez skarżącego do akt sądowych o sygn. II SA/Wa 22/20 dokumenty nie podważają ustaleń Prezesa ZUS. Z przedstawionego przez skarżącego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...] czerwca 2018r. wynika bowiem, że skarżący jest niezdolny do pracy do 30 czerwca 2023 r. i nie był całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy przed [...] stycznia 2008 r., kiedy powstała całkowita niezdolność do pracy. Tożsame okoliczności zostały wskazane w orzeczeniu Komisji Lekarskiej ZUS z [...] lipca 2018 r. Jakkolwiek orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...] maja 2014 r. jako jedyne wskazuje, iż daty powstania niezdolności skarżącego do pracy nie da się ustalić, to zaznaczyć należy, że zapadło ono po wypadku skarżącego z [...] stycznia 2008 r. i wynikająca z niego nieprawidłowość została sanowana w kolejnych orzeczeniach lekarzy ZUS i Komisji lekarskiej, którymi związany był Prezes ZUS, wydając zaskarżoną decyzję.

Nadto ww. orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...] maja 2014 r. nie podważa ustaleń organu w kwestii przyczyny przerwy w wykonywaniu przez skarżącego zatrudnienia od 31 grudnia 1997 r. do 31 lipca 2007 r. Z oświadczeń skarżącego, wynika, że w ww. przerwie wykonywał on prace dorywcze w Polsce i za granicą, bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego. Nie można więc oczekiwać od Prezesa ZUS, iż w takim przypadku stwierdzi występowanie szczególnej okoliczności, o której mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Takie poglądy były wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Świadome podejmowanie zatrudnienia bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego i odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne ma ten skutek, że osoba, która podejmuje takie zatrudnienie, świadomie godzi się z powstaniem negatywnych konsekwencji w zakresie przyszłych uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Taką ocenę w sprawie skarżącego zaprezentował organ, a tut. Sąd w omawianym wyroku z 22 stycznia 2021 r. uznał ją za trafną i nienaruszającą art. 80 k.p.a. Osoby wykonujące prace dorywcze bez rejestracji, nie tylko nie ponoszą kosztów ubezpieczenia społecznego, ale również nie uiszczają stosownych podatków. Tymczasem instytucja ubezpieczenia społecznego zakłada pewną solidarność ubezpieczonych, którzy opłacają składki, aby w przyszłości mogli korzystać z ubezpieczenia. Dlatego prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym wykonywane przez skarżącego prace dorywcze w Polsce i za granicą, bez zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego od 31 grudnia 1997 r. do 31 lipca 2007 r., nie mogą być uznane za okoliczność, która mogłaby zostać potraktowana jako zdarzenie wyjątkowe i niezależne od ubezpieczonego w rozumieniu art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a tym samym stanowiące "szczególną okoliczność".

W związku z opisanym wyżej prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 22/20, Prezes ZUS, na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wydał w dniu [...] listopada 2021 r. decyzję nr [...] odmawiającą skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że przyznanie świadczenia w drodze wyjątku wymaga spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Po ponownej wnikliwej i wszechstronnej analizie zebranego materiału dowodowego, Prezes ZUS nadal nie stwierdził istnienia przesłanki szczególnych okoliczności, na skutek których skarżący nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Nie wykazał bowiem, aby niespełnienie warunków do świadczenia w trybie zwykłym spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu.

Organ podał, iż do dnia powstania całkowitej niezdolności do pracy w wieku 44 lat życia, skarżący udokumentował 14 lat, 5 miesięcy i 5 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Natomiast w dziesięcioleciu przypadającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym – skarżący udowodnił 6 miesięcy i 5 dni tych okresów. Nadto organ ustalił, że w okresach od 18 września 1994 r. do 1 października 1995 r. oraz od 31 grudnia 1997 r. do 31 lipca 2007 r. wystąpiły przerwy w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Z akt sprawy wynika, iż w powyższych przerwach skarżący wykonywał prace dorywcze w Polsce i za granicą, bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego. Zatem nie jest to okoliczność, która mogłaby zostać potraktowana jako zdarzenie wyjątkowe i niezależne od ubezpieczonego w rozumieniu okoliczności szczególnej z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Prezes ZUS podsumował, że w sprawie nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem w wymienionych przerwach nie była orzeczona wobec skarżącego całkowita niezdolność do pracy. Całkowitą niezdolność do pracy lekarz orzecznik ZUS ustalił od [...] stycznia 2008 r., a do tego dnia nie istniały przeszkody w podjęciu zatrudnienia.

Przy rozpatrywaniu uprawnień do renty w drodze wyjątku organ ocenił też sytuację materialną skarżącego. W tym kontekście Prezes ZUS stwierdził, iż skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada niezbędnych środków utrzymania, jednakże podnoszone trudne warunki materialne nie stanowią wystarczającego uzasadnienia do przyznania prawa do świadczenia w drodze wyjątku. Świadczenie z przepisu art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie jest bowiem świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według potrzeb, nawet gdy potrzeby te są uzasadnione.

Powyższa decyzja organu stała się przedmiotem skargi skarżącego do WSA w Warszawie, w której sformułowano następujące zarzuty:

- naruszenie art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący spełnił łącznie wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania renty w drodze wyjątku;

- naruszenie przepisów postępowania, które w istotny sposób mogły mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu się Prezesa ZUS do wytycznych i wskazań zawartych we wcześniejszych wyrokach WSA w Warszawie;

- błąd w ustaleniach faktycznych wziętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez pominięcie w toku postępowania, że sprawa dotycząca przyznania skarżącemu świadczenia rentowego w drodze wyjątku była trzykrotnie przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie (wyroki: z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1073/17; z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2122/18; z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 22/20), a zaskarżane decyzje (wydane w postępowaniach zakończonych ww. orzeczeniami) były uchylane.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz dopuszczenie dowodów z akt spraw tut. Sądu o sygn.: II SA/Wa 1073/17, II SA/Wa 2122/18, II SA/Wa 22/20.

W uzasadnieniu skargi skarżący zaakcentował, że wypadek, któremu uległ, całkowicie odmienił jego życie i dalsze plany zawodowe. Z osoby aktywnej zawodowo stał się osobą, która, aby przeżyć, musi korzystać z zasiłku stałego wypłacanego przez pomoc społeczną. Po wypadku i bezpośrednim okresie leczenia skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjne, chcąc odzyskać zdolność do dalszej pracy, jednakże kroki zmierzające do jego wyleczenia nie przyniosły skutku.

Skarżący nie zgodził się z organem, iż w jego przypadku nie zaistniały zdarzenia wyjątkowe. Przyznał, że przed wypadkiem były okresy, w których nie podlegał ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu, ale było to spowodowane trudnością w znalezieniu pracy. Potem podjął zatrudnienie objęte ubezpieczeniem społecznym, w trakcie którego zdarzył się wypadek. Nie może zatem ponosić negatywnych skutków okoliczności, na które nie miał wpływu.

Ponadto skarżący wskazał, iż jego matka zmarła w lutym 2021 r., a on jest niezdolny do jakiejkolwiek pracy i utrzymuje się wyłącznie z zasiłku stałego w kwocie 645 złotych miesięcznie. Z tych środków opłaca rachunki, kupuje opał, wyżywienie, środki czystości i leki. Bardzo często w celu zaspokojenia bieżących potrzeb musi występować o przyznanie zasiłku celowego z OPS. Skarżący wyjaśnił także, że posiada trudności w wypowiadaniu, pisaniu oraz koncentracji, a skargę do Sądu sporządził przy pomocy prawników dyżurujących w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej na terenie jego gminy.

W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ, z uwagi na światową pandemią zakaźnej choroby COVlD-19 wywołanej przez koronawirusa SARS-CoV-2, domagał się rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Postanowieniem z 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II SPP/Wa 440/21, referendarz sądowy WSA w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa tak materialnego, jak i procesowego.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie, jak i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Związanie samego sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z treści ww. przepisu wynikają trzy przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, które wyznaczają jednocześnie granice uznania administracyjnego: po pierwsze - niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami; po drugie - ubiegający się o to świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku; po trzecie - osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania. Przyznanie przedmiotowego świadczenia ustawa uzależnia od łącznego (kumulatywnego) spełnienia wszystkich trzech wymienionych przesłanek. Brak choćby jednej z nich wyklucza tę możliwość.

W świetle rozważań zawartych w prawomocnym wyroku Sądu z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 22/20, szczegółowo opisanych na początku części historycznej niniejszego uzasadnienia, zadaniem organu było ustalenie sytuacji finansowej skarżącego, a w szczególności, czy skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, czy też nie. Organ wyraźnie wskazał w zaskarżonej decyzji, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie posiada niezbędnych środków utrzymania, co koreluje z wyjaśnieniami skarżącego, który podał, iż jego matka zmarła w lutym 2021 r., a on utrzymuje się ze świadczeń pomocy społecznej w formie zasiłku stałego w kwocie 645 zł oraz zasiłków celowych na pokrycie bieżących potrzeb. Rozważania organu w zakresie sytuacji finansowej skarżącego są lakoniczne, ale wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a tym samym pozwalają na stwierdzenie, iż Prezes ZUS wykonał wytyczne tut. Sądu zamieszczone w ww. orzeczeniu.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że w jego sprawie wystąpiły szczególne okoliczności usprawiedliwiające krótki staż ubezpieczeniowy, zaakcentować trzeba, że kwestia braku zaistnienia szczególnych okoliczności została prawomocnie przesądzona w wiążącym organ wyroku z 22 stycznia 2022 r. tak jak pozostałe - istotne dla rozstrzygnięcia jego sprawy - ustalenia faktyczne, w tym wiążące się z datą powstania niezdolności do pracy czy kwalifikacją wypadku, jakiemu uległ skarżący. Dlatego wszelkie zarzuty w odniesieniu do tych okoliczności nie mogą odnieść skutku. Tut. Sąd w ww. orzeczeniu nakazał Prezesowi ZUS zbadanie sytuacji finansowej skarżącego, czemu organ uczynił zadość.

W kwestii wniosku o dopuszczenie dowodu z akt spraw ze skarg skarżącego o sygn.: II SA/Wa 1073/17, II SA/Wa 2122/18 i II SA/Wa 22/20, należy uznać to żądanie za bezprzedmiotowe, gdyż Sąd z urzędu uwzględnia prawomocne orzeczenia wydane w granicach rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej.

Wobec niezasadności zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.