Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 254/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie WSA Piotr Głowacki AWSA Janusz Kasprzyck Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowe Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. K. kwotę [...] zł. ( [...] złotych ), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30.12.2002 r. (znak:[...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] 2002 r. (znak [...]) orzekającej - po rozpatrzeniu wniosku S. K. - o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn: rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce Nr [...] obręb 68 przy ulicy [...]. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że :

1/ organ I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna co do przedmiotu z ustaleniami planu ale zgodność z planem badana jest również w zakresie spełnienia warunków zawartych w zapisie planu. Dla obszaru mieszkaniowego oznaczonego symbolem M4 wymagane jest spełnienie parametrów zabudowy: zachowania maksymalnej wysokości do 8m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy oraz współczynnika intensywności zabudowy liczonego w granicach projektu zagospodarowania działki, którego wartość nie może przekroczyć 0,4.

2/ z przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. nr. 15 poz. 139 z późn. zm.), wynika, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu skorelowanie warunków podejmowanego indywidualnie przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego i z przepisami szczególnymi. Zakres tej korelacji został określony w art. 42 ustawy przez wskazanie problematyki, którą należy uwzględnić w decyzji ustalającej warunki zabudowy ł zagospodarowania terenu.

3/ S. K. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] obręb 68 przy ulicy [...] Działka nr [...] leży na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M4 kod 293 - z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi o wysokości maksymalnej do 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy, o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach planu zagospodarowania działki.

4/ kwestią sporną jest, czy przy obliczaniu współczynnika intensywności zabudowy, do sumy powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych liczonej w zewnętrznym obrysie murów (Po) należy wliczyć powierzchnię ogólną poddasza wynoszącą 85,28 m2 (jak twierdzi S. K.), czy też wynoszącą 133 m2 (jak podnosi organ I instancji). Przy powierzchni ogólnej poddasza 85,28 m2 współczynnik intensywności zabudowy wynosi 0,398 i mieści się w granicach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, natomiast przy powierzchni ogólnej poddasza 133 m2 współczynnik intensywności zabudowy wynosi 0,47 i nie mieści się w dopuszczalnych granicach.

5/ w poddaszu zaprojektowane zostały stropy pochyłe, więc zgodnie z § 72 ust. l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r. Nr 15 póz. 140), przyjąć należy najniższą wysokość pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu 1,9 m. Do obliczenia powierzchni ogólnej poddasza należy więc przyjąć tę część, w której zapewniona jest wysokość 1,9 m. Powierzchnię tą można obliczyć na podstawie przedłożonego przez Stronę przekroju (k-57) wykonanego w skali l : 100. Przyjmując, że grubość warstw stropu wynosi 25 cm, minimalna wysokość pomieszczeń mieszkalnych zapewniona jest w pasie o szerokości 6,6 m. Zatem powierzchnia ogólna poddasza wynosi 133 m2 (20,2 m x 6,6 m). Wobec powyższego współczynnik intensywności zabudowy wynosi 0,47 [powierzchnia ogólna parteru (189,99 m2) + powierzchnia ogólna poddasza (133 m2) dzielone przez powierzchnię terenu objętego projektem zagospodarowania działki (691 m2)], a w konsekwencji jest wyższy od współczynnika dopuszczonego w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynoszącego 0,4.

6/ w konsekwencji przyjąć należy, że planowana jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co z tym idzie decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest prawidłowa.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył S. K. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił co następuje:

1/ Kolegium stoi na stanowisku, że przestrzeń strychowa, której wysokość wynosi co najmniej 1,9 m należy traktować jako przestrzeń użytkową a tym samym należy wliczyć do współczynnika zabudowy. Przepisy rozporządzenia MGPiB na jakie powołują się orzekające w sprawie organy mówią tylko o warunkach technicznych jakim powinny podlegać pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi i jak należy liczyć wysokość pomieszczeń na poddaszu, gdyby były one przeznaczone na pobyt ludzi. "Przepisy nie mówią, że jeżeli inwestor zamierza zbudować dom z dachem o wysokości wewnętrznej co najmniej 1,9 m to przestrzeń ta bez względu na wolę inwestora będzie musiała być ocieplona, oświetlona i będą musiały być stworzone warunki do przebywania w niej ludzi". Gdyby podzielić to rozumowanie znaczyłoby to, że również piwnice należy zaliczyć do powierzchni użytkowych - mieszkalnych, gdyż są to przestrzenie dostępne komunikacyjnie, możliwe do doświetlenia i mają 1,9 m wysokości. W każdym przypadku należałoby przyjąć, że nie może powstać budynek z dachem wielospadowym z przestrzenią wewnętrzną o wysokości co najmniej 1,9 m wysokości, gdyż organy automatycznie zaliczą tę powierzchnię do współczynnika zabudowy bez względu na wolę inwestora.

2/ w tej sytuacji orzekające w sprawie organy dokonały nadinterpretacji przepisów i wstawiły w projekt inwestora nie istniejącą przestrzeń mieszkalną.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).

Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy pod rządem ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. nr. 15 poz. 139 z późn. zm.), można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na przekroczenie tzw. wskaźnika intensywności obliczonego na tym etapie procesu inwestycyjnego.

Kolegium ustala, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna co do przedmiotu z ustaleniami planu. Ale zgodność z planem badana jest również w zakresie spełnienia warunków zawartych w zapisie planu, a z zapisu planu wynika, że plan dopuszcza zabudowę mieszkaniową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi o wysokości maksymalnej do 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy, o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach planu zagospodarowania działki. W dalszym ciągu swego stanowiska Kolegium koncentruje się na obliczaniu tego wskaźnika i wylicza go na 0,47 co przekracza dopuszczone planem granice. Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądu Kolegium, że na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, konieczne i możliwe jest takie obliczenie wskaźnika intensywności - które uzasadniałoby odmowę ustalenia tych warunków.

Obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji, art. 40 ust. l i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przesądzał o tym, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowanie terenu jest zdecydowanie, czy zamierzona inwestycja jest nie sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi.

Art. 43 cytowanej ustawy wyrażał wprost wolę ustawodawcy, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu (lub w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi). Art. 41. ust. 2 ustalał treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu który powinien zawierać określenie:

1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu,

2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu,

3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów,

4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

§ 21 ówcześnie obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta - określał zasady obliczania wskaźnika intensywności zabudowy. Powstaje pytanie, czy na podstawie treści wniosku o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym można ten wskaźnik obliczyć. Zdaniem Sądu nie jest to możliwe bowiem nie można tego wskaźnika obliczać na podstawie tylko charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Dla jego obliczenia konieczny jest konkretny projekt budowlany, który podlega zatwierdzeniu w następnym etapie procesu inwestycyjnego jakim jest postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

W sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, toczącej się na gruncie ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ ma stwierdzić, czy zamierzenie jest zgodne z planem i jakie warunki ma spełniać zamierzona inwestycja, także pod katem parametru efektywnego wykorzystania terenu - właśnie owego wskaźnika intensywności zabudowy. Jest to obowiązująca wskazówka dla projektanta który ma wykonać taki projekt aby ten wskaźnik zachować. I zachowanie tego wskaźnika podlegać będzie kontroli właściwych dla wydania pozwolenia na budowę organów.

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "a" oraz art.135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.