Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 434/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Asesor WSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2005 r. na rozprawie. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia świadczenia przedmerytlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;


UZASADNIENIE

II SA/Rz 434/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia ... kwietnia 2004 r., S.V....Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu ... z dnia ...marca 2004 r., ... w sprawie zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego od 1 września 2003 r. do 30 września 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty Powiatu -...nie narusza przepisów prawa, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.

W szczególności organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, że SS wykonywał pracę w ramach umowy cywilnej i z tego tytułu uzyskał dochód w miesiącu, gdy pobierał już świadczenie przedemerytalne. Wystąpienie takiej sytuacji musiało, stosownie do treści art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz. U. nr 58, z 2003 r., poz. 514 ze zm./, skutkować zawieszeniem prawa do świadczenia przedemerytalnego w okresie od 1 do 30 września 2003 r.

Z decyzją Wojewody P. nie zgodził się SS W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o rozpoznanie jego sprawy i pozytywne jej rozpatrzenie, gdyż wynagrodzenie przyjęte jako dochód, od którego zależało zawieszenie prawa do świadczenia, był zaległą wypłatą za czas, gdy skarżący był pracownikiem W Zdaniem skarżącego wynagrodzenie to nie z jego winy nie zostało wypłacone do końca trwania stosunku pracy ale dopiero w chwili, gdy stał się osobą uprawnioną do pobierania świadczenia przedemerytalnego. Z tego względu ten dochód nie powinien być wliczany jako przychód, od którego uzależnione jest pobieranie świadczenia przedemerytalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że dla poprawnego zastosowania art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy istotny jest moment otrzymania faktycznego wynagrodzenia za pracę, a nie chwila istnienia stosunku, na podstawie którego wykonywano taką pracę. Z tego względu Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując prawem określone środki. Kontrola ta oparta jest na kryterium legalizmu, zatem zgodności kontrolowanego rozstrzygnięcia z przepisami obowiązującego prawa. Wykonując kontrolę sądy administracyjne, stosownie do treści art. 134 § 1 prawa o p.s.a., nie są związane zarzutami skargi, jej podstawami prawnymi, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargę w granicach danej sprawy.

Rozpoznając skargę Sąd stwierdza, że skarga SS zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu R.S. podlegają uchyleniu i usunięciu z obrotu prawnego. Podstawą uchylenia decyzji jest naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz. U. nr 58, poz. 514 ze zm./ polegające na błędnej wykładni tego przepisu przyjmującej, że wypłacenie skarżącemu zaległego wynagrodzenia w okresie pobierania świadczenia przedemerytalnego jest osiąganiem przychodów w rozumieniu art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy.

Sąd stanowiska organów nie podziela, zwłaszcza nie przyjmuje jako zgodnej z prawem tezy, że wypłata skarżącemu zaległego wynagrodzenia jest osiąganiem przychodów w rozumieniu art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy. Stanowisko swoje Sąd uzasadnia w sposób następujący. Art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dla ustalenia poprawnej jego treści musi być wykładana łącznie z pkt 1, gdyż dopiero te przepisy wskazują jaki jest sens i zamiar ustawodawcy, gdy w art. 37u ust. 2 stanowi, że w niektórych sytuacjach prawo do świadczenia przedemerytalnego podlega zawieszeniu. Niewątpliwie art. 37u ust. 2 pkt 1 i 2 wyraźnie wskazują, że podstawą do zawieszenia jest podjęcie albo pozarolniczej działalności /gospodarczej/, albo podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, następstwem której jest uzyskanie przychodów. Zatem nie sam fakt uzyskania przychodów skutkuje zawieszeniem prawa, ale podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, które generują przychody. Zwrócenie uwagi na ten ścisły związek między podjęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a przychodem jest istotne, gdyż pozwala zastosować art. 37u ust. 2 pkt 2 tyko do takich stanów faktycznych, gdy mający ustalone prawo do świadczenia przedemerytalnego podejmuje zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, a nie daje stosować się do sytuacji, gdy uprawniony do świadczenia przedemerytalnego zatrudnienia nie podejmuje, ale uzyskuje przychód choćby z tego powodu, że zostaje wypłacone zaległe wynagrodzenie, odszkodowanie lub inne świadczenie pieniężne przysługujące za okres sprzed nabycia świadczenia przedemerytalnego.

Dla Sądu poza sporem pozostaje stwierdzenie, że art. 37u ust. 1 pkt 2 ustawy może być stosowany tylko w przypadkach podjęcia zatrudnienia lub innej pracy i uzyskania przychodów. Brak jednego z członów wskazanej koniunkcji nie daje podstaw do stosowania tego przepisu.

W sprawie rozpoznawanej przez Sąd organy błędnie zastosowały art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż przyjęły, że uzyskanie przez skarżącego zaległego wynagrodzenia w miesiącu wrześniu 2003 r., jest podstawą do zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Taka wykładnia wskazanego przepisu jest niedopuszczalna, gdyż skarżący po dniu 2 lipca 2003 r. nie podejmował żadnego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a tylko wypłacone na jego rzecz zostały kwoty, które nabył będąc jeszcze pracownikiem.

Reasumując, Sąd stwierdza, że zawieszenie prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37u ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz. U. nr 58, z 2003 r., poz. 514 ze zm./ możliwe jest tylko w sytuacji, gdy osoba po nabyciu prawa do świadczenia przedemerytalnego podejmuje zatrudnienie lub inną pracę zarobkową i z tego tytułu uzyskuje przychody. Natomiast zawieszenie tego uprawnienia nie może mieć miejsca wówczas, gdy mający uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego po jego ustaleniu uzyskuje przychody z wcześniejszego stosunku pracy. W tych przypadkach nie ma podjęcia zatrudnienia lub innej pracy, o których mowa w powołanym przepisie.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie stosując treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) prawa o p.s.a.