Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1176/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 14c par.2, art.121 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący M. K. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości – lokalu użytkowego.

Wnioskodawca podał, że w dniu [...]r. sprzedał zakupiony w dniu [...]r. lokal użytkowy. Od momentu zakupu do dnia sprzedaży przedmiotowy lokal użytkowy był przez wnioskodawcę wynajmowany innym podmiotom w związku ze zgłoszoną działalnością w zakresie najmu lokalu. Działalność ta związana była z wynajmem tylko i wyłącznie tego jednego lokalu użytkowego. W dniu 8 lutego 2002 r. wnioskodawca wyrejestrował się z ewidencji działalności gospodarczej i od 23 lutego 2002 r. zgłosił wykonywanie przez siebie czynności najmu cywilnoprawnego, który trwał do czasu sprzedaży przedmiotowego lokalu.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytanie:

,,Do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć przychód uzyskany ze sprzedaży lokalu użytkowego w dniu [...] r. i w jaki sposób powinien on zostać opodatkowany?"

Zdaniem strony odpłatne zbycie nieruchomości – lokalu użytkowego należy zaliczyć do źródła przychodu o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.). Skarżący wyraził pogląd, iż upływ 5 – letniego okresu czasu, liczonego od końca roku kalendarzowego od dnia nabycia tego lokalu, decyduje o fakcie, iż nie wystąpi w takiej sytuacji obowiązek podatkowy.

Wedle skarżącego skoro posiadał wyłącznie jeden lokal użytkowy, który był przedmiotem najmu to skala wynajmu była niewielka. W zakresie wykazywanej aktywności związanej z uczestnictwem w obrocie gospodarczym trudno jest zdaniem wnioskodawcy uznać, że była ona prowadzona profesjonalnie. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie każdy najem może być traktowany jako działalność gospodarcza. Decyduje o tym zdaniem pytającego podatnika skala przedsięwzięcia i rozmiar aktywności, oraz zamiar podmiotu prowadzącego działalność. Wskazał, iż rozpoczynając wynajem i dokonując zgłoszenia działalności w Urzędzie Skarbowym nie miał zamiaru prowadzić go w ramach działalności gospodarczej. Wobec powyższego wnioskodawca wyraził pogląd, iż w okresie od 1999 – 2007 r. osiągnął przychód ze źródła przychodu jakim jest najem przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 6 a nie ze źródła przychodu jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona odwołała się do pojęcia działalności gospodarczej w świetle obowiązującego w 1999 r. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, uznając iż pomimo wpisu do ewidencji działalności gospodarczej ze względu na rozmiar i charakter najmu, nie sposób przyjąć iż był on prowadzony w ramach działalności gospodarczej.

Wskazała strona na regulację prawną przewidzianą w art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym przepisów dotyczących odpłatnego zbycia nie stosuje się do odpłatnego zbycia majątku o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. W momencie zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej (luty 2002 r.) przepisów umożliwiających zaliczenie przychodu do odpłatnego zbycia nie stosowało się jeżeli dotyczyło to odpłatnego zbycia ,,praw majątkowych innych niż wymienione w art. 1 pkt 8 lit. b i c) lub rzeczy ruchomych będących składnikami majątku związanymi z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1. Z uwagi na to że ustawa nowelizująca nie wprowadziła żadnych przepisów przejściowych to zdaniem strony przepis znowelizowany a to art. 14 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. nie powinien mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Minister Finansów w dniu [...] r. wydał interpretację indywidualną [...], w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów wskazał, że przepisy art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określają źródła przychodów. Organ przywołał brzmienie art. 10 ust. 1 pkt 3 wskazując jako źródło przychodu pozarolniczą działalność gospodarczą oraz zacytował brzmienie art. 10 ust. 1 pkt 8 wskazując na źródło przychodu jakim jest odpłatne zbycie z zastrzeżeniem ust. 2.

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Zastrzeżenie, zawarte w art. 10 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia m.in. składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności a dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat (art. 10 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy).

Przepis, zawarty w art. 14 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych określa, iż przychodem z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

a) środkami trwałymi,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust, 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł.

c) wartościami niematerialnymi i prawnymi.

- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z zastrzeżeniem ust. 2c.

Mając zatem na uwadze powyższe przepisy należy przyjąć iż przychód z odpłatnego zbycia lokalu użytkowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, stanowi przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż przychód z odpłatnego zbycia lokalu użytkowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej jest przychodem z tego źródła, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wskazuje jednoznacznie, iż przychodem z działalności gospodarczej jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

W ocenie organu interpretującego zastosowanie znajduje w sprawie art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiący, że przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3 nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności a dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, iż przychód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości należy potraktować jako przychód z odpłatnego zbycia o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolniony od opodatkowania ze względu na upływ 5 lat od daty nabycia. Zarzucił także nie odniesienie się do argumentacji zawartej we wniosku, a która ma potwierdzić słuszność stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę, w szczególności przez bezpodstawne uznanie iż zbycie lokalu nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ dokonujący interpretacji podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym akcie.

W skardze na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 10 ust. 2 pkt 3 i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie skarżącego czynności związane z najmem lokalu wykonywane były z zamiarem prowadzenia ich poza działalnością gospodarczą przez cały czas, jedynie w początkowym okresie dokonał błędnych zgłoszeń o prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej, które w lutym 2002 r. zostały zaktualizowane. W związku z tym, skarżący uważa, że mimo dokonania zgłoszenia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie najmu jednego tylko lokalu użytkowego osiągnięte dochody należy uznać za uzyskane ze źródła ,,najem i dzierżawa". Wobec tego dochód uzyskany ze sprzedaży lokalu – jako nie związanego z działalnością gospodarczą – trzeba zaliczyć do źródła ,,odpłatne zbycie".

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ wskazał, iż trudno przyjąć za prawidłowy wywód skarżącego, że w okresie od 1999 do 2007 r. osiągał faktycznie przychód ze źródła najemu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a nie ze źródła pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy). Autonomiczną wolą skarżącego w latach 1999 – 2002 było uznanie osiąganych przychodów za pozarolniczą działalność gospodarczą co zostało przez stronę później uznane za decyzję błedną, co jednakże nie może spowodować przeniesienia na Skarb Państwa skutków błędnych decyzji podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1244/08 uchylił zaskarżoną interpretację.

Sąd ten wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu w dniu 20 listopada 2007 r. Zatem termin określony w art. 14d ordynacji podatkowej liczony zgodnie z art. 12 § 3 ordynacji upłynął w dniu 20 lutego 2008 r., zaś interpretację doręczono podatnikowi w dniu 22 lutego 2008 r. stwierdził zatem Sąd iż zaskarżona interpretacja została wydana z uchybieniem 3 – miesięcznego terminu o którym mowa w art. 14d § 1 ordynacji podatkowej. Stwierdził Sąd, że w rozpatrywanym przypadku w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko podatnika za prawidłowe w pełnym zakresie. Wskutek wniesionej przez Ministra Finansów od wyroku Sądu I instancji skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r. wydanym w niniejszej sprawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu swojego stanowiska odwołał się Sąd II instancji do uchwały całej Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. zgodnie z którą w stanie prawym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie niewydania interpretacji użyte w art. 14o § 1 ordynacji podatkowej nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14 ordynacji podatkowej (uchwała z dnia 14 grudnia 2009 r. II FPS 7/09).

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Należy wskazać, że stosownie do treści art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie zaś do art. 14c § 2 ordynacji podatkowej w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawym.

Z przywołanego przepisu wynika, że niezbędnym elementem interpretacji indywidualnej jest wskazanie zajętego stanowiska przez organ podatkowy, jak też jego uzasadnienie prawne. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie oraz wskazaniu w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Uzasadnienie prawne polega natomiast na wytłumaczeniu, z jakich przyczyn organ zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis i dlaczego interpretuje wskazany przepis w taki a nie inny sposób. Brak zaś uzasadnienia prawnego może polegać, nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie treści przepisu z pominięciem przedstawienia toku zastosowanego przez organ rozumowania prawniczego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1317/09) czy też przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu.

Odesłanie zawarte w art. 14h ordynacji podatkowej do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 ordynacji podatkowej określającego zasadę zaufania do organów podatkowych nakłada dodatkowo na organy obowiązek odniesienia się do wszystkich istotnych dla interpretacji (wykładni) argumentów wnioskodawcy, o ile stanowisko wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budujący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Organ podatkowy powinien uzasadnić stanowioną tezę przy użyciu argumentacji prawnej w sposób, który pozwoliłby wnioskodawcy (a także sądowi administracyjnemu kontrolującemu zasadność skargi) poznać przyczyny dlaczego argumentacja zawarta we wniosku uznana została za nieprawidłową (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1217/09).

W przedmiotowej sprawie podatnik stoi na stanowisku, że przychód uzyskany ze sprzedaży lokalu użytkowego, nie może zostać zaliczony do źródła przychodu jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz nie ma zastosowania w sprawie regulacja przewidziana w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) uznał w/w stanowisko za nieprawidłowe. Dla potwierdzenia słuszności zajętego stanowiska organ przywołał jedynie brzmienie przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 10 ust. 2 i art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odwołał się zatem do regulacji prawych które normują opodatkowanie przychodu uzyskanego ze zbycia lokalu użytkowego w wykonaniu działalności gospodarczej. Do regulacji prawnych przywołanych wyżej odnosił się również wnioskodawca a w szczególności do art. 14 ust. 2 pkt 1 wywodząc, iż przywołane regulacje prawne nie mają zastosowania w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Rzeczą zatem organu dokonującego interpretacji prawnej było wykazanie dlaczego organ uznał, iż zbywany przez wnioskodawcę lokal użytkowy należało uznać jako zbyty w wykonaniu działalności gospodarczej. Ustosunkowanie się do powyższej kwestii zdaniem Sądu było niezbędne skoro wnioskodawca wyraził stanowisko odmienne. Organ dokonujący interpretacji winien zatem wyjaśnić jakie przesłanki zadecydowały o takim stanowisku organu. Od oceny bowiem czy w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym można uznać iż, zbycie lokalu nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej będzie następnie dopiero podlegała ocenie trafność zastosowania w przedmiotowej interpretacji art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie w nawiązaniu do podanego przez stronę stanu faktycznego ze wskazaniem jego znamion istotnych dla zakresu zastosowanych przepisów. Zatem odwołując się do art. 14 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy winien organ wskazać jakie elementy podanego stanu faktycznego sprawy pozwalały uznać, iż zbył podatnik lokal użytkowy w wykonaniu działalności gospodarczej, skoro zaprzeczał temu wnioskodawca analizując ten sam przywołany przepis w świetle tego samego stanu faktycznego. Z uzasadnienia interpretacji wynikać winien tok rozumowania organu, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia odmiennego stanowiska przez organ. W sytuacji dokonania przez organ interpretacyjny negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy uzasadnienie prawne interpretacji nie może ograniczać się jedynie do przytoczenia treści przepisów. Udzielając zaś zaskarżonej interpretacji organ ograniczył się tylko i wyłącznie do przywołania przepisów prawa.

Wyjaśnienia wymaga, że sąd administracyjny nie jest władny dokonać interpretacji zastępując w ten sposób organ interpretacyjny, ale obowiązany jest dokonać oceny wykładni, która doprowadziła organ do zajęcia stanowiska. Innymi słowy winien organ wskazać jakie elementy stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika pozwalają na uznanie iż zbył lokal w wykonaniu działalności gospodarczej wykazując powody dla których zbyty lokal nie stanowił przedmiotu najmu objętego dyspozycją art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo wskazać trzeba, że nie można konwalidować wymienionego uchybienia poprzez szersze uzasadnienie stanowiska już po wydaniu interpretacji np. w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, albo w odpowiedzi na skargę, albowiem argumentacji zawartej w tych pismach nie można traktować jako sposobu na ,,swoiste" uzupełnienie aktu jakim jest interpretacja. W zaskarżonym akcie organ w ogóle nie odniósł się do stanowiska strony skarżącej zgodnie z którym przychód uzyskany ze zbytego lokalu nie można zaliczyć do przychodu o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 3 a winien zostać zaliczony do przychodu o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy zatem uznać, że przedmiotowa interpretacja indywidualna nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym art. 14c § 2 ordynacji podatkowej. Naruszenie wskazanego przepisu prawa procesowego jak też art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej stanowiło wystarczającą podstawę do tego aby uchylić zaskarżoną interpretację indywidualną w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 ustawy powołanej wyżej.

W ponownie udzielonej interpretacji indywidualnej organ winien przedstawić w sposób jasny i wyczerpujący swoje stanowisko w sprawie i zawrzeć prawidłowe uzasadnienie prawne. Za takie należy uznać zaś uzasadnienie które nie tylko zawiera przytoczenie przepisów prawa na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści lecz winno ono zawierać wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, odnosząc się również do wszystkich argumentów wnioskodawcy. Podkreślić należy iż winien Minister Finansów wskazać podatnikowi iż dokonując interpretacji organ nie przeprowadza postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych a wyłącznie opiera się na opisie stanu faktycznego wynikającego z wniosku o interpretację. Skoro bowiem Minister Finansów uznał iż przychodem z działalności gospodarczej są nie tylko należności jakie podatnik uzyskuje w wyniku jej realizowania, ale także to, co uzyska ze sprzedaży składników majątkowych wykorzystywanych w tej działalności w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, i jego oceny przez wnioskodawcę, winien wyjaśnić powody dla których przyjął iż zbywany lokal użytkowy mieści się w katalogu składników majątkowych objętych art. 14 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy. Podkreślić należy iż ustawodawca w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał konkretne składniki majątkowe, których sprzedaż może przynieść przychód z działalności gospodarczej. Wskazał bowiem ich wspólną cechę, a mianowicie ujęcie w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W przepisie tym ustawodawca wskazał również dodatkowo te składniki majątkowe, których zbycie powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej nawet wtedy, gdy podatnik nie ujął ich w ewidencji. Dokonując ponownie interpretacji winien organ wskazać jakie skutki prawne pociąga za sobą nie ujęcie w ewidencji środków trwałych przedmiotowego lokalu użytkowego.

Na obecnym etapie postępowania ustosunkowanie się do zarzutów skargi należy uznać zatem za przedwczesne.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż przed tut. Sądem zawisła sprawa ze skargi M. K. tocząca się pod sygn. I SA/Wr 1176/10, której przedmiotem jest określenie skarżącemu wysokości podatku dochodowego w związku z odpłatnym zbyciem przedmiotowego lokalu użytkowego.

PM 22.12.2010 r.

pop. 10.01.2011 r.