Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 754/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 14.000 złotych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, art. 8, art. 11, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.1.1, lp. 1.11.7 ust. 1, lp. 1.4.1. załącznika do tej ustawy, § 4, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684), art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985, P. 0008-0021), art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497).

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, brak zainstalowania w kontrolowanym pojeździe przyrządu kontrolnego oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Powyższe fakty stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2004 r. na drodze krajowe nr [...] w T. Do kontroli zatrzymany został samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...]. W protokole jako właściciela pojazdu wpisano M., pomimo, iż z dokumentów okazanych przez kierowcę wynikało, iż właścicielem samochodu jest B. M. a przyczepy – E. J. Pojazd przewoził ładunek mebli, wyprodukowanych w Z., z K. do T. Kierowca kontrolowanego – R. M. nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, nie okazał zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne ani wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Stwierdzono, iż kontrolowany pojazd nie posiada zamontowanego urządzenia kontrolno-pomiarowego. Protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego kierowcę z bez zastrzeżeń z potwierdzeniem, iż fakty wskazane w protokole są zgodne z prawdą.

Organ wszczął postępowanie i wezwał stronę (M.) do przedłożenia następujących dokumentów:

- zaświadczenia oraz wypisu z zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne,

- wpisu do działalności gospodarczej,

- umowy dzierżawy pojazdu [...] i przyczepy na wykonywanie przewozu mebli w dniu [...] listopada 2004 r.,

- umowy z p. R. M. na wykonywanie przewozu mebli w dniu [...] listopada 2004 r. z K. do odbiorcy w T.,

- faktury lub innego dokumentu przewozowego na przewożone meble.

W odpowiedzi na wezwanie, D. K. wyjaśniła, iż prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą M., meble były przewożone z jej firmy, z K. do T., kierowca – R. M. jest członkiem rodziny i udzielał jednorazowej, nieodpłatnej, w formie grzecznościowej i życzliwej pomocy. Przedłożyła kserokopię umowy wypożyczenia przyczepy zawartej między nią wraz z kierowcą a wypożyczalnią przyczep, kserokopię zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, oraz WZ nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na dostarczenie mebli do Stacji Paliw w T.

Po wezwaniu organu z dnia [...] września 2005 r. o nadesłanie dokumentu potwierdzającego fakt zatrudnienia kierowcy kontrolowanego pojazdu w jej firmie, licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz faktury do WZ nr [...], strona – D. K. oświadczyła, iż R. M. nie był nigdy zatrudniony w jej firmie w jakiejkolwiek formie, nie prowadzi działalności gospodarczej a przewóz mebli miał charakter nieodpłatny w związku z awarią jej samochodu i koniecznością dostarczenia w terminie zamówionych mebli do odbiorcy. Oświadczyła również, iż nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego. Żądaną fakturę przedłożyła.

Pismem z dnia [...] września 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił przedsiębiorcę – M. o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia zarzucanego w protokole kontroli z wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, sankcjonowanego karą 8.000 złotych. Organ poinformował stronę o przysługujących jej prawach, wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Strona nie skorzystała z tego prawa.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na M. karę pieniężną w kwocie 14.000 złotych, na którą składały się kary:

- 3.000 zł za wykonywanie krajowego drogowego lub przewozu rzeczy na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych,

- 3.000 zł za brak zainstalowanego przyrządu kontrolno-pomiarowego (tachografu),

- 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówki.

Od powyższej decyzji odwołała się strona zarzucając organowi oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, naruszenie prawa materialnego, a także naruszenie przepisów postępowania i wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Podnosiła, iż nie jest stroną postępowania i bezzasadnie nałożono na nią karę pieniężną, zlecenie przewiezienia towarów nie jest tożsame z wykonywaniem transportu drogowego bądź przewozu na potrzeby własne przez przedsiębiorcę i nie nakłada na zlecającego obowiązków wynikających z powołanych w decyzji przepisów. Kontrolowany pojazd nie jest jej własnością, jest własnością B. M., co wynika z dowodu rejestracyjnego, zarzucała niezgodność danych właściciela pojazdu wskazanymi w protokole.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., wskazaną na wstępie, Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia [...] lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497), do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe; odnosząc się do poszczególnych naruszeń wskazał:.

Odnośnie pierwszego naruszenia:

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania są kary w wysokościach określonych w załączniku do w/w ustawy wraz ze wskazaniem rodzajów poszczególnych naruszeń.

W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Stosownie do art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Podczas kontroli kierowca nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, a poruszał się po drodze krajowej nr [...] i organ stwierdził, że zachodzą przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł.

Odnośnie drugiego naruszenia:

Stosownie do art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr [...], obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr [...]". Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za brak instalacji przyrządu kontrolnego określona została w lp. 1.11.7 ust. 1 załącznika do w/w ustawy i wynosi 3.000 zł.

W chwili kontroli kontrolowany pojazd nie był wyposażony w wymagany przepisami prawa przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf). Organ wskazał, iż z chwilą przystąpienia Polski do struktur Unii Europejskiej, przyjęliśmy ustawodawstwo unijne i jako członek wspólnoty jesteśmy zobligowani do jego przestrzegania i stosowania. Kontrolowany pojazd nie korzystał ze zwolnienia określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 w związku z art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985, str. 1-7, ze zm.).

W związku z powyższym nałożona kara pieniężna w wysokości 3.000 zł za brak tachografu jest prawidłowa.

Odnośnie trzeciego naruszenia:

Stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 w/w ustawy, kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, podczas wykonywanego w ramach transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowym przewozem drogowym, przewozem na potrzeby własne, jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

W postępowania wyjaśniającym stwierdzono, iż w dniu kontroli kierowca, Pan R. M. nie był pracownikiem strony. Strona w piśmie z dnia [...] września 2005 r. oświadczyła, iż w/w nigdy nie był zatrudniony w jej przedsiębiorstwie na umowę o pracę, nie łączy ich też umowa cywilnoprawna. Skoro kontrolowany kierowca nie był pracownikiem strony, więc dany przewóz nie był przewozem na potrzeby własne, tylko przejazdem drogowym wykonywanym pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej i przedsiębiorca miał obowiązek posiadać licencję. Nie można uznać, iż stroną postępowania był kierowca – Pan R. M., który nieodpłatnie świadczył usługę kierowania pojazdem. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, iż przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym także znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie przewozu, skoro go wykonuje. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów procesowych wskazał, iż decyzja zawiera wszystkie fakty, potwierdzające stwierdzone podczas kontroli naruszenia, organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca – D. K. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 5, 8, 11, 42 ust. 1, 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., poprzez brak bezstronności i obiektywizmu w dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie. Podniosła takie same zarzuty, jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji: iż nie przysługuje jej żaden tytuł prawny do kontrolowanego pojazdu ani do przyczepy, pojazd jest własnością B. M., zapis w protokole jest niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy, przyczepa została przez nią wypożyczona, a następnie użyczona B. M. Wskazywała, iż powierzyła przewiezienie wyprodukowanych przez siebie mebli właścicielowi pojazdu i nie miała wpływu na to, kto fizycznie będzie kierował tym pojazdem

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], skarżąca wykonywała przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego, pojazd nie posiadał zainstalowanego tachografu.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż kontrolowany przewóz nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088). Zgodnie z treścią powołanego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

Zatem dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż wykonywany w dniu [...] listopada 2004 r. przewóz samochodem ciężarowym wraz z przyczepą miał charakter pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącej. Zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej przedmiotem działalności skarżącej jest m. in. "produkcja stolarki meblowo-budowlanej", a zgodnie z zapisem zawartym w protokole kontroli, który kierowca poświadczył jako zgodny z prawdą, wiózł on meble wyprodukowane w firmie skarżącej. Fakt ten potwierdziła również sama skarżąca przedkładając stosowne dokumenty (WZ i fakturę) na tę okoliczność. Bez znaczenia dla uznania, iż kontrolowany przewóz miał charakter pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącej jest brak tytułu własności do samochodu i przyczepy. Jak wynika z oświadczenia skarżącej z dnia [...] września 2005 r. o pomocy jej udzielonej i koniecznością dostarczenia w terminie zamówionych, samochód ciężarowy był w jej dyspozycji (właścicielem był B. M.), z kolei przyczepa była przez nią i kierowcę wypożyczona. Zatem skarżąca posiadała tytuł prawny do kontrolowanego zespołu pojazdów, składającego się z samochodu ciężarowego i przyczepy. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi zatem wyjaśnienie, czy w zaistniałych okolicznościach prowadzenie pojazdu przez kierowcę w ramach nieodpłatnej pomocy przedsiębiorcy – skarżącej wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 4 pkt a) powołanej ustawy tj. prowadzenia pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy, a co za tym idzie pozwala na przyjęcie, iż wykonywany w dniu [...] listopada 2004 r. przewóz spełniał wszystkie warunki dla uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby w własne. W ustawie z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym brak jest definicji pracownika. Skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy o transporcie drogowym - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w kodeksie pracy. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Kierowca nie był zatrudniony u skarżącej w żadnej z wymienionej form zatrudnienia.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Prawidłowo zatem organ uznał, iż jest ona przedsiębiorcą podlegającym przepisom ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek przedsiębiorcy uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych wynika wprost z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), który stanowi, że za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych oraz z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Pozostałe naruszenia wynikają z prawidłowo zastosowanych i wskazanych przez organ przepisów ustawy o transporcie drogowym i innych aktów prawnych, w tym art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85". Konsekwencją tego rozwiązania jest treść:

- lp. 1.4.1 załącznika do ww. ustawy, który karą 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych;

- lp. 1.11.7 ust. 1, który karą 3.000 zł sankcjonuje niezainstalowanie przyrządu kontrolnego;

- lp. 1.1.1, który karą 8.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganej licencji.

Podnoszony przez skarżącą zarzut niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy wskazania jej jako właściciela pojazdu aczkolwiek słuszny, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi bowiem to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik Organ błędnie wskazał w protokole kontroli D. i Z. K. jako właścicieli pojazdu i prowadzących M.. Ponadto, w początkowym etapie postępowania wskazał jako stronę D. i Z. K., dopiero w dalszym etapie, po złożeniu dokumentów przez skarżącą prowadził postępowanie już w stosunku do prawidłowo oznaczonej strony, ale również te naruszenia, w ocenie Sądu nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.