Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 863/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 12 ust.1 pkt 2, § 323 -325
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 15, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 145 - 152, art. 154 - 156
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 pkt. 20, art. 5, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 140 i 144
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art.113
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zmieniającej decyzję udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] NR [...], znak [...] Wojewoda [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) -zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Pana K. C. od decyzji Starosty [...] Nr [...] znak: [...] z dnia [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...], znak:[...] z dnia [...], wydanej przez Starostę [...] na rzecz Pani I. J., zamieszkałej w P., gmina P., zmieniającej decyzję ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewid. 292/1 i 292/2 w miejscowości P., gmina P., w zakresie zmiany architektury i konstrukcji, funkcji i układu funkcyjnego na salę konsumpcyjną w realizowanym budynku oraz rozbiórkę fragmentu ściany istniejącego budynku, na przedmiotowej nieruchomości, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dniu 25 maja 2021 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek Pana K. C. w sprawie wznowienia postępowania z art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. oraz wniosek o wstrzymanie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] znak: [...] z dnia [...], zmieniającej decyzję ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewid. 292/1 i 292/2 w miejscowości P., gmina P., w zakresie zmiany architektury i konstrukcji, funkcji i układu funkcyjnego na salę konsumpcyjną w realizowanym budynku oraz rozbiórkę fragmentu ściany istniejącego budynku, na przedmiotowej nieruchomości. Z ww. pisma, wynika, że o przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, Pan K. C. dowiedział się w dniu 14 maja 2021r. W tym też dniu Wydział Architektury i Budownictwa przekazał Panu K. C., za pomocą poczty elektronicznej, skan decyzji nr [...] z dnia [...], na Jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym, w ocenie organu Pan K. C., składając w dniu 25 maja 2021 r. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej decyzji, zachował termin określony w art. 148 k.p.a. Starosta [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...], wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...], znak [...], i następnie wydał postanowienie nr [...] w tym dniu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr Rady Gminy Pabianice z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 193 z dnia 09.07.2004 r. poz. 1734), zwany dalej m.p.z.p. Teren inwestycji znajduje się w jednostce planistycznej o symbolu 21MR,MN,U, dla której zapisy powołanego m.p.z.p. ustalają przeznaczenie podstawowe jako równorzędne: zabudowę zagrodową, zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną oraz usługi.

W następnej kolejności, jak wskazywał dalej w uzasadnieniu organ odwoławczy, Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a., decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], wydanej przez Starostę [...] na rzecz z Pani I. J., zmieniającej decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewid. 292/1 i 292/2 w miejscowości P., gmina P., w zakresie zmiany architektury i konstrukcji, funkcji i układu funkcyjnego na sale konsumpcyjną w realizowanym budynku oraz rozbiórkę fragmentu ściany istniejącego budynku, na przedmiotowej nieruchomości. Organ I instancji argumentował, że Inwestor prowadzi działalność usługową, tj. lokal gastronomiczny A na terenie przedmiotowej inwestycji od 2014 r. Według Starosty [...] ta działalność mieści się w kategorii "usługi" w myśl zapisów m.p.z.p. Organ I instancji powołał się na podobne stanowisko w powyższej sprawie, które zajął Wójt Gminy P. w decyzji z dnia [...], znak [...] (...) dopuszczalne jest prowadzenie działalności gastronomicznej w związku z podstawowym przeznaczeniem terenu min. pod usługi (...). Ponadto Starosta [...] powołał się na decyzję nr [...] z dnia [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., który stwierdził, że (...) budynki i sposób ich użytkowania, w których funkcjonuje lokal gastronomiczny A nie naruszają zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). Ponadto według Starosty [...] realizowany budynek mieści się w całości na terenie 21MR,MN,U, na którym jako funkcję podstawową przewidziano usługi.

Od przedmiotowej decyzji, w ustawowym terminie wniósł odwołanie Pan K. C.. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego skutkującym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, tj. odmówienie Skarżącemu przymiotu strony oraz bezpodstawnego przyjęcia, że przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa odpowiada prawu;

2. przepisów prawa materialnego - przy ustalaniu obszaru oddziaływania spornej inwestycji - w szczególności:

a) naruszenie ochrony wynikającej z art. 140 i 144 ustawy Kodeks cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) zwana dalej K.C. - w szczególności do działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji tj, nr ewid. 293/1; 293/2 jak i kolejnych - nr ewid. 293/3 - 293/8, poprzez niedopuszczalne bezpośrednie immisje hałasu, związane z prowadzoną w projektowanym obiekcie funkcją;

b) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z §323 - §325 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.),

c) naruszenie art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz. U z 2014 r. poz. 112). Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty.

Uzasadniając dalej swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, iż każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., może być wzruszona jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawa.

Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest możliwe, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte jest nieprawidłowościami wymienionymi wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a.. W myśl przywołanego przepisu, przesłanki do wznowienia są następujące:

1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,

6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Ponieważ przedmiotowe postępowanie zainicjował wniosek Pana K. C. z dnia 25 maja 2021 r., który nie brał udziału na prawach strony w postępowaniu prowadzonym przez Starostę [...] w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, wskazując art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy Wnioskodawca posiada interes prawny w sprawie spornego pozwolenia na budowę.

Skarżący swój interes prawny wywodzi z faktu posiadania prawa własności do nieruchomości oznaczonej nr ewid. 293/1, 293/2 oraz kolejnych tj. 293/3 i 293/8 położonych w obrębie [...]. Nieruchomości Pana K. C. położone są w sąsiedztwie terenu przedmiotowej inwestycji.

W myśl art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny, ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), który jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a., ogranicza krąg stron do następujących podmiotów: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo obiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego obiektu.

Zgodnie z definicją obszaru oddziaływania obiektu, posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest uzależnione od możliwości wprowadzenia przez planowaną inwestycję potencjalnych ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenu sąsiedniego. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że stanowi ona obszar oddziaływania obiektu.

Z analizy akt sprawy wynika, że sporna decyzja obejmuje budynek znajdujący się w budowie, w którym zmieniono funkcję z gospodarczej na salę konsumpcyjną, na działkach o nr ewid. 292/1 i 292/2 w obrębie [...], przy istniejącej działalności gospodarczej prowadzonej od 2014 roku przez Panią I. J..

Działki, na których zlokalizowano planowane przedsięwzięcie, graniczą bezpośrednio z działkami nr ewid. 293/2 i 293/1 w obrębie [...], stanowiącymi własność Skarżącego. Przedmiotowa inwestycja usytuowana jest od wschodniej granicy działki w odległości 4,45 m 4,67 m od granicy z działkami nr ewid. 293/2 i 293/1, co jest zarówno zgodne z § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), który stanowi że, (...) budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, a z takim budynkiem mamy do czynienia w omawianej sprawie, ponieważ ściana projektowanego budynku od strony działek skarżącego jest bez okien i drzwi, jak i z uwagi na pozostałe gabaryty budynku, dla którego zamienne pozwolenie na budowę zmienia funkcję, powiększając powierzchnię istniejącej działalności gospodarczej, nie powoduje zwiększenie obszaru oddziaływania na nieruchomości Skarżącego. Z informacji o obszarze oddziaływania obiektu, załączonej do projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia budowlanego wynika, że obszar jego oddziaływania obejmuje tylko działkę Inwestora nr ewid. 292/1 oraz, że przedmiotowy budynek będzie wykorzystywany sporadycznie. Według Wojewody [...] nie nastąpiło również naruszenie przepisów: § 323 do § 325 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto organ odwoławczy podzielił twierdzenia organu I Instancji, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z m.p.z.p. ponieważ w myśl § 25 m.p.z.p. położona jest w całości na terenach oznaczonych symbolami: 13 MR,MN,U do 23 MR,MN,U - w obrębie [...], dla których plan m.p.z.p. ustalił przeznaczenie podstawowe: zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi. Teren działek 292/1 i 292/2 których właścicielką jest Pani I. J. jest zabudową zagrodową, zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz Inwestor prowadzi usługi związane z gastronomią. Powyższe jednak pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż przeprowadzenie postępowania co do istoty, tj. w zakresie wydania pozwolenia na budowę, w postępowaniu wznowieniowym możliwe jest jedynie gdy weryfikacja wystąpienia wskazanych w art. 145 przesłanek wznowienia postępowania jest pozytywna. Powyższe oznacza, że w przypadku gdy organ wznowieniowy dojdzie do przekonania, że Wnioskodawca nie jest strona postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wydaję decyzję o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji, nie prowadząc ponownie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego naruszenia art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), należy wskazać, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 roku (Dz. U z 2014 r. poz. 112), określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku m.in. dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i dla terenów zabudowy zagrodowej z uwagi na źródło hałasu.

Z akt sprawy nie wynika, że inwestycja obejmuje urządzenia czy instalacje, które mogą powodować przekroczenie określonych norm. W przekonaniu Wojewody [...] trudno wykazać, aby na obecnym etapie uciążliwość projektowanej inwestycji przekraczała granice nieruchomości nią objętej i wpłynęła ujemnie na zagospodarowanie działki wnioskodawcy bądź też powodowała inne prawnie zdefiniowane uciążliwości. Organ II instancji uwzględniając rozmiar, charakter, usytuowanie inwestycji, jak również jej odległość od granic przedmiotowej nieruchomości stwierdził, że nie powoduje ona ograniczenia zabudowy na działce stanowiącej własność wnioskodawcy. Inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływania na środowisko, dla których określa się uwarunkowania środowiskowe czy prowadzi ocenę oddziaływania na środowisko.

Zdaniem organu odwoławczego, Starosta [...] prowadząc postępowanie, rozpatrzył poprawnie zebrany materiał dowodowy, wykazując ten fakt w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie według organu odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.. Organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Strona skarżąca podnosi kwestie naruszenia ochrony wynikającej z art. 140 i 144 ustawy Kodeks cywilny - w szczególności do działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji tj. nr ewid. 293/1; 293/2 jak i kolejnych - nr ewid. 293/3 - 293/8, poprzez niedopuszczalne bezpośrednie immisje hałasu, związane z prowadzoną w projektowanym obiekcie funkcją. W myśl art. 144 K.C, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Według organu odwoławczego immisje hałasu są immisjami pośrednimi, które reguluje kodeks cywilny. Immisje pośrednie są w świetle tego przepisu dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich, ponad określoną wart. 144 K.C przeciętną miarę. Dlatego sprawy związane z uciążliwym korzystaniem z działki sąsiedniej (immisje) oraz ewentualnych roszczeń z tego powodu należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego. Organ odwoławczy nie jest władny w rozstrzyganiu spraw cywilno-prawnych.

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomość Pana K. C. znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia. Tym samym Skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania z żądaniem uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]. Skarżący nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] złożył K. C..

Działając na podstawie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U 2019 poz. 2325 z późn.zm. – dalej: "p.p.s.a.", skarżący zarzucił ich niezgodności z prawem, w szczególności naruszenia:

1. przepisów prawa procesowego art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. , poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującą w rezultacie naruszeniem art.151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie;

2. przepisów prawa materialnego ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. 2020 poz. 1333 ze zm. – prawo budowlane ):

a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 a mianowicie pominięcie go jako strony postępowania, wynikające z nieprawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji

b) naruszeniem art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy prawa budowlanego w związku z § 323 - § 325 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm. – dalej jako rozporządzenie) - poprzez brak należytego sprawdzenia potencjalnego oddziaływania projektowanego obiektu na otoczenie w zakresie ochrony przed hałasem i drganiami;

c) naruszeniem art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014r. poz. 112);

d) naruszeniem ochrony przysługującego mu prawa własności wynikającej z treści art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny ( t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm. dalej jako – K.C.) - w szczególności co do działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji tj. nr ewid. 293/1; 293/2 jak i kolejnych - nr ewid. 293/3 - 292/8, na skutek niedopuszczalnych bezpośrednich immisji hałasu, związanych z prowadzoną w projektowanym obiekcie funkcją;

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...];

2. zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz Skarżącego.

Uzasadniając bardzo obszernie swoje stanowisko wywiedzione w skardze K. C. przywołał argumentację przedstawioną w swoich wcześniejszych pismach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji podkreślając, że podnoszone zarzuty nie mają żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 10 stycznia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 1 grudnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że organ oraz uczestnik postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 10 stycznia 2022 r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 1 grudnia 2021 r.) z możliwości tej jednak nie skorzystały.

Godzi się wobec tego wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Wskazać w związku z tym trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] NR [...] z dnia [...], którą utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...], znak:[...] z dnia [...], wydanej przez Starostę [...] na rzecz Pani I. J., zmieniającej decyzję ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewid. 292/1 i 292/2 w miejscowości P., gmina P., w zakresie zmiany architektury i konstrukcji, funkcji i układu funkcyjnego na salę konsumpcyjną w realizowanym budynku oraz rozbiórkę fragmentu ściany istniejącego budynku, na przedmiotowej nieruchomości stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego.

Przystępując następnie do zagadnień natury merytorycznej wyjaśnić trzeba, że poddane kontroli tutejszego Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane w toku postępowania wznowieniowego, które obok postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji ( art. 156 k.p.a. ) i uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie art. 154 i 155 k.p.a., jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych, unormowanym w przepisach art. 145 k.p.a. - 152 k.p.a... Tryby te są niekonkurencyjne, nie mogą być stosowane zamiennie, a do ich uruchomienia konieczne jest spełnienie ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. To zaś oznacza, że przesłanki wznowienia postępowania nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji i odwrotnie przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą stanowić podstaw wznowienia postępowania. Celem rozważanego postępowania jest ocena decyzji ostatecznej wydanej w toku zwykłego postępowania administracyjnego z punktu widzenia wad kwalifikowanych (o charakterze ciężkim) zdefiniowanych w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Wskazać następnie należy, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.).

W świetle przywołanych wyżej przepisów uzasadniona jest konkluzja, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Trzeba mieć bowiem na względzie, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli mówiąc inaczej - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, iż nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją przywołał art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a.. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania a zważywszy na treść art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Pan K. C., składając w dniu 25 maja 2021r. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej decyzji, zachował termin do wniesienia podania z art. 148 k.p.a., gdyż o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] dowiedział się w dniu 14 maja 2021r. Należy w tym miejscu wskazać, że decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] uzyskała przymiot ostateczności w dacie jej wydania wobec faktu zrzeczenia się przez I. J. prawa do wniesienia odwołania. W postępowaniu tym inwestorka była jedyną stroną.

Następnie Starosta [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...], wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] znak [...], wydaną na rzecz Pani I. J., zmieniającą decyzję ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewid. 292/1 i 292/2 w miejscowości P., gmina P., w zakresie zmiany architektury i konstrukcji, funkcji i układu funkcyjnego na salę konsumpcyjną w realizowanym budynku oraz rozbiórkę fragmentu ściany istniejącego budynku, na przedmiotowej nieruchomości. W dniu 10.06.2021 r. Starosta [...] wydał też postanowienie nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z dnia [...].

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr XX/134/2004 Rady Gminy Pabianice z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 193 z dnia 09.07.2004 r. poz. 1734). Teren inwestycji znajduje się w jednostce planistycznej o symbolu 21MR,MN,U, dla której zapisy powołanego m.p.z.p. ustalają przeznaczenie podstawowe jako równorzędne: zabudowę zagrodową, zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną oraz usługi. Z całą pewnością zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją mieści się w przeznaczeniu terenu objętego planem miejscowym. Wybudowanie budynku, który będzie przeznaczony na salę konsumpcyjną wykorzystywaną również i na imprezy okolicznościowe stanowi działalność usługową tego rodzaju, która odpowiada ale i koreluje z pozostałymi funkcjami terenu inwestycji.

W myśl art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby, Istnienie interesu prawnego badane jest w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień złożenia wniosku w sprawie wznowienia postępowania. Koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającymi stanowić podstawę żądania podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny, ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane, który jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a., ogranicza krąg stron do następujących podmiotów: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego obiektu. Posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest uzależnione od możliwości wprowadzenia przez planowaną inwestycję potencjalnych ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenu sąsiedniego. Właściciel sąsiedniej nieruchomości (użytkownik wieczysty, zarządca) nie w każdym przypadku będzie uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Dopiero wówczas, gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, możliwość posiadania przymiotu strony może być związana z przysługującym jej prawem własności, jedynie w przypadku wystąpienia w obrębie jej nieruchomości ograniczeń lub utrudnień w jej użytkowaniu, powstałych na skutek inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że stanowi ona obszar oddziaływania obiektu.

Analizy akt sprawy potwierdza, że kontestowana decyzja obejmuje budynek znajdujący się w budowie, w którym zmieniono funkcję z gospodarczej na salę konsumpcyjną, na działkach o nr ewid. 292/1 i 292/2 w obrębie [...], przy już istniejącej, tożsamej działalności gospodarczej prowadzonej od 2014 roku przez Panią I. J. posiadającą lokal gastronomiczny A.

Działki, na których zlokalizowano planowane przedsięwzięcie, graniczą bezpośrednio z działkami nr ewid. 293/2 i 293/1 w obrębie [...], stanowiącymi własność Skarżącego. Przedmiotowa inwestycja usytuowana jest od wschodniej granicy działki w odległości 4,45 m - 4,67 m od granicy z działkami nr ewid. 293/2 i 293/1, co jest zgodne z § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), który stanowi że, (...) budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, a z takim budynkiem mamy do czynienia w omawianej sprawie, ponieważ ściana projektowanego budynku od strony działek skarżącego jest bez okien i drzwi.

Pozostałe gabaryty budynku, dla którego zamienne pozwolenie na budowę zmienia funkcję, powiększając powierzchnię istniejącej działalności gospodarczej, nie powoduje zwiększenie obszaru oddziaływania na nieruchomości Skarżącego. Z informacji o obszarze oddziaływania obiektu, załączonej do projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia budowlanego wynika, że obszar jego oddziaływania obejmuje tylko działkę Inwestora nr ewid. 292/1 oraz, że przedmiotowy budynek będzie wykorzystywany sporadycznie. W ocenie Sądu nie mogło również dojść do naruszenie przepisów: § 323 do § 325 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 prawa budowlanego, gdyż to potencjalne oddziaływanie obiektu na działki Skarżącego w chwili obecnej jest nie do ustalenia. Obiekt jest w fazie realizacji inwestycji, potencjalne a wiec przyszłe jego ewentualne uciążliwości będą możliwe do określenia dopiero w okresie jego funkcjonowania. Wtedy to zajdzie dopiero możliwość pomiarów ustalających przekroczenie, bądź nie norm hałasu dla danej jednostki urbanistycznej określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zarówno w porze nocnej jak i w ciągu dnia.

Odnośnie zarzutów skarżącego naruszenia art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), należy podzielić argumentację organu, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 roku (Dz. U z 2014 r. poz. 112), określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku m.in. dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i dla terenów zabudowy zagrodowej z uwagi na źródło hałasu. Z akt sprawy natomiast nie wynika, że inwestycja obejmuje urządzenia czy instalacje, które mogą powodować przekroczenie określonych norm. Oczywiście nie można wykluczyć, że może dojść do okazjonalnego przekroczenia norm hałasu np. w porze nocnej czy dziennej. Z takimi zdarzeniami mamy do czynienia w bardzo wielu sytuacjach w ramach życia ludzi w związku z obchodami różnych świąt, imprez okolicznościowych itp. Nie oznacza to jednak, że budowa budynków mieszkalnych czy gastronomicznych ma być poddana specjalnym rygorom. Trudno wyobrazić sobie, aby na obecnym etapie uciążliwość projektowanej inwestycji przekraczała granice nieruchomości nią objętej i wpłynęła ujemnie na zagospodarowanie działki wnioskodawcy bądź też powodowała inne prawnie zdefiniowane uciążliwości. Uwzględniając rozmiar, charakter, usytuowanie inwestycji, jak również jej odległość od granic przedmiotowej nieruchomości stwierdził należy, że nie powoduje ona ograniczenia zabudowy na działce stanowiącej własność K. C.. Inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływania na środowisko, dla których określa się uwarunkowania środowiskowe czy prowadzi ocenę oddziaływania na środowisko.

Podnoszony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 140 i 144 ustawy Kodeks cywilny - w szczególności co do działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji tj. nr ewid. 293/1; 293/2 jak i kolejnych - nr ewid. 293/3 - 293/8, poprzez niedopuszczalne bezpośrednie immisje hałasu, związane z prowadzoną w projektowanym obiekcie przyszłą działalnością gastronomiczna, w chwili obecnej pozostaje całkowicie oderwany od aktualnego stanu faktycznego sprawy a więc tego, ze obiekt w chwili obecnej jest w fazie projektu i realizacji, to znaczy że nie istnie i nie funkcjonuje. Niemożliwym jest wykazywanie immisji na sąsiednią nieruchomość z obiektu nieistniejącego, który, niczego nie emituje. W myśl art. 144 K.C, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Sprawy związane z uciążliwym korzystaniem z działki sąsiedniej (immisje) oraz ewentualnych roszczeń z tego powodu należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego i to wtedy kiedy dochodziłoby do nich, nigdy zaś z uwagi na ich potencjalną możliwość wystąpienia.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu przyjdzie stwierdzić, że nieruchomość Pana K. C. znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia. Tym samym Skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania z żądaniem uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...], gdyż nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu.

Przeprowadzenie postępowania co do istoty, tj. w zakresie wydanego pozwolenia na budowę, w postępowaniu wznowieniowym możliwe jest jedynie gdy weryfikacja wystąpienia wskazanych w art. 145 przesłanek wznowienia postępowania jest pozytywna. Powyższe oznacza, że w przypadku gdy organ wznowieniowy dojdzie do przekonania zasadnie, jak w niniejszej sprawie, że Skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wydaję decyzję o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji, nie prowadząc ponownie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W kontrolowanej sprawie organy poprawnie stwierdziły brak przesłanek wznowienia postępowania, co uzasadniało wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Reasumując Sąd stwierdził, że przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. Chybione są tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa procesowego i prawa materialnego. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącego, nie oznacza automatycznie jej wadliwości.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

a.bł.