Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1318/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. orzekł o solidarnej ze spółką D. .sp. z o.o. odpowiedzialności J. W. (dalej: "Skarżącym") za zaległości tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 2010 r. w łącznej kwocie 12.328 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w łącznej kwocie 7.523 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 820,99 zł.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając Organowi naruszenie art. 180, art. 187 oraz art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: "O.p."), przez brak wszechstronnego rozważenia sprawy, wskutek czego poczyniono błędne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 116 O.p., tj. bezskuteczność egzekucji, bowiem spółka posiadała majątek, z którego Organ podatkowy mógł zaspokoić dochodzone roszczenie. Skarżący zwrócił uwagę, że Organ powziął informację o posiadaniu przez spółkę kilku nieruchomości, z których wprawdzie toczyła się egzekucja, lecz zdaniem Skarżącego Organ powinien przyłączyć się do tej egzekucji i uzyskać choćby częściowe zaspokojenie roszczenia. Zauważono także, że skoro przedmiotowe zobowiązania podatkowe powstały w 2010 r., to Organ mógł zabezpieczył te zobowiązania hipoteką na ww. nieruchomościach. Skarżący wskazał również, że Organ egzekucyjny ustalił, iż dłużna spółka jest właścicielem kilku pojazdów oraz poinformowano go, że pojazdy te są "zablokowane" przez Sąd. Skarżący zaznaczył, że Organ nie wyjaśnił powyższej okoliczności oraz z jakich przyczyn i na jakiej podstawie nie wszczął egzekucji z tych ruchomości. W opinii Skarżącego nie było żadnych przeszkód, aby przeprowadzić egzekucję z ww. ruchomości. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący przywołał uchwałę NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

Odnosząc się do przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej wskazano, iż Organ podatkowy obowiązany jest wykazać istnienie dwóch pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, tj. faktu pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych oraz bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. W ocenie Dyrektora w niniejszej sprawie zaistniały wskazane wyżej przesłanki.

Stwierdzono, iż Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki w okresie od dnia 12 lipca 2004 r. do dnia 13 maja 2008 r. oraz od dnia 21 sierpnia 2008 r. do dnia 22 lipca 2014 r., co potwierdza dołączony do akt sprawy odpis z KRS i czego Skarżący nie kwestionował w toku postępowania. Ponadto, zdaniem Dyrektora, w przedmiotowej sprawie wystąpiła również druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej, tj. bezskuteczność egzekucji zaległości z majątku spółki. Organ wskazał, że po bezskutecznym wzywaniu spółki do zapłaty Naczelnik prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku spółki za zaległości tej spółki, zaś w trakcie postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych spółki. Ponadto Organ I instancji na podstawie art. 36 u.p.e.a. wystąpił z wnioskami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Wydziału Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w celu ustalenia majątku spółki. Organ ustalił, że spółka jest właścicielem kilku nieruchomości, posiada środki transportu zablokowane przez sąd bez określenia końca blokady, posiada zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W toku postępowania egzekucyjnego sporządzono także ze Skarżącym protokół o stanie majątkowym spółki. W rezultacie powyższych działań, postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. Naczelnik umorzył postępowanie wobec majątku spółki z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Powołując się na wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2006 r. I FSK 554/05 oraz z dnia 31 stycznia 2007 r., I FSK 508/06 Organ odwoławczy wskazał, że bezskuteczność egzekucji rozumiana jako brak przymusowego zaspokojenia wierzyciela w wyniku jej przeprowadzenia została wykazana w niniejszej sprawie. Organ nie zgodził się przy tym z zarzutem Skarżącego odnośnie braku przyłączenia się Organu I instancji do egzekucji z nieruchomości celem zaspokojenia zaległości podatkowych. Wyjaśniono, że z akt sprawy wynika, iż nieruchomości zostały zlicytowane przez komornika sądowego w drodze pierwszej licytacji. Jedna z przedmiotowych nieruchomości była obciążona hipoteką przymusową ustanowioną przez Naczelnika, jednak w wyniku przeprowadzonej egzekucji Organ nie został zaspokojony z przedmiotu zabezpieczenia. Natomiast z treści księgi wieczystej drugiej z przedmiotowych nieruchomości wynika, że w dziale III widnieją ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, zaś w dziale IV widnieją wpisy hipotek na rzecz spółki A. S.A., Naczelnika (hipoteka przymusowa zwykła) oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (hipoteka przymusowa). Mając na uwadze powyższe podkreślono, że Skarb Państwa korzysta z zaspokojenia z powyższej nieruchomości dopiero w kolejności trzeciej, bowiem pierwszeństwo zaspokojenia przysługuje wskazanej wyżej spółce, na rzecz której nadal toczy się postępowanie egzekucyjne. W świetle poczynionych wyżej ustaleń Organ odwoławczy stwierdził, że w toku egzekucji zostało podjętych wiele czynności zmierzających do ujawnienia majątku spółki, z którego można by zaspokoić ww. zaległości podatkowe, lecz nie doprowadziły one do uzyskania środków na pokrycie w całości dochodzonych należności.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaistniała także okoliczność wyłączająca odpowiedzialność Skarżącego dotycząca zgłoszenia wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, wniosek taki nie został w ogóle złożony ani w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu, ani w okresie późniejszym. Zauważono jednocześnie, że Organ I instancji dokonał analizy kondycji finansowej spółki w okresie sprawowania przez Skarżącego funkcji prezesa w jej zarządzie pod kątem podstaw wystąpienia przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Sytuację finansową oceniono na podstawie złożonych przez spółkę rachunków zysków i strat za lata 2009-2011 oraz bilansów sporządzonych na dzień 31.12.2008 r., 31.10.2010 r. - 31.12.2013 r. Według Organu podstawy do ogłoszenia upadłości spółki powstały w okresie pełnienia funkcji prezesa w zarządzie spółki przez Skarżącego i istniały w całym okresie, w którym Skarżący sprawował tę funkcję. Dyrektor zauważył przy tym, że w toku postępowania zarówno przed Organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym Skarżący nie przedstawił dowodów na brak swojej winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania naprawczego. Organ zaznaczył, że o braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki można byłoby mówić w sytuacji, gdyby nie miał możliwości złożenia takiego wniosku z przyczyn od niego niezależnych, a nie jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, w której taką możliwość miał, jednak z niej nie skorzystał. Wobec faktu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił przesądzić, że spółka była dłużnikiem niewypłacalnym, Skarżący jako prezes jej zarządu nie wywiązując się z obowiązku, jaki nakłada na członków zarządu art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r. nr 60, poz. 535 ze zm.), winien liczyć się z tym, że będzie zobowiązany ponieść tego wszelkie konsekwencje, w tym finansowe.

W ocenie Dyrektora w niniejszej sprawie Skarżący nie wskazał także mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Podkreślono, że Skarżący odbierając postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, a następnie postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego miał świadomość, że toczy się postępowanie podatkowe, jednak nie przedstawił Organowi dowodów przemawiających za uwolnieniem go od tej odpowiedzialności. Dyrektor nie zgodził się również z zarzutem Skarżącego co do naruszenia przez Organ art. 180 oraz art. 187 § 1 O.p. Wskazał nadto, że dokonane w toku postępowania podatkowego ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za bezzasadny uznano także zarzut naruszenia art. 197 § 1 O.p., ponieważ Skarżący w toku prowadzonego postępowania przez Organ I instancji ani w złożonym odwołaniu nie występował z wnioskiem o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 180 i art. 187 O.p., przez brak zebrania całego materiału dowodowego i brak wszechstronnego rozważenia sprawy, co miało skutkować błędnymi ustaleniami faktycznymi.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 116 § 1 O.p. - bezskuteczność egzekucji, bowiem Spółka posiadała majątek, z którego organ podatkowy mógł zaspokoić dochodzone roszczenie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że podlega ona oddaleniu albowiem odpowiada prawu.

Przedmiotem sądowej kontroli poddano orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego prezesa zarządu D.Sp. z o.o., za zaległości tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 2010 r. w łącznej kwocie 12.328 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w łącznej kwocie 7.523 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego (w kwocie 820,99 zł).

Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].11.2015r. wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, tj. pełnienie przez Skarżącego obowiązków w zarządzie w terminie wskazanych wyżej płatności zobowiązań podatkowych Spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do jej majątku. Jednocześnie Organ ten nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek uwalniających Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, w tym w szczególności, w zakresie dowodów świadczących o terminowym złożeniu przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości, braku winy w jego niezłożeniu lub wykazania majątku Spółki pozwalającego na zaspokojenie dochodzonych należności.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgadza się Skarżący podnosząc, że poprzez brak zebrania całego materiału dowodowego i wszechstronnego rozważenia sprawy, organy podatkowe dokonały błędnych ustaleń faktycznych zwłaszcza w zakresie przesłanki z art. 116 § 1 O.p. – tj. w zakresie uznania bezskuteczności egzekucji albowiem Spółka posiadała majątek, z którego organ podatkowy mógł zaspokoić dochodzone roszczenie.

Przy tak zakreślonych granicach skargi oraz stanowiskach stron, istota sporu sprowadza się do oceny czy w sprawie zaistniała pozytywna przesłanka odpowiedzialności określonej w art. 116 § 1 O.p., tj. bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki, gdyż pozostałe przesłanki warunkujące odpowiedzialność subsydiarną członka zarządu spółki w przypadku bezskutecznej egzekucji z majątku spółki są między stronami bezsporne.

W ocenie Sądu, powyższy spór należy rozstrzygnąć na korzyść organów podatkowych, gdyż zgromadzony w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy, w tym zwłaszcza załączona do akt sprawy dokumentacja z postępowania egzekucyjnego potwierdza, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza, że w wyniku przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku podatnika (płatnika) nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzycieli. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 08.12.2008r. (sygn. akt. II FPS 6/08 – opubl. na stronach: www.cbois.nsa.gov.pl), bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 O.p. organy obowiązane są udowodnić bezskuteczność egzekucji za pomocą wszelkich dowodów, które mogą potwierdzić tę okoliczność. O bezskuteczności postępowania egzekucyjnego świadczą wszelkie działania organu egzekucyjnego, które nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku podatnika.

Sąd zauważa, że w okolicznościach rozstrzyganej sprawy, po bezskutecznym wzywaniu Spółki do zapłaty, o czym świadczą znajdujące się w aktach egzekucyjnych upomnienia dotyczące zaległości objętych zaskarżoną decyzją, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki D. Sp. z o.o. za zaległości tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 01-12/2010r. w kwocie 12.328 zł, na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2011r. nr[...], nr[...], nr[...].

Zawiadomieniem z dnia 3 czerwca 2011r. nr[...], organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia rachunku bankowego w [...]Banku. SA. Pismem z dnia 26.06.2011r. Banku poinformował o zbiegu egzekucji.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, że powyższe zawiadomienie z dnia 3, nr czerwca 2011r. wraz z odpisem tytułów wykonawczych z dnia [...].052011r. nr SM [...][...], nr [...]doręczono Spółce w dniu 13 czerwca 2011r.

Podkreślenia wymaga także, że zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2010r. nie były jedynymi nieuregulowanym przez Spółkę D. Sp. z o.o. zobowiązaniami podatkowymi, gdyż z akt sprawy wynika, że Spółka zalegała także z zapłatą podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do sierpnia oraz od listopada do grudnia 2010r. w łącznej kwocie 271.562,77 zł (objęte tytułami wykonawczymi Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr SM[...], SM[...], SM[...]) oraz w podatku od towarów i usług za okres od marca do kwietnia oraz od czerwca do grudnia 2011r. w łącznej kwocie 67.180 zł (objęte tytułami wykonawczymi Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr SM[...]; SM[...]; SM[...]; SM[...]; SM [...]SM[...]; SM[...]; SM[...]; SM[...]; SM[...]), w podatku od towarów i usług za okres od maja do czerwca oraz od sierpnia do września 2012r. w łącznej kwocie 11.854 zł, w podatku od towarów i usług za li[piec 2013r., w łącznej kwocie 2.304,00 zł (objęte tytułami wykonawczymi Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr SM[...], SM [...]/12, SM[...], SM[...], SM[...]) oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2010r., w kwocie 12.328 zł i za styczeń 2012r. w kwocie 66 zł (objęte tytułami wykonawczymi Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr SM[...], SM[...], SM [...]SM[...]).

Również Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat W. w W. pismem z dnia 8 listopada 2012r. poinformował Organ, że Spółka D. Sp. z o.o. posiada zaległości z tyt. składek na ubezpieczenia społeczne za okres 03/2010-09/2012. Dodatkowo pismem z dnia 3 stycznia 2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat W. poinformował o wysokości zadłużenia Spółki D. Sp. z o.o. za okres 03/2010-12/2012, które wynosi 76.538,04 zł należności głównej.

W tym stanie rzeczy Organ egzekucyjny na podstawie art. 36 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w dniu 15 października 2012r. wystąpił z wnioskami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Wydziału Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w celu ustalenia majątku Spółki.

Z ustaleń dokonanych przez organ egzekucyjny wynika, że Spółka D. Sp. z o.o. figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych oraz, że w bazie Krajowego Rejestru Sądowego znaleziono podmiot w roli właściciela nieruchomości: o powierzchni 1,71 ha w Wieluniu ze wzmianką o wszczęciu egzekucji w celu wyegzekwowania kwoty 511.106,43 zł oraz przysądzeniu na podstawie postanowienia z dnia[...].12.201lr. Sądu Rejonowego w W. (w sprawie o sygn. akt[...]) własności dla A. S.A. we W., KW nr [...], o powierzchni 1.652m2 w W. z ostrzeżeniem o wszczęciu egzekucji przez A. S.A. we W. i przyłączeniu się 3 wierzycieli (KW nr[.]). Ponadto z ustaleń tych wynika, że nieruchomości o nr KW[...],[...]zostały zlicytowane przez Komornika Sądowego H. P. w drodze pierwszej licytacji w dniu 21.07.2014r, zaś w dniu 3 sierpnia 2015r. sporządzony został plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży.

Z akt sprawy wynika też, że zlicytowana przez Komornika Sądowego H. P. w dniu 21.07.2104r. nieruchomość objęta księgą wieczystą nr KW nr [...]obciążona była hipoteką przymusową ustanowioną przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W., jednak w wyniku przeprowadzonej przez Komornika Sądowego egzekucji organ podatkowy nie został zaspokojony z przedmiotu zabezpieczenia.

Natomiast z treści księgi wieczystej nr [...]prowadzonej dla nieruchomości ul. [...], stanowiącej grunt oddany w użytkowanie wieczyste i budynek stanowiący odrębną nieruchomość, położonej w miejscowości W. wynika, że w dziale II - własność, widnieją wzmianki z dnia 01.10.2012r. oraz z dnia 10.09.2012r., w dziale III - prawa, roszczenia i ograniczenia, widnieją ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, w dziale IV - hipoteka, widnieją wpisy hipotek na rzecz A. SA odpowiednio w kwocie 3.650.000,00 zł (hipoteka umowna zwykła) oraz w kwocie 2.500.000,00 zł (hipoteka umowna kaucyjna), a także Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. w kwocie 129.426,10 zł (hipoteka przymusowa zwykła) i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat W. w kwocie 31.057,95 zl (hipoteka przymusowa).

W świetle powyższych ustaleń oraz mając na uwadze okoliczność, że Skarb Państwa korzysta z zaspokojenia z opisanych nieruchomości dopiero w kolejności trzeciej, bowiem pierwszeństwo zaspokojenia przysługuje wskazanej wyżej Spółce A. S.A., na rzecz której nadal toczy się postępowanie egzekucyjne, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżącego odnośnie braku przyłączenia się organu podatkowego do egzekucji z nieruchomości celem zaspokojenia zaległości podatkowych.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego braku egzekucji z majątku ruchomego (tj. samochodów: Iveco Daily 49-10 z 1998r., FSO Truck 1,6 z 1996r., Suzuki Samurai z 1991 r., Lincoln Continental z 1979r., Skoda Felicia 1.3 Pick-up z 1998r" 2 szt. Fiata Ducato z 1999r. oraz FSO Truck 1.9D z 1998r.), Organy podatkowe, w ocenie Sądu, słusznie uznały, że wymienione pojazdy z uwagi na daty produkcji przedstawiają znikomą wartość, która nie wystarczyłaby na pokrycie zadłużenia Spółki D. Sp. z o.o., a przy tym przewidywanych kosztów i wydatków egzekucyjnych.

Sąd zauważa też, że w związku z egzekucją należności pieniężnych prowadzoną na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na zobowiązaną Spółkę D. Sp. z o.o., w dniu 21.09.2011r. został sporządzony protokół o stanie majątkowym ze Skarżącym, z którego wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą od 1998r., z kapitałem zakładowym 600.000 zł oraz posiada nieruchomość w miejscowości W., ul. [...](działka o pow. 1,7 ha zabudowana budynkami magazynowymi i biurowymi o pow. 2.500 tys. m2). Część wskazanych powierzchni magazynowych Spółka wynajmuje Spółce I. z siedzibą w W. (czynsz ok. 4.000 tys. zł - brutto) oraz Spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] (czynsz 500 zł - brutto), przy czym wskazać należy, że czynsz z tytułu wynajmu tychże pomieszczeń jest zajęty przez Komornika Sądowego w W. oraz, że Spółka jest w trakcie przekazania nieruchomości Spółce "A." SA z siedzibą we W.

W tym stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu 7 września 2015r. na podstawie art. 59 § 2 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na bezskuteczność egzekucji, umorzył postępowanie wobec majątku D. Sp. z o.o.

Szeroko wskazane wyżej ustalenia faktyczne odnośnie stanu majątkowego Spółki D. Sp. z o.o. przeczą więc kluczowej tezie Skarżącego, iż Organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności w tym poprzez zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego i brak wszechstronnego rozważenia sprawy.

Wręcz przeciwnie, analiza akt sprawy uprawnia do stwierdzenia, że toku egzekucji administracyjnej wobec Spółki D. Sp. z o.o. organy podjęły wszystkie możliwe czynności zmierzające do ujawnienia jej majątku, z którego można by zaspokoić opisane na wstępie zaległości podatkowe, lecz nie doprowadziły one do uzyskania środków na pokrycie w całości dochodzonych należności.

Tym samym Organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż spełniona została druga z pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe – tj. we zakresie bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki D. Sp. z o.o.

Jako bezpodstawne Sąd uznał również twierdzenie Skarżącego, że w sprawie wystąpiło bezprawne przerzucanie na Stronę odpowiedzialności za zobowiązania Spółki.

Jak bowiem słusznie wskazał Organ odwoławczy, zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei art. 187 § 1 tej ustawy stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Mimo, iż ze wskazanych przepisów – co do zasady – wynika obowiązek organów podatkowych co do aktywności dowodowej w zakresie ustaleń faktycznych, to jednak nie jest to równoznaczne z obowiązkiem obciążania organów w poszukiwaniu elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do stanu prawnego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. Inaczej mówiąc, organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek, zgodnie z art. 122 i 187 § 1 O.p. zebrać cały materiał dowodowy, to jednak gromadzenie tego materiału nie może polegać na "zbieraniu" wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego. Postępowanie to winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej.

Odnosząc powyższe uwagi do przesłanki z art. 116 § 1 O.p., organy podatkowe są zatem obowiązane udowodnić bezskuteczność egzekucji, jednakże mogą to uczynić za pomocą wszelkich dowodów, które te okoliczności mogą potwierdzić. W ramach tego winny one przede wszystkim wykazać za pomocą obiektywnych dowodów, że w toku egzekucji ustalono, iż spółka nie posiada majątku, z którego można byłoby zaspokoić wierzytelność Skarbu Państwa w całości bądź w części.

W ocenie Sądu, sytuacja taka niewątpliwie zaistniała w rozpatrywanej sprawie, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Jednocześnie po raz kolejny przypomnienia i podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 116 § 1 O.p. wynika, że możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowych, wymaga wskazania takiego mienia, które, po pierwsze jest mieniem spółki, oraz, po drugie, może być poddane egzekucji. W realiach sprawy Skarżący nie wskazał takiego mienia spółki, z którego egzekucja byłaby faktycznie możliwa i w konsekwencji zaspokoiłaby zaległości podatkowe spółki w znacznej części. Oznacza to, że mienie Spółki istnieje w toku postępowania w odniesieniu do osoby trzeciej i wskazanie go przez członka zarządu umożliwi wygaśnięcie zaległości poprzez jej zapłatę w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do dłużnika pierwotnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jeśli zaś tym mieniem mają być wierzytelności, to muszą być one bezsporne, uznane, wskazane co do daty zapłaty, nie obciążone żadnymi roszczeniami wzajemnymi, a w końcu rzeczywiście zapłacone (por. dla przykładu: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.12.2012r., sygn.. akt III SA/Wa 1390/12).

W rozpatrywanej sprawie Skarżący, w ocenie Sądu, mienia takiego nie wskazał.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrując się wskazanych w skardze naruszeń, a także innych, które winien uwzględnić z urzędu, a których wystąpienie obligowałoby koniecznością uchylenia decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.