Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4287/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 112/20 w sprawie ze skargi M.J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 112/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, dalej jako "WSA", oddalił skargę M.K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zaskarżona bezczynność organu dotyczy niewywiązania się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z [...] września 2020 r., tj. udostępnienia odpisu decyzji administracyjnej nakazującej doprowadzenie do właściwego stanu sanitarno-higienicznego łazienek w Klinice Otolaryngologii Dziecięcej na Oddziale Otolaryngologicznym w [...].

Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.", "poprzez jego niepoprawne zastosowanie, mianowicie sąd niepoprawnie stwierdził, że organ wykonał swoje obowiązki względem Skarżącego w terminie, co nie jest prawdą".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w obu instancjach. Oświadczył też, że zrzeka się przeprowadzenia w sprawie rozprawy.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że pismem z [...] września 2020 r., złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na jego rozpoznanie upłynął [...] października 2020 r. Jednakże w tym terminie organ ani nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, ani nie wskazał nowego terminu, ani też nie udostępnił wnioskowanej informacji – zatem skarżący złożył skargę na bezczynność w dniu [...] października 2020 roku. Dalej skarżący wyjaśnił, że skarga została przez organ uwzględniona, ponieważ wydał on decyzję odmowną (dopiero na skutek skargi organ wydał decyzję). Zatem w ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom WSA organ nie wykonał poprawnie wymogów przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. Skarżący w działaniu organu dopatrzył się dwóch nieprawidłowości tj. (1) organ zapowiedział, że udostępni informację publiczną w ciągu dwóch miesięcy od dnia, w którym skarżący wykaże interes publiczny, a więc nie od dnia złożenia wniosku, (2) organ niesłusznie uznał informację, której domagał się skarżący za informację przetworzoną. W ocenie skarżącego, skoro na dzień [...] października 2020 r., nie uzyskał on informacji publicznej, ani nie otrzymał odmowy, jak też nie znał terminu załatwienia sprawy, to organ był bezczynny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Rozważania w sprawie należy rozpocząć od wskazania na wady formalne skargi kasacyjnej. Nie określono w niej bowiem, czy skarga zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, skutkiem czego nie wykazano również, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wymogiem koniecznym do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Niezależnie od wyżej poczynionej uwagi zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 u.d.i.p. poprzez ich niepoprawne zastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wyznacza tylko generalną kompetencję sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów. Z naruszeniem tego przepisu mielibyśmy do czynienia tylko wówczas, gdyby sąd administracyjny pomimo poprawnie sformułowanego przedmiotu skargi dotyczącego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku określonym w pkt 4a odmówiłby przeprowadzenia kontroli, albo też dokonałby kontroli bezczynności lub przewlekłości działań organu administracyjnego, które nie mieszczą się w ramach wyznaczonych tym przepisem. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że prawidłowo Sąd I instancji uznał swoją kognicję i rozpoznał skargę M.J. w przedmiocie bezczynności PPIS w udostępnieniu informacji publicznej.

Sąd I instancji nie kwestionował także, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. W konsekwencji nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

W kontekście zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podkreślić należy, że sąd administracyjny w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, bowiem następuje to w sprawie wszczętej skargą na decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji.

Jeżeli chodzi o art. 13 u.d.i.p., to podnieść należy, iż artykuł ten dzieli się na ustępy, a ich dokładne wskazanie należy do fachowego pełnomocnika skarżącego kasacyjnie – czego zabrakło w tym przypadku. Dopiero w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej sprecyzowano, że chodzi o ust. 1 i 2 tego artykułu. Tym samym istota zarzutu rozpoznawanej skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że organ dotrzymał terminów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, co do zasady, nie później niż w terminie czternastu dni od dnia złożenia wniosku. W myśl natomiast art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Otóż organ w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, pismem z dnia [...] września 2020 r., zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawcy z wezwaniem do wykazania, iż uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wyznaczając nieprzekraczalny termin 7 dni od otrzymania wezwania. Wprawdzie błędnie w piśmie tym wskazano, że organ informację publiczną udostępni w ciągu dwóch miesięcy od dnia, w którym wnioskodawca wykaże interes publiczny, zamiast od dnia złożenia wniosku, ale PPIS już w dniu [...] października 2020 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tym samym nie przekroczono maksymalnego terminu dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku (pismo z dnia [...] września 2020 r.), o którym mowa w ust. 2 art. 13 u.d.i.p. Brak było zatem przesłanek do stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.