Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 926/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 § 1, art. 80, art. 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 7, art. 92c ust. 1, art. 92 a ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 lit. a
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 2 lit. a i d, art. 34 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 106 § 3, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1-6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) dalej "u.t.d.", lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nakładającą na J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]" - dalej również "skarżącym", "przedsiębiorcą" - karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za naruszenie ustawy o transporcie drogowym.

Z akt sprawy wynikało, że podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] marca 2015 r. w miejscowości [...], na drodze krajowej nr [...] ustalono, żeż zatrzymanym pojazdem kierował J. Z., wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy na podstawie licencji nr [...].

Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.

W dniu [...] czerwca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], którą nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenia opisane w protokole kontroli.

Po rozpoznaniu wniesionego przez J. Z. odwołania, GITD decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie wskazał konkretnych przedziałów czasowych na wykresówkach, w odniesieniu do których stwierdzono naruszenia.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania dowodowego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] nałożył na J. Z. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

Od wydanej decyzji Przedsiębiorca wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego i wniósł o uwzględnienie odwołania w całości, ew. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja GITD z dnia [...] lutego 2017 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zacytował mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d., art. 92b ust. 1 - 2 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d., art. 4 pkt 22 u.t.d.

Organ wskazał, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85 jednakże w dniu 2 marca 2016 r. zostało ono uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). GITD jednocześnie zauważył, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Organ zwrócił przy tym uwagę na bezpośrednie stosowanie prawa UE, co oznacza, że normy tego prawa od dnia wejścia w życie stają się częścią porządku prawnego, który obowiązuje w państwie członkowskim (są elementem krajowego porządku prawnego), obok norm prawa krajowego i nie wymagają inkorporacji do krajowego porządku prawnego.

Organ odwoławczy zważył, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (okazanych podczas kontroli wykresówek) zostało w sprawie udowodnione, że J. Z. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówkach wskazań w zakresie prędkości, długości przebytej drogi oraz swojej aktywności w następujących okresach:

• w dniu [...] lutego 2015 r. kierowca zakończył jazdę o godz. 19:10 i do godz. 06:25 dnia [...] lutego 2015 r. nie rejestrował na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi;

• w dniu [...] lutego 2015 r. kierowca zakończył jazdę o godz. 19:55 i do godz. 07:40 dnia [...] lutego 2015 r. nie rejestrował na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi;

• w dniu [...] lutego 2015 r. kierowca zakończył jazdę o godz. 18:05, wykresówka została wyjęta z tachografu o godz. 18:10 i do godz. 10:50 dnia [...] lutego 2015 r. nie rejestrował na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi;

• w dniu [...] lutego 2015 r. kierowca włożył wykresówkę do tachografu o godz. 07:00, a zakończył jazdę o godz. 17:30; wykresówka została wyjęta z tachografu o godz. 17:35 i do godz. 07:00 dnia [...] lutego 2015 r. nie rejestrował na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi;

• w dniu [...] lutego 2015 r. kierowca włożył wykresówkę do tachografu o godz. 07:00, a zakończył jazdę o godz. 17:30, wykresówka została wyjęta z tachografu o godz. 17:30 i do godz. 11:05 dnia [...] marca 2015 r. nie rejestrował na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi.

Analiza przedmiotowych wykresówek wykazała, że wykres drogi kończył się w innych miejscach niż rozpoczęcie wykresu drogi na nowo włożonych wykresówkach. Wobec powyższego GITD uznał, że w myśl omówionych przepisów oraz mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadne jest utrzymanie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za stwierdzone naruszenie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że wykresówka z dnia [...] lutego 2015 r. zakończona została w miejscowości [...] przy stanie licznika wynoszącym 861 299 km natomiast wykresówka z dnia [...] lutego 2015 r. została rozpoczęta w miejscowości [...] przy stanie licznika wynoszącym 862 482 km. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów, które dokumentowałyby różnicę kilometrów na ww. wykresówkach. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji błędu pomiarowego wynoszącego 2%, GITD zauważył, iż wskazany błąd nie ma zastosowania do analizy zapisów na wykresówkach, w szczególności wykresu drogi.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, organ II instancji omówił po kolei zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 8-11 k.p.a., a następnie uznał, że postępowanie zostało przeprowadzono w sposób prawidłowy, z poszanowaniem ww. zasad, a zarzuty skarżącego w tym zakresie są bezpodstawne. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 77 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a. Strona nie wnosiła żadnych wniosków dowodowych oraz miała, zgodnie z art. 10 k.p.a., zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Ponadto zaskarżona decyzja zawierała w ocenie GITD wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a.

Organ wyjaśnił także, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b u.t.d, albowiem dotyczy on stwierdzonych naruszeń czasu pracy kierowców, co nie miało w tym wypadku miejsca.

Na brak możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, wskazuje z kolei okoliczność, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Skarżący nie przedstawił zaś w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć.

Od wymienionej na wstępie decyzji J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów.

Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

• art. 10, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przez skarżącego na temat zebranych dowodów oraz wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego,

• art. 93 ust. 7 u.t.d. - poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ kontroli nie dopełnił wszelkich dopełnił wszelkich formalności związanych z zebraniem materiału dowodowego w podstacji tarcz tachografu. Zwrócił też uwagę na opieszałość postępowania, bez zastosowania terminów wynikających z przepisów k.p.a., co nie budziło jego zaufania zgodnie z art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2017 r. J. Z. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:

• karty tachografu na okoliczność braku winy skarżącego w nieścisłościach widniejących na karcie tachografu, awarii akumulatorów, braku zasilania i częściowego spadku napięcia do impulsatora przy skrzyni biegów, który jest bezpośrednio powiązany z pracą tachografu,

• zaświadczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o zamontowaniu ogranicznika prędkości w pojeździe skarżącego,

• zaświadczenia o działalności, na okoliczność dokumentowania zgodnie z obowiązującymi przepisami przerw w pracy, co w zestawieniu z tarczami wykazywało ciągłość pracy i odpoczynku kierowcy,

a także dowodu z zeznań świadków M. C. i A. S. oraz o przesłuchanie go w charakterze strony.

Skarżący podniósł zarzut przedawnienia. Jak wskazał od chwili dokonania kontroli i stwierdzenia naruszenia upłynęły ponad 2 lata, w związku z czym postępowanie, w jego ocenie, powinno być umorzone. Zwrócił też uwagę na zauważone nieprawidłowości w działaniu tachografu, na potwierdzenie czego załączył kopię tarczy tachografu wraz z opisem i stanem licznika.

Przedsiębiorca zarzucił organowi, że ten zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślił przy tym, że dysponował w czasie kontroli zaświadczeniami o działalności, jednakże Inspektor ITD nie żądał ich wydania, co w ocenie skarżącego miało bezpośredni wpływ na wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Powyższe potęguje okoliczność, iż organ przeprowadził postępowanie w sposób dowolny, wybiórczo przyjmując do kontroli wybrane przez niego tarcze z tachografu, nie zachowując przy tym ciągłości czasu pracy, czasu jazdy i przebytych kilometrów, a to skutkuje wadliwością wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Uwzględniając ww. kryterium oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona.

Brak bowiem podstaw do uwzględnienia w sprawie zarzutów skarżącego związanych z nienależytym zebraniem i dowolną oceną materiału dowodowego oraz naruszenia gwarancji procesowych strony. W postępowaniu administracyjnym nie doszło także do naruszenia art. 93 ust. 7 u.t.d. Organ ww. przepis uwzględnił, bo nie zastosował ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.). Dla porządku wskazać tylko należy, że ww. regulacja wyklucza stosowanie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa do nakładania kar wynikających z tej ustawy. Co oznacza, że przedmiotowe kary nie ulegają przedawnieniu ani nie nalicza się od nich odsetek.

W tym miejscu wskazać należy, ze materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (rozporządzenie nr 165/2014), a także rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102/1 z 11.04.2006 r. ).

Należy zwrócić uwagę na motyw 4 Preambuły do rozporządzenia nr 165/2014, według której w pojazdach, do których ma zastosowanie rozporządzenie nr 561/2006 (na mocy art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 ma ono zastosowanie do przewozu drogowego, oznaczającego każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy) należy instalować tachografy.

Skoro tachograf ma służyć do weryfikacji zgodności działania m.in. z rozporządzeniem nr 561/2006 (art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2014), to do rejestracji wymaganych danych w odniesieniu do kierowcy wymagana jest karta kierowcy, na której są zapisywane wymagane wiadomości (art. 2 lit. a i d w zw. z rozdziałem V - Karta kierowcy rozporządzenia nr 165/2014). Przepis art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że kierowca ma obowiązek stosowania wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo ustalono, że w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówkach swojej aktywności, przebytej drogi i prędkości pojazdu, tym samym doszło do naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa.

Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi jest zaś - zgodnie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy - zagrożone karą pieniężną w wysokości 5 000,00 zł.

Skarżący nie kwestionuje faktu nierejestrowania w ww. okresie parametrów, o których wyżej mowa. Jego zdaniem, organy obydwu instancji nie wyjaśniły jednak przyczyn takiego stanu rzeczy. Tym samym nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

W ocenie Sądu postępowanie zostało przeprowadzone jednak prawidłowo. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postepowania, w tym art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., nie zasługują na uwzględnienie.

Powyższe ustalenie organów jest bowiem wystarczające dla stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego w zakresie, w jakim nakazują one, aby kierowca rejestrował za pomocą urządzenia określone przepisami dane, w tym swoją aktywność, prędkość pojazdu i przebytą drogę.

Stwierdzając ww. naruszenie organy nie mają obowiązku badania z urzędu, z jakich powodów doszło do tego naruszenia.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 cyt. ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Chcąc zatem wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi bowiem wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący - pouczony i wezwany w trybie art. 10 k.p.a. pismem z dnia [...] marca 2015 r. - ograniczył się do przedstawienia oświadczenia z dnia [...] marca 2015 r. A. S. z [...] s.c. w [...] (karta nr 20 akt administracyjnych).

W decyzji organu I instancji prawidłowo zaś uznano, że tego rodzaju czynność dowodowa, nie mogła wnieść niczego nowego do sprawy. Ww. dokument nie wskazuje bowiem ile kilometrów pojazd przejechał w dniu, w którym odbywała się naprawa układu hamulcowego. Co więcej, nawet jeśli faktycznie naprawa miała miejsce w istotnym dla sprawy okresie, to najprawdopodobniej pojazd w trakcie tych badań nie przejechał brakujących na wykresówkach 1183 km.

Żadne inne dowody w postępowaniu administracyjnym nie zostały przez skarżącego złożone. Inicjatywę w tym zakresie wykazał on dopiero na etapie postępowaniu sądowego wnosząc - w piśmie z dnia [...] września 2017 r. - o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów na podane okoliczności z karty tachografu, zeznań świadka M. C., zaświadczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o zamontowaniu ogranicznika prędkości w pojeździe skarżącego, zaświadczenia o działalności z dnia [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] marca 2015 r. i [...] marca 2015 r. oraz z zeznań świadka A. S. oraz o przesłuchanie go w charakterze strony.

Odnosząc się do ww. wniosków dowodowych Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić tylko dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Rzeczą bowiem organu prowadzącego postępowanie jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób zapewniający wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Prowadzenie przez sąd administracyjny postępowania dowodowego naruszałoby konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym rozstrzygnięciem. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, wnioski dowodowe skarżącego nie mogły zostać uwzględnione.

Okoliczności zaś podnoszone w pismach składanych przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie dawały podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania lub jego umorzenia. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że organ nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń strony, w sytuacji gdy ona sama ich nie przedstawia.

W konsekwencji, za zgodne z prawem należało uznać wymierzenie skarżącemu sankcji za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) w wysokości 5.000 zł.

Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi i braku okoliczności jej uwzględnienia stwierdzonych z urzędu podlegała ona oddaleniu podstawie art. 151 p.p.s.a.