Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 373/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] na podstawie art. 104, art. 107, art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156

§ 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.

U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 2, art.

82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 201 Or. nr 243,

poz. 1623 ze zm.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie

stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr

[...] z dnia [...] stycznia 1995r. zatwierdzającej projekt budowlany i

udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i modernizację budynku

usługowo - mieszkalnego przy ul. M. w U. postanowił stwierdzić

nieważność wymienionej decyzji.

Od powyższej decyzji odwołał się W. T. reprezentowany przez

K. S..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak

[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy

zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, planowana

inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...],[...]. Ponadto

zaprojektowana w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]. Jak wynika z akt planowana

inwestycja w części dachu została zaprojektowana od strony północno-zachodniej na

działce nr ewid. [...].

Inwestor tj. W. T. wraz wnioskiem z dnia [...] stycznia 1995 r., o

zatwierdzenie dokumentacji oraz wydanie pozwolenia na budowę, modernizację i

rozbudowę istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego przy ul. M.

przedłożył m.in. dokumenty stwierdzające prawo własności do działki nr ewid. [...],

położonej przy ul. M. w U. oraz prawo do dysponowania

nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane. Tym samym odnośnie działek nr

ewid. [...] i [...], W. T. przedstawił organowi stopnia podstawowego

dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ wskazał jednak, że sporna inwestycja została również zaprojektowana na

działce nr ewid. [...], co do której brak jest jakiegokolwiek dokumentu stwierdzającego

prawo W. T. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ

wskazał, ze tym dokumentem, - nie jest kserokopia pisma K. P.o właściciela

działki nr ewid. [...], z dnia [...] maja 1996 r. oraz kserokopia pisma zatytułowanego

"Porozumienie" z dnia [...] maja 1996 r., zezwalające inwestorowi na wykorzystanie

swojej działki dostarczone przez stronę skarżącą wraz z odwołaniem skierowanym do

GINB od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. (powinno być z dnia

[...] marca 2012 r.).

Organ wskazał, że ww. pismo K. P. z dnia 16 maja 1996 r., do

W.T., dotyczyło natychmiastowego usunięcia szkód powstałych w wyniku

budowy przedmiotowej inwestycji. Zaś kserokopia ww. pisma zatytułowanego

"Porozumienie" z dnia [...] maja 1996 r., zawartego pomiędzy K. P. a

W. T. dotyczyła wykonania robót w budynku przy ul. M., będących zadośćuczynieniem za szkody powstałe w wyniku realizacji planowanej

inwestycji.

Powyższe dokumenty są datowane na okres późniejszej niż kontrolowane

pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r. Ponadto nie stanowią żadnego

dowodu potwierdzającego prawo W. T. do dysponowania nieruchomością

nr ewid. [...] na cele budowlane.

Organ wskazał także, że projektowana inwestycja została zaprojektowana w

ostrej granicy z działkami: drogową ul. M. nr ewid. [...], nr ewid.

[...] i część projektowanej inwestycji: tj. wykusz w elewacji frontowej zlokalizowany

na III kondygnacji został zaprojektowany nad działką drogową nr ewid. [...], część

dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana

na działce nr [...], jak również część dachu od strony południowo-wschodniej

planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr ewid. [...].

Inwestor nie przedstawił dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania

powyższymi nieruchomościami na cele budowlane.

Tym samym organ zauważył, że W. T. w dacie kontrolowanej decyzji

Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., nie przedłożył

dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...],

[...],[...],[...] na cele budowlane, a więc w konsekwencji prawa tego nie

wykazał. Tym samym organ stwierdził, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art.

32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

W razie braku zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane

mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, zatem decyzja budowlana dotknięta

jest wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, ze stosownie do

treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego obowiązującego w dacie

wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu

projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania

działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu

terenu.

Wraz z przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę spornej inwestycji

W. T. przedłożył decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sporna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r. narusza w

sposób rażący ustalenia ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej

wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu (dopuszczalna - 2 pełne

kondygnacje; projektowane - 3 kondygnacje).

Jak wynika z rzutu poddasza, pomieszczenie oznaczone nr 2, 3, 4, 5 i 6 są

poddaszem, czyli nie są kondygnacją w rozumieniu ww. § 4 ust. 2 rozporządzenia z

dnia 3 lipca 1980 r. Natomiast pomieszczenia oznaczone nr 1, 7, 8, 9, 10, i 11 oraz

pomieszczenie o powierzchni 4,96 m (łazienka) zlokalizowane na ww. rzucie poddasza

rys. nr 4 projektu budowlanego, nie są poddaszem, czyli a contrario stanowią

kondygnację. Pomieszczenia te nie są konstrukcyjne wydzielone "pod dachem", nie

można ich zatem zakwalifikować jako poddasza. Nad tymi pomieszczeniami został

zaprojektowany pełny strop drewniany, co nie pozwala uznać tej części budynku za

poddasze, a tym samym jest to w istocie trzecia kondygnacja.

Powyższe rozwiązanie w istocie prowadzi do obejścia zapisu zawartego ww.

decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., ustalającej warunki

zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej wysokości rozbudowanego i

modernizowanego obiektu.

Wskazana wyżej rozbieżność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy oraz

decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, co do ilości kondygnacji rozbudowywanej i

modernizowanej inwestycji stanowi podstawę do stwierdzenia, że ww. decyzji

Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., została wydana z

rażącym naruszeniem ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., a

w konsekwencji z rażącym naruszeniem ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa

budowlanego.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłanki art. 156 § 1 pkt

2 Kpa zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco zostały naruszone art. 32

ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Są to

przepisy, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu

wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto za niemożliwe do

zaakceptowania trzeba uznać skutki stwierdzonego uchybienia.

Odnośnie rażącego charakteru naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b

Prawa budowlanego, organ stwierdził, że z tego przepisu jasno wynika, iż przed

wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu

projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania

działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu

terenu. Z uwagi na brzmienie tego artykułu nie jest możliwe wydanie pozytywnej dla

inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę bez spełnienia powyższego wymogu.

Organ wskazał też, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie

poważne, bowiem naruszony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyjaśnił, iż

przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym jest wyłącznie decyzja o

pozwoleniu na budowę oraz działanie organu, który ją wydał. Wobec powyższego, bez

znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia jest to, czy wadliwość decyzji była zawiniona

przez inwestora, czy też wyłącznie przez organ stopnia podstawowego.

Ponadto wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie

przewidują niedopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156

§ 1 pkt 2 Kpa, po upływie określonego okresu czasu.

Organ wydający pozwolenie na budowę tj. Kierownik Urzędu Rejonowego w

S. winien zbadać przedłożony projekt budowlany z przepisami prawnymi

obowiązującymi w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę tj. w dniu [...]

stycznia 1995 r. Tym samym zarzut strony skarżącej, jakoby dach budynku przed

rozbudową był już usytuowany na działce należącej do K. P. nie ma wpływu

na weryfikowane rozstrzygnięcie. Kwestia legalności zrealizowanego budynku przy ul.

M., nie stanowiła przedmiotu postępowania, natomiast stosownie do

§ 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony

Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), obowiązującego w dniu

27 stycznia 1995, przepisy rozporządzenia stosuje się także przy odbudowie,

przebudowie, rozbudowie i połączonym z modernizacją lub wymianą elementów

remoncie w całości - w stosunku do nowo budowanych części budynków i urządzeń.

Wbrew zarzutowi odwołania, organ wojewódzki wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...]

września 2012 r., nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa.

Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzje złożył W. T..

Wniósł o uwzględnienie wniesionej skargi przez uchylenie w całości ostatecznej

decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. i

poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. na

podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt Ic ustawy prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w

związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez jego błędną wykładnię w istniejącym

stanie faktycznym,

2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 8, art. 10, 11, 77 §

1 oraz 107 § 3 k.p.a. - przez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym

dla rozstrzygnięcia sprawy, co bezpośrednio rzutuje na błędne uzasadnienie

zaskarżonej decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o

jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do

badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja

administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa

materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej,

względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku

stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa

materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.

1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie

jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

grudnia 2012 r. utrzymującą mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września

2012 r. stwierdzającą nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i

udzielającej pozwolenia na budowę. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z

prawem zaskarżonej decyzji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie

stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze

prawidłowo oceniły, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja

Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 1995

r. jest dotknięta wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu organy

nadzorcze zasadnie stwierdziły nieważność decyzji objętej ww. wnioskiem.

Na wstępie trzeba zatem wskazać, że zaskarżona decyzja wydana została w

szczególnym trybie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym

trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie

podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest

rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa,

a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów

administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego

naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa

decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który

został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -czyli skutki, które wywołuje

decyzja. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia

prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a

przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać

naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu,

to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje

decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania

z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne

naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji

jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W innym miejscu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego

naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu

przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004

r. IV SA 3763/03, LEX 156952). Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego

naruszenia prawa może mieć zatem miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że

decyzja w sposób oczywisty i bezsporny (tj. rażący) narusza konkretny przepis prawa, a

ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w

praworządnym państwie.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, że w przedmiotowej

sprawie prawidłowo organ uznał, że weryfikowana decyzja rażąco narusza przepis art.

32 ust. 4 pkt 2 oraz art 33 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane

(Dz. U. z 1994r., nr 89, poz. 414 ze zm.).

Zgodnie z art. 32. ust 4 pkt 2 prawa budowlanego, w brzmieniu na datę wydania

badanej w trybie nieważności decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane

wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele

budowlane. Natomiast zgodnie z art. 33 ust 2 pkt 2 prawa budowlanego do wniosku o

pozwolenie na budowę należy dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania

nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S.

zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę

i modernizację budynku usługowo - mieszkalnego przy ul. M. w

U.. Jednakże jak wynika z akt sprawy W. T. rozbudowując i modernizując

swój budynek znajdujący się na działce nr [...] w U. znacznie wysunął okap dachu

tegoż budynku poza lico ściany co spowodowało wyjście z inwestycją poza obręb

działki inwestora - na działkę K. P., która na takie rozwiązanie nie wyrażała

zgody. Działka K. P. ma nr ew. [...]. Inwestor – W. T. nie

dysponował prawem do działki nr [...], aby móc wysunąć okap rozbudowywanego

budynku nad tę działkę. Nie był wówczas jej właścicielem, ani nie posiadał zgody

właściciela – K. P.. Pomimo tego, Kierownik Urzędu Rejonowego w S.

wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Brak wymaganego prawem dokumentu

powinien skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i odmową udzielenia

pozwolenia na budowę, gdyż prawo budowlane dopuszcza możliwość budowy jedynie

wtedy, kiedy inwestor wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele

budowlane.

Wyżej opisane naruszenie wskazanych przepisów nie było jednak jedynym, do

którego doszło w sprawie. Należy wskazać także, że projektowana inwestycja została

zaprojektowana w ostrej granicy z działkami: drogową ul. M.(działka nr

ewid. [...]); nr ewid. [...] (działka ul. M.); nr ewid. [...] (nr

ewidencyjny określony w wyrysie z mapy ewidencyjnej na dzień [...] grudnia 2011 r.).

Sąd podziela zatem stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

wskazujące, że część projektowanej inwestycji: tj. wykusz w elewacji frontowej

zlokalizowany na III kondygnacji został zaprojektowany nad działką drogową nr ewid.

[...], część dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została

zaprojektowana na działce nr [...], jak również część dachu od strony południowo-

wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr ewid. [...].

W aktach sprawy przy tym brak jest dokumentu stwierdzającego prawo do

dysponowania przez inwestora powyższymi nieruchomościami na cele budowlane.

Tym samym należy zauważyć, że W. T. w dacie kontrolowanej decyzji

Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., nie przedłożył

dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...],

[...],[...],[...] na cele budowlane, a więc w konsekwencji prawa tego nie

wykazał. Sąd zgodził się zatem ze stanowiskiem, że w analizowanym przypadku doszło

do rażącego naruszenia przywołanego wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2

Prawa budowlanego.

Wydanie decyzji z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt

2 Prawa budowlanego wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu

widzenia wymagań praworządności. Wysuwając fragmenty dachu na sąsiednie działki

zostały ograniczone prawa ich właścicieli do dysponowania tymi działkami. M. in.

ograniczona została możliwość rozbudowy budynku znajdującego się na działce nr

[...]. Obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie

występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów trzecich, tym bardziej, że

w omawianym przypadku zabudowa na obu działkach ma wspólną ścianę. Jeżeli

inwestycja ujemnie oddziaływuje na nieruchomość sąsiednią to jest to równoznaczne z

naruszeniem interesu prawnego.

Sąd podzielił także stanowisko Głównego inspektor Nadzoru Budowlanego na

temat naruszenia przez badaną decyzję przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) prawa

budowlanego.

Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji

badanej w trybie nieważności przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub

odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu

Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę spornej inwestycji W. T.

przedłożył decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r., narusza w sposób

rażący ustalenia ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej

wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu (dopuszczalna - 2 pełne

kondygnacje; projektowane - 3 kondygnacje).

Zgodnie z przepisem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji,

Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17,

poz. 62 ze zm.) - obowiązującym w dniu 27 stycznia 1995 r. - piwnice, sutereny oraz

poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji w rozumieniu przepisów

rozporządzenia.

Wskazać należy, że część budynku inwestycji W. T. posiada trzecią

kondygnację, czego nie przewidywała decyzja Burmistrza Miasta U.i z dnia [...]

stycznia 1995 r, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Trzecia

kondygnacja znajduje się nad pomieszczeniami oznaczonymi nr 1, 7, 8, 9, 10, 11 oraz

nad pomieszczeniem o powierzchni 4,96 m (łazienka). Nad pomieszczeniami tymi

przewidziano pełną konstrukcję dachu (pełny strop drewniany), która jest zlokalizowana

całkowicie ponad tymi pomieszczeniami, tym samym jest to w istocie trzecia

kondygnacja. Natomiast konstrukcja dachu nad pomieszczeniami 2, 3, 4, 5, 6 jest

częścią ścian tych pomieszczeń (pomieszczenia 2, 3, 4, 6 są doświetlane oknami

dachowymi typu velux). Czyli jak wynika z rzutu poddasza rys. nr 4 projektu

budowlanego, pomieszczenie oznaczone nr 2, 3, 4, 5 i 6 są poddaszem, nie są zatem

kondygnacją w rozumieniu ww. § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r.

Natomiast pomieszczenia oznaczone nr 1, 7, 8, 9, 10, i 11 oraz pomieszczenie o

powierzchni 4,96 m (łazienka) zlokalizowane na ww. rzucie poddasza rys. nr 4 projektu

budowlanego, nie są poddaszem, czyli stanowią kondygnację. Sąd zgadza sie z

powyższymi ustaleniami, z których wynika, ze strona badana decyzja rażąco narusza

ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, ze w sprawie pojawiły się przesłanki do

zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 w

związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1k 1 lit b) Prawa budowlanego jest

oczywiste, przepisy te mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, bez

stosowania wykładni prawa. Skutki wywołane decyzją są niemożliwe do

zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Naruszone przepisy są

Drzeoisami bezwzglednie obowiązującymi.

Tym samym niezasadny okazał się zarzut skargi naruszenia prawa materialnego

art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a

także naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 8, art. 10, 11, 77 §

1 oraz 107 § 3 k.p.a. - przez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla

rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na

podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

skargę jako nieuzasadnioną oddalił