Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1011/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1466/18 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia 11 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia 11 kwietnia 2018 r., nr [...] 3) zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz E.sp. z o.o. z siedzibą w W.kwotę 1240 (słownie: jeden tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1466/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwana dalej "Skarżącą spółką", na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia 11 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy wyjaśnił, że Skarżąca spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Wynikało z niego, że Skarżąca spółka jest właścicielem elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenie Gminy S. zwana dalej "Gminą". Z wniosku wynikało też, że do końca 2016 r. Skarżąca spółka zgłaszała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej, tj. fundamenty i wieże. Zaś od 1 stycznia 2017 r., jako przedmiot opodatkowania traktuje zarówno części budowlane elektrowni wiatrowej, jak i jej elementy techniczne. Skarżąca spółka wskazała, że w swojej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych posiada pojedyncze środki trwałe, stanowiące części elektrowni wiatrowych w rozumieniu definicji budowli elektrowni wiatrowej zgodnie z art. 2 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), zwana dalej "u.i.e.w.", a także posiada środki trwałe, których wartość początkowa składa się w części z budowli elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 2 u.i.e.w. oraz w części z innych elementów niestanowiących części budowli. Podkreśliła, iż w ramach wartości początkowych niektórych środków trwałych włączone zostały również elementy niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyżej wymienione środki trwałe stanowią nie tylko wymienione w art. 2 u.i.e.w. elementy elektrowni wiatrowych, ale również urządzenia pomocnicze oraz wartości niematerialne i prawne.

W związku z powyższym Skarżąca spółka zwróciła się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy mając na względzie brak możliwości zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), zwana dalej "u.p.o.l.", ze względu na ujęcie części budowli elektrowni wiatrowej w ramach środków trwałych, których wartość początkowa odnosi się także do elementów nie stanowiących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości Skarżąca spółka powinna w celu określenia podstawy opodatkowania tych elektrowni określić podstawę opodatkowania na poziomie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r., zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.?

Zdaniem Skarżącej spółki, mając na względzie brak możliwości zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ze względu na ujęcie części budowli elektrowni wiatrowej w ramach środków trwałych, których wartość początkowa odnosi się także do elementów niestanowiących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, powinna ona w celu określenia podstawy opodatkowania tych elektrowni określić podstawę opodatkowania na poziomie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r., zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej w odniesieniu do powyższej kwestii organ stwierdził natomiast, że z dniem 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowić będzie nie wartość rynkowa, a wartość początkowa środków trwałych składających się łącznie na budowlę elektrowni wiatrowej, które Skarżąca spółka posiada w swoim rejestrze.

Nie zgadzając się z powyższą interpretacją Skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podkreślił, że istota sprawy dotyczyła metodologii określenia podstawy opodatkowania dla celów wyliczenia podatku od nieruchomości od elektrowni wiatrowej w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo uznał, że skoro część elementów technicznych nie posiada odrębnie ustalonej wartości stanowiącej podstawę amortyzacji, lecz ich wartość jest częścią składową wartości amortyzowanego środka trwałego, to okoliczność ta nie uzasadnia ustalenia wartości budowli według cen rynkowych, bowiem w takiej sytuacji nie zachodzi przesłanka określona w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jaką jest stan, w którym od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w analizowanym przypadku od wszystkich elementów składających się na budowlę dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, mimo że co do części elementów nie są one wartościowo wyodrębnione. To zaś oznacza, że jeżeli podatnik ujął w ewidencji środków trwałych wartości początkowe części budowlanych elektrowni wiatrowych oraz urządzenia wiatrowe służące do wytwarzania energii elektrycznej (zespół łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu), to nie ma przesłanek do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i określenia podstawy opodatkowania według wartość rynkowej budowli.

W ocenie Sądu pierwszej instancji słuszne również pozostawało stanowisko organu co do tego, że nie sposób zaakceptować tezy, wedle której podatnik nie dokonuje od budowli odpisów amortyzacyjnych, gdy nie stanowi ona odrębnego środka trwałego, a zatem podstawą opodatkowania powinna być jej wartość rynkowa.

Wobec tego Sąd pierwszej instancji uznał, że w analizowanym stanie faktycznym, przy ustaleniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości od budowli w postaci elektrowni wiatrowej, zastosować należy przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotyczące wartości początkowej, zawarte w jej art. 16g. WSA podkreślił, że tak, jak dopuszczalne jest opodatkowanie jedynie części budowli składających się na jeden środek trwały, tak też należy przyjąć, iż możliwe jest opodatkowanie budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych odrębnie w ewidencji podatnika prowadzonej na potrzeby podatku dochodowego. Jeżeli zatem w skład tak rozumianej budowli w postaci elektrowni wiatrowej wchodzą części, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie suma wartości tych elementów, określona na podstawie art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l.

Skarżąca spółka, działając za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego – zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.", naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1.1. art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji stwierdzenie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli, od których nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne, nie jest wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.;

1.2. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe niezastosowanie w niniejszej sprawie, tj. uznanie, że podstawa opodatkowania budowli (elektrowni wiatrowych) należących do Skarżącej spółki, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych powinna być ustalona w oparciu o wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a nie na podstawie wartości rynkowej określonej na dzień powstania obowiązku podatkowego;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

2.1. art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez brak zastosowania, tj. nieuchylenie zaskarżonej Interpretacji, przy wydawaniu której naruszony został art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.), zwana dalej "O.p.", z uwagi na dokonaną przez Organ podatkowy nieuprawnioną zmianę stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę, mającą wpływ na ocenę prawną zawartą w Interpretacji;

2.2. art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez brak zastosowania, tj. nieuchylenie zaskarżonej Interpretacji, przy wydawaniu której naruszony został art. 2a O.p., w ten sposób, że występujące w sprawie, niedające się usunąć, wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika.

W oparciu o tak postawione zarzuty, pełnomocnik Skarżącej spółki, żądając przeprowadzenia rozprawy, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z kwotą opłaty skarbowej, według norm przepisanych.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy dlatego została uwzględniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., gdzie wskazuje się, że chodzi o naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak również naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej, jak również istotę sprawy należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżąca spółka podnosi na wstępie naruszenie art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że podstawą opodatkowania w podatku od nieruchomości budowli od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych nie jest wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku.

Dokonując oceny zasadności zarzutu naruszenia wskazanych unormowań prawa materialnego poprzez błędną wykładnię w punkcie wyjścia trzeba wskazać na sposób rozumienia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 4 ust. 5 tej ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca określił, co stanowi podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Unormowanie to można określić jako wprowadzenie pewnej reguły co do wskazania podstawy opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o czym przesądził sam ustawodawca w treści wskazanego rozwiązania normatywnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba bowiem zauważyć, że prawodawca wskazując, co jest podstawą opodatkowania w tym przypadku, w pierwszej kolejności wprowadza wyrażenie ,,z zastrzeżeniem ust. 4-6’’. Umieszczenie tego wyrażenia w początkowej części unormowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oznacza, że ma ono zastosowanie o ile nie zachodzą szczegółowe sytuacje wymienione w art. 4 ust. 4-6 u.p.o.l. Przy zastosowaniu zatem tego sposobu określenia podstawy opodatkowania, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi wartość wskazaną w tym unormowaniu, należy najpierw ustalić, czy nie zachodzą sytuacje wymienione w art. 4 ust. 4-6 u.p.o.l., które można nazwać jako szczególne. Dotyczą one tego, czy budowla jest przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający (ust. 4), czy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust.5), jak również tego, czy budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych (ust. 6).

Jeżeli zatem zastosowanie ma jedna ze wskazanych sytuacji szczególnych, stanowi ona jednocześnie sposób określenia podstawy opodatkowania. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i odnosi się on do tego, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Wówczas podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Przyjęcie więc tego sposobu wyrażenia podstawy opodatkowania, które opiera się na wartości rynkowej określonej przez podatnika jest uzależnione od spełnienia warunku, który został wskazany jako niedokonywanie odpisów amortyzacyjnych od budowli lub ich części. Ustalając zakres znaczeniowy tak sformułowanego warunku należy uwzględnić relację pomiędzy przedmiotem i podstawą opodatkowania, jako dwoma elementami konstrukcji prawnej podatku od nieruchomości, gdzie podstawa opodatkowania stanowi pewien skonkretyzowany fragment przedmiotu opodatkowania (R. Mastalski, Prawo podatkowe, Warszawa 2019, s. 53). Stąd też trzeba podkreślić, że chodzi o regulację wskazującą, że od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a zatem każdą taką sytuację, gdy odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane od budowli lub ich części. Nie można zatem zawęzić zakresu znaczeniowego tego warunku akcentując możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od kilku elementów składających się na całość w postaci budowli wówczas, gdy w ramach tej całości znajdują się także elementy, które nie podlegają opodatkowaniu. Uznanie w takim przypadku, że art. 4 ust. 5 u.p.o.l. nie może mieć zastosowania z uwagi na dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od części z tych elementów składających się na definicję budowli stanowi nie tylko dokonanie wykładni bez uwzględnienia relacji pomiędzy tymi dwoma elementami konstrukcji prawnej podatku, ale jednocześnie prowadzi do zawężenia możliwości zastosowania unormowania, na podstawie którego podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa określona przez podatnika.

Odnosząc te uwagi o charakterze ogólnym do przedmiotu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 5 tej ustawy w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. Nie sposób bowiem uznać zasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji, który stwierdził prawidłowość oceny organu, że nie ma podstawy do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. gdy część elementów technicznych nie posiada odrębnie ustalonej wartości stanowiącej podstawę amortyzacji, lecz ich wartość jest częścią składową wartości amortyzowanego środka trwałego. Nie można bowiem uznać, że dokonuje się w tym przypadku odpisów amortyzacyjnych od budowli. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem sposób rozumienia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. nie uwzględniając relacji pomiędzy przedmiotem i podstawą opodatkowania, gdzie jako decydujące przyjął możliwość opodatkowania budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych odrębnie w ewidencji prowadzonej przez podatnika. Sama sytuacja, gdy w skład budowli w postaci elektrowni wiatrowej wchodzą części, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że od budowli dokonuje się odpisów amortyzacyjnych z konsekwencją w postaci braku możliwości zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela argumentację tego Sądu zaprezentowaną w wyroku z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1211/19 i posłuży się nią w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Trafnie bowiem uznał NSA w tym wyroku wskazując sposób rozumienia art. 4 ust. 5 u.p.o.l., ,,(...) że użyte w tym przepisie sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" dotyczy wszystkich przypadków tego stanu rzeczy, niezależnie od ich przyczyn. Sytuacja opisana w tym przepisie może mieć miejsce również wtedy, gdy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale brak jest tożsamości między środkami trwałymi stanowiącymi przedmiot opodatkowania w podatku dochodowym, od których "dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" i budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy bowiem podkreślić, że amortyzacji w podatku dochodowym podlegają środki trwałe obejmujące swym zakresem budowle, budynki, lokale, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne przedmioty, natomiast spośród tych środków trwałych przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na tle tej sprawy mogą być wyłącznie budowle(...)’’.

Naczelny Sąd Administracyjny ponownie bowiem zauważa, że istotne znaczenie ma taki sposób rozumienia wskazanego warunku z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., który odnosi się do budowli jako przedmiotu opodatkowania w rozumieniu tej ustawy. Stąd też zasadnie podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1211/19, że ,,(...)przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są bowiem środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalenia wartości początkowej(...)". Dlatego też ewidencja środków trwałych nie decyduje ,,sama w sobie’’ o podstawie opodatkowania w tym podatku.

W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował zatem stanowisko organu wydającego interpretację, które nie odnosiło się do tak określonego przedmiotu opodatkowania. Organ ten przyjął bowiem, że zastosowanie ma sposób określenia podstawy opodatkowania stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., akcentując, że nie ma znaczenia, iż w ewidencji środków trwałych podatnika nie znajduje się odrębny środek trwały stanowiący budowlę, zaś kluczowe staje się dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych składających się łącznie na przedmiot opodatkowania.

Należy przy tym zauważyć, że Skarżąca spółka swoje stanowisko argumentowała tym, że ,,ujawnione w ewidencji środki trwałe przekraczają swoim zakresem budowlę elektrowni wiatrowej rozumianą w art. 2 u.i.e.w.’’, podkreślając, że art. 4 ust. 5 u.p.o.l. będzie miał zastosowanie w przypadku, gdy środek bądź środki trwałe nie będą odpowiadały budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania tym podatkiem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wydający interpretację powinien więc wypowiedzieć się co do możliwości określenia we wskazanych warunkach podstawy opodatkowania stosownie do art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Z tych względów zasadny jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. poprzez błędną wykładnię, a także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 4 ust. 5 tej ustawy, poprzez niewłaściwe jego niezastosowanie.

W konsekwencji powyższego podzielić należy również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez brak zastosowania, tj. nieuchylenie zaskarżonej interpretacji, przy wydawaniu której naruszony został art. 14c § 1 O.p. Zgodnie z art. 14 c § 1 O.p interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Ustawodawca w ramach określenia treści interpretacji indywidualnej formułuje zatem wymóg wyczerpującego opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wskazanie tego wymogu jest bowiem ścisłe powiązane i jednocześnie stanowi podstawę do sformułowania oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym. Należy jednocześnie podkreślić, że chodzi o wymóg odnoszący się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, a zatem oznacza to związanie stanem faktycznym wyrażonym we wniosku. Tymczasem, jak trafnie podnosi Skarżąca spółka, organ wydający interpretację nie uwzględnił kluczowego elementu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, tj. tego, że w ewidencji środków trwałych ,,(...)ujęto takie środki trwałe, których wartość początkowa obejmuje zarówno elementy mieszczące się w zakresie pojęciowym elektrowni wiatrowej (art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w.), jak i elementy, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej(...)’’.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedwczesna byłaby ocena zarzutu, poprzez który Skarżąca spółka kwestionuje naruszenie zasady in dubio pro tributario. Trzeba bowiem zauważyć, że ani wykładnia, ani zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego nie odnosiły się stricte do tego, co Skarżąca spółka opisała we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co jednocześnie prowadzi do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji, który nie uwzględnił tego naruszenia, jak również uchylenia interpretacji podatkowej.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, stąd też na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i rozpoznał skargę. Uwzględniając zaś skargę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209, art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.

Paweł Dąbek Jan Rudowski Paweł Borszowski (spr.)