Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 90/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 91 ust. 1, art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 31, art. 27 ust. 1, art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 715
law: ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 10 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie wyróżnień i nagród za wyniki sportowe stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Rada Miasta, działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., poz. 1591), art. 31 ust. 2 i 3, art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz. 857), podjęła w dniu 10 listopada 2010 r. uchwałę

Nr [...] w sprawie wyróżnień i nagród za wyniki sportowe ( zmienioną uchwałą nr [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r. ).

W § 1 uchwały stwierdzono, że zawodnicy osiągający wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym mogą otrzymywać wyróżnienia i nagrody (pkt 1); wyróżnienia i nagrody mogą być przyznawane trenerom zasłużonym w osiąganiu wysokich osiągnięć sportowych (pkt 2); wyróżnienia i nagrody mogą być przyznawane działaczom sportowym za szczególne osiągnięcia (pkt 3).

W § 2 wskazano, że wyróżnienia i nagrody mogą być przyznawane osobom fizycznym - mieszkańcom S..

W § 3 ust. 1 uchwały wskazano rodzaje wyróżnień i nagród, zaś w ust. 2 ustalono, że wysokość nagrody pieniężnej i wartość nagrody rzeczowej nie może być niższa niż 250 zł i wyższa niż 50 000 zł. W ust. 3 wskazano, że wyróżnienia i nagrody przyznaje się w ramach środków zabezpieczonych na ten cel w budżecie Gminy Miejskiej.

Przepis § 4 ust. 1 uchwały stanowi, że za osiągnięcia sportowe i trenerskie w roku ubiegłym przyznaje się tytuł "Sportowiec Roku", "Trener Roku" i "Utalentowany Młody Sportowiec". Z ust. 2 wynika, że kandydatury do tytułu "Sportowca Roku", "Trenera Roku" i "Utalentowanego Młodego Sportowca" mogą zgłaszać: Prezydent Miasta, komisje Rady Miasta, kluby sportowe, w terminie do 30 stycznia każdego roku. W ust. 3 stwierdzono, że dla wyboru "Sportowca Roku", "Trenera Roku" i "Utalentowanego Młodego Sportowca" powołuje się Komisję, której skład i tryb pracy określa zarządzeniem Prezydent Miasta. W § 4 ust. 4 uchwały wymieniono, jakie wyróżnienia i nagrody przyznaje Prezydent Miasta.

W § 5 uchwały wskazano, że Prezydent Miasta może przyznać nagrody pieniężne, rzeczowe lub puchary za wysokie wyniki sportowe w danym roku zawodnikowi, biorącemu udział we współzawodnictwie sportowym w danej dziedzinie sportu, który:

1) zajął medalowe miejsce w mistrzostwach Polski, olimpiadach młodzieży, w tych dyscyplinach, w których nie organizuje się mistrzostw Polski, lub

2) został zakwalifikowany do kadry narodowej w danej dyscyplinie sportu, lub

3) brał udział w mistrzostwach Świata lub Europy, lub

4) brał udział w igrzyskach olimpijskich, lub

5) zajął medalowe miejsce w innych międzynarodowych zawodach sportowych,

w których brali udział zawodnicy z co najmniej 5 krajów.

W § 5 ust. 2 stwierdzono, że Prezydent Miasta może przyznać nagrody pieniężne, rzeczowe lub puchary trenerom i działaczom sportowym, którzy zajmowali się szkoleniem sportowców o których mowa w ust. 1.

Prokurator Rejonowy wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 3 pkt 2 oraz 4 i § 5. Zarzucił naruszenie art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie. W uzasadnieniu stwierdził, że uchwała zapadła z przekroczeniem delegacji ustawowej. Wskazał, że niewyczerpanie zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania lub jego przekroczenie stanowi istotne naruszenie prawa. Zarzucił, że w uchwale nie wskazano dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla Gminy. Uchwała nie precyzuje wysokości nagród, które mogą być przyznawane zawodnikom i trenerom. Zgodnie z delegacją ustawową Rada Miasta powinna określić w sposób precyzyjny wysokość nagród , które powinny być zróżnicowane ze względu na znaczenie danego sportu dla miasta , osiągnięty wynik sportowy oraz znaczenie osiągnięć w działalności sportowej dla mieszkańców gminy. Rada Miasta nie określając w powyższy sposób wysokości nagród przekazała swoje kompetencje prawotwórcze Prezydentowi, który jest organem uprawnionym do przyznawania tych świadczeń.

Skarżący zarzucił ponadto pominięcie ustawowego kryterium przyznania nagród i wyróżnień w postaci określenia rodzaju sportu, mającego znaczenie dla danej jednostki samorządowej. Nie zróżnicowano dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla gminy, do czego zobowiązywało upoważnienie ustawowe, zawarte w art. 31 ust. 3 i art. 35 ust. 6 ustawy o sporcie.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie wskazując, że uchwała nie narusza wskazanych przez prokuratora przepisów prawa. Stwierdziła, że art. 31 ust. 3 ustawy nie zawiera wymogów wskazania dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla Gminy. Ustawodawca nie dookreślił, w jaki sposób ma nastąpić potwierdzenie wzięcia pod uwagę znaczenia danego sportu oraz osiągniętego wyniku sportowego, ani w jaki sposób określona ma zostać wysokość nagrody. Przepis ten nie zawiera ograniczeń sposobu ustalenia wysokości nagród. Zdaniem organu brak szczegółowych uregulowań w tym zakresie należy poczytywać jako celowe przekazanie uprawnień w tym zakresie organowi stanowiącemu. Organ stanął na stanowisku, że określenie wysokości nagrody poprzez wskazanie minimalnej i maksymalnej jej wysokości nie może być uznane za przekazanie kompetencji prawotwórczych w zakresie ustalania wysokości nagród Prezydentowi. Organ wskazał, że znaczenie danego sportu oraz osiągniętego wyniku sportowego zostało ujęte w treści § 5 zaskarżonej uchwały. Zdaniem organu ustawodawca nie dookreślił, w jaki sposób ma zostać określona wysokość nagrody. Z przepisu art. 35 ust. 5 i 6 ustawy nie wynikają jakiekolwiek ograniczenia dotyczące sposobu ustalania wysokości naród. Wysokość nagrody dla trenera określa § 3 pkt 2 uchwały, który nie narusza przepisów ustawy o sporcie. Organ wskazał, że jego stanowisko znajduje oparcie w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1903/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 punkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami skargi, zaś stosowanie powyższego przepisu nie zostało wyłączone w przypadku rozpoznawania skarg na uchwały ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1541/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych , dalej jako "CBOSA").

Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Sąd nie jest związany żądaniem skargi, a jej granicami ( art. 135 p.p.s.a.), a granicę tę w niniejszej sprawie wyznaczała kwestia przyznawania nagród i wyróżnień.

Na wstępie wskazać trzeba, że skarga Prokuratora Rejonowego wniesiona została na podstawie art. 8 w związku z art. 50 § 1 i art. 52 § 1 p.p.s.a. Prokurator, inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym nie musi wykazywać swej legitymacji do wniesienia skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta , dotycząca wyróżnień i nagród za wyniki sportowe, której postanowienia zakwestionował skarżący Prokurator Rejonowy w S.. Zarzucił postanowieniom tej uchwały sprzeczność z prawem.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), dalej zwanej "u.s.g.", uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja RP w art. 87 i art. 94 definiuje akty prawa miejscowego jako ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, źródła prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły, przy czym zasady i tryb wydawania aktów określa ustawa.

Przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ( Dz. U. z 2014 r. poz.715 ), zwana dalej "ustawą" stanowi w art. 31:

1. Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.

2. Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek.

3. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Stwierdzić należy, że ustawodawca nie sprecyzował w tym przepisie szczegółowo kryteriów, jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu zawartej w nim delegacji ustawowej. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli chce skorzystać z uprawnienia do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest kompleksowe określenie w drodze uchwały szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 ustawy, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r., SK 42/05 ( OTK-A 2006/10/148 ) – odwołując się do prezentowanego w swoich wcześniejszych wyrokach stanowiska w kwestii znaczenia konstytucyjnej zasady określoności regulacji prawnych - stwierdził, że: "zgodnie z orzecznictwem Trybunału, wymóg ten wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Zasada określoności regulacji prawnych wymaga, aby przepisy prawne były formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny (zob. wyrok z 11 stycznia 2000 r., sygn. K. 7/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, s. 20). Każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw tak, by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie" (wyrok z 21 marca 2001 r., sygn. K 24/00, OTK ZU nr 3/2001, poz. 51, s. 312). Stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych jest naruszeniem Konstytucji."

Odwołując się do powyższego, również przepis prawa miejscowego musi być sformułowany w sposób precyzyjny i czytelny. Adresat takiego przepisu powinien wiedzieć, w jaki sposób ma się zachować, bądź jakie uprawnienia na mocy tego przepisu mu przysługują. Z kolei organ stosujący przepis musi wiedzieć w jaki sposób go zinterpretować. Przepisy o niedookreślonej (niewystarczająco określonej) lub niezrozumiałej treści należy uznać za sprzeczne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą poprawnej legislacji (wyroki TK z dnia 17 grudnia 2002 r., U 3/02, oraz z dnia 13 września 2005 r., K 38/04).

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały wskazać trzeba, że skarżący zakwestionował postanowienia § 3 ust. 2 uchwały, z którego wynika, że wysokość narody pieniężnej i wartość nagrody rzeczowej nie może być niższa niż 250 zł i wyższa niż 50 000 zł.

W ocenie Sądu określenie wysokości świadczenia może nastąpić poprzez wskazanie konkretnej kwoty, bądź poprzez wprowadzenie tzw. "widełek" od – do, jednak w tym ostatnim przypadku konieczne jest jednoczesne wskazanie kryteriów indywidualizacji świadczenia. W zaskarżonej uchwale ustalono minimalną - 250 zł - i maksymalną – 50 000 zł - wysokość nagrody. Różnica między tymi dwiema wartościami wynosi aż 49 750 zł, przy czym nie określono żadnych kryteriów indywidualizacji świadczenia. Zauważyć ponadto należy, że w § 5 uchwały znajdują się zapisy z których wynika, że przyznanie nagród i pucharów pozostawiono w istocie uznaniu Prezydenta Miasta. W § 5 ust. 1 i ust. 2 uchwały mowa jest bowiem o tym, że zawodnikom, trenerom, działaczom sportowym Prezydent Miasta może przyznać nagrody pieniężne, rzeczowe lub puchary , co skrajnych przypadkach może oznaczać nieprzyznanie tych nagród osobom, spełniającym kryteria do ich uzyskania. Wynika z powyższego, że jedynie od Prezydenta Miasta zależy czy przyznać nagrody, kiedy, komu i w jakiej wysokości. Możliwość przyznania nagród dotyczy przy tym wszystkich osób , które osiągnęły wyniki sportowe, określone w § 5 ust. 1 pkt 1-5 uchwały, bez ich jakiejkolwiek indywidualizacji. Do postanowień tych nawiązują wprost postanowienia § 5 ust. 2 uchwały stanowiąc, że Prezydent Miasta może przyznać nagrody trenerom i działaczom sportowym , którzy zajmowali się szkoleniem sportowców, o których mowa w ust. 1.

Przyjęta w zaskarżonej uchwale konstrukcja stanowi zatem nieupoważnioną ustawowo subdelegację kompetencji, co jest naruszeniem upoważnienia określonego w art. 31 ustawy.

Skarżący kwestionował też treść § 4 i 5 uchwały zarzucając, że pomijają one ustawowe kryterium przyznania nagród i wyróżnień. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Z zawartego w art. 31 ustawy o sporcie upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca pozostawił organowi samorządowemu swobodę w kwestii samego podjęcia uchwały w przedmiocie przyznania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień oraz ich pozbawiania, jak również treści zawartych w takiej uchwale norm, jednak z koniecznością uwzględnienia dwóch kryteriów: znaczenia określonego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego. Tymczasem treść kwestionowanych zapisów uchwały dowodzi, że Rada Miasta dokonała nieprawidłowej wykładni określonego w art. 31 ust. 3 ustawy kryterium "znaczenia danego sportu" dla tej jednostki samorządowej.

Sąd stoi na stanowisku, że uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego (a zatem kryterium stricte przedmiotowego) może przybrać różną formę i nie musi polegać jedynie na wskazaniu konkretnych dyscyplin sportowych. Rada uprawniona jest bowiem do wskazania w uchwale kryteriów pozwalających na ustalenie zakresu desygnatu pojęcia "dany sport". Możliwe jest przykładowo wskazanie sportu o ugruntowanej tradycji lokalnej czy ponadlokalnej, cieszącego się popularnością wśród mieszkańców, co z oczywistych względów wpisywałoby się w realizację zadania własnego, polegającego na tworzeniu warunków sprzyjających rozwojowi sportu (zob. art. 27 ust. 1 ustawy o sporcie). Jednak regulując zasady przyznawania nagród i wyróżnień w przedmiotowej uchwale Rada Miasta nie wskazała (chociażby w sposób pośredni) sportu, którego uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla jednostki samorządowej, do czego zobowiązuje upoważnienie ustawowe z art. 31 ust. 3 ustawy, lecz posłużyła się sformułowaniami bardzo szerokimi, zrównującymi w istocie wszystkie dyscypliny sportowe. Rada określiła bowiem w sposób dalece ogólny, kto z osób fizycznych uprawiających sport może uzyskać wskazane powyżej świadczenia. Na podstawie bardzo ogólnych sformułowań odnoszących się do rangi zawodów sportowych - mistrzostw Polski, olimpiad młodzieży, mistrzostw Świata lub Europy, igrzysk olimpijskich, międzynarodowych zawodów sportowych - nie sposób określić, jaki sport ma znaczenie dla Gminy Miejskiej.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie można podzielić poglądu organu, że kryterium znaczenia danego sportu określono w § 5 uchwały.

Treść § 5 uchwały zdaje się wskazywać, że premiuje ona dyscypliny, w których odbywa się współzawodnictwo na szczeblu ogólnopolskim, na olimpiadach młodzieży, mistrzostwach Europy, świata i igrzyskach olimpijskich, przewidując jednocześnie świadczenia dla zawodników, którzy w tej rywalizacji bądź zakwalifikowali się do udziału w zawodach sportowych wysokiej rangi bądź zdobyli miejsca medalowe. Tak ukonstytuowane warunki przyznania nagród pozbawiają w sposób sprzeczny z art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie możliwości otrzymania nagród przez osoby, które uprawiają dyscypliny sportu, w których nie odbywają się imprezy objęte określonym w § 5 uchwały katalogiem, jak również i te osoby, które takie dyscypliny sportu uprawiają na poziomie lokalnym i nie biorą udziału w rywalizacji na poziomie mistrzostw Polski, Europy, świata czy poziomie olimpijskim.

W § 4 uchwały zawarto postanowienia dotyczące przyznawania wyróżnień w postaci tytułów "Sportowiec Roku" , "Trener Roku", "Utalentowany Młody Sportowiec" oraz nagród ( pieniężnych, rzeczowych oraz pucharów) także bez ustanowienia jakichkolwiek kryteriów ich przyznawania. Postanowienia § 4 uchwały w sposób oczywisty pomijają kryteria określone w art. 31 ust. 3 ustawy - znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W § 4 ust. 1 uchwały mowa jest bowiem jedynie ogólnikowo o "osiągnięciach sportowych i trenerskich". Przyznawanie w omawianym przypadku wyróżnień i nagród pozostawiono ponadto w istocie w gestii Prezydenta Miasta. Powołuje on Komisję dla wyboru "Sportowca Roku", "Trenera Roku", "Utalentowanego Młodego Sportowca" i określa jej skład i tryb pracy, a wspomniane wyróżnienia i nagrody przyznaje po zapoznaniu się z opinią Komisji. Przyjęta w zaskarżonej uchwale konstrukcja stanowi zatem nieupoważnioną ustawowo subdelegację kompetencji, co jest naruszeniem upoważnienia określonego w art. 31 ustawy.

Zauważyć też należy, że przedmiotowa uchwała ustanawia wyróżnienia i nagrody dla osób nie objętych delegacją ustawową - działaczy sportowych ( § 1 ust. 3 oraz § 5 ust. 2 uchwały). Ustawa o sporcie nie przewiduje możliwości przyznawania stypendiów, nagród i wyróżnień dla "działaczy sportowych". Stanowi ona w art. 31 ust. 1 , że stypendia, nagrody i wyróżnienia mogą być przyznawane osobom fizycznym za osiągnięte wyniki sportowe - działacze sportowi tego rodzaju osiągnięć mieć nie mogą, zaś art. 31 ust. 3 ustawy stanowi, że stypendia i nagrody mogą być przyznawane trenerom prowadzącym szkolenie zawodników , wobec czego także ten przepis nie dotyczy "działaczy sportowych".

Odnosząc się do stanowiska organu, że postanowienia przedmiotowej uchwały nie naruszają prawa stwierdzić należy, że Sąd – z przyczyn wyżej wskazanych – stanowiska tego nie podziela. W ocenie Sądu organ wyciąga też niewłaściwe wnioski z przywołanego przez siebie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1903/11 , który obszernie zacytował w odpowiedzi na skargę. W zaskarżonej uchwale, co wyżej zostało omówione, nie uzależniono bowiem wysokości nagrody od zajętego przez zawodnika miejsca, nie uwzględniono osiągniętych wyników sportowych i znaczenia danego sportu dla jednostki samorządowej.

Wskazać należy, że zarówno przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak i naruszenie wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji stanowią istotne naruszenia prawa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że kontrolowana uchwała jest wadliwa i pod względem przedmiotowym (brak precyzyjnego określenia sportu mającego znaczenie dla gminy, brak precyzyjnego określenia wysokości przyznawanych nagród) i podmiotowym (wadliwie określone warunki przyznawania nagród, nieuprawnione zmodyfikowanie ustawowego kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania nagród i wyróżnień), co rzutuje na całość jej uregulowań. Bez zakwestionowanych zapisów uchwała byłaby w praktyce aktem ułomnym i nie mogłaby być wykonywana.

W związku z powyższym Sąd uznał, że wskazane naruszenia prawa uzasadniają stwierdzenie nieważności całej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.