Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 30/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku strony skarżącej do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu na wezwanie referendarza sądowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie akcyzowego złożony został wniosek o prawo pomocy. Został on przedłożony do rozpoznania referendarzowi sądowemu. Referendarz wezwał, zarządzeniem z 13 lutego 2015 r. do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu, do rąk dorosłego domownika (jego żony) w dniu 25 lutego 2015 r. W terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 4 marca 2015 r. wniosek na formularzu nie został złożony. Zarządzeniem z 13 marca 2015 r., doręczonym skarżącemu, w dniu 25 marca 2015 r. wniosek został pozostawiony bez rozpoznania.

Pismem datowanym na 30 marca 2015 r. a w urzędzie pocztowym nadanym w dniu następnym, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu dołączając, stosowny formularz. W uzasadnieniu podniósł, że otrzymał przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia po kilku dniach od jego odbioru przez małżonkę i nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji zaniechania wykonania zarządzenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd przyjął zgodnie z treścią wniosku, że przyczyną uchybienia terminu był brak świadomości prawnej wnioskodawcy, który ustał w dniu 25 marca 2015 r., z chwilą doręczenia odpisu zarządzenia referendarza sądowego, tym samym wniosek złożony w dniu 31 marca 2015 r. został złożony w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednakże podkreślić należy, że wezwanie referendarza zawierało stosowne pouczenie sformułowane w sposób czytelny i przejrzysty. Z kolei fakt doręczenia przesyłki za pośrednictwem dorosłego domownika i zwłoka w przekazaniu tejże przesyłki adresatowi nie jest okolicznością niezawinioną przez stronę. Należy podkreślić, że zaniechanie osoby, która podjęła się dostarczenia przesyłki stronie obciąża również stronę, stanowi przejaw niedostatecznej staranności w prowadzeniu swoich spraw, która nie jest usprawiedliwioną przesłanką uchybienia terminu, także w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2015 r. sygn. akt I Sz 1117/99 niepubl.)

Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.