Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1762/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun- Kulik, , Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"’ "organ odwoławczy", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm.- ze zm., dalej jako: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: "p.b.."), po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca"., "strona skarżąca", "skarżąca spółka") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB", "PINB [...], "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2020r., nr [...] nakazującej skarżącej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 5,04 m x 2,38 m, zainstalowanej na ścianie budynku przy al. P. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w W. – utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 30 października 2018 r. upoważniony przedstawiciel PINB [...] przeprowadził oględziny działki nr ewid. [...] obr.[...] położonej przy Al. P. w W. Ustalono, że na ścianie usytuowanego tam budynku zainstalowany jest nośnik reklamowy firmy A. w postaci tablicy reklamowej ekspozycyjnej o wymiarach ok. 5,04 x 2,38 m (nr ident. [...]), mocowanej do ściany szczytowej budynku od strony południowej. Sporządzono protokół kontroli, dokumentację fotograficzną oraz szkic obrazujący rozmieszczenie nośników reklamowych na ww. działce.

Pismem z dnia 20 listopada 2018r. zwrócono się do Wydziału Architektury i Budownictwa [...] Urzędu [...] z prośbą o udzielenie informacji w sprawie wydania pozwolenia na budowę bądź przyjęcia skutecznego zgłoszenia zamiaru montażu tablicy reklamowej na elewacji budynku przy al. P. [...] w W.

W dniu 20 listopada 2018 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności ww. nośnika reklamowego firmy A.

W dniu 3 grudnia 2018 r. w siedzibie organu stawili się przedstawiciele V. S.A., użytkownika wieczystego ww. nieruchomości, którzy przedłożyli kopię umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] sierpnia 2004 r. z firmą A. S.A. wraz z aneksami.

W dniu 18 grudnia 2018 r. upoważniony przedstawiciel PINB przeprowadził ponowne oględziny przedmiotowej nieruchomości wraz z udziałem przedstawiciela strony skarżącej. Potwierdzono ustalenia zawarte w protokole oględzin z dnia 30 października 2018r. Strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów świadczących o legalności przedmiotowej reklamy.

W piśmie z dnia 5 marca 2019 r. Urząd Architektury i Budownictwa [...] w W. poinformował PINB, że w archiwum ww. Wydziału nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej dokonanie zgłoszenia zainstalowania nośnika reklamowego na ścianie budynku przy al. P. [...] w W. Jednocześnie poinformowano, że budynek, na którym została zainstalowana reklama znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu P. Wydział Architektury i Budownictwa [...] stwierdził, że zrealizowany nośnik narusza przepis art. 5 ust. 2 pkt 7 lit. g ww. planu., gdyż nie jest dostosowany do kompozycji architektonicznej południowej elewacji budynku, gdyż będąc jednym z trzech nośników reklamowych zainstalowanych na ścianie lub na dachu tego budynku, każdy o innej konstrukcji, rodzaju i wielkości powierzchni reklamowej, niemal całkowicie przesłania wraz z pozostałymi urządzeniami reklamowymi południową elewację budynku wywołując bałagan kompozycyjny i chaos reklamowo-informacyjny wyraźnie widoczny w ruchliwej arterii komunikacyjnej Al. P.

PINB [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., nakazał A. S.A. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 5,04 x 2,38m, zainstalowanej na ścianie budynku przy al. P. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...].

Organ I instancji wskazał, że w Wydziale Architektury i Budownictwa [...] nie odnaleziono dokumentów świadczących o legalności przedmiotowego nośnika reklamowego. W związku z tym, że inwestor nie dokonał zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych, inwestycja została zrealizowana z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b., mówiącego, iż: wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b.) wymaga dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec powyższego zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje art. 50 - 51 ww. ustawy.

Zdaniem PINB okoliczności stwierdzone podczas postępowania dowodowego wskazują na brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z faktem, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku M. zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. W zakresie rozmieszczania reklam ww. plan dopuszcza możliwość umieszczania nośników reklamy na ścianach budynków pod warunkiem "dostosowania formy i wielkości nośnika reklamy do kompozycji architektonicznej całej ścian, z uwzględnieniem funkcji budynku" (art. 5 ust. 2 pkt 7 lit. g). Zdaniem organu I instancji na podstawie stanu faktycznego należy stwierdzić, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie jest dostosowany do kompozycji architektonicznej południowej elewacji budynku. gdyż będąc jednym z trzech nośników reklamowych zainstalowanych na ścianie lub na dachu budynku przy al. P. [...] w W., każdy o innej kompozycji, rodzaju i wielkości powierzchni reklamowej, niemal całkowicie przysłania wraz z pozostałymi urządzeniami reklamowymi południowa elewację budynku wywołując bałagan kompozycyjny i chaos reklamowo-informacyjny wyraźnie widoczny w osi ruchliwej artylerii komunikacyjnej al. P.

PINB stwierdził, że wobec braku możliwości legalizacji przedmiotowych robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest zastosować przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca spółka. Postawiła zarzuty naruszenia:

a) art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 pkt 7 ppkt g uchwały Rady [...] nr [...] w poprzez nakazanie demontażu nośnika reklamowego Skarżącej pomimo braku występowania przesłanek, na które powołuje się organ I instancji, tj. m.in. niemal całkowitego przesłaniania elewacji budynku, na którym nośnik został zainstalowany;

b) art. 48 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.b/ poprzez błędną wykładnię.

Podniosła, że PINB nie wydał postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 p.b., ale od razu wydał decyzję zaskarżoną niniejszym odwołaniem. Dodatkowo błędnie przyjął, że przedmiotowy nośnik reklamowy przesłania elewację budynku zakrywając jego elementy architektoniczne oraz nie dostosowuje się swoją wielkością oraz umieszczeniem do funkcji, jaką budynek ma spełniać.

Skarżąca spółka podkreśliła, że organ winien ustalić, czy reklama skarżącej samodzielnie spełnia wymagania zapisów zawartych w ww. planie, badając przy tym całkowitą powierzchnię elewacji budynku, na którym zainstalowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy oraz jej stosunek do powierzchni samego nośnika. Pozwoliłoby to wykazać, że to nie nośnik skarżącej zasłania elewację budynku, a inne nośniki reklamowe zlokalizowane na tej samej stronie elewacji budynku. Skarżąca podkreśliła, że powierzchnia tablicy reklamowej należącej do skarżącej wynosi ok. 12 m2, stanowi ok. 10 do 15 % całej powierzchni budynku, podczas gdy inne reklamy zlokalizowane na tej samej ścianie zajmują blisko 80%. Już pierwsze spojrzenie od strony ulicy na budynek ukazuje siatkę reklamową, która przesłania niemal cały budynek, podczas gdy tablica reklamowa skarżącej jest stosunkowo niewielka i nie tak agresywna. Ponadto tablica należąca do skarżącej zlokalizowana została w dolnej części pierwszej kondygnacji, więc nie jest eksponowana wysoko, nie zakłóca funkcji budynku i dość dobrze się z nim komponuje w przeciwieństwie do pozostały reklam. Tablica skarżącej została wypośrodkowana w stosunku do całej ściany budynku oraz nie zasłania okien ani istotnych elementów architektonicznych. Jako dowód na powyższe skarżąca załączyła zdjęcie poglądowe na budynek od strony al. P.

Zdaniem skarżącej powyższe pozwala stwierdzić, że nośnik reklamowy skarżącej nie kłóci się z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i spełnia wymagania zawarte w § 5 ust. 2 pkt 7 ppkt g ww. uchwały Rady [...] nr [...]. W związku z powstałymi wątpliwościami skarżąca wystąpiła do Wydziału Architektury Zarządu Dzielnicy W. o wskazanie, czy przedmiotowy nośnik reklamowy spełnia wymagania z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto w opinii skarżącej prawidłowa wykładnia art. 48 p.b. winna uwzględniać okoliczność, że warunki wydania postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 p.b. aktualizują się tylko wtedy, gdy chodzi o przypadek, gdy roboty budowlane przy danym obiekcie nie zostały zakończone. Świadczy o tym jednoznaczne stwierdzenie, że "organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych". Jeżeli organ nie może już wstrzymać robót budowalnych, to - w opinii skarżącej - winien z automatu wydać postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia przez skarżącą dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 p.b. Niestety PINB nie wydał ww. postanowienia i nie umożliwił skarżącej wystąpienie o określone dokumenty do właściwych organów czy po prostu ich przygotowanie i złożenie (chodzi o projekty budowlane).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] [...]WINB utrzymał w mocy ww decyzję PINB

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...]WINB stwierdzi, że PINB słusznie wdrożył w niniejszej sprawie postępowanie naprawcze przewidziane w art. 50 i 51 p.b Zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące nieprawidłowego zastosowania przez PINB [...] art. 48 p.b są nieadekwatne do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, gdyż organ I instancji skorzystał w niniejszym postępowaniu z procedury określonej w art. 50-51 tej ustawy. Ratio legis art. 51 p.b. polega zaś na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w aspekcie prawa administracyjnego. Jednym zaś z elementów powołanej procedury jest ocena przez organ zgodności nośnika reklamowego z porządkiem planistycznym aktualnie obowiązującym na terenie, na którym ten się znajduje.

[...]WINB podkreślił, że mając w tym miejscu na uwadze podnoszoną w odwołaniu kwestię wystąpienia przez stronę skarżącą do organu architektoniczno - budowlanego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego zgodność przedmiotowego nośnika reklamowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ w pismach z dnia 11 marca, dnia 21 kwietnia i dnia10 czerwca 2020r. zwracał się do Urzędu [...] Wydziału Architektury i Budownictwa [...] odnośnie sposobu rozpatrzenia powołanego wniosku. Z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wynika natomiast, iż postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o "zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach 2,38 x 5,04 m, zainstalowanej na ścianie budynku przy al. P., na działce ewid. nr [...] w obrębie [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jest ostateczne.

W tej sytuacji zdaniem organu należy ocenić zgodność spornego nośnika z obowiązującym na terenie w/w nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku M. Jak wynika z pisma z dnia 5 marca 2019 r., zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 7 lit. g tej uchwały, umieszczanie nośników reklamy na ścianie jest możliwe pod warunkiem dostosowania formy i wielkości nośnika reklamy do kompozycji architektonicznej całej ściany, z uwzględnieniem funkcji budynku. [...]WINB zauważył, że kompetentnym do interpretacji ustaleń przepisów planistycznych są przede wszystkim organy architektoniczno - budowlane. Przytaczając fragmenty pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia 5 marca 2019vr.,organ odwoławczy podkreślił, że w świetle powyższego pisma nie ulega wątpliwości, że omawiany nośnik reklamowy w narusza przepis art. 5 ust. 2 pkt 7 lit. g uchwały Rady [...] nr [...], co z kolei oznacza, że brak jest możliwości jego legalizacji. Zdaniem organu W świetle powyższego uznać należy, że nałożenie obowiązku doprowadzenia budynku przy al. P. [...] w W. do stanu poprzedniego poprzez demontaż przedmiotowego nośnika reklamowego było zasadne. Jednocześnie w opinii [...]WINB brak jest również w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., uprawniającego organ do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, bowiem roboty te w istocie odpowiadałyby demontażowi nośnika.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. S.A. z siedzibą w W., podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza:

a) art. 8 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 pkt 7 ppkt c uchwały Rady [...] nr [...] poprzez przyjęcie, że przepis ten zakazuje funkcjonowania nośnika reklamowego skarżącej;

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

c) art. 48 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.b. poprzez błędną wykładnię.

Mając powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych.

Odpowiadając na skargę [...]WINB podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa procesowego.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2020r., nr [...], nakazującą A. S.A. z siedzibą w W. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 5,04 x 2,38m, zainstalowanej na ścianie budynku przy al. P. [, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w W.

W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. Wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ww. ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych .warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Postępowanie naprawcze, o jakim mowa w art. 51 p.b. polega na wydaniu jednej z trzech decyzji określonych w ust. 1 przywołanego przepisu. W sytuacji, gdy zachodzi brak możliwości naprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych (pkt 1), tj. powstała niedająca się usunąć niezgodność z przepisami prawa, organ obowiązany jest nakazać zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, albo też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. Jeśli natomiast możliwe jest doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z przepisami i nie jest to przypadek odstąpienia od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę (najczęściej naruszenie innych przepisów lub warunków bezpieczeństwa), organ orzeka o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2). Z kolei w przypadku, gdy wystąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (pkt 3), właściwy organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

Decyzje wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., nakazujące m.in. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, powinny być wydawane przez organy nadzoru budowlanego, po dokonaniu oceny stanu faktycznego i prawnego, w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia wykonywanych lub już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 tej ustawy.. Wskazywana zgodność z prawem to również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny. W judykaturze wielokrotnie wyrażone było stanowisko, że stan zgodności z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego - Prawa budowlanego, oznacza niewątpliwie zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei z art. 51 ust. 7 p.b. wynika, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio również wówczas, gdy roboty budowlane, o których mowa w art. 50 ust. 1, zostały już wykonane, z czego można wnioskować, że w związku z tym nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. W takim przypadku nie ma też zastosowania zastrzeżenie z art. 51 ust. 1, że decyzja musi być wydana przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, wydania decyzji na podstawie tego przepisu nie poprzedza, bowiem postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 3 lipca 2008 r., II SA/Po 617/2007, Lexis.pl nr 3920406; wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., II OSK 165/2010, Lexis.pl nr 2580475).

Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest nośnik reklamowy w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 5,04 x 2,38m, zainstalowanej na ścianie budynku przy al. P. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w W. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. rozstrzygnięć) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednocześnie art. 30 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy przewiduje obowiązek zgłoszenia organowi administracji architektoniczno- budowlanej zamiaru realizacji robót określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b.. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie neguje ustaleń organów co do kwestii, iż ww. nośnik reklamowy stanowi urządzenie reklamowe o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. jak też nie neguje, że nie dokonała zgłoszenia zamiaru montażu spornego nośnika reklamowego do organu architektoniczno – budowlanego. Otóż wskazać należy ponownie, że w myśl art. 50 ust. 1 pkt p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Nieobowiązujący już przepis art. 49b odnosił się tylko do tych obiektów budowlanych, które zostały objęte regulacją art. 29 ust. 1 i wymagają zgłoszenia, nie dotyczył zaś robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2, nawet jeżeli wymagają zgłoszenia. Oznacza to, że do robót budowlanych innych niż budowa, wymagających zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 1, art. 49b nie ma zastosowania. Zastosowanie w takich przypadkach będą miały przepisy art. 50 i 51 (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., II OSK 1792/10, LEX nr 1134674).). Organ I Instancji słusznie zatem wdrożył w niniejszej sprawie postępowanie naprawcze przewidziane w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Tym samym całkowicie bezzasadnym jest zarzut naruszenia art. 48 p.b.

Jednakże wskazać należy, że w niniejszej sprawie podstawą do wydania wobec omawianego obiektu decyzji mającej oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. był brak możliwości doprowadzenia wykonywanych lub już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 tej ustawy było ustalenie, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku M. zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., a dokładnie z art. 5 ust. 2 pkt 7 lit. g ww. planu, w myśl którego:

"g. Ustala się następujące zasady lokalizacji reklam na budynkach i budowlach (nie dotyczy reklam remontowo-budowlanych):

- nośniki reklamy i reklamy umieszczone na ścianach nie mogą przesłaniać okien oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów elewacji,

- umieszczenie nośników reklamy na ścianie jest możliwe pod warunkiem dostosowania formy i wielkości nośnika reklamy do kompozycji architektonicznej całej ściany, z uwzględnieniem funkcji budynku."

W ocenie Sądu powyższa zasada dotycząca umieszczania nośników reklamy na ścianach budynków ma charakter bardzo ocenny, a tym samym organy uznając, że nośnik reklamowy jest usytuowany sprzecznie z ww. przepisem winien w sposób wyczerpujący uzasadnić swoje stanowisko. W niniejszej sprawie bezsporne jest – co potwierdzają zapisy protokołów kontroli oraz zawarta w aktach sprawy dokumentacja techniczna – że na szczytowej ścianie południowej budynku położonego na działki nr ewid. [...] obr. [...] przy Al. P. w W. oraz na krawędzi dachu położonego nad ww. ścianą znajdują się trzy nośniki reklamowe, a nośnik skarżącej jest nośnikiem najmniejszym i najniżej położony. Na powyższe wskazała skarżąca w odwołaniu, podnosząc, ż to nie nośnik skarżącej zasłania elewację budynku, a inne nośniki reklamowe zlokalizowane na tej samej stronie elewacji budynku. Skarżąca podkreśliła, że powierzchnia tablicy reklamowej należącej do skarżącej wynosi ok. 12 m2, stanowi ok. 10 do 15 % całej powierzchni budynku, podczas gdy inne reklamy zlokalizowane na tej samej ścianie zajmują blisko 80%. Już pierwsze spojrzenie od strony ulicy na budynek ukazuje siatkę reklamową, która przesłania niemal cały budynek, podczas gdy tablica reklamowa skarżącej jest stosunkowo niewielka i nie tak agresywna. Ponadto tablica należąca do skarżącej zlokalizowana została w dolnej części pierwszej kondygnacji, więc nie jest eksponowana wysoko, nie zakłóca funkcji budynku i dość dobrze się z nim komponuje w przeciwieństwie do pozostały reklam. Tablica skarżącej została wypośrodkowana w stosunku do całej ściany budynku oraz nie zasłania okien ani istotnych elementów architektonicznych.

Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższych zarzutów, podnosząc jedynie, że z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa [...] z dnia 25 czerwca 2020 r. wynika natomiast, iż postanowienie Prezydenta m[...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o "zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach 2,38 x 5,04 m, zainstalowanej na ścianie budynku przy al. P., na działce ewid. nr [...] w obrębie [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jest ostateczne oraz przytaczając treść pisma z dnia 5 marca 2019 r. Urząd Architektury i Budownictwa [...] w W. W ocenie Sądu organ niewystarczającą uzasadnił, iż omawiany nośnik narusza ww. zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze a katach administracyjnych sprawy brak jest przywołanego przez organ postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowego nośnika z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto niewystarczające jest także przytoczenie treści ww. pisma organu architektoniczno-budowlanego z dnia 5 marca 2019 r. z którego nie wynika, czy wszystkie trzy nośniki naruszają omawiany przepis, czy tylko nośnik skarżącej, czy wobec pozostałych nośników także wszczęto postępowania administracyjne i jak się ma naruszenie omawianego zapisu wobec położenia omawianej reklamy na ścianie budynku oraz jej wielkości. W żaden sposób nie odniesiono się do funkcji przedmiotowego budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że organ administracji publicznej zobowiązany jest działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.) i rozstrzygać sprawę dopiero po należytym ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) w oparciu o zebrane i właściwie rozpatrzone dowody (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Skoro strony postępowania stawiają konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej mają prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji.

W ocenie Sądu nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, co w konsekwencji pociąga za sobą niemożność oceny, czy, uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania, w niniejszej sprawie wydanie powyższych rozstrzygnięć przez organy znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami.

Podnieść również w tym miejscu należy, że Sąd nie domniemywa intencji działania organu, ani nie czyni własnych ustaleń w sprawie. Aby ocenić rozstrzygnięcie organu w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować jego stanowiskiem zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów sprawy, dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę oraz okoliczności mających wpływ na ocenę żądania strony zgłoszonego w sprawie. Rola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, a ta z kolei możliwa jest w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznoprawnych, tj. ustaleń co do faktów prawotwórczych, które wywierają skutki prawne oraz ustaleń co do oceny prawnej tych faktów. Te warunki natomiast są spełnione tylko w sytuacji przestrzegania zasad postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadzi uzupełniające postępowanie wyjaśniające oraz podda ocenie zebrane dowody w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu powyższych rozważań.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 powołanej ustawy