Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 192/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2015 r. K.C. (zw. dalej: stroną, skarżącym) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektorem IS, organem odwoławczym, organem II instancji) z [...] stycznia 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej: Naczelnikiem US, organem I instancji) z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej z M Sp. z o. o. odpowiedzialności prezesa zarządu ww. spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2009 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. Naczelnik US wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia solidarnej z ww. spółką odpowiedzialności prezesa zarządu tej spółki K.C. za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług m. in. za w/w miesiące 2009r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że spółka złożyła deklarację VAT-7 za ww. miesiące, w których zadeklarowała do zapłaty podatek od towarów i usług. W tym czasie obowiązki prezesa jednoosobowego zarządu spółki pełnił skarżący. Ponieważ przedmiotowe kwoty nie zostały uiszczone, objęto je postępowaniem egzekucyjnym (tytuły wykonawcze: nr [...] z [...].04.2009r. za I/2009; [...] z [...] maja 2009r. za III/2009; [...] z [...] lipca 2009r. za IV/2009; [...] z [...] sierpnia 2009r. za V/2009; [...] z [...] listopada 2009r. za VII/2009; [...] z [...] listopada 2009r. za IX/2009; [...] z [...] lutego 2010r. za X i XI 2009; [...] z [...] marca 2010r. za XII/2009),

ale podjęte czynności i zastosowane środki wykazały bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki. W okresie od września 2009 r. do stycznia 2012 r. poborca skarbowy wielokrotnie sporządzał raporty o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych: spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nikogo nie zastano, brak kontaktu z Prezesem Zarządu skarżącym (pod wskazanym adresem nie przebywa, nie odbiera telefonów).

Ze sporządzonych w dniach [...] lutego i [...] grudnia 2010 r. protokołów o stanie majątkowym spółki wynika, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej (jest tylko zarejestrowana), a obecnie zajmuje się wyłącznie dzierżawą będących jej własnością budynków na rzecz firmy I s.c. za miesięczny czynsz w wysokości 5.900 zł netto, a wierzytelność z tego tytułu od 2005 r. jest zajęta przez Bank [...] na poczet spłaty kredytu. Znajdujące się na terenie nieruchomości urządzenia do przetwórstwa owocowo-warzywnego są przewłaszczone również na rzecz tego Banku. Spółka jest właścicielem wydzierżawianej nieruchomość położonej w [...], zapisanej w księgach wieczystych o numerach [...]. Dnia [...] kwietnia 2010r. dokonano zajęcia w/w nieruchomości, a dnia [...] września 2011r. została dokonana przez biegłego rzeczoznawcę wycena rynkowa nieruchomości. Spółka nie posiada innego majątku nieruchomego, środków transportu, praw majątkowych tj. akcji, obligacji, weksli czy praw autorskich. W dniach [...] czerwca i [...] lipca 2009 r. dokonano wpisu hipoteki przymusowej na ww. nieruchomości, ustalając przy tym, że jest ona obciążona hipotekami w celu zabezpieczenia wierzytelności Banku [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział, Urzędu Gminy, M.B., I.P. i dopiero w szóstej kolejności Naczelnika US. Żaden z wierzycieli hipotecznych nie był zainteresowany wszczęciem egzekucji z ww. nieruchomości, wyrażając jedynie chęć przełączenia się do ewentualnej egzekucji, która zostałaby wszczęta na wniosek innego wierzyciela.

W związku z powyższym, postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. Naczelnik US wstrzymał czynności egzekucyjne w stosunku do ww. nieruchomości. Organ egzekucyjny dokonał też zajęcia rachunku bankowego spółki w Banku [...], które okazało się nieskuteczne, gdyż rachunek ten został zamknięty [...] grudnia 2007 r.

Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik US orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego - prezesa jednoosobowego zarządu M Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2009 r. w łącznej kwocie 26.792,64 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 9.403,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1.017,64 zł.

Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji stwierdził, że egzekucja administracyjna skierowana do majątku spółki okazała się bezskuteczna, a egzekwowane należności nie mogły być zaspokojone z jakiejkolwiek części majątku spółki. Jednocześnie ustalił, że skarżący nie zgłosił wniosku

o ogłoszenie upadłości spółki, jak i wniosku dotyczącego wszczęcia postępowania układowego mimo, że miał nie tylko wpływ na podjęcie tych działań, ale miał również pełną wiedzę o stanie finansów spółki.

Natomiast analiza sytuacji finansowej M potwierdziła, że stan niewypłacalności ww. podmiotu wystąpił na koniec 2008 r.

Jak ustalono, w latach 2005 - 2009 oraz 2011 - 2012 spółka z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ponosiła same straty (w 2005 r. - 330.939,35 zł; w 2006 r. - 106.547,46 zł; w 2007 r. - 97.565,98 zł; w 2008 r. - 81.566,53 zł; w 2009 r. - 28.027,51zł; w 2011 r. - 24.386,91 zł; w 2012 r. - 27.680,46 zł; w 2013 r. - 48.006,63 zł). Zysk osiągnęła jedynie za rok 2004 w wysokości 10.308,90 zł i za rok 2010

w wysokości 63.467,60 zł. Według organu, wskaźniki płynności finansowej spółki

w latach 2005, 2006 i 2007 określające stopień pokrycia zobowiązań bieżących aktywami obrotowymi, wynoszące odpowiednio wartość 1,53; 1,44 i 1,33 oznaczają, że w latach tych spółka nie miała większych trudności w bieżącym regulowaniu swoich zobowiązań. Zauważył, że wskaźniki te ulegały systematycznemu obniżeniu. Zaznaczył, że wprawdzie za ww. lata spółka ponosiła straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak dodatni kapitał własny wynoszący za 2005 r. - 1.412.113,52 zł, za 2006 r. - 1.305.566,06 zł i za 2007 r. - 1.208.000,08 zł oznacza, że kontynuacja działalności gospodarczej nie była zagrożona. Niskie wskaźniki płynności finansowej spółka odnotowała za rok 2004 (1,26) i za rok 2008 (1,25), co zdaniem organu oznacza, że w latach tych miała problemy z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań.

Od 2008 r. wskaźniki te nie ulegały zmianie i pozostawały na tym samym niskim poziomie, znacznie odbiegającym od dolnego poziomu wskaźnika. Za 2009 r. wskaźnik ten osiągnął wartość 1,25; za 2010 r. - 1,04; za 2011 r. - 1,048; a za 2012 r. - 1,054. Naczelnik US stwierdził, że niskie wartości tych wskaźników oznaczają, że spółka nie posiadała zdolności do terminowego regulowania swoich bieżących zobowiązań. Zobowiązania te od 2008 r. znacznie się zwiększały, choć w latach 2008 – 2009

nie przekraczały wartości majątku trwałego, to w latach 2010 - 2012 nastąpił ich znaczny wzrost. Pomimo tego, że wzrosła również wartość majątku trwałego spółki, zobowiązania ogółem przekraczały wartość majątku trwałego o kwotę 5.948.351,25 zł.

w 2010 r. (aktywa trwałe - 7.192,113,44 zł), o kwotę 5.950.298.36 zł. w 2011 r. (aktywa trwałe - 7.127.164,42 zł) i o kwotę 5.897.628,41 zł w 2012 r. Organ dodał, że majątek rzeczowy spółki obciążony jest znacznymi hipotekami.

Naczelnik US podkreślił, że przeprowadzona analiza sytuacji finansowej spółki wskazuje nadto, że spółka od dłuższego czasu nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań. Pomimo tego, że w latach 2005 - 2007 nie miała większych trudności

z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań, nie uregulowała zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad 2005 r. oraz z tytułu podatku od towarów

i usług za maj, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2007 r. Jak zauważył organ, do dnia wydania decyzji nie zostały również uregulowane zobowiązania z tytułu podatku

od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec sierpień, październik, listopad i grudzień 2008 r., styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r., maj, lipiec i grudzień 2010 r., styczeń i grudzień 2011 r., styczeń 2012 r. oraz styczeń 2013 r., jak również z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec i kwiecień 2010 r., za okres od stycznia do grudnia 2011 r., 2012 r. i 2013 r. Łączna wysokość zaległości podatkowych ciążących na spółce wyniosła 66.813,98 zł.

Powyższe, zdaniem organu, wskazuje, że spółka zaprzestała regulowania ciążących na niej zobowiązań podatkowych. Niewykonywanie tych zobowiązań ma charakter trwały. Spółka stała się niewypłacalna.

Dodatkowo organ podkreślił, że skarżący w toku prowadzonego postępowania nie wskazał mienia pozwalającego na zaspokojenie znacznej części zaległości ciążących na spółce.

W świetle powyższego Naczelnik US uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, co dało podstawę do wydania

[...] sierpnia 2014 r. decyzji dotyczącej odpowiedzialności osób trzecich.

W ustawowym terminie skarżący od powyższej decyzji złożył odwołanie, żądając jej uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez wadliwe ustalenie, że bezskuteczność egzekucji jest wynikiem braku majątku spółki, podczas gdy majątek ten, przy prawidłowo prowadzonej egzekucji, w sposób bezsporny zaspokoi zobowiązania spółki.

W uzasadnieniu podniósł, że z analizy sytuacji finansowej M jasno wynika, że wartość jej zobowiązań nie przekracza wartości majątku, a zobowiązania spółki systematycznie spadają. Nadto, na wynik za lata 2009 - 2013 duży wpływ ma amortyzacja, jednak płynność finansową poprawia o +248.228,63 zł.

Skarżący wyjaśnił, że zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług wynikają z braku płatności ze strony dzierżawców. Gdyby nie fakt, że spółka musi wystawiać faktury za dzierżawę, bez względu na to, czy otrzymuje zapłatę, czy nie, generowałaby co miesiąc nadwyżki w podatku od towarów i usług, które w całości pokryłyby zaległości podatkowe. Na dowód powyższego do odwołania dołączył wezwanie do zapłaty z [...] stycznia 2013 r. dotyczące należności z lat 2011 - 2012 oraz wniosek z [...] maja 2014 r. o wezwanie Z.S. i S.Z. - wspólników spółki cywilnej I do zawarcia próby ugodowej na kwotę 64.875,53 zł.

Ponadto, jak podkreślił, Spółka systematycznie spłaca zaciągnięte kredyty. Z trzech kredytów zaciągniętych na kwotę 150.000 zł, 227.000 zł i 200.000 zł, ten ostatni został spłacony w całości, natomiast z dwóch pozostałych na koniec 2013 r. pozostała do spłaty kwota w łącznej wysokości 169.234,62 zł. Jednocześnie poinformował, że

w związku z zobowiązaniem przez Bank, została dokonana aktualna wycena nieruchomości należącej do spółki (działki o łącznej powierzchni 8100 m² zapisane

w księgach wieczystych Sądu Rejonowego nr [...]), zgodnie z którą wartość nieruchomości określona na dzień [...] grudnia 2013 r. wyniosła netto 731.310 zł czyli taka wartość, która daje szansę na spłatę pozostałych kredytów, zaległości podatkowych oraz dalsze funkcjonowanie spółki. Ponadto, w celu zaspokojenia zaległości podatkowych można sprzedać część majątku ruchomego, tj. około 500 sztuk beczek plastikowych o pojemności 120-200 l, około 150.000 szt. słoików oraz około 100 szt. palet drewnianych i metalowych, których wartość zakupowa wynosi ponad 100.000 zł. Jego zdaniem, ich sprzedaż, nawet przy cenach uzyskanych w egzekucji, mogłaby dać kilkadziesiąt tysięcy złotych.

Nie zgadzając się z dokonaną przez organ I instancji analizą finansową spółki za lata 2005 - 2013 podniósł, że nie uwzględnia ona pozycji "rozliczeń międzyokresowych

po stronie pasywów bilansu, która występuje tylko w celu zrównoważenia stron AKTYWA-PASYWA i niejako dubluje zobowiązania". W jego ocenie, za lata 2010 - 2012 wysokość zobowiązań spółki nie przekraczała wartości jej majątku trwałego. Wyliczenia wskazują, że wartość majątku trwałego za ww. lata "przekracza" zobowiązania Spółki za rok 2010 o kwotę 259.866,75 zł, za rok 2011 o kwotę 257.919,64 zł i za rok 2012

o kwotę 310.589,59 zł, zatem odmiennie niż ustalono w zaskarżonej decyzji.

Prowadząc postępowanie odwoławcze Dyrektor IS ustalił, że prowadzona wcześniej egzekucja z nieruchomości przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym została w czerwcu 2010 r. umorzona w trybie art. 985 kpc po drugiej bezskutecznej licytacji.

Poborca skarbowy w spisanym [...] grudnia 2014r. w obecności skarżącego protokole

o stanie majątkowym zobowiązanego zaznaczył, że spółka nie prowadzi fizycznie działalności, uzyskując dochody jedynie z wynajmowania obiektu, ale wierzytelność ta jest przewłaszczona przez Bank [...]. Wskazał, że M posiada opakowania (beczki plastikowe, palety drewniane, koszo-palety metalowe, słoiki różnych pojemności), które ze względu na upływ czynników atmosferycznych i wiek (wg prezesa od 5 do 10 lat) na obecną chwilę nie przedstawiają wartości rynkowej. Do protokołu dołączono 28 zdjęć. Nadto, do akt dołączono operat szacunkowy z [...] września 2011 r. określający wartość rynkową nieruchomości spółki na kwotę 750.800 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor IS decyzją z [...] stycznia 2015 r. utrzymał

w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazując na ustawowe przesłanki przeniesienia odpowiedzialności określone w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej podkreślił,

że w orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu organ jest zobowiązany wskazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zaległości podatkowej oraz bezskuteczność egzekucji przeciw spółce, podczas gdy ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Zwracając uwagę na wpisy w KRS (pełny odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu na dzień [...] marca 2014 r. oraz "Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców" z [...] lipca 2014 r.) organ odwoławczy stwierdził, że skarżący pełni funkcję prezesa jednoosobowego zarządu M Spółka z o. o. począwszy od dnia jej rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. [...] maja 2003 r. i nadal nim pozostaje, a zatem w czasie, w którym powstało ww. zobowiązanie podatkowe spółki w podatku VAT za styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2009 r., jak i w momencie, w którym zobowiązania te przekształcały się w zaległość podatkową w wyniku nieuregulowania ich przez spółkę w terminach określonych ustawą.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik US zasadnie uznał, że podjęte

wobec spółki czynności egzekucyjne i zastosowane środki egzekucyjne wykazały bezskuteczność egzekucji skierowanej do jej majątku. Z oświadczeń złożonych poborcom podatkowym i dokonanych ustaleń wynikało, że spółka nie posiada majątku pozwalającego na skuteczne prowadzenie egzekucji - rachunek bankowy w Banku [...] został zamknięty [...] grudnia 2007 r., spółka mimo zarejestrowania nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nie posiada środków transportu, praw majątkowych tj. akcji, obligacji, weksli oraz praw autorskich. Będąca własnością spółki zabudowana halą produkcyjną, warsztatem, magazynem i kotłownią nieruchomość położona w [...] została w 2005r. wydzierżawiona, a wierzytelność z tytułu tej dzierżawy jest zajęta przez Bank [...]. Przewłaszczone przez ww. Bank są także: piec olejowy c.o., 4 zbiorniki na olej opałowy, urządzenia stacji uzdatniania wody, 3 suszarnie. Nadto, nieruchomość obciążona jest hipotekami zabezpieczającymi wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział, Urzędu Gminy, M.B., I.P.

i dopiero w szóstej kolejności Naczelnika Urzędu Skarbowego Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym, który prowadził postępowanie egzekucyjne z ww. nieruchomości na rzecz wierzycieli, wobec braku chętnych do ich nabycia, mimo przeprowadzenia dwóch licytacji oraz niezłożenia przez wierzycieli wniosku o jej przejęcie na własność, postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Wartość ww. nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej urządzeniami (piec olejowy, 4 zbiorniki na olej opałowy, urządzenia stacji uzdatniania wody, 3 suszarnie) oszacowane zostały w dniu [...] września 2011 r. na kwotę 750.800 zł. Natomiast widniejące aktualne wpisy ustanowionych hipotek na ww. nieruchomości stanowią łącznie kwotę 1.186.726,14zł. Uwzględniając pismo Banku [...] z [...] kwietnia 2012 r. łączna wartość obciążeń hipotecznych na nieruchomości spółki wynosi 836.726,14 zł. Z informacji uzyskanych od wierzycieli hipotecznych dot. aktualności i wymagalności wpisanych hipotek wynika, że zaległości spółki na rzecz: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wynoszą 172.477,22 zł; Urzędu Gminy na dzień [...] stycznia 2014 r. wynoszą 112.000,40 zł; wobec M.J., który nabył wierzytelności od M.B. wynoszą 44.316.72 zł; wobec I.P. wynoszą 1.414,10 zł. Zatem łączna kwota obciążeń hipotecznych wynosiła 500.512,44 zł (bez należnych zabezpieczonych odsetek dla wierzycieli - Banku [...] oraz M.B. i I.P.). Organ odwoławczy przypomniał o postanowieniu z [...] stycznia 2014 r. dotyczącym wstrzymania przez organ egzekucyjny na podstawie art. 70a § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji czynności egzekucyjnych podjętych

w stosunku do nieruchomości spółki.

W świetle powyższego za nieuzasadnione uznał Dyrektor IS podnoszony przez skarżącego zarzut wadliwego ustalenia, że bezskuteczność egzekucji jest wynikiem braku majątku spółki podczas gdy majątek ten, przy prawidłowo prowadzonej egzekucji, w sposób bezsporny zaspokoiłby zobowiązania spółki. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - zdaniem organu odwoławczego - jednoznacznie wynika,

że postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku spółki było prowadzone

w sposób prawidłowy, ale nie doprowadziło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela.

Równocześnie Dyrektor IS podkreślił, że skarżący nie wykazał w sposób obiektywny wystąpienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Z analizy bilansu za 2008 r. wynika, że już na koniec grudnia 2008 r. spółka nie posiadała zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, a z każdym miesiącem, sytuacja stawała się coraz trudniejsza. Pomimo tego, że w styczniu 2009 r. nie zostało jeszcze sporządzone sprawozdanie finansowe spółki za rok 2008 (sprawozdanie to wpłynęło do organu podatkowego dopiero 8 grudnia 2009 r. bez daty jego podpisania), to jednak biorąc pod uwagę fakt, że skarżący był od początku powstania spółki,

aż do dnia jej niewypłacalności i nadal - jedynym członkiem zarządu oraz jedynym udziałowcem spółki, przedstawione okoliczności jednoznacznie wskazują, że posiadał on pełną wiedzę o sytuacji finansowej spółki oraz, że stan niewypłacalności spółki powstał podczas jego zarządu i był związany z podejmowanymi decyzjami gospodarczymi. Tym samym, podzielił stanowisko organu I instancji, że zarząd M w osobie skarżącego winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić interesy wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności spółki, czego jednak nie uczynił.

W przypadku zaś wskazanego w odwołaniu majątku ruchomego w postaci ok. 500 szt. beczek plastikowych 120-200 l, ok. 150.000 szt. słoików, ok. 100 szt. palet drewnianych i metalowych o wartości zakupowej, według twierdzeń skarżącego, ponad 100.000 zł organ odwoławczy zauważył, że skarżący nie udowodnił, że majątek ten faktycznie istnieje, nie wykazał jego pochodzenia, gdyż nie posiada faktur zakupu, a przede wszystkim nie udowodnił, że posiada wskazywaną przez niego wartość zakupową. Ww. twierdzenia pozostają ponadto w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organ pierwszej instancji. Z protokołów o stanie majątkowym spółki z [...] lutego i [...] grudnia 2010 r. nie wynika bowiem, aby M Sp. z o. o. majątek taki w ogóle posiadała, natomiast z protokołu sporządzonego [...] grudnia 2014 r. wynika, że opakowania "beczki plastikowe, palety drewniane, koszo-palety metalowe oraz słoiki różnych pojemności ze względu na wpływ czynników atmosferycznych oraz wieku (wg prezesa od 5 do 10 lat) na obecną chwilę nie przedstawiają wartości rynkowej".

W złożonej w ustawowym terminie skardze na powyższą decyzję K.C. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując zarzut błędnej wykładni art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu, za błędne i nie poparte żadnymi dowodami uznał ustalenia organów

o bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Podniósł, że organ egzekucyjny ograniczył się jedynie do zajęcia rachunków bankowych, ruchomości

i nieruchomości. Nie poczynił jednak żadnych dalszych czynności zmierzających do sprzedaży zajętych ruchomości, nie zajął również przysługujących spółce wierzytelności od najemców nieruchomości. Zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji organ podważył istnienie setek beczek, słoików, palet, a przecież fakt ten został udokumentowany przez komornika skarbowego w dniu [...] grudnia 2014 r. podczas sporządzania protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej spółki. Jak podkreślił skarżący, początkowo organ stwierdził, że "z protokołów o stanie majątkowym nie wynika, że majątek taki w ogóle posiada", a następnie określił, że "na obecną chwilę nie przedstawiają wartości rynkowej". Zdaniem skarżącego, oczywistym jest fakt ich innej wartości niż przy cenach zakupowych z tym, że to organ egzekucyjny powinien taką wartość ustalić.

Niezrozumiałym w ocenie skarżącego jest także to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy powołuje się na fakt nieuregulowania zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011, 2012 i 2013, a jednocześnie

[...] stycznia 2015 r. wydaje decyzje o numerach [...], uchylające decyzje organu I instancji w zakresie zaległości z tytułu podatku od osób fizycznych, zmieniając je na zaległości odpowiednio do kwot 161,78 zł i 184,04 zł, które to zostały zapłacone w dniu złożenia skargi.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Rozpoznawana przez organy podatkowe obu instancji sprawa dotyczyła odpowiedzialności podatkowej osób trzecich - prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a u jej podstaw legły przepisy art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Przepisy te ustanawiają odpowiedzialność solidarną z podatnikiem osób trzecich za zaległości podatkowe tegoż podatnika, określając jednocześnie zakres tej odpowiedzialności (art. 107 § 1 i 2).

Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej

w myśl art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 Ordynacji podatkowej nie może być wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w przypadku gdy tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko podatnikowi będzie opierał się na deklaracji podatkowej. Wówczas przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego

i decyzji, o której mowa w art. 53a Ordynacji podatkowej (określającej wysokość odsetek).

Zgodnie z treścią art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe m. in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie tych wniosków nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z mocy § 2 tego artykułu wyżej określona odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że obowiązkiem organów podatkowych jest wykazanie okoliczności pełnienia przez osobę trzecią obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce (tzw. przesłanki pozytywne), natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniającej członka zarządu (tzw. przesłanki negatywne, egzoneracyjne) spoczywa na nim samym. Nie oznacza to jednak przerzucenia na osobę trzecią ciężaru udowodnienia zaistnienia tych przesłanek. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09 "w każdym przypadku orzekania

o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać,

czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie.

W każdym wypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony". Dalej NSA stwierdził, że "w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany wskazać przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność".

Na wstępie podnieść należy, że w rozpatrywanej sprawie, nie było konieczności wydania decyzji określającej M Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego za styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2009 r. albowiem jego wysokość wynikała z deklaracji dla podatku od towarów i usług za ww. okresy. Ponadto postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce wszczęto w kwietniu 2010 r., zatem przed wszczęciem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Okoliczności te nie były sporne w sprawie.

Przechodząc do oceny przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że skarżący był członkiem jednoosobowego zarządu ww. M w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008r. Powyższą okoliczność potwierdził w pełni zgromadzony materiał dowodowy, a nadto nie była ona kwestionowana przez skarżącego na żadnym etapie postępowania.

W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy potwierdził również, wbrew zarzutom skarżącego, bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku M na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z [...].04.2009 r. za I/2009; [...] z [...] maja 2009 r. za III/2009; [...] z [...] lipca 2009 r. za IV/2009; [...] z [...] sierpnia 2009 r. za V/2009; [...] z [...] listopada 2009 r. za VII/2009; [...] z [...] listopada 2009 r. za IX/2009; [...] z [...] lutego 2010r. za X i XI 2009; [...] z [...] marca 2010r. za XII/2009. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej stawia jako warunek odpowiedzialności osoby trzeciej wystąpienie całkowitej lub częściowej bezskuteczności egzekucji, a bezskuteczność ta musi "okazać się" najpóźniej na dzień wydania orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, co - w ocenie Sądu - w niniejszej sprawie miało miejsce. Bezskuteczność egzekucji utożsamiana jest z niebudzącą wątpliwości nieściągalnością od samej spółki, tj. stanem, w którym z okoliczności sprawy wynika, że pomimo wykorzystania wszystkich możliwości spieniężenia majątku spółki nie dochodzi do zaspokojenia wierzyciela. Dla uznania egzekucji za bezskuteczną nie jest wymagane, aby organ prowadzący postępowanie egzekucyjne w sposób wielokrotny podejmował próby spieniężenia tego samego majątku spółki. Działania organu egzekucyjnego w tym względzie należy oceniać przyjmując kryterium racjonalności oraz doświadczenia życiowego. Jeżeli zatem w toku prowadzonej egzekucji, pomimo podejmowania prób zbycia ujawnionego majątku spółki nie dochodzi do jego sprzedaży, a w konsekwencji uzyskania środków pieniężnych na spłatę należności publicznoprawnych, to uznać należy, że egzekucja wobec spółki była bezskuteczna.

Z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że M, choć nadal jest zarejestrowana, nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie posiada majątku ruchomego w tym środków transportu, praw majątkowych, tj. akcji, obligacji, weksli oraz praw autorskich, zaś należąca do spółki nieruchomość położona w [...] jest obciążona znacznymi hipotekami na rzecz Banku [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział, Urzędu Gminy, M.B. oraz I.P., a wierzytelności tymi hipotekami zabezpieczone tylko w niewielkiej części zostały przez spółkę zaspokojone. Z nieruchomości tej była już prowadzona egzekucja przez Komornika Sądowy przy Sądzie Rejonowym lecz okazała się bezskuteczna, ponieważ dwukrotna licytacja nieruchomości nie zakończyła się jej zbyciem z powodu braku chętnych, a żaden z wierzycieli nie złożył wniosku o przejęcie jej na własność, co było podstawą do umorzenia przez Komornika w czerwcu 2010 r. postępowania egzekucyjnego. Wcześniej, bo w kwietniu 2010 r. Naczelnik US zajął ww. nieruchomość. Jednakże w trakcie prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego ustalił, że łączna kwota obciążeń hipotecznych bez zabezpieczonych hipotekami odsetek w styczniu 2014 r., to 500.512,44 zł, a każdy z wierzycieli hipotecznych, choć sam nie złożyłby wniosku o egzekucję z nieruchomości, przyłączy się przypadku wszczęcia jej przez innego wierzyciela. Bardzo istotne jest również to, że hipoteka przymusowa wpisana na podstawie tytułu wykonawczego, zabezpieczającego należność, której dotyczy niniejsze postępowanie, jest szóstą hipoteką wpisaną na nieruchomości spółki. To zobligowało organ do wstrzymania w trybie art. 70a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) czynności egzekucyjnych podjętych w stosunku do zajętej nieruchomości, czego dokonał postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. W tej sytuacji Sąd nie może podzielić poglądu skarżącego o błędnym uznaniu bezskuteczności egzekucji. Należy zaznaczyć, że egzekucja z nieruchomości jest długotrwała i kosztowna, a w przypadku chociażby kolejności zaspakajania wierzycieli hipotecznych i wysokości przysługujących im wierzytelności prowadzenie egzekucji przez Naczelnika US nie doprowadziłoby do zaspokojenia dochodzonych przez niego należności. Stąd obligatoryjne wstrzymanie czynności egzekucyjnych w stosunku do nieruchomości spółki.

Istotne jest również to, że należąca do spółki nieruchomość od 2005 r. dzierżawiona jest przez firmę "I" s.c., a wierzytelność z tego tytułu przewłaszczona jest (według oświadczenia skarżącego jako prezesa spółki) na rzecz Banku [...] i od lutego 2013 r. pokrywa spłatę kredytów spółki w tym Banku. Przewłaszczone przez Bank [...] (według oświadczeń skarżącego złożonych do protokołów w lutym i grudniu 2010 r.) są także: piec olejowy c.o., 4 zbiorniki na olej opałowy, urządzenia stacji uzdatniania wody, 3 suszarnie, zatem jakiekolwiek zajęcie tych ruchomości nie byłoby możliwe. Podobnie bezskuteczna okazała się podjęta przez Naczelnika US próba zajęcia jedynego rachunku bankowego spółki, z uwagi na fakt jego wcześniejszego (w grudniu 2007 r.) zamknięcia.

Należy podkreślić, że jakichkolwiek innych ruchomości (w tym opakowań wskazanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w niniejszej sprawie) skarżący jako prezes spółki w trakcie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego nie wskazywał, o czym świadczą zapisy protokołów o stanie majątkowym spółki z lutego i grudnia 2010 r.

Tym samym uznać należy, że zasadnie organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym załączoną dokumentację z postępowań egzekucyjnych, prowadzonych przez Naczelnika US i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, ustaliły że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

W świetle powyższego jako chybione należy potraktować twierdzenia skarżącego, że majątek spółki, przy prawidłowo prowadzonej egzekucji, zaspokoi jej zobowiązania. Twierdzenia są gołosłowne, nie poparte żadnymi materialnymi i wiarygodnymi dowodami. Zdaniem Sądu, na podkreślenie zasługuje to, że organy w rozpoznawanej sprawie podejmowały wszystkie możliwe z ich strony czynności mające na celu ustalenie składników majątkowych spółki. Ich działania nie ograniczyły się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwały składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych.

W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w obu instancjach również

w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie w zakresie badania przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącego, wskutek którego ustaliły, że skarżący we właściwym czasie nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.

Zgodnie z poglądami judykatury i piśmiennictwa, wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego ma nastąpić kiedy zarząd spółki nie będzie

w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Moment zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ma charakter obiektywny i nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu członka zarządu spółki - punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego. Należy również zauważyć, że członka zarządu obowiązuje przy wykonywaniu jego funkcji, zgodnie z art. 355 § 2 kc oraz z art. 293 § 2 ksh zachowanie należytej staranności wynikającej z zawodowego charakteru jego działalności.

Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że organy podatkowe prawidłowo oceniły materiał dowodowy trafnie uznając, że przesłanki do ogłoszenia upadłości M Sp. z o.o. zaistniały już w grudniu 2008 r. Spółka nie regulowała wymaganych zobowiązań podatkowych już w listopadzie 2005 r., w 2007 r., choć w latach 2005 - 2007 nie miała większych trudności z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań. Wprawdzie ponosiła straty w prowadzonej w tych latach działalności gospodarczej, ale kontynuacja tej działalności nie była zagrożona z uwagi na dodatni kapitał własny. Sytuacja spółki pogorszyła się w 2008 r., gdyż jej zobowiązania znacznie się zwiększyły, a z bilansu za 2008 r. wynika, że spółka nie posiadała już zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, a sytuacja pogarszała się z każdym miesiącem. Pomimo jednak tego, stosowny wniosek nie został złożony, co jest równoznaczne z niemożnością uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Zasadnie również organy podatkowe przyjęły, że skarżący nie wskazał majątku umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów

i usług za okres wynikający z zaskarżonej decyzji. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "zaspokojenie w znacznej części", pozostaje to zatem zagadnieniem podlegającym ukształtowaniu przez orzecznictwo i literaturę. "Znaczny" zgodnie

z powszechnym rozumieniem oznacza "dość duży pod względem liczby, ilości, natężenia, pokaźny, niemały, spory"- Uniwersalny słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 2003r., tom 5, str. 722).

Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, że wskazując organom podatkowym ruchomości w postaci ok. 500 szt. beczek plastikowych 120-200 l, ok. 150.000 szt. słoików, ok. 100 szt. palet drewnianych i metalowych o wartości zakupowej, według twierdzeń skarżącego, ponad 100.000 zł zwolnił się z odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim podkreślić należy, że ww. wskazanie mienia pozostaje w zdecydowanej sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe, a ponadto pojawiło się ono dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, ruchomości te nie zostały ujawnione

w protokołach o stanie majątkowym spółki z [...] lutego i [...] grudnia 2010 r., zatem na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem spółki skarżący jako prezes tej spółki o istnieniu takiego majątku nie wspomniał. Z kolei do protokołu

o stanie majątkowym, sporządzonego już w postępowaniu odwoławczym prowadzonym

w niniejszej sprawie, tj. [...] grudnia 2014 r., skarżący wskazał na posiadanie opakowań: beczek plastikowych, palet drewnianych, koszo-palet metalowych oraz słoików różnych pojemności. Jednakże spisujący protokół i wykonujący zdjęcia ww. ruchomości

poborca skarbowy wskazał w tym protokole, że "ze względu na wpływ czynników atmosferycznych oraz wieku (wg prezesa od 5 do 10 lat) na obecną chwilę

nie przedstawiają wartości rynkowej". Skarżący protokół takiej treści podpisał, nie zaznaczając w nim, że z takim zapisem o braku wartości ruchomości się nie zgadza. Brak jest również jakiejkolwiek realnej możliwości skonfrontowania zapisu w protokole

z [...] grudnia 2014 r. o braku wartości rynkowej opakowań, bowiem skarżący - poza gołosłownym powołaniem się na ww. majątek - nie przedstawił żadnych dowodów

czy choćby oświadczeń lub informacji wskazujących jego wartość rynkową. Nie wykazał również wskazanej przez siebie wartości zakupowej opakowań (określonej w odwołaniu na kwotę 100.000 zł), a nawet pochodzenia towaru (np. faktur zakupu). Należy zaznaczyć, że nieruchomość, na której znajdują się omawiane opakowania od 2005 r. jest dzierżawiona przez s.c. I, zatem nie można wykluczyć, że ww. ruchomości należą do tego właśnie przedsiębiorcy. Bez wpływu na powyższe ustalenia pozostają całkowicie gołosłowne, podniesione na rozprawie twierdzenia skarżącego, że od dawna mówił organom skarbowym o zalegającym majątku w postaci opakowań zafoliowanych i nieużywanych oraz, że nie podjął się sprzedaży ww. opakowań, z obawy o postawienie mu zarzutu wyzbywania się majątku spółki. Skoro opakowania nie zostały zajęte ani w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego, ani w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, wobec spółki nie została ogłoszona upadłość, to nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący jako reprezentant tej spółki podejmował próby zbycia ww. mienia.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, skarżący nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że wskazanie w odwołaniu mienia w postaci szklanych i plastikowych opakować oraz drewnianych i metalowych palet wyczerpuje przesłankę z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie ww. ruchomości nie spełnia warunku dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania mienia, o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Nie jest wystarczające wskazanie mienia, z którego egzekucja jest jedynie potencjalnie możliwa. Wskazywane mienie musi być konkretne i wymierne.

Skarżący zarzuca również organowi egzekucyjnemu, że nie zajął "przysługujących spółce wierzytelności od najemców nieruchomości", ale zauważyć należy, że wierzytelności tych organowi egzekucyjnemu nie wskazał. Jedynie do odwołania złożonego od decyzji organu I instancji wydanej w kontrolowanej sprawie dołączył skierowane w styczniu 2013 r. do I s.c. wezwanie do zapłaty zaległości za 2011 i 2012 r. oraz wniosek z maja 2014 r. wzywający do próby ugodowej w związku z ww. zaległościami. Trudno uznać te ww. wezwania za wystarczające do uznania, że skarżący wskazał realne, dostępne do natychmiastowego wyegzekwowania mienie o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Podobne stwierdzenie należy odnieść do wskazanych w odwołaniu opakowań.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zawarty w skardze zarzut bezzasadnego powołania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności nieuregulowania przez M zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011, 2012 i 2013, które to w rzeczywistości "zostały zapłacone w dniu złożenia skargi". W ślad za organem odwoławczym wyjaśnić należy, że z akt sprawy bezspornie wynika, że do [...] sierpnia 2014 r., tj. do dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji nie zostały uregulowane zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec i kwiecień 2010 r., za okres od stycznia do grudnia 2011r., 2012 r. i 2013 r. w łącznej wysokości 66.813,98 zł. Wpłaty, na którą powołuje się skarżący, dokonano dopiero 18 sierpnia 2014 r., i to na zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2011 i 2012 r., przy czym jedynie częściowo pokryła ona ww. zaległość.

Powyższe doprowadziło zatem do uchylenia zaskarżonych decyzji dotyczących tych okresów rozliczeniowych i ponownego orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości Spółki za wskazany wyżej okresy w zmienionej wysokości. W żadnym jednak razie

nie miało to wpływu na ustalenia dokonane w niniejszym postępowaniu. Fakt ten nie spowodował zmiany poglądów organów podatkowych i Sądu ani w zakresie stanowiska, że spółka zaprzestała regulowania ciążących na niej zobowiązań podatkowych i że niewykonywanie tych zobowiązań ma charakter trwały, ani też w zakresie oceny przesłanek wymienionych w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się również naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. Organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie, w granicach swoich uprawnień do swobodnej oceny dowodów, oceniły wiarygodność i moc poszczególnych dowodów, na których oparły swe rozstrzygnięcie i rzeczowymi argumentami je uzasadniły, zgodnie z wymogami określonymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.