Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1181/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 17, art. 17 ust. 1 b, art. 24
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Zaskarżoną przez T. S. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 1 lipca 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia rodzinnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1466), Obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2019 r. (M.P.2018.1099), Obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 października 2019r. w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2020 r. (M.P.2019.1067) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2020 r., znak: [...], orzekającą o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącego w związku z opieką nad matką T. S., legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, na okres od dnia 1 września 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. w wysokości 1 583,00 zł miesięcznie oraz bezterminowo od dnia 1 stycznia 2020 r. w wysokości 1 830,00 zł miesięcznie.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] 2020 r. organ pierwszej instancji - Wójt Gminy - przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką T. S., legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, na okres od dnia 1 września 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. w wysokości 1 583,00 zł miesięcznie oraz bezterminowo od dnia 1 stycznia 2020 r. w wysokości 1830,00 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu tej decyzji organ opisał przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że wnioskodawca, który złożył wniosek w dniu 2 września 2019 r., spełnia przesłanki do otrzymania wnioskowanego świadczenia - opiekuje się bowiem niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Organ wskazał także na potrzebę uwzględnienia w niniejszej sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 109/19, dotyczącego przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego na ojca.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że świadczenie winno przysługiwać mu od lipca 2019 r., czyli od momentu, w którym odwołujący się utracił świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad ojcem W. S. po jego śmierci w dniu 11 lipca 2019 r.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO, powołało przepisy art. 17 ust. 1, art. 17 ust.1b, art. 17 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kolegium wskazało, że przesłankami przyznania świadczenia pielęgnacyjnego są: sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wymagającym stałej pielęgnacji i niepodejmowanie z tego powodu pracy. Podkreśliło, że celem instytucji świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód, wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Zarówno osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, jak też osoba opiekująca się innym członkiem rodziny, wobec którego obciążona jest obowiązkiem alimentacyjnym, wypełniają zobowiązanie o charakterze prawnorodzinnym, którego źródłem są przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obydwie te kategorie osób rezygnują, w związku z realizacją tego obowiązku z podjęcia lub kontynuowania zatrudnienia.

Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż wniosek został złożony przez syna osoby wymagającej opieki T. S. Organ pierwszej instancji przyznał świadczenie pielęgnacyjne skarżącemu, bowiem wnioskodawca spełniał przesłanki określone w przepisie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżący sprawuje bowiem opiekę nad matką T. S., która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a sprawowanie tej opieki uniemożliwia podjęcie zatrudnienia. Ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność T. S., a ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 7 września 2015 r.

Kolegium zwróciło uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w którym wskazano, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie należy wyłącznie do ustawodawcy. Ustawodawca do dnia wydania niniejszej decyzji nie "poprawił" w/w stanu prawnego w kierunku naszkicowanym przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Nadto, zwrócono uwagę na orzeczenia sądów administracyjnych, które stoją zgodnie na stanowisku, że pomimo niezmienionego stanu prawnego (tj. art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych) sądy te - wprost i bezpośrednio, a organy administracji publicznej pośrednio w pełni powinny stosować się do kierunku trybunalskiej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego określonych w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2018 r. Sygn. akt III SA/Kr 884/18; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2018 r., Sygn. akt II SA/Rz 524/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 czerwca 2018 r.).

Kolegium stanęło na stanowisku, że w niniejszej sprawie zasadnym było przyznanie T. S. wnioskowanego świadczenia na rzecz niepełnosprawnej matki – T. S., spełnione bowiem zostały także pozostałe przesłanki pozwalające na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Kolegium podniosło jednakże, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Zasada ta znajduje potwierdzenie w art. 17 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl którego "Kwotę świadczenia pielęgnacyjnego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę". Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony.

W przedmiotowej sprawie stosowny wniosek o przyznanie świadczenia został złożony w dniu 2 września 2019 r. Z związku z czym zasadność przyznania świadczenia na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych nastąpiła od miesiąca złożenia wniosku.

W myśl art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba, że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony.

Wysokość świadczenia została ustalona w oparciu o ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2020 r., poz. 111), Obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2019 r. (M.P. 2018.1099) oraz Obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 października 2019 r. w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2020 r. (M.P. 2019.1067). Kwota świadczenia pielęgnacyjnego podlega corocznej waloryzacji od dnia 1 stycznia.

Wniosek skarżącego z dnia 17 sierpnia 2018 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego - początkowo przez wskazanie zajmowania się matką, a następnie zmodyfikowany przez wskazanie, że wnosi on o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem W. S., został ostatecznie zakończony decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 109/19, organ pierwszej instancji orzekł o przyznaniu zgodnie z wnioskiem strony świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącego w związku z opieką nad ojcem W. S. za okres od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 11 lipca 2019 r., czyli do dnia śmierci W. S. Tym samym wniosek z dnia 17 sierpnia 2018 r. został zakończony ostateczną decyzją administracyjną w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Nie można zatem przyjąć, zdaniem Kolegium, że wniosek ten mógł stanowić podstawę do przyznania kolejnego świadczenia pielęgnacyjnego nad matką skarżącego. Koniecznym stało się tym samym złożenie nowego wniosku, który otworzył drogę do wydania kolejnej decyzji administracyjnej, przyznającej świadczenie w związku z opieką nad matką T. S. Z kolei wniosek dotyczący opieki nad matką skarżącego został złożony w dniu 2 września 2019 r. Zdaniem Kolegium skarżący winien mieć świadomość o obowiązku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skoro w przeszłości wnioski takie wielokrotnie składał, a nadto modyfikował je w związku z koniecznością wskazania konkretnej osoby nad którą jest sprawowana opieka.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium podniósł, że po śmierci ojca był świadomy o obowiązku złożenia nowego wniosku na matkę. Zdaniem skarżącego obydwa urzędy od samego początku wiedziały o jego żądaniu przyznania świadczenia również na matkę. Uważa, że wniosek z dnia 17 sierpnia 2018 r., w którego formularzu została wpisana jego matka – został zmodyfikowany na ojca, i nadal istnieje. Ustawa o świadczeniach rodzinnych przewiduje przecież zbieg uprawnień do świadczeń opiekuńczych i jasno rozróżnia uprawnienia do świadczeń, których może być więcej niż jedno - od świadczenia, które może być tylko jedno, ale za to najkorzystniejsze.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez orzekające w tej sprawie organy stanowił przepis art. 17 ust. 1 i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 111, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżący sprawuje bowiem opiekę nad matką – T. S., która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a sprawowanie tej opieki uniemożliwia skarżącemu podjęcie zatrudnienia. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 22 listopada 2016 r. (k. 16 akt adm.), z którego wynika jednak, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność T. S., a ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 7 września 2015 r.

Mając na uwadze powyższe oraz przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim przepis ten różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, powoduje, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych od momentu wejścia w życie wskazanego wyroku Trybunału, nie może być zatem stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. Co więcej, Konstytucja dopuszcza wzruszenie prawomocnego orzeczenia sądowego oraz ostatecznej decyzji administracyjnej, wydanych na podstawie przepisu uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP). Tym bardziej należy zatem opowiedzieć się za niedopuszczalnością wydania orzeczenia sądowego oraz decyzji administracyjnej na podstawie przepisu, który Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją.

Zdaniem Sądu wykładnia art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych powinna prowadzić właśnie do takiego rozumienia tego przepisu, że w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd też w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Powyższe jednak pozostaje poza sporem, podobnie jak pozostałe przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W niniejszej sprawie sporna pozostaje kwestia daty, od której przyznane być powinno skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z treści tego przepisu wynika więc jednoznacznie, że decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego zostaje ustalone prawo do świadczenia rodzinnego, ma data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne. Wniosek ten jest więc czynnikiem, który uruchamia postępowanie w przedmiocie przyznania prawa do przedmiotowego świadczenia, a które może być przyznane od miesiąca złożenia wniosku w organie.

Słusznie zauważyło Kolegium, że wniosek skarżącego z dnia 17 sierpnia 2018 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, złożony w związku z opieką nad matką skarżącego T. S., został zmodyfikowany przez skarżącego pismem z dnia 16 października 2018 r. i oświadczeniem z dnia 28 października 2019 r. W pismach tych skarżący wskazał, że wniosek z dnia 17 sierpnia 2018 r. dotyczył przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - na ojca wnioskodawcy W. S. (karta 52 i 120 akt adm.). Wniosek ten został zakończony decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r., znak: [...], którą przyznano skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad ojcem – W. S. Rację ma Kolegium, że nie można zatem przyjąć, iż wniosek ten mógł stanowić podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką skarżącego – T. S.

W celu natomiast przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, skarżący złożył wniosek – z dnia 2 września 2019 r. (k. 5 akt adm.), który został następnie rozpatrzony i załatwiony decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2020 r. (znak: [...]), utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją SKO z dnia 1 lipca 2020 r. (nr [...]). Nie ulega więc wątpliwości, że każdy z odrębnie złożonych wniosków – zarówno na matkę jak i na ojca spowodował powstanie odrębnych stosunków materialnoprawnych, które uległy konkretyzacji, każdy z nich, w odrębnych decyzjach administracyjnych, załatwiających sprawę co do istoty, pierwszy co do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem, drugi, prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad matką. Podnoszona przez skarżącego kwestia zbiegu świadczeń i wyboru korzystniejszego z nich dotyczy innych sytuacji.

Mianowicie, zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń:

1) świadczenia rodzicielskiego lub

2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

- przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Użyty w tym przepisie zwrot "zbieg uprawnień" należy rozumieć jako sytuację, w której dana osoba obiektywnie spełnia przesłanki do otrzymania co najmniej dwóch świadczeń, jak również sytuację, gdy ma już ustalone, na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej, prawo do otrzymania jednego ze świadczeń, ale wymienionych w tym przepisie i spełnia jednocześnie przesłanki otrzymania innego świadczenia (por. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr1261/20; LEX nr 3156278). Nie mogło więc dojść do zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką skarżącego nad ojcem i do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, skoro to pierwsze z nich zostało skonkretyzowane wskazaną już decyzją, zapewne wypłacone i mogło być przyznane, co ważne, tylko do daty śmierci ojca skarżącego, zaś drugie dopiero zostało skonkretyzowane kontrolowanymi decyzjami i w sytuacji, gdy pierwsze z nich już zostało skonsumowane.

Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego (decyzji).

Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – orzekł, jak w sentencji.