Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1030/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 35 ust 1 pkt 1 i 2 , ust 3 i 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par 14 , par 209
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art 107 par 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: par 12 ust 1 pkt 5 lit b
journal: Dz.U. 2009 nr 124 poz 1030
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz  dróg pożarowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. C.–G. i R. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. C.–G. i R. K. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z 26 kwietnia 2018 r. znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla inwestora Zakładu Budowlano-Montażowego "[...] Sp. z o.o. Sp. k. dla inwestycji pn. budowa trzech budynków pensjonatowych, rampy, wiaty rekreacyjnej, rozbiórka istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą: komunikacja wewnętrzna piesza i samochodowa, skarpy ziemne, ściana oddzielenia przeciwpożarowego, kanalizacja deszczowa ze zbiornikami retencyjno-chłonnymi, przebudowa sieci energetycznej, oświetlenie zewnętrzne, przyłącza: kanalizacji sanitarnej i wodociągowy; na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...] w Z..

Od powyższej decyzji odwołali się: H. K., K. S.-G., G. C.-G., J. C.-G. i R. K..

Po rozpoznaniu odwołań od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 18.09.2018 r. uchylił decyzję Starosty [...] oraz skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przed organem l instancji.

Na decyzję Wojewody inwestor wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 4 grudnia 2018 r. sygn. II SA/Kr 1375/18, stwierdzając naruszenie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji.

Wojewoda decyzją z dnia 25 czerwca 2019 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 26 kwietnia 2018 r. znak: [...]

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie wskazanym w wyroku WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1375/18.

W trakcie postępowania inwestor wniósł do sprawy kopię opinii prawnej w sprawie zakresu wykonywania służebności gruntowej, wyjaśnienia odnośnie do kwestii poruszonych w wyroku oraz dodatkowe rysunki wyjaśniające i uzupełniające projekt budowlany w zakresie wskazanym w uchylonej decyzji Wojewody, dotyczące stwierdzenia naruszenia przepisów technicznych, stosując się tym samym bezpośrednio do orzeczenia sądu i uzupełniając materiał dowodowy w zakresie potrzebnym do wyjaśnienia wątpliwości sformułowanych przez Wojewodę w uzasadnieniu uchylonej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że wątpliwości dotyczące naruszenia § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane dalej WT) zostały przez inwestora wyjaśnione przy piśmie z 5 lutego 2019 r.

Nie ma podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez odwołujących się, dowodów. W zakresie żądania dotyczącego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sprawie badań podłoża gruntowego, analiza wykazała, że projektant zakwalifikował projektowany obiekt do drugiej kategorii geotechnicznej, do czego jest uprawniony na mocy § 4 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Zakwalifikowania obiektu do drugiej kategorii geotechnicznej dokonano na podstawie dokumentacji geotechnicznej, o której mowa w § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia. Tak więc, organ odwoławczy nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Pb. Nie ma też podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu drogownictwa, ponieważ nie istnieje istotny dla postępowania fakt, który miałby podlegać udowodnieniu na tej podstawie. Z treści odwołań, w związku z którymi toczy się obecne postępowanie wynika, iż podstawowym zarzutem stron odwołujących się jest brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Tę kwestię można jednak rozstrzygnąć na podstawie dokumentów zalegających w aktach sprawy oraz przepisów.

Zakres kontroli, do jakiej jest uprawniony organ administracji architektoniczno-budowlanej, został ściśle określony w art. 35 ust. 1 pkt 1-5 Pb.

W przypadku planowanej inwestycji jej połączenie z drogą publiczną będzie się odbywać po urządzonej drodze, na nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], a podstawą prawną do korzystania z niej przez inwestora jest ujawniona w tej księdze wieczystej służebność gruntowa, obejmująca prawo do korzystania z urządzonej na tej nieruchomości drogi.

Kryterium dostępu do drogi publicznej należy ocenić na podstawie § 14 WT. Na marginesie warto dodać, że nie ma przepisu prawa, który pozwalałby w postępowaniu organu architektoniczno-budowlanego, nałożyć na inwestora obowiązek, aby drogę służebną, nie będącą drogą publiczną, doprowadził do zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi dotyczącymi dróg publicznych. Kryterium takiej oceny może być jedynie porównanie istniejącego szlaku drożnego z warunkami wynikającymi z § 14 WT.

W § 14 ust.1 WT określono: "Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m".

W przedmiotowej sprawie stwierdzono, iż przewidziany został dojazd do drogi publicznej, istniejącą jezdnią, której szerokość w najwęższym miejscu wynosi 3,50 m. Tak więc wymagany 3 m dojazd został zapewniony. Nic nie wskazuje na to, by inwestor był zobowiązany do wykonania ciągu pieszo - jezdnego. Z tego powodu należy uznać, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej o którym mowa w § 14 ust. 1 WT.

Dodatkowo wskazano, że w sprawach, w których chodzi o istniejący dostęp do drogi publicznej, poprzez urządzoną drogę, dotyczący w równym stopniu wszystkich nieruchomości nim skomunikowanych z drogą publiczną, czy to na podstawie prawa własności czy ograniczonego prawa rzeczowego jakim jest służebność przejazdu, przechodu i przegonu, można mieć poważne wątpliwości co do równego traktowania podmiotów dysponujących działkami budowlanymi skomunikowanymi tą istniejącą, urządzoną drogą, jeśli te z nich, które już wzniosły swoje obiekty budowlane, mogą korzystać z tej drogi, a dla innych, które mają dopiero taki zamiar, uznawało by się tę istniejącą, urządzoną drogę, za np. zbyt wąską.

Na marginesie dodano, że takie żądanie ze strony organu administracji architektoniczno - budowlanej, prowadziłoby także pośrednio do ingerowania w przestrzeń poza terenem inwestycji, choćby przez sam fakt, że odmowa pozwolenia na budowę z powodu niespełniania wymogów wynikających z § 14 WT na istniejącej i urządzonej drodze, prowadziłaby do konieczności wystąpienia przez inwestora z roszczeniem o ustanowienie drogi koniecznej w zakresie rozszerzenia istniejącej służebności, do parametrów § 14 WT.

Wydaje się, że czym innym jest kwestia nowego dostępu do drogi publicznej, kiedy droga taka nie jest urządzona, a służebność nie jest ustanowiona, a czym innym jest kwestia dostępu do drogi publicznej, gdy dostęp ten jest urządzony fizycznie i zapewniony prawnie.

Uwagi te nie mają bezpośredniego przełożenia na niniejszą sprawę, wobec spełnienia się wymogu § 14 WT, ale mają charakter wyjaśniający dla przypadków sporu opierającego się o kwestie dostępu do drogi publicznej, przez aktualnych i przyszłych użytkowników istniejącej, urządzonej drogi wewnętrznej.

Odnośnie do zarzutu bezprawnego wykorzystania północno-zachodniego krańca działki ewid. nr [...], polegającym na planowaniu zrealizowania w tej lokalizacji placu manewrowego, stwierdza się, że przy piśmie z 5 lutego 2019 r. pełnomocnik inwestora przedłożył dodatkowe rysunki zatytułowane: PROJEKT ZAGOSPODAROWANIA TERENU RYSUNEK USZCZEGÓŁOWIONY RAMPY ORAZ KOLORYSTYCZNE ZRÓŻNICOWANIE NAWIERZCHNI ZIELONYCH (TRAWNIKOWI STROPODACHU ZIELONEGO) wykonany w skali 1:200, z których wynika, iż projektowany plac manewrowy został w całości usytuowany na działce ew. nr [...]. Tak więc zarzut ten uznaje się za bezzasadny.

Odnośnie do zarzutu naruszenia przez planowaną inwestycję warunków wynikających z § 12 ust. 1 pkt 5b Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009 nr 124, poz. 1030), dotyczących konieczności zapewnienia dla inwestycji drogi pożarowej, stwierdza się, że na karcie 33 projektu budowlanego znajduje się jednoznaczny zapis iż: W budynkach brak pomieszczeń, w których mogłoby przebywać więcej niż 50 osób. Dodatkowo, na projekcie zagospodarowania terenu (karta 15 proj. bud.) oraz rzutach parteru każdego z projektowanych budynków (karta 96,104 oraz 112 proj. bud.) znajduje się klauzula uzgodnienia projektu przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw p.poż., stwierdzająca, iż projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Tak więc, nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości przyjętych rozwiązań projektowych w zakresie wymagań wynikających z § 12 ust. 1 pkt 5b ww. rozporządzenia.

Odnośnie do zarzutu, iż "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] wskazuje, że dla obiektów realizowanych w terenach oznaczonych na mapie do planu symbolem 11.MN/Uh plan nie przewiduje możliwości realizacji miejsc postojowych w garażach podziemnych, stwierdza się, że w § 7 ust 2 pkt 13 MPZP, ustalono iż: Na każdej działce, na której będzie realizowana zabudowa pensjonatowa lub wynajem pokoi realizacja dodatkowo nie mniej niż 4 miejsca postojowych, a w nowo realizowanych obiektach 1-no miejsce postojowe na 1 apartament lub pokój na wynajem. Do ww. miejsc postojowych w zabudowie pensjonatowej oraz zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z wynajmem pokoi wlicza się miejsca w garażu. Powoływanie § 8 ust. 3 pkt 10 MPZP, jako argumentu, iż realizacja miejsc postojowych w garażu w terenie oznaczonym symbolem MN/Uh jest niedopuszczalna, nie może podlegać ocenie w stosunku do tych terenów, bowiem powoływany przepis reguluje zasady zagospodarowania terenów usługowych oznaczonych w MPZP symbolem U, a nie przedmiotowego terenu oznaczonego symbolem MN/Uh.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. C. - G. i R. K., zarzucając jej

1) naruszenie art. 7 w z. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., a w konsekwencji nie zawarcie w motywach rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy ustaleń i wniosków;

2) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin na drodze dojazdowej do nieruchomości objętej planowaną inwestycją celem wykazania nieodpowiedniości tego dojazdu w stosunku do rodzaju i skali (rozmiaru) inwestycji oraz przeznaczenia projektowanych budynków, pomimo złożenia przez strony stosownego wniosku w piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. oraz w piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r.;

3) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie geologii tj. opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego oraz projekm geotechnicznego projektowanej inwestycji, w celu określenia warunków gruntowo-wodnych, fizycznych i mechanicznych cech gruntów w rejonie projektowanej budowy, określenia warunków posadowienia projektowanych budynków oraz oceny wzajemnego oddziaływania wód gruntowych i obiektów budowlanych, z uwzględnieniem skutków posadowienia projektowanych budynków o charakterze zabudowy pensjonatowej wraz z infrastrukturą na sąsiednie nieruchomości, pomimo złożenia stosownego wniosku w piśmie z dnia 30 kwietnia 2019 r.;

4) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu drogownictwa w celu ustalenia, czy droga dojazdowa do planowanej inwestycji budowlanej (biegnąca szlakiem służebnym po dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z.) jest prawidłowa z punktu widzenia bezpieczeństwa w komunikacji z uwzględnieniem charakteru zabudowy, co do której wydania pozwolenia na budowę domaga się inwestor, pomimo złożenia stosownego wniosku w piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r.;

5) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 2 k.p.a. poprzez niewydanie formalnego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez strony;

6) naruszenie art. 8 ust. 1 i 9 k.p.a. poprzez dopuszczenie się przez Wojewodę naruszeń przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, skutkujących podważeniem zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, a w szczególności uzasadnionego oczekiwania rzetelnego i merytorycznego rozpoznania sprawy;

7) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 1 w zw. z ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie i przyjęcie, że przepisy określające minimalną szerokość dojścia i dojazdu do działek budowlanych i budynków oraz nakazujące zainstalowanie oświetlenia elektrycznego, zapewniającego bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku, nie mają w niniejszej sprawie zastosowania, podczas gdy brak jest przepisu prawnego wyłączającego stosowanie w/w rozporządzenia w sytuacji, kiedy dojście i dojazd odbywa się szlakiem przysługującej inwestorowi drogi służebnej, której szerokość jest zmienna i wynosi od 3 do 4 metrów, a więc nie spełnia wymogów w/w rozporządzenia;

8) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 11 pkt. 5 oraz § 7 ust. 2 pkt. 11 uchwały Rady Miasta Z. nr [...] z dnia 9 września 2010 r. "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]" poprzez nieuwzględnienie, iż w/w uchwała wymaga, aby dostęp do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zapewniony był poprzez ciągi komunikacyjne o szerokości nie mniejszej niż 4,5 m, a jednocześnie zakazuje realizacji ciągów pieszo-jezdnych o szerokości mniejszej niż 4,5 m, konsekwencją czego jest niedostrzeżenie przez organy administracji niezgodności projekm budowlanego z ustaleniami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

9) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 2 pkt. 13 uchwały Rady Miasta Z. nr [...] z dnia 9 września 2010 r. "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]" poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego realizację miejsc postojowych w garażach podziemnych, w sytuacji gdy plan zagospodarowania nie dopuszcza takiej możliwości;.

10) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt. 5) lit. b) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie, podczas gdy każdy z trzech projektowanych przez inwestora budynków pensjonatowych kwalifikowany jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL V i posiada ponad 50 miejsc noclegowych, w konsekwencji czego do przedmiotowych budynków inwestor powinien doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku;

11) naruszenie art. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę m. in. na dz. ewid. nr [...] oraz nr [...] obr. [...] w Z., podczas gdy inwestor nie posiada prawa do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane (chociaż złożył takie niezgodne z prawdą oświadczenie), a przysługuje mu wobec nich jedynie prawo służebności drogi koniecznej, z którym nie wiąże się żadne uprawnienie do wykonywania robót budowlanych;

12) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które lakonicznie i pobieżnie wyjaśnia odmowę przeprowadzenia wniosków dowodowych skarżących, niewyjaśnienie w sposób rzeczowy podstaw prawnych zaskarżonej decyzji.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona.

Kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu podlega decyzja o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji projektowanej w Z., na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], przyjętego uchwałą z dnia 9 września 2010 r. nr [...] Rady Miasta Z. (dalej zwanego planem), w terenie oznaczonym symbolem 11MN/Uh.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), dalej zwanej u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza - między innymi - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie stwierdzenia naruszeń w przywołanym wyżej zakresie, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy droga dojazdowa do projektowanej inwestycji została prawidłowo oceniona przez organ w świetle przywołanego wyżej przepisu art. 35 u.p.b. tj. czy jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami techniczno – budowlanymi oraz przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że poza sporem w sprawie pozostaje, że połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną jaką jest ul. [...] zaprojektowano istniejącym szlakiem służebnym, co do którego sam inwestor na k. 6 projektu budowlanego oświadcza, że jest to "dojazd o zmiennej szerokości 3,5 – 4 metrów".

Oceniając zatem zgodność istniejącego dojazdu do inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], należy przywołać regulacje tam zawarte.

W § 7 ust. 2 planu ustalono zasady zagospodarowania (między innymi) terenu 11.MN/Uh. W § 7 ust. 2 pkt. 11 planu wskazano, że: "Dostęp do terenów z wyznaczonych na rysunku planu dróg publicznych i wewnętrznych oraz poprzez ciągi komunikacyjne o szerokości nie mniejszej niż 4,5 m, nie wyznaczone na rysunku planu". Zgodnie z § 3 pkt. 18 planu, przez ciągi komunikacyjne należy rozumieć "drogi wewnętrzne i dojazdy oraz dostępność do działki na zasadzie służebności drogowej".

W tym miejscu wskazać też należy, że w § 3 ust. 1 pkt. 1 i 2 planu zdefiniowano pojęcie "terenu" (obszar ograniczony liniami ciągłymi, rozgraniczającymi różne przeznaczenie lub różne zasady zagospodarowania, jeżeli z treści niniejszej uchwały nie wynika inaczej), oraz "terenu inwestycji" (obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych lub ich części zawierający się w terenie przeznaczonym do zainwestowania, ograniczonym na rysunku planu liniami rozgraniczającymi). Literalne odczytanie treści § 7 ust. 2 pkt. 11 planu, mogłoby prowadzić do błędnego wniosku, że użyte w nim sformułowanie "teren" dotyczy całego terenu 11MN/Uh, jednak z treści tego zapisu wynika, że w istocie w tym przepisie chodzi nie tyle o "teren" w znaczeniu nadanym przywołaną definicją, ale o każdą nieruchomość znajdującą się w obszarach oznaczonych poszczególnymi symbolami, do których odnosi się § 7 ust. 2 planu.

Przeciwna interpretacja tego zapisu nie doprowadziłaby do żadnych logicznych wniosków, bo oznaczałby że dostęp do wszystkich "terenów" określonych w § 7 ust. 2 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone symbolami 1.MN/Uh, 2.MN, 3.MN, 4.MN, 5.MN/Uh, 6.MN, 7.MN, 8.MN, 9.MN, 10.MN, 11.MN/Uh), a rozumianych jako pewna całość urbanistyczna, ustalony zostałby np. za pośrednictwem służebności drogowych. Oczywistym jest że służebności ustanawiane są dla ściśle oznaczonych nieruchomości władnących, a nie do całego obszaru określonego w planie miejscowym odpowiednim symbolem. Zastrzeżenie co do sposobu rozumienia słowa "teren" zawiera zresztą sama jego definicja, wskazując, że "jeżeli z uchwały nie wynika inaczej" to przez teren należy rozumieć obszar ograniczony liniami ciągłymi, rozgraniczającymi różne przeznaczenie lub różne zasady zagospodarowania. W przypadku § 7 ust. 2 pkt. 11, zachodzi właśnie przypadek, gdy "z uchwały wynika inaczej".

Ustalenia planu nie pozostawiają zatem wątpliwości, że jeżeli dostęp do terenu inwestycji odbywa się poprzez służebność drogową, to także szlak drogi służebnej (szlak służebny) nie może być węższy niż 4,5 metra. Oznacza to, że "dojazd o zmiennej szerokości 3,5 – 4 metrów" nie spełnia wymagań dojazdu określonych przez obowiązujący w terenie plan miejscowy.

Wskazać też należy, że nie jest rzeczą organu dokonywanie oceny projektu budowlanego według innych kryteriów, niż wskazuje art. 35 u.p.b. Tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocenił parametry drogi dojazdowej do inwestycji na podstawie kryterium "równego traktowania podmiotów dysponujących działkami budowlanymi skomunikowanymi tą istniejącą, urządzoną drogą". Przede wszystkim organ traci z pola widzenia fakt, że plan miejscowy obowiązuje od ściśle określonej daty, od której wszystkie inwestycje muszą spełniać jego warunki. Jeśli inne budynki powstały przed datą wejścia w życie planu (czego zresztą organ nie badał) to jest oczywistym, że niekoniecznie spieniają wymagania aktu, który w dacie ich projektowania czy budowy jeszcze nie obowiązywał. Nadto inwestor korzysta ze szlaku służebnego, który jak wynika ze zdjęć znajdujących się na k. 69-72 akt adm. jest wąska, utwardzoną drogą gruntową, przebiegającą między domami jednorodzinnymi.

Zupełnie kuriozalny jest natomiast argument, że "odmowa pozwolenia na budowę z powodu niespełniania wymogów wynikających z § 14 WT na istniejącej i urządzonej drodze, prowadziłaby do konieczności wystąpienia przez inwestora z roszczeniem o ustanowienie drogi koniecznej w zakresie rozszerzenia istniejącej służebności, do parametrów § 14 WT." Zgodnie z 145 KC służebność drogowa ustanawiana jest, jeśli nieruchomość nie odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. W niniejszej sprawie szlak służebny ustanowiony został dla istniejącego na terenie inwestycji domu jednorodzinnego. Jednak "odpowiedni" dostęp do domu jednorodzinnego nie musi być "odpowiedni" dla zespołu trzech budynków pensjonatowych, w których przewidywane jest powstanie łącznie 56 apartamentów (a zatem nawet nie 56 pokoi gościnnych, ale po myśli § 3 pkt. 7 planu, 56 "zespołów mieszkalnych składających się co najmniej z jednej lub kilku sypialni, salonu, zaplecza kuchennego i łazienki, realizowanych w obiekcie usług hotelarskich).

Tylko od decyzji inwestora zależy, czy podejmie trud poszerzenia służebności w taki sposób, aby miał możliwość realizacji (jakiejkolwiek) inwestycji, w sposób zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oczekiwanie, że planowana inwestycja będzie spełniać ustalenia planu miejscowego w żadnym wypadku nie jest, jak wskazuje to organ "ingerowaniem w przestrzeń poza terenem inwestycji". Plan miejscowy w § 5 pkt. 11 ppkt. 1 i 5 (określającym wymagania w zakresie komunikacji) wskazuje też, że: dopuszcza się rozbudowę i przebudowę w zależności od potrzeb, istniejących dróg publicznych i dróg wewnętrznych oraz dojazdów wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi.

Nie jest też uzasadniony argument, że "nic nie wskazuje na to aby inwestor miał obowiązek zrealizować ciąg pieszo – jezdny." Jest wręcz przeciwnie. Skoro inwestor planuje zespół trzech pensjonatów, to powinien przewidzieć do nich zarówno dojazd jak i bezpieczne dojście dla pieszych, nawet jeśli formalnie nie będzie to "ciąg pieszo – jezdny".

Zaprojektowane połączenie inwestycji z drogą publiczną nie spełnia również warunków § 14 ust. 1 i 5 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej zwanego rozporządzeniem. Zgodnie z tym przepisem, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku.

Jak już wyżej wskazano, zaprojektowany dojazd i dojście do budynków wchodzących w skład inwestycji nie jest odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania, choćby dlatego, że na drodze o szerokości trzech metrów nie ma żadnej możliwości, aby wyminęły się bezpiecznie i bezkolizyjnie dwa samochody osobowe, dodatkowo zakładając, że tą samą drogą poruszać się będą piesi. Nadto nie zaprojektowano zainstalowania oświetlenia elektrycznego, zapewniającego bezpieczne użytkowanie dojścia i dojazdu po zapadnięciu zmroku.

Organ w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził też, że: "nie ma przepisu prawa, który pozwalałby w postępowaniu organu architektoniczno-budowlanego, nałożyć na inwestora obowiązek, aby drogę służebną, nie będącą drogą publiczną, doprowadził do zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi dotyczącymi dróg publicznych. Kryterium takiej oceny może być jedynie porównanie istniejącego szlaku drożnego z warunkami wynikającymi z § 14 WT." Abstrakcyjnie rzecz ujmując jest to sformułowanie prawdziwe, rzecz jednak w tym, że w niniejszej sprawie porównanie "istniejącego szlaku drożnego z warunkami wynikającymi § 14 WT" nie doprowadziło organu do właściwych wniosków.

Istniejący dojazd do inwestycji nie spełnia także warunków drogi pożarowej. Inwestor, a w ślad za nim organy, wskazują, że inwestycja nie wymaga zapewnienia drogi pożarowej.

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, droga pożarowa jest w niniejszym przypadku wymagana.

Kwestie dróg pożarowych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 5 lit. b, drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku niskiego zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V i mającego ponad 50 miejsc noclegowych. Zgodnie natomiast z § 209 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL. Natomiast zgodnie z ust. 2, budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi:

1) ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się;

2) ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych;

3) ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II;

4) ZL IV - mieszkalne;

5) ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II.

Rozporządzenie w sprawie dróg pożarowych przewiduje cały szereg wymagań dotyczących usytuowania tej drogi względem budynków, tak aby zapewniony był do nich odpowiedni dostęp dla sprzętu gaśniczego a przede wszystkim szczegółowo określa parametry takiej drogi, przy czym zgodnie z § 13, minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m, a jej nachylenie podłużne nie może przekraczać 5 %.

Trzy projektowane budynki pensjonatowe zostały zakwalifikowane jako budynki niskie, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V (k. 126 projektu budowlanego).

Z projektu wynika, że w budynku A zaprojektowano 19 apartamentów (k. 96-100), w budynku B - 19 apartamentów (k. 104-108), w budynku C – 18 apartamentów (k. 112-115). Niektóre z apartamentów mają powierzchnię około 38 metrów kwadratowych. Powodem dla którego organ ustalił brak konieczności zaprojektowania drogi pożarowej jest to, że pomimo iż budynki mają kategorię ZLV, to jednak każdy z osobna nie ma ponad 50 miejsc noclegowych. (k. 33 projektu budowlanego).

Jest to założenie zakładające statystycznie minimalną liczbę osób, które będą korzystać z apartamentów, czyli średnio po dwie osoby na jeden apartament. W ten sposób rzeczywiście liczba miejsc noclegowych nie przekroczy 50 w każdym z trzech budynków z osobna. Jednak inwestor zaprojektował apartamenty, z których część jest bardzo obszerna. Nie ma żadnych przeszkód, aby w apartamentach mogły mieszkać po trzy lub cztery osoby. Jest to liczba typowa dla statystycznej rodziny: rodzice i jedno lub dwoje dzieci. A wówczas liczba miejsc noclegowych wzrasta odpowiednio do 57 lub 76 w każdym z budynków. Pełne obłożenie miejsc noclegowych przez znaczną część roku w Z. nie jest też sytuacją nadzwyczajną. Zdaniem Sądu nie można dla potrzeb zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego czynić założeń minimalnych. Dodatkowo, skoro inwestycja obejmuje kompleks trzech budynków pensjonatowych, pod którymi znajduje się jeden garaż podziemny, z jednym wjazdem, to obowiązkiem organu było co najmniej rozważenie, czy przy tak zaprojektowanej inwestycji rzeczywiście nie ma konieczności zapewnienia drogi pożarowej - na wypadek nieszczęścia pożaru. Zdaniem Sądu, cel dla którego wprowadzone zostały przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej, nie pozostawiają wątpliwości, że ich interpretacja powinna następować zgodnie z zasadami daleko idącej ostrożności.

Z wszystkich wyżej przywołanych względów, szlak służebny wskazany przez inwestora jako zapewniający dojazd do inwestycji, nie spełnia warunków wynikających zarówno z ustaleń planu miejscowego, przepisów techniczno – budowlanych jak i warunków wymaganych dla drogi pożarowej. Już tylko z tego względu inwestycja nie mogła uzyskać pozwolenia na budowę.

Wskazać też należy na kolejne nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, a konkretnie zatwierdzonego w niej projektu budowlanego.

Pierwsza z nich dotyczy możliwości budowy w terenie 11MN/Uh garażu podziemnego i związanego z nim obiektu jakim jest "rampa" – oznaczona w projekcie budowlanym jako "niezależny obiekt" (k.93)- w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dla prawidłowego wyjaśnienia powyższego zagadnienia niezbędna jest lektura planu jako całości.

Rozdział 4 części tekstowej planu zatytułowany został: "Ustalenia planu dla terenów osiedleńczych."

Ustalenia dla wszystkich terenów zabudowy mieszkaniowej określa § 7 planu.

W § 7 ust. 1 określono ustalenia dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (oznaczone symbolem 1.MW, 2.MW, 3.MW, 4.MW, 5.MW, 6.MW.). Przeznaczenie dopuszczalne (§ 7 ust. 1 pkt. 2) to zieleń urządzona, miejsca postojowe i garaże, przy czym obowiązuje zakaz lokalizacji wszelkiego rodzaju nowych budynków, za wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem 1.MW i 5.MW oraz za wyjątkiem garaży. Zgodnie z pkt. 8 dopuszcza się lokalizację zespołu garaży realizowanych na następujących zasadach:

a) realizacja budynków w zabudowie zwartej;

b) realizacja budynków o wysokości do 6 metrów;

c) obowiązuje zakaz realizacji garaży blaszanych;

d) realizacja dachów jako dwuspadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 350 z zakazem przesuwania głównych połaci dachowych względem siebie w płaszczyźnie pionowej;

e) dopuszcza się realizację płaskich stropodachów, pełniących funkcje terenów biologicznie czynnych;

f) obowiązuje stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych, a pokrycia połaci dachowych w różnych odcieniach czerwieni i szarości.

W § 7 ust. 2 planu zawarto ustalenia dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (w tym terenu, na którym zaplanowano przedmiotową inwestycję tj. 11.MN/Uh) Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt. 4 lit. d dopuszczono realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego we wszystkich terenach obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe. Zgodnie z pkt. 8 garaży, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane. Zakaz realizacji obiektów blaszanych. Wysokość budynków gospodarczych i garaży nie może przekroczyć wysokości 7 metrów.

W § 8 ust. 1 określono ustalenia dla terenów zabudowy usługowej (U/M, 1a.U/M i 2.U/M). Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt. 2, przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego, to miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej. Zgodnie z pkt. 8 dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane. Zakaz realizacji obiektów blaszanych. Wysokość budynków gospodarczych i garaży nie może przekroczyć wysokości 7 metrów.

W § 8 ust. 2 określono ustalenia dla terenów zabudowy usługowej (3.U/M , 4.U/M, 5.U/M, 6.U/M, 7.U/M). W pkt. 8 dopuszczono lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane. Zakaz realizacji obiektów blaszanych. Wysokość budynków gospodarczych i garaży nie może przekroczyć wysokości 7 metrów.

W § 8 ust. 3 określono ustalenia dla terenów zabudowy usługowej (1.U, 2.U, 3.U, 5.U). W pkt. 2 jako przeznaczenie dopuszczalne możliwa jest realizacja w ramach przeznaczenia podstawowego - miejsc postojowych, zieleni urządzonej, obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. W pkt. 10 wskazano natomiast: "Realizacja nie mniej niż 2 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych. Dopuszcza się realizację podziemnych parkingów."

W § 8 ust. 4 określono ustalenia dla terenów zabudowy usługowej (4.U). W pkt. 3 jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano: miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej. W pkt. 6 lit. d, określającym zasady realizacji nowych budynków, wskazano, że "dopuszcza się realizację parkingów podziemnych".

W § 9 obejmującym ustalenia dla terenów zabudowy usługowej (usługi publiczne), w ust. 1 pkt. 11 – ustalono: "Realizacja nie mniej niż 3 miejsca parkingowe na 10 zatrudnionych. W terenie oznaczonym symbolem 3.UPo dopuszcza się realizację wielopoziomowego parkingu podziemnego"

Przytoczenie wszystkich ww. ustaleń ma na celu wykazanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w ustaleniach dotyczących zapewnienia miejsc dla parkowania samochodów, rozróżnia: miejsca postojowe, garaże realizowane jako wolnostojące lub dobudowane oraz parkingi podziemne. Parkingi podziemne dopuszczone zostały jedynie w:

1. terenie zabudowy usługowej 1.U, 2.U, 3.U, 5.U - § 8 ust. 3 pkt. 10 części tekstowej planu.

2. terenie zabudowy usługowej 4.U i to tylko w przypadku realizacji nowych budynków - § 8 ust.4 pkt. 6 lit. d części tekstowej planu.

3. terenie usług publicznych 3.UPo -§ 9 ust. 1 pkt. 11 części tekstowej planu.

Natomiast w terenie 11.MN/Uh, na którym zaplanowano przedmiotową inwestycję możliwa jest jedynie realizacja miejsc postojowych oraz garaży, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane, nie będących tzw. "blaszakami", o wysokości, która nie może przekroczyć 7 metrów. Skoro zatem lokalny ustawodawca wyraźnie przewidział parkingi podziemne tylko w kilku terenach objętych ustaleniami planu, a dla spornego terenu przewidział wyłącznie miejsca postojowe i garaże wbudowane lub wolnostojące, to zdaniem Sądu oznacza to, że w świetle ustaleń planu, zaprojektowanie garażu podziemnego dla zabezpieczenia niezbędnej ilości miejsc postojowych było niedopuszczalne. Z zaprojektowanym garażem związana jest także rampa – organ nie wypowiedział się w żadne sposób, czy obiekt ten określony przez inwestora jako "niezależny obiekt" pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Kolejna kwestia dotyczy zgodności ilości zaprojektowanych kondygnacji z ustaleniami § 7 ust. 2 pkt. 7 lit. f części tekstowej planu. Zgodnie z tym przepisem, realizacja nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, pensjonatowych i usługowych oraz odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejących na następujących zasadach: realizacja jednej kondygnacji, której wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu i nie więcej niż dwie kondygnacje w dachu. Zgodnie z lit. e tego przepisu, wysokość budynków pensjonatowych nie może przekroczyć wysokości 13 metrów.

Jak wynika z powyższego, w terenie 11MN/Uh maksymalna wysokość budynku to 13 metrów, przy czym w ramach tej wysokości można zrealizować tylko dwie kondygnacje w dachu oraz jedną, której "wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu".

W przedłożonym projekcie budowlanym w dachu przewidziane zostały dwie kondygnacje, natomiast kondygnacji nadziemnych przewidziano dwie, z czego jednak znajduje się w całości zarówno ponad istniejącym jak i projektowanym poziomem terenu. Natomiast kondygnacja parteru znajduje się kilkanaście do kilkudziesięciu centymetrów pod poziomem terenu istniejącego, co wynika z rysunku przekroi poprzecznych A-2, B-2, C-2 (k. 94 projektu), a w całości tylko powyżej poziomu projektowanego.

Ustalenia § 7 ust. 2 pkt. 7 lit. f części tekstowej planu, dotyczą w równym stopniu realizacji nowych budynków jak i rozbudowy lub nadbudowy istniejących, zatem organ winien był jasno wypowiedzieć się w decyzji, czy w przypadku realizacji nowego budynku, możliwe jest zaprojektowanie dwóch kondygnacji, które po wybudowaniu, w całości będą znajdowały się ponad poziomem docelowego poziomu terenu czy też możliwe jest zaprojektowanie i wybudowanie tylko jednej takiej kondygnacji.

Wskazać też należy, że organ nie odniósł się do zarzutu odwołania (powielonego obecnie w skardze), że inwestor planuje wykorzystanie północno-zachodniego krańca dz. ewid. nr [...] obr[...] w Z., w stosunku do którego nie przysługuje mu jakiekolwiek uprawnienie do dysponowania tą działką na cele budowlane, choć złożył takie oświadczenie. Skarżący zarzucił, że prawo przysługujące inwestorowi to służebność gruntowa drogi koniecznej o treści skonkretyzowanej we właściwej umowie i księdze wieczystej tj. prawo przejazdu, przechodu, przegonu, prowadzenia rur wodociągowych i kanalizacyjnych, drenów i przewodów elektrycznych. Wobec tego inwestor nie jest uprawniony do wykonywania jakichkolwiek innych robót budowlanych na przedmiocie służebności niż wskazane w zdaniu poprzednim, w szczególności zaś nie jest dopuszczalne, aby na jakimkolwiek fragmencie dz. ewid. nr [...] został zrealizowany plac manewrowy. Tymczasem analizując zgromadzony w aktach sprawy projekt zagospodarowania terenu oraz pozostałą dokumentację inwestycji można dojść do wniosku, że projektowany plac manewrowy i miejsce zatrzymywania pojazdów wykonane zostaną na północno-zachodnim krańcu dz. ewid. nr [...]. który nie jest obciążony jakąkolwiek służebnością gruntową.

Za pismem z dnia 5 lutego 2019 r. inwestor dołączył do akt sprawy rysunki zatytułowane "Projekt zagospodarowania terenu. Rysunek uszczegółowiony rampy oraz kolorystyczne zróżnicowanie nawierzchni zielonych (trawników i stropodachu zielonego)". Wynika z nich, że na działce [...] zaprojektowano dojście piesze oraz wjazd na działkę stanowiąca teren inwestycji, a konkretnie wjazd na "plac manewrowy". Jednak rysunki te nie wyjaśniają niczego w zakresie złożonego zarzutu wiążącego się z przebiegiem istniejącej służebności. Rację ma skarżący, że zagadnienie to powinno było zostać rozważone przez organ odwoławczy poprzez przeprowadzenie dowodu z dokumentu obrazującego przebieg ustanowionej nieruchomości i porównania z projektem zagospodarowania terenu znajdującym się w projekcie budowlanym. Jednak organ nie poczynił absolutnie żadnych ustaleń w tym zakresie i do zarzutu tego w ogóle się nie doniósł.

Wskazać jeszcze należy na niespójne zapisy projektu budowlanego odnoszące się do powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt. 10 planu, w terenie planowanej inwestycji istnieje wymóg zachowania terenów biologicznie czynnych na nie mniej niż 40% powierzchni terenu inwestycji. Na k. 5 projektu wskazano, że powierzchnia biologicznie czynna to 607,57 + 1196,4/2= 1205,77 m 2, co daje razem 40,31 5 działki. Na projekcie zagospodarowania terenu w części opisowej (k. 15 projektu) wskazano, że wskazano, że 1196, 4 m to powierzchnia tarasów zielonych liczona jako 50% powierzchni biologicznie czynnej (598,2 m). Natomiast legenda części rysunkowej pod pozycja 4 wskazuje : " proj. skarpy zielone (obsadzone skalniakami) – niwelacja terenu poziomy zgodne z rysunkami elewacji." Rozbieżności tych organ nie dostrzegł i nie wyjaśnił, choć nie jest jasne, czy inwestor jako tożsame traktuje" tarasy zielone" i "skarpy obsadzone skalniakami". Projekt budowlany powinien być wewnętrznie spójny i rzeczą organu jest zapewnienie, aby tak właśnie było.

Na koniec wskazać należy, że organ odwoławczy – Wojewoda w sposób fundamentalny naruszył art. 7, art.11 oraz art. 107 § 3 Kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący w swoim odwołaniu podniósł cały szereg zarzutów, które w zasadzie powielają się w znacznym stopniu z zarzutami skargi. Nie zostały one w żadnym stopniu przez organ odwoławczy rozpoznane ani nawet choćby pobieżnie wyjaśnione, choć w oczywisty sposób było to obowiązkiem organu odwoławczego.

Z wszystkich wyżej wymienionych względów zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. decyzja organu I Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).