Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 657/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Grażyna Danielec spr. WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr : [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno- technicznej s k a r g ę o d d a l a


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § l pkt l kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. J. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...], znak: [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno- technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały w dniu 27 sierpnia 2003r. W. J. w budynku mieszkalnym położonym w W. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że Wójt Gminy, decyzją z dnia [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały w budynku w W. W. J. W odwołaniu od tej decyzji W. J. zarzucił organowi I instancji, iż wydał decyzję nie wyjaśniając, dlaczego Odwołujący nie mieszka w przedmiotowym budynku. Wniósł o uchylenie decyzji i pomoc w wyjaśnieniu sprawy.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że o wymeldowanie W. J. z miejsca pobytu stałego, z budynku położonego w W. wystąpiła K. J. W trakcie postępowania ustalono, że w dacie zgłaszania pobytu stałego w budynku położonym w W. w dniu 27 sierpnia 2007r. W. J. nie przebywał. K. J. pouczona o obowiązujących przepisach meldunkowych w dniu 9 marca 2007r., zwróciła się o zmianę przedmiotu postępowania, a mianowicie zamiast wniosku o wymeldowanie, wystąpiła o anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego, wymienionego pod wskazanym wyżej adresem. Do protokołu podała, iż dnia 27 sierpnia 2007r. syn i synowa będąc jeszcze w tym czasie współwłaścicielami przedmiotowego budynku dokonali zameldowania W. J. w budynku nr [...] w W., który w dniu zameldowania nie przebywał w nim, nie mieszka również obecnie. Dalej organ stwierdza, że sam skarżący przesłuchiwany do protokołu potwierdza, iż syn i synowa, dokonali Jego zameldowania w budynku w miejscowości w W., a On nie mieszkał wówczas w przedmiotowym budynku, gdyż była żona, gdy zjawiał się w przedmiotowym budynku wzywała Policję. Policja interweniowała kilkakrotnie, kazała mu usunąć się z tego budynku i nie pozwoliła na mieszkanie w nim. Z powyższych ustaleń jednoznacznie wynika, stwierdza organ, że K. i T. J. zgłosili w organie meldunkowym pobyt ojca W. J. w budynku położonym w W., dokonując tym samym zameldowania na pobyt stały pomimo, że pod wskazanym wyżej adresem w dacie zgłaszania pobytu nie mieszkał i obowiązek meldunkowy wówczas nie nastąpił, a zatem świadomie wprowadzili organ meldunkowy w błąd, co powoduje, iż czynność meldunkowa była od samego początku wadliwa i dlatego podlega anulowaniu.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. J.

Skarżący przedstawiając swoją sytuację rodzinną wniósł o uchylenie decyzji i wydanie nakazu aby mógł mieszkać w przedmiotowym lokalu.

W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, podniósł naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji o anulowaniu czynności materialno-technicznej, polegającej na zameldowaniu skarżącego, pomimo że skarżący nie został zaznajomiony z przedmiotem tego postępowania, gdyż: nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o anulowanie czynności materialno-technicznej, polegającej na zameldowaniu, zmiana przedmiotu sprawy nastąpiła pod nieobecność skarżącego, wobec czego nie mógł on zająć stanowiska w tej kwestii, skarżący został poinformowany o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy o wymeldowanie, a nie o anulowanie czynności materialno-technicznej, polegającej na zameldowaniu, wobec czego podnosił on, iż nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie, skarżącemu nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącemu racjonalną obronę swoich interesów.

Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nie oznaczenie w zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej, który ją wydał, gdyż z cała pewnością organem tym nie może być Urząd Wojewódzki oraz art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie przytoczenie w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przepisów prawa, na podstawie których ją wydano, w szczególności zaś przepisu, który umożliwia anulowanie czynności materialno-prawnej, polegającej na zameldowaniu skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Dokonanie zameldowania mimo niespełnienia wymagań wskazanych w powołanym przepisie czyni czynność zameldowania wadliwą od samego początku. Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny, a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w danym lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim.

Niespornym w sprawie jest, że w chwili dokonania czynności zameldowania skarżący nie mieszkał w przedmiotowym budynku, twierdził jedynie, że chce tam mieszkać, a zatem jego zameldowanie było wadliwe. Dlatego też organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych miał obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego, czego dokonał na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Nie można zgodzić się z zarzutami podnoszonymi w uzupełnieniu skargi.

Nietrafny jest zarzut, iż skarżący nie wiedział, że sprawa toczy się o anulowanie czynności materialno technicznej zameldowania, skoro organ II instancji w decyzji kasacyjnej z dnia [...] uchylił decyzję I instancji z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując w wytycznych, iż sprawa powinna dotyczyć prawidłowości zameldowania i wydać decyzję w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzję tą skarżący otrzymał, a zatem wiedział, jaki jest przedmiot postępowania.

Faktem jest, że przed wydaniem decyzji organ nie pouczył stron o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, czym naruszył art. 10 kpa. Jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż w toku postępowania zostały przesłuchane jedynie strony, to jest skarżący i jego była żona. Skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych, a jedynie przyznał, że w przedmiotowym budynku nie mieszkał w chwili zameldowania. Zameldowania dokonali jego syn i synowa, wprowadzając organ meldunkowy w błąd.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż brak jest oznaczenia organu, który wydał zaskarżoną decyzję, gdyż z pieczęci na decyzji i podpisu wynika jednoznacznie, że decyzję wydał Wojewoda. Decyzja zawiera też podstawę prawną jej wydania. Podnieść należy, że podstawą rozstrzygnięcia wątpliwości w przedmiocie zameldowania stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania, co też organ meldunkowy uczynił, ustalając, iż brak było przesłanki zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym budynku.

Czynności wyeliminowania błędnego wpisu w ewidencji ludności dokonuje organ administracji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Mając powyższe na uwadze, skoro skarga nie jest uzasadniona, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji