Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 940/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 35/16 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 35/16 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 35/16, odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, gdyż organ nie jest uprawniony do wydania decyzji w tym przedmiocie. Z tych względów skargę na bezczynność organu należało jako niedopuszczalną odrzucić. Pismem z dnia 13 maja 2016 r. skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2016 r., wskazując, że orzeczenie Sądu nie spełnia przesłanek określonych w art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), jak również nie odnosiło się do okoliczności faktycznych i prawnych oraz zakresu podmiotowego i przedmiotowego wniesionej skargi.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 22 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Uzupełnienie dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. W sprawie Sąd orzekł o całości skargi, uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sąd do zamieszczenia żądanego przez skarżącego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu okoliczności określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a., których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odmówił uzupełnienia postanowienia.

Zażalenie powyższe postanowienie wniósł K. J., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego, w jego ocenie, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. W niniejszej sprawie WSA w Krakowie w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2016 r. orzekł o całości skargi K. J., uznając, że jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd I instancji odmówił uzupełnienia powyższego postanowienia, gdyż żądanie skarżącego nie mieściło się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Dodatkowo stwierdzić należy, że podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu. Postępowanie to dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia. Skarżący nie zgadzając się z postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2016 r. o odrzuceniu skargi, mógł orzeczenie to zaskarżyć w odrębnym trybie, o czym został przez Sąd I instancji prawidłowo pouczony.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.