Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 73/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 5, art. 59, art. 63, art. 84
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 3 ust. 1 pkt 81
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 76 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania U. W., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...], nr [...] w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Wnioskiem z dnia 18 maja 2016 roku D. S., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A, wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu punktu zbiórki odpadów przy ul. A 70 w O. na działce nr ewid. 238, obręb [...] miasta O., załączając do wniosku m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia.

W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał:

- opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. (dalej: "PPIS"), że dla inwestycji nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 353 ze zm., dalej jako: "ustawa") (pisma z dnia 27 czerwca i 3 sierpnia 2016 roku),

- opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej: "RDOŚ"), że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (pismo z dnia 19 lipca 2016 roku).

W tak ustalonym stanie faktycznym Burmistrz O. postanowieniem z dnia [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia, a następnie – w dniu [...] – wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie"). W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż inwestycja zlokalizowana jest na terenie, który nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. W sprawie organ uzyskał opinie PPIS i RDOŚ, które to organy uznały, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przed wydaniem decyzji zawiadomiono strony o zebranych dokumentach i materiałach w toczącym się postępowaniu. W toku postępowania U. W. wniosła zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia skupu złomu, domagając się nałożenia na inwestora szeregu obowiązków w zakresie realizacji i eksploatacji inwestycji. U. W. obawia się, iż planowany skup złomu zlokalizowany pośród zabudowy jednorodzinnej, w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki A będzie uciążliwy zarówno dla mieszkańców okolicznych domów, jak i dla środowiska wodnego, nie zgadza się z twierdzeniami wnioskodawczyni dotyczącymi składowania i transportu odpadów, uważa, że niedopuszczalne jest składowanie odpadów luzem, gdyż mogą zaśmiecać działkę nr ewid. 238, jak i nieruchomości sąsiednie, domaga się, aby na wnioskodawczynię zostały nałożone obowiązki dotyczące m.in. odprowadzania wód opadowych, nasadzenia zieleni, odpowiedniego utwardzenia i ukształtowania powierzchni terenu placu składowego, jego oświetlenia. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia przestawiono w sposób wyczerpujący dla organu prowadzącego postępowanie oraz organów opiniujących, emisje związane z przygotowaniem i realizacją przedsięwzięcia, ich wielkość i sposób ograniczenia, przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, które zostały zaproponowane w karcie informacyjnej, prawdopodobieństwo znaczących oddziaływań będzie niewielkie. Inwestora, oprócz zapisów w decyzji oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia obowiązuje przestrzeganie stosowania przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 672 ze zm.) i innych zawartych w aktach powszechnie obowiązujących, m.in. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 21 ze zm.) czy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1651 ze zm.). Przedsięwzięcie polegać będzie na uruchomieniu punktu zbiórki odpadów, które to będą czasowo magazynowane w celu zebrania odpowiedniej ilości do transportu i przekazane do przedsiębiorcy posiadającego stosowne zezwolenia na ich dalsze zagospodarowanie. Teren inwestycji, czyli działka nr ewid. 238 jest ogrodzona, wyposażona w sieć instalacji elektrycznej, wodociągowej, kanalizację sanitarną oraz deszczową, a wjazd na teren punktu zbierania odpadów zlokalizowany jest od strony północnej, tj. od ul. A. W ramach realizacji przedsięwzięcia wnioskodawca będzie wykorzystywać istniejącą infrastrukturę terenu, tj. jedno pomieszczenie w budynku jako zaplecze biurowe oraz utwardzi ok. 700 m2 placu magazynowego płytami betonowymi. Najbliższe otoczenie inwestycji stanowi: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, tereny zielone pokryte trawą oraz krzakami i drzewami, nieużytki. Przy czym najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok. 28 m (działki nr ewid. 237 i 239 w kierunku wschodnim i zachodnim). Inwestowana działka ma powierzchnię 0,4240 ha i jest zabudowana budynkami: administracyjnym o powierzchni 160,2 m2 oraz produkcyjnym o powierzchni 310,4 m2. Na potrzeby inwestycji wnioskodawczyni wynajmuje część placu o powierzchni ok. 2.000 m2 oraz jedno pomieszczenie o powierzchni ok. 25 m2 wewnątrz budynku administracyjnego, w wyniku realizacji inwestycji ok. 700 m2 placu zostanie utwardzone (wyłożone płytami betonowymi). W związku z realizacją inwestycji może dojść do wycinki 10 szt. drzew i ok. 80 m2 krzewów i odrostów – głównie samosiejki z gatunku akacja, klon, osika, olcha, w wieku ok. 10 – 15 lat, wśród drzew i krzewów nie stwierdzono gatunków chronionych, stan zdrowotny dobry. Utrata zadrzewienia zostanie zrekompensowana poprzez dokonanie nasadzenia nowych drzew, a szczegółowe zapisy odnoście wycinki drzew, ewentualnie nasadzeń zastępczych, będzie określała decyzja zezwalająca na wycinkę drzew lub krzewów. Odpady będą dostarczane do zakładu przy ul. A 70 w O. przez osoby fizyczne lub podmioty gospodarcze, podczas przyjęcia odpadów metali od osób fizycznych będą wypełniane formularze przyjęcia odpadów, firma będzie posiadać dwie wagi o zakresie ważenia do 12 ton oraz małą wagę elektroniczną lub na podstawie zewnętrznych dokumentów wagowych, posegregowane na kody i zważone odpady zostaną umieszczone w miejscu ich czasowego magazynowania, rozładunek i załadunek odpadów będzie oparty na załadunku ręcznym, prowadzonym przez odpowiednio wyszkolonych pracowników. Wszystkie odpady będą magazynowane selektywnie w pojemnikach lub kontenerach z zachowaniem wszystkich zasad bezpieczeństwa obowiązujących przy zbieraniu odpadów z uwzględnieniem wymogów przewidzianych dla każdego rodzaju odpadu. Gospodarka zbieranymi odpadami będzie realizowana rotacyjnie, w ilościach nie przekraczających możliwości placu składowego, odpady będą magazynowane w łącznych ilościach gwarantujących bezpieczeństwo dla ludzi i środowiska naturalnego. Transport na terenie zakładu odpadów nie będzie powodował uciążliwości dla środowiska i ludzi oraz nie spowoduje zanieczyszczenia miejsca załadunku i trasy wywozu odpadów, odpady będą gromadzone do czasu uzyskania ilości gwarantujących odbiór przez firmę posiadającą stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania danym rodzajem odpadów. Wnioskodawca prowadzić będzie działalność od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00-16:00 oraz w soboty w godzinach 8:00-14:00, planowane jest zatrudnienie ok. 3 pracowników.

Jak podkreślił organ pierwszej instancji przewiduje się do zbierania na ww. terenie: odpady z toczenia i piłowania żelaza oraz jego stopów (12 01 01), cząstki i pyły żelaza oraz jego stopów (12 01 02), odpady z toczenia i piłowania metali nieżelaznych (12 01 03), cząstki i pyły metali nieżelaznych ( 12 01 04), odpady spawalnicze (12 01 13), opakowania z metali (15 01 04), metale żelazne (16 01 17), metale nieżelazne (16 01 18), miedź, brąz, mosiądz (17 04 01), aluminium (17 04 02), ołów (17 04 03), cynk (17 04 04), żelazo i stal (17 04 05), cyna (17 04 06), mieszaniny metali (17 04 07), odpady żelaza i stali (19 10 01), odpady metali nieżelaznych (19 10 02), metale żelazne (19 12 02), metale nieżelazne (19 12 03) i metale (20 01 40). Odpady będą magazynowane selektywnie w kontenerze stalowym na utwardzonym placu magazynowym, wszystkie ww. odpady będą zabezpieczone przed dostępem osób trzecich i negatywnym wpływem na środowisko, gospodarka zbieranymi odpadami będzie realizowana rotacyjnie, w ilościach nie przekraczających możliwości magazynowych terenu inwestycji, w wydzielonych i oznakowanych pojemnikach, kontenerach lub luzem, odpady będą magazynowane jedynie do czasu nagromadzenia partii odpadów do transportu, która z punktu widzenia ekonomicznego lub organizacyjnego będzie uzasadniona, po zebraniu odpowiedniej ilości przekazywane będą odbiorcy posiadającemu stosowne zezwolenia. Maksymalną ilość odpadów, jaka planowana jest do zebrania w ciągu roku, oszacowano na ok. 1.000 Mg, na terenie przedsięwzięcia szacuje się, że może być magazynowane w ciągu roku ok. 1.000 – 1.200 Mg. Przewidywana ilość wykorzystywanej wody i innych surowców, materiałów i paliw oraz energii: woda – ok. 1,35 m3/miesiąc, energia elektryczna – ok. 250 kWh/miesiąc. Etap realizacji inwestycji ogranicza się do wyznaczenia miejsc magazynowania odpadów, utwardzenia terenu (ułożenia płyt betonowych), ustawienia kontenerów stalowych. Pomieszczenie administracyjno-socjalne w budynku nie wymaga przeprowadzenia istotnych prac adaptacyjnych. Etap realizacji przedsięwzięcia będzie powodował zatem minimalną emisję substancji lub energii do środowiska, wszelkie prace prowadzone na tym etapie będą odbywały się tylko w porze dnia, podczas ich wykonywania będą przestrzegane zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Na etapie realizacji przedsięwzięcia, występować będą lokalne uciążliwości, związane z niezorganizowaną emisją zanieczyszczeń do powietrza, głównym źródłem emisji zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza będą procesy spalania paliw (benzyny, oleju napędowego) w silnikach samochodów ciężarowych i pojazdów mechanicznych stosowanych przy pracach adaptacyjnych, polegających na dostarczeniu i ułożeniu płyt betonowych, posadowieniu kontenerów stalowych, będą to głównie zanieczyszczenia w postaci węglowodorów, tlenków azotu, tlenków siarki oraz nastąpi zwiększenie zapylenia, oddziaływanie to będzie miało jedynie charakter okresowy, będzie dotyczyć wyłącznie etapu realizacji przedsięwzięcia do czasu zakończenia robót. W związku z eksploatacją punktu zbiórki odpadów nie będą występować źródła emisji zorganizowanej do powietrza, minimalnym, okresowym źródłem zanieczyszczeń emitowanych do atmosfery w sposób niezorganizowany może być praca silników spalinowych samochodów dostarczających odpady i odbierających zapełnione kontenery. Emisja zanieczyszczeń do powietrza spalin samochodowych będzie miała charakter zmienny w czasie i związana będzie z długością trasy ww. samochodów na terenie inwestycji, a przewidywane natężenie ruchu na terenie zakładu wyniesie (ok. 15 samochodów osobowych/dobę i ok. 2 pojazdów ciężarowych/dobę). Na etapie realizacji przedsięwzięcia, głównym źródłem hałasu emitowanego do środowiska, będzie ruch pojazdów dostarczających kontenery, materiały konstrukcyjne oraz prowadzone prace budowlane z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu, prace będą prowadzone tylko w porze dnia. Przewiduje się, że czas realizacji inwestycji będzie wynosił maksymalnie kilka dni, dlatego organ stwierdził brak oddziaływania etapu realizacji na środowisko w zakresie emisji hałasu. Główne źródło emisji hałasu na terenie przedsięwzięcia stanowić będzie proces załadunku i rozładunku złomu do (lub z) kontenerów, proces załadunku złomu odbywać będzie się ręcznie. Ponadto wpływ na klimat akustyczny ma również transport samochodowy dostarczający i odbierający odpady, rozładunek i załadunek złomu prowadzony będzie ręcznie. Hałas związany z procesem wyładunku i załadunku generowany jest przez wykorzystywane urządzenia oraz przez złom. Przyjmuje się, że moc akustyczna źródła punktowego załadunku i rozładunku złomu wynosi 100 dB, załadunek lub rozładunek złomu będzie się odbywał maksymalnie 2 razy na dzień, przez ok. 10 minut, co oznacza, że czas pracy tego źródła hałasu wynosić będzie 20 minut dziennie.

Następnie organ napisał, że w trakcie prowadzenia prac związanych z realizacją inwestycji mogą powstawać odpady o kodzie 17 05 04 – gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03 oraz odpady o kodzie 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06. W związku z eksploatacją inwestycji będą powstawać odpady: opakowania z papieru i tektury, np. pudełka kartonowe (15 01 01) w ilości 0,3 Mg/rok, opakowania z tworzyw sztucznych, np. woreczki foliowe (15 01 02) w ilości 0,01 Mg/rok, sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania (szmaty, ścierki) i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02, np. odzież robocza (15 02 03) w ilości 0,2 Mg/rok, zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12, np. świetlówki (16 02 13*) w ilości 0,02 Mg/rok, zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13, np. drukarka (16 02 14) w ilości 0,1 Mg/rok oraz elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15, np. tonery (16 02 16) w ilości 0,02 Mg/rok.

Na terenie wynajmowanym przez wnioskodawcę będzie dostęp do bieżącej wody oraz sanitariatów, zatem faza realizacji inwestycji będzie wiązała się z powstawaniem ścieków bytowych, generowanych przez zatrudnionych pracowników, ścieki bytowe, pochodzące z ubikacji zlokalizowanych na zewnątrz, odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego na ścieki typu: szambo, a następnie pojazdem asenizacyjnym będą wywożone do miejskiej oczyszczalni ścieków. Natomiast ścieki z toalety zlokalizowanej w budynku będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej, ilość ścieków bytowych będzie równa ilości pobranej wody na cele socjalne przez pracowników, tj. 1,35 m3/m-c. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowej ujmowane będą w system rynien i odprowadzane do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej, której wylot zlokalizowany jest na terenie działki nr ewid. 238. Ścieki deszczowe z powierzchni utwardzonej (0,07 ha) i nieutwardzonej placu (0,13 ha) będą odprowadzane w sposób niezorganizowany do ziemi, zbierane odpady będą magazynowane w kontenerach na utwardzonej powierzchni, w związku z czym nie będą one miały kontaktu z gruntem, a sposób odprowadzania ścieków nie wpłynie negatywnie na środowisko gruntowo-wodne.

Dalej organ zaznaczył, że inwestycja zlokalizowana jest na obszarze jednolitej części wód powierzchniowych - JCWP, o kodzie [...], o nazwie JCW A, zlokalizowanej w regionie wodnym Środkowej B, na obszarze dorzecza B oraz w zasięgu Jednolitej Części Wód Podziemnych - JCWPd nr 98 (jednolita część wód podziemnych [...]), położonym w rejonie wodnym Środkowej B, na obszarze dorzecza B.

Z racji położenia geograficznego oraz pomijalnie niewielkiego wpływu na środowisko naturalne inwestycja w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne nie będzie wiązała się z transgranicznym oddziaływaniem na środowisko w żadnym aspekcie oraz na żadnym etapie swego funkcjonowania. Organ nie przewidywał ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej związanego z inwestycją. Z karty informacyjnej nie wynika by przedsięwzięcie było realizowane na obszarze wodno-błotnym oraz innym obszarze o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Przedsięwzięcie leży poza obszarami wybrzeży, górskimi i leśnymi oraz poza obszarami przylegającymi do jezior. Z karty informacyjnej nie wynika, aby przedsięwzięcie leżało w strefach ochronnych ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych.

Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym położony jest poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Najbliżej planowanej inwestycji znajdują się: rezerwat przyrody A - ok. 8,6 km, obszar Chronionego Krajobrazu A - ok. 9.6 km, ale przedsięwzięcie z uwagi na rodzaj, charakterystykę i niewielką skalę, nie będzie miało znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność obszarów i spójność sieci obszarów Natura 2000. Z karty informacyjnej nie wynika by inwestycja realizowana była na obszarze, na którym standardy jakości środowiska zostały przekroczone oraz na obszarze o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Gęstość zaludnienia na terenie miasta O. wynosi 887 os./km2 (dane GUS z 2014 roku). Z karty informacyjnej nie wynika, by przedsięwzięcie realizowane było w obrębie uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej.

Z opisanych powodów organ wskazał, że przedstawiona analiza uciążliwości w karcie informacyjnej przedsięwzięcia potwierdza fakt, że inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny objęte ochroną, nie spowoduje wystąpienia oddziaływań o znacznej wielkości lub złożoności. W trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia nie przewiduje się znaczącego oddziaływania na środowisko, a przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko zaproponowanych w karcie informacyjnej, prawdopodobieństwo znaczących oddziaływań będzie niewielkie. Funkcjonowanie przedsięwzięcia będzie źródłem zwiększonej emisji spalin i pyłów, powstawania ścieków i odpadów oraz emisji hałasu. Z informacji przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że ww. uciążliwości będą stanem niezagrażającym ponadnormatywnym oddziaływaniem na środowisko, dlatego też nie jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Ze złożonego materiału dowodowego nie wynika, aby realizacja oraz eksplantacja przedsięwzięcia miała spowodować pogorszenie stanu jednolitej części wód powierzchniowych i podziemnych. Realizacja przedsięwzięcia nie stanowi zatem zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych JCW, zgodnie z ramową Dyrektywą wodną. Przy odprowadzaniu wód opadowych z działki, na której znajdują się budynki oraz tereny utwardzone należy przestrzegać zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422 ), tj. § 28 ust. 2, który wskazuje, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Zdaniem organu, zajęte w sprawie stanowisko uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, a zwłaszcza: lokalizację przedsięwzięcia, stan środowiska w jego regionie, zagospodarowanie terenu w stanie istniejącym, charakter oraz skalę zamierzonego przedsięwzięcia, sposób korzystania ze środowiska, jego oddziaływanie na poszczególne komponenty środowiska i po szczegółowej analizie karty informacyjnej, z której wynika, że inwestycja nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego w jej otoczeniu. Załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia.

Kwestionując powyższą decyzję U. W. złożyła odwołanie, w którym wskazała na naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, ca, d, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. a oraz art. 84 ust. 1 ustawy wywodząc, że organ powinien określić, przeanalizować oraz ocenić bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, a także na dobra materialne, czego nie uczynił. Uruchomienie przedsięwzięcia na ww. terenie, wśród zabudowy mieszkaniowej, stanowi jaskrawą ingerencję w dotychczasowy sposób korzystania ze środowiska i ma zasadniczy wpływ na zdrowie i życie ludzi, bo stanowi jakościową zmianę warunków ich życia. Nie sposób przyjmować, że punkt skupu odpadów ograniczy swoje oddziaływanie do granic nieruchomości, na której ma powstać. Ustalenie, analiza i ocena wpływu przedsięwzięcia na środowisku nie może być oderwana od miejsca, w którym przedsięwzięcie to ma być realizowane. Musi odnosić się do tego jak dużą ingerencję będzie ono stanowiło, a taka analiza wymaga uwzględnienia aktualnego sposobu wykorzystania tego miejsca i jego otoczenia. Zdaniem skarżącej, składowanie i transport odpadów będzie z pewnością uciążliwy dla otoczenia, bo mają być one składowane w kontenerach stalowych, a jest oczywiste, że będą do nich wrzucane, co wiązać się będzie ze znacznie podwyższoną emisją hałasu i pyłów, jak również załadunek do wywozu powodował będzie znaczną emisję hałasu. Działka, na której planowane jest przedsięwzięcie, położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki A, a jedynie część tej działki jest utwardzona i jedynie na jej części istnieje kanalizacja deszczowa. Wnioskodawczyni przewiduje przy tym, że wody z nieruchomości, na której planuje się przedsięwzięcie, odprowadzane będą również w sposób niezorganizowany – naturalny. W ocenie autorki odwołania, wody opadowe będą wypłukiwać z kontenerów i pojemników zanieczyszczenia, które będą przedostawać się do gleby, a potem do rzeki A. Do punktów złomu trafiają rzeczy zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi i substancje te również wymywane z tych rzeczy przez wody opadowe, czy na skutek wycieków – mogą zanieczyszczać glebę i wody rzeki A. Do tego na składowisku mają znajdować się odpady z toczenia i piłowania (12 01 01), cząstki i pyły metali nieżelaznych (12 01 04), ołów (17 04 03), cynk (17 04 04) mogą być w związku z rozładunkiem i załadunkiem emitowane do atmosfery w postaci pyłów, a następnie wodami opadowymi przedostawać się do gleby, wód podziemnych, czy rzeki A. Odpady będą składowane w kontenerach stalowych, które nie są szczelne i są otwarte w celu ich załadunku i rozładunku, co spowoduje emisję do środowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie cytując przepis art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63, art. 64, art. 84 i art. 85 ustawy podkreślił, że organ pierwszej instancji podjął decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po wcześniejszym wydaniu postanowienia z dnia [...] o stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, spełniającej wymogi ww. przepisów. Przed wydaniem tego postanowienia organ wystąpił do RDOŚ i PPIS o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obydwa organy współdziałające, po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załącznikami, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, wyraziły opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, szczegółowo uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, iż przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Analiza karty informacyjnej wskazuje, że dokument ten spełnia wymogi stawiane przez art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy zawierając podstawowe informacje o przedsięwzięciu (w szczególności dane o rodzaju, skali i jego usytuowaniu, powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, rodzaju technologii, ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, rozwiązaniach chroniących środowisko, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko i obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia).

Karta informacyjna przedsięwzięcia była w toku postępowania w związku z wezwaniem RDOŚ uzupełniana przez inwestora o informacje w zakresie rodzajów oraz szacunkowych ilości odpadów, sposobu ich magazynowania i dalszego zagospodarowania, powierzchni wycinanych krzewów i informacji o wycinanych drzewach, metod stosowanych w celu zminimalizowania negatywnego wpływu robót budowlanych na drzewostan nieprzeznaczony do wycinki, sposobu zrekompensowania utraty zadrzewień oraz odprowadzania wód opadowych i roztopowych.

Ocena przedsięwzięcia, przy zastosowaniu rozwiązań, na które wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, i na które zwrócił uwagę organ pierwszej instancji, w ocenie Kolegium, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko. Zdaniem Kolegium, nie ma podstaw, aby przedłożonemu przez inwestora dokumentowi odmówić waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom odwołującej, sprawa została dogłębnie przeanalizowana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zarówno przez organy współdziałające – organ ochrony środowiska (RDOŚ) i organ ochrony sanitarnej (PPIS), jak i organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej (organ gminy). W sprawie uwzględniono obowiązujące przepisy w zakresie wydania decyzji w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy rozpatrywaniu sprawy – zdaniem SKO – uwzględniono poza innymi uwarunkowaniami, także skalę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, kwestie emisji i występowania innych uciążliwości, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dowodem. Brak jest dowodów przeciwnych w tym względzie, dlatego też ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości czy obawy odwołującej odnośnie przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko nie mogą skutecznie podważać zasadności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

W skardze na powyższą decyzję U. W. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazała na naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 5, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, ca, d, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. a i art. 84 ust. 1 ustawy oraz art. 75 § 1, 77 § 1, i 4, art. 80 i art. 6, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a.").

W motywach skargi jej autorka wyjaśniła, że w sprawie nie ma wątpliwości, że planowana inwestycja to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie organy zupełnie bezrefleksyjnie i bez pogłębionej analizy oparły swoje rozstrzygnięcia na treści karty informacyjnej złożonej i uzupełnianej przez wnioskodawczynię. Karta ta być może formalnie spełnia wymagania postawione w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy, jednak zadaniem organu jest jej analiza pod kątem wiarygodności. Organ powinien taką analizę przeprowadzić nie tylko w oparciu o dowody przeciwne, ale również posługując się własną wiedzą i informacjami powszechnie znanymi.

Zdaniem skarżącej, uzasadnioną wątpliwość budzi to, czy karta informacyjna jest dowodem w sprawie czy jedynie elementem wniosku inicjującego postępowanie. Tymczasem, wartość karty informacyjnej dla postępowania jest taka sama, jak twierdzeń skarżącej zawartych w treści pisma z dnia 9 sierpnia 2016 roku, czy zarzutów odwołania. Karta informacyjna to zbiór twierdzeń wnioskodawcy co do przedsięwzięcia zebranych w blokach wymaganych przez przepisy ustawy. Zastrzeżenia skarżącej zawarte w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 roku i odwołania, to takie same twierdzenia, tylko podważające wiarygodność informacji zebranych przez wnioskodawczynię w formie karty informacyjnej. Przepisy postępowania administracyjnego nie wymagają szczególnej formy środków dowodowych, bo dowodem może być wszystko co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Skarżąca przedstawiła swoje wątpliwości co do twierdzeń wnioskodawczyni, a organ powinien je przeanalizować. Również opierając się na swojej wiedzy i doświadczeniu:

1. już sam pomysł lokalizacji punktu zbioru odpadów w dzielnicy mieszkaniowej powinien budzić wątpliwości co do jego zasadności,

2. punkty skupu odpadów funkcjonują również na terenie gminy O. i jest powszechnie wiadome, że nie są to miejsca zachwycające swoją estetyką, które nie oddziałują negatywnie na otoczenie, ciche i spokojne,

3. powziąć wątpliwości czy lokalizacja punktu skupu złomu na nieruchomości przylegającej bezpośrednio do rzeki A, bez urządzonej na całej nieruchomości kanalizacji deszczowej, a wręcz bez utwardzenia, przy naturalnym spadku terenu w kierunku rzeki, nie doprowadzi do skażenia wód rzeki A,

4. uznać za niewiarygodne twierdzenia, że składowanie odpadów w kontenerach stalowych nie będzie wiązać się ze znacznie podwyższoną emisją hałasu i pyłów, że kontenery te będą szczelne i nie zostaną z nich wypłukane i przedostaną się do gruntu, a potem wód gruntowych, żadne substancje w nich składowane, że nie będą w nich składowane odpady skażone substancjami ropopochodnymi (oleje, smary), które nie będą przedostawać się do gruntu, szczególnie w sytuacji, gdy planuje się odprowadzenie wód z sposób niezorganizowany (naturalny),

5. dokładniej zbadać przedsięwzięcie, bo jest ono planowane praktycznie bez większych nakładów finansowych, co budzi wątpliwości co do skuteczności działań chroniących środowisko.

Takich wątpliwości co do wiarygodności karty informacyjnej skarżąca zgłaszała więcej, ale zostały one skwitowane w decyzji jednym zdaniem, że skoro nie ma dowodów przeciwnych, to karta informacyjna jest wiarygodna. W takiej sytuacji uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 K.p.a.

W sprawie nie wzięto pod uwagę wszelkich przesłanek i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Organy miały obowiązek określenia, przeanalizowania oraz oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, a także na dobra materialne. Zamiast spełnić swój obowiązek określając, analizując, oceniając te czynniki organy poprzestały na zapoznaniu się z kartą informacyjną, ale tak, jakby była ona jedynym dostępnym źródłem informacji i dotyczyła przedsięwzięcia jedynego w swoim rodzaju, które wcześniej nie było przez nikogo na terenie gminy O. realizowane, i z którym nigdy nikt się dotąd nie stykał.

Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i uruchomienie na tym obszarze działalność uciążliwej – jaką dla skarżącej jest punkt skupu złomu – stanowi jaskrawą ingerencję w dotychczasowy sposób korzystania ze środowiska i ma zasadniczy wpływ na zdrowie i życie ludzi, bo stanowi jakościową zmianę warunków ich życia. Nie sposób przyjąć, że punkt skupu odpadów ograniczy swój wpływ do granic nieruchomości, na której ma powstać. Nie można prowadzić postępowania takiego jak w sprawie dokonując analizy w oderwaniu od miejsca, w którym przedsięwzięcie to ma być realizowane. Trzeba jej dokonywać biorąc pod uwagę jaką zmianę przedsięwzięcie wprowadza i jak dużą ingerencję będzie ono stanowiło przy uwzględnieniu aktualnego sposobu wykorzystania tego miejsca i jego otoczenia.

Jest oczywiste i bezsporne, że działka nr ewid. 238 położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki A. Wiadomo również, że jedynie część tej działki jest utwardzona i tylko na części z niej istnieje kanalizacja deszczowa. Wnioskodawczyni przewiduje przy tym, że wody z inwestowanej nieruchomości odprowadzane będą również w sposób niezorganizowany, naturalny, zatem jest oczywiste, że wody opadowe będą wypłukiwać z kontenerów i pojemników zanieczyszczenia, które będą przedostawać się do gleby, a potem do rzeki A. Do punktów złomu trafiają rzeczy zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi i substancje te – również wymywane z tych rzeczy przez wody opadowe, czy na skutek wycieków – mogą zanieczyszczać glebę i wody rzeki A. Do tego na składowisku mają znajdować się odpady z toczenia i piłowania (12 01 01), cząstki i pyły metali nieżelaznych (12 01 04), ołów (17 04 03), jak i cynk (17 04 04). Nie są to – szczególnie metale ciężkie – odpady obojętne dla środowiska, a przecież mogą być w związku z rozładunkiem i załadunkiem emitowane do atmosfery w postaci pyłów, a następnie w wodami opadowymi przedostawać się do gleby, wód podziemnych, czy rzeki A. Zdaniem strony, możliwość taka nie powinna budzić jakichkolwiek wątpliwości, choćby gdy uwzględni się naturalne ułożenie terenu i jego spadek w stronę nurtu rzeki, co wymusza kierunek spływu wód opadowych. Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez wnioskodawczynię odpady będą składowane w kontenerach stalowych, które nie są szczelne i są otwarte w celu ich załadunku i rozładunku, co – w ocenie autorki skargi – spowoduje emisję do środowiska, której składu nawet nie próbowano ustalić.

Sposób wydania decyzji i wskazane uchybienia pozwalają wątpić, czy decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, czy organ stał na straży praworządności i podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dla skarżącej, nie jest oczywistym, czy sprawa została załatwiona z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, bo została załatwiona wyłącznie w interesie wnioskodawczyni wbrew interesowi ogółu mieszkańców O., co nie budzi zaufania do organów administracji i co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części.

W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych postanowień.

Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksie postępowania administracyjnego, winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

W myśl art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane w tym przepisie uwarunkowania.

Na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, organ pierwszej instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2 ustawy). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, które Sąd w składzie orzekającym podziela, w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (vide: wyroki WSA: w Warszawie z dnia 10 maja 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wa 234/16; w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 roku, sygn. akt II SA/Po 323/15; w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2015 roku, sygn. akt II SA/Bd 559/15 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja została – na mocy § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku – zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. powołanego wcześniej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy, które wskazują, że organ powinien w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt: IV SA/Po1065/12; w Warszawie z dnia 28 września 2010 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 1404/10).

Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, iż organ pierwszej instancji – po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia [...] oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 czerwca i 3 sierpnia 2016 roku, postanowieniem z dnia [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie organ pierwszej instancji wydał kwestionowaną w sprawie decyzję, czyli stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Z argumentacji strony skarżącej przedstawianej w treści skargi, a także wcześniej na etapie postępowania administracyjnego, w treści odwołania wynika, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy w realiach niniejszej sprawy, zasadnie organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, stanowisko organów obu instancji zasługuje na uwzględnienie. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu, a organy stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia przedstawiły jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę.

W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem, w którym przedstawione zostaje planowane przedsięwzięcie. Jest to swego rodzaju prezentacja inwestycji, na podstawie której urząd wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje tę decyzję lub stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływań na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stąd kartę informacyjną przedsięwzięcia należy sporządzić starannie i w miarę możliwości z dbałością o szczegóły. Zakres karty informacyjnej przedsięwzięcia reguluje ustawa, czyli – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy – jest to art. 3 pkt 5 ustawy. Przywołany przepis wskazywał, że karta informacyjna przedsięwzięcia to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o:

a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

c) rodzaju technologii,

d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego,

e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

f) rozwiązaniach chroniących środowisko,

g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej.

Co istotne, karta informacyjna przedsięwzięcia nie stanowi wszakże dokumentu urzędowego w świetle art. 76 § 1 K.p.a., nie może też stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasadna, że rola organu orzekającego, to rola biernego podmiotu, oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Bd 470/12).

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić wypada, iż inwestor składając wniosek inicjujący postępowanie w sprawie dołączył do niego dokument, czyli kartę informacyjną przedsięwzięcia, która – po uzupełnieniu na skutek wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – oceniona została jako kompletna, zatem mogąca stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięć w sprawie. Wspomniana karta została oceniona przez organy orzekające w sprawie i organy uzgadniające, jako kompletna, zatem rozważająca wszelkie zagrożenia związane z planowaną inwestycją, czyli punkcie zbiórki odpadów.

W ocenie Sądu, załączona do akt administracyjnych karta informacyjna, po jej uzupełnieniu, jest kompletna i może stanowić podstawę orzekania w sprawie. Niewątpliwie wyspecjalizowane organy uzgadniające, czyli regionalny dyrektor ochrony środowiska i inspektora sanitarny, wydali w sprawie pozytywne uzgodnienia, co stanowiło asumpt do wydania kontestowanych w sprawie rozstrzygnięć. Oczywiście stanowisko podmiotów opiniujących w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy ostateczna ocena, jednak treść decyzji pierwszoinstancyjnej potwierdza, że organ wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia samodzielnej analizy z uwzględnieniem uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy i scharakteryzował zamierzone przedsięwzięcie z uwzględnieniem służącej mu infrastruktury, przedstawił charakterystykę terenu inwestycji z uwzględnieniem jego położenia względem najbliższych obszarów Natura 2000 i określił rodzaj i cechy spodziewanego oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska.

Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku i karty informacyjnej) słusznie skonstatował, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W ślad za konstatacją organu drugiej instancji należy zauważyć, że na tle stanu faktycznego sprawy i szczegółowych ustaleń, oraz analiz dokonanych w postępowaniu, zarzuty skarżącej należy ocenić jako nieuzasadnione. W odniesieniu się do argumentów podnoszonych w odwołaniu i powielonych w skardze podkreślić należy, że w sprawie nie zachodzi obligatoryjna podstawa do przeprowadzenia takiej oceny, odstąpienie zaś od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko. Ocena taka została bowiem w sprawie przeprowadzona i wynikało z niej, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko.

Stan sprawy uzasadnia w pełni wniosek, że dalsza potrzeba przeprowadzenia badania oddziaływania inwestycji na środowisko nie zachodzi. Jeśli bowiem już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to brak podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązku takiego nie nakłada się bowiem "zapobiegawczo" i musi ono mieć oparcie w dowodach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 roku, II SA/Gd 312/11; K. Gruszecki, Udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Komentarz, SIP LEX, tezy do art. 63).

Podkreślić należy, że uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem.

Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy sąsiadów. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora wymagań ochrony środowiska. Jeżeli warunki ochrony środowiska nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2016 roku, II SA/Bk 96/16).

Dowody i opinie zgromadzone w sprawie wykazują jednoznacznie, że przedsięwzięcie nie wiąże się z oddziaływaniem przekraczającym granice działki, w tym zatem z transgranicznym oddziaływaniem. Wskazano także, że oddziaływanie występować będzie jedynie na etapie realizacji inwestycji, krótkotrwale. Nie zachodzi tu również przypadek, o którym mowa w art. 63 ust. 3 ustawy, zakładający konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, co obligowałoby do dokonania oceny oddziaływania.

Organy wydając decyzje w przedmiocie braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji uwzględniły opinie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W decyzji zostało szczegółowo wykazane, że oddziaływania i emisje w fazie realizacji inwestycji, nie odbiegają od działań podejmowanych w czasie powstawania jakiejkolwiek innej inwestycji. Wykazano również, że przyjęte rozwiązania na etapie realizacji minimalizują negatywne oddziaływania związane z dostosowaniem terenu do potrzeb prowadzenia punktu skupu złomu. Realizacja poszczególnych robót oraz czynności związanych z pracami ziemnymi i montażowymi nie wpłynie na pogorszenie stanu gleb, wód powierzchniowych i poziemnych w powierzchniowej warstwie gleby. Emisja zanieczyszczeń w czasie budowy będzie miała charakter czasowy i lokalny.

Z akt sprawy i z zaskarżonych decyzji wynika, że projektowane przedsięwzięcie nie wykazuje powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów naturalnych, ani emisją i występowaniem innych uciążliwości, brakiem ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii.

Ponadto przedsięwzięcie nie wykazuje negatywnego oddziaływania i możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych oraz walorów przyrodniczych i krajobrazowych – uwzględniające, w tym z uwzględnieniem szczególnej charakterystyki obszaru. Treść uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją potwierdza, że organy dokonały dokładnej analizy wpływu inwestycji na środowisko (jego poszczególnych elementów).

Podkreślić należy, że przedmiotem inwestycji jest uruchomienie punktu zbiórki odpadów i po zakończeniu prac dostosowujących teren inwestycji do jej organizacji (przede wszystkim etap ułożenia płyt betonowych) funkcjonowanie inwestycji nie będzie znacząco uciążliwe, bowiem inwestor w karcie informacyjnej określił niezbędne czynności i rozwiązania taki wpływ ograniczającej, czyli np. ułożenie płyt betonowych, by zbierane odpady nie były składowane bezpośrednio na nieutwardzonej ziemi. Podobnemu celowy służy zorganizowanie zbierania odpadów w kontenerach, które będą ulokowane na wspomnianych wcześniej płytach betonowych.

Skarżąca w swojej argumentacji podnosiła kwestię spływu wód opadowych, które jej zdaniem negatywnie będą wpływać na stan gleby i rzeki A. Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, że kwestia ta była przedmiotem analizy w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a następnie organów uzgadniających i organów orzekających. Analiza stanowisk tych organów – w ocenie składu orzekającego – nie budzi wątpliwości i jako taka opiera się krytyce. W szczególności odnotować wypada, iż rzeka A przepływa w znacznym oddaleniu od inwestycji, bo jest to odległość około 15 kilometrów, jak wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia.

Z tych względów organy trafnie uznały, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny co zostało szczegółowo wykazane i dokładnie uzasadnione w decyzjach organów obu instancji. Wobec tego zarzuty dotyczące naruszenia art. 63 i 84 ustawy należało uznać za niezasadne.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania, to jest art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 K.p.a. Sąd wyjaśnia, że w jego ocenie żaden z wymienionych przepisów nie został naruszony. W szczególności należy dostrzec, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem praw strony, która w toku postępowania informowana była o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Ponadto, wszelkie pisma i wnioski strony były przedmiotem uwagi organów, które kompleksowo wyjaśniły sprawę i wszelkie okoliczności z nią związane, czemu dały wyraz z uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, które zostały skonstruowane stosownie do wymagań określonych art. 107 § 3 K.p.a.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości.

JK