Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2118/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] w [...], Fundacji [...] w [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Organizacje społeczne Stowarzyszenie [...] w [...], Stowarzyszenie [...] w [...], Stowarzyszenie [...] w [...], Fundacja [...] w [...], reprezentowane przez R. K., wniosły skargę na opisane w sentencji postanowienie.

Z akt sprawy wynika, że WSA w Warszawie zarządzeniem z 20 września 2017 r. wezwał R. K. do uiszczenia wpisu sądowego, nadesłania odpisu skargi, złożenia dokumentu określającego jego umocowanie do reprezentowania każdego ze stowarzyszeń (fundacji), stosownie do art. 29 p.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym w wezwaniu terminie nadesłano do Sądu nieczytelne, niepoświadczone za zgodność z oryginałem dokumenty dotyczące sposobu reprezentacji i umocowania R. K. do reprezentowania części ze skarżących. W związku z nadsyłanymi przez R. K. licznymi, nieczytelnymi (mała czcionka) pismami, zawierających wiele wniosków procesowych, odnoszących się do wielu spraw zainicjowanych przez R. K., Sąd w piśmie z 29 listopada 2017 r. (k. 124) pouczył go o treści art. 46 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd wyjaśnił, że kolejne pisma przesłane do Sądu w dotychczasowej formie będzie potraktowane jako pismo wniesione jedynie do pierwszej sprawy, której sygnatura została wskazana w piśmie jako pierwsza.

W piśmie z 22 maja 2018 r. Sąd ponownie wezwał R. K. do złożenia czytelnych dokumentów określających umocowanie do reprezentowania skarżących lub uwierzytelnionych odpisów tych dokumentów, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Skarga, zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym. Warunkiem formalnym wynikającym z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest podpisanie pisma przez osobę kierującą go do sądu albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w przypadku skargi obarczonej brakami formalnymi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W świetle zaś art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Oznacza to, że osoby te mają obowiązek wykazać na mocy art. 29 p.p.s.a. swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W niniejszej sprawie skargę do Sądu w jednym piśmie procesowym wniosło kilka stowarzyszeń i fundacji. Pismo to zostało opatrzone podpisem R. K. W związku z brakami formalnymi skargi wezwano do ich uzupełnienia - złożenia uwierzytelnionych dokumentów wskazujących umocowanie R. K. do działania w ich imieniu.

Stowarzyszeniu zwykłemu niewątpliwie przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej, jednak legitymację procesową, a zatem zdolność do czynności procesowych posiadają jedynie wszyscy członkowie tego stowarzyszenia. Natomiast przedstawiciel (lub zarząd) wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, jeżeli pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnią go do tego w należytej formie prawnej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że właściwym dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego. Źródłem takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2014 r., II OSK 2525/12, Lex nr 1488169 oraz z 14 maja 2014 r., II OSK 2966/12, z 9 maja 2017., II OSK 1182/16 dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl).

R. K., który inicjuje dziesiątki postępowań sądowych i był wielokrotnie pouczany o tym, w jaki sposób należy wykazać umocowanie do działania w imieniu organizacji społecznych, nie przedstawił stosownej uchwały wszystkich członków stowarzyszeń zwykłych z których będzie wynikał skład osobowy tych stowarzyszeń, ani uchwały podpisanej przez wszystkich członków poszczególnych stowarzyszeń upoważniającej R. K. do reprezentowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie stowarzyszeń do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, w których jest on wpisany jako jego przedstawiciel nie są wystarczające. Trzeba zauważyć, że są to kopie dokumentów niepoświadczone za zgodność z oryginałem.

Należy dodać, że pełnomocnictwo udzielone przez Fundację [...] nie jest podpisane ani poświadczone za zgodność z oryginałem, nie wiadomo też czy M. A. W. był uprawniony do jego udzielenia, a ponadto czy R. K. jako pełnomocnik osoby prawnej Fundacji [...] w [...] - spełnia przesłanki z art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (§ 2). Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nadesłanych w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, nie wynika, aby R. K. był osobą uprawnioną do reprezentowania Fundacji przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji o odrzuceniu skargi.