Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2603/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2 pkt 35 lit. a) i b), 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, 140aa ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) decyzją z dnia

[...] lipca 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 260) – dalej jako "udp.", art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c,

art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej "Prd.", § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. poz. 262), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. o nałożeniu na J. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "S." (dalej jako skarżący), kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia.

Wydaniu decyzji GITD towarzyszył następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. w miejscowości G. na drodze krajowej

o dopuszczalnych naciskach osi do 10t zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował A. W., który wykonywał przewóz drogowy rur stalowych na trasie K. – S. w imieniu i na rzecz ww. przedsiębiorcy. Pojazd wraz z ładunkiem poddano ważeniu na wagach przenośnych o numerach fabrycznych [...] i [...]. W wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogach o 0,7t, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Powyższe ustalenia odnotowano w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia

2013 r., nr [...].

Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. powiadomiono skarżącego

o wszczęciu postępowania administracyjnego i wezwano do przedłożenia wszelkich dokumentów oraz do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżący w piśmie

z dnia [...] maja 2013 r. wskazał, że kierowca dokonujący w dniu kontroli przewozu rur stalowych informował pracowników dokonujących załadunku o konieczności zwrócenia uwagi na tonaż ładunku i otrzymał zapewnienie od pracowników załadowcy, że będą oni pilnowali aby nie doszło do przekroczenia 10 ton. Skarżący stwierdził, że kierowca nie mógł skontrolować tonażu po załadowaniu części towaru, ponieważ nie było wagi całościowej. Skarżący poinformował, że przewożony ładunek rur składał się z 24 paczek, natomiast WZ otrzymane od załadowcy zawierał 5 pozycji, a to oznacza, jak podał skarżący, że waga kilku paczek towaru musiała być zsumowana, co mogło spowodować dodatkowe utrudnienie dla kierowcy w oszacowaniu wagi załadowanego towaru. Nadto skarżący wskazał, że gdyby załadunek odbywał się przy użyciu wagi podwieszanej do dźwigu lub suwnicy a nie z użyciem wózka widłowego, wówczas sytuacja z dnia kontroli nie miałaby miejsca.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako Inspektor Wojewódzki) decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych z tytułu braku zezwolenia kategorii III – VI, wobec nieposiadania przez kontrolowanego kierowcę zezwolenia kategorii IV.

Inspektor Wojewódzki wskazał, że kontrola ww. pojazdu członowego wykazała przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,7t. Jednocześnie wyjaśnił, że za przejazd pojazdem nienormatywnym przewożącym ładunek podzielny nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 Prd.). W tym wypadku zezwolenia kategorii I, II, VII ze względu na rodzaj pojazdu

i drogę jaką poruszał się pojazd oraz wielkość przekroczonego nacisku osi nie dotyczą pojazdu poddanego ważeniu w dniu [...] kwietnia 2013 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz wydanie decyzji przez organ II instancji bez odsyłania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.

Jak wskazał skarżący, w wyniku zrealizowanego w dniu kontroli pomiaru stwierdzono, że przejazd odbywał się z przekroczeniem norm określonych

w przepisach Prd., tj. z przekroczeniem dopuszczalnego nacisku osi napędowej

o 0,7t. W konsekwencji organ uznał, że przewoźnik w chwili kontroli winien legitymować się zezwoleniem na wykonywanie przewozu nienormatywnego kategorii IV, zgodnie z warunkami określonymi w art. 64c Prd. Skarżący odnosząc się do poczynionych przez organ ustaleń wskazał, że przy uwzględnieniu specyfiki technicznej pojazdu oraz parametrów ładunku określonych przez załadowcę towaru, zastane w trakcie kontroli przekroczenie nacisku osi nigdy nie powinno mieć miejsca. Zadał pytanie, czy w realiach niniejszej sprawy przewoźnik mając podaną przez zleceniodawcę charakterystykę ładunku oraz jego specyfikację, mógł zapobiec powstaniu naruszenia nawet przy najwyższej staranności. Uznał w tym miejscu, że wszelkie dowody wskazują na spełnienie przez przewoźnika przesłanek określonych w przepisie art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) Prd. Nadto zgłosił zastrzeżenia co do prawidłowości określenia miejsca kontroli drogowej i w konsekwencji właściwego zakwalifikowania rodzaju drogi w aspekcie obciążeniowym.

GITD wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

GITD cytując powołane przepisy wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] maja 2011 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Ważenie odbyło się za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu [...]

o numerach fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. w dniu [...] grudnia 2012 r. z przewidzianymi terminami ważności do dnia [...] grudnia 2014 r. GITD podał, że po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez żadnych uwag.

GITD, mając na uwadze odnotowane w dniu kontroli naruszenia, stwierdził, że kontrolowany kierowca powinien był legitymować się zezwoleniem kategorii IV.

Jak wskazał GITD, zgodnie z art. 64 ust. 1 Prd. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia, dlatego też podmiot wykonujący przejazd przed jego rozpoczęciem winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Pojazd po załadunku towaru powinien być pojazdem normatywnym. Jeśli przewoźnik ma trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. GITD podkreślił, że nie kto inny, ale właśnie podmiot wykonujący przejazd jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji.

GITD przywołując treść art. 61 Prd. wskazał, że fakt nieprzekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu nie ma wpływu na treść decyzji. Jak podał, kara pieniężna została bowiem nałożona za stwierdzone naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi. Naruszenie takie jest odrębną kategorią prawną naruszeń, niezależną od dopuszczalnej masy całkowitej, gdyż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej.

GITD podał, że ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie (art. 140aa ust. 4 Prd.) wskazując, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu

w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

GITD wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie przewożono rury stalowe, które nie stanowią materiału sypkiego ani drewna, nie znajduje z tego względu zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prd.

GITD nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że dochował on należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, gdyż za załadunek odpowiada jego nadawca/załadowca, a nie "przedsiębiorca transportowy". Obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd obowiązkiem takiego załadowania pojazdu, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie, to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym musi zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość załadunku przed rozpoczęciem przewozu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Jak podkreślił GITD, oparcie się wyłącznie na argumentacji, zgodnie z którą kierowca został zapewniony przez nadawcę o prawidłowym rozmieszczeniu ładunku, jest niewystarczające do uznania, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności, nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

GITD odniósł się również do zarzutu skarżącego o braku oznaczenia drogi, na której zatrzymano pojazd do kontroli, wskazując, że z treści protokołu kontroli oraz uzasadnienia decyzji Inspektora Wojewódzkiego nie wynika numer tej drogi, wskazana została jedynie miejscowość, a także wartość dopuszczalnego nacisku (do 10t), jednakże całość materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie potwierdza powyższe ustalenia, że zatrzymania oraz ważenia dokonano w miejscu ważenia zlokalizowanym przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości G..

Zdaniem GITD, wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, uznać należy za takie, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. oraz naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 Kpa., poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej. Zarzucił też naruszenie prawa materialnego, poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu swojego stanowiska powtórzył argumentację zawartą

w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Przypomniał, że rzeczywista masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 37,2t przy dopuszczalnej masie 40t. Zwrócił uwagę, że podejmując się przewozu drogowego, w celu uniknięcia ryzyka przeładowania, pobrał ponad 3 tony mniej ładunku, niż to wynika

z dopuszczalnej ładowności pojazdu. Dodał, że za czynności załadunkowe odpowiedzialny był załadowca, które jest profesjonalnym zakładem zajmującym się obrotem produktami stalowymi i posiada profesjonalną wiedzę na temat czynności załadunkowych. Skarżący stanął na stanowisku, że organ nie wziął powyższych okoliczności pod uwagę i odrzucił jako nieistotną w sprawie hipotezę objętą

art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Badając pod tym kątem niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów proceduralnych ani materialnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości stan faktyczny w zakresie dotyczącym wykonywania przewozu drogowego ładunku w postaci rur stalowych z K. do S.. W wyniku ważenia powyższego pojazdu legalizowanymi wagami przenośnymi o nr fabrycznych [...] i [...] stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t. Nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu wyniósł 10,95 t i po odjęciu 2% w zaokrągleniu do 0,1 t w górę przekroczył o 0,7 t dopuszczalną wartość. W trakcie kontroli kierowca nie okazał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Jak wynika z pomiaru nacisków osi kierowca winien posiadać zezwolenie kat. IV, które to zezwolenie umożliwiałoby poruszenie się po drodze pojazdem nienormatywnym.

Ponieważ w niniejszej sprawie wykonywany był przewóz ładunku podzielnego nie jest możliwe uzyskanie na taki przewóz zezwolenia, gdyż zezwolenie wydaje się jedynie w wypadku przewozu ładunku niepodzielnego (art. 64 ust. 2 prawa o ruchu drogowym). Nie mniej niemożność uzyskania zezwolenia nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika, gdyż zgodnie z art. 140ab ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym za przejazd pojazdem nienormatywnym przewożącym ładunek podzielny nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Jak wskazano w art. 2 pkt 35 lit. a i b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) pojazd nienormatywny jest to pojazdu lub zespół pojazdów, którego naciski na osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary rzeczywiste masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Ładunek niepodzielny jest to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków.

W świetle art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Ustęp drugi tego przepisu stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I, w świetle załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, Ip. 1 lit. a, dotyczy pojazdów nienormatywnych ale o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych i naciskach na osie nie przekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b. ust. 1 tej ustaw, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

W świetle zatem art. 64 ust. 2 prawa o ruchu drogowym, Skarżący rzeczywiście nie mógł uzyskać zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, nie oznacza to jednak, że nie podlegał karze za dokonanie takiego przejazdu, o czym była mowa powyżej.

Stosownie do art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321) po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się po-jazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Jak wynika z akt sprawy skarżący poruszał się pod drodze krajowej nr [...], która to droga zgodnie z zał. Nr 1 pkt 38 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, została zaliczona do dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 10,7 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 0,7 t,

- kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

Tak więc organ słusznie przyjął, że kierowca poruszał się pojazdem nienormatywnym.

Na marginesie sprawy należy wskazać, że obie wagi [...] o nr fabrycznych [...] i [...] legitymował się w chwili kontroli świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z [...] grudnia 2012 r. z przewidzianymi terminami ważności do [...] grudnia 2014 r. Również miejsce ważenia legitymowało się protokołem pochylenia terenu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez uwag.

W niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia dmc pojazdu, jednak sam fakt, że nie przekroczono masy całkowitej pojazdu nie oznacza, że nie dojdzie do przekroczenia nacisków na pojedynczą oś napędową. W wypadku, gdy pojazd nie jest należycie załadowany może dojść do przesunięcia ładunku i wystąpienia przekroczenia nacisku na osie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W tym miejscu Sąd wskazuje na art. 61 ust. 2 prawa o ruchu drogowym, który wyraźnie określa w jaki sposób należy umieszczać ładunek na pojeździe.

Przekroczenie nacisków na osie stanowi odrębną kategorię prawną naruszeń. W ocenie ustawodawcy pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku powodują niszczenie nawierzchni dróg, co rodzi niebezpieczeństwo dla innych użytkowników.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 k.p.a. ponieważ materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób prawidłowy, prawidłowo także dokonano subsumpcji materiału dowodowego do odpowiednich norm prawnych.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 7 Konstytucji, gdyż w ocenie Sądu wszelkie działania organu podjęte w niniejszej sprawie znajdują umocowanie w przepisach prawa.

W niniejszej sprawie organ nie mógł również zastosować art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, gdyż skarżący w toku całego postępowania jedynie kwestionował swoją odpowiedzialność, podnosząc iż dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem bądź nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Skarżący nie udowodnił jednak w żaden sposób tych twierdzeń. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie z konstrukcji przepisu art. 140 aa ust. 4 pkt 1 wynika, że to skarżący winien udowodnić zaistnienie powyższych przesłanek.

Sam fakt wskazania przez stronę rozkładu masy w naczepie oraz rozkładu ładunku na naczepie nie wyczerpuje przesłanek ww. przepisu.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.