Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 440/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant Asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. a także kwoty odsetek za zwłokę należnych od określonej kwoty zobowiązania oraz dokonania zabezpieczenia na wszystkich składnikach majątkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 440/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r., określającą spółce A sp. z o.o. przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w wysokości 2.982.298 zł, tj. w kwocie wyższej od wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 złożonej za w/w okres rozliczeniowy o 2.882.711 zł (w korekcie deklaracji VAT-7 wykazano kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 99.587 zł), a także kwotę odsetek za zwłokę należnych od w/w zobowiązania podatkowego (2.882.711 zł) w wysokości 201.395 zł wyliczonych na dzień wydania decyzji, jak również dokonującej zabezpieczenia kwoty 3.084.106 zł - wynikającej z zaniżenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. wraz z odsetkami od tego zobowiązania - na wszelkich składnikach majątkowych podatnika.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wszczął wobec A Sp. z o. o., postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres 2013 r.

W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, iż w rejestrze zakupu prowadzonym dla celów VAT za listopad 2013 roku Spółka ujęła 79 faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego wystawionych przez B Sp. z o. o. z siedzibą w K.. Wartość netto powyższych faktur kształtuje się na poziomie 9.408.105,12 zł, podatek VAT w kwocie 2.163.864,18 zł. Uznano, iż działalność Spółki miała najprawdopodobniej charakter fikcyjny. W tym zakresie do akt sprawy załączono kserokopię protokołu przesłuchania świadka z dnia 25.03.2014 r. – K. J. - byłego Prezesa i udziałowca Spółki B.

W związku z powyższymi ustaleniami zakwestionowano rzetelność rejestrów prowadzonych dla celów podatku VAT z uwagi na dokumentowanie zdarzeń, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

Poinformowano, że wyniku postępowania organu kontrolującego wydana zostanie decyzja określająca kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. prawdopodobnie w wysokości 2.982.298 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w dniu 30 maja 2014 r. wystosował do Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. wniosek o dokonanie zabezpieczenia na majątku A Sp. z o. o. z siedzibą w Z., zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w wysokości 2.882.711 zł oraz z tytułu odsetek za zwłokę przed wydaniem decyzji określającej.

W następstwie przeprowadzonego postępowania Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. wydał w dniu [...] r. decyzję, w której określił przybliżoną kwotę zobowiązania i dokonał zabezpieczenia kwoty 3.084.106 zł (należność główna wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi na dzień wydania decyzji).

Od decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powołując się na treść art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził, że wskazane w tym przepisie przesłanki nie mają charakteru obligatoryjnego, tzn. ich wystąpienie nie jest konieczne dla zastosowania zabezpieczenia. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w aktualnej linii orzeczniczej sądów.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji stwierdził, iż analiza zdolności podatnika do uregulowania przyszłego zobowiązania podatkowego, określonego w przybliżeniu decyzją zabezpieczającą, jest kwestią kluczową w badanej sprawie.

Zauważono, iż z wniosków Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. o dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika wynika, iż przewidywana kwota zaniżonego podatku od towarów i usług za okres II - III kwartał 2013 r., X-XII 2013 roku wynosi 7.982.416 zł, a uszczuplonego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. 103.435 zł (łącznie 8.085.851 zł).

Wyjaśniono, że w związku z brakiem przedstawienia sprawozdania finansowego za 2013 rok Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nie mógł podanej wyżej kwoty odnieść do możliwości finansowych Spółki na dzień orzekania. W konsekwencji powyższą kwotę zestawiono z danymi wynikającymi ze sprawozdania za 2012 rok i stwierdzono, iż A Sp. z o. o., nie posiada możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania, a tym samym zachodzi uzasadniona obawa, że ww. zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe informacje wskazują, iż okoliczność braku przedłożenia dokumentacji finansowej za 2013 rok przyczyniła się do uznania, że przybliżona kwota przyszłego zobowiązania znacząco przekracza możliwości finansowe Spółki, które określono miarą kapitału własnego wynoszącego na dzień 31.12.2012 r. - 4.300 zł. W tym względzie "wielkość zobowiązania", w opinii organu, w pełni uzasadnia dokonanie zabezpieczenia, które zgodnie z zamierzeniem ustawodawcy ma za zadanie ochronę interesu wierzyciela poprzez zagwarantowanie uzyskania środków pokrywających przyszłe zobowiązanie podatkowe.

Podkreślono, że w badanym przypadku również dochód wskazany w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) za rok podatkowy 2013 w kwocie 1.545.337 zł, nie pokrywa kwoty prawdopodobnego zobowiązania. Zauważono, że powyższa wartość może co prawda ulec zmianie w związku z zakwestionowaną ustaleniami kontroli kwotą kosztów uzyskania przychodów (o 592.456,04 zł), jednakże, w ocenie organu, nawet wtedy dochód uzyskany w 2013 roku (około 2,1 min zł), nie będzie wystarczający do pokrycia chociażby 25% przewidywanego zobowiązania, które bez odsetek za zwłokę kształtuje się na poziomie ponad 8 mln zł.

Na marginesie dodano, iż w 2013 roku Spółka nabyła szereg pojazdów oraz urządzeń (zbiorniki) za łączną kwotę 633.289,35 zł. Wartość tych składników majątkowych również nie stanowi wystarczającego zabezpieczenia dla pokrycia przewidywanego zobowiązania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, że Spółka jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, winna była dochować należytej staranności i tak prowadzić swoje sprawy (sporządzić i złożyć sprawozdanie finansowe), jak również odpowiedzieć na wezwanie organu kontrolującego i w pierwszym terminie przedstawić dokumentację do kontroli.

Podkreślono także, że zabezpieczenie określone w art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa jest instytucją, której istotą i zasadniczym celem jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość nie jest jeszcze znana na tym etapie, a więc przed definitywnym określeniem wysokości należności publicznoprawnych.

Wskazano także, iż ustalenia w zakresie braku zdolności Spółki do uregulowania przedmiotowego zobowiązania stanowią zasadnicze, aczkolwiek nie jedyne okoliczności, które zdaniem organu, przemawiają za wydaniem decyzji o zabezpieczeniu. W treści zaskarżonej decyzji Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. przytoczył fragmenty ustaleń organu kontrolującego, z których wynika, iż Spółka w kontrolowanym okresie posługiwała się fikcyjnymi fakturami zakupu, które nie odzwierciedlały transakcji zgodnych ze stanem faktycznym. W opinii organu II instancji okoliczności te w stopniu wystarczającym podważają wiarygodność Spółki.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego zebrał i przeanalizował w niezbędnym zakresie materiał dowodowy, a wyniki poczynionych ustaleń przedstawił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Przytoczył i objaśnił treść przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Przedstawił ustalenia postępowania kontrolnego, w oparciu o które określił przybliżoną kwotę zobowiązania, jak również w sposób zwięzły i konkretny wykazał okoliczności, które świadczą, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez Spółkę przedmiotowego zobowiązania.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, a nadto, naruszenie przepisów Rozdziału 11 "Dowody", tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 191 tejże ustawy w związku z zasadami ogólnymi art. 120 i art. 121 O.p., a także art. 139 § 3 O.p., przez przekroczenie terminu ustawowego o ponad dwa miesiące dla załatwienia odwołania bez faktycznego uzasadnienia w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o:

– stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 207 i art. 210 § 1 pkt 4 tejże ustawy przez brak wskazania w podstawie zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 207 ww. ustawy;

– ewentualne uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

– zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi, pełnomocnik Spółki — odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 207 i art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i w efekcie wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie trybu nadzwyczajnego wobec zaskarżonej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy - podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa poprzez pominięcie w podstawie prawnej tegoż rozstrzygnięcia art. 207 Ordynacji podatkowej, który jest przewidziany jako obligatoryjny element każdej decyzji (art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej).

Zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadniono "absolutną dowolnością" działania organów w zakresie określenia przybliżonej kwoty podstawy opodatkowania, jak i przybliżonej wysokości zobowiązania i należnych odsetek za zwłokę.

Autor skargi odniósł się również do ustaleń podjętych w toku postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku VAT za okres 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalanie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność zastosowania wobec skarżącej Spółki zabezpieczenia kwoty wynikającej z zaniżenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. wraz z odsetkami od tego zobowiązania na wszelkich składnikach majątkowych podatnika.

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), dalej O.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W świetle art. 33 § 2 pkt 2 O.p. zabezpieczenia w wymienionych okolicznościach można dokonać m.in. również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W takim przypadku organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 pkt 2 O.p.).

Jak zasadnie stwierdził organ II instancji w zaskarżonej decyzji, katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności". Wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Stąd też organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody, czy ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w analizowanym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., I FSK 970/12).

Zatem nie ulega wątpliwości, że to do organu podatkowego należy wykazanie czy ziszczony został zasadniczy warunek zastosowania zabezpieczenia w postaci "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Jedynie przykładowo ustawodawca zaliczył do tej kategorii działania podatnika polegające na trwałym nieuiszczaniu wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywaniu czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

W ocenie Sądu, na zagrożenie niewykonania obowiązku podatkowego (braku możliwości ściągnięcia ostatecznie określonego podatku) może przede wszystkim wskazywać porównanie wysokości potencjalnego podatku (z odsetkami) do wartości dochodów i mienia podatnika.

W niniejszej sprawie, jak podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., przewidywana kwota zaniżonego podatku od towarów i usług za okres II - III kwartał 2013 r., X-XII 2013 roku wynosi 7.982.416 zł (w tym za listopad 2013 r. jest to kwota 2.982.298 zł), a uszczuplonego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. 103.435 zł (łącznie 8.085.851 zł). W związku z brakiem przedstawienia sprawozdania finansowego za 2013 rok (mimo kilkukrotnego żądania organu kontrolującego w tym zakresie), organy nie mogły podanej wyżej kwoty odnieść do możliwości finansowych Spółki na dzień orzekania. W konsekwencji, zasadnie powyższą kwotę zestawiono z danymi wynikającymi ze sprawozdania za 2012 rok oraz miarą kapitału własnego wynoszącego na dzień 31.12.2012 r. - 4.300 zł i stwierdzono, iż A Sp. z o. o., nie posiada możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania, a tym samym zachodzi uzasadniona obawa, że ww. zobowiązanie nie zostanie wykonane. W tym względzie "wielkość zobowiązania", w opinii Sądu w pełni uzasadnia dokonanie zabezpieczenia, które zgodnie z zamierzeniem ustawodawcy ma za zadanie ochronę interesu wierzyciela poprzez zagwarantowanie uzyskania środków pokrywających przyszłe zobowiązanie podatkowe. W badanym przypadku, jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, również dochód wskazany w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) za rok podatkowy 2013 w kwocie 1.545.337 zł, nie pokrywa kwoty prawdopodobnego zobowiązania określonego tylko za listopad 2013 r. na kwotę 2.982.298 zł, a za wskazane na stronie 4 zaskarżonej decyzji okresy rozliczeniowe 2013 r. na kwotę około 8 mln zł. Powyższa wartość może co prawda ulec zmianie, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w związku z zakwestionowaną ustaleniami kontroli kwotą kosztów uzyskania przychodów (o 592.456,04 zł), jednakże nawet wtedy dochód uzyskany w 2013 roku (około 2,1 mln zł), nie będzie wystarczający do pokrycia chociażby 25% przewidywanego zobowiązania, które bez odsetek za zwłokę – jak wskazano powyżej - kształtuje się na poziomie ponad 8 mln zł. Dodać też należy, że z ewidencji środków trwałych wynika, iż w 2013 roku Spółka nabyła szereg pojazdów oraz urządzeń (zbiorniki) za łączną kwotę 633.289,35 zł. Wartość tych składników majątkowych również nie stanowi wystarczającego zabezpieczenia dla pokrycia przewidywanego zobowiązania.

W związku z tym, w ocenie Sądu, organy podatkowe miały pełne prawo, aby uznać, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę za listopad 2013 r.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za niewykonaniem przedmiotowego zobowiązania było, zdaniem Sądu, również to, jak wskazano na stronie 7 zaskarżonej decyzji powtarzając za wyrokiem NSA z dnia 26.04.2012 r, I FSK 2070/11, że zobowiązanie podatkowe powstało z mocy prawa, a jego termin płatności upłynął. Okoliczność ta mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 O.p. Ponadto, jak ustaliły organy podatkowe, przesłanką zabezpieczenia było ujawnienie w postępowaniu kontrolnym, że rozliczając podatek skarżąca dokonała obniżenia podatku należnego w oparciu o faktury VAT nieuprawniające do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego na tych fakturach.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, dotyczących niezłożenia sprawozdania finansowego za 2013 rok, stwierdzić należy, że argumenty strony skarżącej nie mogą stanowić wytłumaczenia dla uchybienia obowiązkom nałożonym przepisami prawa. Jak podniesiono w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości, sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny dzień bilansowy, stosując odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b, zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w rozdziale 4. Natomiast art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, iż podatnicy obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego przekazują do urzędu skarbowego sprawozdanie wraz z opinią i raportem podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych, w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, a spółki - także odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Słusznie więc, zdaniem organu II instancji, Spółka jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, winna była dochować należytej staranności i tak prowadzić swoje sprawy, aby zarówno dotrzymać warunków określonych w powyższych przepisach (sporządzić i złożyć sprawozdanie finansowe), jak również odpowiedzieć na wezwanie organu kontrolującego i w pierwszym terminie przedstawić dokumentację do kontroli. Z materiału dowodowego wynika, iż Spółka nie złożyła sprawozdania. Jednocześnie materiał dowodowy nie ujawnia żadnych okoliczności uniemożliwiających dokonanie kopii dokumentacji księgowej przed przekazaniem jej organowi kontrolującemu, co umożliwiłoby dokończenie audytu oraz wywiązanie się z ww. obowiązków dotyczących sprawozdania finansowego.

Z powyższych względów, słusznie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał argumenty strony skarżącej w zakresie braku możliwości sporządzenia i złożenia sprawozdania finansowego za 2013 rok za nietrafione. Nadto podkreślić trzeba, iż brak złożenia sprawozdania finansowego za 2013 rok nie był bezpośrednim powodem wydania zaskarżonej decyzji, jak twierdzi skarżąca, bowiem bezpośrednią przyczyną wydania zaskarżonej decyzji, było stwierdzenie braku zdolności finansowej do uregulowania przyszłego zobowiązania, co stwierdzono na podstawie posiadanej dokumentacji.

Podkreślić również należy, iż w decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa przybliżoną wysokość zobowiązania opierając się na okolicznościach ustalonych w toku postępowania kontrolnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dowody i okoliczności świadczące o tym, że skarżąca w poszczególnych miesiącach 2013 r. obniżyła kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z nierzetelnych faktur, nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez B Sp. z o.o. Określając w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego organ oparł się, w zakresie przyszłego zobowiązania, na danych nieostatecznych, częściowych i niepełnych. Ostateczne zobowiązanie zostanie określone w decyzji wymiarowej, a w przedmiotowym postępowaniu istotnym jest, by przybliżona wartość przyszłego zobowiązania oparta była na danych dostępnych i posiadanych przez organ podatkowy na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W rozpoznanej sprawie organ oparł się na danych wskazanych przez organ prowadzący postępowanie kontrole, który przedstawił też szczegółowe wyliczenie przewidywanego zobowiązania za listopad 2013 r.

Wobec powyższego należy uznać, iż organ odwoławczy na potwierdzenie istnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przedstawił konkretne okoliczności faktyczne, wspierając je stosowną argumentacją. Dokonując kompleksowej oceny wszystkich okoliczności w łączności ze sobą, a nie każdej z osobna, wykazał istnienie przesłanki zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Dlatego też Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi wskazujące na nieustalenie, czy sytuacja finansowa podatnika uzasadnia skorzystanie z instytucji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oraz czy zachowanie strony stanowi podstawę do wydania takiej decyzji, jak również brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, uznając, że ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący, po przeprowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy podjął niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego nie narusza też granic jego swobodnej oceny. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisu art. 210 O.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 207 O.p. Sąd, podzielając argumenty Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w odpowiedzi na skargę, uznaje go za niezasadny. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, który w podstawie prawnej swojej decyzji powołał m.in. art. 207 O.p.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało skargę oddalić.

P.C.