Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2209/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a § 1, art. 14h, art. 14b § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2012 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Minister Finansów zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: "Spółka", "Skarżąca"), utrzymał w mocy poprzedzające postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Powyższe postanowienia zostały wydane na podstawie następującego stanu faktycznego.

2. Skarżąca wnioskiem z dnia 20 stycznia 2012 r. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz Ordynacji podatkowej.

We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe:

Skarżąca jest dystrybutorem mebli, wyposażenia i pokrewnych produktów do dekoracji domów. Wydatki pracowników Spółki związane z odbywanymi przez nich podróżami służbowymi i inne wydatki poniesione na rzecz Spółki są rozliczane w systemie elektronicznym. Spółka stosuje obecnie procedurę rozliczenia przedmiotowych wydatków pracowniczych dla celów podatku dochodowego od osób prawnych ("p.d.o.p.") i podatku dochodowego od osób fizycznych ("p.d.o.f.") w oparciu o posiadane dokumenty źródłowe przechowywane w formie papierowej (oryginalnej). Przedmiotowe dokumenty źródłowe stanowią dla Spółki dowody potwierdzające zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego i stanowią podstawę ich kwalifikacji dla celów p.d.o.p. (np. kwalifikacji poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów) i p.d.o.f. (np. obliczenia wysokości zaliczki na p.d.o.f. pracownika z tytułu przychodu ze stosunku pracy). Spółka planuje zrezygnować z ww. formy przechowywania, w stosunku do części dokumentacji papierowej, poprzez przeniesienie jej na elektroniczne nośniki informacji.

W związku z powyższym rozliczania wydatków pracowniczych następowałoby według procedury wskazanej we wniosku.

Elektroniczny system umożliwiający przechowywanie dokumentacji będzie spełniać wymogi stawiane przez przepisy ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm., dalej: "u.o.r.") obowiązującej w tym zakresie. W szczególności, system ten będzie uniemożliwiać wprowadzanie zmian do archiwizowanych elektronicznie dokumentów, a dokumenty zarchiwizowane w tym systemie będą mogły być w każdej chwili wydrukowane, również na wezwanie organu podatkowego.

Spółka planuje archiwizować w formie elektronicznej dokumentację źródłową ("Dokumenty Podatkowe") związaną z podróżami służbowymi i innymi wydatkami służbowymi stanowiącą podstawę ich kwalifikacji dla celów p.d.o.p. i p.d.o.f. w związku z przepisami Ordynacji Podatkowej.

Podała, że zadaniem Spółki jako podatnika p.d.o.p. oraz płatnika p.d.o.f. jest przygotowanie rozliczeń podatkowych w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy spełniający wymogi wynikające z prawa podatkowego. Spółka odpowiada za właściwą ocenę zebranej dokumentacji dla celów ustalenia przedmiotu opodatkowania, powstania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania i stawek podatkowych. Ocena prawidłowości przechowywania dokumentacji podatkowej na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych) będzie stanowić podstawę uznania określanych dowodów jako potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego i podstawę ich kwalifikacji dla celów p.d.o.p. i p.d.o.f.. Stąd, zdaniem Skarżącej, ocena prawidłowości przechowywania dokumentacji podatkowej na elektronicznych nośnikach pamięci będzie mieć wpływ na prawa i obowiązki Spółki na gruncie prawa podatkowego i może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatkowe. Dodatkowo, przedmiotowa ocena prawidłowości postępowania Spółki może stanowić również o powstaniu odpowiedzialności podatkowej Spółki w zakresie p.d.o.p. i p.d.o.f.

Wskazując na powyższe zadała następujące pytanie:

Czy w świetle art. 12 i art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., nr 51, poz. 307 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") w zw. z art. 32 ust. 1 i 86 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."), Dokumenty Podatkowe przechowywane na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych), po spełnieniu przez te nośniki określonych wymogów (m.in. co do ich trwałości, możliwości odtworzenia danych) przewidzianych przepisami prawa, w tym u.o.r., stanowić będą podstawę oceny prawidłowości wykonania obowiązków płatnika p.d.o.f. przez Spółkę (w tym prawidłowości obliczenia zaliczek na p.d.o.f.) w odniesieniu do przychodu uzyskiwanego przez pracowników ze stosunku pracy?

Zdaniem Spółki, w świetle art. 12 i art. 31 u.p.d.o.f. w zw. z art. 32 ust. 1 i 86 ust. 1 O.p. Dokumenty podatkowe przechowywane na elektronicznych nośnikach pamięci, po spełnieniu przez takie nośniki określonych wymogów przewidzianym przepisami prawa, w tym u.o.r., stanowić będą podstawę oceny prawidłowości wykonania obowiązków płatnika PDOF przez Skarżącą w odniesieniu do przychodu uzyskiwanego przez pracownika ze stosunku pracy. Przytaczając argumentację potwierdzającą jej stanowisko podkreśliła, że jej stanowisko potwierdzają interpretacje Ministra Finansów m.in. z dnia 19 marca 2010 r. nr ILPB1/415-1300/09-3/AA, z dnia 21 października 2011 r. nr IPPB4/415-653/11-2/MP.

3. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 14h O.p. odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji podatkowej.

W ocenie organu zakres przedmiotowy przedstawionego problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji (wydana interpretacja nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej oraz przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenia przyszłe); przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p. może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Podkreślił, że wydanie żądanego rozstrzygnięcia we wskazanym we wniosku zakresie naruszałoby kompetencje właściwych organów podatkowych i kontrolnych. Postępowanie podatkowe lub kontrolne natomiast pozostaje poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej.

4. Skarżąca w zażaleniu na ww. postanowienie Ministrowi Finansów zarzuciła naruszenie:

- art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, zawarte we wniosku Spółki pytanie dotyczyło interpretacji art. 12 i art. 31 u.p.d.o.f. w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 86 ust. 1 O.p., a zatem sprawy, która w myśl art. 14b § 1 O.p. może być przedmiotem interpretacji indywidualnej,

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez uzasadnienie postanowienia w sposób, który nie może budzić zaufania do organów podatkowych.

W ocenie Skarżącej, jej zapytanie, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w sposób wyczerpujący przedstawiało zagadnienie prawne wymagające dokonania wykładni przepisów ustaw podatkowych na gruncie skonkretyzowanego zdarzenia przyszłego. Spółka zmierzała do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy w świetle obowiązujących przepisów u.p.d.o.f. oraz O.p. możliwe jest archiwizowanie dokumentacji podatkowej w formie elektronicznej wskutek braku wyraźnych przepisów regulujących tę materię. Powyższa okoliczność ma o tyle istotne znaczenie, że na Skarżącej, jako płatniku ciąży szereg obowiązków podatkowych, w tym w zakresie odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy. Spółka oczekiwała zatem uzyskania stanowiska prawnego, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego dokumentowanie zdarzeń podatkowych w formie elektronicznej jest prawidłowe. Z kolei odmowa wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie powoduje w rezultacie, że Spółka nie ma instrumentów prawnych do weryfikacji prawidłowości planowanej zmiany organizacyjnej w zakresie gromadzenia dokumentacji podatkowej niezbędnej do prawidłowego wywiązywania się z obowiązków płatnika w świetle powołanych we wniosku przepisów, tj. art. 12 oraz art. 31 u.p.d.o.f.

Stwierdziła, że ocena prawna przedstawionego w niniejszej sprawie zdarzenia przyszłego nie wkraczała w domenę postępowania dowodowego, które jest zastrzeżone dla odrębnych procedur podatkowych. Wręcz przeciwnie, intencją Skarżącej było jedynie uzyskanie ogólnej odpowiedzi, co do generalnej zgodności z prawem gromadzenia danych niezbędnych do wywiązywania się z obowiązków płatnika w oparciu o dokumenty zgromadzone na elektronicznych nośnikach informacji. Wydanie interpretacji w niniejszej sprawie nie wykluczało w żaden sposób weryfikacji przez organy podatkowe w odrębnych procedurach, czy elektroniczne nośniki danych nie spełniają kryteriów trwałości oraz możliwości odtworzenia danych przewidzianych w przepisach prawa, w tym w regulacjach zawartych w u.o.r. Wskazała także, że podobne zagadnienia prawne były już przedmiotem interpretacji Ministra Finansów (interpretacja z 19 lutego 2010 r. nr ILPB1/41501399/09-3/AA).

Ponadto nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu podatkowego, że przedmiotem analizy organu interpretacyjnego miał być stan faktyczny, a nie przepisy prawa podatkowego. Zdaniem Spółki konstrukcja jej pytania wyraźnie wskazywała, że domagała się od organu przyporządkowania do zaprezentowanego zdarzenia przyszłego odpowiednich przepisów materialnego prawa podatkowego w ten sposób, aby uzyskać informację w zakresie dopuszczalności gromadzenia dokumentów na elektronicznych nośnikach informacji. Pytanie dotyczyło kwestii systemowych, które nie znalazły swojego wyraźnego umocowania w przepisach prawa. Nie zwalnia to jednak, w ocenie Skarżącej, automatycznie organu podatkowego z obowiązku interpretacji wskazanych przepisów prawa w granicach oceny zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji.

W opinii Spółki, gdyby organ podatkowy powziął wątpliwości co do kompletności opisu zdarzenia przyszłego, ze względu na brak możliwości przeprowadzenia jego prawnej oceny, to wtedy winien ją wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Skoro zaś tego nie uczynił, to nie było podstaw prawnych do kwestionowania możliwości uzyskania przez Spółkę odpowiedzi na zadane pytanie w związku ze wskazaniem przepisów prawa, które są miarodajne do oceny prawnej zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wskazała, że w sytuacji, gdy wskazana przez wnioskodawcę problematyka nie doczekała się szczegółowej regulacji w przepisach podatkowych z tego powodu, że ustawodawca popełnił błąd legislacyjny, jakiejś materii nie uregulował kompleksowo, organy podatkowe nie mogą wyciągać dla podatników negatywnych konsekwencji i uchylać się od wydania interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawach tego typu, lecz powinny na podstawie norm ogólnych sformułować ocenę prawną adekwatną do sytuacji wnioskodawcy, taką samą, jaką musiałyby sformułować np. w toku postępowania podatkowego. Dlatego też, organ twierdząc, że pytanie zawarte we wniosku nie jest uregulowane w przepisach prawa podatkowego naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Zarzuciła także nie wskazanie, w jakim trybie możliwe jest uzyskanie odpowiedzi na zadane pytanie, skoro w przedmiotowej sprawie organ uznał, że nie jest kompetentny do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

5. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie organu podatkowego z treści wniosku nie wynikał żaden problem związany z wykładnią, czy też rozumieniem treści powołanych przepisów. Skarżąca żądała potwierdzenia mocy dowodowej wymienionych kategorii dokumentów a nie rozumienia (wykładni) powołanych przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowej sprawie w istocie musiałby być poddany ocenie (zinterpretowany) stan faktyczny (zdarzenia przyszłe), a nie przepis prawa podatkowego. Tymczasem to przepis prawa, a nie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest przedmiotem interpretacji.

Wskazał, że prawidłowe obliczanie i pobieranie w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od przychodów pracowników należy do obowiązków pracodawcy jako płatnika, zaś poprawność dokonywanych wyliczeń jest weryfikowana przez organy podatkowe w wyniku postępowania podatkowego i kontrolnego. Zasady udowadniania okoliczności faktycznych w postępowaniu podatkowym normuje O.p.

Podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytanie Spółki musiałaby więc być ocena dokumentów, na podstawie których wywiązuje się z obowiązków płatnika w odniesieniu do przychodu ze stosunku pracy uzyskiwanego przez pracowników Strony. Ocena taka może być natomiast przeprowadzona wyłącznie w ramach postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p.

Ponadto kwestią wstępną do ewentualnego stwierdzenia, czy powołany przez Skarżącą art. 86 ust. 1 O.p. ma zastosowanie do "Dokumentów Podatkowych", jest uznanie wskazanych przez nią "Dokumentów Podatkowych" za dokumenty, na podstawie których prowadzone są księgi podatkowe. Konsekwencją uznania wskazanych przez Spółkę Dokumentów za taki dokument, bądź też nieuznania ich za ten dokument, jest ustalenie zastosowania do nich art. 86 ust. 1 O.p., tj. przechowywania do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Istota problemu wskazanego przez Skarżącą jako przedmiot interpretacji sprowadza się więc do zasad przechowywania dokumentów związanych z poborem zaliczki na podatek, które stanowią podstawę prawidłowego wypełniania obowiązków płatnika. Podstawą dla dokonania odpowiedzi na postawione przez Spółkę pytanie, musiałaby więc stanowić ocena dokumentów, na podstawie których wywiązuje się ona z ciążących na niej obowiązków płatnika. Ocena taka, może być przeprowadzona wyłącznie w ramach postępowania dowodowego. Dokonując wykładni ww. przepisu organ mógłby jedynie zacytować art. 86 ust. 1 O.p. i wyjaśnić, że księgi podatkowe i dokumenty będące podstawą wywiązywania się Spółki z obowiązków płatnika w odniesieniu do uzyskiwanych przez pracowników Spółki przychodów ze stosunku pracy winny być przechowywane do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W efekcie jednak, stanowisko Skarżącej nie zostałoby ocenione przez organ wydający interpretację, bowiem organ nie dokonałby potwierdzenia, że stanowisko zaprezentowane przez nią jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Tak więc interpretacja wydana w takim zakresie nie spełniałaby podstawowego wymogu wynikającego z art. 14c § 1-2 O.p.

Końcowo zaznaczył, że analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniające funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje, gdy wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego.

6. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. wraz z poprzedzającym go postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, iż wniosek nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego i tym samym ogan nie jest uprawniony do wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie;

- art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie skutkujące brakiem wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w zażaleniu na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r.

Podkreśliła także, iż zakres przedmiotowy wniosku wyznaczają sformułowane w nim pytania odnoszące się do opisanego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego. Natomiast zakres pytań zawartych we wniosku należy odczytywać w kontekście treści całego wniosku, w tym w szczególności, lecz nie wyłącznie, z uwzględnieniem wskazanych wyraźnie konkretnych przepisów prawa, z których wynikają dla niego skutki prawno - podatkowe, a którymi w tej sprawie były przepisy art. 12 i art. 31 u.p.d.o.f. w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 86 ust. 1 O.p. Zatem, wniosek zawierał wskazanie przepisów prawa podatkowego, które winny podlegać interpretacji.

Co więcej, wbrew twierdzeniom przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu, ocena prawna przedstawionego w niniejszej sprawie zdarzenia przyszłego nie wkraczała w domenę postępowania dowodowego, które jest zastrzeżone dla odrębnych procedur podatkowych. Intencją Skarżącej było jedynie uzyskanie ogólnej odpowiedzi co do generalnej zgodności z prawem gromadzenia danych niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych w oparciu o dokumenty zgromadzone na elektronicznych nośnikach informacji. Wydanie interpretacji w niniejszej sprawie nie wykluczało w żaden sposób weryfikacji przez organy podatkowe w odrębnych procedurach, czy elektroniczne nośniki danych nie spełniają kryteriów trwałości oraz możliwości odtworzenia danych przewidzianych w przepisach prawa, w tym w regulacjach zawartych w ustawie o rachunkowości. W takich okolicznościach faktycznych aktualizowałaby się funkcja gwarancyjna (ochronna) instytucji interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.

Podniosła, że nie sposób zgodzić się z arbitralnym twierdzeniem organu, że choćby potencjalnie udzielenie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie nie skutkowałoby powstaniem ochrony prawnej będącej następstwem jej wydania przez organ podatkowy, z kolei organ kontroli podatkowej lub skarbowej nie byłby uprawniony do kwestionowania rozliczeń podatkowych Skarżącej. W ocenie Skarżącej na obecnym etapie postępowanie takie stwierdzenie jest przedwczesne i nie może być podstawą do formułowania ocen wykluczających prospektywnie powstanie ochron prawnej wynikającej z takiej interpretacji. Zwróciciła uwagę, że w sytuacji, gdy przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie pokrywa się ze stanem rzeczywistym, to uzyskana interpretacja indywidualna nie będzie mieć znaczenia prawnego tj. nie będzie zapewniać prawno- podatkowej ochrony podmiotowi, który uzyskał interpretację. W konsekwencji w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej (dotyczącej prawidłowości rozliczeń podatkowych płatnika) organ podatkowy zachowa uprawnienie do zakwestionowania możliwości powoływania się przez wnioskodawcę na treść korzystnej dla niego interpretacji indywidualnej.

Ponadto stwierdziła, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zawierały nie tylko prawidłowe rozstrzygnięcia pod kątem merytorycznym, lecz również prawidłowo organ nie odmówił wnioskodawcom wszczęcia postępowań w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnych w myśl art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. W ocenie Skarżącej, sam fakt wydawania przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnych w analogicznych bądź zbliżonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych świadczy o tym, że organy podatkowe nie kwestionowały powstania gwarancyjnej (ochronnej) funkcji wynikających z wydanych interpretacji indywidualnych. Dlatego też nie jest zrozumiałe dlaczego organ podtkowy w niniejszej sprawie kwestionuje pod względem zgodności z prawem wydane przez siebie interpretacje indywidualne.

Z uwagi na opisane powyższe okoliczności natury faktycznej i prawnej, w zaskarżonym postanowieniu został naruszony art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego i tym samym organ podatjowy nie jest uprawniony do wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Końcowo podała, że organ podatkowy wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 165a § 1 oraz art. 14b w zw. z art. 14h O.p. gdyż brak było podstaw normatywnych na płaszczyźnie niniejszej sprawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, bowiem złożony przez Skarżącą wniosek spełniał wszelkie warunki materialne oraz proceduralne obligujące organ interpretacyjny do wydania rozstrzygnięcia interpretacyjnego w tej konkretnej sprawie.

7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał prezentowane stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

8.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c "P.p.s.a.") lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

8.2. W ocenie Sądu żadna z ww. przesłanek nie zaszła w niniejszej sprawie. Należało więc uznać, że zaskarżone postanowienie oraz dokonana w nim wykładnia przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie była prawidłowa.

Sąd stwierdza, że rację ma Skarżąca spółka twierdząc, że organ podatkowy uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych – Minister Finansów – powołany został do dokonywania wykładni przepisów podatkowych znajdujących zastosowanie do stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak również należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że poprzez instytucję interpretacji indywidualnej realizowana jest funkcja informacyjna oraz gwarancyjna ( ochronna ) dla podatnika.

Jednakże cele i zadania jakie wynikają z przepisów dotyczących wydawania przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnych winny być rozpatrywane na płaszczyźnie przepisów prawa podatkowego, co oznacza, że nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz zawartego w nim pytania nie istnieje przepis prawa podatkowego, który może podlegać wykładni w trybie określonym w art. 14b) O.p. .

Należy podkreślić, że Minister Finansów jest związany zarówno stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym, które strona przedstawia we wniosku, bierze ponadto pod uwagę przepisy obowiązującego prawa, które wnioskodawca przedstawił we wniosku o interpretację indywidualną. Jednakże ustawodawca nie nałożył na organ udzielający interpretacji indywidualnych obowiązku poszukiwania przepisu prawa, który może mieć zastosowanie w sprawie. Tym samym organ ten przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy jest zobowiązany sprawdzić czy wskazane przez wnioskodawcę przepisy pozwalają na zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.

Przepis art. 165a § 1 O.p. mający zgodnie z art. 14h) O.p. zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

8.3. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżąca planuje archiwizować w formie elektronicznej dokumentację źródłową związaną z podróżami służbowymi i innymi wydatkami służbowymi pracowników, stanowiącą podstawę ich kwalifikacji do celów p.d.o.f. w związku z przepisami O.p. Ocena prawidłowości przechowywania dokumentacji podatkowej na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych) będzie stanowić podstawę uznania określanych dowodów jako potwierdzających zajście danego zdarzenia gospodarczego i podstawę ich kwalifikacji dla celów p.d.o.f.

Zdaniem Skarżącej ocena prawidłowości postępowania Spółki będzie mieć wpływ na prawa i obowiązki Spółki ( jako płatnika ) na gruncie prawa podatkowego, może też stanowić o powstaniu odpowiedzialności podatkowej Spółki w zakresie p.d.o.f.

W związku z tym Spółka zapytała czy w świetle art. 12 i art. 31 u.p.d.o.f. w zw. z art. 32 ust. 1 i 86 ust. 1 O.p., dokumenty podatkowe przechowywane na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych), po spełnieniu przez te nośniki określonych wymogów (m.in. co do ich trwałości, możliwości odtworzenia danych) przewidzianych przepisami prawa, w tym u.o.r., stanowić będą podstawę oceny prawidłowości wykonania obowiązków płatnika p.d.o.f. przez Spółkę (w tym prawidłowości obliczenia zaliczek na p.d.o.f.) w odniesieniu do przychodu uzyskiwanego przez pracowników ze stosunku pracy?

Zdaniem Skarżącej, w świetle art. 12 i art. 31 u.p.d.o.f. w zw. z art. 32 ust. 1 i 86 ust. 1 O.p. dokumenty podatkowe przechowywane na elektronicznych nośnikach pamięci, po spełnieniu przez takie nośniki określonych wymogów przewidzianych przepisami prawa, w tym u.o.r. stanowić będą podstawę oceny prawidłowości wykonania obowiązków płatnika p.d.o.f. przez Spółkę.

Zdaniem Sądu należało w świetle postanowionego przez Spółkę pytania i przedstawionego stanowiska, w pierwszej kolejności ocenić, czy powołane przepisy prawa pozwalają na wydanie w przedmiotowej sprawie interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 31 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Natomiast przepis art. 32 § 1 O.p. stanowi, że płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.

Zgodnie z art. 86 § 1 O.p. podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Sąd stwierdza, że zarówno przepisy u.p.d.o.f. jak również powoływane przez Spółkę przepisy Ordynacji podatkowej nie normują kwestii wątpliwych postawionych przez Spółkę we wniosku o interpretację. Przepisy te nie dotyczą, z czego zdaje sobie sprawę Spółka, z uwagi na przedstawioną argumentacją, stricte technicznych wymogów dokumentacji podatkowej, stanowiącej podstawę prawidłowego przygotowania do rozliczeń podatkowych, w szczególności nie odnoszą się do kwestii przechowywania dokumentów na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych).

Zdaniem Sądu prawidłowe było uznanie przez Ministra Finansów, że stanowisko Spółki, które nie ma oparcia w przepisach prawa podatkowego, nie może być przedmiotem merytorycznego rozpatrzenia przez organ wydający interpretację indywidualną. Wbrew twierdzeniom Spółki wykładnia literalna i celowościowa wskazuje, że przepisy te nie odnoszą się do formy przechowywania "Dokumentacji podatkowej" do celów u.p.d.o.f.

Sąd odnosząc się do argumentacji Spółki wskazującej, że ocena prawidłowości przechowywania dokumentacji podatkowej na elektronicznych nośnikach pamięci będzie mieć wpływ na obowiązki Skarżącej jako płatnika p.d.o.f. podziela stanowisko Ministra Finansów, że dokonanie odpowiedzi na pytanie Spółki oznaczałoby ocenę dokumentów na podstawie, których mają być ewidencjonowane rozliczenia wydatków pracowniczych, a tego Ministrowi Finansów, w świetle art. 14b § 1 O.p. czynić nie można.

Również należy zgodzić się z Ministrem Finansów, że konstrukcja pytania zawartego we wniosku sprowadza się w rezultacie do oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa podatkowego. Bowiem jak już wyżej wskazano pomimo, iż Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazała przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. to jednak nie jest możliwe przyporządkowanie wskazanych przepisów prawa do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz postawionego pytania.

W konsekwencji niemożliwe było zajęcie merytorycznego stanowiska przez Ministra Finansów w zakresie stwierdzenia, że dokumentacja podatkowa przechowywana przez Spółkę w przyszłości na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych) będzie stanowić u Spółki podstawę oceny prawidłowości wykonania obowiązków Skarżącej jako płatnika p.d.o.f. ( w tym prawidłowości obliczenia zaliczek na p.d.o.f. ).

8.4. Reasumując zdaniem Sądu, Minister Finansów prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 14b § 1 O.p w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. oraz art. 165a § 1 w zw. z art. 14h) O.p.

8.5. Sąd z tych wszystkich względów, na podstawie art.151 P.p.s.a., skargę oddalił.