Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 325/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 130a ust. 10
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.
article: par. 3, par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Leszek Kiermaszek (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2006r. sygn. akt I SA/Wr 41/06 w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za przechowywanie samochodu osobowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 41/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. W. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] w przedmiocie wynagrodzenia za przechowywanie samochodu osobowego i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że R. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "W." w W. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] o przyznanie kosztów związanych z wykonywaniem dozoru w związku z odholowaniem na parking strzeżony w dniu 27 czerwca 2003 r. samochodu osobowego marki [...].

Pierwszym zapadłym w sprawie postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] odmówił przyznania żądanych kosztów, jednakże na skutek wniesionego zażalenia przez R. W. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] postanowieniem z dnia [...] ustalił na łączną kwotę 1.678,72 zł koszty związane z przechowywaniem zabezpieczonego samochodu w okresie od dnia 2 marca 2004 r. do dnia 25 czerwca 2004 r., natomiast odmówił przyznania Firmie "W." kwoty 5.536,00 zł stanowiącej równowartość kosztów przechowywania samochodu w okresie od dnia 27 czerwca 2003 r. do dnia 2 marca 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] po rozpoznaniu kolejnego zażalenia R. W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując w uzasadnieniu, iż organ likwidacyjny ponosi koszty postępowania, w tym wydatki związane z przechowywaniem rzeczy, od dnia, w którym wszczęto postępowanie likwidacyjne. Z żadnego bowiem przepisu nie wynika, że organ likwidacyjny jest zobowiązany do ponoszenia opłat za przechowywanie rzeczy za okres przed wszczęciem tego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu -R. W. zarzucił organom obu instancji naruszenie prawa polegające na błędnej wykładni i nieprawidłowym zastosowaniu przepisów art. 130 a ust. 1 i ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, art. 180 Kodeksu cywilnego, § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów w związku z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącego prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów prowadzi do wniosku, że organ skarbowy jest odpowiedzialny wobec prowadzącego parking strzeżony z tytułu kosztów przechowywania pojazdu za cały okres , tj. od chwili jego umieszczenia na parkingu, nie zaś jak błędnie przyjął organ od dostarczenia dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania likwidacyjnego. W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie spór między stronami sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, kto ponosi koszty przechowywania samochodu osobowego usuniętego z drogi i umieszczonego na parkingu strzeżonym za okres od dnia jego zaholowania na parking do dnia przekazania akt pozwalających na wszczęcie postępowania likwidacyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Bezspornym bowiem było, że skarżący winien otrzymać i otrzymał już zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór za okres począwszy od dnia otrzymania dokumentacji przez właściwy urząd skarbowy do dnia sprzedaży samochodu. Rozstrzygając to sporne zagadnienie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na regulację zawartą w art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), w myśl której pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się, przy czym w takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie zaś z art. 180 Kc właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Tym sposobem zastosowanie w sprawie będą miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50 poz. 449), tj. § 3 pkt 1 c oraz § 6 ust. 1 oraz § 12 ust. 1 i 2. Przepisy te umożliwiają przyznanie na żądanie dozorcy z mocy art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ponieważ przepis ten posługuje się ogólnym pojęciem dozoru, bez podziału na fazy, czy też okresy jego sprawowania, to zdaniem Sądu pierwszej instancji brak jest jakichkolwiek podstaw do zaakceptowania stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że organ egzekucyjny zobowiązany jest do pokrycia kosztów z tego tytułu wyłącznie od dnia przekazania przez Komisariat Policji W. – [...] dokumentacji dotyczącej zabezpieczonego samochodu. Konstatacji tej nie zmienia fakt umotywowania rozstrzygnięcia organów administracji na wytycznych zawartych w pismach Ministerstwa Finansów z dnia 3 września 2003 r. i z dnia 15 listopada 2003 r., gdyż interpretacje przepisów nie mają charakteru prawotwórczego.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w W.. Zaskarżając wyrok w całości wnoszący skargę kasacyjną wyrokowi zarzucił :

1)naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez wadliwe wykonanie kontroli sądowej, co doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zgodnej z prawem w związku z art. 133 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku niezgodnie z przedstawionymi aktami sprawy, tj. nieuwzględnienie całego materiału zgromadzonego w aktach sprawy,

2)naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że organ likwidacyjny był zobowiązany do pokrycia kosztów związanych z przechowywaniem samochodu za okres wcześniejszy niż od dnia przekazania przez organ policji organowi likwidacyjnemu dokumentacji dotyczącej zabezpieczonego samochodu, jako organowi orzekającemu w sprawie przejęcia własności porzuconego samochodu na rzecz Skarbu Państwa,

3)naruszenie art. 6 Kpa w związku z art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zastosowanie innych kryteriów kontroli niż kryterium legalności, a tym samym wykroczenie poza zakres sprawy administracyjnej,

4)naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie musi być uchylone z powodu naruszenia przez orzekające organy przepisów art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez przyjęcie, że organ likwidacyjny był zobowiązany do pokrycia kosztów przechowywania samochodu za okres od dnia przekazania przez organ policji dokumentacji,

5)naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne uzasadnienie orzeczenia polegające na wadliwej ocenia zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W oparciu o te zarzuty wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z żadnego powszechnie obowiązującego przepisu prawa nie wynika obowiązek przyznawania na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych dodatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za okres od dnia przekazania organowi likwidacyjnemu dokumentacji dotyczącej usunięcia pojazdu i przejęcia własności tego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa jedynie, że organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot powyższych kosztów, natomiast stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości nie stanowiącej własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości. W myśl ust. 2 tego przepisu przedmiotowe wydatki w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży pokrywa się z budżetu państwa. Powołana regulacja dotyczy przedmiotów wskazanych w punkcie 2 § 3 powołanego rozporządzenia. Tymczasem pojazdy, o których mowa w art. 130 a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie mieszczą się w kategorii przedmiotów nie stanowiących własności Skarbu Państwa, jeżeli podlegają likwidacji na podstawie przepisów prawa karnego lub celnego oraz przepisów o rzeczach znalezionych oraz likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji dokonał rozszerzającej wykładni § 12 powołanego rozporządzenia. Nie ulega zaś wątpliwości, że pojazdy przechodzą z upływem wskazanego czasu na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. Dodatkowo pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną powołał się na pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z dnia 20 października 2005 r., sygn. II CK 147/05, że jeżeli na zlecenia Policji przedsiębiorca parkuje porzucone pojazdy to można domniemywać, że łączy go z policją umowa przechowania. Z art. 836 Kc wynika domniemanie, że umowa przechowania jest odpłatna, chyba że z niej samej albo z okoliczności wynika, że przechowanie ma być bezpłatne. Sąd Najwyższy nie znalazł więc podstawy, by obciążyć Skarb Państwa (właściwy urząd skarbowy) należnościami za parkowanie za okres dłuższy niż to zostało wcześniej ustalone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty postawione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., tj. naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania należy uznać za nieuzasadnione.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Takiej właśnie kontroli, w oparciu o kryterium legalności, dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jak wynika bowiem z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku kontrola ta obejmowała zarówno ocenę prawidłowości zastosowania przez organ administracji norm materialnoprawnych stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również przepisów postępowania dotyczących postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzygał przy tym na podstawie przedstawionych akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), dysponował więc pełnym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym, orzekał również w całokształcie przedmiotowej sprawy w jej granicach (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Nie znajdują więc uzasadnienia zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną naruszenia wymienionych przepisów ustrojowych i normujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Z kolei zarzut naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jest o tyle chybiony, że Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu i to nawet pośrednio, nie mógł zatem dopuścić się jego naruszenia. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 712/06, skuteczność zarzutu realizowanego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. uzależniona jest od wykazania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowego, nie zaś postępowania administracyjnego, a następnie że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 102 § 2 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że na żądanie dozorcy organ egzekucyjny przyzna zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Z kolei powołane przepisy rozporządzenia regulują kwestię pokrywania wydatków związanych z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości nie stanowiących własności Skarbu Państwa. Wydatki te zasadniczo pokrywane są z kwot uzyskanych ze sprzedaży ruchomości, a w części przekraczającej tę kwotę – z budżetu państwa. Wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionuje, że Skarb Państwa – co do zasady – ponosi koszty związane ze sprawowaniem dozoru za pojazd usunięty z drogi, podważa natomiast termin, od którego Skarb Państwa winien te koszty ponosić.

Dokonując oceny zasadności zgłoszonych zarzutów w pierwszej kolejności należy odwołać się do regulacji prawnej normującej zagadnienie usuwania pojazdu z drogi, co dostrzega Sąd pierwszej instancji, a przemilcza autor skargi kasacyjnej, tj. przepisów art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Nieodebranie zaś tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się.

W takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10). Wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 130a ust. 11 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.), obowiązującego w dacie orzekania przez organy, stanowiły, że w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu z parkingu jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 2), a o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1).

Z przedstawionej regulacji prawnej płynie wniosek, że po pierwsze - pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z mocy samego prawa. Po drugie zaś - decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia z tą chwilą własności pojazdu nie ma charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny, skoro potwierdza tylko to, co nastąpiło z mocy prawa.

Zatem początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winna być data, w której upłynął

6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu i wchodzi w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela. Wbrew więc odmiennym twierdzeniom autora skargi kasacyjnej dla ustalenia początkowego terminu, od którego Skarb Państwa ponosi koszty za sprawowanie dozoru nie ma żadnego znaczenia moment, w którym urząd skarbowy otrzymał dokumenty umożliwiające wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu przejścia na Skarb Państwa własności pojazdu. Z żadnego przepisu prawa, przede wszystkim zaś z treści § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na który powołuje się wnoszący skargę kasacyjną, nie można wywieść, iż termin ten należy liczyć dopiero od dnia przekazania właściwemu urzędowi skarbowemu pełnej dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu z drogi i umieszczeniem go na parkingu strzeżonym. Przepisy powołanego rozporządzenia określają jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Bez względu więc na datę przekazania tej dokumentacji urzędowi skarbowemu, czy nawet na datę wydania decyzji stwierdzenie nabycia własności pojazdu przez Skarb Państwa następuje z upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Dodatkowo stwierdzić przyjdzie, że błędne jest odwoływanie się autora skargi kasacyjnej na poparcie swych twierdzeń do tych poglądów, w świetle których jeżeli przedsiębiorca prowadzący parking strzeżony na zlecenie Policji umieszcza na parkingu pojazdy usunięte z drogi, to należy domniemywać, że łączy go z Policją umowa przechowania. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07 – Lex nr 270447 stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie na parkingu usuniętych z drogi pojazdów jest typowym stosunkiem administracyjnoprawnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracji. W wyniku nieodebrania pojazdu przez uprawnioną osobę w ustawowym terminie nie dochodzi również do zawarcia umowy przechowania pojazdu, gdyż – na co już wskazano – nowy właściciel (Skarb Państwa) wstępuje jedynie w taki sam stosunek administracyjnoprawny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z przedsiębiorcą prowadzącym parking strzeżony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał więc trafnej wykładni przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w takim znaczeniu, że dla ustalenia początkowego terminu od jakiego Skarb Państwa winien ponosić koszty związane ze sprawowaniem dozoru nie może być uznany dzień przekazania organowi skarbowemu dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu z drogi. Jednakże wypowiadając taki pogląd nie wskazał Sąd, od jakiej daty należy ten termin liczyć. Wobec tego, że w wyniku przeprowadzonej kontroli doszło do uchylenia zaskarżonego postanowienia, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było zawarcie w uzasadnieniu swego wyroku oceny prawnej również w tym zakresie. W myśl bowiem art. 141 § 4 P.p.s.a. pisemne motywy orzeczenia sądu administracyjnego winny zawierać m.in. przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Skoro uchylono kontrolowany akt administracyjny i sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji w uzasadnieniu należało zawrzeć precyzyjne wskazania co do dalszego postępowania, będące konsekwencją oceny prawnej. Zasadnie zatem zarzuca wnoszący skargę kasacyjną naruszenie przez Sąd pierwszej instancji wymienionego przepisu, aczkolwiek zarzut ten sformułowany został w oparciu o inne przesłanki. Jednakże uchybienie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wywarło istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni przepisów odnoszących się do zwrotu, na żądanie dozorcy, wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym odniósł się nie tylko do zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną, ale jednocześnie zajął stanowisko, od jakiego momentu Skarb Państwa ponosi te koszty, tym samym sformułował ocenę prawną, która w świetle art. 153 P.p.sa. ma moc wiążącą. Pogląd, iż terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin liczony od usunięcia pojazdu z drogi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ugruntowany (por. w szczególności wyroki z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1184/05 i z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1848/06).

Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego i niepełnego uzasadnienia w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Z niekwestionowanych ustaleń organu, przyjętych następnie przez Sąd pierwszej instancji wynika bowiem, że samochód osobowy został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym w dniu 27 czerwca 2003 r. , co oznacza, że 6 – miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, upłynął wcześniej niż data uzyskania przez organ skarbowy dokumentacji umożliwiającej wszczęcie postępowania likwidacyjnego, co nastąpiło w dniu 2 marca 2004 r. Skoro zatem, uwzględniając przedstawioną argumentację, zachodziły podstawy do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia za nieusprawiedliwiony należało uznać ostatni z zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł więc jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 P.p.s.a.