Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 192/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 124, art. 125
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi H. Ch. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr . [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego H. C. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez H. C. (dalej: strona, odwołujący się, skarżący) od decyzji Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia, zakwestionowaną decyzję utrzymał w mocy.

Jak podał organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 18 maja 2016 r. strona wystąpiła do Komendanta Miejskiego Policji o wypłatę zaległych zobowiązań finansowych związanych z zawieszeniem jej w czynnościach służbowych na podstawie postanowienia Prokuratora Rejonowego w G., za okres od dnia 13 października 2007 r. do dnia 13 listopada 2008 r., w związku z toczącym się śledztwem, w którym występowała jako osoba podejrzana.

Komendant Miejski Policji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], odmówił stronie wypłaty zawieszonej części uposażenia za powyższy okres. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

Od powyższej decyzji strona odwołała się do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odwołaniu podała, między innymi, że decyzja organu I instancji jest wadliwa z uwagi na dokonanie przez organ błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 2 w związku z art. 125 ust. 2 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], uchylił w całości zakwestionowaną decyzję Komendanta Miejskiego Policji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Komendant Miejski Policji, po ponownym przeanalizowaniu akt postępowania, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], odmówił zwolnionemu ze służby w Policji odwołującemu się wypłaty zawieszonej części uposażenia z tytułu zawieszenia w czynnościach służbowych w okresie od dnia 13 października 2007 r. do dnia 13 listopada 2008 r.

Strona, w ustawowym terminie, złożyła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji.

W odwołaniu podniosła, iż decyzja organu I instancji jest wadliwa z uwagi na dokonanie przez organ orzekający błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 2 w związku z art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Jednocześnie wskazała, że organ I instancji, dla poparcia swojego stanowiska w sprawie, oparł się o orzeczenia sądowoadministracyjne wydane w odmiennych stanach faktycznych. Odwołujący się podkreślił, że celem i funkcją regulacji przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji jest gwarancja otrzymania przez policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia pod warunkiem, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zostanie on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Oznacza to, że wypłatę zawieszonej części uposażenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. Jak wskazał: "nie do zaakceptowania jest wniosek Komendanta Miejskiego Policji we W. o jakimkolwiek innym, dodatkowym warunku dla otrzymania zawieszonej części uposażenia, tym bardziej, że przepis ten dotyczy tylko policjantów tymczasowo aresztowanych, podczas gdy art 124 ust.2 ustawy o Policji odnosi się również do policjanta, przeciwko któremu toczy się postępowanie dyscyplinarne. Przepis ten w stosunku do art. 124 ust. 2 ustawy o Policji stanowi lex specialis i zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni nie może stanowić podstawy rozszerzonej wykładni art. 124 ust. 2 ustawy. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają także zupełnie odmienne podstawy wyrównania uposażenia opisane w powołanych przepisach. W art. 125 ust. 2 ustawy o Policji kryteria te są zaostrzone o ust. 3, podczas gdy art. 124 ust. 2 ustawy o Policji wymaga jedynie braku skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania kara dyscyplinarną wydalenia ze służby, bowiem orzeczenie to dotyczy zupełnie innego stanu prawnego."

Komendant Miejski Policji nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie samokontroli. Wniesione odwołanie przesłał zatem do rozpatrzenia organowi II instancji.

Organ odwoławczy nie podzielił argumentów strony i uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że obowiązany jest do merytorycznego jej rozpatrzenia i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego.

Jak dalej podkreślił organ odwoławczy, postanowieniem z dnia 13 października 2007 r. nr 2 Ds. [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. postawił odwołującemu się zarzut o czyn z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k. Wobec podejrzanego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju oraz zawieszenia w czynnościach służbowych związanych ze sprawowaniem funkcji funkcjonariusza Policji. Postanowieniem z dnia 24 października 2007 r. nr [...] Komendant Miejski Policji zawiesił prowadzone przeciwko stronie postępowanie dyscyplinarne, z uwagi na fakt, iż w prowadzonym równolegle postępowaniu karnym trwały dalsze czynności dowodowe mające istotne znaczenie dla merytorycznych decyzji w postępowaniu dyscyplinarnym, a prokurator z uwagi na etap śledztwa, odmówił przekazania materiałów z prowadzonego postępowania karnego.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II Kp [...], 2 Ds. [...] Sąd Rejonowy w G. Wydział II Karny uchylił postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. w zakresie pkt 3 tj. w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych związanych ze sprawowaniem funkcji funkcjonariusza Policji. Tym samym odwołujący się pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 13 października 2007 r. do dnia 13 listopada 2008 r.

W dniu 6 lutego 2009 r. do Komendanta Miejskiego Policji wpłynął raport strony o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] 2009 r. w związku z orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA Nr [...] uznającym go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W związku z powyższym, rozkazem personalnym z dnia 6 lutego 2009 r. nr [...], Komendant Miejski Policji zwolnił policjanta ze służby w Policji z dniem 26 lutego 2009 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

W dniu 29 kwietnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. zatwierdził postanowienie z dnia 23 kwietnia 2014 r. o umorzeniu śledztwa przeciwko stronie z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających przyjęcie, że podejrzany dopuścił się zarzucanych mu czynów. O przedmiotowym rozstrzygnięciu odwołujący się poinformował Komendanta Miejskiego Policji pismem z dnia 18 maja 2016 r. zwracając się równocześnie z prośbą o wypłatę zawieszonej części uposażenia za okres od dnia 13 października 2007 r. do dnia 13 listopada 2008 r.

Pismem z dnia 13 lipca 2016 r., Komendant Miejski Policji, po dokonaniu ustaleń w przedmiocie prawomocności wydanego postanowienia, poinformował stronę, iż w myśl obowiązujących przepisów brak jest podstaw uprawniających do otrzymania zawieszonej części uposażenia.

Pismem z dnia 1 września 2016 odwołujący się zwrócił się o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz ugruntowane w tej mierze orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie stosowania art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] odmówił stronie wypłaty zawieszonej części uposażenia. Przedmiotowa decyzja w trybie odwoławczym została w całości uchylona i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.

Komendant Miejski Policji, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, uwzględniając stan faktyczny w zakresie stosowania art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] odmówił wypłaty zawieszonej części uposażenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał stan faktyczny, przepisy regulujące kwestię zawieszonego uposażenia oraz wyroki sądów administracyjnych. Ponadto stwierdził, że funkcjonują w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sprzeczne stanowiska w zakresie wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

Organ I instancji pokreślił, że do dnia zwolnienia ze służby strony nie ustąpiły przesłanki stanowiące zawieszenie jej w czynnościach służbowych. Komendant Miejski Policji wskazał, że przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji przewiduje, że wypłata zawieszonej części uposażania następuje wówczas, gdy zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki: 1) zakończone zostanie prawomocnie postępowanie karne lub dyscyplinarne będące podstawą zawieszenia w czynnościach oraz 2) wynik tego postępowania będzie miał określony skutek dla policjanta, tj. postępowanie karne zakończy się umorzeniem lub uniewinnieniem, a w postępowaniu dyscyplinarnym nie zostanie orzeczona wobec niego kara wydalenia ze służby. Organ stwierdził, że zastosowanie tego przepisu nie budzi wątpliwości w sytuacji, gdy te przesłanki zostaną spełnione w czasie, gdy policjant pozostaje w służbie, natomiast przepis nie reguluje sposobu postępowania w przypadku, gdy umorzenie lub uniewinnienie nastąpi już po zwolnieniu policjanta ze służby.

Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że do czasu zwolnienia odwołującego się ze służby z dniem 26 lutego 2009 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji (orzeczenie o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską), nie ustała przyczyna zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, tj. nie zakończyło się prowadzone wobec niego postępowanie karne, związane z wszczętym w dniu 13 października 2007 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej śledztwem i przedstawionym zarzutem popełnienia przestępstw z art. 63 ust. 3 ustawy w związku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k. Prowadzone postępowanie karne zakończyło się dopiero na skutek prawomocnego postanowienia z dnia 29 kwietnia 2014 r. Prokuratora Prokuratury Rejonowej o zatwierdzeniu postanowienia z dnia 23 kwietnia 2014 r. o umorzeniu śledztwa przeciwko stronie, z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających przyjęcie, iż podejrzany dopuścił się zarzucanych mu czynów.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym należy wskazać, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Powołany przepis gwarantuje zawieszonemu w czynnościach służbowych policjantowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, otrzyma on zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, pod warunkiem, że w postępowaniach tych nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Dla zastosowania dyspozycji tego przepisu konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się łącznie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie.

W związku z powyższym należy wskazać, że jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego) będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Podkreślić należy, że przepis art. 125 ust. 2 ustawy o Policji zawiera dodatkową przesłankę, która obliguje właściwy organ do przyznania zainteresowanemu zawieszonej części uposażenia nawet w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego będące przyczyną tymczasowego aresztowania lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu, miało miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby. Przepis ten w sposób wyraźny stanowi, że w razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby. Jedyne odstępstwo od tej zasady przewiduje w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 125 ust. 3, a więc w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego. Przepis art. 124 ust. 2 takiej szczególnej regulacji nie zawiera, co przemawia za przyjęciem, iż nawet w sytuacji, gdy policjant - zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym - nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami.

Zdaniem organu odwoławczego, analiza treści powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do stosowania art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, gdyż do czasu zwolnienia skarżącego ze służby, nie ustąpiła przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła "naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwą interpretację art. 124 ust. 2 ustawy o Policji", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, nakazanie wypłacenia świadczenia pieniężnego i nakazanie organowi I instancji wyliczenia wysokości kwoty będącej przedmiotem sporu.

Skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i podkreślił, że z dokonaną przez organy wykładnią przepisu art. 124 ust. 2 nie sposób się zgodzić.

Zdaniem skarżącego, stosując wykładnię literalną przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji wskazać należy, iż jedyne i konieczne warunki dla otrzymania zawieszonej części uposażenia to wyłącznie zakończenie postępowania dyscyplinarnego lub karnego, będącego przyczyną zawieszenia, jeżeli nie zapadł wyrok skazujący lub orzeczenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

Tymczasem w chwili zwolnienia ze służby nie był zawieszony w czynnościach służbowych i rozkaz personalny o zwolnieniu nie miał skutku w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, gdyż zawieszenie wygasło wcześniej decyzją sądu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2017 r. złożonym na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację skarżącego. Skarżący zaś oświadczył, że po uchyleniu postanowienia o zawieszeniu go w czynnościach służbowych wrócił na poprzednie stanowisko i pełnił służbę na dotychczasowym stanowisku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów orzekających daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę podjętych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1782; dalej: ustawa).

Stosownie do treści art. 124 ust. 1 ustawy policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (ust. 2).

Art. 125 ust. 1 ustawy natomiast stanowi, że policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3 (ust. 2).

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego (ust. 3).

Spór w niniejszej sprawie powstał w związku z dokonaną przez strony odmienną wykładnią powołanych przepisów, dotyczących kwestii wypłaty uposażenia po okresie zawieszenia w pełnieniu służby.

W tym względzie Sąd w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1437/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), na które zwrócił uwagę również skarżący.

Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że w niniejszej sprawie organy orzekające dokonały interpretacji art. 124 ust. 2 ustawy w zakresie uprawnienia policjanta do otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia stosując przede wszystkim wykładnię systemową. Powołując treść art. 125 ust. 2 ustawy, dotyczącego sytuacji prawnej policjantów tymczasowo aresztowanych i wskazując na zakres zastosowania tej normy przyjął, że warunkiem otrzymania przez policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia jest zakończenie w/w postępowań i wydanie określonych orzeczeń wyłącznie w czasie pozostawania policjanta w służbie. W istocie uzależnił uprawnienie policjanta do zawieszonej części uposażenia od tego, kiedy zapadł wyrok uniewinniający, w sytuacji, gdy policjant nie ma wpływu zarówno na to, że zostanie ze służby zwolniony przed wydaniem tego rodzaju wyroku z uwagi na stan zdrowia (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji), jak i na termin wydania takiego wyroku.

Dokonana przez organy orzekające wykładnia art. 124 ust. 2 ustawy jest błędna. Opiera się ona na wprowadzeniu dodatkowej, nieprzewidzianej przez ustawodawcę, przesłanki skutkującej pozbawieniem policjanta uprawnienia określonego przez ustawę, przede wszystkim jednak nie uwzględnia celu i funkcji regulacji zawartej w tym przepisie. Jak wyżej wskazano, jest nim gwarancja otrzymania przez policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia pod warunkiem, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zostanie on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Oznacza to, że wypłatę zawieszonej części uposażenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. W sytuacji, gdyby ustawodawca warunkował otrzymanie przez policjanta zawieszonej części uposażenia od pozostawania w służbie, niewątpliwie w omawianym przepisie, z uwagi na jego cel i funkcję, zamieściłby konieczność spełnienia tego rodzaju przesłanki.

Zaaprobowanie stanowiska organów orzekających skutkowałoby tym, że skarżący, który został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 13 miesięcy, a następnie pełnił służbę przez okres około 3 miesięcy i został z niej zwolniony z uwagi na stan zdrowia, traciłby uprawnienie do otrzymania zawieszonej części uposażenia tylko dlatego, że orzeczenie o umorzeniu śledztwa przeciwko niemu, zostało wydane po zwolnieniu go ze służby z powodu orzeczenia całkowitej niezdolności do służby, tj. w dniu 29 kwietnia 2014 r.

Zauważyć również należy, iż skarżący trafnie podniósł, że organy, powołując się w rozpoznawanej sprawie na orzecznictwo sądowoadministracyjne nie dostrzegły, iż dotyczyło ono odmiennej sytuacji – wyroki zapadły w odmiennych stanach faktycznych.

W konsekwencji Sąd uznał, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego uprawnia do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Następstwem niniejszego rozstrzygnięcia jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego o wypłatę zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, z uwzględnieniem wykładni przepisów dokonanej przez tutejszy Sąd.