Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1671/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 239 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1671/10 (sprostowano sygnaturę) | | , W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010r., sprawy ze skarg L. G. i "I." Spółka z o.o. Spółka Jawna w K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 listopada 2009r. Nr [...], i z dnia 7 grudnia 2009r. Nr [...], w przedmiocie nadania decyzjom nieostatecznym rygoru natychmiastowej wykonalności;, - s k a r g i o d d a l a -


UZASADNIENIE

Postanowieniami z dnia 22 października 2009r. nr[...]oraz z dnia 5 listopada 2009r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 216 i art. 239b § 1 pkt 4, § 2 oraz § 3 Ordynacji podatkowej, nadał rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym z dnia 10 września 2009r. nr [..] oraz nr [...], określającym zobowiązanie podatkowe wobec "L. G. i I sp. z o.o." sp. jawna z siedzibą w K. oraz kwotę różnicy podatku naliczonego należnym w podatku od towarów i usług.

Z powyższymi postanowieniami nie zgodziła się "L. G. i I. sp. z o.o." sp. jawna, wnosząc zażalenia i zarzucając rażące naruszenie:

- art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w braku wskazania przesłanek uprawdopodobniających, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane,

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie oraz

- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie.

Postanowieniami z dnia 18 listopada 2009r. Nr [...] i z dnia 7 grudnia 2009r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzje nieostateczne dotyczą zobowiązań podatkowych za miesiąc sierpień i wrzesień 2004r. i zgodnie z art. 70 Ordynacji podatkowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku czyli z upływem 31 grudnia 2009r. Art. 239b §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zatem w/w decyzjom w okresie od 1 października do 31 grudnia 2009r., można nadać rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją nieostateczną jest decyzja organu I instancji w okresie 14 dni od jej doręczenia spółce tj. w okresie przysługującego spółce prawa do wniesienia odwołania, jak również w okresie od dnia złożenia odwołania do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Nie jest więc uprawniony zarzut, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nr [...] zostało wydane nieprawidłowo w dniu 22.10.2009r. tj. przed złożeniem odwołania od tej decyzji. Również błędne zamieszczenie w zaskarżonym postanowieniu informacji o złożeniu przez spółkę odwołania od w/w decyzji nie wpływa na możliwość wydania przez organ podatkowy tego postanowienia. Z akt sprawy wynika, że wydana w dniu 10 września 2009r. decyzja nr [...] została doręczona Spółce w dniu 15 października 2009r. Od w/w decyzji spółka złożyła odwołanie w dniu 28 października 2009r. (data stempla pocztowego). Data wpływu do Urzędu kontroli Skarbowej w dniu 02.11.2009r. Przesłane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 09.11.2009r., a więc w 7 dniu od daty jego otrzymania przez organ I instancji, choć art. 227 Ordynacji podatkowej dopuszcza termin 14 dni. Wobec powyższego termin załatwienia odwołania przypada na dzień 9 stycznia 2010r., a więc po terminie przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym powinien nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy.

Organ odwoławczy wskazał, że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie podatkowe wynikające z tych decyzji nie zostanie wykonane, a zatem organ I instancji słusznie uznał, iż zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 239b § 1 pkt

4 i art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Powoływanie się na dobrą kondycję finansową spółki oraz twierdzenie, że za uchyleniem zaskarżonych postanowień przemawia dobra wola w przedmiocie spłaty zobowiązania podatkowego, w związku ze złożeniem przez spółkę wniosku o rozłożenie na raty zobowiązania podatkowego stanowiącego podstawę do wystawienia zaskarżonego tytułu, nie może stanowić przesłanek do uchylenia zaskarżonych postanowień w sytuacji zagrożenia przedawnieniem zobowiązania podatkowego.

Zarzut spółki o przewlekłym doręczaniu decyzji z dnia 10 września 2009r. nr [...], która została doręczona dopiero w dniu 15.10.2009r., w świetle zebranego materiału dowodowego, nie znajduje uzasadnienia. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca m.in. tą decyzję została wysłana w dniu 11.09.2009r. na adres pełnomocnika spółki P. W., ul. N., lecz w dniu 16.09.2009r. została zwrócona przez pocztę z adnotacją "nieznany pod wskazanym adresem". Dopiero ponownie wysłana decyzja na w/w adres została odebrana w dniu 15.10.2009r. Adres: K, ul. N. jest miejscem zamieszkania L. G.

W skargach na powyższe postanowienia "L, G, i I sp. z o.o." sp. jawna zarzuciła rażące naruszenie art. 239d i art. 239b oraz art. 121-125 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając powyższe strona skarżąca wskazała, że art. 239d Ordynacji podatkowej wyłącza nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto do nadana przedmiotowego rygoru nie jest wystarczające powołanie się na okres upływu przedawnienia, lecz konieczne jest również wykazanie prawdopodobieństwa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Tymczasem strona skarżąca podniosła, iż na bieżąco realizuje zobowiązania podatkowe i jest w dobrej kondycji finansowej, a jedynie z ostrożności procesowej złożyła wniosek o rozłożenie zobowiązania na raty, a następnie wpłaciła kwoty wynikające z decyzji.

W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2010r. Sąd połączył sprawy o sygn. od I SA/Kr 1671/10 do I SA/Kr 1672/10, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1671/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, Sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skargi podlegają oddaleniu, ponieważ zarzuty w nich zawarte nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 239d Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość zwrotu podatku lub wysokość odsetek za zwłokę albo orzekającej o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, osoby trzeciej albo spadkobiercy, w zakresie objętym wnioskiem, o którym mowa w art. 14m § 3. Zatem przepis ten odnosi się do wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3. Z kolei wskazany art. 14m § 3 stanowi, że na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty. Zatem wskazywany przez stronę skarżącą art. 239d nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 239b Ordynacji podatkowej poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Organy w sposób wystarczający wykazały, że w związku z upływającym z dniem 31 grudnia 2009r. terminem przedawnienia, koniecznym było wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). Brak zastosowania środka egzekucyjnego spowodowałoby bowiem przedawnienie przedmiotowych zobowiązań, stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej posłużył się jedynie ogólnym zwrotem "zobowiązanie nie zostanie wykonane". Zatem w ocenie Sądu organy nie naruszyły tego przepisu. Powyższy zwrot oznacza również, iż dochodzenie zobowiązania podatkowego nie mogłoby nastąpić wobec jego przedawnienia. Wobec tego organy podatkowe nie były zobowiązane do szczegółowego badania sytuacji materialnej strony skarżącej i uprawdopodabniania, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, poprzez dodatkowe odnoszenie się do kondycji finansowej podatnika.

Podnoszone w skardze zarzuty w zakresie dobrowolnej spłaty zobowiązania dokonanej przez podatnika nie mogą również prowadzić do uwzględnienia skarg, ponieważ jak już wyżej zostało wskazane, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności miało za cel jedynie zabezpieczenie przed przedawnieniem zobowiązań, na co organ wskazuje w uzasadnieniach decyzji. Spłata zobowiązania jest natomiast dalszą konsekwencją tych działań. W przypadku przedawnienia zobowiązania organ nie mógłby go dochodzić.

Mając na uwadze powyższe Sad oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.