Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 40/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 34 par. 4 i par. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 112
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. (B.) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił uwzględnienia zarzutów

z dnia 6 października 2010 r. wniesionych przez A. B. z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, pouczając jednocześnie stronę, że postanowienie jest ostateczne i służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W dniu 16 grudnia 2010 r. (data nadania) A. B. złożył skargę z tego samego dnia, w treści której zawarł wniosek m.in. o uchylenie "zaskarżonej decyzji

w całości jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z treścią przepisu art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej upea) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że o zarzutach organ egzekucyjny rozstrzyga w drodze postanowienia, co wynika z art. 34 § 4 upea. Na postanowienie zaś w sprawie zgłoszonych zarzutów, stosownie do art. 34 § 5 upea, służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu.

Podnieść ponadto należy, że w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów, prawidłowym rozstrzygnięciem jest odmowa ich uwzględnienia. Przepis art. 34 § 4 upea przewiduje bowiem wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów", co oznacza, iż w sytuacji, gdy zarzutów nie można uwzględnić, należy odmówić ich uwzględnienia. Zarzutów natomiast nie można uwzględnić, gdy nie są merytorycznie zasadne lub wówczas gdy nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia, np. uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich wniesienia (por.

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 października

2009 r., sygn. akt III SA/Łd 246/09, publ. LEX nr 555012).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, przyjdzie stwierdzić, że na postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów przysługuje zażalenie. Tymczasem Naczelnik Urzędu Skarbowego w R.

w postanowieniu z dnia [...] pouczył stronę o przysługującej jej skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle przytoczonych wyżej uwag pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest zatem błędne. Przedmiotem skargi może być bowiem dopiero ostateczne postanowienie wydane

w wyniku rozpoznania zażalenia. Oznacza to, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zgodnie z błędnym pouczeniem, jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Strona musi więc przed złożeniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wyczerpać środki zaskarżenia, przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego. Skoro skarżący zatem

w niniejszej sprawie nie wniósł zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne

i dlatego orzeczono jak w sentencji.

Na marginesie nadmienić należy, iż w myśl art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten należy mieć na względzie podczas rozpatrywania ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wspomnianego zażalenia. Strona może wystąpić z takim wnioskiem skierowanym do organu w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia, dokonując zarazem czynności, dla której był określony termin, tj. składając zażalenie na postanowienie z dnia [...].