Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 276/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2002 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. OZ w J. G. skarżący - M. L. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący kwestionował zasadność stanowiska organów podatkowych w sprawie. Na tej podstawie wywodził o konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji ogólnikowo wskazując, iż uregulowanie nałożonego przez organy podatkowe zobowiązania w podatku od towarów i usług spowoduje nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w tym ryzyko niewypłacalności wnioskodawcy.

Ustosunkowując się do treści tego wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej w W. OZ w J. G. w odpowiedzi na skargę wskazał, że obecnie skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, albowiem, na mocy decyzji Burmistrza Miasta S. Z. z dnia [...] (nr [....]) został on wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem na dzień [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przewidziana w procedurze sądowo - administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; z 2005 r. Nr 94, poz. 788; Nr 169, poz. 1417), zwana dalej u.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).

Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

W stanie faktycznym sprawy, skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł okoliczności mające - w przeważającej mierze - charakter merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Nawiązując do podniesionego, w uzasadnieniu wniosku, zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do ogólnikowego wskazania we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo dla niezakłóconego funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącego należy wskazać, iż Sąd nie znalazł na tej podstawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Abstrahując od lakonicznego uzasadnienia wniosku w części dotyczącej nieodwracalnych skutków jakie może - w ocenie strony - spowodować wykonanie zaskarżonego aktu Sąd pragnie podkreślić, iż z informacji podanych przez organ w odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, albowiem, jak wskazał organ, na mocy decyzji Burmistrza Miasta S. Z. z dnia [...] (nr [...]) skarżący został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem na dzień [...].

W nawiązaniu do powyższego należy podnieść, iż podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność w postaci niebezpieczeństwa zaprzestania prowadzonej działalności nie może być rozważana jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej.

Ustosunkowując się do motywów wniosku w części dotyczącej wysokości ciążącego na skarżącym zobowiązania podatkowego należy podkreślić, że wysokość orzeczonej zaległości podatkowej stanowi następstwo uchylania się skarżącego od regulowania zobowiązań podatkowych wymagalnych począwszy od 2002 r.

Nie przesądzając na tym etapie o zasadności zarzutów skargi należy jednocześnie nadmienić, że wysokość określonego zobowiązania jest efektem działań samego wnioskodawcy, który nie regulował zobowiązań w podatku od towarów i usług, w kwotach wynikających z deklaracji podatkowych, na przestrzeni blisko 6 lat. Trudno zatem na obecnym etapie bronić stanowiska, że wysokość nałożonego na stronę świadczenia pieniężnego spowoduje w swoich konsekwencjach nieodwracalne skutki w jej majątku, skoro skarżący, pomimo wiedzy o skutkach narastających zaległości podatkowych, deklarowanych do zapłaty świadczeń pieniężnych nie regulował. Tym bardziej jeżeli zważyć na skalę prowadzonej przez wnioskodawcę działalności hotelarsko-gastronomicznej, która nie ograniczała się do jednego obiektu, lecz obejmowała swoim zakresem kilka nieruchomości, zbytych następnie w toku kontroli podatkowej.

Wskazując na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia tymczasowej ochrony w sprawie uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek z art. 61 § 3 u.p.s.a., co warunkowało pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, o czym na podstawie dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.