Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 515/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi N O i W O na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2015 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku (...) o stwierdzenie nieważności decyzji, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr (...) z dnia (...) czerwca 2008 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r., umarzającą postępowanie prowadzone w sprawie zmiany przez (...) sposobu użytkowania części obiektów na terenie dz. nr (...) przy ulicy (...) - dwóch boksów garażowych budynku garażowego oraz zabudowanej wiaty (zadaszenia) przylegającej do chlewni, zagospodarowanych pod chów trzody chlewnej na wysokiej ściółce.

Z toku postępowania administracyjnego wynikało, że w dniu (...) lipca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynków chlewni wybudowanej na działce nr (...) oraz budynku garażowego wybudowanego na działce nr (...) przy ul. (...). Kontrola przeprowadzona w dniu (...) lipca 2003 r. na działkach nr (...) wykazała, że (...) zrealizował obiekty budowlane na ww. nieruchomościach zgodnie z wymogami ustawy Prawo budowlane, posiadając stosowne pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Stwierdzono jednak pewne nieprawidłowości w zakresie użytkowania zabudowań. Inwestor samowolnie zmienił częściowo ich użytkowanie, bowiem na hodowlę trzody chlewnej zagospodarowano zabudowaną powierzchnię wiaty przylegającą do budynku inwentarsko-gospodarczego, powiększając w ten sposób powierzchnię chlewni, dwa boksy garażowe zmieniono na chlewnię z głęboką ściółką.

W związku z powyższym, PINB w (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2003 r. nakazał (...) wykonanie: kontroli technicznej obiektów i urządzeń na terenie zagrody, ze szczególnym zwróceniem uwagi na urządzenia służące ochronie środowiska; sporządzenie ekspertyzy technicznej, oceniającej stopień i stan wyposażenia zagrody, chlewni i pomieszczeń, pod kątem wprowadzonych zmian sposobu użytkowania części powierzchni obiektów nieprzystosowanych do hodowli na dodatkową powierzchnię chlewni.

Inwestorzy przedłożyli protokoły z przeglądu technicznego przedmiotowych obiektów, a także ekspertyzę techniczną, która swoim zakresem obejmowała obiekty i urządzenia zlokalizowane na działkach nr (...). W ekspertyzie wskazano, że dalsza hodowla trzody chlewnej na działkach nr (...) jest możliwa pod warunkiem: 1. wybudowania płyty gnojowej dla chowu na płytkiej ściółce zapewniającej składowanie obornika przez 182 dni z obsadzeniem drzewami i krzewami, 2. wydzielenia pomieszczenia kotłowni w budynku paszarni wg wymogów w tym zakresie, 3. zapewnienia w budynku garażowym przy chowie na głębokiej ściółce sposobu zabezpieczenia obornika przy bramach drewnianych, normatywnego oświetlenia dziennego i udokumentowania parametrów istniejących wentylatorów programowych na żądaną temperaturę firmy (...).

Następnie organ powiatowy decyzją Nr (...) z dnia (...) maja 2004 r. nakazał (...) przywrócić poprzedni sposób użytkowania części budynku garażowego oraz obudowanej wiaty, przylegającej do budynku inwentarskiego - chlewni, pierwotnie w pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym stanowiących zadaszenie przed chlewnią do celów gospodarczych, obiektów zlokalizowanych na działkach nr (...) i nr (...) przy ul. (...).

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr (...) z dnia (...) lipca 2004 r. uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego z dnia (...) maja 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprawa była kilkukrotnie rozpoznawana przez PINB w (...) oraz przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2007 r. Nr (...) umorzył postępowanie prowadzone w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektów hodowlanych na terenie działek nr (...) przy ul. (...) przez (...). Decyzja ta została utrzymana w mocy przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją Nr (...) z dnia (...) maja 2007 r.

Wyrokiem z dnia (...) listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wr 469/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny (...) uchylił decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę rzeczą organu administracji będzie dokonanie ustaleń dotyczących aktualnego rozmiaru hodowli prowadzonej na całej posesji (a nie tylko w kontrolowanym obiekcie) i na tej podstawie określenie, czy realizowane przedsięwzięcie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Mając na uwadze powyższe wskazania Sądu, PINB w (...) postanowieniem Nr (...) z dnia (...) marca 2008 r. zobowiązał inwestorów do dostarczenia ekspertyzy dotyczącej obsady trzody chlewnej w obiektach hodowli usytuowanej przy ul. (...), na działce nr (...).

Następnie organ powiatowy decyzją Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r. umorzył postępowanie prowadzone w sprawie zmiany sposobu użytkowania dwóch boksów garażowych budynku garażowego oraz zabudowanej wiaty (zadaszenia) przylegającej do chlewni, zagospodarowanych pod chów trzody chlewnej na wysokiej ściółce. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podczas kontroli nieruchomości przeprowadzonej w dniu (...) kwietnia 2006 r. stwierdzono usunięcie nieprawidłowości w funkcjonowaniu obiektów związane z wprowadzoną zmianą sposobu użytkowania. (...) wykonali płytę gnojownikową oraz usunęli usterki w wyposażeniu obiektów, co było podstawą do legalizacji wprowadzonych zmian w ich użytkowaniu, bez konieczności nakładania dodatkowych obowiązków lub czynności.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr (...) z dnia (...) czerwca 2008 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie PINB w (...).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazywał, że decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2008 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligujących do stwierdzenia nieważności decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, że postępowanie w sprawie wszczęto 25 lipca 2003 r. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem (...) maja 2004 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w brzmieniu Prawa budowlanego przed dniem (...) maja 2004 r., rozumie się w szczególności: 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne; 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.

Organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że (...) dokonali samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych znajdujących się na działkach nr (...) przy ul. (...). Na hodowlę trzody chlewnej inwestorzy zagospodarowali zabudowaną powierzchnię wiaty, przylegającą do budynku inwentarsko - gospodarczego, natomiast dwa boksy garażowe zmieniono na chlewnię z głęboką ściółką.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Natomiast w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia, właściwy organ nadzoru budowlanego stosuje środki przewidziane w art. 50, art. 51 ustawy dla samowolnego wykonania robót budowlanych oraz w art. 57 ust. 7, dotyczące samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Organ wskazał również, że podstawą pozytywnego zakończenia procedury naprawczej w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania jest stwierdzenie zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta (...) (zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z (...) lipca 1992 r., Dziennik Urzędowy Województwa (...) Nr (...), poz. 100) teren, na którym dokonano przedmiotowej inwestycji znajduje się w jednostce bilansowej o symbolu (...), dopuszczającej uprawy polowe.

Organ przywołał wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy (...) z dnia (...) czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 2146/2000, w którym wskazano, że przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego obszaru pod uprawy polowe przesądza o tym, że działka ta może być zagospodarowana w sposób, który nie pozbawia jej charakteru gruntu rolnego. Ponadto Sąd w ww. orzeczeniu podniósł, że "obiekty przeznaczone do chowu trzody chlewnej i bydła są obiektami do produkcji rolnej. Produkcja rolna zaś obejmuje gospodarkę roślinną, ale i zwierzęcą - gdyż wiąże się z prowadzeniem gospodarstwa rolnego".

Zdaniem organu prowadzona przez (...) działalność związana z chowem trzody nie naruszała przepisów planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...). Ponadto w toku prowadzonego postępowania (...), bez dodatkowych rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego, usunęli usterki w wyposażeniu przedmiotowych obiektów oraz wybudowali płytę gnojową, co stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej w dniu (...) kwietnia 2006 r. Zatem nieprawidłowości w funkcjonowaniu istniejących obiektów zostały wyeliminowane.

Organ podniósł, że zgodnie z ustaleniami WSA (...), zawartymi w wyroku dnia (...) listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 469/07, które są w niniejszej sprawie wiążące, organy były zobligowane do wyjaśnienia, "czy chów trzody chlewnej, mający miejsce w gospodarstwie rolnym uczestników postępowania, traktowanym jako całościowy organizm gospodarczy wymaga, czy też nie opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia (...) listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko".

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...) listopada

2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Z ekspertyzy sporządzonej przez (...) - Głównego Specjalistę (...) Ośrodka Doradztwa Rolniczego (...), na temat aktualnej obsady trzody chlewnej w obiektach budowlanych na terenie działek nr (...) przy ul. (...) wynika, że na dzień (...) marca 2008 r. stan inwentarza wynosił 99,15 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych), przy maksymalnej obsadzie inwentarza na posiadanej przez inwestorów powierzchni użytkowej mogącej pomieścić 143,58 DJP.

Z uwagi na powyższe, PINB w (...) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów na terenie działek nr (...) nr (...) przy ul. (...), tj. dwóch boksów garażowych budynku garażowego oraz zabudowanej wiaty przylegającej do chlewni, zagospodarowanych pod chów trzody chlewnej na wysokiej ściółce.

GINB wyjaśnił, że przepisy art. 51 i art. 71 Prawa budowlanego nie przewidują zakończenia procedury naprawczej decyzją udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Powołał się na stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dniu (...) sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1682/04, zgodnie z którym w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora uzna, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien umorzyć postępowanie.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy zatem stwierdzić, że decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB w (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, obligujących organ do stwierdzenia nieważności decyzji.

(...) złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2014 r. Zarzucili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) wszczynając postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów stwierdził, iż wszystkie budynki zostały zrealizowane zgodnie z Prawem budowlanym, na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, podczas gdy w wyniku samowolnego obmurowania wiaty przylegającej do budynku inwentarskiego powstał budynek inwentarski bez wymaganych pozwoleń. Podnieśli, że PINB w (...) nie miał prawa legalizować hodowli w budynku, który powstał bez wymaganych pozwoleń jako samowola budowlana.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. znak (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) listopada 2014 r.

Organ wskazał, że decyzją Nr (...) z dnia (...) czerwca 2008 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w (...) Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r., umarzającą postępowanie prowadzone w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektów na terenie działek nr (...) nr (...) przy ul. (...) przez (...) - dwóch boksów garażowych budynku garażowego oraz zabudowanej wiaty (zadaszenia) przylegającej do chlewni, zagospodarowanych pod chów trzody chlewnej na wysokiej ściółce. Podniósł, że podczas kontroli legalności istniejących obiektów, przeprowadzonej w dniu 25 lipca 2003 r., stwierdzono, że inwestorzy zrealizowali obiekty zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, posiadając stosowne decyzje o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, jednakże dokonali częściowej zmiany sposobu użytkowania obiektów, polegającej na zagospodarowaniu na hodowlę trzody chlewnej zabudowanej powierzchni wiaty, przylegającej do budynku inwentarsko-gospodarczego, co spowodowało powiększenie powierzchni chlewni oraz zmienili sposób użytkowania dwóch boksów garażowych na chlewnię na głębokiej ściółce. W związku z nakazem zawartym w decyzji PINB w (...) z dnia (...) sierpnia 2003 r. opracowana została ekspertyza techniczna dla przedmiotowych obiektów, z której wynika, że dalsza hodowla trzody chlewnej jest możliwa, pod określonymi warunkami.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia tej ustawy, tj. przed dniem (...) maja 2004 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, wobec tego zastosowanie w sprawie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem (...) maja 2004 r. W myśl art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, inwestor był zobowiązany do uzyskania pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosowało się odpowiednio. W sytuacji, gdy inwestor nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzyskania pozwolenia i przystąpił do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, którego skutkiem jest zmiana sposobu użytkowania, zastosowanie ma art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, który odsyła do zastosowania procedury naprawczej określonej przepisami art. 50, 51, 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia (...) sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1682/04 organ wskazał, że przepisy art. 51 i 71 ustawy Prawo budowlane nie przewidują zakończenia procedury naprawczej decyzją udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Jeżeli organ stwierdzi, że inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, to powinien umorzyć postępowanie.

Jak podkreślił GINB, ideą postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50- 51 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego winien ustalić, czy przeprowadzone roboty budowlane są zgodne z przepisami prawa oraz w razie potrzeby wskazać, jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. Jednocześnie organ w toku postępowania powinien zbadać, czy samowolna zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz czy nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego dla miasta (...), zatwierdzonym uchwałą nr (...) z dnia (...) lipca 1992 r., działka nr (...), położona w (...), na której dokonano przedmiotowej inwestycji znajduje się w jednostce bilansowej (...) i jest przeznaczona pod uprawy polowe. Podniósł, że w wyroku z (...) czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 2146/2000 NSA Ośrodek Zamiejscowy (...)wskazał, że przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego obszaru pod uprawy polowe przesądza o tym, że działka ta może być zagospodarowana w sposób, który nie pozbawia jej charakteru gruntu rolnego, "obiekty przeznaczone do chowu trzody chlewnej i bydła są obiektami do produkcji rolnej. Produkcja rolna zaś obejmuje gospodarkę roślinną ale i zwierzęcą - gdyż wiąże się z prowadzeniem gospodarstwa rolnego".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...) listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Wskazał, że z ekspertyzy sporządzonej w dniu (...) kwietnia 2008 r. na temat aktualnej obsady oraz możliwości hodowlanych trzody chlewnej w obiektach hodowlanych (...) wynika, że łączny stan inwentarza w obiektach na obu działkach wynosił 99,15 DJP, przy maksymalnej obsadzie inwentarza w posiadanej przez inwestorów powierzchni użytkowej zabudowań na działkach nr (...) wynoszącej 143,58 DJP. Zdaniem organu należy zatem stwierdzić, że nie zachodziła w przedmiotowej sprawie konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w toku kontroli przeprowadzonej w dniu (...) kwietnia 2006 r. ustalono, że inwestor usunął nieprawidłowości w użytkowaniu obiektu, związane z wprowadzoną zmianą sposobu użytkowania istniejących budynków pod chów trzody na wysokiej ściółce, a także usterki w wyposażeniu obiektów, niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2008 r. nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku (...) o stwierdzenie jej nieważności.

(...) złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2015 r. znak (...), zarzucając jej:

1) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w wersji na dzień wydania decyzji przez PINB w (...) - poprzez przyjęcie, że utrzymująca ją w mocy decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2008 r. wydana została w sposób nie naruszający prawa,

b) naruszenie art. 6, art.7 i 8 Kpa, poprzez uchybienie przepisom ochrony środowiska oraz przepisom postępowania administracyjnego, wskazanym w skardze oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy kwestii zgodnie z art. 77 Kpa, tj. kwestii związanych ze środowiskowymi uwarunkowaniami przedsięwzięcia oraz raportem o oddziaływaniu na środowisko,

2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a) § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w wersji na dzień wydania decyzji przez PINB w (...) - poprzez nieuznanie przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko,

b) art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w wersji na dzień wydania decyzji przez PINB w (...), w związku z § 3 ust. 1 pkt 90 ww. rozporządzenia - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania postanowienia w sprawie raportu,

c) art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez rażące naruszenie kompetencji Burmistrza Miasta (...) jako organu właściwego do określenia zasadności przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko i podjęcia w tej kwestii postanowienia,

d) art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46 ust. 4a, w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w wersji na dzień wydania decyzji przez PINB w (...) oraz § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie skarżących decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na obejściu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący podnieśli, że GINB błędnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że nie zachodziła konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 43 ww. rozporządzenia. Zarzucili, iż organ nie wziął pod uwagę, że przedmiotowe przedsięwzięcie wypełniało przesłanki zawarte w § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia, który stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać między innymi przedsięwzięcia polegające na chowie lub hodowli zwierząt, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia, w granicach administracyjnych miast, w obrębie zabudowy wsi - w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Skarżący podkreślili, że niesporne w prowadzonym postępowaniu jest to, że przedsięwzięcie polegające na hodowli trzody chlewnej zlokalizowane jest w obiektach na działkach (...), położonych w granicach administracyjnych miasta (...) i w sąsiedztwie zabudowy domów jednorodzinnych, w tym w odległości ok. 35 m od posesji skarżących. W ocenie skarżących biorąc pod uwagę ilości zawarte w ekspertyzie, przekraczające normy określone w § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia, dla spornego przedsięwzięcia powinna być rozpatrzona konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Skarżący zarzucili, że GINB uchybił przepisom art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazali, że przedmiotowe przedsięwzięcie wypełniając przesłanki zawarte w § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają między innymi planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2 tego artykułu. Ustęp 2 stanowi zaś, że obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa wyżej, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie organ wydaje również, jeżeli nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.

Zdaniem skarżących dla spornego przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania obiektów poprzez przystosowanie ich do hodowli trzody chlewnej, należało więc przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Postępowanie to winien przeprowadzić właściwy organ, którym dla przedmiotowej sprawy jest Burmistrz Miasta i Gminy (...). To Burmistrz Miasta i Gminy (...) jako posiadający wyłączne kompetencje, po uzyskaniu opinii odpowiednich organów ochrony środowiska, winien był stwierdzić w drodze postanowienia, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia obowiązkowe było sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W przedmiotowej sprawie takiego postępowania nie przeprowadzono i nie wydano stosownego postanowienia. Powoduje to, że organy wydające decyzje, w tym GINB, naruszyły w rażący sposób wskazane przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. GINB, a także (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz PINB w (...) błędnie uznali, rażąco naruszając art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, że kwestie oceny, czy raport jest wymagany, leżą w kompetencji organu nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym, na podstawie przedłożonej przez rzeczoznawcę ekspertyzy.

Powyższe uchybienia zdaniem skarżących powodują, że w przedmiotowym postępowaniu organ rażąco naruszył przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 4a i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...) listopada 2004 r. Skarżący wskazali, że art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 46 ust. 4a tej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Zdaniem skarżących, mając na względzie art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla przedmiotowego przedsięwzięcia zmiany sposobu użytkowania obiektów dla prowadzenia hodowli trzody chlewnej, położonej w tak bliskiej odległości od należących do nich zabudowań i dużych przekroczeń ponad normy zawarte w § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia, powinno być przeprowadzone postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach, kończące się decyzją w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Skarżący podnieśli, że ich stanowisko odnośnie znaczącego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko jest tym bardziej uzasadnione, że np. wobec wątpliwości, Minister Środowiska - Departament Ocen Oddziaływania na Środowisko, pismem z dnia (...) czerwca 2006 r. Nr (...), zajął stanowisko w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć związanych z budową zbiorników na gnojówkę i gnojowicę oraz płyt gnojowych, stwierdzając, że w przypadku inwestycji polegających na budowie płyt gnojowych oraz zbiorników na gnojowicę lub gnojówkę na terenie gospodarstw, w których prowadzony jest chów lub hodowla zwierząt w skali przekraczającej wielkości określone w § 2 ust. 1 pkt 43 lub § 3 ust. 1 pkt 90 ww. rozporządzenia, należy przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący wskazali, że w sprawie samowoli dotyczącej zmiany sposobu użytkowania dokonanej przez (...), jednym z zaleceń PINB w (...) było właśnie wybudowanie płyty gnojowej, co zostało przez nich wykonane. Podnieśli, że postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko nie było wówczas przeprowadzone, ponieważ budowa została zgłoszona na krótko przed wydaniem przez Ministra stanowiska, potwierdza to jednak, że dla przedsięwzięć takich jak hodowla trzody chlewnej postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko jest konieczne i uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie przypomnieć trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym nie ma, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem tej decyzji. Badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.

Stosownie natomiast do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. odnoszą się co prawda do wadliwości samego aktu, a nie postępowania, w którym go podjęto, jednak można wyprowadzić rażące naruszenie prawa z przepisu art. 7 k.p.a. wskutek ustalenia, że w sprawie zastosowano przepis prawa materialnego do stanu faktycznego, który nie został ustalony, a więc co do którego nie można w niewątpliwy sposób przyjąć, że mieści się w hipotezie tej normy prawnej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych można więc mówić o rażącym ich naruszeniu, gdy w sposób niebudzący wątpliwości nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego albo zastosowano je nieprawidłowo.

Rażące naruszenie art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a., tylko wyjątkowo może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, gdy doszło do ewidentnego naruszenia standardów prawidłowego postępowania organu władzy w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można zatem uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Nie można natomiast stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z tego jedynie powodu, że ocena dowodu, której dokonuje organ w postępowaniu nadzorczym różni się od oceny tego samego dowodu uczynionej w postępowaniu zwykłym. Nie można także stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do naruszenia prawa, wyrażająca się odmiennymi poglądami w zakresie konieczności stosowania takich a nie innych przepisów, zwłaszcza gdy zakres ich stosowania budzi wątpliwości.

Kwestionowaną w trybie nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzją z dnia (...) czerwca 2008 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r., umarzającą postępowanie prowadzone w sprawie zmiany przez (...) sposobu użytkowania części obiektów na terenie działek nr (...). Postępowanie dotyczyło dwóch boksów garażowych budynku garażowego oraz zabudowanej wiaty (zadaszenia) przylegającej do chlewni - przeznaczanych pod chów trzody chlewnej na wysokiej ściółce

Kwestionowana decyzja została wydana w toku wieloletniego postępowania administracyjnego podczas którego zgromadzono obszerny materiał dowodowy. Kontrola obiektów, przeprowadzona w dniu (...) lipca 2003 r., wykazała, że inwestorzy zrealizowali te obiekty w oparciu o decyzje o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, jednakże dokonali częściowej zmiany sposobu ich użytkowania. Zmiana polegała na przeznaczeniu na hodowlę trzody chlewnej wiaty (zabudowanej), przylegającej do budynku inwentarsko-gospodarczego oraz dwóch boksów garażowych, co spowodowało powiększenie powierzchni chlewni. W związku z nakazem zawartym w decyzji PINB w (...) z dnia (...) sierpnia 2003 r. opracowana została ekspertyza techniczna dla przedmiotowych obiektów, z której wynikało, że dalsza hodowla trzody chlewnej jest możliwa, pod określonymi warunkami.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia tej ustawy, tj. przed dniem 31 maja 2004 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem (...) maja 2004 r.

W myśl art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, inwestor był zobowiązany do uzyskania pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosowało się odpowiednio. W sytuacji, gdy inwestor nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzyskania pozwolenia i przystąpił do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, którego skutkiem jest zmiana sposobu użytkowania, zastosowanie ma art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, który odsyła do zastosowania procedury naprawczej określonej przepisami art. 50, 51, 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Uzasadnionym był pogląd organu, iż przepisy art. 51 i 71 ustawy Prawo budowlane nie przewidują zakończenia procedury naprawczej decyzją udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Jeżeli organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, to mógł umorzyć postępowanie.

Należy podkreślić, że ideą postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50- 51 ustawy Prawo budowlane było doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego winien ustalić, czy przeprowadzone roboty budowlane są zgodne z przepisami prawa oraz w razie potrzeby wskazać, jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. Jednocześnie organ w toku postępowania powinien zbadać, czy samowolna zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz czy nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego dla miasta (...), zatwierdzonym uchwałą nr (...) lipca 1992 r., działka nr (...), położona w (...) ul. (...), na której dokonano przedmiotowej inwestycji znajduje się w jednostce bilansowej (...) i jest przeznaczona pod uprawy polowe. Zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym, był pogląd organu nadzoru budowlanego, iż przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego obszaru pod uprawy polowe przesądzało, że działka mogła być zagospodarowana w sposób, który nie pozbawiał jej charakteru gruntu rolnego, a obiekty przeznaczone do chowu trzody chlewnej są obiektami do produkcji rolnej.

Dalej wskazać należy, iż prowadzone w trybie nadzwyczajnym postępowanie, nie wykazało aby kwestionowana decyzja legalizująca (w istocie) użytkowanie wymienionych obiektów jako chlewni - zapadła z naruszeniem przepisów o ochronie środowiska.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada

2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagał chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Z ekspertyzy sporządzonej w dniu 3 kwietnia 2008 r. w przedmiocie obsady trzody chlewnej oraz możliwości hodowlanych w obiektach (...) wynikało, że łączny stan inwentarza wynosił 99,15 DJP, przy maksymalnej obsadzie w odniesieniu do zwiększonej powierzchni użytkowej zabudowań inwestorów, wynoszącej 143,58 DJP. Z dokumentu tego wynikało zatem, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. nie zachodziła konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Dodatkowo ustalono, że inwestor usunął nieprawidłowości w użytkowaniu obiektu, związane z wprowadzoną zmianą sposobu użytkowania budynków, a także usterki w wyposażeniu obiektów, niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

Natomiast w ocenie skarżących wobec ilości trzody chlewnej, przekraczające normy określone w § 3 ust. 1 pkt 90 ww. rozporządzenia, dla spornego przedsięwzięcia powinna być rozpatrzona zasadność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Jednak stosownie do powołanego § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać - chów lub hodowla zwierząt, w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) w granicach administracyjnych miast, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 43. Zatem przepis ten po pierwsze nie wymagał obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a po drugie zakres jego stosowania nie był oczywisty.

Nie można podzielić poglądu skarżących, że w okolicznościach sprawy ewentualny brak postępowania, co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, winien skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2008r.

Wprawdzie w przedmiotowej sprawie takiego postępowania nie przeprowadzono i nie wydano stosownego postanowienia, ale jednocześnie w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2008r. nr (...). dokonano szczegółowej analizy potrzeby opracowania raportu w zakresie odziaływania chlewni na środowisko.

W ocenie Sądu powoduje to, że organy wydające kwestionowane decyzje, miały na względzie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, a tym samym nie można kwestionowanej decyzji zarzucić, iż zastosowano w niej przepis prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego, który nie został ustalony i niewątpliwie nie mieści się w hipotezie tej normy prawnej.

Mając powyższe na uwadze – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.