Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1609/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt.5 i art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy P. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2018 r., znak [...] w przedmiocie uzgodnienie projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjngo w Krakowie skargę na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2018 r., znak [...] w przedmiocie uzgodnienie projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia wskazano m. in. art. 13 ust. 3a, art. 16 ust. 7, art. 23 ust. 5, art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.). Powołane przepisy przewidują obowiązek uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej odpowiednio: rezerwatu przyrody i jego otuliny, parku krajobrazowego i jego otuliny, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000. Wymienione przepisy stanowią uzupełnienie art. 11 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), a uzgodnienia nimi przewidziane odbywają się w trybie określonym w art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ten zaś przepis stanowi, że "Organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149, 650, 1544 i 1629) (...)". W konsekwencji zastosowanie znajduje również § 5 art. 106, zgodnie z którym zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie, jak również cytowany w początkowej części uzasadnienia art. 52 § 1 p.p.s.a.

Na takim stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. II OSK 485/15 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), stwierdzając: "W ocenie składu orzekającego brak w ustawie o ochronie przyrody regulacji normujących tryb dokonywania uzgodnień uprawnia do zastosowania w tym zakresie powołanego art. 24 ust. 1 u.p.z.p. Należy bowiem przyjąć, że jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska jest jednym z organów "o których mowa w art. 11 pkt 6 u.p.z.p.", to zarówno opiniowanie, jak i uzgadnianie dokonywane są przez niego w trybie art. 106 K.p.a., także wtedy gdy odbywa się to na podstawie przepisów szczególnych, przykładowo art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody czy też art.16 ust. 7 i 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Takie stanowisko ukształtowane zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 12 lutego 2015 r., II OSK 197/15, 4 marca 2015 r., II OSK 426/15, 7 października 2015 r., II OSK 113/14, 23 sierpnia 2016 r., II OSK 705/16). W wymienionych orzeczeniach wskazuje się, że procedura sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy czy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została kompleksowo unormowana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie ma potrzeby sięgania do uregulowań prawnych zawartych w ustawie o samorządzie gminnym, w tym do skargi przewidzianej w art. 98. Właściwą więc formą kontroli orzeczenia w przedmiocie odmowy uzgodnienia jest wniesienie zażalenia na podstawie art. 106 § 5 K.p.a., do którego odsyła art. 24 ust. 1 u.p.z.p. (...) Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Niespełnienie tego wymogu w niniejszej sprawie skutkować powinno odrzuceniem skargi (...)".

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczył stronę o skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zamiast o zażaleniu do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jest to błąd o tyle rażący, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wniósł skargę kasacyjną w postępowaniu zakończonym cytowanym wyżej postanowieniem NSA w sprawie sygn. II OSK 485/15, a także w analogicznej sprawie zakończonej postanowieniem NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. II OSK 197/15. Właściwy tryb postępowania wynikający z przepisów, a potwierdzony orzeczeniami NSA wydanymi na skutek jego skarg kasacyjnych powinien być mu znany, a zatem wprowadzenie strony w błąd co do przysługujących jej środków zaskarżenia należy ocenić negatywnie.

Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Na mocy art. 126 k.p.a. przepis ten znajduje zastosowanie również w przypadku postanowień. Błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu będzie więc stanowić wystarczającą podstawę do przywrócenia stronie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2018 r., znak [...] – o ile strona złoży stosowny wniosek.

Mając na uwadze wszystkie powyższego okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie z uwagi na jej niedopuszczalność tj. wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.