Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 173/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 32, art. 33 par. 1-3, art. 59
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 139 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant: Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął w dniu [...] r. na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] egzekucję administracją wobec S. O. (zwanej dalej: "skarżącą") zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za [...] r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunków bankowych z dnia [...] r. doręczono skarżącej w dniu [...] r. Następnie tytuł ten został zaktualizowany poprzez wskazanie przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Aktualizację tę doręczono skarżącej w dniu [...] r.

Następnie, zawiadomieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. dokonał zajęcia świadczenia rentowego skarżącej. Protokołem z dnia [...] r. zaś, zajął ruchomość strony.

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej – doradca podatkowy K. J. M. - wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie czynności egzekucyjnych udokumentowanych zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego z dnia [...] r. nr [...], podjętych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] – w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), wskazując w uzasadnieniu wniosku, że nie rozpatrzone zostało odwołanie od decyzji nr [...] w terminie określonym w art. 139 § 3 ordynacji podatkowej, skutkiem czego nastąpiło wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji z mocy prawa.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, że stosownie do przepisów ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., jeżeli odwołanie nie zostało załatwione w terminie określonym w art. 139 § 3 ordynacji, a decyzja do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Wnioskodawca wywodził, że w dniu doręczenia aktualizacji tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu świadczenia rentowego, egzekwowany obowiązek był niewykonalny, z uwagi na wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...], będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego. Zdaniem autora wniosku, organ zobowiązany był w takiej sytuacji do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdzając, że nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez jego niezastosowanie oraz art. 124 § 2 k.pa. w związku z art. 7 tej ustawy i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Po rozpoznaniu zażalenia na to rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji przytoczył treść art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954, zwanej dalej w skrócie jako "u.p.e.a.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się:

1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania,

2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał,

3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa,

4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,

5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,

6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,

7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu,

8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania,

9. na żądanie wierzyciela,

10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Ponad to egzekucja może być umorzona w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedstawiony katalog przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego ma charakter zamknięty, a w ocenie organu, żaden z wymienionych przypadków nie zaistniał w rozpoznawanej sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że obowiązek o którym mowa w tytule wykonawczym był wymagalny, ale w okresie wstrzymania wykonania decyzji, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie podlegał wykonaniu.

Organ podniósł, że wprawdzie w okresie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] r., czyli od dnia [...] r. do dnia [...] r. organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia świadczenia rentowego skarżącej, jednak zajęcie to nie wywołało żadnych skutków, bowiem z pisma uzyskanego w dniu [...] r. od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., Inspektoratu w K. G. wynikało, że skarżąca nie posiada ustalonego prawa do renty.

Organ wyjaśnił dodatkowo, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, przystępując do egzekucji, zgodnie z art. 32 u.p.e.a., doręczył odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego skarżącej, co spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor wskazał również, że w postępowaniu egzekucyjnym strona może działać przez pełnomocnika, jednajże umocowanie tego pełnomocnika musi wynikać z załączonego do akt pełnomocnictwa. Obowiązek doręczania pism do rąk pełnomocnika powstaje dopiero z momentem przedstawienia organowi egzekucyjnemu pełnomocnictwa. Natomiast pełnomocnictwo złożone w postępowaniu podatkowym, nawet jeżeli swoim zakresem obejmuje egzekucję, musi być złożone do konkretnej sprawy, i to nawet w wypadku, gdy to jest ten sam organ. Nie można bowiem mówić o skutecznym działaniu pełnomocnika jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, S. O., za pośrednictwem doradcy podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności, ewentualnie uchylenie.

W obszernym uzasadnieniu autor skargi powołał się na treść art. art. 33 § 3 k.p.a. i wywodził, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, co w konsekwencji spowodowało, że toczące się na jego podstawie postępowanie egzekucyjne pozbawione było podstawy prawnej. Zarzut ten autor skargi oparł na stwierdzeniu, że w sprawie doszło do pominięcia prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Został on bowiem ustanowiony do reprezentowania skarżącej we wszystkich postępowaniach w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r., a pełnomocnictwo złożono do akt postępowania prowadzonego przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Z.

Wywodzono, że wbrew stanowisku organów, pełnomocnik ustanowiony został "w sprawie" (skonkretyzowanej poprzez dokładne określenie podatku jakiego dotyczy), a nie "w postępowaniu". Według poglądu wyrażonego w skardze, samo złożenie pełnomocnictwa do akt sprawy, nawet na etapie postępowania podatkowego, jak w niniejszej sprawie, umożliwia pełnomocnikowi reprezentowanie strony na każdym etapie sprawy i w każdym postępowaniu, które w związku z tą sprawą się toczy, czyli także postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem skarżącego z treści art. 33 § 3 k.p.a. wynika, że odpis pełnomocnictwa dołączony do akt danej konkretnej sprawy wiąże organ administracji publicznej.

Autor skargi powołał się na treść wspomnianego już pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą, a złożonego w postępowaniu podatkowym przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Z., obejmującego wszystkie postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] rok i wywodził, że skoro nie zostało ono wypowiedziane, pełnomocnik jest również umocowany do reprezentowania strony w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżąca w treści skargi przywołała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które jej zdaniem potwierdza takie rozumienie sprawy administracyjnej (podatkowej).

W skardze nie zgodzono się również ze stanowiskiem organów egzekucyjnych, iż doręczenie tytułu wykonawczego jest czynnością wymagającą osobistego działania strony. Wskazano, że nie wynika to z żadnego przepisu prawa, a orzecznictwo na ten temat jest rozbieżne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani prawa procesowego co oznacza, że skarga podlega oddaleniu.

Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organy egzekucyjnie zasadnie odmówiły skarżącej umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy skarżąca podnosiła, że z powodu nieprawidłowego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, nie wszedł on do obrotu prawnego, a zatem prowadzone postępowanie pozbawione było podstawy prawnej.

Przystępując do rozpoznania powyższej kwestii należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne jest regulowane ustawą z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.)- w skrócie u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 tej ustawy postępowanie egzekucyjne umarza się:

1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania,

2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał,

3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa,

4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,

5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,

6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,

7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu,

8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania,

9. na żądanie wierzyciela,

10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Ponad to egzekucja może być umorzona w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej żądał umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wywodząc, że obowiązek wynikający z wystawionego tytułu wykonawczego nie był wykonalny, z uwagi na nierozpoznanie w terminie określonym w art. 139 § 2 ordynacji podatkowej odwołania, wniesionego od decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu.

W zażaleniu od postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz w skardze do sądu administracyjnego, skarżąca ograniczyła się już jednak wyłącznie do podnoszenia, że skoro ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego za rok [...], odpis tytułu wykonawczego i zawiadomienie o wszczęciu postępowania winny zostać doręczone właśnie jemu. Skoro zaś organy egzekucyjne dokonały nieprawidłowego doręczenia – z pominięciem pełnomocnika – tytuł wykonawczy w ogóle nie wszedł do obrotu prawnego i postępowanie egzekucyjne nie mogło być prowadzone.

W istocie zatem, spór w sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organ egzekucyjny doręczył odpis tytułu wykonawczego bezpośrednio skarżącej i czy w związku z tym organ miał podstawy podejmować wobec strony czynności egzekucyjne.

Bez wątpienia, zasadą we wszystkich postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym i egzekucyjnym, jest możliwość działania stron przez pełnomocników.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a."), które znajdują w sprawie zastosowanie poprzez odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a., przewidują taką możliwość w art. 32, który stanowi , że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z kolei art. 33 k.p.a. precyzuje, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1 ), pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (§ 3), pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

Warunkiem zatem skutecznego działania pełnomocnika, jest złożenie do akt sprawy dokumentu, z którego wynikać będzie zakres udzielonego mu umocowania. Dopiero po dokonaniu tej czynności, organ prowadzący postępowanie ma wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika i zakresie jego umocowania, co z kolei rodzi po stronie organu obowiązek doręczania pisma do rąk pełnomocnika, nie strony. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność, że dana osoba była już pełnomocnikiem strony w innym postępowaniu, czy też, że brała udział przy dokonywaniu określonej czynności przed tym organem. Samo ustanowienie pełnomocnika poprzez dokonanie stosownej czynności prawnej bez ujawnienia tego faktu w sposób przewidziany prawem, nie rodzi skutków procesowych.

Jak już wskazano, w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z postępowaniem egzekucyjnym podejmowanym w stosunku do skarżącej. Postępowanie to podjęte zostało i było prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w dniu [...] r., nr [...], obejmującego należność z tytułu zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] rok. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że postępowanie egzekucyjne stanowi odrębne od podatkowego postępowanie. Regulowane jest inną ustawą procesową (do postępowania podatkowego stosuje się przepisy ordynacji podatkowej), co przesądza o odrębności tych dwóch postępowań. Kwestia ta nie budzi w piśmiennictwie i orzecznictwie wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2010 r. II FSK 863/09, wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r. I FSK 1843/07, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., II FSK 946/08, wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r. II FSK 1488/07, wyrok NSA z dnia 29 października 2009 r. II FSK 1671/08).

Powyższa ustawa (o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) określa postępowanie i środki przymusu stosowane przez organy administracji i organy gminy w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, a także sposób zabezpieczenia tych obowiązków. W art. 18 cytowanej ustawy normodawca zawarł odesłanie odpowiedniego zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

Przepis art. 18 u.p.e.a. stanowi więc podstawę do zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów k.p.a. w zakresie ustanowienia pełnomocnika i doręczania mu pism zgodnie z art. 32 oraz art. 40 § 2 k.p.a.

Oznacza to, że w postępowaniu egzekucyjnym strona tego postępowania (zarówno wierzyciel jak i zobowiązany) ma możliwość korzystania z pełnej reprezentacji.

Jednakże podstawową kwestią, jaka jest konieczna do rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, jest moment, od którego stronie przysługuje uprawnienie do ustanowienia pełnomocnika, a organowi - odpowiadający mu obowiązek doręczania mu pism i powiadamiania o wszelkich czynnościach.

Obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnictwa ustanowionego zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnictwa w danym, konkretnym postępowaniu. Dopiero od momentu zawiadomienia, organ zobligowany jest doręczać wszelkie pisma i zapewnić udział w postępowaniu pełnomocnikowi.

Wobec tego, strona udzielając pełnomocnictwa w konkretnym postępowaniu, winna wskazać, że chce działać przez pełnomocnika. Powyższe pełnomocnictwo musi być złożone do akt sprawy w konkretnym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie – do akt konkretnego postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o określony tytuł. Jest rzeczą oczywistą, że takie pełnomocnictwo można złożyć dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a więc po doręczeniu stronie (zobowiązanemu) odpisu tytułu wykonawczego. Jest to bowiem pierwsza czynność w tym postępowaniu, a trudno sobie wyobrazić aby zobowiązany informował organy o ustanowienia pełnomocnika na przyszłość, na wypadek wszczęcia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. Pomimo faktu, że polski porządek prawny nie zabrania takiego postępowania, nie można z tego wysnuwać obowiązku dla organu administracyjnego, poszukiwania przy każdym postępowaniu, czy strona aby nie ustanowiła pełnomocnika w innym postępowaniu, chociażby powiązanym z postępowaniem, którego dotyczy spór i domniemywania, że wolą strony będzie korzystanie również w tym postępowaniu z zastępstwa procesowego. Informowanie zaś przez organy o wszczęciu egzekucji jeszcze przed podjęciem pierwszej czynności egzekucyjnej, mijałoby się po prostu z celem tej egzekucji.

Nie przesadzając o trafności twierdzenia doradcy podatkowego, że ze względu na zakres (rodzaj) pełnomocnictwa, upoważniało go ono do działania w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] roku, to należy wyraźnie podkreślić, że obowiązek organu respektowania osoby pełnomocnika warunkowany był przedłożeniem do akt w tym postępowaniu (egzekucyjnym) oryginału lub pełnomocnictwa uwierzytelnionego, tak jak to nakazywał art. 33 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wszystkie przedstawione powyżej wywody, wskazują na trafność stanowiska organów egzekucyjnych, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jest ze swej istoty czynnością wymagającą osobistego działania dłużnika.

Konkludując należy stwierdzić, powołując się na wyżej wskazane wywody, że nie można uznać za trafny zarzutu zawartego w skardze, że naruszono przepisy postępowania bowiem pominięto pełnomocnika w zakresie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu. Prawidłowo organy egzekucyjne doręczyły odpisu tytułu wykonawczego bezpośrednio skarżącej.

Konsekwencją takiego stanowiska zaś, jest uznanie za pozbawione racji twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że tytuł wykonawczy, jako nieprawidłowo doręczony, nie wszedł w ogóle do obrotu prawnego i jako taki nie mógł stanowić podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Odpis tytułu wykonawczego został doręczony prawidłowo, a egzekucja była dopuszczalna, bowiem obowiązek, którego tytuł dotyczył (zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych) istniał i podlegał wykonaniu w drodze egzekucji.

Zgodnie z art. 59 pkt 2 u.p.e.a., powołanym przez pełnomocnika skarżącej jako podstawa do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, egzekucję umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

We wniosku z dnia [...] r., pełnomocnik skarżącej wnosił o umorzenie postępowania z uwagi na fakt nierozpoznania w terminie określonym w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej odwołania strony od decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a w konsekwencji wstrzymanie z mocy prawa wykonania decyzji z dnia [...] r.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzję organu odwoławczego doręczono stronie w dniu [...] r. Wprawdzie, co podkreślił zresztą Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu, w okresie wstrzymania wykonania decyzji, w dniu [...] r. egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia świadczenia rentowego skarżącej, jednak zajęcie to nie wywołało żadnych skutków, wobec nie posiadania przez skarżąca prawa do renty.

W dacie natomiast składania samego już tylko wniosku o umorzenie postępowania, tj. w dniu [...] r., a tym bardziej w dacie podejmowania omawianych decyzji organów egzekucyjnych ([...] r. i [...] r.) decyzja była wykonalna, nie zachodziła zatem przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., na którą powoływał się wnioskodawca.

W przedstawionych okolicznościach, zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, a Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.