Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 389/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19, art 156 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia SO (del.) Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o przyznanie świadczeń pieniężnych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o przekazaniu według właściwości Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniosku A. J. w części dotyczącej przyznania świadczeń pieniężnych.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia [...] lutego 2011 r. skierowanym do Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego , A. J. zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] r. nr [...], na którą złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz zwrócił się o przyznanie zapomogi finansowej dla jego dzieci.

W odpowiedzi Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia [...] r. nr [...] wyjaśnił skarżącemu procedurę i zasady rozstrzygania spraw administracyjnych. Poinformował jednocześnie, że jego wniosek o udzielenie zapomogi finansowej dla dzieci zostanie rozpatrzony przez Skład Orzekający Kolegium.

W tych warunkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] r. nr [...] przekazało według właściwości Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej sprecyzowany w pkt 3 pisma z dnia 16 lutego 2011 r. wniosek skarżącego w części dotyczącej przyznania świadczeń pieniężnych na rzecz jego dzieci.

Na postanowienie to A. J. w dniu 21 marca 2011 r. złożył zażalenie wnosząc o rozpoznanie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze . Wskazał tam, że jego wniosek dotyczy zasiłków rodzinnych na listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń 2011 r., gdyż MOPS odmawia rodzinie wypłaty tych zasiłków.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoje postanowienie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu.

Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł w dniu 9 maja 2011 r. skarżący A. J.

Nie formułując wniosków procesowych skarżący wskazał na dwa postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] i nr [...], którymi jego zdaniem powinna zostać przyznana pomoc dla jego dzieci K. i M. J. w listopadzie i grudniu 2010 r. Zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność w sprawie jego odwołań w innych sprawach (od decyzji MOPS nr [...] i nr [...]).

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie wyjaśniając, że swym postanowieniem przekazało jedynie wniosek skarżącego datowany na dzień 16 lutego 2011 r. organowi właściwemu, co jest w pełni zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Dodatkowo organ wyjaśnił, że sprawa dotycząca świadczeń rodzinnych na rzecz dzieci skarżącego M. i K. J. na okres od dnia 1 listopada 2010 r. do dnia 31 października 2011 r., a więc dotycząca miesiąca listopada i grudnia 2010 r. została już rozstrzygnięta:

– decyzją odmowną MOPS z dnia [...] r. nr [...];

– decyzją SKO z dnia [...] r. Nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania skarżącego o uchylenie decyzji MOPS i o umorzeniu postępowania.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Lu 180/11 oddalił skargę.

Odnosząc się zarzutu bezczynności Kolegium przy rozpoznaniu odwołań skarżącego organ wyjaśnił, że sprawę tych skarg uczynił przedmiotem oddzielnego postępowania skargowego z uwagi na brak bezpośredniego związku z zaskarżonym postanowieniem. Sprawa dotycząca decyzji nr MOPS nr [...] została zarejestrowana pod nr [...], zaś sprawa dotycząca decyzji nr [...] została zarejestrowana pod nr [...]. Sprawy te zostaną przekazane do Sądu w terminie przewidzianym prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, kontrolując akty wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego określające prawa i obowiązki stron oraz czy w postępowaniu administracyjnym przestrzegano przepisów proceduralnych (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a").

W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sąd jest władny wzruszyć zaskarżony akt, a przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. określa, kiedy podlega on uchyleniu.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , które utrzymało w mocy swoje poprzednie postanowienie, mocą którego uznało się za niewłaściwe do rozpoznania wniosku A. J. i przekazało ten wniosek do rozpatrzenia według właściwości do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej .

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji państwowej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Pod pojęciem właściwości rozumieć należy zdolność prawną organu administracji publicznej do rozstrzygania określonego rodzaju spraw w postępowaniu administracyjnym. Właściwość organów administracji wynika z obowiązujących przepisów, a rozstrzygnięcie sprawy z naruszeniem przepisów o właściwości uznawane jest za kwalifikowaną wadę decyzji, która skutkuje stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wniosek złożony w dniu 16 lutego 2011 r. przez A. J. dotyczył przyznania świadczeń pieniężnych na rzecz jego dzieci o charakterze świadczeń rodzinnych. Postępowanie w sprawach z zakresu udzielania zasiłków rodzinnych uregulowane zostało w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 3 pkt 11 tej ustawy, organem właściwym do rozstrzygania spraw z zakresu świadczeń rodzinnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie organem właściwym do rozpoznania wniosku A. J. jest Prezydent Miasta – reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej . Dopiero po rozpatrzeniu wniosku przez MOPS , Samorządowe Kolegium Odwoławcze może stać się organem właściwym do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie, w przypadku zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji.

Podnoszona w skardze bezczynność organu administracji publicznej, jak wyjaśniono to już wcześniej, odnosi się do innych toczących się na wniosek skarżącego postępowań i nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku, oddalając skargę jako bezzasadną.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy uzasadniają przepisy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze. zm.).