Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 166/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Jacek Fronczyk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. R. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, utrzymał w mocy tę decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął T. R. pozwolenie na broń palną myśliwską. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie oznaczonego klauzulą prawomocności w dniu [...] lipca 2012 r. przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział Karny Odwoławczy sygn. akt [...] wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2010 r. o sygn. akt [...] uznającego T. R. winnym popełnienia czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 271 § 13 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk polegającego na tym, że działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić Skarb Państwa do wypłaty nienależnego podatku VAT, w kwocie co najmniej [...] zł, w ten sposób, że odbierał od innej osoby czeki TAX FREE, celem ich podrobienia i fikcyjnego potwierdzenia wywozu papierosów za granicę, rzekomo zakupionych w ramach sprzedaży detalicznej w sklepie spółki [...] , połączonej ze zwrotem tego podatku, które następnie wręczył osobie trzeciej, celem ich dalszego przekazania osobom, które miały dokonać fikcyjnego udokumentowania wywozu papierosów za granicę, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy wypłaty tego podatku przez Urząd Skarbowy w [...] . Za powyższy czyn T. R. został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby.

Od decyzji tej T. R. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji to, że zaliczył go, z powodu skazania, do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, i nie uzasadnił swojego stanowiska. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż przy cofaniu pozwolenia na broń nie można powoływać się na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez stronę czynem, za który została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę wskazaną w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. T. R. podkreślił ponadto, iż od popełnienia czynu, za który został skazany upłynęło 12 lat, a w okresie tym nie naruszył w żaden sposób prawa. Dodał, że jest osobą bardzo dobrze postrzeganą wśród sąsiadów i w środowisku myśliwych, oraz że pełni odpowiedzialne funkcje społeczne. Stwierdził, że odebranie mu prawa do broni stanowi dodatkową karę.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał wskazaną na wstępie decyzję i wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeśli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organ, z treści tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób w nim określony uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania, m. in. za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub jest wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią.

Organ zwrócił uwagę, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej prawomocnie za popełnienie przestępstwa, m. in. przeciwko mieniu. Bezspornym jest natomiast, iż czyny z art. 286 § 1 kk i z art. 294 § 1 kk znajdują się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwa polegały na działaniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co mogło doprowadzić Skarb Państwa do wypłaty nienależnego podatku VAT. Ustalenie, że T. R. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu został skazany i skazanie to nie uległo zatarciu, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. W takich bowiem przypadkach ustawa sama rozstrzyga, że obawa użycia broni sprzecznie z prawem - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - wynika m.in. z faktu skazania za popełnienie tego rodzaju przestępstwa. Zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy należy cofnąć.

Organ, odnosząc się do pozytywnej opinii T. R. w miejscu zamieszkania czy środowisku myśliwych stwierdził, że opinia taka nie może wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego, skazującego go za czyny godzące w mienie.

Organ zwrócił również uwagę, że pozbawienie T. R. prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej, będące konsekwencją administracyjnoprawną wynikającą z dyspozycji przepisów ustawy o broni i amunicji, mających zastosowanie do osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, nie uniemożliwia mu udziału w pracach na rzecz koła łowieckiego i nie oznacza zakazu uczestniczenia w polowaniach, bowiem nie będzie miał jedynie prawa do dokonywania odstrzałów zwierzyny. Dodatkowo organ wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu uprawnień do posiadania broni nie oznacza, że w przyszłości uprawnień tych T. R. nie będzie mógł odzyskać.

Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi T. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie

1. art. 2, art. 42 ust. 3 art. 31 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Obywatela i Podstawowych Wolności.

2. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ustawy o broni i amunicji, w tym art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6,

3. prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 5 w związku z art. 95 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 5 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (91/477/EWG; Dz Urz.L 256 z dnia 13 września 1991 r., s. 51) zmienionego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r.,

4. prawa procesowego przez niewłaściwą wykładnię przepisów, a w szczególności art. 6, 7, 9, 75, 77, 78, 80, art. 97 - 100 K.p.a. wobec niezebrania i nierozpatrzenia (pominięcia) całego materiału dowodowego, w tym dowodów świadczących o tym, że skarżący nie ma cech oraz nie dawał swym zachowaniem i postawą dowodów świadczących, że stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego,

5. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., przez organy Policji, czyli instytucji zawieszenia postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

6. zasady lex mitior retro agit - nakaz stosowania ustawy względniejszej.

W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął swoje zarzuty wskazując, że fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu nie wystarczy do uznania, że obawa o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona. Każdą bowiem sprawę należy rozstrzygać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Do oceny tej, istotne jest w jaki sposób skazany posługiwał się bronią czy zagrażał zdrowiu, życiu innych osób, czy broń była istotnym elementem pomagającym w popełnieniu przestępstwa z art. 286 kk lub mogącym mieć znaczenie po jego dokonaniu i czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarzał obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Niezbędnym warunkiem cofnięcia pozwolenia na broń jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa a uzasadnioną obawą użycia broni celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W ocenie skarżącego, organy w tym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń. Skarżący podkreślił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przeszedł ewolucję. W pierwotnym brzmieniu stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 1 kwietnia 2004 r. nadano wymienionemu przepisowi inne brzmienie, tj. ogólne określenie rodzajów przestępstw zastąpiono przestępstwami określonego rodzaju. Ostatecznie ustawodawca ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. całkowicie zmienił treść art. 15. W obecnie obowiązującym brzmieniu przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyśle przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Obecnie więc samo wszczęcie postępowania karnego ani nawet prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu nie stanowią wystarczającej podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń.

Skarżący wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] listopada 2011 r. podjął zawieszone w dniu [...] grudnia 2006 r. postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W ocenie skarżącego, fakt toczącego się postępowania karnego w stosunku do strony postępowania o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż okoliczność ta nie jest przeszkodą do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Nie ma zatem podstaw do zastosowania instytucji zawieszenia postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady stosowania ustawy względniejszej skarżący wyjaśnił, że jeżeli po popełnieniu czynu przestępczego ustanowiona zostanie przez ustawę kara łagodniejsza za ten czyn, to sprawca tego czynu powinien mieć możliwość (ma prawo) z tego skorzystać. W obecnym stanie prawnym organ bezwzględnie musi udowodnić związek pomiędzy popełnionym przestępstwem umyślnym, nieumyślnym, skarbowym lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a narażeniem bezpieczeństwa publicznego, porządku (uzasadniona obawa niewłaściwego użycia broni). Dopiero wskazanie powyższych uzasadnionych i udowodnionych przesłanek stanowi podstawę do wydania decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie i używanie broni. Stąd też w zaskarżonej decyzji nie powinien mieć zastosowanie art. 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym lecz tekst jednolity ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ogłoszony przez Marszałka Sejmu z dnia 24 maja 2012 r. Tym samym należy rozstrzygać zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, bowiem inne przepisy obowiązywały w chwili popełnienia przestępstwa, inne w czasie wydania pozwolenia na broń, inne przy wszczęciu postępowania, i inne na dzień wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez T. R. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przy wydaniu decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Odpowiadając na zarzuty skarżącego odnośnie obowiązku organu umorzenia postepowania, to Sąd tego zarzutu nie podziela bowiem przepis art. 98 § 2 K.p.a. nie ma zastosowania w sprawie. Postępowanie w sprawie skarżącego zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, do którego przepis art. 98 § 2 K.p.a. nie ma zastosowania.

Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącego, dotyczący podjęcia przez organ, zawieszonego postępowania w dniu [...] listopada 2011 r., podczas gdy prawomocność orzeczenia z dnia [...] lutego 2010 r. o sygn. akt [...] została nadana dopiero [...] lipca 2012 r., a zatem już po podjęciu zawieszonego postępowania, to zdaniem Sądu nie jest to na tyle poważne naruszenie przepisów prawa procesowego, którego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a.

Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Na wstępie podnieść należy, że w dniu 10 marca 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej przepisy ustawy o broni i amunicji, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich zostało wszczęte w dniu [...] października 2006 r., a zatem podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 10 marca 2012 r.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), który był podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organu Policji kwestii cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 zastosowany został w niniejszej sprawie w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W sprawie jest bezsporne, że powodem takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie przez organ, oznaczonego klauzulą prawomocności w dniu [...] lipca 2012 r. przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział Karny Odwoławczy sygn. akt [...] wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2010 r. o sygn. akt [...] , uznającego T. R. winnym popełnienia czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 271 § 13 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk polegającego na tym, że działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić Skarb Państwa do wypłaty nienależnego podatku VAT, w kwocie co najmniej [...] zł, w ten sposób, że odbierał od innej osoby czeki TAX FREE, celem ich podrobienia i fikcyjnego potwierdzenia wywozu papierosów za granicę, rzekomo zakupionych w ramach sprzedaży detalicznej w sklepie spółki [...] , połączonej ze zwrotem tego podatku, które następnie wręczył osobie trzeciej, celem ich dalszego przekazania osobom, które miały dokonać fikcyjnego udokumentowania wywozu papierosów za granicę, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy wypłaty tego podatku przez Urząd Skarbowy w [...] . Za powyższy czyn T. R. został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby.

Nie zachodzi zatem wątpliwość, że skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji trafnie stwierdził, że fakt ten obligował do cofnięcia T. R. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie w przeszłości stosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wywoływało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych i prezentowane były poglądy również takie, jak przedstawione w skardze, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, która wyjaśniła powołane wyżej przepisy prawne. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji".

W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, iż z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że "ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko zajęte w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślenia wymaga, na co również wskazano w uchwale, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Ustawodawca uznał, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu rękojmi takiej nie dają i istnieje co do nich uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie Sądu organ nie miał obowiązku przeprowadzać jakiejkolwiek oceny celem wykazania istnienia obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w odniesieniu do skarżącego. Zarzut skargi dotyczący niewyjaśnienia przez organ związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a zaistnieniem uzasadnionej obawy jest zatem nieuzasadniony.

W sprawie pozostają bez znaczenia takie okoliczności jak powołane w skardze pozytywna ocena w kręgach łowieckich i w społeczności lokalnej. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazania wymaga, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem, które ma charakter wyjątkowy. Pozwolenie to może zostać wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Cofnięcie pozwolenia na broń – przy zaistnieniu przesłanek ustawowych – nie stanowi dodatkowej kary za popełnienie przestępstwa lecz uzasadnione jest potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Odpowiadając na zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organ prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 5 w związku z art. 95 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 5 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (91/477/EWG; Dz Urz.L 256 z dnia 13 września 1991 r., s. 51) zmienionego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r., to Sąd podziela stanowisko organu, że dyspozycja ww. przepisu zakłada, iż Państwa Członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej sklasyfikowanej w kategorii B wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego ani dla bezpieczeństwa publicznego. Mając zatem na uwadze realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić, iż skarżący został prawomocnie skazany przez sąd karny m.in. za czyn z art. 286 § 1 kk oraz art. 294 § 1 kk, tj. za czyny określone w rozdziale XXXV Kodeksu karnego jako przestępstwa przeciwko mieniu. Dlatego też osoba skazana za popełnienie ww. czynów jest osobą, która stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto wskazać należy, że ustawodawca europejski dopuszcza w tym przepisie (art. 3) dla ustawodawcy krajowego zaostrzenie kryteriów m.in. wydawania pozwoleń na broń.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.